Önce Şanlıurfa, ardından Kahramanmaraş… Ünvanını Kuvayımilliye ruhundan alan iki şehrimizde ardı ardına okul baskını oldu. Bu iki terör eyleminde öğrenciler, öğretmenler, güvenlik görevlileri ve polisler yaralandılar ya da hayatlarını kaybettiler.

Ülkedeki gençlerin hatta çocukların bu tip terör eylemlerine varacak kadar şiddete yönelmiş olması, çoğu kimse için mafya dizilerinin bir sonucu oldu.

Mafya dizilerinin bir etkisi olduğu inkâr edilemez ama bu iki terör eylemi de mafya dizilerine özenmenin sonucu olamayacak kadar farklı eylemlerdir. İki olayda da saldırganlar intihar ettiler. Mafya olmak isteyen, kameralar gelince silahını bırakıp teslim olurdu.

Öldürmeyi, yaralamayı, işkenceyi merak eden ve sanal ortamdaki hemen her kanal üstünden her yaştan vatandaşa ulaşarak psikolojik zorbalık yapan hasta ruhluların varlığı görmezden gelinmemelidir.

Hatırlayın, yakın zamanda katledilen bir hanım öğretmenimizi öldüren katil de öldürmeyi merak ediyordu. Bu, mafya dizilerine bağlanacak bir şey değildir.

Bu dizilerin olumsuz etkileri vardır. Bizde suçu anlatan diziler “Bunlar hayatın gerçekleridir.” gerekçesiyle savunulsa da suç dünyasının gerçeği; elmayı daldan düşürür gibi patır patır adam öldüren ama yufka yürekli, yeri geldiğinde sevdiği ya da evli olduğu kadını aldatan ama mert karakterli, haraç vs. kesmeyen ama belirsiz kaynaklarla lüks içinde yaşayan karakterler değildir.

Suç dünyasında kurnazlık, dosta ihanet, namertlik, ihaleye fesat karıştırma, tehdit, rüşvet, hakka girme, zorbalık, şantaj, para için kadın satma, menfaat için vatan satma vardır.

Bir kısım gençlerin bunlara özendiği çok açıktır.

Ancak söz konusu terör eylemlerinin gerçeği bambaşkadır. Acı vermekten ve acı çekmekten hoşlanan katil ruhlu kimseler her zaman olmuştur. Önemli olan bu hasta ruhları besleyen ve serbestçe dolaştıran kaynaklardır.

Bunlar da ne öyle fırsattan istifadecilerin sansür naralarıyla ne de özgürlük gibi kutsal bir kavramı başıboşlukla karıştıran sinsilerin nutuklarıyla tespit edilemez.

Bu, çok geniş kapsamlı bir konudur ve uzun bir süreçtir. Çözüm sunmadan önce sorunu, sorunu tespit edince de kaynağı tespit etmek gerekir. Çözüm ondan sonra gelmelidir.

Aziz Nesin’in “Ölmüş Eşek” kitabında, tahtalıköyden Eşekarısı dostuna mektup yazan Ölmüş Eşek’in anlattığı bir olay vardır. Ölmüş Eşek’in cansız bedeni yerde yatarken başına toplanan kalabalıktan bir kısım insanlar ahlarla, vahlarla sızlanırken bir kısmı Avrupa’da, Amerika’da neler olduğunu anlatır. Diğer bir kısmı da sürekli “Yahu ne duruyoruz? Adam ölüyor yahu!” deyip durur.

Sonuçta kimse bir şey yapmaz. Bu konuşmalardan sonrası Türkiye’nin değişmeyen trajikomik halleridir.

İşte biz bugün X denen platformda bu durumdayız.

Kur’an’da “Bilenle bilmeyen hiç bir olur mu?” ayeti vardır. Bilenle bilmeyenin bir olmaya yaklaştığı bir zamandayız. Demek ki hâlâ uçurumun kenarındayız.

Mustafa Kemal’in uçurumun kenarından alıp bayındır hale getirdiği o yıkık ülkeyi yeniden harabe yapmak istiyorlar.

Ve biz, Ölmüş Eşek’in başında toplananlar gibiyiz.

Doktor mu suçlu, hasta mı? Öğretmen mi suçlu, öğrenci mi? Ülkeden göçenler hain mi, ülkede kalanlar enayi mi?

X’te “Menemen soğanlı mı olur, soğansız mı?” diye bir paylaşım yapılsa altında kıyamet kopar. İşte toplum bu kadar kışkırtılmış vaziyettedir.

Dindar ve kindar bir nesil isterken başarılı bir şekilde aşılayabildikleri tek şey kindarlık oldu. Dindar gibi görünen ama neoliberallerin piyasa İslam’ını temsil eden kitle de cabasıdır.

Doğruları söyleyen dindara da tahammülü olmayan hatta Müslüman dahi saymayanlara dindar ve kindar diyebiliriz.

Türkiye’nin içinde bulunduğu paradokslardan bir tanesine küçük bir örnek verelim.

Kimi vatandaş IŞİD vb. terör örgütlerinin bulunduğu ve gençlerin çetelere özendiği bir zamanda bireysel silahlanmayı gündeme taşırken kimi vatandaş da bu tehlikeli örgütlerin olduğu bir zamanda bireysel silahlanmanın zararlı olabileceğini düşünüyor.

Güvenlik güçleri ve yargı kurumları yok mudur? Elbette vardır. Ancak toplum kendini tehlikede hissetmeye başladığı zaman herkes kendine şunu sorar: Güvenlik güçlerinin yetkisi kısıtlanırken, yargı kurumlarının verdiği cezalar caydırıcılıktan uzaklaştırılırken saldırganla benim arama kim girecek? Bir namlu bana doğrulduğu zaman, yargısı ve güvenlik gücüyle soğukkanlı olmamı sağlayacak bir asayiş mevcut mudur?

Hiçbir polis, canlı bombayı durdurması gerektiğinde “Soruşturma yer miyim? Görevimden olur muyum?” diye düşünmemelidir. Güvenlik güçlerini hem birtakım sözde sivil toplum kuruluşlarının uyduruk hümanist argümanlarından hem de siyasi partilerin sıkıştırmalarından kurtarmak gerekir.

Sivil ve asker-polis arasındaki bağ eskisi gibi kuvvetlendirilmeli ve güvenlik güçlerinin siyasetçiler karşısında daha öz güvenli olması sağlanmalıdır.

Görülüyor ki Türk gençleri sokağa çıktığında polislerin bir kısmı hayli etkilidir. Herhangi bir saldırgan karşısında ise tereddüt ve alttan alma hali daha fazladır.

Siyasi iktidarın tüm bu meselelerde tavrı bellidir.

Okul baskını olur, Gladio der. Yolsuzluk ortaya çıkar, komplo der. Ekonomi geriler, muhalefet der. Sorun çıkar, sansür ister. Eğitim hepten bozulur, laiklik der. Eleştiri olur, darbe der. Aydın konuşur, tutukla der. Belediyeyi kaybeder, operasyon der.

Hem bunları başkalarının üstüne atarak olumsuzlukları kabul eder hem de güllük gülistanlık bir tablo çizerek dünyanın bizi kıskandığını iddia eder.

Ne diyelim?

Mağduru daha da mağdur etmeyi dünya standartlarında çağdaş hukuk olarak görmeye devam edelim. Batılılara uyacağız diye bize uymayan standartları hayatımızın her alanında başımızın tacı yapalım. Varsın, başımızda eğreti dursun.

Ama bir şeyi de unutmayalım.

Çürüğü ayıklamazsan çürük, taze olanı da bozar.

Suça sürüklenen çocuk, taze bahar kokan çocukları hayat dalından koparmaya devam ediyor.

Aslı Latince olan bir söz vardır: “Uçurum, uçurumu çağırır.”

Hatalar hataları ve yıkımlar yıkımları çağırır.

Barış, ahlaklı insanların dilinde anlam kazanır. Döneklerin, kullanışlı taşeronların barıştan söz etmesi barışı lekeler.

Ülkemizde olan budur.

Aşağılık vatan haininin tişörtündeki “timsah”, güya barış için gözyaşı döken kullanışlı taşeronların simgesi oldu.

Biz buna “timsah gözyaşları” diyoruz.

Çünkü gerçekte hiçbir şey barış adına yapılmıyor.

Gerçek bir barışta ne verildiği, ne alındığı konuşulur. Bugünkü sözde barışta kimin ne verdiği, kimin ne aldığı gizleniyor.

Siyasetin dinozorları “Silah bırakanlarla omuz omuza savaşacağız.” diyor.

Basın ve medyanın borazanları “Onları topluma kazandıracağız.” diyor.

Anayasa değiştirme fetişistleri “Onlarla Türk milleti çatısında buluşacağız.” diyor.

Hepsi iktidar partisinden beslendiği için el birliğiyle düpedüz yalan söylüyor. Adına “barış” diyor, yalana barış demeyene de “faşist” diyor.

Terörist gidecek dağda yaşayacak, her türlü silahlı eğitimi alacak, Fırat Çakıroğlu örneğinde olduğu gibi bir adamı nereden ne şekilde bıçaklayacağına kadar öğrenecek, dağda isyan hâlinde yaşamanın getirdiği psikolojiyle güya topluma kazandırılacak.

Ne istiyorsunuz kardeşim bu milletten siz?

İnsanların hukuktan yana şikayet ettiği, hukukun hukuk olmaktan çıkıp prosedüre dönerek suçluların promosyon olarak tatile gönderildiği sisteme dönüştüğü bir ortamda teröristimiz mi eksikti?

Bu nasıl barış?

13 tane kadını ve çocuğu öldürüyor, serbest kalıyor, “barış” oluyor. Öyle mi?

Bu barışta Türk milletine mağlubiyet, bölücülere zafer psikolojisi aşılanıyor. Milletin psikolojisi çökertilip ihanet de her yere sıçratılırken bir de savaşın kapımızda olduğu iddia ediliyor.

Savaş kapıdayken milletin psikolojisini bozanların ihaneti, düşmanların bombalarla vereceği tahribattan daha tahrip edicidir.

Biz ne zaman AKP’nin iktidardan gitme sinyalini aldığını görsek milletçe “Savaş ve Barış” romanını okumaya başlıyoruz.

Bir yanımız “barış” oluyor, diğer yanımız “savaş”.

Tek bir suç kaydı olmayan tertemiz Türk çocuklarına “faşist katil” diye saldıran timsahlar, otuz bin insanın katilleri için gözyaşı döküyorlar.

Bundan âlâ tiyatro mu olur?

Açılım tiyatrosu bir defa gerçekleşti, o zaman trajediydi.

İkinci defa gerçekleşiyor, adı komedidir.

“Siyasi iktidarın ayakta kalabilmek için küresel güçlerle Türkiye’yi dizayn etmeye çalışması” adlı oyuna hoş geldiniz.

Kısa bir oyun…

İyi eğlenceler.

Akıllı adam, düşmanın aklını ele geçiren adamdır. Akılsız adam, düşmanının aklıyla hareket eden adamdır.

Sosyal medya, maskeli makinistlerin koyunları kendi katarına bindirdiği mecradır. Bütün koyunlar birbirini uçuruma doğru telkin eder.

İnsan hafızası, anıları zannedildiği gibi video kaydı olarak almaz. Daha sonradan parçaları birleştirir. Bu yüzden insan hafızası sesleri, görüntüleri bir araya getirerek hatırlamaya çalışır. Bu sırada birçok şeyi belli bir ölçüde ya da tamamen yanlış hatırlayabilir.

Bu nedenle bazı olaylar ve durumlar “semboller”le kaydedilir. Bir kelime, bir görüntü, bir ses birçok şey çağrıştırabilir. Çağrışımlar bir araya gelince insan hatırlamaya başlar.

Mustafa Kemal, Türk bayrağı, Türk vatanı, Türk milleti, Türk devleti… Bunlar zihninizde neyi harekete geçiriyor? Bir düşünün bakalım.

Gösterge bilimi, psikoloji, şu veya bu demeyeceğiz. Ayrıntıya girmeye gerek yok.

Geçtiğimiz günlerde, X platformundaki anonim bir hesaptan güya isyan halinde bir paylaşım yapıldı. Hamasi bir söylem içinde yazıldığı için çok etkileşim aldı.

“Şehitler ölür, yangın onların baba evine düşer, siz bu acıyı ailelerine sorun.”

Açılım sürecindeki iktidar ve ortaklarının muhalefet kimliğine bürünmüş söylemidir bu. Açılıma muhalefet edenlerin şehitleri hatırlatmasına karşı, insanların hamasi cevapla karşılaşma korkusuna sürüklenerek susturulmasıdır.

Böylece güya “şehitler” söylemi, açılım gafletinin önünden kaldırılmış oluyor.

Oysa ocağına ateş düşmemiş Türk evi yoktur. Yaşadığı acıya rağmen “Vatan sağ olsun.” demeye devam eden Türk anaları, Türk babaları vardır.

Şehitler ve gaziler, hafızamızın ve bilincimizin kodlarıdır. Şehidin unutulması, toplumun çökmesidir. Demek ki şehit, unutulduğunda da ölmez. Ölen, insanlığını yitirendir.

Şehitlerin ölüp ölmediğiyle ilgili dini hüküm neymiş? Bu bizi çok alakadar etmez.

Ancak bilesiniz ki şehitleri unutmak, hafızanın sıfırlanmasıdır. Bu topraklarda en çok şahit olduğumuz şeylerden biri, hafızaların sıfırlanmasıdır. Hafıza sinsi propagandalarla sıfırlanıp durmasaydı, bu ülkenin siyasi çehresi çok başka olurdu.

Sözün özü…

Kimsenin katarına binmeyin.

Düşmana aklınızı kullandırmayın.

Şehitler ölmez. Şehitler ve gaziler hafızamızın en güzel, en şerefli sembolleridir.

Yitip giden yegane şey, ahlak ve akıldır.

Mustafa Kemal’in askerleri akıllı ve ahlaklıdır.

Selam olsun, Mustafa Kemal’in askerlerine!

Daha önce yazdığımız bir etimolojiyi tekrar aktararak konumuza giriş yapalım.

“Terör” kelimesinin kökeni Latince “terrere”ye dayanır. “Terrere” sözcüğü “korkutmak, dehşete düşürmek, tedirgin etmek, dehşetle caydırmak” gibi anlamlara gelir.

Teröristin amacı sadece korku yoluyla sindirmek, moral bozmak değildir. Korku, insanın hayatta kalma mekanizması olduğu kadar duygudur da. Dolayısıyla korku duygusu, insanı yöneten duygulardan biridir.

Dehşete düşmüş bir toplumda aklıselim aranmayacağı için bölünmüşlük, telaş, dolayısıyla da kaos vardır.

Böyle bir toplum her türlü komploya müsaittir.

Demek ki bir terör örgütünün herhangi bir ülkeye gerçekleştirdiği saldırılardan bir müddet sonra insanların karşısına dikilmek, onlara “Yakın zamanda şehit verdik.”, “Terör var, eğlenmeyin.” gibi ifadelerle telkinde bulunmak doğru değildir.

Terör, huzursuzluk yaratmak ister. Asker, insanları mutlu yaşayabilsin diye hayatını feda eder. Askere vefa gösterildiği sürece yaşamı devam ettirmek de esasında terörle mücadelenin bir parçasını oluşturur.

İsrail’in kuruluşundaki terörü çok az biliriz. O terörün İsrail’in iktidar partisi Likud’un temellerini oluşturduğunu, Netanyahu ve benzerlerinin uyguladığı siyasetin hamasi olarak değil gerçekten terör siyaseti olduğunu ise çok daha az biliriz.

Oysa bu siyasetin ve İsrail’in temelinde IRGUN (Tsava-Leumi / Ulusal Askeri Örgüt) olarak bilinen terör örgütü vardır. Her ne kadar Haganah gibi örgütler de olsa IRGUN’un daha önemli olduğunu söyleyebiliriz.

Burada biraz eskiye gidelim.

Günümüzdeki en yararsız tartışmalardan birinin, sanki bugünün meselesiymiş gibi “Abdülhamid-İttihat ve Terakki” tartışmaları olduğunu yazmıştık. Elbette tarihin bir meselesi olarak ele alınması başkadır ancak tam bir hastalığa dönen bu tartışmalar kişilerin ve görüşlerin sembolleştirilmesini de geçti. Tam bir fesata dönüştü.

Kimisi Abdülhamid’i kimisi İttihatçıları Siyonistlerle hareket etmekle suçluyor. İnternet ortamında Mustafa Kemal de dahil olmak üzere pek çok tarihi şahsiyetle ilgili uydurulmuş bilgiler, sözde kitap görselleri, çarpıtılmış bilgiler yer alıyor. Bu paylaşımlar üzerinden toplum bölünüyor. Bu yalanlara inananlar fanatik derecede kendi devletlerine düşman oluyorlar ama devleti, milleti korumak davasında olduklarını zannediyorlar. Kandırılmışlık psikolojisi içerisine giriyorlar.

Siyonizm’in tarihi gelişimini göz önüne almadan konuşmak yanlıştır.

Yahudiler Osmanlı topraklarında Avrupa ve Rusya’ya göre daha iyi şartlarda yaşadılar. Bu nedenle ilk Siyonistlerin önemli bir bölümü Türk düşmanı olmadığı gibi İsrail devletinin kurulması konusunda tam anlamıyla hemfikir değillerdi.

Aslen Odessalı bir Yahudi olan Zeev Jabotinsky ise Türk düşmanıydı. İsrail devletinin kurulması gerektiğine inanıyordu. İngilizlerle yakınlaştı, onlara yaklaşabilmek için de Yahudi katliamı yapan Rusya’ya kinini erteledi. Osmanlı’yı düşman belledi.

Türkiye’de Dr. Nazım Bey gibi isimlerle görüştü. Beklediği desteği alamadı. Osmanlı ve Almanya ise Siyonist gücü elinde tutmaya çalışıyordu. Siyonistler Osmanlı yönetimiyle görüşmeler, pazarlıklar yapsa da İsrail devletinin kurulması konusunda İngilizler istekliydi. Evanjelist siyasetçileri olan İngilizler, Jabotinsky ve yoldaşlarıyla beraber Yahudi lobisini büyük ölçüde kendilerine çektiler.

Tam bir istihbarat servisi işi olarak öne sürülüp durulan Moiz Kohen, Yahudi İttihatçı, pazarlıkçı Abdülhamit söylemlerinin altında Siyonist komplosu yatar. Cahilce yapılan propagandalara karşı gerçekte Munis Tekinalp’in Yahudi olduğu bilinirdi, Osmanlı delegesi olarak Dünya Siyonist Kongresine katılmıştır.

İttihatçıların arasında Yahudiler olması normaldir çünkü bunlar Osmanlı tebaasıydı, Osmanlı bir imparatorluktu, üstelik Türk çocukları savaştan savaşa giderken zenginleşip aydın kimseler haline gelenler de bunlardı.

Abdülhamit zamanında Kudüs’e ciddi bir Yahudi göçü olduğu, Rothschildlerin bu işlerdeki rolü gerçektir. Ancak eğer Jabotinsky’nin ve İngilizlerin Türk karşıtı propagandası olmasaydı belki I. Dünya Savaşı’nın seyri daha başka olacaktı.

Sosyal medyanın en büyük propagandalarından biri, Türkler ve Yahudilerin savaşmadığı yalanıdır. Bu yalan hem tarihi okuyup analiz etmeyen hem de hiç okumayanların ortak iddialarından birisidir.

Yahudiler neredeyse 2000 yıl boyunca kendileri için savaşmadılar, bu bir.

2000 yıl sonra Yahudi’nin Yahudi’yle omuz omuza savaştığı savaş Çanakkale’dir, bu iki. Siyon Katır Bölüğü nakliyecilik hizmeti gördüğü bu cephede savaşmış, tecrübe elde etmiştir.

Kudüs’ün bizden alınmasında Rus ve İngiliz Yahudilerinden oluşan Tüfekçi Alayı büyük rol oynamıştır, bu da üç.

Devletler birbirleriyle bütün savaşlarını açıktan yapmazlar. Yahudi toplumu tüm dünyada fesatçı bir kavim olarak bilinir. Yaşadıkları çok dramatik olaylar olduğu doğrudur, anti-Semitizm’in Siyonizm’i fazlasıyla beslediği daha doğrudur. Siyonizm’in Yahudilerin başına çok iş açtığı, yaşanan felaketlerin Yahudileri kamuflaj ustası yaptığı bir başka doğrudur.

İngilizler Siyonistlere bir devlet vermiştir ama Siyonistler İngilizleri o devletin topraklarında istmemiştir. Tamamen bağımsız olabilmek için Haganah, IRGUN gibi terör örgütleri kurdular. İngilizlere karşı terör faaliyetleri uyguladılar.

Bu terör faaliyetlerinden ötürü asılanlardan biri Kürt Yahudisi Moshe Barazani (Barzani) idi.

Rusya-Ukrayna Savaşı’nda gündeme gelen konulardan birisi Nazilerdi. Pek çokları için Zelensky’nin Yahudi olması nedeniyle Ukrayna tarafında ırkçı faaliyetlerin bulunması mümkün değildi.

Oysa iki tarafta da Nazizm ideolojisine mensup gruplar ve bu grupların kullandığı semboller vardı.

Ancak esas mesele şudur: Zelensky’nin ya da bir başkasının Yahudi olması o kişinin Nazi ideolojisine sahip olmasının önünde engel değildir.

Nazi Almanya’sı kurulmadan hemen önce ve Nazi iktidarının kurulduğu yıllarda Aryanist teoriyi savunan, Yahudilikten nefret eden, Yahudilerin en büyük sorunu olarak Yahudiliği görenler vardı. Bunda Avrupa aydınlanmasının temelinde Helenlerin olduğu inancının payı büyüktür. Çeşitli Yahudi yazarlara göre Yahudi dini ve kültürü Helenlerden aşırmaydı.

Bu konuya değinmemizin sebebine gelince…

IRGUN başta olmak üzere pek çok Siyonist oluşum, İsrailli veya dünyanın başka yerlerinden Yahudiler tarafından ciddi tepki görüyorsa bunun tek sebebi Yahudilerin tehlikeye atıldığı terör siyaseti değildir.

Bu tip Siyonistler aynı zamanda Nazilikle de suçlanmıştır ki bu da sadece ırkçı olmaları yönünden bir benzetme değildir.

Buyrun, Jabotinsky ve Mussoli’nin birlikte çekilmiş bir fotoğrafı:

Mussoli’nin sonradan hangi yöne gittiği önemli değildir. Onları hangi şartların bir araya getirdiği önemlidir. IRGUN gibi bir örgütün kurulmasını bu fotoğraf çok güzel anlatıyor.

Şimdi daha önce yazdığımız bir konuyu hatırlatalım.

Jimmy Carter döneminde ABD’nin baskısıyla İsrail, Filistin’le barış masasına oturdu. 1977 yılında IRGUN’un siyasi kanadı ve Netanyahu’nun da partisi olan Likud iktidara geldi. Likud’un başında Yahudilerin bir kısmının da terörist dediği IRGUN mensubu Menachem Begin vardı.

Siyonistler mızıkçılık yapsa da Carter kararlıydı.

Ne var ki ABD’nin bu girişimine karşılık Amerika ve Orta Doğu’daki Siyonist lobi harekete geçti. Petrol fiyatları kontrolden çıktı, Amerika’da Carter’ın üstündeki baskılar arttı. İran’da bir İslam Devrimi gerçekleşti, Amerikan elçiliği Filistin’in de dile getirildiği sloganların atıldığı bir baskınla basıldı, Amerikalı diplomatlar rehin alındı.

Ta ki Ronald Reagan başkan seçilene kadar. Onun yemin ettiği gün, rehine krizi de sona erdi.

O yıllara kadar Sosyalizm’in daha güçlü olduğu Filistin direnişinde kontrol köktenci İslamcılara geçmeye başladı. Enver Sedat bir terör saldırısıyla öldürüldü. Cinayetin faili, köktenci bir Filistinli idi.

77’de aşırı sağcı Likud iktidarı, aynı tarihlerde Filistin’in radikalleşmesi, 79’da İran İslam Devrimi, Türkiye’de gerçekleşen ve bir geçiş süreci olan Türk-İslam sentezinin İslamcılığa dönüştürüldüğü 80’darbesi…

Bunların hiçbirinin tesadüf olmadığını anlamamız gereken bir zamandayız.

İsrail’de bugün Likud iktidardır. Likud öteden beri terör siyasetinden yanadır. Netanyahu siyasi kariyeri boyunca “İran, nükleer üretmeye çok yakın.” diyen bir teröristtir. Maksadı ise kendi hastalıklı hayallerini gölgelemek, dikkati başka noktalara çevirmektir.

Her zaman olduğu gibi saldırıyor, sonra dönüp ABD’ye bakıyor.

1973’teki Yom Kippur Savaşı’nda ne oldu?

İsrail yenilmek üzereydi. Tıpkı bugün olduğu gibi o gün de ABD tarafından hava desteği sağlanmasaydı Siyonist lobi ağır darbe alacaktı. Ancak Nickel Grass Operasyonu ile İsrail kurtarıldı.

Şimdi birtakım İsrailli gazeteciler, “Yarı finalde İran vardı, yendik. Finalde Türkiye var.” diyorlar.

O meşhur sözü değiştirelim…

Özgürlüğümüze, insanlığımıza, namusumuz olan vatanımıza göz diken hiçbir Siyonist, filmin sonunu göremez.

Bir mucize olmazsa ya da büyük dünya liderlerimizden biri (!) sahte çıkışlarından birini yapıp Netanyahu’ya yine artı puan kazandırmazsa İsrail’deki iktidarın çöküşü yakındır.

Gerçi hoş…

İkisinin de elinde puanı kalmadı.

Türk milletine mensup olmakla gurur duyan tüm samimi vatanseverlerin birlik olma, birbirini gerçekten sevme, birbirine destek olma zamanıdır.

İyi şeylerin zamanı geçmez.

Unutmayalım.

Karanlığı daha da karartmak kolaydır. Mesele içindeki umut, sevgi ve cesaretle karanlığı aydınlatmaktır.

Bu da bizim Mustafa Kemal’e, onun emanetine canımızdan aziz borcumuzdur.

Bir önceki yazımda ifade ettiğim “kan davalılar” işte bu hatayı sıklıkla yapıyorlar. Oysa Türk milleti bir aşiret değildir, Türk vatanı aşirete ev sahipliği yapan bir konak değildir. Kan davası güderseniz soyunuz kurur, konağınız harabeye döner.

Rusya-Ukrayna Savaşı’nda milleti ılık Rusçulukla suçlayan beton kafaların asla anlamadıkları nokta bu oldu.

Dibindeki Irak işgal edildi. İran’la savaş daima Batı Avrupa ve ABD’nin gündemindedir. Yine bir diğer komşun olan Suriye’de yıllardır iç savaş var ki hem Irak’ın işgali hem de Suriye’nin iç savaşı ırk, din ve mezhep bakımından Türkiye’deki dinamikleri de harekete geçirmek için kullanıldı. Gürcistan’ı Rusya’nın üstüne salıp Rusya karşısında küçük düşmesine sebep olanlar aynısını Ukrayna’ya da yaptılar.

Kıbrıs’ta durum ortadadır. Doğu Akdeniz ve Ege’de durum ortadadır. Batı emperyalizminin bu meselelerin hiçbirinde bizden yana tavır almadığı da ortadadır.

Ha, “lobi faaliyetleri”yle bu işleri çözeceğini düşünenler vardır. Lobicilik elbette önemli bir faaliyettir ama nihayetinde karşılaşacaklarını ben size söyleyeyim: 2013 öncesi Türkiye.

Karşınıza çıkacaklar ve ulus devleti yıkmak için ne gerekiyorsa isteyecekler. Afrika’da kaç milyon kişinin Fransızca konuştuğunu, kaç milyon kişiye Afro-Avrupa ırkı propagandası yapıldığını konuşmaksızın Türkiye’de resmi dil meselesine girecekler. Özerklikten girip Irak-İran-Suriye’de kurulmak istenen Kürt devletine göz yummanızı değil, direkt destek vermenizi isteyecekler.

Bütün bunları yaptığınız zaman bırak Kıbrıs’ı, Ege’yi Akdeniz’i; Güneydoğu’yu elde tutarsanız helal olsun!

Tutamazsınız.

Milleti ılık Rusçulukla suçlarken bir bakmışsınız sizi ılık milliyetçi yapmışlar!

“ABD’yle ilişkiler iyiye gidiyor.” ifadesi kadar tuzak bir ifade var mıdır?

90’lı yıllarda Apo’yu kovalarken ABD istihbaratı seni, beni, onu, hepimizi dinlediği muazzam dinleme sistemiyle tak diye Apo’nun yerini saptayıverdi. Teröristbaşı alındı, Türkiye’ye getirildi, mahkeme önüne çıkarıldı, hatta o da neredeyse ılık milliyetçi olduğunu açıklayıverecekti!

Nasıl açıklamasın?

ABD yancılarının devleti geri plana atıp dolaylı yoldan “ABD sayesinde yakaladık!” dediği Apo kısa sürede demokrasi kahramanı oldu!

E bu olayların olduğu bir ülkede her şey olur. Ergenekon kumpaslarında teröristten devlet sevgisi dinleyen FETÖ’cü savcılar vardı!

Artık yoklar!

Gerçekte ılık milliyetçilik diye bir şey elbette olamaz. Milliyetçilerin arasına sızan FETÖ ve diğer Amerikan beslemeleri ne kadar hainlikler yapmış olsa da tarih yeniden başladı. Fukuyama gelse bunu inkâr edemez.

2013 öncesinde ve sonrasında aslında pek bir şey değişmedi. Ilımlı Müslüman daha da ılımlı oldu. Oy kaybedeceği zaman arada sertleşir gibi olsa da her öfke krizinden sonra daha da ılımlı hâle geldi. Gelmek zorunda.

Lafı çok uzatmayacağım.

“Ordu bitti.”, “Ordunun sözü geçmez.”, “Biz emrederiz, siz yaparsınız.” diye ahkâm kesen ve kendini basının, medyanın baronu zanneden alıkların hayal kırıklıkları da hiçbir zaman bitmedi. Kurdukları hayaller böyle olduğu sürece de bitmeyecektir.

Eğer onların istediği gibi olsaydı 90’larda İran’ı bombalamak üzere kalkan F-16’lar geri dönmeyecekti.

Eğer onların istediği gibi olsaydı Suriye’de Esad’la savaşırdık. Sayısız provokasyona rağmen savaşılmadı.

Eğer onların istediği gibi olsaydı Mısır’la ebediyen düşman olurduk. Doğu Akdeniz meselesi en büyük darbeyi dışarıdan değil, içeriden almış olurdu.

Böyle de bir irade vardır.

Kimde mi?

Tarihi yeniden başlatanlarda.

Yunan Generali Anastasios Papulas ise Türkiye derinliklerine inmenin tehlikelerini görmesine rağmen büyük bir fatih olma umuduyla Yunan ordusunu bozguna sürüklemişti. Şeytan her zaman cazibe satar. Şeytandan fatihlik, güç, şehvet, şöhret satın alan herkesin sonu da bozgun olur.

Bir ülke doğrudan işgal edilebilir. O zaman sath-ı müdafaa başlar. Doğrudan işgal edilmeyen ülkelerde de sath-ı müdafaa geçerli olabilir. Türkiye yalnız askeri anlamda değil, her alanda sath-ı müdafaada olmak zorundadır. Türklüğün her alanda savaşın her türlüsüne maruz kaldığı açıktır.

Terör yaratmak, bir ülkeyi bölmek için de yok etmek için de yönetmek için de kullanılabilen bir yöntemdir.

Adaletsizlik, ayrımcılık, fakirlik ama hepsinden önemlisi cahillik terörün beslendiği ana kaynaklar olabildiği gibi millete yönelen psikolojik harbe karşı gardını indirmiş bir devlet de terörün sürmesine neden olabilir.

Şehit Binbaşı Ahmet Cem Ersever, yazdığı kitaplarda terörün kaynaklarından hükümetlerin hatalarına kadar birçok noktayı aydınlatmıştı. Zaten ülkemiz siyasetçilerinin bölücü terör örgütü konusundaki cehaleti onu bu kitapları yazmaya ve psikolojik harekata katılmaya yönlendirmişti.

Çünkü bu vahşi hainler örgütünün ne istediğini bile bilmeyen iktidar mensupları, muhalefet mensupları vardı.

Binbaşı Ersever ne yazık ki şehit edildi.

Ve bizim ülkemizde her zaman olduğu gibi demokrat maskeli neo-liberaller tarafından terörün doğma ve sürme sebebi Ersever daha doğru bir ifadeyle Türk ordusuymuş gibi gösterildi. Düşmanımızın en belirgin özelliğidir: Bizim canlarımızı alır, cinayeti de bizim üstümüze yıkar.

Gerekirse kendinizi öldürdüğünüz için kendinizin katili ilan edilip, mezardan çıkartılıp asılırsınız!

Bugün diğer partileri terör üzerinden vurmaya çalışan iktidar partisi, dün terörle mücadele kahramanlarını her türlü iftirayla karalamaya çalışan kirli kampanyalara öncülük ediyordu.

Terör, fitnenin en acımasız şeklidir. Ülkeyi karanlığa sürükleyenlerin yarattığı sisli havada toplum birbirine kırdılırılır, güven yok edilir, sol ve sağ etiketli etnikçi söylemler üzerinden ulus bilinci sindirilir, millet için gerekli fikirler canavarlaştırılırken sert güce maruz kalacak bir yumuşak karın oluşturulur. Bu yumuşak karın, demokrasi ve sivilleşme söylemleri üzerinden yaratılan sahte hümanizmdir.

Sahte hümanizm şunu söyler: “Gel, ne olursan ol, gel. İster hain ol ister etnikçi ol ister terörist ol. Askersen gelme, Türk’üm diyorsan gelme ama onun haricinde ne olursan ol, gel.”

Daha önceki yazılarımda ifade ettiğim üzere Türk devletinin milli güvenlik için gerekli savunma reflekslerini kırdılar. Daha doğrusu devletin ve milletin milli güvenlik meselelerine bakışını ayrıştırdılar.

Devlet akılla hareket etmek zorunda olduğu için kendisine yönelik saldırılara bilmeden alet edilen kamuoyunu teskin etmek durumunda kaldı. Bunun nedeni ise Türk devletine hizmet eden başta emekli Türk subayları olmak üzere her vatanseverin “derin çete” ve “darbeci” iftiralarına maruz bırakılmasıdır.

Yine daha önceki yazılarımda ifade ettiğim üzere emekli Türk amiralleri konuşursa pokemon gibi bildiği tek kelime olan “darbe” söylemleriyle ortaya atılan dangalaklar, sözde emekli CIA mensupları Graham Fuller veya Henri Barkey konuşursa gömlek ilikleyip Türkiye’nin geleceğinde kimin refah içerisinde yaşayacağını anlamaya çalışıyorlar.

Ve buna göre konum alıyorlar.

Bakın çok güzel bir Türk atasözüdür: “Kahpe içeride olunca kapı kilit tutmaz.”

Dağa, taşa sırtını yaslayıp yazın, kışın memleketi savunan adamları terörist gibi gösteren neo-liberal pokemonlarla güya terör üzerinden muhalefet partisini vurmaya çalışan pokemonlar aynı olursa elbette kapı kilit tutmaz.

Bir şeyi iyi bilelim.

Sath-ı müdafaa için akıl gözüyle bakmak gerekir. Adaletli bakış açısı ancak akıllı dolayısıyla ahlâklı adamlarda olur. Akıllı olamayan ahlâksızların olduğu yerde bölünme olur. Bölünmenin olduğu yerde de sath-ı müdafaa olamaz. Bütün vatanı korumak, bütün olarak elde tutmak için bütün milleti sevmek, bütün milleti bir arada tutmak gerekir.

“Senin hainin, benim hainim” diye bir şey olamaz.

“Senin teröristin, benim teröristim” diye bir şey olamaz.

İktidar partisinin iktidara gelişi, iktidarını güçlendirmesi, iktidarını koruması ve sürdürmesi süreçlerinin aynısı CHP tarafından uygulandığında protesto edenleri ne kadar samimi bulabiliriz?

Evet, Şeyh Sait haindir.

Ama AKP’li de olsa haindir CHP’li de olsa haindir!

Siyasi partiler bilerek veya bilmeyerek kirli bir oyuna alet oluyorlar. Sath-ı müdafaayı kırmak için milleti bölecek sinsi oyunları destekliyorlar.

CHP’ye Kürt oyları için uyguladığı söylenen strateji nedeniyle eleştiride bulunuyoruz. AKP’yi hem kuran hem iktidara getiren hem de iktidarda tutan kadroların Kürt-İslamcı olduklarını sahte milliyetçilik söylemleri nedeniyle unutuveriyoruz!

Terörle mücadele fırkalarla olmaz.

Hele açılıp saçılımcı fırkalarla hiç olmaz!

Yazının bu bölümünü yine Sakarya Meydan Muhaberesine değinerek noktalayayım.

22 gün 22 gece sürdüğünü yazdığım bu muharebenin kolay geçtiğini düşünmeyelim. Türk milletinin kaderinin belirlendiği bu savaşta, ne yazık ki ordunun yarısı kaçaktır. Savaşın başında 10.000 firar varken sonunda firarlar 48.335’e ulaşmıştır. Bu nedenle muharebe aynı zamanda subayların savaşı olarak da nitelendirilir.

Ve yine ne yazık ki kaçakların durumundan ötürü birçok Türk subayı şehit olmuştur.

Tüm buna rağmen savaşı Mustafa Kemal kazanmıştır.

Mustafa Kemal, neredeyse 50.000 firarisi olan bir orduyu yeniden toparlayan lider komutandır.

Dünden bugüne çok şey değişti sanıyorsanız devletlerin zamanıyla insanların zamanını birbirine karıştırıyorsunuz demektir.

Şimdi yazının ikinci bölümüne gelelim.

ABD’li elçilerin güdümünde çalışan Yeni Şafak da FETÖ zihniyetinden çıkamayan yayın organlarından biridir. Bu yayın organının Balyoz arşivinin bir kısmını yazdım. Daha sonra Veryansın TV’de daha ayrıntılı bir şekilde hem Balyoz hem de Ergenekon arşivi ortaya saçıldı.

Bu yayın organının yazarlarından İsmail Kılıçarslan, “Yoksul Evlerin Şehit Çocukları” başlıklı bir yazı yazdı.

Özetle, “Evet, şehit olanlar hep yoksul ama bütün ülkelerde böyle. İnsanın olduğu yerde sınıf da olur.” dedi.

Söz konusu askerlik olduğunda bilhassa Türk milleti için sınıf ayrımı olamaz. Askerlik bunun olmayacağını, olursa ordunun dağılacağını bileceğiniz ilk yerdir. Takkeli neo-liberallerin bu gerçeği bilmemesi normaldir. Onlar soyca Türk olsalar da bilinç bakımından Türk diyemeyeceğimiz kimselerdir.

Yani “Zengin adama askerlik zorunluluğu yok.” diye bir şey olamaz.

O zorunluluk bedelliyle ortadan kaldırılabilir belki ama adı üstünde “bedel”le oluyor. Yaklaşık 1 aylığına bile olsa her Türk erkeği o kamuflajı giymek zorundadır.

Ama asıl meselemiz bu değildir.

Rahmetli Aşık Mahsuni Şerif, “Sınıfsız Okul” türküsünde şöyle diyordu:

“Sınıfsız Okul

Boşa döğüşmeyin bizim yiğitler
Sizi vurduranlar vurulmuyor ki
Kim bilir nerede, hangi koltukta
Kömürde, tarlada yorulmuyor ki

Aynı baba dölü ölen, öldüren
Ölenle öldüren, iti güldüren
Yok muyudu bunu size bildiren?
Vur diyenler bur’da görülmüyor ki

İşçiyi işçiye düşüren zalım
Boynumuzda boza pişiren zalım
Bu kadar bardağı taşıran zalım
Gözümüz önüne serilmiyor ki

Yeni adı çıkmış sağ ile solun
Tarihte borcu yok kullara kulun
İki yanı birdir yattığın çulun
Bilirsin ölenler dirilmiyor ki

Mahzuni der nedir Hak’kın davası
İnsana benzer mi köpek mayası?
Uy tükensin, bitsin sınıf kavgası
Sınıfsız bir okul kurulmuyor ki”

Sınıfsız okul kurulmuyor olabilir. Sınıf kavgası nerede çıkar?

Yazının ikinci bölümü bu kadardır.

Türkiye’de milleti bir yalana inandırmak için dizi veya film çekmeniz, roman yazdırmanız yeterlidir. Daha önce Ötüken’in internet sitesinde bu konuyla ilgili görüşlerimi yazmıştım. Bugün biraz daha genişleterek ele almakta fayda var.

En son Kurtlar Vadisi Pusu dizisinin senaryo ekibinde yer alan Selman Kayabaşı’yı Türklerin Tolkien’i olarak nitelendiririm. Tabi ki edebî yeteneğinden, hayal dünyasından hele Tolkien gibi bilge bir kişi olmasından ötürü değil ama Kayabaşı’nın da Tolkien gibi hayalî bir dünyası var. Tolkien’in Orta Dünya’sı, Kayabaşı’nın derin dünyası meşhurdur. Yalnız iki yazar arasındaki farklar yetenek ve bilgelikle sınırlı değildir. Orta Dünya’da gerçeklik iddiası yoktur ama derin dünyada vardır!

Kayabaşı’nın Kafkas Ruleti – 1 romanını okuyalı çok uzun yıllar oldu. Kitap 2005’te yayımlandı, benim okuduğum yıl sanırım 2006’ydı. Kitapta “Ergenekon” yapılanmasından söz ediliyordu. Gladio’nun, İkinci Dünya Savaşı sonrası nasıl ve ne nedenle kurulduğu, hangi ülkelerde hangi adı aldığı yönündeki ezber olacak bilgiler yer alıyordu. Sonradan bu kitaptaki Gladio metni neredeyse olduğu gibi Kurtlar Vadisi Gladio gibi fimlerde ve ciddiyetsiz köşe yazılarında kullanılmaya başladı. Aynı romanda, yurt dışındaki Türk cemaatlerinin cumhuriyet düşmanı olmadığı, onlara ön yargı ile yaklaşıldığı, onlarla beraber hareket edilmesi yönünde fikir belirten karakterlerin olduğunu da hatırlıyorum.

Böyle romanlar tarihi de evirip çevirerek farklı bir şekil içine sokar. Moğolların yükselişine Tapınak Şövalyeleri’ni ekler, Yavuz’un ölümüne ezoterik bir tarikatı karıştırır veya Mustafa Kemal’in dehasını gizli teşkilatlara bağlayarak küçültmeye çalışabilir. Dahası, Kayabaşı’nın romanlarındaki hayalî gizli teşkilat tarafından yüzü kızartılan Enver Paşa, “Seni seçtik ama sen de az değilsin” şeklinde yaklaşılan Mustafa Kemal Paşa görmek mümkündür. İşte böyle bir dünyadır, derin dünya.

Gizli teşkilatlar konusunda çok efsaneler uydurulmuştur ama asıl tuhaf olan şey, bu efsaneleri kurgulayanların okuyanlardan önce inanmış olmasıdır. Yani ortada şizofrenik bir durum vardır. Yine Kayabaşı’nın – Teşkilat romanında olması lazım – Abdullah Gül’ün cumhurbaşkanlığı da Köşk’e gelen kim olduğu bilinmeyen bir adamla görüşmesine bağlaması ilginçtir. Gül, bugün siyasetin neresindedir? İktidarla arası nasıldır? İngiltere ile ilişkileri, Kraliçe’nin Gül’ü lakabı nereden gelmiştir? Bu soruları sorunca şunu da diyebiliriz: Tapınak Şövalyesi Köşk’e geldi, “Seni seçtim Pikaçu” dedi ve Gül, cumhurbaşkanı oldu. Kim yalanlayabilir? İşte size roman.

Roman yazarken kurgu yapmak elbette doğaldır. Yalnız kurguyu mutlak bir gerçekmiş gibi sunmamak gerekir. Bugün Kayabaşı’nın okurları vardır ama okurları arasında farkında olmadan mürit hâline gelmiş, bugünü ve tarihi onun hayal dünyasına göre yorumlayanlar vardır.

Zannederim Türkiye’de hiçbir yayın, Kurtlar Vadisi projesinin bilhassa Kurtlar Vadisi Pusu konseptinin yaptığı etkiyi yapamaz. Bugünden sonra da tutması çok mümkün görünmemektedir. Çok sevildiği için ilk Kurtlar Vadisi’ne çok fazla eleştiri yöneltilmez ama ilk proje çok masum değildir. Yayımlandığı dönemden başlayarak Pusu konseptinin 266. bölümüne kadar pür dikkat izlemişimdir. Özellikle Pusu’da ne anlatılıyorsa çoğu zaman tam tersini anlamak gerekir.

Açılım sürecinde “Muro” karakteri üzerinden neler anlatıldığını neredeyse tüm ülke biliyor. Aynı dizide sürekli şu mesajlar veriliyordu: Sizin zamanınız bitti. Sizin devriniz bitti. Artık sizin hükmünüz bitti.

Dizide bu tarz söylemlerin olduğu bölümlerle aşağı yukarı eş zamanlı Zaman gazetesi yayınlara bakın. Benzer ifadeleri oralarda da göreceksiniz.

Yine “Kaşifoğlu” adıyla anlatılan hain vasıflı bir karakterle güya Kaşif Kozinoğlu’nun anlatıldığını unutmamak gerekir. Kaşifoğlu karakterinin ölüm emrinin verildiği 136. bölümden üç gün sonra Kaşif Kozinoğlu hayatını kaybetti. O dönem bu olayın tam tersi olsa, mesela bir FETÖ’cü çukura düşüp ölse bunu bir Türk generaline bağlayıp içeri atarlardı. Bu dizinin yapımcıları hâlâ rahatlıkla gezebiliyorlar, büyük yatırımlara imza atabiliyorlar. Dokunan var mı? Yok. Aksine FETÖ ile mücadele konusunda o kadar bilinçsiziz ki hâlâ bu dizinin geri dönmesini bekleyen ciddi bir kesim vardır.

Yanlış politikaları doğru kabul ettirmenin çok basit yolları vardır.

“İhtiyarlar Heyeti” diye bir şey uydur, “Börü Budun” diye bir şey kurgula, yanlış politikaları bu hayalî örgütlere bağla ve milleti kandır. Politikaların yanlış olduğunu söyleyenlere de hain de, terörist de… Ne kadar kolay ama ne kadar tehlikeli, değil mi?

Bu dizilerin bir olumsuz yönü daha vardır. Toplumun dikkati devletin mahremine yönelmektedir. Devlet sırlarını merak eden ve kendini devletçi ilan eden kimseler, bir bakıyorsunuz, devletin sırları ifşa olsa da öğrensek derdine düşüyorlar. Bu nasıl devletçilik? Diğer yandan, devletin gizli sırlarını anlatma iddiasındaki demogoglara “Devlet sırrı madem, niye ifşa ediyorsun?” diye sormak gerekir. Muhtemelen onlar şöyle cevap vereceklerdir: “Millet bunları öğrensin, morali yerine gelsin diye yapıyoruz.” Gerçekten böyle düşünenler var. Kozmik Oda’ya girilmesine ses çıkarmayan insanlar, işte bu demogogların etkisindeki kimselerdi.

Afganları, Pakistanlıları, Arapları, bütün dünyayı bağrına basan azınlık ama yetkili bir kitlenin bizim milletimize karşı bu tahammülsüzlüğü neye dayanıyor acaba?

Cevabını siz biliyorsunuz.