Daha önce yazdığımız bir etimolojiyi tekrar aktararak konumuza giriş yapalım.

“Terör” kelimesinin kökeni Latince “terrere”ye dayanır. “Terrere” sözcüğü “korkutmak, dehşete düşürmek, tedirgin etmek, dehşetle caydırmak” gibi anlamlara gelir.

Teröristin amacı sadece korku yoluyla sindirmek, moral bozmak değildir. Korku, insanın hayatta kalma mekanizması olduğu kadar duygudur da. Dolayısıyla korku duygusu, insanı yöneten duygulardan biridir.

Dehşete düşmüş bir toplumda aklıselim aranmayacağı için bölünmüşlük, telaş, dolayısıyla da kaos vardır.

Böyle bir toplum her türlü komploya müsaittir.

Demek ki bir terör örgütünün herhangi bir ülkeye gerçekleştirdiği saldırılardan bir müddet sonra insanların karşısına dikilmek, onlara “Yakın zamanda şehit verdik.”, “Terör var, eğlenmeyin.” gibi ifadelerle telkinde bulunmak doğru değildir.

Terör, huzursuzluk yaratmak ister. Asker, insanları mutlu yaşayabilsin diye hayatını feda eder. Askere vefa gösterildiği sürece yaşamı devam ettirmek de esasında terörle mücadelenin bir parçasını oluşturur.

İsrail’in kuruluşundaki terörü çok az biliriz. O terörün İsrail’in iktidar partisi Likud’un temellerini oluşturduğunu, Netanyahu ve benzerlerinin uyguladığı siyasetin hamasi olarak değil gerçekten terör siyaseti olduğunu ise çok daha az biliriz.

Oysa bu siyasetin ve İsrail’in temelinde IRGUN (Tsava-Leumi / Ulusal Askeri Örgüt) olarak bilinen terör örgütü vardır. Her ne kadar Haganah gibi örgütler de olsa IRGUN’un daha önemli olduğunu söyleyebiliriz.

Burada biraz eskiye gidelim.

Günümüzdeki en yararsız tartışmalardan birinin, sanki bugünün meselesiymiş gibi “Abdülhamid-İttihat ve Terakki” tartışmaları olduğunu yazmıştık. Elbette tarihin bir meselesi olarak ele alınması başkadır ancak tam bir hastalığa dönen bu tartışmalar kişilerin ve görüşlerin sembolleştirilmesini de geçti. Tam bir fesata dönüştü.

Kimisi Abdülhamid’i kimisi İttihatçıları Siyonistlerle hareket etmekle suçluyor. İnternet ortamında Mustafa Kemal de dahil olmak üzere pek çok tarihi şahsiyetle ilgili uydurulmuş bilgiler, sözde kitap görselleri, çarpıtılmış bilgiler yer alıyor. Bu paylaşımlar üzerinden toplum bölünüyor. Bu yalanlara inananlar fanatik derecede kendi devletlerine düşman oluyorlar ama devleti, milleti korumak davasında olduklarını zannediyorlar. Kandırılmışlık psikolojisi içerisine giriyorlar.

Siyonizm’in tarihi gelişimini göz önüne almadan konuşmak yanlıştır.

Yahudiler Osmanlı topraklarında Avrupa ve Rusya’ya göre daha iyi şartlarda yaşadılar. Bu nedenle ilk Siyonistlerin önemli bir bölümü Türk düşmanı olmadığı gibi İsrail devletinin kurulması konusunda tam anlamıyla hemfikir değillerdi.

Aslen Odessalı bir Yahudi olan Zeev Jabotinsky ise Türk düşmanıydı. İsrail devletinin kurulması gerektiğine inanıyordu. İngilizlerle yakınlaştı, onlara yaklaşabilmek için de Yahudi katliamı yapan Rusya’ya kinini erteledi. Osmanlı’yı düşman belledi.

Türkiye’de Dr. Nazım Bey gibi isimlerle görüştü. Beklediği desteği alamadı. Osmanlı ve Almanya ise Siyonist gücü elinde tutmaya çalışıyordu. Siyonistler Osmanlı yönetimiyle görüşmeler, pazarlıklar yapsa da İsrail devletinin kurulması konusunda İngilizler istekliydi. Evanjelist siyasetçileri olan İngilizler, Jabotinsky ve yoldaşlarıyla beraber Yahudi lobisini büyük ölçüde kendilerine çektiler.

Tam bir istihbarat servisi işi olarak öne sürülüp durulan Moiz Kohen, Yahudi İttihatçı, pazarlıkçı Abdülhamit söylemlerinin altında Siyonist komplosu yatar. Cahilce yapılan propagandalara karşı gerçekte Munis Tekinalp’in Yahudi olduğu bilinirdi, Osmanlı delegesi olarak Dünya Siyonist Kongresine katılmıştır.

İttihatçıların arasında Yahudiler olması normaldir çünkü bunlar Osmanlı tebaasıydı, Osmanlı bir imparatorluktu, üstelik Türk çocukları savaştan savaşa giderken zenginleşip aydın kimseler haline gelenler de bunlardı.

Abdülhamit zamanında Kudüs’e ciddi bir Yahudi göçü olduğu, Rothschildlerin bu işlerdeki rolü gerçektir. Ancak eğer Jabotinsky’nin ve İngilizlerin Türk karşıtı propagandası olmasaydı belki I. Dünya Savaşı’nın seyri daha başka olacaktı.

Sosyal medyanın en büyük propagandalarından biri, Türkler ve Yahudilerin savaşmadığı yalanıdır. Bu yalan hem tarihi okuyup analiz etmeyen hem de hiç okumayanların ortak iddialarından birisidir.

Yahudiler neredeyse 2000 yıl boyunca kendileri için savaşmadılar, bu bir.

2000 yıl sonra Yahudi’nin Yahudi’yle omuz omuza savaştığı savaş Çanakkale’dir, bu iki. Siyon Katır Bölüğü nakliyecilik hizmeti gördüğü bu cephede savaşmış, tecrübe elde etmiştir.

Kudüs’ün bizden alınmasında Rus ve İngiliz Yahudilerinden oluşan Tüfekçi Alayı büyük rol oynamıştır, bu da üç.

Devletler birbirleriyle bütün savaşlarını açıktan yapmazlar. Yahudi toplumu tüm dünyada fesatçı bir kavim olarak bilinir. Yaşadıkları çok dramatik olaylar olduğu doğrudur, anti-Semitizm’in Siyonizm’i fazlasıyla beslediği daha doğrudur. Siyonizm’in Yahudilerin başına çok iş açtığı, yaşanan felaketlerin Yahudileri kamuflaj ustası yaptığı bir başka doğrudur.

İngilizler Siyonistlere bir devlet vermiştir ama Siyonistler İngilizleri o devletin topraklarında istmemiştir. Tamamen bağımsız olabilmek için Haganah, IRGUN gibi terör örgütleri kurdular. İngilizlere karşı terör faaliyetleri uyguladılar.

Bu terör faaliyetlerinden ötürü asılanlardan biri Kürt Yahudisi Moshe Barazani (Barzani) idi.

Rusya-Ukrayna Savaşı’nda gündeme gelen konulardan birisi Nazilerdi. Pek çokları için Zelensky’nin Yahudi olması nedeniyle Ukrayna tarafında ırkçı faaliyetlerin bulunması mümkün değildi.

Oysa iki tarafta da Nazizm ideolojisine mensup gruplar ve bu grupların kullandığı semboller vardı.

Ancak esas mesele şudur: Zelensky’nin ya da bir başkasının Yahudi olması o kişinin Nazi ideolojisine sahip olmasının önünde engel değildir.

Nazi Almanya’sı kurulmadan hemen önce ve Nazi iktidarının kurulduğu yıllarda Aryanist teoriyi savunan, Yahudilikten nefret eden, Yahudilerin en büyük sorunu olarak Yahudiliği görenler vardı. Bunda Avrupa aydınlanmasının temelinde Helenlerin olduğu inancının payı büyüktür. Çeşitli Yahudi yazarlara göre Yahudi dini ve kültürü Helenlerden aşırmaydı.

Bu konuya değinmemizin sebebine gelince…

IRGUN başta olmak üzere pek çok Siyonist oluşum, İsrailli veya dünyanın başka yerlerinden Yahudiler tarafından ciddi tepki görüyorsa bunun tek sebebi Yahudilerin tehlikeye atıldığı terör siyaseti değildir.

Bu tip Siyonistler aynı zamanda Nazilikle de suçlanmıştır ki bu da sadece ırkçı olmaları yönünden bir benzetme değildir.

Buyrun, Jabotinsky ve Mussoli’nin birlikte çekilmiş bir fotoğrafı:

Mussoli’nin sonradan hangi yöne gittiği önemli değildir. Onları hangi şartların bir araya getirdiği önemlidir. IRGUN gibi bir örgütün kurulmasını bu fotoğraf çok güzel anlatıyor.

Şimdi daha önce yazdığımız bir konuyu hatırlatalım.

Jimmy Carter döneminde ABD’nin baskısıyla İsrail, Filistin’le barış masasına oturdu. 1977 yılında IRGUN’un siyasi kanadı ve Netanyahu’nun da partisi olan Likud iktidara geldi. Likud’un başında Yahudilerin bir kısmının da terörist dediği IRGUN mensubu Menachem Begin vardı.

Siyonistler mızıkçılık yapsa da Carter kararlıydı.

Ne var ki ABD’nin bu girişimine karşılık Amerika ve Orta Doğu’daki Siyonist lobi harekete geçti. Petrol fiyatları kontrolden çıktı, Amerika’da Carter’ın üstündeki baskılar arttı. İran’da bir İslam Devrimi gerçekleşti, Amerikan elçiliği Filistin’in de dile getirildiği sloganların atıldığı bir baskınla basıldı, Amerikalı diplomatlar rehin alındı.

Ta ki Ronald Reagan başkan seçilene kadar. Onun yemin ettiği gün, rehine krizi de sona erdi.

O yıllara kadar Sosyalizm’in daha güçlü olduğu Filistin direnişinde kontrol köktenci İslamcılara geçmeye başladı. Enver Sedat bir terör saldırısıyla öldürüldü. Cinayetin faili, köktenci bir Filistinli idi.

77’de aşırı sağcı Likud iktidarı, aynı tarihlerde Filistin’in radikalleşmesi, 79’da İran İslam Devrimi, Türkiye’de gerçekleşen ve bir geçiş süreci olan Türk-İslam sentezinin İslamcılığa dönüştürüldüğü 80’darbesi…

Bunların hiçbirinin tesadüf olmadığını anlamamız gereken bir zamandayız.

İsrail’de bugün Likud iktidardır. Likud öteden beri terör siyasetinden yanadır. Netanyahu siyasi kariyeri boyunca “İran, nükleer üretmeye çok yakın.” diyen bir teröristtir. Maksadı ise kendi hastalıklı hayallerini gölgelemek, dikkati başka noktalara çevirmektir.

Her zaman olduğu gibi saldırıyor, sonra dönüp ABD’ye bakıyor.

1973’teki Yom Kippur Savaşı’nda ne oldu?

İsrail yenilmek üzereydi. Tıpkı bugün olduğu gibi o gün de ABD tarafından hava desteği sağlanmasaydı Siyonist lobi ağır darbe alacaktı. Ancak Nickel Grass Operasyonu ile İsrail kurtarıldı.

Şimdi birtakım İsrailli gazeteciler, “Yarı finalde İran vardı, yendik. Finalde Türkiye var.” diyorlar.

O meşhur sözü değiştirelim…

Özgürlüğümüze, insanlığımıza, namusumuz olan vatanımıza göz diken hiçbir Siyonist, filmin sonunu göremez.

Bir mucize olmazsa ya da büyük dünya liderlerimizden biri (!) sahte çıkışlarından birini yapıp Netanyahu’ya yine artı puan kazandırmazsa İsrail’deki iktidarın çöküşü yakındır.

Gerçi hoş…

İkisinin de elinde puanı kalmadı.

Türk milletine mensup olmakla gurur duyan tüm samimi vatanseverlerin birlik olma, birbirini gerçekten sevme, birbirine destek olma zamanıdır.

İyi şeylerin zamanı geçmez.

Unutmayalım.

Karanlığı daha da karartmak kolaydır. Mesele içindeki umut, sevgi ve cesaretle karanlığı aydınlatmaktır.

Bu da bizim Mustafa Kemal’e, onun emanetine canımızdan aziz borcumuzdur.

Bir önceki yazımda ifade ettiğim “kan davalılar” işte bu hatayı sıklıkla yapıyorlar. Oysa Türk milleti bir aşiret değildir, Türk vatanı aşirete ev sahipliği yapan bir konak değildir. Kan davası güderseniz soyunuz kurur, konağınız harabeye döner.

Rusya-Ukrayna Savaşı’nda milleti ılık Rusçulukla suçlayan beton kafaların asla anlamadıkları nokta bu oldu.

Dibindeki Irak işgal edildi. İran’la savaş daima Batı Avrupa ve ABD’nin gündemindedir. Yine bir diğer komşun olan Suriye’de yıllardır iç savaş var ki hem Irak’ın işgali hem de Suriye’nin iç savaşı ırk, din ve mezhep bakımından Türkiye’deki dinamikleri de harekete geçirmek için kullanıldı. Gürcistan’ı Rusya’nın üstüne salıp Rusya karşısında küçük düşmesine sebep olanlar aynısını Ukrayna’ya da yaptılar.

Kıbrıs’ta durum ortadadır. Doğu Akdeniz ve Ege’de durum ortadadır. Batı emperyalizminin bu meselelerin hiçbirinde bizden yana tavır almadığı da ortadadır.

Ha, “lobi faaliyetleri”yle bu işleri çözeceğini düşünenler vardır. Lobicilik elbette önemli bir faaliyettir ama nihayetinde karşılaşacaklarını ben size söyleyeyim: 2013 öncesi Türkiye.

Karşınıza çıkacaklar ve ulus devleti yıkmak için ne gerekiyorsa isteyecekler. Afrika’da kaç milyon kişinin Fransızca konuştuğunu, kaç milyon kişiye Afro-Avrupa ırkı propagandası yapıldığını konuşmaksızın Türkiye’de resmi dil meselesine girecekler. Özerklikten girip Irak-İran-Suriye’de kurulmak istenen Kürt devletine göz yummanızı değil, direkt destek vermenizi isteyecekler.

Bütün bunları yaptığınız zaman bırak Kıbrıs’ı, Ege’yi Akdeniz’i; Güneydoğu’yu elde tutarsanız helal olsun!

Tutamazsınız.

Milleti ılık Rusçulukla suçlarken bir bakmışsınız sizi ılık milliyetçi yapmışlar!

“ABD’yle ilişkiler iyiye gidiyor.” ifadesi kadar tuzak bir ifade var mıdır?

90’lı yıllarda Apo’yu kovalarken ABD istihbaratı seni, beni, onu, hepimizi dinlediği muazzam dinleme sistemiyle tak diye Apo’nun yerini saptayıverdi. Teröristbaşı alındı, Türkiye’ye getirildi, mahkeme önüne çıkarıldı, hatta o da neredeyse ılık milliyetçi olduğunu açıklayıverecekti!

Nasıl açıklamasın?

ABD yancılarının devleti geri plana atıp dolaylı yoldan “ABD sayesinde yakaladık!” dediği Apo kısa sürede demokrasi kahramanı oldu!

E bu olayların olduğu bir ülkede her şey olur. Ergenekon kumpaslarında teröristten devlet sevgisi dinleyen FETÖ’cü savcılar vardı!

Artık yoklar!

Gerçekte ılık milliyetçilik diye bir şey elbette olamaz. Milliyetçilerin arasına sızan FETÖ ve diğer Amerikan beslemeleri ne kadar hainlikler yapmış olsa da tarih yeniden başladı. Fukuyama gelse bunu inkâr edemez.

2013 öncesinde ve sonrasında aslında pek bir şey değişmedi. Ilımlı Müslüman daha da ılımlı oldu. Oy kaybedeceği zaman arada sertleşir gibi olsa da her öfke krizinden sonra daha da ılımlı hâle geldi. Gelmek zorunda.

Lafı çok uzatmayacağım.

“Ordu bitti.”, “Ordunun sözü geçmez.”, “Biz emrederiz, siz yaparsınız.” diye ahkâm kesen ve kendini basının, medyanın baronu zanneden alıkların hayal kırıklıkları da hiçbir zaman bitmedi. Kurdukları hayaller böyle olduğu sürece de bitmeyecektir.

Eğer onların istediği gibi olsaydı 90’larda İran’ı bombalamak üzere kalkan F-16’lar geri dönmeyecekti.

Eğer onların istediği gibi olsaydı Suriye’de Esad’la savaşırdık. Sayısız provokasyona rağmen savaşılmadı.

Eğer onların istediği gibi olsaydı Mısır’la ebediyen düşman olurduk. Doğu Akdeniz meselesi en büyük darbeyi dışarıdan değil, içeriden almış olurdu.

Böyle de bir irade vardır.

Kimde mi?

Tarihi yeniden başlatanlarda.

Yine zamanı geri saralım.

SSCB 1949’da kurulan NATO’ya 1954’te Varşova Paktı’yla karşılık verdi. 8 ülkenin katıldığı Varşova Paktı askeri ve siyasi bir birlikti. SSCB, imparatorluklar mezarlığı Afganistan’da toprağa verilirken Varşova Paktı da Baba Bush’un verdiği sözler karşılığında sona erdi.

Verilen söz ise şuydu: Gorbaçov, SSCB’yi hayata döndürmek için “açıklık ve yeniden inşa” (glasnost ve perestroyka) politikalarını uygulayacaktı. Buna karşılık ABD, NATO’yu Rusya’nın güvenliğini tehdit edecek bir mesafeye yaklaştırmayacaktı.

Hayata döndürmek denen şey de ABD öncülüğündeki kapitalist sisteme uyum sağlamaktan başka bir şey değildi.

İki büyük devletten biri diğerine söz veriyor, diğeri verilen sözü yazılı bir anlaşmaya çevirmiyor. Küçük gibi görünen ihmaller herkes için arıza çıkarır.

ABD neoconların güdümünde olduğu müddetçe asla sözünü tutmadı. SSCB dağıldı, başta Rusya olmak üzere eski Sovyet ülkeleri hayata dönme noktasında başarısız olunca kapitalist dünyaya adeta birer zombi gibi uyandılar. Uzun süre Sovyet ideolojisiyle yaşayan ve dünyanın Doğu Bloku’nda yer alan ülkeler kelimenin tam anlamıyla afalladılar.

Birkaç kez yazdığım gibi bir devletin yaşayacağı en onursuz, en acınacak günleri yaşadılar. Yahudi kökenli oligarklar eski SSCB’yi idarelerine alırlarken Aslan Usoyan (Ded Hasan) gibi bölücü terör örgütüyle ilişkili mafya liderleri de yeraltı dünyasını ele geçirdiler. Türk cumhuriyetlerinde eskisi kadar olmasa da bugün de devam eden akrabalık, oymak ve mafya etkisi aldı başını gitti.

ABD’li stratejist Mackinder’ın “Heartland” (Kalpgah veya Candamarı) olarak adlandırdığı Avrasya, dünyanın kalbiydi ve ona hâkim olan dünya adasına, dünya adasına hâkim olan da dünyaya hâkim olacaktı. Henry Kissinger, Zbigniew Brzezinski gibi ABD derin devletinin önde gelen diplomat ve stratejistleri bu anlayışa aynen bağlı kaldılar.

Ama Mackinder’ın teorisinden tavizler vererek bunu yaptılar.

Brzezinski’nin açıkça “Birbirleriyle iş birliği engellenmeli.” diye yazdığı Doğu Avrupa ülkeleri arasında sürekli olarak kaos çıkarıldı. Bu kışkırtılan ülkelere Türkiye de dahildir. Suriye; Türkiye ve Rusya’nın sahada kapıştırılmak istendiği yerlerin başında geldi. Küçük enişte Ahmet Davutoğlu döneminde Şam’da Emevi Camisinde namaz kılmak hayaliyle yanıp tutuşan takkeli neoliberaller, Halep’ten girip Kremlin’den çıkabileceklerini zannedecek kadar cahildiler.

Sırtı sıvazlı Davutoğlu gibi siyasetçiler yanağa da bir şefkat tokadı yiyince bu gerçeği öğrendiler.

SSCB’yle imzalanan ve özellikle nükleer silahları kontrol altına alan anlaşmalardan 2001’de çekilen Amerikalı neoconlar Avrupa’yı bir füze üssü hâline getirdiler. Rusya’ya verilen söze rağmen ateşle oynamaya devam ederek NATO’yu adım adım Doğu Avrupa’ya yani Kalpgah’a getirdiler.

Kalpgah’ı fethetmek isteyenlerin hayalindeki “Yeni Amerikan Yüzyılı Projesi”, bir “ABD İmparatorluğu” hayaline dayanır. Bugüne kadar ABD’nin resmi olmayan bir imparatorluk olup olmadığı tartışıladursun Brzezinski, Kagan ailesi, Robert Kagan’ın dişi Hitler diyebileceğimiz eşi Victoria Nuland ve daha niceleri gerçek bir imparatorluğu Neocon-Siyonist eliyle inşa etmeye çalışıyor.

Nuland, “Ukrayna’daki savaş ne pahasına olursa olsun devam etmeli.” demekten de “AB’nin canı cehenneme!” demekten de çekinmedi. Basın ve medya benim güdümümde olsa ben de böyle rahat konuşur, böyle şeytanca işler yapardım.

Nuland’ın Ukrayna’daki devrimde ve Rusya-Ukrayna arasındaki savaşta emekleri çoktur. Bu emekleri yıkacak herhangi bir şeyin karşısında olacağı tartışmasızdır.

Bu arada birkaç gün önce Rusya’ya ait İl-76 tipi uçak Rusya’ya ait Belgorod bölgesine düştü. Uçakta bulunan 74 kişinin tamamı öldü. 74 kişinin 65’i ise takas için götürülen Ukraynalı askerlerdi!

Zelenski en az Nuland kadar rahat bir şekilde Rusya’yı suçlasa da Harkiv’den atılan füzelerden birinin uçağa isabet ettiği anlaşıldı.

Ne zaman ABD’nin menfaatine aykırı uçaklar uçsa hepsi de anlaşılmaz nedenlerle düşer. Eşref Bitlis’in ruhu şad olsun.

Birçok kez yazdığım için sıkılmış olabilirsiniz ama yazmak zorundayım: Brzezinski’nin “tebaa” olarak bahsettiği Batı Avrupalılar bu bakış açısından ne kadar rahatsız olsalar da askeri açıdan NATO olmadan Rusya’yla rekabet etmeleri mümkün değil. Tarihe bakacak olursak geçmişte de bugün de bir Rusya korkusunun Batı Avrupa’da yaşadığını görürüz.

ABD bunu kullanarak hem para kazanıyor hem kendisine karşı kımıldanan Batı Avrupa ülkelerini kucağına alıyor hem de Rusya’yı olası bir Çin savaşından önce indirebildiği kadar sahaya indiriyor.

Maalesef oynanan sayısız tehlikeli oyun var. Bunlardan birisi nükleer savaş konusudur. Daha önce yazdığım gibi 2024’te nükleer savaş, salgın vb. konularda bolca film izleyecek, bolca bilgisayar oyunu oynayacağız. Zihinlerimizde yaratılan sanal dünyanın rengi distopik bir havaya bürünecek. Nazizm, uyuşturucu bağımlılığı, toplumun psikolojisini bozan cinayetler, LGBT üzerinden pedofiliyi meşrulaştırma vb. girişimler artış gösterecektir.

Bu arada ABD’nin zenci savunma bakanı, İngilizlerin Hintli başbakanı, Arjantin’in Yahudi yancısı başkanı, Ukrayna’nın Yahudi Zelenski’si tesadüfen bu görevlere gelmiş değildir. Her biri, kendini dünyaya medeniyet getiren hayali ırk Aryanların (gerçekte dini bir cemaatti) soyundan gelen şövalyeler gibi gören küresel aktörlerin şaklabanıdır. Her biri, Nazi zihniyetini kamufle eden cambazdan başka bir şey değildir.

Bunlar ancak büyük savaşların hazırlıklarıdır.

Çin’in ekonomide ABD’yi solladığı gibi askeri açıdan da sollamak üzere olması, Mackinder’ın denizlere hâkim olma konusundaki düşüncelerini ABD’den daha fazla uygulaması, buna karşılık ABD’nin giderek hantallaşan ve yozlaşan yapısı, mevcut hegemon devletin dünyayı kendisiyle birlikte hareket etmeye ya da kendisiyle birlikte batmaya zorlamasına yol açıyor.

Mesela Türkiye komşu bir devlete yaptırım uygulamadığı için müttefik bir devletten F-16 alamıyor!   

Tabii Sam Amca pek fırlamadır.

Hükümet yanlısı TV ve gazeteler “Kılıçdaroğlu İsveç’in NATO’ya girmesini sağlayacak!” diye haber yapmış olsalar da F-16 alacağız diye İsveç’in NATO’ya üyeliğinin kabulünü yine dünya liderliğine bağlayacaklardır.

Çünkü dün Gorbaçov’a söz veren, bugün Türkiye’ye söz veriyor. Üstelik sadece İsveç’in NATO üyeliğine onay almadılar. Hükümet yine hummalı bir özelleştirme faaliyetine girdi. Ukrayna’da bolca para kaybeden şirketleri başka ne kurtarabilirdi? Ekonomisi bitmiş bir ülkede bunun sorumlusu olarak da muhalefeti gösteren iktidar başka ne yapabilirdi?

Ah bu Kılıçdaroğlu!

İktidara gelemiyor ama memleketi yönetiyor!

Sam Amca ise girdiği her yerde oligarşi yaratmaya devam ediyor. Memlekette bu kadar kara para aklayan “hacı”nın olmasına şaşmamalı. Kıblesi Washington olanın beyninde tavaf ettiği tek yer de Sam Amca’nın sarayı oluyor çünkü.

Konuyu sonlandıralım.

İsveç ve Almanya’nın Rusya’yla savaşa hazırlanalım, şeklindeki beyanları ya da Baltık’ta gerçekleştirilecek tatbikatlar bazı şeylerin tersine döndüğünü gösteriyor. Soğuk Savaş boyunca nükleer silah ve füze alanında ilk vuruş için hazırlanan ABD, günümüzde bu ilk vuruş için Rusya’yı zorluyor.

Rusya bu ilk vuruşu yapabilir ama son aşamada buna mecbur kalırsa Neocon-Siyonist şeytan bizzat kendisi ilk vuruşu yapacaktır.

İlk vuruş kimden gelecek bilinmez ama küresel aktörler için küçük, insanlık için büyük bir vuruş olacağı kesindir.

Ne demiş Ahmet Hamdi Tanpınar,

“Ne içindeyim zamanın

Ne de büsbütün dışında.

Yekpare, geniş bir anın,

Parçalanamaz akışında.

…

Kökü bende bir sarmaşık

Olmuş dünya sezmekteyim

Mavi, masmavi bir ışık

Ortasında yüzmekteyim.”

Yekpare zaman çemberinde belli bir noktaya giderek Babülmendep Boğazı’na dönmek üzere yolculuğa çıkalım.

ABD’nin eski başkanlarından Jimmy Carter, “Amerika’nın şu anda işler durumda olan bir demokrasisi yoktur.” dediğini, “Tehdit Altındaki Değerlerimiz: Amerika’nın Ahlaki Krizi” isimli kitabı da yoğun olarak neoconları tehlikeli radikaller olarak ele aldığını hatırlayalım.

Carter haklıydı. Bugün medeniyette sözde ileri gitmiş olan dünya, utanç verici kaygılar yaşıyor. Uzmanlar, 2024’te çıkacak filmlerin ve bilgisayar oyunlarının uyuşturucu, nükleer savaş, korku, kıyamet senaryolarına sahip olacağını söylüyorlar.

Rusya-Ukrayna, İsrail-Filistin arasındaki kirli savaşlar ortadadır. Oysa Carter, kendi başkanlığı döneminde İsrail-Filistin meselesinde büyük yok kat etti. Ardından imparatorluk sevdalısı neoconlar devreye girdi. Orta Doğu’da petrol krizi çıktı, İran’da İslam Devrimi oldu, rehine krizi patlak verdi. Carter üstündeki baskı arttı.

Böylece eski bir aktör olan Reagan başa geldi. Onun göreve başladığı gün de rehine krizi sona erdi.

Amerika aslında ahlaki kriz içerisinde değildi, ahlaksızların idaresindeydi. Nitekim ahlaksızların kurduğu kural temelli dünyada yükselen tek şey neoliberalizmin ahlaksız siyasetçileri, ahlaksız kitleleri, cahil toplulukları oldu.

Dünyanın her yerinde fuhşun ve cehaletin felsefesi yapıldı. Cehaleti kutsayan, meşrulaştırmaya çalışanlar dinciler arasından çıkarken fuhşun felsefesini yapma görevi de kafasının içinde saman taşıyan baldırı çıplak ünlülere düştü.

Soğuk Savaş boyunca SSCB’yle rekabet eden ABD, Brzezinski’nin kurduğu tuzak sayesinde en büyük rakibine son darbeyi Afganistan’da vurdu. Brzezinski’nin “God is on your side!” nidalarıyla kendinden geçen cihatçılar, aslında yeniden dirilmek için ölmeye susayan bir devletin şah damarını kestiler.

Sonra da daima kendi dinlerinden olanın kafalarını kesmekle meşgul oldular.

90’lı yıllara rakipsiz başlayan ABD için artık “dünya jandarmalığı” başlıyordu. Demokrasinin havarisi neoconlar, ellerindeki savaş makinesiyle nerede diktatör varsa hepsine kutsal savaş ilan ettiler.

Hem canavar yarattılar hem de canavarı öldürdüler.

“Artık orduya, istihbarata gerek kalmadı. Bunların bütçesini kısalım hatta tamamen tasfiye edelim.” diyen kongre üyelerinin ikna edilmesi için müstakbel jandarmanın düşmanlara ihtiyacı vardı.

Müthiş bir hava saldırı ve savunma gücüne sahip olan ABD, kendi beslemeleri tarafından vurulmaktan kurtulamadı. 11 Eylül 2001’de İkiz Kulelere çarpan uçaklar engellenemedi (!).

Bu, nasıl olabilirdi?

Tabii ki kutsal savaşa karşı çıkan, ABD’de orduyu istemeyen, imparatorluk karşıtı kimseler yüzünden olabilirdi.

Gariban CIA, bütçesi kısıldığından olacak, 11 Eylül’ü engelleyecek istihbaratı elde edememişti. Pentagon da aynı dramı yaşıyordu.

Böylece kendi de dahil olmak üzere tamamı petrol şirketlerinde danışman, yönetici veya ortak olarak çalışan kutsal savaşçılardan oluşan kabinesinin başına geçen George Bush, açıkça Haçlı Seferini ilan etti.

Afganistan ve Irak güme gitti.

Körfez Savaşı öncesinde başını okşadığı Saddam’ı demokrasinin en büyük düşmanı ilan eden Amerika, diğer havalarini de yanına alarak Irak’a muazzam bir demokrasi getirdi. Bu, öyle bir demokrasiydi ki önce kaç asırlık Türk yurdu Kerkük’ün ilk meclisindeki sandalyeleri adaletsiz bir biçimde dağıttılar sonra 18 yıl boyunca bu yurtta herhangi bir seçim yapılamadı.

Tam 18 yıl!

Amerika’nın kullandığı güç ne kadar sertse aldığı yanıt da o kadar sert oldu. “Etki-tepki” böyledir. Bir cisme ne kadar kuvvetli şekilde etki edersen alacağın tepki de o nispette olur. Zaman içerisinde yalnız Orta Doğu’da, Uzak Doğu’da, Doğu Avrupa’da değil; Avrupa ve onun dolaylı ya da doğrudan sömürgesi olan Afrika’da da tepki sert oldu.

Rusya, Primakov döneminden başlayarak toparlandı. Putin döneminde oligarkları kontrol altına aldı, askeri bir dev olarak Batı’nın karşısına dikildi.

Henry Kissenger gibi ABD’li diplomatların hafife aldığı Çin atağa geçerek pek çok alanda ABD’yi solladı.

Amerikan derin devletinin bir bölümü, Çin’le nihai şekilde hesaplaşmaya karar verdi. Önce ince ince yaratılan savaş iklimi ilk meyvesini verdi ve Ukrayna, Batı’nın vekili olarak Rusya’yla savaşa girdi.

Elbette savaşı ilan eden taraf resmiyette Ukrayna olmadı.

2014 yılına kadar Avrupa’yla flört eden Ukraynalı Batı yanlıları, o dönemde başkan olan Viktor Yanukoviç’i devirdiler.

İlginç olansa şuydu: Sülalesi neocon olan Victoria Nuland, bu savaşın yaratıcılarından biri olarak “AB’nin canı cehenneme!” diyor, neoconların zihniyetini ifşa ediyordu.

ABD her zamanki gibi bir taşla sayısız kuş vurmak istedi. Kuşları vurma konusunda başarılı da oldu. Sonuçları tam olarak istediği gibi olmadı.

Çin’le ilişkilerini güçlendiren Rusya, Ukrayna üstünden birçok cephede sahaya indi. İlk olarak Suriye’de sahaya inen Ruslar, Ukrayna’da Yulia Timoşenko gibi “Rusları öldürmenin zamanı geldi.” diyen Batı yanlılarının ahmakça hareketleri sonrasında Doğu Ukrayna’da sahaya indi. Öncesinde Kırım ilhak edildi.

Rusya’nın sahaya indiği yerlerden ikisine bakalım: Biri, en eski Türk yurtlarından olan Kırım’dır. Diğeri ise Türkiye’nin en uzun sınır komşularından olan Suriye’dir.

Irak’ı zayıflatarak İran’ın Irak’ın kuzeyi başta olmak üzere birçok ülkede gücünü artırmasını sağlayan Demokrasi Havarileri, Türkiye’nin sahadaki hareketlerini kısıtlamaktan başka bir şey yapmadılar. Üstelik bunu, Türkiye’yi Batı’ya daha fazla bağımlı hâle getirmek için bilerek yaptılar.

Karadeniz’de, Suriye’de, Irak’ta hareketleri kısıtlanan bir devletin Batı’nın kucağına atılacağını düşündüler.

Şimdi yekpare zaman çemberimizın akışında Türkiye’ye geldik.

1938’den sonra Türkiye’nin yaşadıkları hazindir. Mustafa Kemal, Türklüğe en büyük hediye olarak yalnız ömrünü değil, geleceğin dünyasında sımsıkı sarılacağı çok değerli bir “fikriyat” miras bıraktı. Bu, yalnız Türkler için geçerli bir miras değildi. Zaman zaman dünyanın çeşitli yerlerinde göreceğimiz gibi birçok sivil ve askeri lider onun fikirlerinden beslenerek ülkesini bağımsızlığa götürdü.

Onun fikirlerinden beslenen her insan, “insan” olmanın ne demek olduğunu idrak edip insanı köleleştirmeye çalışan hasta ruhlu küresel güçlerle mücadele etti.

Ne var ki Milli Mücadele öncesi ve sonrasını kendi ülkesinde bile yüzeysel olarak anlatan Türk eğitim sistemi, 1938’den sonra bütün millete bu fikriyatı aşılamakta aciz kaldı. Daha doğrusu aciz bırakıldı.

“Her şeyi ben bilirimciler”, onun ölümünün ardından dünyaya ürkek şekilde bakmaya başladılar. Bütün ülkenin 1923’te başlayan ilerleme hızı yavaşlatıldı. Özellikle 2. Dünya Savaşı sonrasında bütün ilerleme, Batılı emperyalistlerin insafına bırakıldı. Kimi dangalak politikacıların “Batı üretsin, biz kullanalım.” gibi müthiş bir dahiyane fikirlerle (!) yokluk derecesine getirdikleri milli üretim, bu politikacıların bir kısmının “komisyonculuk” yapmasıyla birlikte bitirildi.

Artık memleketin her yanında hürriyetin kahramanı Amerika’yla ilgili şarkılar söyleniyordu. ABD’nin minyatürüne döndürüldük. Onlar da bu minyatürün üstünde istedikleri gibi oynayabilecekkerini düşündüler.

Mustafa Kemal’in fırçası, onların fırçasından her zaman daha üstün geldi ama minyatür hâline getirilen memleketin üstünde çarpık manzaralar da oluştu.

Kumpas zamanlarında devleti katil ilan edip Apo puştunun rahatını tasa edinenler, antik zamanlardan kalma mezarları ortaya çıkarıp bunları bile Kemalist Türklerin üstüne yıkarlarken memleketi bugünkü karanlığa getiren esas suikastleri hiçbir zaman konuşmadılar. Bilinçli bir şekilde hem de Ergenekon’dan bile önce dalgalar hâlinde ne kadar Atatürkçü varsa hepsini ya öldürdüler ya da etkisizleştirdiler.

Yani o ihanet dalgaları, Ergenekon’la başlamamıştır!

Amerika’nın en eski dinci müttefikleri Afganistan’da mıydı?

Mustafa Kemal’in yaptıklarını yıkmak için yetiştirdikleri, devletin her tarafına sızdırdıkları en eski dinci müttefikleri Türkiye’dedir.

80 öncesinde bir kenara çekilen yetişmiş dinci kadrolar, 80 sonrasında yani darbeyle gelen ama demokrasi havarilerinin biricik öğrencisi olan Turgut Özal’la birlikte hızlıca devletin derinliklerine kadar sızdılar.

Bu sızıntıların başında FETÖ geliyordu.

Dünyanın jandarması ABD, Türkiye’ye istediği gibi şekil verebileceğini düşünüyordu. Özal üstünden ısrarla kendi projelerini dayattılar: Ulus devletten vazgeç, Kemalizm’i terk et, Türklüğü anayasandan çıkar, federasyon ol, Kürtlerle birleş.

“Birleşemezsen”, diyorlardı Çandar gibi sözde aydınlar aracılığıyla, “Küçülürsün.”

Bu sözleri daha sonra Ergenekon kumpasının soytarılarından Tuncay Güney’in ağzından duyacaktık.

Tuncay Güney gibilerin hedefinde ise ABD’nin dayatmalarına direnen Türkler vardı. Bunların başında ise ABD’nin “Türk derin devletinin merkezi” dediği TSK geliyordu.

Yıllarca içeriden baltalanmasına rağmen omurgası değişmeyen TSK, Türkiye’nin tek başına özeti gibiydi. Bu yüzden Türk’ün en önemli gurur kaynağı olan Türk ordusuna saldırdılar. Türlü yalanlarla yıpratmaya çalıştıkları ordu ise onlara güzel dersler verdi. Bunlara geleceğim.

2000’li yıllara tüm dünyada hızlı bir şekilde giren Amerika, Türkiye’de AKP’yi iktidara getirdi. İlk AKP’de bulunan isimlerin birçoğu bugün partide olmasa da partinin özü asla değişmeyecekti. Adnan Menderes gibi Athenagoras’ın elini öpenleri, Turgut Özal gibi Amerikan aşıklarını demokrasinin yıldızcığı yaparak hortlatan AKP, Türk siyasetini en üst perdede temsil eden bir konumda olmasına rağmen kumpaslar karşısında pragmatist davrandı.

FETÖ, TSK’ye saldırıyor; AKP, saldırılara karşı bir yandan seçim meydanlarında “Çetelerle mücadele bizimle başladı.” diyerek kumpasları sahipleniyor bir yandan da YAŞ öncesi kulislerde hem orduya hem de FETÖ’ye ılımlı yaklaşım sergiliyordu.

Eğer sadece tarihteki başarılarla övünen bir hamasetçi olsaydım, 2002-2013 arası dönemi Türk tarihinden çıkarsalar ses etmezdim. Ne yazık ki devletin katil ilan edildiği, teröristlerin ululandığı, öldürülenlerin kendi kendinin katili ilan edildiği, neoliberalizmin nirvanaya ulaştığı bu dönemden çıkarılacak çok dersler vardır.

2013 yılına dair birçok “orta yolcu” söylem vardı.

Bunların en başında, “AKP, FETÖ’den rahatsızdı. Devlete sızdıklarını anlamıştı. O yüzden FETÖ tarafından operasyona maruz kaldı.” iddiası gelir.

Hâlbuki bütün mesele bittiği zannedilen bir ordunun ardından Türkiye’yi bölüşmek meselesiydi. Atalarımızın dediği gibi iki kılıç bir kında olmazdı. ABD taşeronluğu yaparak memleketi içeriden kemiren FETÖ ve bunu bildiği hâlde ses çıkarmayan iktidar hesaplaşmaya başladı.

Dikkatinizi çekerim: Öldü zannedip üstünde tepindikleri devletin ta kendisine çarpan iki taraf da ilk olarak Silivri’ye ılımlı mesajler vermişler hatta elebaşı Gülen selam bile göndermiştir.

Ama asker selamı başka olur. Asker öyle selam almaz!

Derken 2014’le birlikte Türkiye’nin çehresi değişmeye başladı.

Kumpas davaları resmen olmasa da bitti. FETÖ’nün paralel yapı olduğu kabul edildi. Çözüm sürecinin sonuna gelindi. Bölücü terör örgütü şehir eylemlerini başlattı. Devletin başındaki menfaat zaafı, Hendek’te devletin sonunu getirecekti.

Ne acıdır ki devleti zaafa düşürüp beka sorunu yaratanlar, beka sorunu söylemleriyle iktidarlarını sağlamlaştırdılar.

Buna rağmen AKP’nin tek başına iktidarı kaybettiği ilk seçim de o dönemlerde yaşandı.

AKP’nin eski ortağı HDP yeni bir siyasete geçti. Türkiye’deki tüm sol liberalleri hedef kitlesi olarak belirledi. Oylarını artırıp iktidarı tek başına oturduğu koltuktan etti. Çözüm sürecinin aldığı en ölümcül darbe bu oldu.

“AKP aslında çözüm süreciyle zaman yaratarak savunma sanayisine zaman yarattı.” söylemleri doğru değildir. Eğer iktidar koltuğu sallanmasaydı, AKP pek âlâ bu süreci sonuna kadar sürdürecekti. Bugün de AKP içinde 2013 öncesi Türkiye’nin özlemiyle yanıp tutuşanlar vardır.

Kaldı ki AKP içinden kimileri “Elimizi taşın altına koyduk.” diyerek bu yalanı gözler önüne seriyor.

Devam edelim.

Şehirlere sıçrayan ve birçok şehit verdiğimiz terör olaylarının sürüyor olması, iktidar partisinin koalisyon sürecini ağırdan almasını sağladı. MHP’yle yakınlaşma, ilk defa başvurulan “Türk milleti” ifadeleri, “yerli ve milli” söyleminin temellerinin atılması AKP’yi tekrar iktidar yaptı.

Bu süreçte en ilginç olansa MHP’nin konumudur.

Kendi içinde ciddi bir kopuş süreci yaşayacak olan MHP, partinin siyaseti bakımından gerçekten ince hareket ederek bu sürece rağmen kilit noktaya geldi.

Ardından 15 Temmuz Kalkışması yaşandı.

Yıllardır Batı’yla “sessiz savaş” içinde olan Türk devleti, bu kalkışma sonrasında olabilecek en sert şekilde FETÖ’yü devletin içinden temizlemeye başladı. 2017’de referanduma giden Türkiye, başkanlık sistemine geçti.

MHP’nin kilit rolü daha da arttı.

Burada şunu not düşeyim: Amerika’nın bir numaralı fail olarak kabul edildiği kalkışmadan sonra MHP içindeki kopuş tamamlandı. Parti programında NATO’ya bağlılık sözü veren İYİ Parti kuruldu. Tabii Türkiye’nin geleceği için NATO’da kalması gerektiğini düşünmek insanların kendi özgürlüğüdür, bu ayrıdır.

Devam ediyorum.

AKP, “FETÖ referandum için ‘hayır’ oyunu destekliyor.” propagandasıyla 50+1’e geçti. Bu şekilde iyice MHP’ye bağımlı hâle gelen AKP, son birkaç yıldır iyice güç kaybedince tekrar 2013 öncesi döneme dönüşü yoklamaya başladı. MHP’yle ittifaka karşı olanlar ve bu partiye bağımlı hâle gelindiğini savunanlarsa 50+1’i gündeme getirdiler. Bu kez Erdoğan’ın bizzat kendisinden 50+1’i eleştirdiği söylemleri duyduk.

Tabii Devlet Bahçeli bu konuda net bir şekilde tavır koyunca konu şimdilik gündemden düştü gibi oldu.

Düştü gibi oldu, diyorum çünkü AKP mutlaka bundan kurtulmak isteyecektir. Zira tahminim o ki 15 Temmuz’un getirdiği baskı ortamının azaldığını gözlemleyen AKP, iktidar da tehlikeye düştüğü için ortaksız iktidar olduğu günleri geri getirmeye kalkacaktır.

Ancak FETÖ sonrası devlet içindeki gücünü pekiştirmek için Tansu Çiller, Mehmet Ağar gibi isimleri yeniden ortaya çıkaran AKP’nin eski gücüne kavuşmasına imkân kalmadı. ABD’nin sadık tetikçilerini mitinglere getirmek, devletin kendisine şantaj yapmaya kalkmak değil de nedir?

15 Temmuz sonrasında Türkiye’nin jeopolitik istikametinin tam tersine gitmek, bence tüm partiler için bir hatadır.

Bahçeli’nin Rusya-Ukrayna Savaşı ile ilgili beyanlarına bakarsak Türkiye’nin şu ana kadar bu konuda uyguladığı siyaseti görürüz. AKP ise yine işin ticaret tarafında yer almış, “Rusya’ya yaptırımlara katılmıyorum, Ukrayna’ya SİHA satmaktan da vazgeçmiyorum.” diyerek ciddiyetsiz ve güvenilmez bir tavır ortaya koymuştur.

Üstelik çok açık bir biçimde hâlâ cemaat ve tarikatlara sırtını dayamaktan vazgeçmemiştir.

Şimdi sorayım: 50+1 konusunda kimin sözü geçmiştir?

Kudretli iktidarın mı? Küçük ortak denilen ortağın mı?

Yekpare zaman çemberinin akıştaki son noktasına geldik. Bu noktadan itibaren zaman hızlanıyor. Dünya gözünü kapatırken yaşananlar, gözünü açtığında yaşanacaklardan çok farklı şeylerdir. Bununla birlikte bugün, yarının sebebi olacaktır.

ABD, Rusya’nın gücünü beklediği ölçüde zayıflatamadı. Bir yandan Türkiye diğer yandan Rusya ve Çin’in Afrika’da sahaya inmesi, Fransa gibi Avrupa güçlerinin tedirginliğini artırdı. Olaf Scholz gibi Almanya’nın kendini cezalı hissetmesine neden olan eziklerin ABD’nin peşinden gitmesi, Avrupa’nın gücünü zayıflatıyor.

“Canı cehenneme!” denilen AB’nin en güçlü ülkesi Almanya’da devlet, tarım alanındaki devlet yardımlarını kaldırıp çiftçilerin muaf olduğu vergileri yeniden getiriyor. Çiftçilerin ayaklanmasına neden olan bu olaylar, elbette her şeyin büyük bir inatla Ukrayna’daki kirli savaşa harcanmasından kaynaklıdır.

Avrupa’nın cephanesi azalıyor, silah tüccarları ellerini kavuşturmuş salyalı ağızlarıyla bekliyor. Kendini kötü hissettiğini söyleyip istifa mesajları veren Papa bile aşka gelmiş, “Bu kirli savaşlarda bir tek silah tüccarları kazanıyor.” diyor.

ABD ise Hindistan’ı yanına çekmek için uğraşıyor ama Hintlilerin dili Batı’dan yana yandığından olacak bunu başaramıyor.

Sözde dünyadan tecrit edilen Rusya’nın lideri Putin, 2024’te Hindistan’ı yanında tutacak gibi duruyor. Yetmiyor, Amerika’nın sadık çocuğu olarak görülen Riyad’ta at koşturuyor.

İlginç işler, değil mi?

İsrail, Filistin’e saldırıyor. Rusya ve Çin’in arkaladığı İran, -gizli ortaklarını da yazmıştım- savaşı fırsat bilerek Orta Doğu’daki etkinliğini artırıyor ve Direniş Ekseni üstünden yapılan çevik saldırılarla hantal ABD güçleri -en azından şimdilik- üslerinden çıkmıyor.

Bu arada 1979’daki İslam Devrimi’nden sonra İran’daki en büyük saldırı, Ayetullah Humeyni’nin türbesine karşı gerçekleştiriliyor. Saldırıyı ise IŞİD’in üstlendiği biliniyor. İsrail’e hiç saldırmayan, İsrail’in savaşında İran’a saldırıyor.

Ne Müslümanlık ama!

Ve Babülmendep Boğazı…

Dünyada ticaret yükünün çok büyük bölümü deniz yoluyla taşınır. Deniz yollarının en kestirmelerinden biri Babülmendep’in boğazından geçer. Husiler burayı sabote ettiler.

İstanbul’un fethinden sonra yeni yollar keşfederek dünyayı sömüren ve ahlaksızca ticaret yaparak olağanüstü zenginliğe kavuşan Batı, Yemen’deki Husilere karşı bu defa tüm havarileri toplayamadı.

ABD, sinsi İngiliz dostlarıyla beraber Husileri etkisizleştirmeye çalışıyor. İspanya, Kanada, Arabistan, Mısır… Ne doğudan ne de batıdan bir havari kendisine katılmıyor.

Galiba onlar da “ABD’nin canı cehenneme!” demeye başladılar.

Ve Batı, Babülmendep’ten geçemediği için ticari yükünü çok daha uzak yollardan geçirmeye başladı. Böylece hem daha fazla zaman hem de daha fazla para kaybetmeye başladı.

Babülmendep şimdilik kapandı.

2024 ise “Hüzün Kapısı açıldı.” ifadesiyle tarihe geçecek.

O günlerde kimi anneler çimenleri pişirip yemek yapıyorlardı!

Bosna’ya gönüllü olarak giden ve bölgeye sızmayı başaran bir grup Türk ile Bosnalı savaşçılar buluştu. İşin içinde Mustafa Kemal’in ışığında yetişmiş Türkler olunca ortaya delice bir fikir çıktı.

Bir tünel inşa edilecekti!

Kazı çalışmasına hemen başlandı. Kazı çalışmasına katılan askerlere günlük olarak ya bir paket sigara ya da nadir bulunan eşyalar verildi.

Tünel, 4 ay 4 gün süren fedakârca çalışmaların ardından 1993 yılının Temmuz ayında tamamlandı.

800 m uzunluğunda, 1,5 m yüksekliğinde, 1 m kadar genişlikte bir tünel… Sadece 20 m’lik kısmı yürüyerek kat edilebilir. Boy uzunluğu ortalama 1,79’un üzerinde olan bir halk, Dobrinja semtindeki bir apartmanın garajından tünele giriyor, katiller ordusuna boyun eğmediği için bu tünelden eğilerek geçiyor ve Kolar ailesinin Butmir semtindeki evine çıkıyordu.

Böylece yaklaşık 300.000 insanın hayatı kurtuldu!

Sonunda ışık olan her tünelin adı umuttur. Bu tünelin adı da “Tunel Spasa” yani “Umut Tüneli” oldu.

Her yıldönümünde yazarım.

Srebrenitsa, medeni (!) Batı’nın vesikalık fotoğrafıdır!

Vietnam’da demokrasi düşmanı bir kuş uçsa, Irak’ta insan haklarına küfreden bir kedi miyavlasa koalisyon kurup işgale giden Batı, Bosna’daki sivilleri ölüme terk etti.

Naser Oriç gibi isimler kahramanca direnseler de BM’de görevli Hollandalı askerler, kendilerine emanet edilen canları katillere verdiler.

Ancak o günleri yaşayan Hollandalı askerlerin anlattıklarına bakılırsa onlar da katillere teslim edilmişti!

Sırplar sivilleri korumakla görevli Hollandalı askerleri taciz ediyor, kapılarına dayanıyor, erzak ulaşımını engelleyip aç bırakıyor ama kimse çıkıp da Sırpları engellemiyor!

Üstelik tarihe dikkatinizi çekerim: 90’lı yılların başı. Yani SSCB dağılmış, kendi üst düzey belgelerini bile koruyamaz duruma düşmüş! Bir sürü belge ticari müzelerde geziyor, savaş gazilerinin madalyaları aynı müze dükkanlarda satılıyor, Doğu Avrupalı kadınlar Epstein’in organizasyonu başta olmak üzere çeşitli ülkelere kaçırılıp fuhşa zorlanıyor.

Ama sorsak Batı’nın eli kolu bağlı, Sırplara hiçbir şey yapamıyor!

Ve Kızılhaç verilerine göre sadece 1992-1995 arasında 312.000 insan hayatını kaybediyor!

O kirli savaştan bugüne dünyada ne değişti? Hiçbir şey.

Ukrayna-Rusya Savaşı kirli bir savaştır. Dünyayı kana boğarak yönetmeyi adet edinmiş güçler, Doğu Avrupa’da öyle iğrenç bir oyun oynadılar ki olan yine masumlara oldu.

İki ordu savaşsa ve savaş hukukuna bağlı kalsa savaşın sonunda herkes birbirine saygı duyup meseleyi bir daha açılacağı zamana kadar kapatır.

Ama milyonlarca masum insanı nükleer savaş tehdidine maruz bırakmak, onları bu şekilde korkutarak yönetmeye kalkmak, hatta doğrudan bir nükleer savaş çıkarmaya girişmek iğrençliğin daniskasıdır.

Sözde insanlığın hamisi Batı, Ukrayna’da daima ırkçılığı kaşıdı.

Olayları biraz geriye sardıralım.

2012 yılında Ukrayna’da Yanukoviç Hükümeti görevdeydi. Hükümet eski hükümetler gibi AB ile yakınlaşma çabalarını sürdürdü.

Buna rağmen iktidar muhalifleri Yanukoviç’i AB’yle ilişkileri durdurmakla itham ederek ayaklanma çıkardı. 2014 yılında Ukrayna’da “Onur Devrimi” adı verilen bir devrim gerçekleşti. Yanukoviç kaçıp Rusya’ya sığındı.

Olaylar giderek hızlanmaya başladı.

Kurulan yeni hükümet AB’yle yeniden yakınlaşıp ortaklık anlaşması imzaladı. Bu yakınlaşma Poroşenko’nun göreve gelişiyle de devam etti.

Dikkat edilirse Batı’nın attığı her adım Rusya’yı sahaya indirdi çünkü esas hedef yalnız Rusya’yı birçok cephede sahaya indirip zayıflatmak değil, aynı zamanda büyük bir hesaplaşma öncesi Çin’i de yalnızlaştırmaktır.

Batı, Ukrayna’da darbe yaptırdığı zaman Rusya’nın sahaya ineceğini, Doğu Ukrayna ve Kırım’ı işgal edeceğini bilmiyor muydu?

Bal gibi biliyordu.

Hem Ukrayna’da hem de Rusya’da Nazi gruplarını kaşıdılar. Donbass’ta uzunca bir süre Rus siviller katledildi. Yerel dillerin konuşulmasını sağlayan yasalar kaldırıldı.

Ukrayna’daki devrim sırasında hapishaneden çıkarılan tepeden tırnağa oligark Yulia Timoşenko, sızdırılan telefon konuşmasında aynen şunu diyordu: “…silahlarımızı kuşanıp liderleriyle birlikte bu lanet Rusları

Kaderin cilvesine bakınız: Türkiye’de takkeli neoliberalleri ulus devletin üstüne salanlar, Ukrayna’da ulus devleti güçlendirme bahanesiyle karşılıklı sivil katliamlarını tetiklediler.

Şimdiden söyleyeyim. “Önce Ukrayna katliam yaptı.” diye bir şey olamaz. Masumları katletmenin öncesi, sonrası olmaz. Şerefsizlik, şerefsizliktir. Burası ayrıdır.

Ama işin en kirli tarafı kime aittir, biliyor musunuz?

Önce Sırpları silahlandıran, sonra Ukrayna’yı silahlandıran, Ukrayna’daki Batı menşeli silahların fanatik grupların eline geçmesini sağlayan, şimdi de Gazze’de sivilleri katleden Siyonistlere alkış tutan insanlığın yüz karası Batı’dır!

Ukrayna’daki savaştan sonra İtalyan savunma şirketlerinden olan Leonardo, uluslararası sanayi şirketlerinin pek çoğunu sollayarak zirveye çıktı.

Zelenski para dilenedursun, aldığından fazlasını, insanlık için Rusya’yı dünyadan tecrit eden (!) Batı’ya ödemek zorunda kaldı.

Ukrayna’daki kirli savaşın en kirli planlayıcılarından olan Victoria Nuland’ın “AB’nin canı cehenneme!” dediğini göz önünde bulundurarak diyebiliriz ki Zelenski gibiler Ukrayna’nın nasıl bir cehenneme atıldığını çok geç anladılar. Anladılar, diyorum çünkü onlarda da biraz akıl olduğunu farz ediyorum.

Artık hasta adamlar Asya’da değildir.

Batı, doğrudan bir savaşa girecek durumda olmadığı için vekalet savaşlarına sığındı. Ne var ki vekalet savaşlarında da Asya’daki yükselen güçlerin tokadını yemeye başladı. Keza dünya tam olarak anlayamadı ki Afrika ve Orta Doğu’daki duruma bakılırsa Türkiye, Rusya, Çin ve İran gibi ülkeler bu savaşa çoktan hazırdı.

Eski bir Latin atasözü ne diyordu: “İnsan insanın kurdudur.” (Homo homini lupus.)

Batı da kendi kendini yiyen bir kurt oldu.

Epstein örneği ortadadır. Siyonistler, bağrında beslendikleri Avrupa ve ABD’yi yıllarca ısırıp durdular. Gerçi bütün dünyayı ısırdılar ama zihninin kontrolüne ihtiyaç duydukları taraf Batı’ydı.

Ahlaksız, namussuz, şöhret ve makam düşkünü, para sevdalısı, yeteneksiz, kıskanç, şehvet delisi ne kadar yaratık varsa hepsini devşirdiler. Sonuçta ortaya bir İblis Tüneli çıktı.

Sinagogun altında sandığınız tünelin en büyük bölümü Batı’dadır.

“Umut Tüneli” ise aklın ve ahlakın ritminin birleştiği yerdedir. Siyonistlerin tüneli karanlığa çıkar. Mustafa Kemal’in ışığında yaşayan Türk’ün “Umut Tüneli” özgürlüğe çıkar.

Mustafa Kemal’in askerlerine selam olsun!

Bir Soru: AKP’nin müstakbel İstanbul Büyükşehir Belediye Başkan Adayı Murat Kurum, 2021 yılında Çevre ve Şehircilik Bakanı iken termik santrallerin saldığı zararlı gazlar için sürekli emisyon ölçüm verilerini “ticari sır” diyerek açıklamamıştı.

Şimdi daha ilginç bir noktaya değinmek istiyorum.

Bu “ticari sır” güzel bir bahane olmalı.

Ulaştırma ve Altyapı Bakanı Abdülkadir Uraloğlu, Gazeteci Kemal Öztürk’e Türkiye’den İsrail’e günlük 8 gemi gittiğini ve giden gemilerde %30’luk bir düşüş yaşandığını açıkladı.

7 Ekim’den 31 Aralık’a kadar 701 geminin İsrail’e sefer yaptığını da ekleyen Sayın Bakan, gemi trafiğinin gizlisi saklısı olmadığını ekledi.

Yavaş yavaş soruya geliyorum.

Yine Sayın Uraloğlu’nun “maalesef” diye açıkladığı noktalardan biri, 1967 Anlaşmasına göre tüm sahil şeridini ve limanlarını İsrail’in kontrol ettiği gerçeği oldu.

Saadet Partisi, kasım ayında TBMM’de bir araştırma önergesi sunarak İsrail’e giden malların içerik ve miktarının araştırılmasını istedi. Sonuç ise klasik oldu: Önerge, AKP ve MHP oylarıyla reddedildi.

İsrail’in kontrol ettiği limanlara gönderilen gemilerin araştırılmasına neden müsaade edilmez?

Kirli havanın ticari sırları bitmez.

Stalin’in etrafındakiler birçok yöntem öne sürerler. Kimi adaletli olmanın halka baş eğdirmek için en gerekli yol olduğunu söylerken kimi de sert bir yönetimin bunu sağlayacak yegâne yol olduğunu dile getirir.

Stalin cevapların hiçbirini beğenmez. Hemen emir verir ve emri üzerine Stalin’e bir tavuk getirilir. Stalin, beraberindekilerin şaşkın bakışları arasında tavuğu yolar. Zavallı hayvanı dımdızlak bırakır.

Tavuk bir süre panik ve korkuyla odanın içinde oradan oraya gider. Tüyleri yolunduğu için her yanı acımaktadır. En son şömineye yanaşır ama kızarmış tavuğa dönmeye başlayınca oradan da ayrılır. Üşüse ısınamaz, ısınsa soğuğa dayanamaz.

Ve en son çare Stalin’in ayakları arasına girer. Bunun üzerine Stalin, tavuğa yem vermeye başlar. Etrafındakilere dönerek,

“Halk işte bu tüyleri yolunmuş tavuk gibidir. Tüylerini yolun, kendi hâline bırakın. O zaman size kayıtsız şartsız itaat edecektir.”

***

Zavallı tavuğun hâline acıyanlar mutlaka olmuştur. Ne var ki bu bir fıkradır. Stalin daha zalimce işler yapmışsa da gerçekte yaşanmamıştır.

Gerçekte yaşanan ise gerçekten de dünyanın her yanında toplumların yolunmuş tavuğa döndürülmesidir.

Bu da korkuyla yapılır.

Uluslararası salgın süreci mi başladı? Küresel örgütler en çok insanları korkutmaya zaman ayırır.

İki ülke arasında savaş mı çıktı? Bütün küresel örgütler barışa hizmet etmekten ziyade savaşı kışkırtırken bol bol nükleer savaş, siber saldırı haberleri yayar. Yani korku yaratır.

İsrail’in de en sık başvurduğu yöntemdir bu.

Filmler çekilir, haberler yayılır, küçük çaplı kargaşa çıkarılarak endişe yaratılır, kara propaganda yapılır.

Hepsinin neticesi ise korku olur.

Korku elbette toplumları yönetmenin tek yolu değildir ama şurası bir gerçektir ki kayıtsız şartsız itaat ettirmenin en önemli düşmanı olan “cesaret” kırıldığında karşınıza yolunmuş tavuk gibi şaşkın, korku dolu ve korktuğuna sığınan bir toplum meydana gelir.

Dünyada hiç tehlike yok da korku yaratan her şey yalan mıdır?

Elbette değildir. Somut olaylar olmazsa insanlar her zaman aynı yalana inanmazlar ve gerçekten de dünyada küresel çapta gücü olan birçok güç son derece tehlikeli işler peşindedir.

İşte medeni (!) dünyanın Ukrayna-Rusya ve İsrail-Filistin savaşındaki başarısız sınavı ortadadır.

Esad’la anlaşıp Suriye’deki iç savaşı bitirmek isteyenler için ambargolar kapıdadır.

ABD’nin politikalarına ters işler yapıyorsanız darbeler hazırdır.

Tam bağımsız olmak için doğru adımlar atıyorsanız işgal yoldadır.

Rusya-Ukrayna arasındaki savaşı bitirmek istiyorsanız “ötekileştirme” hazırlıkları tamamdır.

İsrail’in Filistin’e saldırılarının ilk ayında, Rusya-Ukrayna Savaşındaki sivil kayıplarından daha fazla sivil hayatını kaybetmiştir. Birçok yolla körleştirilen, güçlüden korkup korktuğu güçlüye sığınması sağlanan uluslararası (?) toplum ise körleşmiştir.

Trump’ın yeniden kazanma ihtimali arttıkça ABD’de iç savaş konulu filmlerin de sayısı artmaya başlıyor.

Yani yine korku yaratılıyor.

Kendi milletime ise İstiklal Marşımızı hatırlatıp yazımı sonlandırmak isterim:

“Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak!”

Küçük bir yatırımcı veya esnaf için risk, belki yeni bir hisse almak veya yeni bir dükkân açmak olabilir. Rothschild gibi ailelerin alacağı risk elbette bunlarla kıyaslanamaz. Jeopolitik anlamda bakarsak bir devletin sözde kendi liderlik hedefleri için ama gerçekte zengin bir aile için savaşa girmesi, sonra o hegemon devletin de parasız bir devleti kendi çıkarları için beyhude bir savaşa sokması bu risklerden biridir.

Britanya’nın hakimiyeti sırasında başka milletlerin “ucuz kan” siyaseti gereği savaşa sokulması, bu devletin doğrudan sömürdüğü ülkeleri doğrudan savaşa sokmasından ibaretti. Örneğin Filistin Cephesi’nde İngiliz askeri demek, Afrika’dan Hindistan’a kadar pek çok İngiliz ünformalı askerin Britanya için savaşması demektir.

ABD’nin küresel liderlik kavgasında durum biraz daha başkadır. ABD, büyük ölçüde dolaylı yoldan sömürdüğü ülkeleri kendi çıkarları için savaşa sokmuştur. Özellikle Vietnam savaşında aldığı mağlubiyet sonrasında “ucuz kan” siyaseti Amerikalılar için daha zorunlu hâle gelmiştir.

Çok eskir devirlerden beri örnekleri olsa da daha yakın zamanda Millî Mücadele ve yıllar sonra Vietnam’da yaşananlar göstermiştir ki sayılar ve ekonomik, siyasal, askeri üstünlük bazen kâğıt üzerinde kalabilir. Bir devletin jeopolitiğinde akıl mutlak hâkim değilse o devletin sayısal üstünlüğünün tek getirisi kaos ve bitmeyen savaşlar olur.

Irak ve İran’ın savaşı 8 yıl sürdü. ABD’nin sayısal verileri kendi lehine artarken savaş sona erdiğinde iki ülkenin sınırları değişmemişti.

Oysa yıllar önce Komünist Vietnam’la Dolar tanrısının jeopolitik çıkarları uğruna savaşan ABD, sivil ve asker 2 milyondan fazla insanını öldürdüğü düşmanına karşı 60-70 bin civarında kayıp vermiş ama sonuç olarak tabanları yağlayıp kaçmak zorunda kalmıştı. ABD’yi kendi vatandaşlarını meydana süreceğine başkalarından ucuz kan almaya dolayısıyla da Amerikan yanlısı yönetimler kurmaya iten de buydu.

“Sen savaşıp öl. Ben kazanayım. Sonra da senin savaşçılığını över onurlandırırım.”

Yıllarca bizim ülkemizde de bunun propagandası yapılmadı mı? Kore Savaşı’na girilmesini oturup tartışabiliriz ama “Kore’de çok iyi savaştık. ABD’lileri kurtardık. Amerikalılar hayran kalıp bize ödül verdi.” diye övünüp duranların ne kadar yanlış yaptıklarını tartışmak abes olurdu.

“Kahraman Türk askeri filanca ülkeye giriyor. Batı’dan sıcak mesajlar geldi.”

Menderes’in devlet kurumlarının başına getirdiği kişilerden ne duyulabilir ya da Özal’ın Babıali’deki iki buçuk gazetesinden başka ne gibi haberler çıkabilirdi?

Türk ordusunu Amerikan çıkarları uğruna Türkiye’nin kaosa sürüklenmesi hatta yok olması veya yerine başka bir rejim kurulması pahasına savaşa sokmak isteyenler dünden bugüne hiç eksik oldu mu?

Körfez Savaşı için kurulan koalisyona katılmayan Türkiye, 90’lı yıllar boyunca hep kaosun içine itilmiştir. ABD ve Avrupa’nın hedefinde de daima Türk ordusu olmuştur ki Wikileaks’te ifşa olan belgelerinden birinde ABD elçisinin ülkesine çektiği telgraf da bunu doğrular. ABD’liler özetle diyorlar ki: “Türk derin devleti; Türk ordusu, Türk yargısı, Türk bürokrasisinden oluşur. Bu derin devletin kalbinde de Türk ordusu vardır.”

Bunu gerçeği iyi bilenlerin aklı ve iyi anlayamayanların cehaletiyle bu ülkede TSK’ye kumpaslar kuruldu. “Sivil vesayet” söylemleri aldı başını gitti ama ABD’nin 80’lerde, 90’larda tamamlayamadığı işleri havale ettiği siyasetçiler hiç sorgulanmadı. Sözüm ona TSK’deki çürüklerin peşine düşen aklıevveller, ABD telgraflarını ve AB raporlarını ezbere okuyan ılımlı Müslümanları hiç sorgulamadılar.

Eğer ılımlı Müslümanlar da Orkun’daki gibi bir yazıt dikmek zorunda kalsalardı şöyle yazmak zorunda kalacaklardı:

“Biz parasızız. Parası olan devletle yürüyelim. Böyle diyerek ABD’yle birlikte Türk ordusuna kumpaslar kurduk. General ve amiral olacak subayımız mahpus, general olan subayımız darbeci oldu. Arap Baharı’nda ‘Muktedir olanı dinleyeceksin.’ diyenlerle mücadele edemeyip CIA’nın yumuşak sözüne, ‘God is in your side’ diyenlerin dostluğuna güvendik. Türk devletinin menfaatine ve Siyonistlerin aleyhine olduğu hâlde, Özal gibi ABD’den gelen Mursi’yi güya demokrasi adına destekleyerek Doğu Akdeniz’de İsrail’in önünü açtık.”

Neyse ki bu hayali abidede yazılan icraatlar (!) Türkiye’ye zarar verse de Mustafa Kemal aklı sayesinde hiçbir zaman başarıya ulaşmadı, ulaşmayacak.

Şimdi kapımızda yine bir İran meselesi var.

Biden döneminin arifesinde Körfez ülkelerinin ABD-İran ilişkilerinin olası iyileşmesinden ötürü İran’la yakınlaşabileceği ihtimali konuşuluyordu. 2023 Haziran’ında İran, Suudi Arabistan, BAE ve Umman’la ortak deniz gücü oluşturabileceği konuşuluyordu. Buna karşın ağustos ayında İran’ın BAE’nin aleyhine askeri tatbikat başlattığı haberlerini okuduk.

Belki de Amerikan derin devletinin Biden gibi bir bunağı başa getirmesindeki amaç, İran’la yakınlaşmanın ABD’nin aleyhine olacağını göstermek, böylece kamuoyunu ikna ederek kurulacak yeni bir kabine veya seçilecek yeni bir başkanla İran’a karşı harekât başlatmaktı.

Her ne olursa olsun ABD, Türkiye’yi İran’la çatışmaya sokmak isteyecektir. Bunun için Ermenistan-Azerbaycan savaşı, ABD için biçilmiş bir kaftandır. İran ve Azerbaycan arasındaki çatışma veya savaş mutlaka Türkiye-İran ilişkilerine de yansıyacaktır. Öyle ki basın ve medyanın illüzyonları aracılığıyla hiç olmayan bir Azerbaycan çatışması ya da provakasyonuyla Türk kamuoyu savaşa ikna edilmek istenebilir.

Suriye meselesinde basın ve medya sürekli olarak Türkiye’yi aldatmıştır. 3 kişinin yaptığı sanal bir gösteriyi 3 bin kişi, 3 bin kişinin çıktığı gerçek bir gösteriyi 3 kişi göstererek kamuoyunu aldatma yeteneğine sahip iki buçuk gazeteleri, kafa karıştırma ustası Saçmalıkname TV’leri küçümsemeyelim. Papağan gibi “hasta adam” benzetmesini tekrarlayarak Türkleri umutsuzluğa sürüklemekle görevli kimseler, ABD’nin kan kaybından da bunamışlığından da hastalıklarından da söz etmiyorlar. Görevleri budur çünkü.

Türkiye’den güneydoğuyu koparmaya yeminli Batılı emperyalistlerden Ukrayna’daki savaş sayesinde Kırım’ı alma hayalini kuran sosyal medya başbuğlarımızın İran konusunda da yönlendirileceği, bununla birlikte İrancıların (ister Avrasyacı olsun ister ümmetçi) bu meseleden nemalanmaya çalışacağı açıktır.

İran meselesinde kaçakların önemli bir yer tutuyor.

Kırgızistan’da iken orada yaşayan Sünni Farslarla yaptığım konuşmalarda açıkça öğrendiğim bir şey var. Afganistanlı Sünni Farslar, Türkiye’yi sevdiklerini ifade ederlerken İran’a açıkça düşmanca ifadeler kullanıyorlardı çünkü mezhepçi taassup onlar için merkezdedir.

İran bunu biliyor mu? Biliyor.

Öyleyse Türkiye’ye gelecek olanlara kapılarını neden açıyor? Bu, Türkiye ters düşmek değil mi? Öyle.

İran, kapılarını açmıyor. İran, kapılarını açmak zorunda bırakılıyor. Olası bir savaşın arifesinde, Afganistan’daki Sünni silahlı güçler hemen dibinde ve hazır durumdadır. İran’ın sınırlarını kapatmak istediği ilk anda Taliban hemen İran’a karşı savaş çanlarını çaldı. Çatışmalar oldu. Bu tür bir çatışma İran’ın göze alabileceği bir şey değildir.

İran, kalabalık Sünni kitleleri ülkesinde tutabilir mi? Tutamaz.

İran’la savaşırsak Güney Azerbaycan’ın bağımsız olacağını düşünenler için de şunu söyleyelim: Kendi soydaşıyla mezhep savaşına giren, çoğunluğu Şii olan Güney Azerbaycan Türklerine kollarını açar mı? Açmaz, açmak istese bile efendisinden yiyeceği şaplakla kuyruğunu kısıp oturur.

İran’ın Taliban’la çatışmaya pek de yanaşmayacağı bir dönemde Taliban neden saldırıya geçmez?

Belli ki onlar da bir zamanlar Afganistan’a gelip “God is in your side” diye haykıran dostlarından işaret bekliyorlar. Dostları şehadet parmağını havaya kaldırdığı zaman cihada başlayacaklardır.

Yakın zamanda, İran’ın Kirman bölgesinde zemin etüdü yapan İngiliz diplomatın nasıl bir kriz yarattığını da unutmayalım. İngiliz diplomat zemin etüdünü şunlar için yapıyor olabilirdi:

1- Eğer zemin, bombalamaya karşı dirençli ise yakınlarda bir yer altı üssü olabilir.

2- Zeminden alınacak toprağın incelenmesiyle yakınlarda bir nükleer tesis olup olmadığı anlaşılabilir.

Biz bunları konuşurken bir Afgan daha sınırı geçti bile…

İran’la savaşma hayalleri kuran Afganlar (şüphesiz bu her gelen Afgan için geçerli değildir) kadar mezhep taassubuna sahip ve silahlı kimseler Türkiye’de yok mudur? Mesela başında Mehdi’yi bekleyen bir adam olan SADAT bu gruplara silahlı eğitim veremez mi?

Bir yerde Mehdi veya Mesih bekleniyorsa orada çok dikkatli olunmalıdır. Bir zamanlar Yunan’a halifenin ordusu muamelesi yapanların bugün kime Mehdi veya Mesih muamelesi yapacağını bilemezsiniz.

İran Mehdi beklemiyor mu? Şu sıralar gelmemesi için dua ediyordur.

Çok uzatmayalım.

Özellikle Arap Baharı sırasında başka ülkelerden sözde ihtilalci ama özde yağmacı-cihatçı transfer etmek moda hâline gelmiştir. Bugün Şii diye İslam rejimi olmasına rağmen İran’a düşman olanın İran’dan sonra laik Türk devletine hem de tecrübe kazanmış bir şekilde saldırmayacağının garantisi var mı? Zira İran’dan sonra geriye bir tek hedef kalıyor.

Bence yukarıda sorduğum sorunun aksi garanti edilmelidir veya garanti altına alınması sağlanmalıdır. Bunun yolu da hudutların namusunun korunmasından geçer.

Şeytan insanlara sağdan yaklaşır, derler. Şeytan birini kandırırken ona sürekli sağdan yaklaşıyor. Muhtemelen birkaç yıl önce de şöyle fısıldamıştı: “Sen bu mültecileri al. Ben sana para vereyim. Böylece TSK başta olmak üzere onurlu bir şekilde direnen insanlar yüzünden bozduğum ekonomini ve iktidarını kurtar.”

Galiba jeton yine yeni yeni düşüyor ve öyle olmasını ümit ediyorum.

Bitirelim:

Ben felaket tellalı değilim. Yazdıklarım tartışılabilir çünkü ayet değil. Gel gelelim, Allah koruyor diye kendimi teselli ederek ülkemin geleceği için düşünmeyecek, gamsız bir şekilde oturup bekleyecek değilim.

Gözümüzü kapatırken başka açarken başka bir dünyada uyanma ihtimalimizin en yüksek olduğu coğrafyadayız. O yüzden gözümüz kapalıyken bile rüyamızda dahi memleketi görmek ve düşünmek zorundayız.

Eğer biri komşularının evini yakıyorsa bil ki yangının asıl hedefi sensin.

Ukrayna neden Suriye ve Ermenistan olmaya adaydır?

Ukrayna’da bugün hibrit savaş var. Tıpkı Suriye’deki gibi… Ülke büyük bir yıkıma uğradı. Kırım’daki köprünün havaya uçurulmasından sonra Rusya tarafından yapılan misilleme hayli ağır ve sert oldu. Üstelik Alman elçiliğinin vurulduğu da söyleniyor.

Ukrayna’nın altyapısı büyük zarar gördü. Rusya’nın ilhak ettiği doğu bölgeleri ise kömür bakımından Avrupa’nın en zenginlerindendi. Stratejik limanlar, sanayi zengini yerler de Rus kontrolüne geçti. Ukrayna’nın Karadeniz bağlantısı zayıflarken gelecekte hepten kesilmesi gibi bir durum olabilir. Rusya bunu ister mi? “Doğu Avrupa’nın Ermenistan’ı bana bağlı olsun, ben bu bağlılığı yaratabilirim” derse olur. Her halükârda, sürmeye devam edecek bir savaş ve savaş sonrasında çözülmesi zor ilhak meselesi gündemde olacaktır.

Kısacası bugünkü hâliyle Ukrayna, Suriye’yle benzer kaderi paylaşıyor. İleride ise Ermenistan’la aynı sonu yaşayacağa benziyor. Şu da bir gerçek ki ABD politikaları için yapılan hareketler, Ukrayna’nın geleceğine mâl oldu.

Rusya da zor günler yaşıyor. Putin’in en dikkatli olması gereken zaman… Hem yaptırımlar hem de askerî anlamdaki kayıplar Rusya’nın prestijini gerçekten de sarstı. Mutlaka ki bu savaşın orta vadede getireceği daha büyük zorluklar olacaktır. Rusya, Ukrayna’ya saldırmakla hata yaptı.

Gelelim Türkiye’ye…

Rusya-Ukrayna savaşından almamız gereken çok dersler var.

Bu derslerin başında Türk ordusunun Suriye’deki doğru stratejisi geliyor. Rusya’nın Ukrayna’da yaptığı hatayı Türk Silahlı Kuvvetleri Suriye’de yapmamıştır. Başında bir Türk cumhurbaşkanı görmek yerine kayzer-i Rum görme hayalleriyle yaşayanlar, bir gün Emevi Camisinde namaz kılma hayalleri kuruyorlardı.

Adı “sıfır politika” olan sözde strateji, Türkiye’ye en başta Müslüman ülkelerde bir tepki yarattı. Türk ordusundan Mehmet’le Suriye’den Muhammed’in savaşıp birbirinin kanını dökmesiyle ahiretlik hülyalara daldılar. Türk ordusunun Suriye’de batağa saplanması için her şeyi yaptılar.

Benim görüşüm şudur: Mustafa Kemal’in izinde, laikliğin güvencesi, Türklüğün sigortası olan TSK’nin ne kadar çok bataklığa saplanırsa o kadar çok sessiz devrim yapabileceklerini düşündüler.

Hesap edemediler ki bu ordunun binlerce yıllık mazisi, kökü derinlere uzanan tecrübesi vardır.

Orta Doğu’nun bekçisi Yeni Osmanlı hayal olunca, Türkiye sınırlarının içi Yeni Osmanlı olsun istediler. O da tutmadı. Tutmadığı gibi kendi tarihinden soğuyan bir gençlik, siyasî partilerde yükselmek için Osmanlılık naraları atan partizan, dindar, kindar gençler yarattılar.

Türk ordusu, emperyalist devletlerin taşeronu olmayacağını gösterdiği yetmiyormuş gibi bir de üstüne ABD’nin Türkiye’ye biçtiği rolü çöpe atıp Orta Doğu’da sorun çıkarmaya başlayınca ümmetçiler ayaklanıverdiler.

Ne de olsa en büyük müttefikleri…

ABD’nin Kürdistan projesinin Suriye ayağına darbe vuruldu. Halkın gözünden düşürüldü zannedilen bir ordu, 15 Temmuz’dan sadece 1 ay sonra Suriye’ye girip bu sefer YPG’lileri tarihin çöplüğüne göndermeye başladı.

Ümmetçilerimiz durmadılar, elbette.

Suriye ordusunu Türk ordusuna karşı kışkırtmak için “Fetih” duasına sarıldılar. Terörü bitirmek için meşru nedenlerle operasyona giden Türk askerini fetih yapmak için gidiyormuş gibi gösterdiler.

ABD’nin diplomasi masasındaki “Operasyonu durdurun” isteğinin en büyük müttefikleri, işte bu Fetih duası okuyanlardı. Operasyon bitsin diye değil savaşa dönüşsün diye uğraşıyorlardı.

Bugünlerde Putin, özel askerî operasyon dediği harekâtı bitirmek için topyekûn savaşa girmek istiyormuş gibi duruyor…

Türk kurmayının dayandığı sinir harekâtına Putin yönetimi dayanamamış gibi duruyor.

Tüm bunlardan başka bir not daha düşmek isterim.

ABD yine NATO aracılığıyla başımıza dertler açıyor. Rusya-Ukrayna savaşında Montrö’yü tartışmaya açtırmakla kalmadı, öyle bir durum yarattı ki ya Karadeniz’de varlık sahibi olup güçlenecek ve dolayısıyla bizi kuşatmaya devam edecek ya da Rusya bu denizdeki varlığını güçlendirecektir ki şu ana kadar askerî anlamda bu olmuştur.

Oysa şu aşamada barış içinde bir Karadeniz her şeyden önce gelir.

Mustafa Kemal aklı onca yıl önce bu gerçeği görüp buraya sükuneti getirmiş akıldır. Bu barışı koruyacak akıl da bu akıldır.

Ümmetçiler bu konuda ne mi yapıyor?

Mustafa Armağan denen zavallının Montrö hakkındaki açıklamalarını okursanız her zamanki gibi nerede durduklarını (duruyorlar ama asla dik değil) görürsünüz.

Sonuç olarak…

Türk ordusu, Türk’ün haklı gururudur. Sadece bu değil. Türk ordusu, Türk’ün onuru ve namusudur.

İki ülke de koalisyon olmaksızın tek başına savaşa girecek durumda değildir. Nüfus veya askerî güç her zaman belirleyici değildir. Her ikisinin de nitelikli olması önemlidir. Aksi takdirde nüfus ve ordu nicelikten ibaret kalır.

ABD, İngiltere ve birçok Avrupa ülkesinin nüfusu, biraz refaha, biraz sağlığa ve biraz da neoliberalizmin getirdiği yozlaşma etkilerine bağlı olarak savaşacak durumda değildir. Amerikada, savaşacak durumda olan gençlerin birçoğu obezite, madde bağımlılığı, savaş karşıtlığı vb. etkenler nedeniyle savaşacak durumda değildir. Avrupa’da da durum farklı değildir. Özellikle İsveç gibi ülkeleri mevcut durumda son derece savunmasızdır.

Vietnam, Afganistan, Irak ve Suriye örnekleri göstermiştir ki Amerikan ordusu daha çok tahrip edici bir güçtür. Bunda hava gücü önemli rol oynamaktadır. Oysa bu durum kendi stratejistlerinin “Havadan ne kadar bombalarsan bombala, karadan girmedikçe ele geçiremezsin” tezine uymamaktadır. Gerçekten bir ülkeyi bütünüyle teslim almak için kara harekâtı olmazsa olmazdır. Irak’a girerken Türkiye’nin desteğini alamayan ABD, indirme harekâtlarında ağır kayıplar vermiştir ki bunu da unutmamıştır.

Amerika için Türkiye gibi ülkeler ucuz asker deposudur. Başka ülkelerden asker devşirmek kendi askerlerini donatıp savaşa göndermekten daha az maliyetlidir.

2- ABD, İngiltere ve Avrupa bu durumda ne yapacaktır?

Rusya-Ukrayna savaşı sonrası ABD adeta bir dev gibi Avrupa’nın üzerine kapaklandı. Kuzey Akım’a yönelik sabotajın failinin ABD olduğu çok açıktır. Polonyalı bir siyasetçi de bu sabotaj nedeniyle ABD’ye teşekkür etmiştir. Amerikalıların bu sabotajla yaptıkları şey, bir daha geri dönülemeyecek şekilde Rusya ile Avrupa’nın bağlarını koparmaktır. Böylece belki de Rusya’nın Avrupa’ya karşı enerji kozunu bitirmek istediler. Enerji, Rusya’nın yıllar önce ilan ettiği bir numaralı silahıydı. Şunu da belirtmek gerekir ki Rusya’nın Ukrayna’da ilhak ettiği bölgeler bu anlamda çok zengindir.

Amerika, Avrupa’ya çok daha maliyetli bir şekilde sıvılaştırılmış doğal gaz taşıyacak. Avrupa, Rusya’dan bir liraya aldığını Amerika’dan on liraya alacak. Dünyadaki dengeler değişirken Avrupa giderek daha kapalı hâle gelecek. Yoğun göçleri durdurmak için Fransa gibi ülkeler birtakım sömürgelerinden vazgeçmek isteyebilir. Avrupa’nın kapalı hâle gelişinde, giderek yükselen aşırı sağ hareketler önemli rol oynayacaktır. Bir miktar fakirleşen Avrupa’da faşizm daha güçlü hâle gelecektir.

Faşizmin Avrupa’ya hâkim olmasıyla birlikte Avrupa’yı birleştirmek için “Haçlı ruhu”, onu da geri getirmek için “Türk korkusu” yeniden güçlü şekilde diriltilecektir. Bildiğim kadarıyla kendisi bir ateist olmasına rağmen Jack Attali gibi isimler de Haçlı ruhunun diriltilmesinden yanadır. Türk korkusunu diriltmek için Yunanistan (ve Heleno Hristiyanizm), Kıbrıs ve Balkanlar öne çıkarılacak, muhtemelen Türkiye’deki mültecilerin şantaj olarak kullanıldığı vurgusu artacaktır.  

Avrupa için Avrupa medeniyeti, Avrupa refahı her şeyden önemlidir. Bunun karşısında ise Türkler, Müslümanlar, Afrikalılar, Asyalılar vardır. Bunların kültürel anlamda Avrupalılaşmadan büyük kitleler hâline gelişi büyük bir kâbustur. Bir ihtimal Avrupa, ABD ile Çin savaşına kadar dolaylı da olsa kapanabildiği kadar kapanacak, bunun için birtakım tavizler verecek ve maddi-manevi kuvvetini tekrar toplayarak ABD-Çin savaşına hazır duruma gelmeye çalışacaktır.

3- Rusya’nın zayıflaması Türk dünyası için iyi midir?

Artık içinde bulunduğumuz süreç, “Türkiye ve Türk dünyası” ifadesinin yerine sadece “Türk dünyası” demeyi zorunlu kılıyor. Biz Türkiye olarak kendimizi Türk dünyasının dışında değerlendirmekten, “Türkiye ve Türk dünyası” ifadesini kullanmaktan vazgeçmeliyiz. Rusya-Ukrayna savaşını değerlendirirken buna göre hareket etmeliyiz.

Batıya doğru ilerleyemeyen bir Rusya için dayanak yolu daima Avrasya ve Orta Asya’dır çünkü buralardaki insan kaynağı, yoz ve savaştan uzak Rusların yerine kullanılagelmiştir. İki dünya savaşında da çoğunlukla muhalefet görmesine rağmen birçok Türk, bugün olduğu gibi zoraki savaşa götürülmüştür. Rusya batıya doğru ilerlemeli, bugün olduğu gibi dikkatini Türk dünyasından Avrupa ve Amerika’ya yöneltmelidir. Ukrayna savaşının kazananı sahada değil diplomasi ve istihbarat masasında belirlenecektir. Rusya’nın batıya ilerleyişi durursa Orta Asya’da bir süredir başlayan ve giderek artacağını tahmin ettiğim istikrar duracaktır. Ayrıca geçen yazımda bahsettiğim üzere Türk cumhuriyetlerindeki altyapı, ordu, ekonomi, toplum düzeni gibi noktalarda ciddi bir zayıflık vardır ve Rusya’nın tek başına ya da Çin’le beraber yeniden burayı hızlı bir askerî harekatla tahakkümü altına alması uzak bir senaryo değildir.

NATO’nun Türkiye’yi kuşattığı bir süreçte Rusya’nın çökmesi, Türkiye’nin büyük ölçüde savunmasız kalması anlamına gelir. Uluslararası siyaset sahnesi işte böyle ilginçtir: Türkiye, üyesi olduğu NATO tarafından kuşatılıyor. Türkiye ve Rusya, asırlar boyu birbirleriyle savaşmış iki devlet olarak yakınlaşabiliyor. NATO’dan çok NATO’cu, Rus’tan çok Rusçu olanları bir tarafa bırakıp konuyu mantıklı bir şekilde değerlendirdiğinizde bu yakınlığın gerekliliğini de ebediyen sürmesinin imkânsız olduğunu da anlamak zor olmayacaktır. Rusya, Türkiye’nin güçlü veya güçsüz olup olmadığına bakmaksızın iç güvenlik stratejisinde mutlaka Türk dünyasını dikkate alacaktır.

Sonuç olarak, Rusya’nın dikkatini batıya yöneltmesi, Türk dünyası için en kritik dönemde çökmemesi gerekiyor. Zaten Ukrayna savaşıyla birlikte zayıfladıkları bir süreci de başlatmış oldular. Çok kutuplu dünya için bu gerekliydi. Bu sayede Türk dünyası için de önemli fırsatlar kapıya geldi. Şimdi istikrar ve kalkınma zamanıdır.

4- Çin’in Bir Kuşak Bir Yol projesi avantajlı mıdır?

Kâğıt üzerinde, evet. Bunun pratikte de avantajlı olması Çin’in partnerlerinin dikkatine bağlıdır. Eğer ekonomik, siyasî, askerî anlamda gerekli istikrarı sağlayamazsanız Çin denen dev ağzını açıp bekleyecektir. Eğer ekonomik kalkınmanın ekmeğini belirli bir nüfuz sahibi grup yerse ülke -gerçekler halktan gizlense bile- batacak ve Çin sizi yutacaktır. Bu, bir anlamda kumardır. Şu da bir gerçektir ki büyük olmak için büyüklerle ortak olmak önemli bir yoldur. Bugün Türk cumhuriyetlerinin arasındaki istikrarı da sınır çatışmalarını da geçen yazıda yazdığım gibi biraz bu yönden değerlendirmek gerekir. Ekonomi projesi olanın isteyeceği ilk şey istikrardır. Özellikle Kazakistan’da Çin’le birlikte önemli anlaşmalara imza atılmış, birkaç defa Çin devlet başkanı bizzat bu ülkeye gitmiştir.

Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan ve Türkmenistan için önemli fırsatlar kapıdadır. Bu ülkelerde bir an önce seçimler adil hâle gelmeli, ekonomik kalkınma halka yansımalı, rüşvet ve yolsuzlukla mücadele edilmeli, militsya sisteminden polisliğe geçilmeli ve güvenlik güçlerinin millî şuuru ve ahlâkı artırılmalıdır. 

Sovyetler Birliği’nin Afganistan bataklığına saplanması, sonu gelmekte olan büyük bir devletin idam fermanıdır. Çamura saplanan koca bir ordu saplandığı yerden çıkamamış, ABD parası ve mühimmatıyla savaşan Taliban tarafından mağlup edilmiştir. 1991 yılına gelindiğinde Sovyetler artık yoktur, Rusya da parçalanma sürecine girmiştir. Bu dönemde Amerika tek kutuplu dünyanın kutbu olmuştur. O dönem Çin bugünkü durumunda olmadığı için rakipsiz kalan ABD’nin ulusal güvenlik kurumlarında da hâliyle bir gevşeme meydana gelmiştir. Öyle ki ABD’li istihbaratçı Henry Crumpton, o dönemde Amerikalılar arasında istihbarat kuruluşlarının bütçesinin kısıtlanması hatta neredeyse istihbaratın lağvedilmesi üzerine tartışmalar olduğunu ifade eder.

ABD ve Dünya İçin Birkaç Kırılma Noktası

21. yy. başlarında İkiz Kuleler ve Pentagon’a yapılan intihar saldırılarıyla dünya yeni bir döneme girmiştir. Saldırılardan sonra ilk hedef Afganistan ve Irak olmuştur. Bir zamanlar Sovyetlere karşı para ve mühimmatla beslenen “mücahitler”, ABD’nin yeni hedefi olmuştur. Önce Afganistan, ardından Irak işgal edilmiştir. ABD açısından her iki işgal de tam bir fiyaskodur. Tek kutuplu dünyada imparatorluk hayaliyle yanıp tutuşan birtakım Amerikalı stratejistler, çok kutuplu dünyanın önünü açmışlardır. Afganistan’da Taliban giderek güçlenmiş, nihayet yıllar sonra ABD burayı terk etmiştir. Diğer yandan Irak’ın işgalinde sık kullanılan kimyasal silah argümanları boşa çıkmış, birçok Amerikan askeri ve Iraklı sivil canından olmuştur. Üstelik Irak’ın zayıflaması İran’ın bölgede etkinliğini artırmasına yol açmıştır. Demokrasiyle tanıştırılmak istenen Irak belki de ebediyen istikrarını kaybetmiştir. Toprak bütünlüğü daima tehlikededir.

Türkiye İçin Birkaç Kırılma Noktası

90’lı yıllar ve 2000’li yılların başları Türkiye için kırılma noktalarıdır. Tek kutuplu dünyanın hâkimi ABD elbette Türkiye’ye de rol biçmeye kalkmıştır. Türkiye’nin ulus devlet yapısı daima ABD’nin hedefindedir. Esasında siyasetçiler üstünde etki bırakan veya onları doğrudan kontrol eden bu emperyalist devlet, Türk Silahlı Kuvvetleri üstünde aynı etkiyi sağlayamamış, onu Irak’ta, Suriye’de yaptığı işgallerde yanına çekemediği gibi Türkiye’nin iç yapısının değiştirilmesine de ikna edememiştir. Laikliğin ve ulus devletin teminatı olan TSK, ABD merkezli askerî casusluk operasyonuyla çökertilmeye çalışılmıştır. Bu askerî casusluk operasyonlarının adı “Ergenekon” ve “Balyoz” konulmuştur.

Belki ABD’nin yaşadığı en büyük hayal kırıklığı yine Türkiye’dir. Ülkemizdeki diplomatlarının cebine 400 milyon dolar para koyup kumpas davalarını organize etmiş, neredeyse bütün medya ve basını yanına çekmiş, büyük bir psikolojik harekât uygulamış ama bütün hamleleri boşa çıkmıştır. Kendini “ılımlı İslamcı” olarak nitelendiren bir iktidarın döneminde “camiler bombalanacaktı” diye manşet atan gazeteler toplum tarafından dışlanmış, geniş kesimlerin muhafeletiyle karşılaşmıştır. Amerika’nın bizzat organize ettiği FETÖ, 17-25 Aralık’ta siyasî ortağına dalaşınca işler hepten tersine gitmiştir. 15 Temmuz 2016 ise başka bir kırılma noktasıdır.

Ergenekon ve Balyoz’dan sonra TSK, Türkiye’nin her yanında baş gösteren terör saldırılarına karşı başarılı operasyonlar icra etmiş, açılım sürecinde palazlanan terör örgütüne ve onun arkasındaki güçlere çok ağır darbe vurmuştur. 15 Temmuz’dan 1 ay sonra Suriye’de Amerika’nın milis güçleri durumunda olan YPG’yi imha etmek, Türkiye’nin bir kısmını da kapsayan sözde Kürdistan planlarını tarihe karıştırmak için Suriye’ye girmiştir. Türk ordusunun tüm bu girişimleri bile Amerika’nın ve onun yerli iş birlikçilerinin neden ordumuza düşman olduklarını daha yi açıklamaktadır.

Türk ordusunu dönüştürmek, gerekirse lağvederek Amerikan güdümünde ılımlı İslam ordusu kurmak isteyen ABD, bu konuda başarısız oldukça dış politikada daha fazla Türkiye’nin aleyhine konumlanmaya başlamıştır. ABD’nin Ege ve Doğu Akdeniz’de attığı her adım, Suriye ve Irak’taki her politikası Türkiye’nin aleyhinedir ve ülkemizi kuşatma amacı güder. Silahsız olması gereken Ege’deki adaları Yunanistan lehine silahlandıran ABD, Azerbaycan-Ermenistan arasındaki savaşta da tarafını Ermenilerden yana seçmiştir.   

Rusya-Ukrayna Savaşı

Rusya-Ukrayna savaşında iki ülke ağır yaralanmıştır. Savaşı kaşıyanın ve sürdürmek isteyenin ABD olduğuna şüphe yoktur. İlginç bir şekilde hem Rusya hem de Ukrayna’da “  Nazi” ideolojisine bağlı askerî birlikler veya orduya bağlanmış paramiliter güçler öne çıkmıştır. Bu güçlerin öne çıkması savaşın sürdürülmesinin kolaylaşması demektir.

Savaş sürdükçe ne oluyor? Mesela Rusya, Avrupa’ya gazı kesince ABD çok daha yüksek fiyatlarla kaya gazını Avrupa ülkelerine getirip satıyor. Emekli Amiral Cem Gürdeniz’in ifade ettiği üzere şu anda kaya gazı Amerika’da patlama yapmış durumdadır. Gladio yapılanmasının gücü bakımından Amerika’nın daima yanında yer aldığını gördüğümüz İtalya’da ise Ukrayna’ya silah satan Leonardo grubu da AB’nin en büyük savunma şirketi durumuna gelmiştir. Ayrıca Rusya’nın nükleerle ilgili açıklamaları, okları Rusya-Ukrayna savaşına çekerken Amerika, İtalya’ya ilk F-35A sevkiyatını gerçekleştirmiştir ki bu uçağın mühimmatları nükleer bombalar olacaktır. Bir dikkat çekici nokta da şudur: İtalya’da da aşırı sağcı olarak nitelendirilen Meloni iktidara gelmiştir.

Rusya-Ukrayna savaşı, Rusya’yı ne kadar zayıflatırsa Amerika’nın Çin’le yapacağı olası sıcak savaş o kadar kolay olacaktır. Amerika, savaşacak insan gücü bakımından zayıf durumda olduğu için dünyanın her yerinde kendine müttefik kazanmaya çalışmaktadır. İkinci Dünya Savaşı sonrasında ABD güdümünde kurulan Avrupa Birliği’nin dağılma işaretleri verdiği bir dönemde Rusya ile Avrupa’yı karşı karşıya getirmekteki maksat Avrupa’nın ABD ile beraber Çin’e karşı hareket etmesini güvence altına almaktır.

Türkiye, Türk Dünyası ve Çok Kutuplu Dünya

Türkiye ve Türk dünyası için çok kutuplu dünya bir fırsattır. Biz bunun işaretlerini ilk olarak Karabağ’da almaktayız. Rusya, Ukrayna ile olan savaşından ötürü Orta Asya ve Ermeni meselesinde Türk dünyasının aleyhine tutum sergileyemiyor. Şahsi görüşüme göre Türk dünyasında yakın gelecekte öne çıkacak iki güç Türkiye ve Çin’dir. ABD, AB ve İran buralarda etkin olmaya çalışıyorsa da başarılı olamıyorlar.

Çin’in İpek Yolu projesinin artıları çoksa da dikkatli olmak gerekir. Çin devleti az gelişmiş ülkeleri para ve altyapı yatırımlarıyla kontrol altına almaya çalışıyor. Bunun en güzel örneği Sri Lanka’daki Hambantota Limanı’dır. Sri Lanka altından kalkamayacağı borç yükü altına sokulmuş, Hambantota’nın kontrolü Çin’de kalmıştır. Bu yüzden Türk cumhuriyetlerinin dikkatli olması şarttır.

Zengezur Koridoru, Hazar geçişli ulaşım projeleri açısından bakarsak Türk cumhuriyetleri için istikrarlı bir dönem yakındır, diyebiliriz. Tabii bu süreçte olumsuz olaylar da meydana gelecektir. Örneğin, Kırgızistan-Özbekistan arasındaki toprak alışverişi ve bu konudaki sorunların çözümü nasıl olumluysa bölgede istikrar istemeyenlerin kışkırttığı Kırgızistan-Tacikistan çatışmaları da o kadar olumsuzdur. Kazakistan’ın uluslararası gözlemcileri davet ederek seçime gidecek olması da iç istikrar açısından çok önemlidir.  

27 Ocak 2022’de Kırgızistan, Özbekistan ve Kazakistan’da aynı anda elektrik kesintisi meydana gelmiştir. Bu elektrik kesintisi 1 gün kadar sürerken bazı yerlerde elektriğin gelmesi daha uzun sürmüştür. Üç ülkenin yetkilileri bir yandan birbirlerini suçlarken diğer yandan Sovyet döneminden kalma eskimiş ortak elektrik üretim merkezine değinmişlerdir. Böyle bir sıkıntı çok büyük güvenlik zaafiyetleri doğurabilir. Üç ülkede birden elektriğin kesilebilmesi, bu ülkelerin aynı anda askerî harekâta maruz kalabilmesi anlamına gelir. Dolayısıyla altyapı projeleri ve bu projelerin millîlik düzeyi büyük önem arz etmektedir. Rüşvet, yolsuzluk başta olmak üzere pek çok konunun üzerine gidilmeli, kirli ilişkilere sahip nüfuzlu deputantların etkisizleştirilmesi sağlanmalıdır. Aksi takdirde Türk cumhuriyetlerinin istikrarı iç isyanlarla, ihtilâllerle zarar görmeye devam edecektir.

Tüm bunların yanında Çin’in girdiği tüm topraklarda “Ben burada herkesten eskiyim” anlayışına dayalı uydurma tezleri vardır. Daha eski olduklarını iddia ettikleri toprakların büyük çoğunluğu Türklere aittir. Dolayısıyla Çin’in alacaklarını alamaması durumunda vb. durumlarda Türk cumhuriyetlerine askerî harekât düzenlemesi ihtimali her zaman göz önünde bulundurulmalıdır. Çin, uzak olmayan bir zamanda Tacikistan’dan alacaklarının bir kısmı karşılığında toprak almıştır.

KKTC’nin tanınması için doğru adımlar atılabilirse son gerilimlerden yine kârlı çıkılabilir. Kıbrıs’ta yapılan Türkiye karşıtı propagandanın dozu bir miktar artsa da Türkiye buradaki gücünü her zaman koruyacaktır.