Sahte Tarihin Rum Mezarlığındaki Sonu ve Devlet Adına Pazarlanan bir Hafıza Tahrifatı

Bu yazı bir mezar yazısı değildir.
Bu yazı bir aileye saldırı da değildir.

Bu yazı; anayasal laikliğe aykırı biçimde kamusal alanda üretilmiş ve yıllarca korunmuş
bir tarih suistimalinin kayda geçirilmesidir.

Ve evet, bu kayıt bazılarını rahatsız edecektir.
Çünkü bu metin bir iddiayı değil, artık savunulamaz hale gelmiş bir anlatının sonunu ilan eder.

Devletin Gölgesinde Oynanan Tiyatro: Kullanışlı Düşmanlık

Papa Eftim ve ailesi yıllardır kendini şu pozisyona yerleştirdi:
“Türk’ten daha Türk”,
“Fener’e karşı milli set”,
“Devletin yanında duran kilise”.

Bu söylem uzun süre iş gördü.
Çünkü Fener Rum Patrikhanesinin tarihsel ve siyasal bagajı ağır kirlidir.
Ve bu ağırlık, sahte bir karşıt figür üzerinden perdelemeye çok uygundur.

Ama bugün artık şu netleşmiştir:

Papa Eftim anlatısı, Fener’le gerçek bir hesaplaşma üretmedi. Sadece meseleyi kişiselleştirerek bulanıklaştırdı.

Gerçek sorunlar konuşulmadı.
Yapısal imtiyazlar tartışılmadı.
Mülkiyet, temsil ve laiklik başlıkları bilinçli biçimde ertelendi.

Bunun yerine ne yapıldı?

Bir kişi, bir aile ve bir mezar üzerinden “milli refleks” üretildi.

Türk oğlu Türk’üz Diyen Diller, Bedeni Rum’a Teslim Eden Eller

Papa Eftim’in mezarının Rum Ortodoks Mezarlığı’nda bulunması, tek başına ele alındığında “kişisel tercih” denilerek geçiştirilebilir.

Ama mesele burada bitmiyor.
Çünkü bu bir istisna değildir.

Papa Eftim’le birlikte, ailesinden vefat eden çocuklar da aynı Rum Ortodoks Mezarlığı’na defnedilmiştir.

Üstelik bu definler;

• kendiliğinden olmamış,
• idari süreçler işletilmiş,
• devlet makamlarından açıkça izin ve destek talep edilmiştir.

Bu noktadan sonra artık şunu söylemek zorundayız:

Bu, bireysel bir tercih değil süreklilik arz eden ailesel bir kimlik inşasıdır.

Ve bu tercih, kamuoyuna anlatılan “kopuş”, “ayrılık” ve “alternatif cemaat” söylemiyle asla örtüşmüyor.

Toprak yalan söylemez.
İnsan söyler.

Cemaatsiz Patrik, Topraksız Kilise

Ezber cevap bellidir: “Mezarlık dini gelenektir.”

Evet.
Ama hangi geleneğin?

Eğer Papa Eftim ve ailesi gerçekten;

• Fener’le bağını koparmış,
• Rum Ortodoksluğunu reddetmiş,
• “Türk Ortodoksluğu” adıyla ayrı ve yaşayan bir cemaat kurmuş olsaydı, en azından şu olurdu:

• o anlatının bir mezarlığı,
• bir defin alanı,
• sembolik de olsa bir toprağı.

Bütün bunlar varmı? Yok.

Çünkü ortada yaşayan bir inanç sistemi yok, siyasi ihtiyaçlara göre dolaşıma sokulmuş bir söylem var.

Ve toprak, duruma göre politik anlatılara biat etmez.

Ata’nın İmzasıyla Sahte Çek Yazmak: Nutuk’ta Olmayan Cümle!

Papa Eftim’in mezar taşında yer alan ve Mustafa Kemal Atatürk’e atfedilen “Bu memlekete bir ordu kadar hizmet etmiştir” cümlesi;

• Nutuk’ta yok,
• TBMM zabıtlarında yok,
• Resmi arşivlerde yok.

Bu söz, yalnızca aile anlatılarında var.

Ve bu sözün bir mezar taşına kazınması, masum bir övgü değildir.

Bu, Atatürk’ün adını ve Türk devletini belgesiz bir hikâyeye açık çek gibi kefil yapmaktır.

Kamusal alanda sergilenen bir mezar taşı, özel bir hatıra değildir.
Okunur. Tekrar edilir.
Sessizce “doğru” kabul edilir.
İşte milli hafıza tam da böyle tahrif edilir ve sahte bir tarih yaratılır.

Miras Yedi Torunların Denetimsiz Saltanatı

Bu anlatı geçmişte kalmış değil.
Bugün torunlar üzerinden güncellenmektedir.

Papa Eftim’in torunları;

• kilise temsilcisi sıfatıyla,
• dini kimlik adına,
• siyasal içerikli açıklamalar yapıyorlar.

Bir yandan “Türk Ortodoks” mirasıyla milli dile yaslanılırken diğer yandan Rum Ortodoks geleneğinin uluslararası söylemi kullanılıyor (Papa Eftim’in Athenagoras’a, “cihan (ekümenik) patriği” övgüleri dizdiğini unutmayın.).

Bu bir kültürel çoğulluk değildir.

Bu; denetlenmeyen, muğlak ve çift yönlü bir temsil iddiasıdır.

Ve tam da bu yüzden anayasal bir meseledir.

Cübbeli Siyasetin Dokunulmazlığı: Laiklik Anıtkabirde mi Kaldı?

Mustafa Kemal’in laiklik anlayışı bir yorum değildir.
1924’ten 1937’ye uzanan açık ve yazılı bir kurucu devrimlerin tercihtir.

Bu tercih şunu söyler:

• Dini cemaatler siyasal temsil makamı değildir.
• Hiçbir inanç grubu “milli irade” adına konuşamaz.
• Devlet, dini figürler üzerinden meşruiyet üretmez.

Bugün kilise temsilcisi sıfatıyla siyasal konuşmalar yapılabiliyorsa burada sorun “kim konuştu” değil,
konuşanların neden durdurulmadığıdır.

Sadakat Değil, Araçsallaştırma: En Büyük İhanet

Atatürk’ün hiç söylemediği bir söz mezar taşına kazınırken, aynı anda onun en temel devrimlerinden biri fiilen askıya alınmaktadır.

Atatürk’ün adı kullanılıyor ama laiklik yok sayılıyor.

Fotoğrafı binalarını boydan boya kaplıyor ama ilkeleri görmezden geliniyor.

Bu, bir bağlılık değildir.
Bu, Mustafa Kemal’i araçsallaştırmaktır.

SON SÖZ: Milli Onur İçin O Yazı Silinmelidir

Bu yazı mezarlara saldırmak için yazılmadı.
Bu yazı ölülerle kavga etmez.

Ama şunu açıkça söylüyoruz:

• Atatürk’ün söylemediği bir söz kamusal alanda tutulamaz.
• Çifte kimlikli temsil laikliğe aykırıdır.
• Sahte karşıtlıklar, gerçek hesaplaşmaların yerini tutamaz.

Toprak doğruyu söyler.
Taş bazen yalanı taşır.

Cumhuriyet, taşı değil belgeyi, efsaneleri değil ilkeleri esas almak zorundadır.

Ve evet,

Atatürk’e ait olmayan o cümle, Rum Ortodoks mezarlığında bulunan o mezar taşında yani kamusal alanda tutulamaz.

Tutulmamalıdır ve silinmelidir.

Bu bir intikam çağrısı değil.
Bu milli hafızaya ve milli onura bir kayıt düşmedir.

Ve bu kayıt artık isteseniz de silinemez.

Dip Not ve Önemli Hatırlatma:

1924-1937 kurucu laiklik anlayışı şunu söyler:

• Devlet, dini kimlikleri siyasi temsil makamı olarak tanımaz.
• Dini unvanlar, siyasal veya kamusal temsil yetkisi üretemez.
• Hiçbir kişi ya da yapı, “inancım adına” gerekçesiyle konuşarak devlet alanında meşruiyet devşiremez.

Çifte kimlikli temsil tam olarak bunu delmeye çalışır:

• Bir yandan “ben sıradan bir vakıf yöneticisiyim” der,
• Öte yandan “ben bir kiliseyi, bir geleneği, hatta tarihsel bir misyonu temsil ediyorum” algısı yaratır ve laiklik ilkesini delik deşik eder.

Kaynaklar

• TBMM Zabıt Ceridesi, 1920–1938
• Mustafa Kemal Atatürk, Nutuk, TTK Yayınları
• Teoman Ergene (Papa Eftim), ilgili eser
• Vakıflar Genel Müdürlüğü azınlık vakıfları kayıtları
• Rum Ortodoks cemaat mezarlıkları resmi defin kayıtları
• Erik Zürcher, Turkey: A Modern History
• Baskın Oran, Türkiye’de Azınlıklar
• Bernard Lewis, The Emergence of Modern Turkey

“Çağımızın… tasviri nesneye, kopyayı aslına, temsili gerçekliğe, dış görünüşü öze tercih ettiğinden kuşku yoktur. Çağımız için kutsal olan tek şey yanılsama, kutsal olmayan tek şey ise hakikattir. Dahası hakikat azaldıkça ve yanılsama çoğaldıkça çağımızın gözünde kutsal olanın değeri artar, öyle ki bu çağ açısından yanılsamanın had safhası, kutsal olanın da had safhasıdır.”

Feuerbach

Korku yaratmak ve yalan söylemek, yeni despotluğun en önemli dayanaklarıdır. Korkaklar, yalancılar, etkileşim manyakları ise yeni despotluğun en büyük tetikçileridir. Bir yerde despotluk varsa orada insan kalitesi düşer. İnsan kalitesi düşünce despotluğu korumak da bu saydığımız kalitesiz kişilere kalır.

Yeni despotluğun eskisinden daha iyi bir silahı vardır: Yanlış bilginin doğru bilgiden altı kat daha hızlı yayıldığı sosyal medya.

Sosyal medya tam anlamıyla bir “roleplay” yeridir. Çoğu kişiye göre sosyal medya olmasa filanca kişinin tutuklanması, filanca kişinin istifası gibi durumlar olmayacaktır. Oysa ne tutuklananın gerçekteki durumu ne de istifa eden kişinin neler yaptığı çoğu zaman takip edilmez.

Yeni nesil despotlukta insanlar arasında dolaylı bir anlaşma vardır. Memleket meselelerine dair iki çift laf edenlerden sinsice uzaklaşarak güvenli alan arayanlar, mesaileri bittiğinde roleplay dünyasına adım atarlar. Gerçek hayatta tek görevleri yemek, içmek, işe gidip işten eve dönmektir. Roleplay dünyasına adım attıklarındaysa artık kendini gerçekleştirememiş insanların hayal ettikleri karakter ortaya çıkmıştır.

Demir Yolculuk’un kurulma nedenlerinden birisi, sahtelikler dünyasına gerçeğin karargâhını kurarak sahtekârlara ayna tutarak rahatsızlık vermek, Mustafa Kemal’den gizli ve açık her yolla intikam almaya kalkanları tarihin çöplüğüne göndermektir.

Türkiye’de komedi dalında en çok izlenen tiyatro oyunu, “Yıkılacağız, Yıkılıyoruz, Yıkıldık”tır. Korku-gerilim dalında ise en çok izlenen tiyatro oyunu ise “Yapacaklar, Yapıyorlar, Yaptılar”dır.

Karakterler ise hep aynıdır: Sahte vatanseverler, korkaklar, acizler, aldananlar.

Her iki oyunun metni de aynıdır.

Oyunu yazanlardan direktif alan sahte vatansever sahneye çıkar, “Yapacaklar!” diye bağırır. Korkaklar ve acizler irkilip, ellerini başlarının arasına alarak “Yapıyorlar!” diye şuursuzca sahneyi dolanmaya başlarlar. Son olarak aldananları görürüz. Meyus bir hâldedirler, son derece karamsar bir şekilde “Yaptılar.” derler.

Komedi dalında olan da aynen böyledir.

Bu tiyatro oyunlarında temel amaç, milleti her türlü felakete hazır hâle getirmektir. Felaket senaryolarını yazan, aynı zamanda o felaketler olmasın diye karşı çıkacak kitleleri kontrol etmenin ve eyleme geçecek olanları itibardan düşürmenin peşindedirler.

Yeni despotlukta sanat, sahtelik sanatıdır. Bu sanatın izleyicilerine Guy Debord “gösteri toplumu” demiş.

Böyle toplumların olumsuz karakterleri çamaşır makinesindeki kirli çamaşırları andırır: Paçozlar, dolandırıcılar, hainler ve onları takip edenler aynı yalan döngüsü içinde dönüp dururlar. Çamaşır makinesinde temizlenenlere nazaran bu saydıklarımızın akıbeti daha da kirlenmektir.

Çünkü bir kez sınırı aşan için bir daha sınır yoktur.

Memleketin gündemi hayret vericidir.

Birtakım vekillerin İmralı’ya gidip teröristbaşıyla görüştükleri bir dönemde bütün etkileşim manyakları tek bir yalanla hizaya sokuldu. Tek bir yalan, birçok bağımlıyı papağan hâline getirdi.

Papa, Türkiye’ye geldi.

Gelmeden önce “Ekümenik diyecekler.” yaygarası koptu. Sosyal medya dolu ama sokaklar boştu.

Geldi, “Fatih ve Atatürk, Papa’ya izin vermemişti.” dediler. Oysa nasıl ki Yavuz, bir kurum olmayan hilafeti III. Mütevekkil’den Ayasofya’da düzenlenen hayali bir törenle devralmadıysa Papa XI. Pius’nun da Türkiye’ye gelmek istediği ve reddedildiği doğru değildir. Hele Orta Çağ’ın henüz kapandığı Fatih döneminde böyle bir talebin olduğunu düşünmek, kelimenin tam anlamıyla komedidir.

Buna karşın, “Atatürk’ün Dışişleri Bakanı” olarak tanınan Tevfik Rüştü Aras’ın, Türkiye’nin laik bir devlet olduğunu ve Papa Eftim’i değil, bir kurum olarak Fener’i tanıdığını açıkladığı beyanına yer vermiştik.

Aynı Fener’in en meşhur patriği Athenagoras’a mektup yazan Eftim’in nasıl af dilediğini, onu “cihan patriği” yani “ekümenik” ilan ettiğini de belgeleriyle göstermiştik.

Keza Erenerol ailesinin elden ele dağıttığı ve kadim devlet masalcısı Ömür Çelikdönmez’e ait olan, güya Türk Ortodokslarının anlatıldığı yazıyı ele alıp yazının sonuna sıkıştırılmış “Fener’in parametreleri Türk dışişleriyle başlar.” ifadesindeki sinsi propagandaya dikkat çekmiştik.

Şimdi “Geldiler, yaptılar, yıkıldık” safhasındasınız.

Hayali bir dünya içinde Türkiye’yi üç beş çapulcunun yıkmasına layık görüyorsunuz.

Nereden etkileşim alıyorsanız oraya uçuyorsunuz.

Dünyaya indiğiniz zaman yeni gerçeklerle karşılaşmaya hazır olun.

Zira Mustafa Kemal’in kılıcı yalnız işgalcilerin ve iş birlikçilerin hayali haritalarını parçalamamıştır.

Esas savaş olan cehaletle savaşta o kılıç sahteliklerin dünyasını parçalamaya devam edecektir.

O zamana kadar esen kalın!

(Ruhunuzu Yakacak Bir Yalanın Enkazı Altında Kalmaya Hazır mısınız?)

Bazı hikâyeler vardır, damarlarımızda dolaşır.

Bize kim olduğumuzu fısıldar, zor zamanlarda tutunacak bir dal olur. Kahramanlarımız vardır, isimleri anıldığında göğsümüz kabarır, varlıklarıyla onur duyarız. Papa Eftim de o kahramanlardan biriydi, değil mi? Milli Mücadele’nin ortasında parlayan bir Hristiyan Türk, Atatürk’ün bile takdirini kazanmış sarsılmaz bir vatansever…

Öyle mi?

Peki ya o heykelin ayakları kilden yapılmışsa? Ya o parlak zırhın altında, hepimizin inandığı o kutsal davanın yerine, bambaşka, çok daha insani, çok daha karanlık bir hırs gizliyse?

Unutun şimdiye kadar duyduklarınızı ve okuduklarınızı çünkü size anlatacağımız hikâyenin kaynağı ne bir tarihçi ne de bir düşman. Kaynak, Eftim efsanesinin ta kendisi. O “kahramanın” (!) sesi, yıllar sonra gazete sayfalarından bize ulaştığında, duyduğumuz bir vatanseverin gururu değil, bir stratejistin kan donduran itiraflarıdır.

O ses bize, “İhtilafımız dini değil, siyasiydi.” diye fısıldıyor. Kutsal bir dava için değil, “siyasi maksatlarla” kiliseleri “işgal ettiğini” itiraf ediyor. Arşivler, o “boyun eğmez” din adamının, projesi başarısız olunca ve cemaat toplayamayınca düşman ilan ettiği Fener’e gidip nasıl “aman dilediğini” gözler önüne seriyor.

Ve en sonunda, siyasi rüzgârlar değiştiğinde, dün lanetlediği Fener’in yeni patriği olarak ABD tarafından ülkemize yollanan ve ABD vatandaşıyken bir gecede Türk vatandaşı yapılan Athenagoras’a nasıl “biat ettiğini” belgeler kanıtlıyor.

Bu, artık bir tarih tartışması değil. Bu, iddia edilen Atatürkçü ilkelere yönelik bir sadakatsizliğin başlangıç noktasıdır.

Ama bu sadakatsizlik, tek bir anın günahı değil; gücün rüzgârına göre yelken açan, ilkesiz bir duruşun aile geleneğidir. O sözde sarsılmaz Atatürkçü Papa Eftim, Demokrat Parti iktidara gelip Batı’ya yanaşınca ne yaptı dersiniz? Menderes hükümeti, Yunanistan ile ilişkileri düzeltmek için Eftim’in “kilise”sini bir yük olarak görüp kapatma baskısı kurduğunda, Kemalist bir direniş mi gösterdi?

Tabii ki hayır.

Sessizliğe büründü ve yeni güce uyum sağlayarak ayakta kaldı çünkü onlar için pusula, her zaman gücü ve iktidarı gösterir.

Ve bu pusula, nesiller sonra torun Selçuk Erenerol’un elinde de şaşmadan çalışıyor. Bir yandan “Atatürkçülük”, “laiklik” nutukları atarken diğer yanda Türk-İslam sentezinin mimarı Namık Kemal Zeybek ile aynı siyasi yolda yürüyebiliyorlar. Atatürk’ün laik milliyetçiliğini savunduğunu iddia eden birinin, bu ilkeyle taban tabana zıt bir ideolojinin yaratıcısıyla siyaset yapmasının nasıl tanımlanacağına siz karar verin!

Bu, bir çelişki değil, ailenin genetik kodudur: Güç kimdeyse “Biz oradayız.”

Günümüzün belirli milliyetçi siyasi akımlarının söylemlerinde kendilerine bir yer bulmaları da bu mirasın bir tesadüf olmadığının kanıtıdır.

Ama asıl can yakan, bu mirasın ölmemiş olmasıdır. Eftim’in başlattığı o siyasi manevra sanatı, o Galata’daki paha biçilmez mülklerle birlikte, nesilden nesile aktarıldı. Bugün o mirasın varisleri olan torunları, dedelerinin başlattığı oyunu çok daha cüretkâr bir perdeden oynamaya devam ediyor.

Bunların sosyal medya hesaplarına, demeçlerine bir bakın. Dillerinden düşürmedikleri tek bir kelime var: Atatürk. Onlar için Atatürkçülük, bir ideoloji değil, kurşun geçirmez bir zırh. Her türlü eleştiriden, her türlü sorgulamadan muaf kalmak için kullandıkları kutsal bir kalkan. Dedelerinin uydurduğu o “Atatürk’ün takdiri…”, “Bir ordu kadar hizmet etti.” vb. sözleri, bugün kendileri için bir dokunulmazlık fermanı gibi sallıyorlar.

Ve bunlar bu zırhı kuşanıp ne yapıyorlar? Yüz yıldır aynı şeyi: Toplumsal kaygıları kendi çıkarları için kullanmak.

Sakın yanlış anlaşılmasın. Bu satırların yazarı, Fener Rum Patrikhanesi’nin avukatlığına soyunmuyor. Tarih, bu kurumun Milli Mücadele yıllarında bizzat Atatürk tarafından “bir fesat ve hıyanet ocağı” olarak görüldüğünü de yazar. Lozan’da Türkiye’den gönderilmesi için en sert mücadelelerin verildiği bir kurumun, bugün ABD’nin dış politika hamlelerinde (tıpkı Ukrayna’da olduğu gibi) nasıl bir aparata dönüştüğünü, “ekümeniklik” iddiasıyla Türkiye’nin egemenlik haklarını nasıl zorladığını görmemek için kör olmak gerekir. Fener’in siyasi ajandası ve tarihsel bagajı, bu ülkenin her vatanseveri için meşru bir endişe kaynağıdır.

Ancak Erenerol ailesinin yaptığı, bu meşru endişeyi bir kalkan gibi kullanarak kendi kişisel savaşlarını bir vatan müdafaası gibi pazarlamaktır.

Onlar, Fener’in yarattığı bu tehdidi bertaraf etmek için değil, o tehdit sayesinde var olmak için bağırıyorlar. Yargıtay’ın Türk Ortodoks Patrikhanesi’ni (TOP), dini bir kurumdan ziyade bir vakıf olarak değerlendirdiğini hatırlatalım ve Türk toplumunu, yasalarca meşru sayılan ve denetlenen Fener’e karşı ve dolayısıyla Rum vatandaşlarımıza karşı kışkırtırken kullandıkları söylemlere bakın: Ekümeniklik, “şeriat çağrısıdır”. Fener’i savunanlar, “vatana ihanet etmektedir”. Fener, “Cumhuriyetimize düşman bir kurumdur”. Bu ifadeler, bir endişenin değil, bilinçli bir stratejinin ürünüdür. Toplumun en hassas sinir uçlarına dokunarak, laiklik ve ulusal güvenlik kaygılarını kaşıyarak kendilerine sürekli bir meşruiyet alanı yaratıyorlar. Tıpkı dedelerinin, Fener’e karşı muhalifmiş gibi davranarak devlete “faydalı” olduğunu ispatlamaya çalışması gibi, onlar da bugün aynı düşmanlığı körükleyerek varlık sebeplerini sürdürüyorlar. Bu ifadeler, bir endişenin değil, o endişeyi kendi çıkarları için sömüren bilinçli bir stratejinin ürünüdür.

Ama en trajikomik olanı ne biliyor musunuz? Ailenin tüm varlığını, statüsünü ve servetini borçlu olduğu 1923 nüfus mübadelesini, bugün torunlarından birinin “bir oldubitti”, “Mübadele yanlıştı.” diyerek eleştirmesi. Kendi cemaati ve birinci dereceden akrabaları bile topyekûn Yunanistan’a gönderilirken Eftim tek başına mübadil olmaktan kurtularak gidenlerin mülkleri üzerine bir hanedanlık kuran bir ailenin varisinin, bugün mübadeleyi eleştirmesi bir tutarsızlık değil, ideolojinin onlar için ne kadar kullanışlı bir araç olduğunun en acı itirafıdır.

Bu, artık Papa Eftim’in hikâyesi değil. Bu, dedesinin “aman dilediği” kurumla savaşır gibi görünüp aslında o savaş sayesinde ayakta kalan bir ailenin hikâyesidir. Bu, Atatürk’ün adını bir kalkan gibi kullanıp onun birleştirici ruhuyla çelişenlerin ibretlik öyküsüdür.

Birkaç gün sonra yayınlayacağımız belgelerle dolu yeni yazımızda gerçeğin can yakıcı yüzüyle tanışmaya hazır olun.

Çünkü bazen en büyük hayal kırıklığı, en güvendiğimiz hikâyelerde ve o hikâyeleri en gür sesle savunanların dilinde saklıdır.

Veli Küçük, 2004 yılında, Riyad’da yayımlanan “El-Riyad” gazetesindeki bir habere konu oldu. Haberde kendisinden “Şimon Peres’i ifşa eden Türk general” olarak bahsedildi.

Gazete, General’in sık sık Kuzey Irak’a gidip geldiğini, bölgeyi iyi tanıdığını, İsrail’in planlarını iyi bildiğini yazıyordu. Habere göre Veli Küçük, İsrail’in bölgede Yahudi ve Kürt devletleri kurmak istediğini, Arapları bölgeden kovacağını düşünüyordu.

Şimon Peres’in 2010 yılına kadar Büyük İsrail’i kuramazsak felakete uğrarız dediğini de ifşa eden Küçük, mükâfat olarak 2008 yılında tutuklandı.

Şimdilerde siyasî iktidar ortağının hem Esad’ın devrilmesinde rol alıp hem TRÇ’yi uydurması gibi o zaman da Erdoğan güya İsrail’e “one minute” çekiyor ve bir yandan da Türk ulusalcılar Ergenekon kumpaslarıyla tutuklanıyordu.

2002 yılının Mart ayında Kıbrıs Rum bandıralı Northern Access gemisiyle 2006 yılında İsrail-Rum gemisinin ortak sondaj yaptığı bölgeden uzaklaştırılmasını sağlayan amiraller ve albaylar hep beraber Hasdal’a götürüldüler.

Ödül vermeye değil, tutuklamaya…

Ne tesadüf, burada da karşımıza İsrail çıkıyor.

İsrail, sözde Kürt devletinin hamisidir. Amacı gerçekte bir Kürt devleti kurmak da değildir, hastalıklı bir şekilde bağlı olduğu vadedilmiş toprakları elde etmektir.

Peres’in işaret ettiği 2010’un üzerinden 15 yıl geçti.

İsrail henüz bir felaket yaşamadı ama her gün, her saat on binlerce masum insana felaket yaşatmaya devam ediyor.

Türkiye’den savaşarak bir karış toprak alamaz ama…

Türk ordusuna düşman olanlar sayesinde ağzından salyalar akıtmaya devam ediyor.

Orkun Özeller neden içeridedir?

MOSSAD-Barzani ilişkisini yazan Uğur Mumcu neden katledildiyse ondan içeridedir.

Veli Küçük, amiraller, albaylar, teğmenler neden içeri girdiyse ondan içeridedir.

Mesele Bahçeli filan değildir.

Şaşkın bakkal misali yanlış şeyleri tartanlar, kerameti kendilerinden bilip gövde gösterisi yapmasınlar.

Hayatını siyasetçiler önünde el bağlayarak, iki büklüm gezerek, güce taparak geçirenlere ve Türk milliyetçiliğini ihaleye fesat karıştırmak, tetikçilik yaparak oraya buraya sıkmak olarak anlamayı seçenlere saygı duyamayız.

Özeller de niceleri gibi içeri nasıl girdiyse öyle çıkar.

Mezara ve hapse girmek ancak korkaklara ibret olur.

Bunlar Mustafa Kemal’in askerleri için vız gelir.

Öyleyse kaçarı yok. Ali Özoğlu’nun sözüyle bitirelim (ve bitmek, Türkçede aynı zamanda başlamaktır!):

“Savaşı Mustafa Kemal kazanacak!”

İngilizcede “republic” olarak yer alan kelime, Latince “res” (şey) ve “public” (kamu) kelimelerine dayanır. “Halka / kamuya ait şey” anlamına geldiğini söyleyebiliriz, son aşamada bir kuruluş olarak “devlet” sözcüğünün karşılığıdır.

Arapçadan gelen “devl” ise “sürekli olarak değiştirmek”, “art arda getirmek”, “sürekli döndürmek” gibi anlamlara sahiptir. Sözcüğün Arapçadaki anlamlarını aktaran Prof. Dr. Kemal Gözler, Batı dillerindeki “state” karşılığının etimolojisine de atıf yaparak bu kelimenin de “durum” anlamına geldiğini belirtir.

Prof. Dr. Yalçın Küçük ise Gizli Tarih’in birinci cildinde “…devla sözcüğünün, çok eşli Arabik dünyada, kadın açısından, sıranın kendine gelmesi anlamının da olduğunu biliyoruz, işte o geceye ‘devla’ diyoruz.” bilgisini verir.

Bununla birlikte “cumhuriyet” sözcüğü de Arapçadır fakat Bernard Lewis’in verdiği bilgiye göre sözcüğü türetenler Fransız İhtilali’nden sonra Türklerdir. Yani etimolojik olarak Arapça olsa da Türk’ün türetmesidir. Arapçada yoktu.

Cumhur, “halk” demektir ve dolayısıyla cumhuriyet de “halk egemenliği” demektir.

Şimdi ders kitaplarımızda içi doldurulmayan bir aforizmaya geliyoruz.

Hep şu anlatılır: “Cumhuriyet, erdemdir.”

Neden içi doldurulmaz bu cümlenin? Neden Millî Mücadele başta olmak üzere tarihimizdeki pek çok olay çocuklarımızın beyinlerine hakaret edercesine yüzeysellikle anlatılır?

Mesele, çocukların anlamaması mıdır? Öyleyse doğa bilimlerine dayanan derslerin büyük ölçüde iptal edilmesi ya da eksiltilmesi gerekecektir. Bu, vahim bir hata olurdu.

Öyleyse neden önemli kavramların, değerlerin, sözlerin içi doldurulmaz?

Çünkü sömürenler, “tedavülde olanlar”[1], kendi sinsi anlayışlarıyla bunları da çaldılar.

Cumhuriyetin erdem olduğunu söylemek ise maalesef zihinlerde bir hamasete dönmüş oldu. Oysa gerçek budur. Erdem olmayan yerde cumhuriyet olmaz.

Res publicanın başına geçmek, yani millete ait olanı emanetine almak, erdem gerektirir. İktidarı grupların ya da şahısların lehine almak, düpedüz gaspçılıktır. Gaspçılar, erdemsizdir. Olay bu kadar basittir.

Şimdi günümüzü de ilgilendiren bir noktaya gelelim.

Semitik toplumlarda peygamberlik birçok defa babadan oğula geçti. Bunların kimisi kraldı kimisi sıradan insanlardı. Yine de Tanrı’nın elçiliği gibi bir görev babadan oğula geçebiliyordu.

Müslümanlar, son dinin İslamiyet ve son peygamberin Hz. Muhammed olduğuna inandılar. Bu da demektir ki Müslümanlar için peygamberlik sona eriyor, Muhammed’in herhangi bir çocuğu peygamberliği devralamıyordu.

İlk halifelerde de durum böyle oldu.

Türk tarihinde dikkat ederseniz dört halife vardır, beşinci halifeye bağlılık duyanlarsa tarikatçılardan çıkmıştır.

Dört halifenin hiçbiri, bir öncekinin oğlu değildi. Öyle ki Osman zamanında akraba kayırmacılığı ciddi sorunlara yol açtı. Ali, akraba kayırdığı söylenen Osman’dan sonra geldi ve Ali’yi öldüren de hanedanlık kurdu. Muaviye, Osman’ın yakın akrabasıydı.

Sonuca gelelim.

Şeyh Bedrettin, bunu biliyordu ve ona göre hanedanlık, gaspçılıktı. Nazım Hikmet’in “Şeyh Bedrettin Destanı”ndan ötürü yanlış bilinse de Bedrettin bir reformcuydu. Öğrencileri isyan etmiş ancak o isyanın başında Bedrettin yer almamıştı. Fetret Devri’nde Musa Çelebi tarafından görev aldığı için “talihli” olan Çelebi Mehmet’in hedefine oturdu.

Bugün nerede imparatorluk, hanedanlık yanlısı varsa orada Şeyh Sait yüceltilirken kendi tarihimizde Bedrettin’i isyancı, hain olarak yazanları görebiliyoruz.

Halktan yana olanın isyancı, halkın egemenliğinden yana olanın hain olarak anlatıldığı bir ortamda despotluk vardır.

Despotluğun temeli ise korkudur.

Korku, insanları yönetmenin en önemli yollarından biridir. Hobbes’un “Leviathan”ı buna dayanırken Alman Yahudisi Lev Strauss, Hobbes’a dayandı. ABD’de Neo-Conlar Strauss’a ve AKP de Neo-Conlara dayandı.  

Roma’nın cumhuriyetten imparatorluğa geçişi, ahlâksızlığın da tarihidir. Kimileri bu tespiti yanlış bulsa da gerçek budur. Hastalıklı kafalara sahip olan imparatorlar, hedonist bir anlayışa sahipti ve bunların en önde gelen örneği Caligula’ydı (Gaius).

Jul Sezar, Augustus, Caligula, Cladius…

Sezar, güya cumhuriyete karşı değildi ve Romalı idareciler ona “diktatör” dediler.

Augustus, imparatorluğun kurucusuydu ama itinayla cumhuriyeti yıkmak ifadesinden kaçınıyor ve bunu dile getirenleri gazaba uğratıyordu.

Caligula’yı anlatmaya gerek yok. İğrenç kişiliğiyle bugün sadece Youtube’un içerik üreticileri için bir malzemeden ibarettir. Cumhuriyetin kimler elinde yıkılabileceğine ise güzel bir örnektir.

Cladius, beklemediği bir tahtı almış bir zavallıydı. Caligula vahşice öldürülürken bir köşede saklanıyordu.

Özellikle Caligula hastalıklı bir şahsiyet olmasına rağmen iyice delirdiği günlere kadar nasıl tahtta kalabildi?

Cevabı basit: Sömürenlerin iktidarı için ideal bir adamdı. Korku yaratıyordu, toplumu geriye götürüyordu ve korkuyla yönetilen halk geriledikçe daha da köle oluyordu. Bu da plütokrasinin istediği şeydi.

Nasıl ki Şeyh Bedrettin’i hain yapıp Şeyh Sait’i ululadılarsa aynısını tarih açısından Midhat Paşa’da da görüyoruz.

Despotlardan taraf olanlar için Midhat Paşa bir haindi. Oysa İsmail Hakkı Uzun Çarşılı’nın çalışmalarından TDV İslam Ansikolpedisi’ne kadar Paşa’nın karakterinden, dürüstlüğünden, vatanseverliğinden, yaptığı yeniliklerden söz edilir.

Yalnız hemen hepsine şöyle bir not düşülür: Safdildi, her şeyi çekinmeden söylüyordu.

Bunu, anlatılmak istenen ne olursa olsun, “Korkmadı, konuştu çünkü halkçı ve demokrattı.” şeklinde anlamak gerekir.

Tarihimizin bir başka cilvesine temas edelim.

Midhat Paşa’nın sadrazamlık görevinden kısa sürede azledilmesinin nedeni neydi?

İngilizlerin at oynattığı Mısır’da Hidiv, istediği zaman Osmanlı padişahlarına sormadan dış borç alabilmek istiyordu. Paşa buna karşı çıktı, payitaht ise bunun kabulünü istiyordu. Safdil dedikleri Midhat Paşa günlerce diretti, sonunda azledildi.

Despotluk düzeninin sahipleri, direnenleri sevmezler.

Paşa’ya “İngilizlerin adamıydı.” denmesinin temelinde Ruslarla olan kötü ilişkileri yatar. Oysa Paşa, Balkanlarda görev aldığı dönemde Osmanlı’yı en çok uğraştıran unsur Rus istihbaratıydı. Başımıza bela oldular ve Paşa’yı boğdurtan Abdülhamid’in zamanında Yeşilköy’e kadar geldiler.

Bir diğer dikkate değer nokta da Osmanlı’nın son başarılı ileri harekâtlarından birinin başında Midhat Paşa’nın olmasıdır. İngilizler karşı çıkmasına rağmen Lahsa Seferi gerçekleşmiş ve belli bir başarı elde edilmişti.

Reformları ve Midhat Paşa gibi değerli devlet adamlarını daha sonra tekrar ele alacağız.

Ancak hatırlatmak istedik ki Midhat Paşa’dan ileri gitmenin yolu Mustafa Kemal’e ve Türk Cumhuriyeti’ne çıkar.

Midhat Paşa’dan geri giderseniz Caligula’ya rastlarsınız. Gerisi cehennem, ilerisi cennettir.

Son olarak…

Laik bir cumhuriyetiz ve laiklik, cumhuriyeti tamamlar.

“Laos” isim kökünden gelen “laikos” sıfatı, Yunancadır. Laos, halk demektir ve laik de halktan olup ruhban sınıfına ait olmayan demektir.

Dinsizlik olarak algılatmaya çalıştıkları şey, tarikatlardan güç alan despotluk düzeninde işte budur.

Mustafa Kemal, halkın egemenliğini ilan ettiği zaman despotizme yatkın olan her türlü grubun defterini dürdü.

Ne var ki asırlar boyu korkutulmuş bir halk, korku duygusunu içinden atamayıp ileri gitmekte tereddüt edenlerin yüzünden egemenliğinden oldu.

Biz varsak Cumhuriyet yaşayacaktır. Bir an bile tereddüt etmeyeceğiz. Bununla birlikte Mustafa Kemal’in emrettiği gibi “Birbirimize daima gerçeği söyleyeceğiz.”

Halka yalan söylemek, onu korkutmak, umutsuzluğa düşürmek yoktur. Halkın egemenliği için, halka cesaret vermek gerekir. “Korku, ölümün kardeşidir.” ve biz cesaretin arkasında saf tutacağız. Birinde kölelik, diğerinde özgürlük vardır.

“Özgürlük olmayan memlekette, ölüm ve çöküş vardır.”

Ömer Naci’nin dediği gibi: “Mustafa Kemal, seni takip edeceğiz!”

[1] Devlet sözcüğüyle aynı köke, yani “devla”ya dayanıyor. Bknz. https://www.anayasa.gen.tr/devlet-kelimesi.html

Basın ve medyada bazen şöyle haberler görürdük: “Kemalist bir örgüt ortaya çıkarıldı. Dehşet verici belgeler ele geçirildi. Kemalistler 150 binlikler listesi hazırlamışlar!”

Nur topu gibi son skandalımız olan diploma vb. sahtekârlıkların akla getirdiği ise şu soru oluyor: 150 bin kişi az değil mi?

Hep söyleriz, cumhuriyeti tersten anlıyorlar. Onlara göre cumhuriyet, halkın kendi kendini yönetmesi değil, halkın kendi başının çaresine bakmasıdır. Köylü çocuğunun öğretmen, doktor olması değil, sahtekârlık yöntemleriyle sözde saygın kişiler olmasıdır. Sözde dini gerekçeler içine gizlenen riyakârlıkla kolay ve ahlâksızca olana koşmaktır.

Benliğine bilgi ve ahlâk yüklenmemiş bireyler, cumhuriyet toplumu olamazlar. Saltanatı ululayanlar, köleliğe başkaldıranları aşağılayanlar, milletin vergisinin nereye gittiğinin sorulmasını baba mirasıymş gibi ayıp sayıp biraz para kazanan iş adamlarına anında çökenler, cumhuriyet yöneticisi veya vatandaşı olamazlar.

Cumhuriyet bilhassa kimsesizlerin kimsesidir ve laiklik, adam olmaktır.

Bu iki şeyi öğretemeyen sistemden Kemalist değil, uzlaşmacı çıktı. Milliyetçi değil, saltanatçı çıktı.

Sabh durakta otobüs beklerken vurulan profesör katledildi, onun yerine diploması gerçek ama aklı ve nezaketi kıt profesörler çıktı.

Hükümeti protesto eden gençlere bin dereden su getirip sahip çıkmadınız, teröristbaşı neredeyse içeriden çıktı.

Özgürlüğe sahip çıkmadınız, başı boş kaldınız. Okuyanlara, kendini hakikate adayanlara boş gözlerle baktığınız için kör oldunuz. Gözün kıymetini bilmeyen kişi kör olur, kulağın kıymetini bilmeyen kişi sağır olur. Aklın kıymetini bilmeyen kişi cahil olur. Temizi horlayan kirlenir.

Değerli subaylarını, polislerini kumpas davalarıyla içeri atan toplum, torbacı başkomisere kalır. Bir düşün: Yıllarca ne emekler verip akademiden polis olarak çıkıyorsun ve sana baskı uygulayan, telsizden küfür anonsu geçen herif torbacı çıkıyor. Torbacı değilse siyasetin eteğinde olduğu kesindir.

Her alanda, her meslekte bunlar var. Öyleyse gerçek şudur: Ne kadar çok yalancıya, yalakaya, sahtekâra ve haine göz yumarsan o kadar çok cehenneme düşersin. Demek ki dik duranlar, ayakta kaldılar. Devleti ve vatanı, sırtını devlete yaslamadan sevip koruyamayanlar da korkaklık yüküyle devleti yana yatırdılar. Yıkılmamız an meselesi oldu.

Yıkılmayız, evet ama ayakta kalmanın şekilleri vardır. Ayakta kalmak için ödediğiniz bedele göre duruşunuz belirlenir. Saygınlığınızı da bu belirler.

En tehlikeli korkaklık, akla dayanıyormuş gibi görünendir. Aklı maske yapan korkak, zorbalık ve talan düzenini korumak için sürekli argüman üretir. Böylesi, korkaklıktan o kadar ahmak hâle gelmiştir ki bankamatik farelerinin kol gezdiği bir memlekette rahatlarına dokunulmaması karşılığında sözde muhaliflik yaparak dolaylı yoldan iktidara yaranırlar.

İntihar eden gençlerin, annelerin, babaların arkasından dine ya da sorunların çözümüne dair nutuk atanlar, zorbalar eleştirilirken susarlar. Sahte diplomaları konuşmayanlar, e-imza taklidiyle amir olanları patron kabul ederler.

Mış gibi yapanların kuyruğu hep diktir ancak kulakları sağır ve gözleri kördür. Yukarıdan atıp tutanlar, aşırı söylemlerde bulunanlar en samimiyetsizler arasından çıkar. Böylelerinin bir kısmı ise ya ajan olur ya da kusurlarını örtmede dillerini metrelerce uzatırlar. Ahlâksızlıkları o seviyededir ki çok konuşarak örtmek istedikleri adilikleri sayesinde çeneleri kuvvetlenmiştir. O çenenin verdiği öz güvenle masumları ısırmaya çalışanlar, çoktan kendi sonlarını kendi elleriyle kötü yazdılar.

Birbirine yaslanarak memleketi soyanlara bir hatırlatma…

Mustafa Kemal, İngiliz ajanı Noel’in ve Kürtçü Galip’in isyanını destekleyerek Sivas Kongresi’ni dağıtmaya çalışan Damat Ferit’in hükümetindeki Dahiliye Nazırı Adil’e şunu yazmıştı:

“Alçaklar, caniler, hainler! Düşmanlarla millete karşı haince tertiplere girişiyorsunuz. Milletin güç ve iradesini kabul etmekten aciz olduğunuzdan şüphe etmiyordum. Ancak vatan ve millete karşı haince ve boğazlarcasına harekette bulunacağınıza inanmak istemiyordum. Aklınızı başınıza toplayın. Galip Bey ve yardakçıları gibi aptalların verdikleri ahmakça ve asılsız sözlere kapılarak ve Mr. Noel gibi milletimiz ve vatanımız için zararlı olan yabancılara vicdanınızı satarak yaptığınız alçaklıkların milletçe sorulacak hesabını göz önünde bulundurunuz. Güvendiğiniz şahısların ve kuvvetin sonunu öğrendiğiniz zaman kendi sonunuzla karşılaştırmayı unutmayın.”

1919 ruhuyla yaşayanlara selam olsun.

“Bir”, “iki” ve “üç” sayıları hem birçok dinde hem bazen felsefede hem de ezoterizmde benzer anlamları sembolize eder.

Mesela “bir”, her şeyin çıkış kaynağıdır. Tüm sayılar “bir”den çıkar ve “bir”, her sayının içindedir.

“İki” sayısı “bir”den çıkar. Çoğu öğretide zıtlıkları sembolize eder. Asıl sembolize ettiği şeyse zıtlıklardan ziyade dengedir.

Hacı Bektaş Veli hep bir kolunun altında aslan, diğer kolunun altında ceylanla tasvir edilir. Bu, insanın ve devletin, aklını işleyerek kurduğu dengedir.

“Üç”, esasında bütün evrendir. “Bir” ve “iki” birleşince “üç”ü meydana getirir.

Bilinçli “bir”in dirlik sahibi olduğunu, buna karşın cahil “bir”in zorba olduğunu kabul edebiliriz.

Bilinçli “iki”, zıtlıkların uyumuysa. Bilinçsiz “iki”, sadece gereksiz veya uyumsuz bir çokluğun yarattığı kaostur.

Şüphe yok ki her sayı birçok şeyi sembolize edebilir.

“Ulus” olmak için bir olmak gerekir. Tüm ikilerin, üçlerin, dörtlerin bir araya gelmesi gerekir. Ulus, her şeyde yaşamalı ve her şey ulusun içinde var olmalıdır.

Laf ebelerinin ikide bir “farklı tatlar”, “farklı lezzetler” diye anlatmaya çalıştığı şeyin adı birlik değildir. Ulusu yemek gibi tarif edersen emperyalistler seni keyifle yer.

Bir şeyi ayrıştırmakla birleştirmek çok başka şeylerdir.

Neden ulusa “Türk” diyoruz?

Çünkü imparatorluk zamanlarında bir noktadan sonra kendi bile Türklüğünü unutan Türk’ün ne olduğunu Batı hiçbir zaman unutmadı.

Sen kendine ne dersen de, o hep sana “İskit”, “Hun”, “Türk” dedi.

Senin taşıdığın tüm değerleri “Türk” adıyla sembolize etti; Asya’yı ve onu temsilen seni coğrafi olarak ayrı olmasa da kültür, medeniyet, dil bakımından özellikle 1453’ten sonra her zaman karşı cepheye koydu.

Fatih’in ve Mustafa Kemal’in Ege kıyılarına gelip Truva’ya atıf yapmaları bir tesadüf değildir.

Ulusu bir arada tutanlar, neyi temsil ettiklerini bilenlerdir.

Ulusu ayırmak isteyenler, kimi temsil ettiklerini biliyorlar.

Mustafa Kemal, kendine Asya ve Afrika’yla sınır çizen emperyalistlerin dibinde Türk adıyla devlet ve ulus kurduğu için Batı emperyalizmi her zaman güvenlik endişesi taşıyacaktır. Önümüze getirip durdukları, Washington’da hazırlayıp “Angara bir, iki; Angara bir iki” diye sözde devlet aklına işaret ederek sundukları şey de işte bu endişenin giderilmesi için oluşturulan projeden ibarettir.

Batı, hiçbir zaman iddia edildiği gibi “Batılılaşmak” adı verilen reform hareketlerimizin samimi bir destekçisi de olmadı. Midhat Paşa’yla ilgili yazacağımız yazılarda bu konuya da değineceğiz.

Türk ulusunu meydana getirenleri yıllarca sözde kardeşlik şarkısıyla ayrı birer unsur gibi sayıp durdular.

Birlikten yanaymış gibi gözüküp farklılıkları sinsice deştiler.

Ulusun dengesini psikolojik olarak bozdular.

Ancak evrenin kibirli insanlarca bozulamayacak kadar sağlam bir dengesi vardır.

O dengeyi bir olan taşır.

Mustafa Kemal’den uzaklaştırmaya çalışmak, ona daha çok yaklaşmayı sağlıyor. Türklüğü unutturmaya çalışmak, onu daha çok benimsemeyi sağlıyor. Birliği bozmaya çalışmak, Türk ulusunun daha çok birleşmesini sağlıyor.

Bu da düşmanlarımızın paradoksudur.

Bölücülerin paradoksu ise bir olanı inkâr edince yok olmaktır.

Son olarak bir paradoksa daha değinip yazımızı noktalayalım.

Atatürk olmadan Cumhuriyet’in 100. yılını kutlamaya kalkanlar, dünyaya bir mesaj vermek isterken çuvallamışlardı.

Yıllarca olduğu ve sonsuza dek olacağı gibi.

Şimdi ise Ali Özoğlu yazıyor, besteliyor; Juliette Beaumont’un eşsiz yorumu ve Türkiye’den Balkanlara, oradan Fransa’ya kadar birçok orkestranın eşliğinde dünya Mustafa Kemal şarkıları söylemeye başlıyor.

Mustafa Kemal, her zaman olduğu gibi “iki” olanı “bir” yapıyor.

Güneş batmıyor, dünya dönüyor.

Ve ne kadar dönerse dönsün, güç aldığı güneşi görmek için can atıyor.

Güneş, seni karanlıkta bile yaşatandır.

Mustafa Kemal, Türk’ün güneşidir.

Atatürklü bir cumhuriyet, Türk milletinin kendi kendini yönetmesidir.

Atatürk’süz bir cumhuriyet, milletin kendi başının çaresine bakmasıdır.

İçinde Mustafa Kemal’in ışığını taşımayan karanlıklara inat, Mustafa Kemal’in aşkının da bir direniş olduğunu hatırlatan Ali Özoğlu, Juliette Beaumont ve tüm sanatçlarımıza teşekkürü borç biliriz.

İşte, “LeBon Classic Music” kanalından dinleyebileceğiniz eserlerden bir kesit:

“Ahh… Mustafam… Ama göndermeyeceğim bu mektubu sana, cesaretim yok belki,

Belki de bu aşkın en duru hâli, sessiz kalışında gizli.

Seni, kendi kararlarınla baş başa bırakmak en doğrusu,

Çünkü senin yolun, bir aşktan daha büyük bir Türk devrimi yazıyor şimdi.”

(Aşk da Bir Direniştir)

İster doğa olayı olsun ister büyük bir saldırı olsun bir millet için en büyük felaket, kendisini yönetenlere güvenmemesidir.

Tam manasıyla vergi ülkesiyiz.

Her depremde yardım toplama ülkeyiz.

Her yangında gönüllü vatandaşlarını şehit veren ülkeyiz.

Vergilerin nereye gittiğini sorgulamak ya da siyasetçilerin maaşını sormak ayıp olan ülkedeyiz.

Memleketin her tarafı yanıyor ve siz, “Bunlar doğal yangınlar.” diyebilirsiniz ama “Komplo teorisyeni cahillersiniz.” diye konuşmanızı tamamlıyorsanız ne bilim adamı ne de okumuş vatandaş kabul edilebilirsiniz.

Siz, siyasi iktidara yaranmaya çalışan akademik memurlar ya da sözde muhalifler olabilirsiniz.

Akademik memurların bu ülkeye yararı olduğu zaten pek görülmüş şey değildir.

Ne var ki Fransa’ya ait olup Almanlar tarafından işgal edilmiş topraklarda yaşayan Fransız köylüsü bile “Aman, beyim!” demiyor, kilisede Haçlı Seferleri için cihat uğruna dua ettikten sonra memleket için bir şeyler yapmak gerektiğinde sıvışmıyordu.

Akademik memurluk ya da cihat çığırtkanlığı, vatan sevgisini bilmez.

Saldırı, aşağılama, baskılama, susturma, aldatma sadece topluma yöneliktir. Siyonist düşmanlığı yalnız dillerde geziyor. Dünyanın beşten büyük olup olmadığını sayadurun, Türkiye kendi sınırlarının içinde küçültülmek isteniyor.

Bir ABD’li Genelkurmay Başkanı şöyle diyordu: “Biz Türklerle sessiz savaş yapıyoruz ama onlar da gizli savaş yapıyor.”

Nedir sessiz savaş?

Örtülü savaştır.

Örtülü savaş, bir milletin sahip olduğu her türlü değere yapılan fiziki ve psikolojik saldırıların tümüdür. Bu savaşın fiziki boyutunda atılan mermilerin adresi nasıl şaşırtılır ve gerçek sahipleri gizlenirse psikolojik boyutunda her yaştan insanın zihnine kelime kelime saldırılır.

İngiliz ve Fransız istihbaratı, I. Dünya Savaşı yıllarında Alman ordugâhına sızmak için ya esirlere ulaşıyor ya da bilinçli olarak askerini güvenli bir şekilde esir veriyordu. Ordugaha sızan unsurlar, esirlere çeşitli talimatları taşıyordu.

Alman Başkumandanlığı İstihbarat Hizmetleri’nin Albay Oberst Walter Nikolai’nin hatıratında yer verdiği bu talimatlardan birini aktarıyoruz[1]:

“Toprak işlerine giden her Fransız bu talimatı öğrenmeli, kendisinin bir Fransız olduğunu düşünerek ve zaferi hızlandıracağını dikkate alarak bu emirleri yerine getirmelidir.

Mesela hayvan vagonlarını temizleyecek olanlar, tekerlerin yağdanlarına kum dökmek, vagon bağlantılarını kesmek ve tenleri raydan çıkarmayı mümkün kılacak işleri yapmak gibi görevler üstlenmeli ve bunları yapacak kişileri tayin etmelidir. Sülfürik asit tedarik edilerek patateslere dökülmeli ve bunlar Almanlar fark etmeyecek şekilde yapılmalıdır. Zirai ürünlerin iyi yetişmemesi düşmanın bir çarpışmayı kaybetmesinden daha önemlidir. Bunları sağlamak vatana hizmettir. Evlerde çalışan işçilere, patateslerin çakılarla hızlı bir şekilde küçük parçacıklara ayrılmasını tembih ediniz. Çikolata ve benzeri paketlerde bu gibi ufak tefek aletler elinize geçecektir.

Yangın çıkarmaya yarayan ya da hayvanları zehirlemek için gerekli olan malzemeleri alır almaz cevap vermelisiniz. Kullanım talimatları sarıldıkları kâğıdın içinde yazılıdır. Yangın çıkaracak aletler bir yere konulduktan 3,5 saat sonra faaliyete geçer. Bunların harekete hazır trenlerin vagonlarına yerleştirilmesi gerekmektedir. Ahırlar hayvanlara verildikten sonra tutuşturulmalıdır. (…)”

Örtülü harp, sadece işgalden kurtulmak için mi yapılır?

Bu talimatları yazanlar dün işgalden kurtulmaya çalışıyorlardı.

Bugün bir işgale, bir savaşa hazırlık için de bu zalimlikleri yapabileceklerini unutmamak gerekir.

Ne diyordu atalarımız: “Hain içeride olursa kapı kilit tutmaz.”

Her ihtimale karşı toplumun bilincinin açık tutulması gerekir. Örtülü savaşa, açık bilinçle karşılık verilir.

.

[1] Bursalı Mehmed Nihad, “Savaş Günlerinde Gizli Kuvvetler“, Yayına Hazırlayan: Abdullah Lüleci, Yeditepe.

Warren Marik, ABD’nin kontrgerilla uzmanlarından biriydi. Orta Doğu’nun çeşitli bölgelerinde görev yaptı. ABD’nin Irak’taki operasyonlarında dünya kamuoyunu yanlış yönlendirmek üzere Amerikalı PR şirketlerini koordine etti. Kuzey Irak’ta uzun süre görev yaptı ve peşmergeleri eğitti.

51 yaşında emekli olduktan 6 ay sonra Washington Post’un 26 Haziran 1997 tarihli sayısına verdiği bilgilerle tanındı. Marik, CIA Başkan Yardımcısı’nın kod adıyla “Bob Planı” ya da “Bob Operasyonu” olarak bilinen ve 1995 yılına ait başarısız bir operasyonu ifşa ediyordu.

Bu plana göre 20.000 peşmerge, 2000’den fazla Irak Komünist Partisi militanı ve Irak Ulusal Konseyi askeri birleşerek ABD’nin adamı olan Iraklı General Vefik Samarrayi’nin emrine girecek ve Irak’ın Musul-Kerkük garnizonlarına saldırı gerçekleştirecekti.

Bob’un bu operasyon için harcadığı para ise 100 milyon dolardı.

Iraklılar, ülkelerindeki bölücülerle birleşerek kendi ülkelerinin ordusuna saldıracaktı. Emir aldıkları yer ABD’ydi.

Ancak bu ihanetleri hayata geçemedi.

Bir gün “Bob”, Irak Ulusal Kongresi Başkanı Ahmet Çelebi’yi arayarak “Bize müsaade!” dedi. Çelebi’nin titreyen sesiyle sorduğu “Biz ne olacağız?” sorusuna “Siz başınızın çaresine bakın.” diye karşılık vererek 100 milyon dolarla birlikte hainleri tarihin çöplüğüne gönderdi.

Modern “çelebi”lerde bir tuhaflık var!

Konumuza dönelim.

CIA’nın yetiştirdiği 7500 peşmerge topukladı, Çekiç Güç sona erdi.

Amerikalılar bu operasyonun başarısızlığa uğramasından Türk ordusunu sorumlu tutuyordu. Zaten bir süredir CIA ve Amerikan ordusu çevresindeki yayınlarda TSK’ye dair rahatsızlıklar dile getiriliyor, Türk ordusu ve Türkiye çizmeyi aşmakla itham ediliyordu.

Bob, Türk Silahlı Kuvvetlerine “Bu operasyonu sen sızdırdın.” diye parmak salladı. Her hain, efendisinin parmak sallamasını bir emir telakki ederek patileri üstünde dikilir.

Pavlov’un köpeğinden daha fazla şartlandırılmış oldukları için komuta hazır bekleyen hainler harekete geçirildi.

4 Mart 1995, Bob Operasyonu’nun hayata geçirilmesi beklenen tarihti. 12 Mart 1995 gecesi İstanbul’un Gazi Mahallesi’nde cemevi ve kahvehane tarandı. Batılı basın ve medya, olayları “iç savaş” propagandasıyla sundu.

Olaylar boyunca 22 vatandaşımız hayatını kaybetti.

15 Mart 1995’te İçişleri Bakanlığı tarafından Bakanlar Kurulu’na bir rapor sunuldu. Gazi Olayları’nın arkasında yabancı gizli istihbarat servislerinin varlığına dikkat çekildi. Her ne kadar raporda adı verilmese de bahsedilen örgüt CIA’dır.

Gazi Olayları sırasında Emniyet Genel Müdürü Mehmet Ağar’dı. Bu görevi yürüttüğü günlerde “Hizbullah’ı yakalamak fayda sağlamaz.” türünden açıklamaları kayda geçen Ağar, çok başarılı olduğundan olsa gerek daha sonra İçişleri Bakanı oldu.

Cezaevine girdiği zaman koğuşuna Fetullah Gülen’in fotoğrafını asmasıyla biliniyor.

Gazi Olayları’ndan hemen önce ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Richard Holbrooke, Türkiye’yi Çelik Harekatı’nı bahane ederek şöyle uyarmıştı:

“Kuzey Irak sınırına asker yığıyorsunuz. Önümüzdeki günlerde terör olaylarının artma ihtimali var. Oraya yapacağınız bir harekatta dikkatli olmanızı tavsiye ederim. Ayrıca Çekiç Güç’le ilgili önümüzdeki günlerde herhangi bir engel çıkarmayacağınızı umarım.”

Holbrooke’tan başka birçok diplomat ve asker, Türk ordusunu doğrudan ya da dolaylı yollarla uyarıp tehdit ediyordu.

Sabah gazetesinde ABD’nin borazanlığını yapan Cengiz Çandar gibiler de bu tehditleri dolaylı yollardan köşelerine taşıyorlardı.

Aradan yıllar geçti.

Devlet görevlilerinin vazifelerine ihanet etmelerinin yol açtığı yıkımı ve vatan hainlerinin devlet kurumlarına sızmalarının yıkıcı etkilerini gördük.

Ergenekon ve Balyoz kumpasları gerçekleşti.

Aynı borazanlar, aynı yerden çalındı.

Aynı hainler, aynı sesi duyunca pati üstünde dikildiler.

Türkiye Cumhuriyeti’nin başsavcılık makamları, CIA’nın Türkiye’ye karşı operasyonlarını temizleme merkezi gibi kullanıldı.

Bu tip temizleme operasyonları, Mustafa Kemal’in askerlerine yıkılmak isteniyordu.

Ve o günlerde Ali Özoğlu, Silivri Cephesi’nde mücadele verirken Gazi Olayları’yla ilgili İçişleri Bakanlığı’nın raporunun mahkemeye getirilmesini istedi.

Mahkeme, Gazi Olayları’yla ilgili raporun Gazi Olayları’yla ilgili bir davaya dahil olamayacağına karar vererek Özoğlu’nun talebini reddetti.

Türkiye’nin bağırsaklarını temizleme yalanıyla kamuoyunu aldatmaya çalışanlar, Özoğlu’nun bağırsaklardaki parazitlere dair hiçbir talebine olumlu karşılık vermediler, veremediler.

Aynı sözde mahkeme, CIA’nın Türkiye İstasyon Şefi James Jeffre’ye verilen 400 milyon doların Cengiz Çandar, Nazlı Ilıcak, Tamer Korkmaz, Ahmet Altan ve daha nicelerine gittiğine dair araştırma yapılması isteğini reddetti.

Bugünlere geldik.

Bugünlere böyle geldik.

Bugünlere hafızamızın zayıflığı, idrakimizin yamultulması sebebiyle geldik.

ABD’lilerin 90’lı yıllar boyunca Türkiye’ye akıl vermeye çalışmasını, Türkiye’ye rota çizmesini, Kürtçülük ve İslamcılıkla ilgili söylemlerini hainler olduğu gibi kabul etti; sözde muhalefet ise ya hiç haberdar olamadı ya da unuttu gitti.

Şimdi memlekette siyasi iktidar tarafından ortaya konan siyaset, senaryosu ABD’de yazılmış ve planlaması ABD’de yapılmış siyasettir.

Türkiye’nin güçlenmesi, kalkınması, terörsüz Türkiye…

Batılı emperyalistler hiçbir zaman Türklerin refahını düşünmemişlerdir.

Bu yüzdendir ki Türkiye’deki reform hareketleri daima hatalı ve abartılı bir şekilde Batı’ya mâl edilmiş, Türkiye’de ileriye gitmek isteyenlerle geri dönmek isteyenlerin savaşına hep başka başka isimler konmuştur.

İleride bunları da yazacağız.

Ancak bugün unutmadığımızı hatırlatmak istedik.

Askerlik görevimizi yaparken bölüğümüzün küçük kütüphanesinde, Ernst Renan’ın 11 Mart 1882 tarihinde Sorbonne’da anlattıklarını okuyup not almıştık:

“Millet, maddi olgularla tasvir edilemez.

Millet bir ruhtur, manevi prensiptir. Bu ruhu, bu manevi prensibi aslında bir olan iki şey teşkil eder: Bunlardan biri maziye, diğeri ise hâle aittir. Biri, zengin bir hatıralar mirasının müşterek sahipliğidir. Diğeri, birlikte yaşama arzusunda mutabakat ve bir bütün hâlinde devralınan mirası yüceltme iradesidir. Bizi biz yapan ecdattır. Kahramanlıkla dolu bir mazi, büyük insanlar, şan ve şeref, işte üzerine milli bir ideal inşa edilebilecek beşeri sermaye budur.

Mazide müşterek bir şan ve şeref, hâlde müşterek bir irade, birlikte büyük işler başarmış olmak ve yine başarmek istemek, işte millet olmak için gerekli şartlar bunlardır. Tıpkı bir ferdin mevcudiyetinin kesintisiz bir yaşama iddiası olmadığı gibi bir milletin mevcudiyeti de her gün tekrarlanan bir plebisittir.

Sağlıklı bir ruha ve ateşli bir yüreğe sahip insanlardan müteşekkil büyük bir topluluk, millet denen bir manevi şuuru yaratır. Bu manevi şuur, her bir ferdin, topluluk yararına kendisininkinden vazgeçmek suretiyle yaptığı fedakarlıklarla kuvvetini teyit ettiği ölçüde millet meşrudur ve var olma hakkına sahiptir.”

Şimdi bir de daha önce yazdığımız gibi İsrail’in “Oded Yinon Planı”ndaki noktayı hatırlayalım.

Filistin’deki ilk kurtuluş örgütleri sosyalistti. Bu örgütlerin liderleri arasında George Habaş gibi aslen Ortodoks Rum olan kimseler vardı. Ancak bunların çoğu Arap ulusunun bir parçasıydı, ulusalcıydı, laikti.

Habaş’ın yanında yer alan Nayif Havatme de Rum Katolik’ti, laik bir görüşteydi. Ancak “demokrasi” sözcüğü birliğin değil de ayrılığın parolasıymış gibi kendine demokrasinin de olduğu bir örgüt kurarak Habaş’ın örgütünden ayrıldı.

Siyonistlerin istediği de “ayrılık”tı.

İsraillilerin kendi kaynaklarından Oded Yinon Planı’nı araştırırsanız göreceksiniz ki İsrail hedefe koyduğu tüm ülkelerde ulus yapısına karşıdır.

Karşısındaki toplumları daima parçalanmış görmek ister.

Bugün Türkiye’deki siyasetçilerin yaptıklarına “Lübnanlaştırma” diyoruz. İsrail, 1982’de Lübnan’ı işgal etti ve 1983’te gelindiği zaman mağrur siyonist Şimon Peres “Lübnanlaştırma” ifadesini kullandı.

Bunun üstünde durun, düşünün ve siyonistlerin küçümseyici bir ifade olarak ortaya attığı “Lübnanlaştırma” için kimlerin nasıl çalıştığını anlayın.

Etnik açıdan, din açısından, mezhep açısından bölünme veya çatışmaların olduğu toplumlar Lübnanlaşırlar; sonra İsrail tarafından işgal edilirler.

Lübnanlaşma, Suriyeleşme, Iraklaşma…

Hepsinin altında emperyalistlerin, siyonistlerin imzası vardır. Bunu iyi bilin.

Irak işgal edildi ve o günden beri Irak’taki meclislerin tamamında Şii, Sünni; Hristiyan, Müslüman; Türkmen, Kürt, Arap kontenjanı diye bir şey var.

Demek ki birlik yok, kaos var.

Millet çatısı altında buluşamayan insanlar kaos içerisinde yaşarlar. Sisifos misali tepeye taş çıkarıp dururlar.   

Türkiye kim tarafından işgal edildi de cumhurbaşkanının Kürt (Öcalan) ve Alevi (Kılıçdaroğlu) yardımcıları olacak?

Türk milleti, her bir ferdin topluluk yararına kendisi yararından vazgeçtiği büyük mücadeleler sonunda, Mustafa Kemal Atatürk’ün liderlik ve rehberliğinde Kurtuluş Savaşı’nı yapmış ve Türkiye Cumhuriyeti’ni kurmuştur.

Türk milleti, millet olma hakkını söke söke almış bir millettir.

Asırlar boyunca savaş meydanlarında canı alınıp masalar kurulunca uzaklaştırılan Türk, en büyük Türk’ün yumruğuyla o masayı yıkarak bu hakkı almıştır.

Asırlar boyu acı çekerek aldıklarımızı alamazsınız, ancak üç beş tiyatro sahnesi kurarak izleyicileri güldürürsünüz.

Yeni anayasa diye önümüze koyup durduğunuz şeyin adı Sevr’dir.

“Sevr’i gösterip Lozan’a razı ettiler.” diye konuşup duranlar, Lozan’dan soğutup Sevr’e götürmeye çalışıyorlar.

Oysa Sevr nerededir?

Tarihin çöplünde.

Adresi bellidir.