CHP’YE BUTLAN FÜZESİ

Sözcü TV ekranlarında gerçekleşen o malum canlı yayın seansını izlerken PR stratejilerinin makyajlı perdelerini yırtıp atıyorum.

Geriye tek bir çıplak, buz gibi gerçek kaldı: Karşımızda “partiyi kirlilikten kurtarmaya gelen bir kahraman” falan yok. Meşruiyetini sandıkta kaybetmiş, iktidar güdümlü yargının ürettiği bir “butlan” kararına sığınarak kurucu koltuğa tünemiş, siyasi ömrünü uzatmak için son kozlarını oynayan, köşeye sıkışmış bir aktör var.

Aylardır meydanda, sokakta bizzat halkın içinden bakan ve KILIÇDAROĞLU’nu yakından tanıyan bir göz olarak o gece Sözcü TV’deki röportajı en gerçekçi haliyle masaya yatırıyorum.

İşte o “Ofansif Defans” taktiklerinin arkasındaki gerçekler ve bu yeni hamlenin, Genel Başkan Özgür Özel liderliğinde onlarca yıl sonra birinci parti olan CHP’nin yakaladığı o muazzam ivmeyi içeriden yıkma çabası.

Akın Gürlek Çelişkisi ve “Kötünün İyisi” Tuzağı

Açık konuşalım: Bu Bay Kemal o koltuğa nasıl oturdu?

Cevap net: Seçimle değil, tabanın iradesiyle değil; saray eksenli olduğunu defalarca söylediği bir mahkemenin verdiği usul kararıyla.

Yıllarca meydanlarda “Yargı siyasallaştı, Akın Gürlek iktidarın aparatıdır, adalet can çekişiyor” diye bağıran kurumsal hafıza bizzat Bay Kemal’in kendisi değil miydi?

Bugün ise aynı mekanizmanın ürettiği karara “Hukukun gereği, uymak zorundayım” diyerek sığınıyor.

Zekeriya Öz Paraleli: Dün FETÖ yargısının, Zekeriya Özlerin kumpas kararlarına haklı olarak “gayrimeşru” diyen ve Akın Gürlek’e günümüz Zekeriya Öz’ü diyen zihniyet, bugün kendi koltuğunu korumak için bugünün siyasallaşmış yargısını referans alıyor.

İnsanın aklına o yıkıcı soru geliyor: Eğer bu sistem gayrimeşruysa, seni getiren karar nasıl meşru oluyor?

“Ben Olmasam Daha Kötü Olurdu” Sığınağı: Savunmasının merkezine koyduğu “Ben gelmeseydim partiye kaymakam (kayyum) atanacaktı” tezi, tam bir acizlik beyanıdır.

Yani diyor ki: “Ben en iyi seçenek değilim, en kötüyü engelleyen kişiyim.”

Bu mantıkla siyaset yapılır mı?

Toplum bu söyleme inanmaz, arkasından gitmez; bunun tasarlanmış bir proje olduğuna inanır!

Kurtarıcı Rolü ve Ekranda Patlayan Çelişkiler

Ekranda izlediğim figür, ağır bir “kurtarıcı” saplantısı ve narsistik bir yarılma içindeydi.

Adam aynı anda üç çelişkili rolü birden oynamaya çalışıyor:

Hem “Mahkeme karar verdi, uymak mecburiyetindeyim” diyerek pasif kurban oluyor hem “Partiyi bu bataktan ben çıkaracağım” diyerek Kahraman oluyor hem de “Rüşvetçileri temizleyeceğim” diyerek arındırıcı rolüne soyunuyor.

Kusura bakma ama bu üçü aynı anda hayatın olağan akışına aykırıdır.

Bu ucuz tiyatro, seçmenin ve Türk halkının zekasına hakarettir.

Mecbur olan kişi kurtarıcı olamaz, kurtarıcı olan kişi de kurallara mahkûm değildir.

Sorumluluğu üzerinden atmak için kurbanı oynayıp gücü elinde tutmak için kurtarıcı taklidi yapmak, bu milletin gözünde inandırıcılık krizinden başka bir şey üretmez.

Gazeteciler (Barış Terkoğlu ve Aslı Kurtuluş Mutlu) halkın %90’ının bu geri dönüş yöntemini onaylamadığını anketlerle yüzüne vurduğunda ise doğrudan üste çıkma taktiğini devreye soktu.

Suçluyu medya ilan edip koca bir halkı da “manipüle edilmiş trol, gerçeği göremeyen bir yığın” yerine koydu.

Gazetecilere “Siz gidin o genel başkan yardımcılarını sorgulayın, beni niye sorguluyorsunuz?” diye fırça atması, köşeye sıkışan bürokratın hedef saptırma kurnazlığıdır, başka bir şey değil…

“Arınma” Maskesi Altında Çiğnenen Kadim Yol

Ağzına doladığı o “arınma” kelimesi, aslında masum bir temizlik hareketi falan değil; kendisine biat etmeyen öz evlatlarını tasfiye etmenin ahlaki kılıfıdır.

Bu söylem, bu toprakların, bizzat kendisinin de ait olduğu o kadim coğrafyanın ahlaki kodlarıyla taban tabana zıttır.

Türk milleti için bir kural vardır: “Yol cümleden uludur.” Yani hiçbir şahsi hırs, hiçbir koltuk sevdası, o büyük bütünlüğün, ortak inancın önüne geçemez.

Kurultay salonunda delege iradesiyle kaybettiğin meşruiyeti, devletin siyasallaştı / ceberrut dediğin yargı koridorlarından devşirdiğin sahte bir güçle geri almaya çalışmak, o inanç hafızasında tam bir “düşkünlük” (yoldan sapma, rızasızlık) hikayesidir…

Dahası, kurultayda para dağıtıldığını iddia eden rüşvet itirafçısını sırf kendisine biat ettiği için el üstünde tutup oğlunu A takımına alırken suçu kanıtlanmamış muhalif isimleri tek kalemde “kirli” ilan etmek, yılların “Adaletli Kemal” imajının sahadaki feci iflasıdır.

Kendisi daha bu çelişkiden aklanmamışken başkasını yargılamaya kalkması, “Önce kendi nefsini pak eyle” ilkesinin ayaklar altına alınması değil de nedir?

Büyük Umudun Katledilişi

İşin en acı verici, en affedilmez tarafı ne biliyor musunuz?

Bu “butlan” hamlesinin partinin geleceğinde yarattığı o devasa enkaz.

CHP, baraj altında kaldığı o karanlık yıllardan sonra, ilk kez yerel seçimlerde muazzam bir dip dalgası yakalamıştı.

Özgür Özel, Ekrem İmamoğlu ve Mansur Yavaş gibi aktörlerin sahadaki devasa rüzgarıyla birinci parti konumuna yükselmişti. Millet ilk defa bir umut ışığı görmüştü.

İşte mahkeme kapısından çıkan bu zihniyet, o büyük yükselişi güdümlü bir füzeyle vurdu:

Bay Kemal kendisini hâlâ seçimi kaybetmiş bir lider olarak görmüyor.

“Ben içeride tasfiye edildim ama bak haklılığım ortaya çıktı” diyerek kendini acındırma ve pazarlama derdinde.

Bu yüzden vizyon değil, muhasebe konuşuyor.

Röportajın %80’i geçmişi aklama çabası.

Yerel seçimlerdeki o kolektif başarıyı, belediye başkanlarının yarattığı rüzgarı tek başına kendi hanesine yazma uyanıklığı, o büyük toplumsal ittifakı içeriden çökertme hamlesidir.

İsmail Cem referansıyla süslediği “Osmanlı coğrafyasında büyümeliyiz, Libya anlaşması değerlidir” çıkışı, ilk bakışta bir dış politika yorumu gibi görünse de aslında tamamen delege yapısını kendi lehine değiştirmek adına 4-5 ay zaman kazanmaya çalışmak için iç siyasi meşruiyet devşirme ve iktidar aklına selam durma hamlesidir.

Bu söylem, kendisini o koltuğa oturtan yargı mekanizmasının arkasındaki statükoya, yani iktidara verilmiş bir “uyum” mesajıdır.

Bu İhanetin Sonucu Nedir?

Toplumun iktidara karşı biriktirdiği öfke ve değişim arzusu, CHP’yi birinci parti yaparak somut bir umuda dönüşmüştü.

Kılıçdaroğlu’nun mahkeme koridorlarında başlattığı bu iç savaş, CHP’nin yönünü iktidardan ayırıp kendi içine çevirdi.

Hedef tahtasında artık saray değil, mevcut CHP yönetimi ve belediyeleri var.

Bu durum iktidarın ekmeğine yağ sürmekten başka neye yarar?

Bay Kemal bugün CHP’nin geleceğini değil, tasfiye edilmiş bürokratik elitlerin koltuk sevdasını ve partinin geçmişteki yenilgi hafızasını temsil ediyor.

Toplumun önüne yeni bir Türkiye vizyonu koymak yerine, eski dosyaları ve parti içi intikam senaryolarını uygulamaya koyan bu zihniyet, partiyi yeniden seçim barajı altında konforlu ama iktidarsız bir karanlığa hapsetmeye çalışıyor.

Sözün Özü: Yol Bitti, Maske Düştü

Bir savaş fotoğrafçısı olarak en tarafsız gözle baktığımda o an, maske tamamen düştü.

78 yaşında “Ben eşimle, çocuklarımla huzur içinde yaşamak istiyorum” dedikten hemen sonra o koltuğa yargı marifetiyle yapışan figür, demokrat bir dede falan değildir…

Karşımızda, sırf “Ben haklıydım” diyebilmek ve tarih önünde şahsi bir aklanma yaşayabilmek uğruna, onlarca yıldan sonra ilk kez yakalanmış olan o tarihsel “birinci parti” meşruiyetini ve bu milletin geleceğini canlı yayında ateşe vermeyi göze almış hırslı bir bürokrat durmaktadır.

Bay Kemal, Ankara’daki soğuk bir genel merkez koltuğu için, bu toprakların vicdanındaki o büyük tarihsel “yol”u kurban etmiştir.

Sözcü TV ekranında gördüğüm çıplak gerçek tam olarak budur…

Ali ÖZOĞLU

22 Haziran 2026

20. yy.’a yaklaşırken Ahmet Cem Ersever diye bir adam çıktı. Kitaplarında Güneydoğu’da yapılan hataları sıralarken yargının ne kadar ağır ilerlediğini, siyasetçilerin bölgedeki özellikle aşiret reislerinden taraf olmaları nedeniyle yargıda bir sürü dosyanın beklediğini de ekledi. Ona göre yargı hızlanmalı, terör örgütüyle mücadele ediyor bahanesiyle aşiret reislerinden oy devşirmek için halkın hakkı yenmemeliydi.

Ersever’i şehit ettiler. Adli tıp tarihimizde ilk defa onun kanında bazı ilaçlar arandı. Onun kanında aradıkları maddeler, Amerikan istihbaratının talimnamelerinde yer alan maddelerdi. Konumuz bu değil, bunu belki daha sonra yazacağız. Yazmasak bile her vatan evladına yapılanın hesabı mutlaka sorulacaktır. Şimdilik geçelim.

20. yy.’da güya sivil vesayetin havarileri geldi, iktidar oldu. Oysa AKP’nin iktidara gelişiyle olan tek şey, geçmişten beri Türkiye’de at koşturan güç odaklarının elbise değiştirmesiydi. Neoliberalizme takke giydirdiler. Takkelilere kravat taktılar. Birçok adi suçu, o suçla mücadele edenlerin üzerine attılar. Başkalarının hatasını, o hatayı dile getirenlere mâl ettiler.

Ersever’e de birçok hakaret ve iftirada bulunanların karakteristik özelliğiydi bu. Katille maktülün yerini değiştirmeyi, dolayısıyla at ile it izini birbirine karıştırıp zihinleri bulandırmayı severler.

Bir gün çıkıp dediler ki “Demokrasimiz çok ilerledi, ultra demokrasi oldu. Artık yargının bağımsızlığını taçlandıralım.”

Ne yapmalı o zaman?

Bütün kuvvetleri tek elde toplamalı!

Güya yargı hızlanacaktı. Hızlanan tek şey suç oldu. Karanlık dünyanın kolpa adamları hızlıca yükseldiler. Kimileri ifşa olunca gerçek yüzleri ortaya çıktı ama birçoğuna kahraman dendi. Her biri Müslüman, namuslu, vatansever, milliyetçi kimselerdi (!).

Maşallah, yargı o kadar hızlandı ki iktidardan ya da iktidara yakın kimselerden birinin başı sıkıştı mı yargı önüne çıkmak bir yana dursun, dosyalar açıldığı anda kapanıyor.

Ne zaman bir gazeteci çıkıp gerçekleri haykırsa sözde bir gazeteci çıkıp “Başaramayacaksınız, kuvvetlerimizi bölemeyeceksiniz!” diye nutuk atarak reis’ül-azamı taklit etti.

Yargı adaletin kendisinden ultra bağımsız olmaya başlayınca çeteler karanlıklardan sıyrılmaya başladı. Keyif için adam öldürmeye başladılar. Memlekette herkes nüfuzlu insan oluverdi. FETÖ borsasıydı, rüşvetçi yargı mensuplarıydı derken uçuşa geçtik. O kadar yükseğe çıktık ki gerçeklikten koptuk.

Elhamdülillah, camilerde olabildiğince yüksek sesle ezan okunuyor. Diyanet ise canla başla çalışıyor.

Tarikatlar, cemaatler de yargının hızlanmasından payını almış durumdadır.

Selalar susmaz, bayrak inmez, kuvvetler ayrılmaz!

Vahdettin Köşkü’nden dünyaya meydan okuyan dünya liderimizin sayesinde fen liseleri bile imam hatiplere çevrildi.

Tabii tüm bunlar olurken yerli ve milli çetelerimizin, katillerimizin, sapıklarımızın, hainlerimizin icraatları da artarak devam ediyor.

16 yaşında bir çocuk, gencecik bir adamı hayattan koparıyor. Güvenlik güçlerimizin ve yargımızın hızından daha hızlı bir anne (!) tarafından yurt dışına kaçırılıyor. Mümin gazetecilerimizin üstünü örttüğü şeylerden biri ise 2013 öncesinin çakma akillerinden olan bu çakma annenin Süleymancılarla bağlantısı.

Derken…

İzmir’de gerçekleşen bir cinayet haberi geliyor. Bir otomobilden hakaretler savurarak ateş açan bir grup namussuz çapulcu, Yusuf Demir adında bir genci katlediyor. Sonra şöyle diyor namussuzlar: “Bir kişiyle telefonda tartışıyorduk. Çocuğu tanımıyoruz. Silah kazayla ateş aldı.”

Eşi tarafında kandırılmış bir cani, zavallı bir kediyi vahşice katlediyor. “Eşimle tartışmıştım, o sinirle yaptım.” diyor. Bugüne kadarki ifadelerinin alt metni “Ben çok sinirliydim, altı üstü bir kedi.” düşüncesini barındırıyor. Ultra hızlı yargımızın karşısına tekrar çıktı, bu kez iyi hâlden indirim aldı cani keratamız.

“Bir kedi”, “bir kuş”, “bir köpek”, “bir balık” diye bir şey yoktur.

Eğer bir timsah kendi doğal ortamında yaşıyorsa ve bir dangalak gidip bu zavallı hayvanı vuruyorsa bu da bir cinayettir. Bu kişi, “öldürme” dürtüsüyle yönleniyordur, toplum için zararlıdır. Esas itlaf edilmesi gereken de bu kişidir.

Vatanseverlik sadece insanlar için değildir. Vatanınızda yaşayan her canlıyı sevmek ve korumak, çevreyi temiz tutmak vatanseverliğin gereğidir. Buna havayı temiz tutmak da dahildir.

Biz ne yapıyoruz?

Ultra hızlı yargımızla Allah’a emanet gidiyoruz.

Hamdolsun!