“Bir büyük aşk bir büyük nefreti yener.”

Ukrayna Yahudilerinden Jabotinsky, Rusya’nın Yahudilere yaptığı katliamları ve uyguladığı baskı politikasını unutturmak için Siyonistlerin yüz yıl önceki meselelerine böyle yaklaştı. Rahat yaşadıkları Osmanlı topraklarında Osmanlı kimliğini benimseyen Siyonist olsun olmasın her türlü Yahudi’yi lanetlerken “Türklerin yönettiği yerde çiçek açmaz, güneş doğmaz” diyordu.

Mussoli’nin arkadaşı olup beraber çalıştığı Siyonistlerce sonraları Nazi ve terörist olarak görülecek Jabotinsky’nin bu yaklaşımı kuru bir Türk düşmanlığından kaynaklı değildi.

Revizyonist Siyonistler, Londra’yla flörtlerini aşka dönüştürmüşlerdi ve o zamanlar Londra’yla aşk yaşamak Rusya’yla dostluğu gerektiriyordu.

Esas büyük aşk İsrail’di, sevmedikleri Avrupalıların Evanjelist olanlarıyla teselli olup metres olmayı kabul ediyorlardı.

Devletler arasındaki ilişkiler böyledir. Biriyle dostluk, bir başkasıyla düşmanlığı getirebildiği gibi bunun tam tersi de mümkündür.

Türk cumhuriyetlerinin Kıbrıs politikasıyla ilgili hayal kırıklığı yaşayanlar var. Eğer bir düşünce tamamen hayal üstüne inşa ediliyorsa hayal kırıklığı yaşamak kaçınılmazdır. Gerçeklerden koparsanız ayaklarınızın yere basması mümkün olmaz.

Yıllardan beri internet dünyasında birtakım propagandalar yürütülür. Bunların bir kısmı Türk dünyasının tamamen asimile olduğu yönündeyken bir kısmı Turan ordusunun kurulduğu, Türk birliğinin zamanımızın siyasi kahramanlarınca kurulmak üzere olduğu üzerinedir. Birincisi yanlıştır, ikincisi gülünçtür.

Türk tarihinde “Türkistan Rönesansı” denilen bir dönem vardır. Osmanlı’da Fatih’in tahta oturduğu günlere denk gelen bu dönemde Semerkand’ın ünü, İstanbul’un ününü sollamıştı. Mimariden gök bilimine kadar pek çok alanda Timurlularla beraber ciddi bir yükseliş başlamıştı.

Ancak kurumsallaşmamak, tamamen geleneklere bağlı hareket etmek irticayı meydana getirir.

Kontrolden çıkan toplum refah seviyesinde yukarılara çıkınca yozlaşabilir. Türkistan coğrafyası da bunu yaşadı ve ahlaki gerileme, dinciliğin ilerlemesini doğurdu. Böylece Çarlık Rusya, Türk bozkırlarına geldiği zaman karşısında üç tüfekli asker gördüyse on mızraklı asker gördü. Batı’nın yeniliklerini bizden önce benimseyen Ruslar, işgal ettikleri her yerde varlıklarını “Bunlar vahşi, bunları medenileştireceğiz.” diye açıklıyorlardı.

Aşağı yukarı böyle bir ortamda doğan Ceditçilik ise mümkünse Türkiye Türkleri eğer mümkün değilse Çarlık Rusya üstünden Batılılaşmayı hedefliyordu. Ne var ki kendi refah döneminden sonraki yozlaşmayı yaşayan Türkiye Türkleri de Batılılaşmayı hedefliyor ama karşısına her defasında irtica çıkıyordu.

Meseleyi çok uzatmadan devam edelim.

Çarlık Rusya, Batılılaşmış olmasına karşın işgaller sırasındaki iddiasının aksine Türk topluluklarının medenileştirilmesi bir yana Rusya içlerinden Türk bozkırlarına sürekli göç politikası uyguladı. Bunların birçoğu cezaevi tutuklularıydı. Türk’ten alınanlar bu suçlulara verildi. Tecavüzcü, katil vb. suçlular da ellerindekini korumak adına katliamlara giriştiler.

Çarlık Rusya yıkıldı ve Türk topluluklarıyla Türkiye arasındaki ilişkiler başka bir boyuta geçti.

Sovyet Rusya’da Bolşevikler hakim olunca Çarlık Rusya’nın politikalarını kısmen devam ettirmekle beraber kısmen de Türk dünyasını çağdaş medeniyet yönünden tamir etti. Ancak bu dönemde de katliamlar, baskı, göç politikası devam etmişti. Örneğin 1940’larda Manas Destanından “Türk”, “Türk halkları”, “Altay” ifadeleri çıkarıldı; Türk destanının Bolşevik ideolojiye nasıl uydurulacağı üzerine kongreler düzenlendi.

İkinci Dünya Savaşı sonrası ise Türkiye ve Türk dünyasıyla ilgili yepyeni bir dönemdir.

Özellikle Stalin’den sonra Sovyetlerin bütünlüğünü sağlamak için Moskova’nın politikası büyük ölçüde değişti. İçeride uzlaşmayı sağlamak isteyen Moskova, dışarıda ABD’ye karşı bir kutup olarak ortaya çıktı.

Bu, aynı zamanda medeni dünyaya uydurmak için tek yolun Batı’dan geçmediğinin de ilanıydı. Sovyetler, bilim ve teknolojide Amerika’yla rekabet ediyordu. İki kutuplu dünya, iki farklı ekol demekti. Türkiye, bu ekolün Batı tarafında yer alırken diğer Türk toplulukları Doğu tarafında yer aldı.

Doğu için kültür ve bilimde Batılılaşma ihtiyacı yavaş yavaş sönmeye başladı, farklı anlayışlar ortaya çıkmaya başladı. Örneğin bugün dahi giyim modası Kırgızistan ve Türkiye’de aynı değildir.

Bütün bunlar geçmişte veya günümüzde Türk cumhuriyetleri içinde yüzünü Avrupa’ya, Amerika’ya dönmek isteyenler olmadığı anlamına gelmiyor. Ancak bunlar da kendi içlerinde gruplara ayrılıyorlar. Soros Vakfı’nın özellikle tarih ve dil üzerine Orta Asya’da incelenirse Türkiye’de olduğu gibi Türk cumhuriyetlerinde de Hint-Avrupa propagandası yapıldığı, Kırgızların sonradan Türkleşip aslen Aryan olduğu tezlerinin öne sürüldüğü görülecektir.

Konumuz çok derin ama sadede gelelim.

Türk cumhuriyetlerinin Kıbrıs konusundaki tavrını eleştirenler var. Bunların arasında daha önce “koçbaşı” olarak ifşa ettiğimiz milli (!) muhbirlerimiz başı çekiyorlar ve ortalığı karıştırmaya çalışıyorlar.

Koçbaşları daima umutsuzluk aşılarlar. Türkiye’nin ve Türk dünyasının meselelerinde “Öldük, bittik” havası yaratırlar. Çok bilgedirler; öldüğümüzü, bittiğimizi bilmekle beraber toplumun önüne düşerek ceplerini doldurmaya devam ederler. Neticede tarihte bu tip soytarılıkların para ettiğini, makam ve mevki getirdiğini bilmek de bir çeşit bilgelik olsa gerektir (!).

“Yes be annem” diye çığıranlar Kırgız değildi, Kazakların birçoğu tıpkı Türkiye’deki insanların birçoğu gibi haritada muhtemelen Kıbrıs’ın yerini gösteremez.

Kıbrıs’a müdahale eden biziz. Şehitler veren biziz. Sahip çıkmayan, Rauf Denktaş gibi vatanseverleri baskı altına alıp siyasetten uzaklaştıran da biziz. Kıbrıs’ta kumar oynatan, her türlü kaşkarikoyu eyleyen, yeraltı dünyasını zenginleştiren de biziz.

Biz kabile değiliz, çadır devleti değiliz. Böyle yönetiliyoruz ama böyle düşünemeyiz.

Daha önce birçok kere yazdık, “kan davası güden aşiret liderleri değiliz” dedik ama sadece burun kıvırmalar gördük.

Çünkü hamaset fazlasıyla para ediyor ve hamasetin yeteneksizler için bir sığınak olduğunu biliyoruz.

Batılı devletlerin ve onların arkasında yer alan Evanjelist ve Siyonist güçlerin Türkiye’ye bakış açıları ortadadır. Bunların özellikle 1970’lerden sonra Türkiye’ye bir ihtiyaçlarının kalmadığı, Sovyetlerden sonra Türkiye’nin de dağılması için çabaladıkları, Batı’yla olmanın bedelinin ağır olduğunu bize dayattıklarını görüyoruz.

Kürt meselesine, Kıbrıs’a, Ege’ye, Doğu Akdeniz’e bakın.

Mevcut siyasi iktidar, varlığını sürdürmek için fabrika ayarlarına geri dönmeye çalışıyor. Bir çelişki içine düşmüş de oluyor aynı zamanda çünkü hiçbir zaman ayarlarından şaşmadıklarını, “mış gibi” yaptıklarını da biliyoruz. 2013 öncesi siyasete geri dönmeye çalışıyorlar ve Batı’yla uzlaşmak için yukarıda saydığımız bütün meselelerdeki siyasetlerini de buna göre güncelliyorlar.

Diğer tarafta ise bambaşka bir devlet olan Rusya var.

Batı’yla yakınlaşma, günümüz siyasetinde Türk cumhuriyetleriyle kopuştur. Rusya’yla ilişkilerin normal seyrinde devam etmesi, Türk dünyasıyla yakınlaşmadır.

Rusya dostluğuna hele hele Rusçuluğa gerek bile yoktur.

Dün Siyonistler için Londra’yla aşk, Rusya nefretini bastırmaktı.

Bugün güçlü olduğunu hissetmek, Rusya nefretini uyandırmaktır.

Suriye’yi bölmemek ve Rusya’yla savaşmamak, ABD ve Avrupa kanunlarınca suçtur.

“Her istediğinizi yapıyoruz, yaptırımlardan kurtulacak mıyız?” diye gidip Türkiye düşmanlarının kapısına dayanmak ne demektir? Osmanlı’nın son devrinde, Türkiye’nin kurtuluş ve kuruluşunda bunun adı yazılıdır.

Cesur olmakla hamaset yapmak arasında fark vardır.

Dün “Yes be annem” diye mastika oynayanların bugün Türk cumhuriyetlerini Kıbrıs’ta Türkiye’nin aleyhine döndürmediklerini düşünmek hiç de yanlış olmaz. Zor günler geçirip eski siyasetine dönen bir zümrenin Kıbrıs için Türk cumhuriyetlerine 12 milyar avroluk paket açtırması, Turan ordusu komedisinden daha mı kötüdür?

Ticaretini devam ettirmek için siyasetini makam ve mevki uydurmaya yöneltenleri Türk dünyası için çalışıyor sanmak… Fakir avuntusu böyle bir şeydir.

Sözde cesur olanların sözde muhalif olduklarını görüyoruz çünkü sahte aksakalları eleştiriyor gibi yaparlarken belli ki onlara güvenmişler de. Yandaşlığını içinde tutan bu kitleye bu yüzden koçbaşı diyoruz.

Kapıyı kırmak istiyorlar, kıramıyorlar ama çatlatabildikleri aralıklardan içeriye karanlık sokmak istiyorlar.

“Aksakallık”, “Turan ordusu”, “Türk İslam birliği” filan kulağa hoş geliyor olabilir.

Ancak soralım: Kimin aksakalı? Kimin Turan’ı? Kimin Türk dünyası?

Aksakalı yanlış olanın ideali hayal çukurundan çıkmazmış.

SORU: Bütün Akdeniz Türklerin kontrolündeyken ilk Siyonistlerden Yasef Nasi’nin ortaya çıkıp konağına “Kıbrıs Kralı Nasi” diye yazdırdığını biliyoruz. Kıbrıs’ı alıp bütün Akdeniz’i verdik mi? Matruşka bebek misali: Türk’ün Doğu Akdeniz meselesiyle Türkümsülerin Doğu Akdeniz meselesi aynı mıdır?

Koçbaşlarının davası işte budur. Dillerindekiyle ellerindeki asla aynı değildir.

1709 Poltava Savaşında Ruslara esir düşen Johann von Strahlenberg ve 1721’de Abakan’a gelen Alman bilgin Daniel G. Messerschimidt de elde haritayla rastgele gezen, tek amacı macera olan kimseler değildi. Ne aradıklarını biliyorlardı.

Neden?

Çünkü 18. yy.da keşfedilen şey, Orkun Yazıtları’nın fiziksel varlığı değildir. Onun varlığından 1200’lü yıllarda yaşamış olan Alaeddin Ata Melik Cüveyni ve ondan 200 yıl sonra yaşayan İbni Arabşah da eserlerinde bu yazıtlardan bahsetmişlerdi.

Arap bilginlerin bu yazıtlar hakkında bilgi vermesinden daha önemli olan nedir?

İskandinav coğrafyasından gelenlerin bu yazıtları “bilimsel” anlamda keşfedip araştıran kimseler olması, fiziki varlığının tespit edilmesinden çok daha önemli ve anlamlıdır.

Şüphesiz ki İsveçliler, Almanlar ve Avrupa’nın geneli İskandinavya’daki yazılardan ve Sekellerin yaşattığı aynı yazıdan haberdardı.

Mesele sadece yazı da değildir. İsveçliler arasında da diğer Avrupalılar gibi köklerini Asya’nın derinliklerinde arayanlar vardı. 1655-1727 yılları arasında yaşamış olan İsveçli gezgin Johan Gabriel Sparwenfeld ve ondan da önce 1653-1713 yılları arasında yaşayan Fransız doğu bilimci Petis de la Croix, İsveçlilerin kökenlerini Doğu Türkistan’da dayandırıyorlardı.

Onlara göre İsveçlilerin en büyük atası olan Odin’in geldiği Asgard, Doğu Türkistan’ın Kaşgar kentiydi.

Türkiye’de hâkim olan “Yabancılar dediyse doğrudur.” bakış açısıyla hareket edecek değiliz. Mesele bunun böyle olup olmaması değil, tesadüf diye bir şey olmamasıdır.

Şüphe yok ki Batı emperyalizminin doğuşunda ve dünyada yaşayan tüm milletlerin fertlerinin zihninde kökleşmesinde tarih tezlerinin büyük rolü vardır. Emperyalistleri psikolojik harp sahasına avantajlı bir şekilde çıkaran önemli noktalardan biri işte bu dil ve tarih tezleridir.

Bu noktada Orkun Yazıtlarından devam edeyim.

Strahlenberg’in Yenisey’de bulduğu yazıları tanıtan çalışmaları Batı’da büyük ilgi gördü. Hemen birbiri ardına iddialar ortaya atıldı. Kimilerine göre bu yazılar Romalılar aitti. Kimileri Gotlara ait olduğunu iddia ederken kimileri de Yunanlılara ait olduğunu söylüyordu. Prusyalılar ise erkeğe disiplin kattığına inandıkları meşhur bıyıklarını sıvazlayarak “Yok, bunlar bizim.” diye iddiada bulunuyordu.

Bu tartışmalar sürüp giderken yazıların Türklere ait olmadığını iddia edenlerle “Bu yazıtlar Türkçedir ama yazı Greklere aittir.” diyenler yarışıyorlardı. Yazıları çözmek için uğraşanlar da vardı ama bir türlü netice elde edemiyorladı. Üstelik ortaya sürekli olarak yeni yazıtlar çıkıveriyordu.

1889’da Köl Tigin, Bilge Kağan ve Tonyukuk adına dikilen bengü taşların bulunmasıyla sona yaklaşmaya başladık.

Rus Nikolay Yadrintsev’in keşfettiği bu yazıtları çözmek için Danirmakalı bilgin Wilhelm Thomsen ve Alman asıllı Rus Doğu bilimci Wilhelm Radloff harıl harıl çalışıyorlardı.

Sonunda Thomsen, Radloff’tan biraz daha önce yazıları çözmeyi başardığında yıl 1893’tü.

Thomsen’e bu zorlu çalışmada yol gösteren neydi?

Yazıtlarda yer alan iki sözcük: “Türk” ve “Köl Tigin”!

Böylece Asya’da ortaya çıkan her şeye “Benim!” diyen gaspçı emperyalistlerin hayal kırıklığı yaşadığını görüyoruz ama pes etmiyorlar: Bu sefer de “Benden öğrendiniz.” demeye başlıyorlar.

Yazının kökeni Aramilere, Greklere, İskandinavlara, yedi yabancıya dayandırılıyor ama Türklere ait olduğunu ısrarla reddediyorlar.

Bunu da her zaman yaptıkları gibi hümanizm maskesine saklayarak ve bilimsel jargonla anlatarak ispatlamaya çalışıyorlar. Yani demogoji yapıyorlar. Karşı çıkanlara da “besleme” dediğimiz sözde bilim insanları aracılığıyla “faşist” diye damga vuruyorlar. “Sen” diyorlar, “Buna karşı çıkıyorsun çünkü Türk’sün.”

Yapma yahu, nereden bildiniz!

Asıl faşizmi -çok sayıda değerli çalışması olmasına rağmen- Barthold’un Türkistan tarihi üzerine makalelerinde görebilirsiniz. Türkistan’ın Türkler öncesi tarihini (?) irdelerken adeta bir medeniyet hiyerarşisi ortaya koyar. Her şey Greklerden gelmiştir, onlardan değilse İranlılar yapmıştır çünkü nasıl olsa hepsi akrabadır. Tek tük biz Türkler de bir şeyler yapmışızdır ama onlar da bir şekilde Aryanların elinden geçmiş olmalıdır.

Bu türlü “Aryan” efsanelerini zaman zaman yazdım ama ilerleyen yazılarda “psikolojik harp” kapsamında tekrar değineceğim. Bu yazıyla anlatmak istediklerim açıktır. Yazıyı noktalarken bir noktaya değinmek isterim.

Yıllar önce Odin’in Türk kökenleri konusunda bugünkü İsveç bilim dünyasının ne düşündüğünü merak ettiğim için internet üzerinden İsveç kaynaklarını taradım. Akademisyen İda Östenberg’in “Ey Odin’in Askerleri, hepiniz Turkland’tan geldiniz!” başlıklı bir çağrısını gördüm.

Turkland, Odin’e dair anlatılarda onun geldiği yerin adıdır. Türk yurdu, demektir.

Ancak Odin’in Askerleri’nin paramiliter Neo-Nazi bir grup olduğunu biliyordum. Yazıda aslında “Siz buraya sonradan geldiniz” denmek istediğini anlıyordum çünkü mesele, Odin’in Askerleri’nin mülteci karşıtı sözde devriye hareketleriydi.

Roma tarihçisi olan Östenberg’in sosyal medya hesabını buldum ve kendisiyle bu konu hakkındaki görüşlerini almak için iletişime geçtim. Sonuç: Mesajımı gördükten sonra profiline erişimimi kısıtlayarak cevap verdi.

Oysa 18. yy.da yaşamış ve İsveç tarihine büyük katkılarda bulunmuş olan “modern anlamda ilk İsveçli tarihçi” Prof. Sven Lagerbring yıllar öncesinden Östenberg gibi İsveçli, Avrupalı, Amerikalı, Rus bilim insanlarına şunu söylemişti:

“Onur verici olup olmadığı endişesi olmadan söyleyelim: Odin ve yanındakiler Türk’tüler.”

Lütfen bu cümledeki “Türk’tüler” ifadesinden önce “Onu verici olup olmadığı endişesi…” ifadesini değerlendirin.

Önce Batılıları Asya’ya getiren Aryan efsanelerini hatırlayın.

Sonra Mehmet Turgay Kürüm’ün İskandinavya’daki çözülemeyen yazılar üzerine yaptığı çalışmaların anlamını irdeleyin.

Bakın bakalım, mitolojiyle simgesel hâle getirilen ve “Odin” adıyla tarihin hafızasına kodlanan gerçek nedir?  

Ve Moğolistan’a kadar “Bu yazılar bizim!” diye gelen gaspçılardan İskandinavya’daki bir kısım yazıları yalnız Türkçe okuyan araştırmacılara neden gelindiğinin cevabını arayın.

Sahtelikler dünyasında tüm tezleri tersine okumak gerekir.

Önerilen Kaynaklar

Ahmet Bican Ercilasun, “Türk Kağanlığı ve Türk Bengü Taşları”, Dergah Yayınları.

Özgür Barış Etli, “Viking Türk Sırları”, Gece Kitaplığı.

Kazi Laypanov, İsmail Miziyev, “Türk Halklarının Kökeni”, Selenge. (Özellikle Ahsen Batur’un ön sözü mutlaka okunmalıdır.)

İşte bu parçalanmış dünyadan en çok etkilenen millet biz Türkleriz.

Bu çizgiler hayalî çizgiler değildir. Siyasetten ekonomiye, dilden kültüre, spordan sanata her alanda farklı ekolleri, farklı dengeleri, hayata bambaşka bakışları doğurdan çizgilerdir. Şüphe yok ki tarihin her döneminde bu çizgiler belirsiz de olsa vardı ama Soğuk Savaş’ta hayli belirgin hâle geldi.

90’lardan itibaren dünyada “tek kutuplu dünya” söylemi yayıldı. Ne kadar tek kutuplu da denilse aslında bu bir yanılgıydı çünkü “küreselleşme” anlayışına son derece zıt farklılıklar vardı. Bu farklılıkları yok sayarak dünyanın herhangi bir alanında etkinlik göstermek mümkün olmayacaktı. Tek kutuplu denilen dünya, ABD’nin en büyük rakibi yok olunca rakipsiz kalmasından ibaretti. Yıllarca kendisini taşıyanın zayıflığına bağlı olarak yok sayılan farklılıklar, günden güne daha belirgin hâle geliyor.

Bu işin “biz” boyutuna gelelim…

Türkiye Türklüğü, Soğuk Savaş’la birlikte iyice Batı bloğunda kalmıştır. Aynı dönemde Sovyetler Birliğindeki Türkler Doğu bloğunda kaldı. Bunun bize getirdiği derin ayrılıkların yok sayılması, her Türk topluluğunun kendi tarafından diğer Türk topluluklarını değerlendirmesi, bugün dahi birbirimizi anlamak bir yana suçlamalara, ithamlara varan tartışmaların sürmesine neden oluyor.

Böyle olmaz.

Türkiye’de İngilizce önemliyse Kazakistan’da, Kırgızistan’da, Özbekistan’da, Türkmenistan’da Rusça önemlidir. Hele bir de buna Rusya’da yaşayan Türkler eklendiği zaman iş başka bir boyuta taşınıyor. Böylece “Haydi, Rusçanın yerine İngilizceyi koy” demek de mantıksız oluyor.

Neden?

Çünkü Türkiye’de İngilizce bilenlerin sayısı, bağımsız veya özerk ya da doğrudan bağlı Türk yurtlarında Rusça bilenlerin sayısından daha azdır.

Soru şu: Bir Türkolog için Rusça bilmek ne ifade eder?

Cevabı biliyorsunuz.

Rusça, hâlâ belirli bir öneme sahip olmakla beraber eskisi kadar önemli değildir. Etkisini giderek yitirdiği açıktır. Son yıllarda Türk cumhuriyetlerinin resmî dil ve alfabe konusunda attığı adımlar sevindiricidir. Rus etkisinin psikolojik olarak sarsılmaz görünen imajının da sonunun geldiğinin habercisidir.

Türk dünyası için aslolan dilde birliktir. Dilde birlik ise kesinlikle romantik bir hayal değildir. Önce bunu bilmek gerekir. Şüphe yok ki her topluluk kendi lehçesinden memnundur ve onun tarihe karışması gibi bir şeyi kabul etmeyecektir.

Olaya evimizin merkezinden değil mahallenin sokaklarından bakalım.

Basın ve medyanın yapacağı her türlü yayında kullanacağı bir ortak dil oluşturmak pek âlâ mümkündür. Fonetik olarak çok başka noktalarda olan Türk lehçelerini bile birliğe dahil edebilirsiniz. Yeter ki basın ve medya kuruluşları için bu ortak dil konuşturulsun ve kuruluşların %60’ı bu dili hiç değilse belli yayınlarında giderek artacak şekilde kullansın.

“Yürek” ve “cürek / cürök” arasında fark var, diyenin yüreği başkaları için atıyordur.

Ancak ortak basın ve medya dili oluşturulduğu zaman Kırgız ve Azerbaycan Türk’ü yetkililerin görüşmelerinde Rusça veya İngilizce basın açıklaması olmayacaktır. Öteki türlü, şimdiki durumuyla Rusça kullanılmasını eleştirmek -eleştiriyi yapan kim olursa olsun- sahanın gerçeklerinden çok uzak olacaktır.

Sahadan gelen biri, mesela bir gazeteci bu konuda ağır veya baltalayıcı türden eleştiriler yapıyorsa gözünüzü açık tutun. Şunu da bilin ki Rusça tabela gördüğünde yadırgamayan biriyle İngilizce tabela gördüğünde yadırgamayan biri arasında fark yoktur.

Tıpkı emperyalistleri Türk milletine alternatif olarak sunanlar arasında fark olmadığı gibi…

Bu kez çok batıdan, Bosna-Hersek’ten örnek vererek başka bir konuya geçeyim.

Bosna-Hersek’te yapılan seçimlerde Bakir İzetbegoviç kaybetti. İzetbegoviç’i Türk hükümetinin desteklediği biliniyordu. Şimdi biz bunu “Türkiye kaybetti” olarak mı yorumlamalıyız?

Hayır, kaybeden İzetbegoviç ve Türk hükümetinin “Batı karşıtı söylemleri” oldu çünkü bölgenin uzmanları diyorlar ki: “Bu bölgede Batı karşıtı söylemlerle seçim kazanamazsın. Bu, hatadır.”

Öyleyse düşünelim…

Batı yanlısı söylemlerde mi bulunacağız? Bunun bize katacağı bir şey olmaz ama Batı veya sözgelimi ABD-Rusya odaklı bir söylem içerisine girmeden seçim çalışmaları yürütürsen belli ki hiç değilse oy oranını artıracaksın.

Refah ülkelerinin sınırında yaşayan ve onlara göre daha geride kalmış Bosna-Hersek’te Batı karşıtı söylemler iktidarın garantisi olabilir mi?

Ona buna değmeden, hamaset yapmadan saha çalışması yapmayı öğrenmemiz gerekiyor. Hamasî söylemler şahısları yüceltir, devlet menfaatini değil.

İşte bu durumun aynısı Türk dünyasında da geçerlidir.

2011-2014 yılları arasında Kırgızistan’da bulundum. Burada yaptığım gözlemler şunu gösterdi: İlk olarak, Soğuk Savaş’ın getirdiklerini gözardı ederek veya Kırgızları anlamayıp üstelik onları aşağılayarak yakınlık kuramazsın. İkinci olarak, ABD ve Batı yanlısı söylemlerle ancak küçük ve halktan kopuk bir kesimi kendine çekebilirsin. Üçüncü olarak, “Rusya’yı seviyorum” demek bir şey katmaz ama Rusya karşıtı söylemlerle hiçbir şey yapamazsın. Batı yanlıları kadar az bir kesime hitap etmezsin ama Kırgızistan’ı dosdoğru bir bakuş açısıyla ele alamazsın.

“Rusya cici” mi diyeceğiz? Asla.

“Rusya öcü mü?” diyeceğiz. Yapma.

Lenin ve Stalin’e nasıl bakıldığıyla ilgili çok ince bir çizgi vardır. Çok uca gitmemek kaydıyla Stalin’i eleştir ama “Lenin Ata” diyenlere karşı Lenin’e söversen olmaz…

Lenin’e sövmek ya da eleştirmek zorunda mısın? Değilsin. Türkistanlı Türk’ü görünce direkt Sovyetlerden girersen büyük ihtimalle ters tepki alırsın.

Bir zamanlar “Hangi ana doğurdu / Lenin gibi oğulu” diye şiir yazan şairler vardı.

Ve bugün kim olduğunu çok iyi bildiğimiz İlminsky, Türk cumhuriyetlerinin müfredatlarında nasıl anlatılıyor, bunu inceleyelim. I. Murad’ın şehit edilişi, Fatih’in İstanbul’u fethi, Balkanlardaki mücadelelerde Osmanlı’nın canavar ve Rusya’nın kahraman olarak anlatıldığı ders kitapları yıllarca okutuldu. Günümüzde nispeten daha tarafsız ifadelerle yazılan bu kitaplar da olumlu ilerlemenin bir işaretidir.

Gelelim bir diğer meseleye, Rusya’nın zayıflaması konusuna…

Bu konu, Ukrayna savaşı başladığından beridir konuşuluyor. Kimileri güçsüz Rusya’nın işimize geleceğini, kimileri güçlü Rusya’nın işimize geleceğini tartışıyor.

İki türlü de değerlendirme yapalım:

– Türkiye’nin jeopolitik hassasiyetlerinin yanında Türk dünyası açısından bakacak olursak bizim için önemli olan, Rusya’nın Türk dünyasındaki faaliyetlerimizi engellemeyen ya da engelleyemeyen bir pozisyonda olmasıdır. Rusya’nın engellemeyen bir pozisyonda olması demek, Türkiye ve Türk cumhuriyetlerinin ortak bir noktada buluşması demektir. Engelleyecek takati olmayan Rusya, Türkiye’nin jeopolitik hassasiyetleri için iyi değildir. Mevcut durumda ABD ve Avrupa’nın Türkiye’yi cezalandırmaya çalışan tavrı karşısında Türkiye’nin ve Rusya’nın çıkarlarının ortak olduğu yerler vardır.

– Bize göre daha erken Batılılaşma sürecine giren Rusya dahil olmak üzere Batı’nın emperyalist ülkelerinin zayıflaması veya çökmesiyle üçüncü dünya ülkelerinin zayıflaması birbirine karıştırılmamalıdır. Kırım savaşı sırasında hem müttefiklerimizin hem de Rusya’nın orduları ağır kayıplar verdiler. Rus ordusu imha olma noktasına geldi. İngiliz kuvvetleri hastalıktan kırılırken Osmanlı ordusu önemli zaferler elde ediyor, Kafkasya’da da durumu başa baş götürüyordu. Sonuç: Masada kaybettiğimiz gibi hem müttefikler hem de Rusya kısa zamanda toparlandı.

Dünya savaşları sırasında ve sonrasında ne oldu?

Avrupa yıkım gördü, Rusya yıkım gördü. Kazanan da kaybeden de enkaz altındaydı. Kısa sürede toparlandılar.

Bolşevik İhtilali sonrası ne oldu?

Büyük sıkıntılar içindeki Sovyet Rusya’da yayımlanan bildirge sonrası bağımsızlık hakkını kullanan Türk devletleri, birkaç yıl içinde tekrar işgal edildi.

Demek ki böyle devletlerin zayıflaması, çöküşü, yıkımı gibi durumlarla esastan zayıf devletlerin zayıflaması, çöküşü, yıkımı aynı değil. Bahsi geçen emperyalist devletler bir şekilde kendilerini ve belli durumlarda birbirlerini toparlıyorlar. Bu bir gerçektir.

Rusya’dan doğacak boşluğu doldurabilecek misin?

Doldurmaya talip bir tek sen misin?

Doldurmaya talip olanların içinde en güçlü sen misin?

Bu soruların samimi cevaplarına göre hareket etmek gerekir…

Şimdi bir konuyu daha özetleyip konuyu noktalayacağım.

Rusya, İran ve Çin’e karşı Türk dünyasında müttefikimiz olacak ülkeler asla ve asla Batılı ülkeler değildir. “Bunlar Rusya’yı sevmez, faydalanalım, dost olalım” derseniz çok önemli iki noktayı ıskalamış olursunuz.

Birinci nokta, Türkiye’de yapılan ve Batı tarafından fonlanan Türklük karşıtı politika.

İkinci nokta, Soros başta olmak üzere Batılı güçler tarafından fonlanarak Orta Asya’da yapılan Türklük karşıtı Hint-Avrupacı politika.

“Kuzey Ostyaklarıyla Kırgızlar akrabadır, Kırgızlar Hint-Avrupalıdır” diyenlere rastlarsanız bu yazıyı okuduğunuz için şaşırmamanız mümkün olabilir.

Olay özetle budur.

NOT: Birkaç yazı ve makalemde Türk dünyasının Türklük başta olmak üzere birçok kavramla ilgili yaşadığı karmaşayı ele almıştım. Bunlar da esasen giriş veya özet niteliğindedir. Bununla ilgili yapacağım daha derin çalışmaları ömrüm vefa ederse ilerleyen zamanlarda ele alacağım.

NOT 2: Tarihten ders almakla tarihle yaşamak başka şeylerdir. Zaman akıyor, dünya değişiyor. Her dönemde tek gerçek “akıl” ve “erdem” olarak kalıyor. Dünyaya bu açıdan bakmak gerek.

Yeni bir küresel üniversite ağını finanse etmek için yapılan bağış, Budapeşte merkezli Orta Avrupa Üniversitesi’nin Viyana’ya zorunlu hareketinde yardımcı olmak için kasım ayında duyrulan 750 milyon dolarlık yardıma ek olarak yapıldı.

(…)

Kurduğu üniversitenin ülkeden çıkmaya zorlandığını gören Soros, şimdi CEU’nun geleceğini koruma taahhüdünü ikiye katlıyor, aynı zamanda CEU’nun komünizm sonrası Avrupa’da demokrasi ve liberal değerleri teşvik etme misyonunu da genişletiyor.

(…)

Uluslararası ağda CEU’ya katılan ilk kurumlar Arizona Eyalet Üniversitesi, Kırgızistan’daki Orta Asya Amerikan Üniversitesi ve Bangladeş’teki BRAC Üniversitesi’dir.”

Science Business internet sitesi, 28 Ocak 2020 tarihli haber.

Türkiye’nin liboşlarıyla değil Türkistan’ın liboşlarıyla uğraşmamız için güzel yatırımlar yapılıyor. Bu mantıkla bizim de iyi birer liberal olduğumuz söylenebilir. Bu teşkilatsızlık, umursamazlık, hamaset dolu rüyalarla “Bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler” sözünü çok iyi uyguluyoruz (!).

Bir zamanlar FETÖ mensuplarıyla tartışmaya girdiğimiz zaman bize şöyle derlerdi: “Sizden daha Turancıyız, okullar açıyoruz. Şunu bunu yapıyoruz.”

Herhâlde FETÖ ve Soros çok iyi rekabet ederlerdi, aynı safta olmasalardı…

Açık toplumcular, kendi sitelerinde yazdıklarında göre, ders kitaplarının Kırgız ve Özbek lehçelerine çevrilmesinde; Kırgızistan’ın fiber optik altyapısının geliştirilmesinde (400.000 dolar harcamışlar); pek tabii asla geri kalmayacakları alanlarda, yani, hukukta, devlet yönetiminde filan gerekli “şeffaflaşma” için fazla mesai ve emek harcamışlar.

Yayınevleri var… Filmler çekiyorlar… LGBT’leri yakından izliyorlar, tıpkı Türkiye’de olduğu gibi.

Türk dünyasının üzerine karanlık bulutların çökmesi, düşmanlarımızın eğitimimize sızmasıyla olmuştur. Soros’u çocuklarımızdan uzak tutmamız gerekiyor. Yoksa kavram karmaşaları akıl karışmasına dönmeye devam edecektir.

“Ya biz bir zamanlar sarışın, uzun boylu, mavi gözlüydük. Hint – Avrupalı idik, sonradan Türkleştik” diye Avrupa’ya yanlayan Kırgız yazar görürseniz bu sözlerimi hatırlayın. Ben gördüm, hepsinde Soros parmağı vardı.

Çin kaynaklarında adı geçen en eski Türk boylarından biridir, Kırgızlar. Muhtemelen en eskisi…

Müfredat dedim, sonraki yazımda İlminisky’den bahsedeyim.