Tarih, anlatılan hikâyelerin tekrarı değildir; belgelerle doğrulanabilen gerçeklerin analizi ve sentezidir. Bugün elimizde, Papa Eftim kişisinin anlatımlarını doğrudan destekleyen orijinal bir belge bulamıyoruz. Keskin Beyannamesi’nin varlığına dair iddialar, birbirini referans gösteren kaynaklar zincirine dayanıyor ve bağımsız ve doğrulanabilir tek bir belge yok.

Eğer gerçekten 1918’de iddia edildiği gibi bir beyanname yayımlanmış olsaydı, o dönemin resmi arşivlerinde veya bağımsız kaynaklarda yer alması gerekirdi. Papa Eftim hakkında kalem oynatan yazıcılar güruhu bu beyannamenin varlığına dair Eftim’in çocuklarının ve torunlarının söylemleri dışında somut bir kanıt sunamıyorlar.

Kendi mücadelesini Mustafa Kemal’inkiyle paralel göstermeye çalışan, hatta ondan daha erken başladığını iddia eden Papa Eftim kişisi, sürekli olarak “Türk Ortodokslarının kurtarıcısı” olarak anılmayı istiyor. Tarihi yanıltmanın dışında sade bir tanımlamayla bile bu davranış narsistik eğilimleri olan bir kişilik yapısı değilse nedir?

Kendisini bir kahraman olarak görme ve bunu çevresine kabul ettirme ihtiyacını karşılamak için en olmadık yollara başvuruyor.

Mesela 20 yaşında olmasına rağmen Kurtuluş Savaşı’na katılmamış ve Aydın’daki aile çiftliğinde yaşayan ve başbakan seçildiğinde asıl devrimi Atatürk’ün değil kendisinin yaptığını söyleyen Menderes ile yan yana gelip ABD’nin Fener kilisesine başpapaz olarak atadığı Athenagoras’a “Kutsal ellerinden öperim.” diyerek ona biat ettiğini açıklayan ve  savaşa katılmamak için papazlığa başlamış olan Eftim’in mezar taşında Mustafa Kemal’e mâl edilerek yazılan “Papa Eftim bu ülkeye bir ordu kadar hizmet etmiştir.” sözünü hangi kişilik cesaret ederek yazabilir?

Bu nedenle tarih yazıcılığında iddiaları tekrar etmek yerine asıl belgelere ulaşmak, sahte referans zincirlerini parçalamak ve gerçeği ortaya çıkarmak zorundayız. Aksi takdirde, tarih bilimi yerini karşı devrimci propaganda ve spekülasyonlara bırakır.

Papa Eftim kişisinin söylemlerinde tarih boyunca farklılıklar bulunuyor ve olaylara verdiği tarihler duruma göre değiştiği için sıklıkla kendi geçmişiyle bile çelişiyor!

Belirsizlik içinde hareket edebilen, şartlara göre söylem değiştiren bir karakter profili çizdiğini düşünürsek Eftim’in Türk devrim tarihine karşı giriştiği tüm söylem ve eylemlerinin güvenilirliğini sorgulayarak ortaya koymak zorundayız.

Papa Eftim’in yıllar içinde değişen söylemleri ve olaylara dair verdiği farklı tarihler, onun kendi geçmişiyle bile çelişiyor. Koşullara göre söylem değiştiren, belirsizlik içinde hareket eden bir karakter çizdiğini düşünürsek Türk devrim tarihine karşı yaptığı açıklamaların ve girişimlerin güvenilirliğini sorgulamak ve gerçeği ortaya koymak zorundayız.

Her namuslu insan gibi ülkemize ve çocuklarımıza karşı duyduğumuz bu sorumlulukla Papa Eftim’in dünyaya Türklüğünü ilan ettiği iddia edilen “Keskin Beyannamesi”ni ele alıyoruz.

Hazırsanız başlıyoruz!

Yazar Ümit Doğan 2022 yılında, Türkçe Tarih sitesinde “Milli Mücadelenin Manevi Mimarlarından Papa Eftim” başlıklı bir yazı yayımladı. Yazıda Papa Eftim’in 1 Nisan 1918’de Keskin Beyannamesi’ni yayımladığı bilgisini verdi. Beyannameden alıntılandığı iddia edilen metnin kaynağı Musa Süreyya Şahin’in “Fener Patrikhanesi ve Türkiye” adlı eseridir. Yine yazmış olduğu “Türk Papa” isimli kitapta da kaynak yine Şahin’dir.

Diğer birçok yüksek lisans, doktora çalışmaları ve araştırma kitaplarında da Ümit Doğan veya Musa Süreyya Şahin referans gösteriliyor.

Buna karşın Foti Benlisoy-Stefo Benlisoy tarafından Yunan, İngiliz, Türk kaynakları incelenerek yayımlanan “Hristiyan Türkler ve Papa Eftim” kitabında Keskin Beyannamesi’ne rastlamıyoruz.

Erol Cihangir’in “Papa Eftim’in Muhtıraları ve Bağımsız Türk Ortodoks Patrikhanesi” isimli kitabına birazdan değineceğiz.

Daha önce güya Atatürk’ün söylediği iddia edilen “Papa Eftim bu memlekete bir ordu kadar hizmet etmiştir.” vb. şekillerde karşımıza çıkan sözlere Ali Karakurt tarafından 1955 yılında yayımlanan “Fener Patrikhanesi’nin İçyüzü” isimli kitapta yer verildiğini yazmıştık.

Daha sonra birçok kaynak buraya atıf yaptı. Büyük mü büyük araştırmacılarımızın hiçbiri sözün kaynağına gitmeye gerek görmedi. “Ali Karakurt bunu kimden duydu?” diyemedi, belgesini soramadı.

Teoman Ergene’nin kim olduğunu biraz bile merak etselerdi veya bildiğini tahmin ettiğimiz sözde yazarlar açıkça söyleyebilselerdi, Karakurt’a bu uydurma sözleri kimin fısıldadığını da anlayabilirlerdi.

Ancak gerçeği bilmek ve anlamak esas amaç olmayınca goygoyla araştırmacı yazar pozu kesmek çok kolay oluyor. 

Gelelim Cihangir’in kitabına.

Bakın, ilgili kitabın “Bu kitap hakkında” kısmında verilenleri özetliyorum:

“Papa Eftim’in Muhtıraları ve Türk Ortodoks Patrikhanesi” adını taşıyan bu çalışma 1970’li yılların ortalarında tanışıp vefatına kadar çevresinde bulunduğumuz ‘Türk Ortodoks Patrikhanesi, Papa II. Eftim’ Turgut Erenerol Bey tarafından anlatıldı ve tarafımızdan kaleme alındı. Bunların bir kısmı dönemin süreli yayınlarında neşredildi. Daha sonra Turgut Erenerol Bey’in vefatı üzerine patriklik makamına geçen III. Eftim Selçuk Erenerol Bey’in kontrolüyle geçmiş yıllarda İstiklal Harbinde Türk Ortodoksları ve konu hakkında diğer çalışmalar taranıp konunun ruhuna uygun gerekli tadilat ve ilaveler yapılarak Erol Cihangir tarafından neşre hazırlandı.”

Taranan kaynakların çoğunun belirsiz olduğunu, Eftim’in çocuklarının esas kabul edildiğini söyleyen Cihangir’in sadece “İstiklal Harbinde Türk Ortodoksları” isimli kitabın adını verdiğini görüyoruz.

Tesadüf müdür?

Asla. Yazılarımızın ruhunu anlatırken sıklıkla ifade ettiğimiz gibi tesadüf diye bir şey yoktur.

1- Muhtemelen Cihangir, kitabın yazarının kim olduğunu biliyordu. Bu kitabı özellikle andı. Baskın Oran, 1993’te yazdığı “Patrikhaneler Savaşı” isimli yazısında ilgili kitabın Turgut Erenerol tarafından yazıldığı yanılgısına düşüyor. Cihangir de Turgut Erenerol’la irtibat hâlinde olduğuna göre kitabın II. Eftim tarafından yazıldığını düşünmesi ya da kendisinden duyması mümkündür. Ne var ki torunu olan Chris Selçuk isimli şahsın da ifşasıyla bu kişinin I. Eftim olduğunu artık öğrendik.

2- Bahsi geçen kitabın yazarı Teoman Ergene, Papa Eftim kişisinin ta kendisi olduğu için Cihangir’in beyanı tersten okunmalıdır. Böylelikle ortaya şu sonuç çıkıyor: İlk kaynak I. Eftim, ikinci kaynak II. Eftim, üçüncü kaynak ise III. Eftim’dir.

Ve Cihangir’in kitabındaki sözde Keskin Beyannamesi, Ergene’nin bahsi geçen kitabındaki satırlar birebirdir.

Eğer beyannamenin aslı olsaydı, hem Cihangir’de hem de diğer yazarlarda aslını görürdük. Gel gelelim birbirini tekrar eden bu yazarların hiçbirisinde belgenin aslı yoktur.

Çünkü böyle bir belge yoktur.

Ve belge göstermek, bir kitabın fotokopisini belge diye etrafa dağıtmak olamaz!

Bakın, belgenin aslını saklamadığını düşünebilirsiniz. Sevgi Erenerol ve Chris Selçuk Erenerol isimli şahısların da iddia ettiği gibi güya Eftim’in mücadeleye bu beyannameyle başladığını, Türk olduklarını bu beyannameyle duyurduğunu her yerde okuyoruz ama bu kutlu (!) belge her nedense ortada yok.

Ama Papa Eftim’in Fener Kilisesinin Ankara nezdindeki temsilcisi olduğunu ve bu belgeyi Eftim’in sakladığını, evinin duvarına astığını biliyoruz.

Bu noktada bir çelişki daha yakalıyoruz.

Eftim’in İstimat Zihni’yle -daha sonra Zihni kendisiyle iletişimi kesecekti- 1922 yılında çıkardığı “Anadolu’da Ortodoksluk Sadası” isimli gazete, Çiğdem Aslan ve Mustafa Toker tarafından tıpkı basım olarak Ankara Üniversitesi Türk İnkılap Tarihi Enstitüsü Yayınları tarafından yayımlandı.

Daha ilk sayıda şu satırlarla karşılaşıyoruz:

“1- Papa Eftim Efendi’nin beyanat-ı mütevaliyesini teyiden ve tasdiken kongrenin bugünkü ictimai hasebiyle umum Türk Ortodoks Milleti’ni temsilen Fenar Patrikhanesi’nden, kat-i alaka ve fekk-i irtibat eylediğimizi…”

Günümüz Türkçesiyle şunu söylüyor: Papa Eftim Efendi ve arkadaşları, Fener’le olan ilişkiyi kesin olarak koparıyor ve bağlantıyı kesiyor.

Bu tamamen yanlış ve Türk toplumu bile isteye aldatılıyor. Daha önceki yazılarımızda da anlattığımız üzere Eftim’in bahsi geçen dönemde Fener’le ilişkisi kesilmedi. Yine birkaç defa yayımladığımız şu haberi hatırlayalım:

Cumhuriyet’ten sonra Eftim’in gazetelere verdiği beyanlarda savunduğu düşünce şudur: Türk Ortodoks Kilisesi yine bağımsızdır ama gelenek ve itikat yönünden Fener’e bağlıdır.

Soruyoruz: Kaç tane Eftim var? Resmen bildiğimiz üç tane var ama Eftim’in hayatı boyunca kaç kişi olduğunu saymak görünen o ki zordur.

Bu tür önem atfedilen, çalışmalarda “meşhur beyanname” denilen bir şeyin aslı korunmalıdır. Ümit Doğan bu beyannamenin 1 Nisan 1918’de yayımlandığını bile yazıyor ama biz bunu bu şartlarda kötü bir 1 Nisan şakası kabul edebiliyoruz.

Belge, fotoğraf bulup çıkarmak çok mu zordur?

Oysa Yunanlılar -ki onlar da devşirme olduğunu söyledikleri Eftim’i sevmezler- Eftim’in 2 yaşındaki fotoğrafını bile yayımladı:

Burada tarihçilerimize, araştırmacı-yazarlarımıza güzel bir tavsiyede bulunayım: Fotoğrafta gördüğünüz silahlı kişi, Eftim’in akrabaları arasındadır. Eğer Atatürk’ün “O olmasaydı, Anadolu’da Hristiyan Türk kalmazdı.” şeklinde bir söz söylediğini de kurgularsanız Eftim’den öncesini doldurmuş olursunuz.

Böylece akademik puanlarınız, kitap satışlarınız artar. Bize de bir başka sözde kahramanı ifşa etme fırsatı verirsiniz. 

Papa Eftim, İstiklal Harbinde Türk Ortodoksları kitabının ön sözünde “Ben Atatürk’ten emir almadım, daha önce mücadeleye atıldım.” iddiasındadır.

Yayımlanmış beyanname ve genelgeleri olmasına rağmen 1918’de de bir beyanname yayımladığını uydurması tam olarak bunu ispat etme çabasına dayanır.

Yine de 1918 öncesini fazlasıyla ihmal eder. Sıradan bir vatandaştır. Manifaturacılık yapar. Allah’tan “Vatan ve Hürriyet’ten önce ben Ortodoks ve Hürriyet Cemiyeti kurdum.” dememiştir. Tam da cihan harbinin çıktığı bir zamanda papaz oluverir. Askerlikten yırtar. Atatürk’ten öncesi budur.

Uçuk iddialarından ötürü kendisi için “Paralel Mustafa Kemal” diyebiliriz.

Genelgeler, tutuklamalar, tutuklama emrini yerine getirmeyenler, yaverler… Mustafa Kemal’i aynen kopyalayıp “Benden ondan önce başladım.” demek, Kemalizm’e değil de Eftimizm’e işaret ediyor.

Evet, bir de Eftimizm’in mesihinin tutuklanma hikâyesi vardır. Bunu da kısaca anlatalım.

Papa Eftim, Teoman Ergene’ye dönüştüğü kitabında Fener’in, devrin sadrazamına başvurup kendisini tutuklatarak patrikhaneye teslim edilmesini istediğini anlatıyor. Keskin Kaymakamı Avni Bey, Eftim hakkındaki tutuklama kararını bir yolunu bulup uygulamıyor.

Geriye bir tek Kazım Paşa’nın gelip karşısında selam durması kalıyor!

Avni Bey nasıl bir çare buldu? Bilmiyoruz.

Ancak 1953 yılına geldiğimizde, Eftim’e bir vahiy inmiş olmalı ki tutuklama olayına güncelleme geliyor.

Mustafa Emil Elöve, “Türkiye’de Din İmtiyazları” başlıklı çalışmasında Papa Eftim’le bir mülakat yaptı. Elöve, bizzat Eftim’in kendisinin anlattığını dipnot düşerek şu bilgileri veriyor:

“…O sırada Ankara’da Vali Muhittin Paşa vardı. Bu bana tebliğ edilmekle beraber o sırada doğan milli mücadele hareketine yardım ettiğimizden dolayı infazı nazara alınmadı.”

1951’de yazdığını, 1953’te bozuyor. Yetmiyor, bir de Elöve’ye verdiği bilgiye göre 60 bin kişinin kendi cemaatine bağlı olduğunu iddia ediyor. Bu da yetmiyor, bunun 35 bininin anasıl Türk olduğunu iddia ediyor.

1940’larda “Cemaatimi mübadeleyle gönderdiniz, Venizelos’a uydunuz.” diye şikâyet ettiği dilekçeyi tekrar yayımlayalım:

Bu adamın cemaati Yunanistan’a tatil yapmaya mı gitti?

Cemaatinden olup kalabilenler 1953’e kadar nasıl bir doğum oranına sahipti?

Kendisini alkışlamak gerekiyor çünkü menfaatini günlük, aylık, yıllık değiştirebiliyor ve gününe göre her tür kurguyu ortaya atabiliyor. Eftim’in kişiliğinden bir kesit de işte bu özelliğidir.

Bir başka tutuklanma hikâyesi daha anlatan Eftim, hem Ortodoksların hem de Türk devlet erkânının kendi hakkında teveccüh göstermesi nedeniyle patrikhanenin gizli yardakçıları olduklarını iddia ettiği bir grup tarafından iftiraya uğradığını belirtir.

Ve İstiklal Mahkemesi ile tanışır:

“…patrikhanenin gizli yardakçıları tarafından yapılan menfi telkinlere katılıp benimle muarızaya yeltenenler aleyhimde yaptıkları propagandalardan halkı ve hükümeti benden soğutup uzaklaştırmak yolunu tutmuşlardı. Hatta bunlardan bir grup, tertipledikleri bir isnat ile beni İstiklal Mahkemesi huzuruna suçlu olarak çıkarmak muvaffakiyetini de kazanmışlardı.”

Çok şükürler olsun ki tevkifimden (tutuklanmamdan) üç gün sonra çıkarıldığım İstiklal Mahkemesinin yüksek huzurundan beraat kararı alarak çıktım…”

Eftim, bir tertip sonucu İstiklal Mahkemesine çıkarıldığını anlatıyor ama o isnat nedir, söylemiyor. Bu durum, Pontusçu olması nedeniyle asılan amcazadesini akla getiriyor ancak net bilgi olmadığı için farazi yaklaşmıyoruz.

Bu bilginin bize gösterdiği bazı noktalar daha önemlidir:

1- Hem Pontusçuluk faaliyetlerinin getirdiği şüphe hem de amcazadesinin asılması nedeniyle Ankara, Eftim’e şüpheyle yaklaşıyor.

2- Eftim ve ailesinin mübadelede muaf tutulduğu kararda neden kendisi hakkında “Türkiye davasıyla alakadar olan”, “Türkiye davasıyla alakadar görülen (gördüğümüz)” değil de “Türkiye davasıyla alakadar görünen…” ifadesinin kullanılmasını daha iyi anlıyoruz.

3- “Anadolu’da Ortodoksluk Sadası”nın ilk sayısından yaptığımız alıntıya dönüyoruz. Açık bir biçimde Fener’le bağını kestiğini ifade eden Eftim ve arkadaşlarından bunu açıkça beyan etmelerini isteyenin Ankara olduğunu daha iyi anlıyoruz.

4- Eftim’in yayımladığı bildirilerde de anlattığı üzere kendisinin dini anlayışı, devrin iktidarına biat etmek üzerinedir. Savaşın kritik yıllarında Fener’le ne kadar gerilirse gerilsin hem İstanbul’la hem de Ankara’yla irtibatı kesmemesi, Ankara nezdinde Fener’in temsilcisi olması bunun göstergelerinden biridir. 1921 yılı savaşın belirsizliklerle dolu olduğu bir yıldır. 1922’de ise giderek yükselen zafer ihtimali, Eftim’in Fener üzerindeki baskısını da giderek artırmasını sağladı. Buna rağmen uzun süre bağını koparmadığını, sonraki yıllarda ve bu yazımızda kendi beyanlarından görüyoruz. İstanbul’un düşman işgalinden kurtulması sonrası çekilen karşılama görüntülerinde Eftim’i de görüyoruz. Konunun cahili olanlar pek bahsetmeseler de Eftim’in yanında görünen din adamı, bizzat kendisinin de aktardığı üzere Fener mensubudur. Tıpkı Eftim gibi.

Şunu da söyleyelim: Ergene müstearıyla yazdığı kitap boyunca “kara cüppeli kötü adamlar” tarzında yaptırdığı yakıştırmalara karşın kendisinin de kara cüppesiyle karşılamaya gittiğini görüyoruz.

5-Adliye Vekili’nin Milli Mücadele sırasında “Le Petit Parisien”e verdiği söyleşiyi önceki yazılarımızda aktardık. Özetle şunları söylüyordu: Eftim yetkisini aşan işlere karışıyor, papazlar atıyor. Hükümet, Eftim’i kendi politikaları konusunda uyarıyor; dahası, kilise kurmak gibi bir politikalarının olmadığını, bunların dedikodulardan ibaret olduğunu anlatıyor. Böylece Ankara’nın kilise kurdurduğu yalanı çürüyor. Adliye Vekili de Eftim’in kilise için başvurması durumunda gündeme alacaklarını anlatıyor.

6- Son bir nokta da yine hatırlatmadır. Ne diyordu Adliye Vekili Seyyid Bey 1923 yılındaki TBMM oturumunda: “Papa Eftim, hükümetin bir adamı değildir. Kendilerinin (Fener’in) adamıdır. Maaşla muvazzaf adamıdır.”

Şimdiye kadar kimsenin Ergene’nin kim olduğunu sormaması ya da torunlarının bu bilgiyi yıllarca gizlemesi kadar tuhaf olan bir nokta da kitapta yazdığı şeylerin birçok kişi tarafından sorgulanmamasıdır.

Eftim’e isnat edilen suç neydi? Bilmiyoruz. Patrikhanenin yardakçıları kimlerdi? Fener Rumlarından başka kimleri suçladı? Bilmiyoruz. Mahkemede neler soruldu? Bilmiyoruz. Nasıl serbest kaldı? Bilmiyoruz. En önemlisi de Eftim bunları neden yazmadı? Önemsiz gördüğü için mi? Ciddi bir şekilde sorgulayan biri için önemsiz olup olmaması önemli değildir. “Unutulmak bedbahtlığına uğramış bir kahraman” olduğunu iddia eden Eftim, belge ve tarih konusunda neden bu kadar kısır bir kitap yazdı? Birinci cildi yazdığı tarihten ölümüne kadar uzunca bir süre geçmesine rağmen neden ikinci cildi yazmadı? 

Yazdıklarını da yazmadıklarını da gizlediklerini de gizlemediklerini de biliyoruz, irdeliyoruz, dürüst tarihçilerin önüne koyuyoruz. Bu meseleyi ele alırlar veya almazlar, kendileri bilir. Ancak milletine karşı sorumluluk duygusu hisseden hiç kimse millete söylenen yalanlara kayıtsız kalamaz.

“İstiklal Harbinde Türk Ortodoksları”nın ön sözünde bir iddia daha var. Aynen şunları yazıyor Eftim:

“Bu kitabı yazarken benden yardımlarını esirgemeyen, notlarından ve yazılarından faydalanmama müsaade eden, İstiklal Harbi’nin kahramanlarından olup ve şimdi unutulmak bedbahtlığına uğramış M. Sıfır’a alenen teşekkür ederim.”

Hem “unutulmak bedbahtlığı”ndan söz etmek hem de bu kişi her kimse birlikte müstear isimle sözde bir tarih kitabı yazmak akıl alır gibi değil. Hâl böyle iken “Sıfır” müstearını yerine uygun bulmamak da mümkün değil.

Bir yandan laik ve ulusalcı çizgide hareket edip Atatürk’e bağlı görünmesi, diğer yandan Menderes gibi dindar-muhafazakâr bir lidere yakın durması (Torunlarının “Menderes demokrasi şehididir.” diyen Namık Kemal Zeybek’in peşinde gezmesine şaşırılmaz.) ve zaman zaman Fener Kilisesi ile bağlar kurması, onun kişisel veya kurumsal çıkarlarını korumak için değişen politik ortama ve güçlünün yanında yer almaya göre pozisyon alması güçlü değil ama güvenilmez yaptığını görmezden gelmek Türk milletine, Mustafa Kemal’e ve tarihe de ihanettir.

Ancak burada bugün asıl mesele, büyük mü büyük akademisyenlerimizin ve emektar mı emektar araştırmacı yazarlarımızın popüler olmak adına birçok noktayı görmezden gelmesidir.

Milletimizin tarihi açısından en büyük talihsizliklerinden biri budur.

“Ne olacak ki?”, “Adam bir şeyler yapmış, belgesi olmasa da olur.” vb. düşüncelerle prim yapacak yerlere yönelip aynı yalanları tekrarlamak kabul edilemez. Böyle tarihçilerin, böyle yazarların yaratabileceği bir tarih yoktur. Aksine tarihi bozuyorlar, bilinci uyutuyorlar.

Ve bunu sözde milliyetçilikle, sözde Atatürkçülükle yapıyorlar.

Bu, kabul edilemez.

Bunu kabul etmediğimiz gibi Milli Mücadele başta olmak üzere tarihimiz hakkında yalan yanlış belgeler ortaya atanları, tarihi çarpıtanları, kahramanlık iddiasında bulunanları ifşa etmeye devam edeceğiz.

Demir Yolculuk, 2025 yılı boyunca kırk binden fazla okundu. Yazdığımız yazılardaki emeğin karşılığı yalnızca bu olabilirdi, bu nedenle okuyucularımıza bir teşekkür iletmek borcumuzdur.

Gerçeği yazmak görevimizdir.

Gelecek yazımızda, Eftim’in diğer iddialarını ve Türk Ortodoks Patrikhanesi’nin gerçek misyonunu detaylı bir şekilde incelemeye devam edeceğiz.

Gerçeğin peşinde kalın!

İsmet İnönü şöyle diyordu: “Yeni bir dünya kurulur ve Türkiye bunda yerini alır.”

İnönü’ye bu sözü söyleten ne idi biliyor musunuz?

12 Temmuz 1947’de o günün tarihi ile anılan bir beyanname yayımlamıştı. Buna göre “demokrasinin” önündeki tüm engeller kalkmıştı.

Oysaki aynı gün İnönü ABD’yle ikili anlaşma imzalamıştı ve bu anlaşmaya göre ABD bize silah yardımında bulunacak ama bu silahları kendi ulusal çıkarlarımız için kullanamayacaktık.

Daha sonraki yıllarda Kıbrıs sorunu çıkınca ABD Başkanı Johnson, İnönü’ye bir mektup yollamış ve orada aynen şu cümleleri kurmuştu: “Bizim verdiğimiz silahlara biz izin vermediğimiz sürece elinizi bile süremezsiniz.”

İşte o mektuptan sonra İnönü bu sözü etmişti.

Ne cafcaflı, ne iddialı ve milli duyguları çoşturan söz, değil mi? Bugün bile bir tarafı sıkışan siyasiler bu sözü kullanır.

Bu sözden sonra ne mi oldu?

Yeni bir dünya kurulmadı ama İnönü iktidarı karşı devrimci denilen siyasilere devretti!

İnönü 1939’dan itibaren “karşı devrim” neferlerini bir bir devlet içerisine ve siyasete soktuğu için Kurtuluş Savaşı sonrasında Mustafa Kemal’in kurduğu laik cumhuriyetin yerini de siyasal İslam aldı.

Demem o ki bizlere KAHRAMAN olarak yedirilen ve kendi çıkarlarına düşmüş insanların iddialı ve milli duyguları coşturan, gerçeklikten uzak, abartılı sözlerinin ardında milletin ocağını söndüren koskoca bir karanlık vardır.

Bu yazıda Mustafa Kemal devrimlerini sözde Kemalist görünüp topluma kahraman gibi yedirilenlerin ve Türk milletinin üstünde fütursuzca tepinenlerin saklanan gerçeklerini göreceksiniz.

Haydi bakalım, dünden bugüne başlayalım!

İlk kahramanımız: Halide Edip!

“Türk’ün Ateşle İmtihanı” kitabında Mustafa Kemal ve Türklerin kahramanca başarılarından, Kurtuluş Savaşımızın ne büyük destan olduğundan bahsettiği kitabını okumayan yok gibidir. Okuyucuya verdiği coşkunun tam tersini yaşamıştır Halide Edip. Bizler bu kadının ve eşi Adnan’ın Mustafa Kemal’e ve Kurtuluş Savaşı’nı yapanlara düşmanlığı özenle saklandığı için kendisini kahraman olarak yedirmişlerdir bizlere.

Mesela bağımsızlık savaşı kararı çıkması muhtemel olarak görülen Sivas Kongresi’ni engellemek için Mustafa Kemal’e yolladığı 10 Ağustos 1919 tarihli mektupta şöyle yazmıştı:

“Amerika’nın gizli isteği şudur: Umumi ve bir tek manda istiyorlar. Filipin gibi vahşi bir memleketi bugün kendi kendini idareye kadir, asra bir makine haline koyan Amerika, bu hususta çok işimize geliyor. Kendimizi Amerika’ya bağlanmaya mecbur görüyoruz. Macera ve kavga, savaş devri artık geçmiştir.”

Mustafa Kemal kendisine yazılan bu mektubu ve sahibini asla unutmamıştır.

Halide Edip’in Sultanahmet Meydanı’nda halkı çoşturan konuşmasının ve ardından Ankara’ya gidişinin dışında başkaca bir şey anlatılmıyor ve bilinmiyor.

Oysaki “Türk’ün Ateşle İmtihanı” kitabının orijinali “Turkish Ordeal” başlığıyla İngilizce olarak yayımlanmış ve Türkçe çevirisinde ise Mustafa Kemal’in aleyhinde yazdıkları tamamen çıkartılarak çevirilip yayınlanmıştır.

Bu kitapta “İtilaf Devletlerinin askerlerini davet ederek danslı partiler veriliyor, İtilaf ordularının askerleri elde edilmek isteniyordu. Bunun görünür neticesi birkaç evlenmeyle sonuçlandı.”

Halide Edip’in romanlarının ortak ana teması Türk kadınlarının yabancı erkeklerle evlenmesi, şayet evlenemiyorlarsa onların metresi olmalarıdır. İki tercih de olmuyorsa doğacak çocuklarına Dolly Şadiye, erkek olursa da George Halim konulmasını tavsiye eder.

Türk kadını için yazdığı aşağılama ve hakaret dolu sözleri daha fazla yazmayacağım.

Halide Edip “Harf devrimi”ni yapan Mustafa Kemal için sözüm ona eleştiriyormuş gibi görünüp “Dil devrimi Sovyetler Birliği ve Nazi Almanya’sı gibi totaliter devletlerin başvurduğu bir yöntemdir.” diyor ve Mustafa Kemal Atatürk’ü Hitler ve Stalin’e benzetiyor.

İşte bizlere yıllardır bu bozuk kişilikleri vatansever, Milli Mücadele kahramanı ve Atatürkçü (Kemalist) olarak servis ettiler.

İsmet İnönü ise “kırgınları barıştırma, dahili politikada huzur ve uzlaşma” olarak tanımladığı siyaseti uygulayarak 24 Mart 1939’da Dolmabahçe Sarayı’nda eski sadrazamlar başta olmak üzere İstiklal Mahkemelerinde yargılanıp ceza alanlar, İzmir suikastına katılanlar, kısacası Mustafa Kemal’e ve devrimlere karşı koyan kim varsa (toplamda 1700 kişi) hepsini düzenlediği yemeğe davet etmişti.

Davet edilenlerin bir çoğu -Dr.Adnan Adıvar da dahil- Türkiye’de barınamadıkları için yurtdışında yaşayan kişilerdi ve bir süre sonra bunlar birer birer bürokrasiye ve meclise girdiler.

İsmet İnönü not defterine şöyle yazmış:

“Bugün Mart 26, 1939.

Şimdiye kadar yapılan işler şunlardır: Hükümette tedrici (azar azar) tasfiye, dahili politikada huzur ve uzlaşmaya teşebbüs ettim.”

Bu dönekler şöyle bir karar almışlardı ve bunu yazmaktan da çekinmiyorlardı: “Atatürk dönemini karıştırmadan İnönü dönemini eleştirirsek tüm olumsuzluklarla birlikte Mustafa Kemal’i bizim istediğimiz karanlığa toplum kendi kafasında zaten monte edecektir.”

Böylece bu hilafetçi, mandacı, dinci tayfanın Atatürkçü maskeleri daha da sağlam şekilde yerinde duracaktı.

İsmet İnönü’nün Mustafa Kemal Atatürk’ün dönemini kimlerle kapattığını görmezden gelmek vicdana ve ahlaka sığmayacaktır.

Bazı şahsiyetlerin Kurtuluş Savaşı’nda ve sonrasında gösterdiği başarılar bahane edilerek ihanetin üstü örtülürse önce ahlakınız sonra vatanınız elinizden uçar gider.

Şimdi bu en önemli iki figürden sonra gelelim birçok insanın bilmediği ve tanımadığı ama “Bu ülkeye bir ordu kadar hizmet etmiştir.” gibi kuruluş tarihimize mal olabilecek vb. uydurma sözlerle kendisini çok önemli yerlere koyan Papa Eftim figürüne.

Yaptıklarını kendi sözlerinden okuyalım.

Papa Eftim, “Anadolu’da Ortodoks Sadası”nda Pontusçuluktan idama mahkum edilen amcaoğlunu anlatırken bağlı olduğu Fener Kilisesi’nden gelen paralara değiniyor ve aynen şunları yazıyor:

“…Benim amcazademi katleden İstiklal Mahkemesi değil bizzat patrikhanedir. Çünkü patrikhane Anadolu’ya para gönderiyordu. O miyanda bana da geldi. Lakin ben işte bir melanet sezdiğim için gelen para ile kilisenin hamamını yaptırdım.”

Bu satırların devamında Papa Eftim, amcazadesi olan Papa Yorgi’nin Pontusçuluğa devam ettiğini anlatıyor. Sonuç olarak da kuzeninin Pontusçuluktan idam edildiğini Eftim’in kendisinden öğreniyoruz.

Daha önce yayımladığımız TBMM tutanağında da belirtildiği gibi Papa Eftim, Fener’in papazıydı ve 1923’te hâlâ buradan maaş alıyordu. Dolayısıyla fesatçılık için kendisine de gönderildiğini söylediği para şahsına değil, kilise için gönderilen paradır.

Papa Eftim, Keskin’de bulunan ve kendi parasıyla yaptırmış gibi gösterdiği kilisenin hamamıyla Beyoğlu’nda kendisine ait ve yarı hissesi vakfa intikal etmiş olan evinin değiştirilmesini istiyor.

Ve 20 Şubat 1926 tarihli belgeye göre Kayseri’deki papazın bu isteği yasalar gereği reddediliyor.

Tarihe tekrar dikkat çekelim: 1926.

27 Mart 1931 tarihli Vakit gazetesinden. Eftim, Türklük hamaseti karıştırdığı dilekçelerinde “Kilisemi ver,” Hamamımı ver”, “Evimi ver”, “Oğlumu askere alma” diye diye insanları bezdirmiş olmalı.

Tamamen uydurma olan “Kilisemizi Mustafa Kemal’in emriyle kurduk, cumhuriyetin kurucu kuruluşuyuz.” gibi söylemlerle birlikte “Baba Eftim bu memlekete bir ordu kadar hizmet etmiştir.” sözünü kutsal bir şemsiye gibi kullananların iddialarının aksine Papa Eftim, Mustafa Kemal’le ne şahsi ne de siyasi olarak dost filan değildir. Aksine en başta mübadele konusunu şahsi mesele gibi göstermiş ve tuhaf şekilde karşı çıkmıştır.

22 Mart 1931 tarihli Vakit’ten.

Bir önceki yazımızda yayımladığımız, oğlu Turgut’u askerlikten sıvıştırma dilekçesindeki Papa Eftim’in şu ifadesini de hatırlayalım:

“Venizelos’un, sırf benim milli davamı çürütmek için, Anatolu Türk Hristiyanlarını, mübadele etmek istediğini ve bunu her nasılsa başardığını…”

Oysa mübadele konusunda gerçekler asla Papa Eftim’in anlattığı ve Türkiye’de karşı devrimcilerin propaganda ettiği şekilde değildir.

Bunu önceki yazılarımızda, TBMM tutanaklarına yer vererek belgelerle açıklamıştık.

“Kripto İhanet ve Kin Kardeşliği” başlıklı yazımızdan hatırlayacağınız üzere ne diyordu Lozan Konferansıyla ilgili izahat veren Trabzon mebusu Hasan Bey:

“Esasen Türkiye’de bulunan Rumların, diğer memleketlerdeki Müslümanlarla mübadelesi teklifi bidayeten, konferansın küşadından evvel kendileri tarafından gelmiştir. Biz bu teşebbüsü esas itibariyle kabul ettik. Bu mübadelei nüfus üzerinde müzakerat ilerlettik.

Fakat günün birinde Venizelos aldığı son talimat ile olacak mübadelei nüfus meselesinden sarfınazar (vazgeçilmesini) edilmesini teklif etti.”

Ve Hasan Bey sözlerinin devamında, Türk heyetinin bu konuda “fikrimizden dönemeyiz” davasıyla Venizelos’un ikinci teklifini reddettiklerini anlatıyor.

Böylece Papa Eftim’in sözlerinin boşa çıkması bir yana, Venizelos’la aynı fikirde olanın “her nasılsa” kendisi olduğunu net şekilde görüyoruz.

Yine bir önceki yazımızda Papa Eftim’in “Türk olmayız deyu” direten kimseleri bombalı tehditlerle kongreye getirdiğini, Prokobiyos’u patrik seçtirdiğini anlatmıştık.

Türklüğü kabul etmedikleri hâlde Türk Ortodoks cemaatindenmiş gibi gösterilen yalnızca Prokobiyos, Meletiyos ya da Yervasiyos değildir.

Papa Eftim Ürgüp’e geçtiği zaman Sinasos Ortodoks cemaati bir anlaşmazlık yaşanmaması için Eftim’e 300 lira vermeyi düşünür. Onunla görüşmesi için cemaatin önde gelenlerinden Serafim Rizos’u görevlendirir. Serafim Efendi, Papa Eftim’i Ürgüp’teki kilisede dinleme imkanı bulur. Eftim, cemaati Zincidere Manastırı’ndaki kongreye davet eder. Serafim Efendi, Papa Eftim’le özel olarak görüştüğü zaman “Söylediğin şeylere gerçekten inanıyor musun?” diye sorduğunda Eftim’in “Maksat, Serafim Efendi, köprüyü geçelim.” demesi amacının ne olduğunun ortaya koyulması açısından görmezden gelinemeyecek kadar çok önemlidir.

Yani köprüyü geçene kadar, öyle mi?

1922’de Türk Ortodoks Kilisesi kuran adamın 1923’te bile Fener’den maaş alıyor olmasının ne anlama geldiğini şimdi daha iyi anladınız mı?

Bu kadarla kalmıyor, devam edelim mi?

Zincidereli Çalıkoğlu’nun söyledikleri ise çok daha enteresandır.

Zincidereli Çalıkoğlu anılarını yazdığı kitabında Papa Eftim’in sözlerine hiçbir zaman inanmadıklarını söyledikten sonra Türkiye’de Selçuklu olarak anılmaktansa Yunanistan’da yoksul da olsa Yunan olarak ölmeyi tercih ettiklerini anlatıyor.

Çalıkoğlu’nun sözleri aslında başka bir gerçeği daha ortaya çıkarıyor.

O da Papa Eftim’in mübadele konusundaki muhalefetinin yalnızca yazdığı dilekçeyle sınırlı olmadığıdır.

Mustafa Kemal bir karar vermiş ve Türk devleti mübadelede karar kılmıştır! Papa Eftim ise mübadele kararı sonrası Ürgüplü Hacievthimis’in de yazdığı üzere ahaliye mübadeleden hariç tutulmak için kendilerine ısrarla “Türk Ortodoks” demelerini tavsiye etmiştir!

Baskın Oran’ın “Atatürk Milliyetçiliği Resmi İdeoloji Dışı Bir İnceleme” kitabında Papa Eftim’in söylediğini yazdığı şu söze dikkat kesilin: “Atatürk büyük adamdır ama Anadolu’nun Hristiyan Türklerini verip Yunanistan’ın ve Adalar’ın Müslüman gayrı Türklerini almıştır.”

Yıllar sonra Noel Baba’nın cini Muammer Karabulut’un “ABD’nin Derin Tarihi” başlıklı yazısında haddini fazlasıyla aşarak Atatürk’ü laiklik ve ulus olma konusunda suçladığı yazının kaynağı da işte bu sözlerdir.

Papa Eftim’den başlayıp günümüze dek Atatürkçülük ve milliyetçilik maskesiyle Mustafa Kemal’in ismini ve Kurtuluş Savaşı’nı kullanarak sahte tarih yaratıp tıpkı karşı devrimciler gibi iş çevirmeye devam ediyorlar.

Ve bu işlerin saklı kalacağını zannediyorlar!

Geçtiğimiz günlerde İzmir’de bir aile dostumuzun misafiri oldum. Lozan’da gerçekleşen mübadeleyle gelen bu insanın hayatındaki vazgeçilmez en önemli nokta kendi ifadesiyle şuydu: “Atatürk’üm, ailem, Göztepe’m”.

Mübadeleyi sorduğumda tek kelimeyle net biçimde ifade etti: “Atatürk gel, diye emir verdi. Biz de geldik!”

Papa Eftim 1918’den öncesini anlatamıyor ama bu yiğit Türk, Selanik’teki evlerinin sokağının adını bile hatırlıyor!

Ömründe Türklüğün zerresini yaşamamış ve idrak edememiş olanların zor durumda kalınca Türkçü jargonla Türklük pozları kesmelerini; Dilipak’tan Zeybek’e, Türkçü derneklerden Perinçekgillere kadar herkese sığınışlarını hayretle izliyoruz.

Ve Mustafa Kemal’in gayrı Türkleri aldığını iddia eden iftiracıların yalanlarını kemal-i şiddetle men ediyoruz!

Mustafa Kemal’in emrettiği üzere tarihi yazanlar olarak tarihi yapana sadık kalacak ve uydurma tarih yazarak tarihe ihanet eden sahtekarları hak ettikleri karanlığa mahkum edeceğiz.

Şimdi gelelim Dilipak’a.

Birçok yazımızda Abdurrahman Dilipak’la Sevgi Erenerol’un sözde Noel Baba Barış Konseyi üyeleri olduklarını, bu sözde vakfın kendi sitesinden göstermiştik. Basın sözcüsü olduğunu söyleyen Chris Selçuk Erenerol isimli şahıs da Dilipak’ın künyesinde yer aldığı “5G Virüs” isimli safsata platformunda yazıyordu.

Sözde Ayasofya kilise olmasın diye beraber hareket ettikleri Dilipak, 1995’te Mustafa Kemal’in annesine ahlaksızca iftira eden şahıstır.

Önceki yazılarımızda ABD’yi barış ödülleriyle kutsayan Muammer Karabulut’un “Haber Vakti” isimli sitede “Zıtların Birliği” yazısına neden zortların birliği dediğimizi de iyi anlayacaksınız. Orada zıt olmalarına rağmen küresel çeteye karşı birlik olduklarını çevresine üstten ifadelerle anlattığını yazıyordu.

Bakın Dilipak’ın, CIA’nın önde gelen isimlerinden Graham Fuller’le ilgili olarak 2012 tarihli “TBMM Darbeleri Araştırma Komisyonu”na verdiği ifadelerden biri şudur:

“Graham Fuller, İslam konusunda iş birliğini benimle rahat konuşabilir ve konuştu da.”

Sadece bu mu?

Çok daha fazlası var!

Papa Eftim’in sınır dışı edilmesi konusunu, Noel Baba’nın cinlerini, Dilipak’ın marifetlerini, hepsinin birbiriyle kesişen yollarını ve bunların asla tesadüf olmadığını anlatmaya devam edeceğiz.

O zamana kadar kahraman olarak anlatılanların kahraman olmadığını, Atatürkçü geçinenlerin Atatürkçü olmadığını, küresel çeteye karşı safsatalarla toplumu zehirleyenlerin küresel çetenin mimarlarıyla ahbaplıklarını sindirmeye bakın.

Mustafa Kemal’in Hakk’a yürüyüşünden sonra ve 1939’da kapandığı ilan edilen dönemden değil Kurtuluş Savaşı’ndan itibaren ölmüş olanlardan, geride kalan torunlarına ve onların çocuklarına kadar giderek karartılan tarihimize ışık olmaya devam edeceğiz.

Sahte hikayelerle kahraman ilan edilerek üzerimizde tepinenlerin kirli yüzlerini görmeye hazır olun.

Mustafa Kemal’in emriyle kurulduğu söylenen Türk Ortodoks kilisesinin hangi gizlenen nedenle kurulduğunu merak ediyorsanız az sabredin.

“Öyle büyük bir yalan söyle ki kimse tartışmaya bile cesaret edemesin.”

Kesin bir kanıt olmasa da bu söz genellikle Nazi Propaganda Bakanı Joseph Goebbels ile ilişkilendirilir. Ancak bu sözün Goebbels’e mi ait olduğu ya da Nazi döneminde başka bir figürden mi geldiği konusunda kesin bir kanıt yoktur.

Bu sözü Adolf Hitler’in kitabı “Mein Kampf”ta da (Kavgam) okuyoruz. Hitler, büyük yalanın etkisinden bahsediyor ve halkın büyük yalanlara küçüklerden daha kolay inandığını ileri sürüyor.

Konumuz ne Goebbels’tir ne de Hitler, konumuz kendi kilisesinde kendisini “Türk Ortodoks Patriği” ilan eden Papa Eftim’dir.

Okurken hepinizi şok edecek, sanki Mustafa Kemal söylemiş gibi ortaya atılan uydurma sözleri, Kemalist ve Türkçülük maskesiyle laik cumhuriyete vurulan sinsi darbeleri, kısaca doğru diye bildiğiniz tüm tarihi yalanların tek tek yıkıldığı ilk kez yayınlanan itirafların, belgelerin ilk yazısıyla…

Buyrun, başlıyoruz!

Senelerden beri hayalini kurduğunu iddia ettiği kilisenin kurulması için düzenlenen kongrede işler iyi gitmiyordu. Ümitlerinin ve ruhunun hırpalandığını, hayallerinin kırıldığını düşündü. Bütün geceyi kilisedeki odasında derin düşünceler içinde geçirdi.

Kaşlarını çattı, gözlerini karşısındaki duvara dikti ve karar verdi: Kendisi gibi Fener Kilisesi’nin maaşlı papazları olan Prokobiyos, Meletiyos ve Yervasiyos arasındaki ihtilafları bitiremezse el bombasını patlatacak ve böylece Fener Kilisesi de dört papazını birden kaybedecekti.

Papa Eftim, muhafızı Yakup’u çağırdı:

– İyi dinle beni Yakup. Bu gece çok önemli bir işe atılacağım. Kulakların daima kirişte ve sana seslendiğim zaman da gözlerin hep gözlerimde olsun.

(…) Hani sana odamda saklamak üzere birkaç bomba vermiştim ya… Onlardan birini şimdi getir bana… Birini de kendi yanına al.

Papa Eftim ve Yakup, Prokobiyos’un odasına doğru yola koyuldular. Prokobiyos kapıyı açmaya gönüllü olmasa da baskı ve tehdit karşısında kapıyı açtı. Eftim’in elindeki el bombalarını görünce benzi solan Prokobiyos, Papa Eftim’in “gazap püsküren bakışları” karşısında direncini yitirdi. Yervasiyos ve Meletiyos da Eftim’in isteği üzerine Prokobiyos’un odasına getirildi.

Böylece güya Prokobiyos, Meletiyos ve Yervasiyos gönüllü (!) bir şekilde aralarındaki ihtilafı çözüp Papa Eftim’in isteği üzerine öpüşüp koklaştılar.

Papa Eftim’in de resmi olarak bağlı olduğu Fener Kilisesi’nin papazları kongreye katılmak konusunda da pek gönüllüydüler (!).

El bombasını görmeden birkaç gün önce (Papa Eftim’in de yakın dostu olduğunu öğrendiğimiz ve vatana ihanetten idam edilen Keskinli Rıza’nın yakın arkadaşı olacak) jandarma kumandanını görmüşlerdi.

Papa Eftim’in Kayseri’de yapmayı planladığı kongreye katılmak istemeyen Prokobiyos geri dönüş yolunda Eftim’in devreye girmesiyle jandarma kumandanı tarafından karakola alınmıştı.

Jandarma kumandanının baskısından bunalan Prokobiyos nihayet Papa Eftim’den yardım isteyerek Kayseri’de yapılacak kongreye katılmayı kabul etmişti.

Ve kongreye güç bela katılan Konya Metropoliti Prokobiyos, Kayseri’deki Zincidere Manastırı’nda yapılan kongrede 21 Eylül 1922 tarihinde “Türk Ortodoksların Patrik Kaymakamı” seçildi.

Oysa daha önce ‘Bizim Davamız’ kitabından örnekler verdiğimiz bir mübadil olan Yunan milliyetçisi Kayserili Papa Neofitos, Prokobiyos ve etrafındakilerin tavrı hakkında aynen şunları yazmıştı:

“Üç despotlar sürülmüşler geldiler,

Hayli vakit Kayseri’de kaldılar.

Papa Eftim’e de cevap verdiler,

Türk Ortodoks’u olmayız deyu.”

Pekiyi, iddia edildiği gibi bu kiliseyi Ankara mı kurdu?

“Teoman Ergene” müstearıyla yazdığı “İstiklal Harbinde Türk Ortodoksları” kitabında Papa Eftim aynen şu sözlerle kitaba giriş yapıyor (Yazım hataları kendisine aittir):

“Bu kitabı 11 Aralık 1950 tarihinde ‘Zaman-Akşam Postası’ gazetesinde tefrika etmiştim. O zamanlar bilhassa Athenegoras taraftarı hiristiyanlar, Türk ortodoksları Reisi Ruhanisi Papa Eftim’i Atatürk’ün aleti olarak vasıflandırdılar. Güya Papa Eftim, ortodoksluk mücadelesine Atatürk’e güvenerek ve onun direktiflerini yerine getirmek için atılmış.

Halbuki, hakikat hiçte böyle değildir. Daha Atatürk Anadoluya geçip mücadeleye başlamadan önce Papa Eftim mücadeleye atılmıştı. Bilhassa bunu burada bir daha belirtmek isterim.

Papa Eftim, bu mücadeleye, her hangi bir kimsenin tesiriyle veya teşvikiyle atılmamış, sadece Türklüğün olağan şerefini kurtarmak için atılmış bir zattır.” diyor.

Bu ön sözün son iki satırı ve Atatürk’ten önce milli mücadeleye başladığı iddiası hiçbir resmi kayıtta yer almadığı gibi tamamen hayal ürünüdür. Nitekim Ankara Hükümeti ne bir kilise ne de başkaca bir ibadethane kurma ihtiyacı hissetmemiş ve kurmamıştır. Gerçek şudur ki Papa Eftim’in kilise kurmasına yasaların emri gereği noterlik izin vermiştir. Herhangi bir dine ait ibadethane açma kuralı resmi olarak bugün de aynen geçerlidir.

Mustafa Kemal’in “Vatan ve Hürriyet Cemiyeti”ni kurduğu (1906) tarihte Papa Eftim’in ne yaptığını biliyor muyuz?

Mesela 1915 yılında Papa Eftim’in ya da asıl adıyla Pavlos Karahisaridis’in adıyla yayımlanmış bir makale ya da dergi, gazete var mıdır?

Müstear isimle yazdığı kitapta Papa Eftim 1918 öncesini hızlıca geçiyor:

1908’de Ankara’ya gidip babası gibi manifaturacılığa başlıyor. 1911’de evleniyor. 1912’de diyakoz oluyor, 1915’te I. Dünya Savaşı çıkmak üzereydi ki Eftim bir seçimle papaz olarak Akdağmadeni’ne gidince o dönem Osmanlı yönetiminde din adamlarını askerlikten muaf eden kanun gereğince askerlikten kurtuluyor.

Eftim (Pavlos Karahisaridis) bu tarihten sonra bir anda Mütareke Dönemi’ne geliyor.

Oysa bu tarihleri görmezden gelip bu kadar kolay geçemeyiz.

İlk olarak şunu belirteyim: Alexis Alexandris, Keskin’de bir yerel okulun yöneticisi olarak görev yapmış G. Pandelidis’le yapılmış bir mülakata atıfta bulunarak Papa Eftim’in Ftani o İpnos’un Ermenilerle Ortodoksların Türklere karşı ortak yayımladıkları beyannameye katkıda bulunduğunu belirtiyor.

Diğer bir nokta çok daha ilginçtir.

Papa Eftim’in 1915’te papaz olması hususunda kendisine yardım eden ve “Papa Yorgi” namını taşıyan Akdağmadeni’ndeki kuzeni Rum okul Yöneticisi de olan Pandelis Karahisaridis’ti.

Eftim’in kuzeni Pandelis, Milli Mücadele’de “Pontusçuluk” hareketlerine katıldığı için İstiklal Mahkemeleri’nde yargılanıp idama mahkum edilen ve Papa Eftim’in de üstüne şüphelerin çekilmesine neden olan kişidir.

Papa Eftim çıkardığı “Anadolu’da Ortodoksluk Sadası” isimli yayında bu konuyu anlatır:

Onun yardımıyla papaz olmuş ve askerlikten de muaf tutulmuştu ama Eftim’e göre bu kuzeni Fener tarafından kandırılmıştı.

Askerlikten muaf olmasına yardım eden sadece kuzeni Pandelis değildi. Bu muafiyette aile dostu Bahri Bey de yardımcı olmuştu.

Peki Bahri Bey kimdir?

Akdağmadeni doğumlu Yusuf Bahri Bey, İstanbul’un işgal edilmesiyle beraber Ankara saflarına katıldı. 1925’te hükümeti yıkmak istediği iddiasıyla suçlanıp İstiklal Mahkemesi’nde yargılanmıştır.

Papa Eftim’in kuzeni ve Yusuf Bahri Bey gibi yolu İstiklal Mahkemesi’ne düşen iki dostu daha vardı.

Bunlardan biri Çerkez Ethem, öteki Keskinli Rıza’ydı.

FETÖ’ye övgüler düzen, Menzil’e otobüs kaldıran Namık Kemal Zeybek’in danışmanlığını yapan ve Türk Ortodoks Kilisesi Basın Sözcüsü olduğunu söyleyen Chris Selçuk Erenerol ve Sevgi Erenerol’un söylemlerine göre, Mustafa Kemal ile Papa Eftim’i tanıştıran kişi, kapı komşuları olduğunu iddia ettikleri Çerkez Ethem’di.

Bu iddia şimdilerde dönüp dolaşıp Keskinli Rıza’ya geldi. Kendisini basın sözcüsü olarak tanıtan Chris Selçuk Erenerol katıldığı bir programda “Dedemi Mustafa Kemal’le Keskinli Rıza tanıştırdı.” dedi.

Çerkez Ethem’in nasıl bir hain olduğunu anlatmaya gerek yok. Keskinli Rıza ise İstiklal Mahkemelerinde yargılandı. Suçu, Şeyh Sait’in isyanına doğrudan veya müdahale etmeyerek dolaylı yoldan destek vermekti.

Papa Eftim ile ilgili olumlu bir şey okumak isteyen varsa iki ciddi (!) referans vereyim: Biri, Atatürk’e güya Papa Eftim için “Benden daha Türk’tür.” dedirten veya böyle yazması sağlanan Ümit Doğan, öteki ise Kadir Mısıroğlu’dur.

Papa Eftim’in tam da savaş döneminde Pontusçu kuzeni tarafından papaz seçilerek askerlikten muaf olmasını rastlantı olarak görebilirsiniz.

Ancak Papa Eftim’in oğlu Turgut (Yorgo) Erenerol’un “diyakozluk” bahanesiyle laik cumhuriyet ilkelerini hiçe sayarak askerlikten muaf edilmesini istediği, hükümete ve cumhuriyeti kuranlara kafa tutarcasına üst perdeden, kibirli bir tutumla hükümler vererek yazdığı dilekçesini okuyunca siz de “Tesadüf diye bir şey yoktur.” diyeceksiniz.

Belgenin orijinalini aşağıda bulacaksınız. Belgede yer alan metni daha rahat okuyabilmeniz için ayrıca (noktasına bile dokunmadan) yazıya aktardım.

Öncesinde birkaç şeyi belirtelim.

Mustafa Kemal’in söylediği iddia edilen “Papa Eftim bir ordu kadar hizmet etti.” sözleri modern makalelerde Hikmet Yavuz Ercan’a dayandırılır. Hikmet Yavuz Ercan, Ali Karakurt’u referans gösterir. Karakurt’un “Fener Patrikhanesi’nin İç Yüzü” başlıklı çalışmasında bu söze referans verilmez ve yayım tarihi 1955’tir.

Papa Eftim’in “Teoman Ergene” müstear ismiyle yazıp kendi kendisinden sıklıkla “zeki, kurnaz ve kahraman” olarak bahsettiği kitabının yayımlanma tarihi ise 1951’dir. Anlaşılacağı üzere bahsi geçen sözün kaynağı da bizzat kendisidir. Yani kendi tarihini kendisi oluşturmuş ve o günden sonra araştırmacı akademisyenlerin, yazarların büyük kısmı kopyala yapıştır yaparak bu uydurulmuş tarihi gerçekmiş gibi yayımlamışlardır.

Oysa ki bu yakıştırmalar ve uydurma tarih Mustafa Kemal Atatürk’e, Milli Mücadele kahramanlarına, cumhuriyete ve laiklik ilkesine yönelik kabul edilemez büyük bir hakarettir.

Atatürk’ün din ve devlet işlerinin ayrılığına dair temel anlayışını ve herkesin ülkenin savunması için aynı sorumluluğu paylaşması gerektiğini kavrayamamış olan Papa Eftim’in “Başka kimsem yok, diyakozluk (Papaz yardımcısı- Hizmetçi) görevindedir.” mazeretiyle askere göndermek istemediği ve 1934’te Yorgo olan ismini Turgut Erenerol olarak değiştirdiği oğlu 1955’te ABD’ye giderek eğitim için 5 yıl orada kalmıştır.

O dönem Sovyetler Birliği’nin Türkiye Büyükelçisi Semyon Aralov’un anılarında Mustafa Kemal Atatürk’ün bir medresede imamla yaşadığı bir anekdotu aktararak Papa Eftim’in dilekçesinin ne anlama geldiğini sizlerin değerlendirmesine bırakacağım.

İmam, Mustafa Kemal Atatürk’e öğrencilerinin askerlikten muaf tutulması gerektiğini söyler ve medresede dini eğitim alan bu gençlerin orduya gitmek yerine, dini ilimlerle meşgul olmalarının daha faydalı olduğunu savunur. Bunun üzerine Mustafa Kemal, yüksek bir ses tonuyla net ve keskin bir yanıt verir:

“Efendi, memleket elden giderken, milletin evlatları cephede can verirken, sizin öğrencilerinizin neden bundan muaf tutulması gerektiğini anlayamıyorum. Herkes bu vatanın evladıdır ve vatanı korumak hepimizin görevidir. Bu yetişkin gençlerimizi burada besiye çekmiş gibi tutmak bu millete de dine de ve bu gençlere de ihanettir. Vakti gelen herkes vatani görevini türlü mazeretlerin ardına sığınmadan yerine getirecektir.”

Mustafa Kemal Atatürk’ün, laiklik ilkesine olan bağlılığını, eğitimin evrenselliğine ve her vatandaşın vatan savunmasındaki eşit sorumluluğuna olan inancını yansıtan bu cevabından sonra şimdi de “Bu ülkeye bir ordu kadar hizmet etmiştir.” yakıştırmasıyla anılan Papa Eftim’in Bakanlar Kuruluna yazdığı dilekçeyi okuyun ve siz yorumlayın. Bakalım ne görecek, ne düşüneceksiniz!

“Bakanlar Kurulu Başkanlığı Yüce katına,

Dilekçemdir.

Asla dinsel değil, yalnız ulusal ideal ile kurulan Kilisemizde, Diyakosluk işyar ödevini, ulusak idealı uğruna yüklenerek, beş yıldan beri yapan, oğlum Durğut, şubatın yirmi beşinde, hazırlık kıddasına askere sevk edilmesi kararlaştırılmıştır. Askerlik, bir yurtaşın, ulusal ve yurtsal borcu olduğuna göre, oğlum Durğutun, bu ödevi beş yıldan beri yaptığının ve hayatının sonuna kadar da yapacağının, takdir buyurulmasını, görmek dileğinde bulunmamda, kendimi haklı görüyorum. Aksi takdirde, kurduğum ulusal kurulun ve gördüğüm ulusal ödevin, Milli Hükümetimiz tarafından takdir edilmediğine hükmederek acı duyarım. Milli savaşın başlangıcından beri, yaptığım milli savaşın ve kurduğum ulusal bu kurumun, önemini, inceliğini, siyasal ve ulusal vasfını, büyüklerimiz kavramamış, kanaatını taşımağa, asla tahammül edemem. Çünkü; Türk Büyüklerimin, “Biz bu ruhsel sıfatı, Etniki meğali idea için taşıyoruz”, diyen, Fenerin papazlarından da, küçük düşüneceklerini, kabul edemem. Venizelosun, sırf benim milli davamı çürütmek için, Anatolu Türk Hristiyanlarını, mübadele etmek istediğini ve bunu her nasılsa başardığını, hiç olmazsa, son takikata olsun, Türk Büyüklerimin takdir ettiğini ve ulusal bu kurumumun korunması gerektiğinde, onun yok edilmiş müridlerinin zahiri dinsel kıyafetine de, bürünmekten çekinmiyecelerini, onu milli bir borc bileceklerini, görmek isterdim. Çünkü, her şeyden önce, milli olan Türk Hükümeti, her başarısını, milli idealına bağlı ve sadık kalmasına, borclu bulunduğuna, takdir ettiğine kaniyim. İmdi, oğlumun askerde görmesi gereken, öncül öğretimi, Üniversitete, kamplarda tam olarak görmüş ve “Tanrı korusun”, şayet Türk milleti bir harbla karşılaşırsa, değil kendisi, altmış yaşını geçen babası ile ve bütün kurumu ile, kendisine ve ulusal kurumuna düşen, ulusal ve yurtsal ödevi, her kesi şaşırtacak tarzda göreceğine, Büyüklerimiz asla şüphe edemez. İşte bu inan ve ümitle ve Türkiye Cumhuriyet Hükümetinin bütün kanunları, ulusal asığa göre, yorulmaları gerektiğine inanarak, askerlik kanunun da, taptama (?) eden, adı üstünde, Milli Savunma Bakanlığı, bunu, oğlum Turğut hakkında, milli savunma ödevine göre yoracağına hükmettim ve bu dileğimi adı geçen Bakanlığa yaptım. Bakanlık dileğimi, genel gözle inceledi ve pek tabiği olarak, onu kanunsuz bulduğunu bildirdi. Bunun için, bu hususta, Bakanlar kurulu Başkanlığına, baş vurmak zorunda kaldım. Ulusal bu örgümde, oğlumun bu ödevini yapacak, başka kimsem bulunmadığından, onun ve emsalının, ulusal kurumumuza bırakılması hususunda, Bakanlar Kurulunun karar vermesini, derin sayğımla dilerim.

Bağınsız Türk Ortodoks Kilisesi

            Başepiskoposu

       Papa Eftim Erenerol”.            

Son sözü Manisa Alaşehir’de kaymakam iken Milli Mücadele’de “Akıncılar” müfrezesine liderlik yapan, Yunan işgal kuvvetlerine karşı vurkaç taktiğiyle büyük kayıplar verdiren ve Batı Anadolu’da Türk halkının bağımsızlık mücadelesine büyük katkıda bulunan İbrahim Ethem Bey’in Milli Mücadele’de görev alanlara yönelik söylediği sözleriyle bitiriyorum:

“Mücadele bitti. Bundan sonra ‘Ben zeybeğim, ben vatan kahramanıyım…’ gibi sözler diyerek kendinizi halkın karşısında üstün gösterecek söz ve hareketlerde bulunmayacaksınız. Milli vazifenizi yerine getirmenin hazzı ve onuruyla yetineceksiniz.”

Şahsi mücadeleyi Milli Mücadele’de yer almış gibi anlatanların karanlık yüzlerini belgelerle aydınlatmaya devam edeceğiz.