Neoliberal Koçbaşlarının Karın Ağrısı
İstanbul Barosu seçimleri sona erdi. Yeni başkan Prof. Dr. Ümit Kocasakal oldu. Kocasakal’ın, anayasanın değişmez maddeleriyle ilgili açıklamaları sol ve demokrasi maskeli tipleri öfkelendirdi. Orhan Miroğlu, bu açıklamaların TBMM’ye ve siyasi partilere karşı yapıldığını söyleyerek sivil darbe provokasyonu yaptı.
Yarın bir gün Kocasakal’ın görevden uzaklaştırıldığını görürsek şaşırmayacağımız bir ülkede yaşıyoruz. Demek ki faşizm yanlış yerlerde, yanlış noktalarda aranıyor.
Siyasi iktidar, kendini Kemalizm’e karşı vazifeli görüyor. Kendini karşı devrimci olarak konumlandırıyor. Sol maskeli neoliberaller de bu gerçeğin üzerini örtmeye çalışarak iktidarın ekmeğine yağ sürüyor.
Kemalizm’e saldırılırken ya da fon vurgununda milletten çalınırken suskun kalıp anayasanın dört maddesi savunulunca çıldırmak, bu ülkedeki sisteme dair âdeta bir turnusoldur.
Ergenekon ve Balyoz kumpaslarını hatırlayalım.
Yine aynı sol maskeli neoliberaller hem siyasi iktidarla hem de FETÖ’yle sıkı iş birliği içindeydi. Ne var ki ar damarı çatlamış olan bu tiplerin siyasi iktidar eleştirisi yapıyor görünerek başkalarını siyasi iktidara destek olmakla suçlamaya kalkması, üstlerindeki neoliberal pisliği başkalarına bulaştırma çabasından ibarettir.
Bir diğer aday olan İbrahim Kaboğlu’nun listesinde Öcalan’ın avukatlarının da bulunması, son dönemde tekrar yürürlüğe konulan açılımın bir parçası olması değil de nedir? AKP tek başına iktidarı kaybedince rafa kaldırılan, AKP yerel seçimlerde ikinci parti olunca raftan indirilen açılımı demokrasi ve barış diye yutturmaya kalkışmak, mevcut iktidarı desteklemekten başka ne şekilde algılanabilir?
Bu vatanın gerçek solcuları her zaman milli bir duruş sergilediler. Hiçbiri Türk milliyetçiliğine düşman olmadı. Aksine pek çoğu, değiştirilip dönüştürülerek dincilik sosu eklenmiş milliyetçiliğe karşı oldular; o tip milliyetçiliği gerçek saymadılar. Mustafa Kemal’i rehber bildiler ki Mustafa Kemal etten kemikten bir lider olmadığı için hâlâ bu vatanı yürekten seven herkesi birleştirmektedir.
Şunu da biliyoruz ki talan düzeninde bütün hırsızlar kardeştir.
Ve bütün hırsızlar çalarken kardeş, paylaşırken düşmandır.
Bazı politikalarda en olmayacak gibi görünen iş birliklerinin kolayca kurulmasının arkasında yemyeşil renkli bir duygusallık yatmaktadır. Biliyoruz ki vatandaş en ufak işleri için ya da borçları için kanser edilecek kadar uğraştırılırken koltuk uğruna yapılan iş birlikleri bürokrasiyi mermi hızında harekete geçirir.
Ancak akıl gözü açık olanların deklanşör hızı her şeyi kaydetmektedir. Ne kadar derine gizlenirse gizlensin, gerçekler gerçek olmaktan çıkmaz.
Siyasi iktidarın -gerçekte müesses nizamın- gücü, muhalif görünenlerin kalbinden başlar. Koçbaşlarıyla, Noel Babalarla evin kapısı zorlanıp bacalarından içeri girmeye çalışanlar kaybetmeye mahkûmdurlar.
Kemalizm’i bitti zannedenler ya da yok etmeye çalışanlar da şu üç gerçeği bilsinler:
Birincisi, Kemalizm iktidar olmak için koltuğa ihtiyaç duymaz. O, kalplerde ve zihinlerde iktidar olur.
İkincisi, Kemalizm çoktan Türkiye’nin sınırlarını aşıp dünyada antiemperyalizmin merkezine yerleşmiştir.
Üçüncüsü, tüm savaşları Mustafa Kemal kazanır.