Her milletin fedakar kahramanları vardır. Bu kahramanlar genellikle birbirine benzer özelliklere sahiptir. Gerçekte yaşamış olan kahramanlar da tamamen kurgu ya da sembolik olan kahramanlar da ideal kahraman tipini yansıtır. Türk mitolojisindeki “alp” tipiyle İskandinav mitolojisindeki “elfr” tipi de böyledir. Birbirine hem fonetik hem de karakteristik anlamda benzer.

Türk alpı toplumu iyi tanır. Millet için her türlü fedakarlığa hazırdır. Kendi hayatını millete adayan alp, hem akıllı hem de ahlaklı olmalıdır. Göz önünde olmaktan hoşlanmaz; genellikle dağda yaşar, yani toplumdan uzaktadır. Vatanı olan tabiata son derece saygılıdır. Erdemsiz davranışlarda bulunanlardan, yalakalardan, art niyetli menfaatçilerden tiksinir.

Bir alpın düşmanı her zaman çok güçlü olmalıdır. Böylece aklı ve iradesi daima keskin kalacaktır. Ona kimse “Bu vatanı sevdiniz, karşılığında da zengin bir hayatınız olacak.” sözü vermemiştir. Her şeyini vatanı ve milleti vermiştir. Dolayısıyla çektiği zorluklar karşısında yılmaz, düşmana teslim olmaz, kendini satmaz.

Akıllı ve ahlaklı her insan gibi alp da yaptığı hizmeti unutur. Biz bu ülke için şunu yaptık, bunu yaptık diye sağda solda ahkam kesmez. Yaptığı işlerin karşılığında devletten ayrıcalık beklemediği gibi millete efendilik taslamaz. Tabiri caizse Ali kıran baş kesenlik yapmaz.

Günümüzde en büyük sorunlardan biri, kendi kendine kahramanlık payesi verenlerin ahlaksızlığıdır. Akıl ve ahlak bağlantılı olduğu için bu tiplerin düşmanlar tarafından tuzağa düşürülmesi kadar kolay bir iş yoktur. Kendi kuyularını kendilerinin kazması ise trajiktir.

Bir devlet görevlisi yapacağı hizmeti yapmalı ve sonra da unutmalıdır. Aksi takdirde yaptığı hizmet onun en büyük düşmanı olur. İnsanlıktan çıkar, kendinde her türlü hakkı bulur. Sevdiğini iddia ettiği devletin kanunu çiğner. Sevdiğini iddia ettiği milletin hayatına kabus gibi çöker, milletin evlatlarına kıyar.

Artık o iflah olmaz birisidir. Bir zamanlar hizmet etmek için yetiştirildiği devletin paraziti oluverir. Her iktidara taşeronluk yapar. Yabancı istihbarat servislerinin güdümündeki basın ve medya kuruluşları tarafından göklere çıkartılır. Yalancının mumu yatsıya kadar yanacağı için kısa zamanda foyası ortaya çıkar. Millet tarafından kınanır. Gençliğin hayal kırıklığı olur.

Kendisi de nasıl bir canavara dönüştüğünü o sırada anlar. Dehşete düşer. Ne var ki iş işten geçmiştir. Devlet tarafından üstü çizilir. Hak ettiği muameleyi görür.

Unutmayalım:

“Bir terör örgütü veya herhangi bir suç örgütünün devlete ve toplum yaşamına verdiği zarar, bir devlet görevlisinin vazifesine ihanet etmesi kadar yıkıcı olamaz!” (Ali Özoğlu)

Her savaş yıkım getirir. Düşman sana ait olanları yıkmadan sen onları gözden çıkarmaya hazır mısın?

Bu yolda herkes şahsi çıkarları ya da ihtirasları için seni satabilir. Yalnız savaşmaya hazır mısın?

Milleti için mücadele eden insanların birçoğu yokluk içinde ölmüştür. Tesadüf mü?

Bu insanların birçoğu sarayların, köşklerin kalabalığında yalnız kalmıştır. Tesadüf mü?

Büyük işler, erdemle yücelen ruhların işidir. Bunun içindir ki eski bir Türk geleneği şöyledir: Tanrı, kut verdiğini tepesinden tutup göğe kaldırır. Onlar hem bu dünyada hem de ölümün dünyasında yücedirler.

Seneca, “Zenginlik bilgeye göre köle, budalaya göre efendidir.” der.

Tüyü bitmemiş yetimin hakkını savunmak için mücadeleye girdiğini söyleyenler, tüyü bitmemiş yetimin geleceği üstüne villalar diktiler. Onlar, dünyanın hakikatini anladıklarını sanmışlardı. Kendilerini hak ettikleri şeyleri aldıkları yalanıyla avuttular.

Tüyü bitmemiş yetim, hep yetim kaldı.

“Nasılsa herkes yiyor, biraz da biz yiyelim” diye ahlâktan vazgeçenler, sayıları kalabalık diye kötülerden oldular.

Oysa sarayda imparatorun en yakınına kadar yükselen Seneca yine şöyle söylemişti: “Ne sayıları kalabalık diye kötülerden ol ne de sana benzemiyor diye birçoğuna düşman ol.”

Oysa sayıları kalabalık diye kötülerden olanlar, kendi insanlarını hakir gördüler.

Kucaktan kucağa koşan bir piç değil, karşılık beklemeden cepheden cepheye koşan bir hiç olmaya hazır mısın?

Tarihten Küçük Bir Not

Emir Timur’un veziri Emir Atlamış, Mısır’da üç yıl dilencilik yapmıştır.

Hayli de kazançlı çıkmıştır.

Geri döndüğünde bir dünya istihbarat raporunu Emir Timur’a sunmuştur çünkü…

Dilenciliğin tek makbulü budur.

Erdoğan’a Abdülhamid yalnızlığı payesi verildiğinden beri muhaliflerin bir kesimi önce sembolik olarak İttihad ve Terakki göndermeleri yaparken daha sonra iş başka noktalara geldi. Kendini tarihî şahsiyetlerle birebir özdeşleştirmek bilim insanlarınca ruh sağlığı açısından iyi görülmez. Geldiğimiz noktada sanki seçimler Abdülhamid ile İttihad ve Terakki arasında geçer oldu. Devletin kurucusunun, devlet kurucusu veya başkomutan olarak değil fırkalı olarak ele alındığı, dolayısıyla Türkiye Cumhuriyeti’nin temel ilkelerinin unutulduğu bir döneme girdik. Üstelik bugün bir değerlendirme yapılsa görülecektir ki cumhuriyetimizin faydalandığı fikir ve icraatlarda Abdülhamid’in de İttihad ve Terakki’nin de katkısı görülecektir. Ne var ki bugünkü Türk toplumu öyle bir psikolojidedir ki bu sefer kimin katkısının daha çok olduğu konuşulacaktır.

Maalesef tüm bu sunî gündemlerin ötesinde bir gerçek var ki o da devletin altının oyulduğudur. Zira devleti yönetenler devletin temel ilkelerinden uzaklaşıp kendi yollarını çizmeye başladıkları zaman bundan daha büyük millî güvenlik meselesinden söz edilemez. O girdikleri yola müttefik mi arıyorlar yoksa çok mu gittiler bilinmez, sınır kapılarımızdan giren girene… Sayın Hulusi Akar’a sorsak sınırlarımız güvendedir.

Bugün ta Yemen’e inelim. Buradaki Husilerin Ensarullah Hareketi üzerinden Suudilerle giriştikleri mücadeleye bakalım. Bu mücadelenin Suriye’yle ilgisini, Suudilerin ABD’den bağımsız hareket etme arzusundaki yerini, bu ve buna benzer gelişmelerin Türkiye açısından değerlendirmesini yapalım. O zaman sunî gündemin yerine çok daha gerçek bir gündemle uğraşmış olacağız. Çok uzaklarda giderek büyüyen deniz dalgalarının size doğru gelip gelmeyeceğini görmeniz gerekir. İşte bu gerçek gündemdir.

Suudilerin dikkati Yemen’e çekildiğinden beridir Suriye rahat nefes almaya başladı, ayrıca Arap Birliği’ne geri döndü. Uzun süredir öncelikli gündemimiz olan sığınmacı meselesinde bunun ne anlama geldiğini görmemiz gerekir. Oysa biz sunî gündemlerin peşindeyiz.

Bayrağı ters mi asalım? Allah olmadan İttihad olur mu? Allah mı diyelim Tanrı mı? Bu son soruyla ilgili yüzlerce yazı yazıldı, bir sürü tartışmaya girildi. Yazıp çizen, tartışanlardan biri de benim. Tüm bu tartışmalar, ülkesinin kapılarına dayanan düşman ordularını görmeden sunî gündemleri tartışan papazları hatırlatıyor. Düşman askeri kapıya bir tekme vurur ve papazlar dünyamıza dönüverir. Sonrasında dünyamızda kalıp kalmadıkları meçhul…

Çok iyi bilinen bir şeydir: Abdülhamid’i deviren İttihadçılar, bir süre sonra dış politika konusunda danışmak için sık sık kapısını aşındırırlar, fikir alışverişinde bulunurlardı. İşte gerçek dünya ve memleket meselelerini gündem hâline getirmek böyle olur. Esasen devlet aklı da böyledir. Ülke gündemine dair çare üretmek için düşünmek, çareler üretmek için her şeyi geride bırakıp akıl sahiplerine danışmak gerekir. Sunî veya anlık gündemle uğraşmak kimseye bir şey katmaz. Dolayısıyla ülke de bundan bir şey elde edemez.

Mustafa Kemal Atatürk’ün kurduğu devlette yaşıyoruz. Acaba sunî gündemi, hayal alemlerini geride bırakıp memleketi özüne döndürmeye çalışsak nasıl olur?

Sürgüne mi gideriz?

Bunu daha çok devleti yönetenlere sormak gerekiyor…