“Ölüm yaşlılıkta değil yaşanmamışlıkta başlar.”

Seneca

35. yaşıma girmek üzereyim. Sadece bir haftalık bir tatilde şunu anladım: “Memento mori” (öleceğini hatırla) sözü, bizde başka Batılı refah toplumlarında başka anlaşılıyor.

Bu söz adeta keskin bir çizgidir. Çizginin bir tarafında yaşam sevgisi, bir tarafında ölümden sonraki sonsuz yaşam inancı var.

Zamanı ileri doğru akan somut bir çizgi şeklinde düşünelim. Yaşamayı bırakanın, olduğu yerde sabit kalamayacağı kesindir.

Öyleyse yaşamak ilerlemek, yaşamayı bırakmaksa gerilemektir.

Ölümden sonraki yaşama ve onun sonsuzluğuna dair inanç, bir kereliğine verilmiş olan yaşamı elinin tersiyle itmeyi beraberinde getirebiliyor.

Bunun içindir ki dini en uçlarda yaşayanlara gerici diyoruz.

Marmaris’te bir karaoke gecesi…

Geceye katılanlar Türk, İngiliz, Rus, Alman…

Turistler şarkı söylemek üzere ardı ardına sahneye çıkıyor. Şarkıcı olmadıkları belli ama özgürler, öz güvenliler, sahneyi bir şarkıcı gibi performans göstererek dolduruyorlar.

Bizlerin aklında ise Türklerin henüz sahneye çıkmadığına dair rahatsız edici bir düşünce var.

Derken iki Türk kızı sahneye çıkıyor. Özellikle ikincisi -üstelik İngilizce- öyle bir şarkı söylüyor ki gece boyunca ayakta alkışlanan tek performans oluyor.

Daha başka Türkler de sahneye çıkıyor. Karaokede kötü şarkı söylemek de eğlenceye dahildir ama pek çoğu utanarak, yerinde sallanarak şarkı söylüyor.

En iyi performansı gösteren Türk, yüksek promil alkollü bir abimiz. İki kolunu yana açıyor, şarkısını söylüyor, tamamlamadan oturuyor.

1- Başarılı sahne performansını ortaya koyan öz güvenli turistler, yaşamayı ve özgürlüğü keşfetmiş Batı ilerlemesidir.

2- Geride kalmaktan rahatsız olan Türkler, biraz Tanzimat’tır.

3- Utandığı için dans edemeden, sallanarak şarkı söyleyen Türklerin aklımıza getirdiği; bizim birbirimize olan hasetimizdir. Eğlenen insanı görünce ölümü ve cehennemi hatırlatan gericilerimizdir.

4- Ayakta alkışlanan tek Türk kızı, Mustafa Kemal’in Türk milletindeki uygarlık cevherine olan inancı ve güvenidir.

5- Yüksek promil alkollü abimiz, bastırılmış duygularımız ve biraz alkol yardımıyla dünyaya kafa tutuşumuzdur.

Ve ilerlemek, yaşadığının ispatıdır.

İlerleyebilmenin temeli, yaşamanın kıymetini bilmektir.

Yaşamak kaç yıl olursa olsun, kısadır ve biriciktir.

Kısa ve biricik yaşamda birbirimizi kırmamak gerekir. Hasetliği, kıskançlığı bırakmak gerekir. İnsanı sevmek, yaşamanın tadına varmaktır. Hayvanları, çiçekleri, nehirleri sevmek; yaşamayı sevmek demektir.

“Memento mori.”

Bir bu kadar daha varsa yolun yarısından sevgilerle.

“Bir büyük aşk bir büyük nefreti yener.”

Ukrayna Yahudilerinden Jabotinsky, Rusya’nın Yahudilere yaptığı katliamları ve uyguladığı baskı politikasını unutturmak için Siyonistlerin yüz yıl önceki meselelerine böyle yaklaştı. Rahat yaşadıkları Osmanlı topraklarında Osmanlı kimliğini benimseyen Siyonist olsun olmasın her türlü Yahudi’yi lanetlerken “Türklerin yönettiği yerde çiçek açmaz, güneş doğmaz” diyordu.

Mussoli’nin arkadaşı olup beraber çalıştığı Siyonistlerce sonraları Nazi ve terörist olarak görülecek Jabotinsky’nin bu yaklaşımı kuru bir Türk düşmanlığından kaynaklı değildi.

Revizyonist Siyonistler, Londra’yla flörtlerini aşka dönüştürmüşlerdi ve o zamanlar Londra’yla aşk yaşamak Rusya’yla dostluğu gerektiriyordu.

Esas büyük aşk İsrail’di, sevmedikleri Avrupalıların Evanjelist olanlarıyla teselli olup metres olmayı kabul ediyorlardı.

Devletler arasındaki ilişkiler böyledir. Biriyle dostluk, bir başkasıyla düşmanlığı getirebildiği gibi bunun tam tersi de mümkündür.

Türk cumhuriyetlerinin Kıbrıs politikasıyla ilgili hayal kırıklığı yaşayanlar var. Eğer bir düşünce tamamen hayal üstüne inşa ediliyorsa hayal kırıklığı yaşamak kaçınılmazdır. Gerçeklerden koparsanız ayaklarınızın yere basması mümkün olmaz.

Yıllardan beri internet dünyasında birtakım propagandalar yürütülür. Bunların bir kısmı Türk dünyasının tamamen asimile olduğu yönündeyken bir kısmı Turan ordusunun kurulduğu, Türk birliğinin zamanımızın siyasi kahramanlarınca kurulmak üzere olduğu üzerinedir. Birincisi yanlıştır, ikincisi gülünçtür.

Türk tarihinde “Türkistan Rönesansı” denilen bir dönem vardır. Osmanlı’da Fatih’in tahta oturduğu günlere denk gelen bu dönemde Semerkand’ın ünü, İstanbul’un ününü sollamıştı. Mimariden gök bilimine kadar pek çok alanda Timurlularla beraber ciddi bir yükseliş başlamıştı.

Ancak kurumsallaşmamak, tamamen geleneklere bağlı hareket etmek irticayı meydana getirir.

Kontrolden çıkan toplum refah seviyesinde yukarılara çıkınca yozlaşabilir. Türkistan coğrafyası da bunu yaşadı ve ahlaki gerileme, dinciliğin ilerlemesini doğurdu. Böylece Çarlık Rusya, Türk bozkırlarına geldiği zaman karşısında üç tüfekli asker gördüyse on mızraklı asker gördü. Batı’nın yeniliklerini bizden önce benimseyen Ruslar, işgal ettikleri her yerde varlıklarını “Bunlar vahşi, bunları medenileştireceğiz.” diye açıklıyorlardı.

Aşağı yukarı böyle bir ortamda doğan Ceditçilik ise mümkünse Türkiye Türkleri eğer mümkün değilse Çarlık Rusya üstünden Batılılaşmayı hedefliyordu. Ne var ki kendi refah döneminden sonraki yozlaşmayı yaşayan Türkiye Türkleri de Batılılaşmayı hedefliyor ama karşısına her defasında irtica çıkıyordu.

Meseleyi çok uzatmadan devam edelim.

Çarlık Rusya, Batılılaşmış olmasına karşın işgaller sırasındaki iddiasının aksine Türk topluluklarının medenileştirilmesi bir yana Rusya içlerinden Türk bozkırlarına sürekli göç politikası uyguladı. Bunların birçoğu cezaevi tutuklularıydı. Türk’ten alınanlar bu suçlulara verildi. Tecavüzcü, katil vb. suçlular da ellerindekini korumak adına katliamlara giriştiler.

Çarlık Rusya yıkıldı ve Türk topluluklarıyla Türkiye arasındaki ilişkiler başka bir boyuta geçti.

Sovyet Rusya’da Bolşevikler hakim olunca Çarlık Rusya’nın politikalarını kısmen devam ettirmekle beraber kısmen de Türk dünyasını çağdaş medeniyet yönünden tamir etti. Ancak bu dönemde de katliamlar, baskı, göç politikası devam etmişti. Örneğin 1940’larda Manas Destanından “Türk”, “Türk halkları”, “Altay” ifadeleri çıkarıldı; Türk destanının Bolşevik ideolojiye nasıl uydurulacağı üzerine kongreler düzenlendi.

İkinci Dünya Savaşı sonrası ise Türkiye ve Türk dünyasıyla ilgili yepyeni bir dönemdir.

Özellikle Stalin’den sonra Sovyetlerin bütünlüğünü sağlamak için Moskova’nın politikası büyük ölçüde değişti. İçeride uzlaşmayı sağlamak isteyen Moskova, dışarıda ABD’ye karşı bir kutup olarak ortaya çıktı.

Bu, aynı zamanda medeni dünyaya uydurmak için tek yolun Batı’dan geçmediğinin de ilanıydı. Sovyetler, bilim ve teknolojide Amerika’yla rekabet ediyordu. İki kutuplu dünya, iki farklı ekol demekti. Türkiye, bu ekolün Batı tarafında yer alırken diğer Türk toplulukları Doğu tarafında yer aldı.

Doğu için kültür ve bilimde Batılılaşma ihtiyacı yavaş yavaş sönmeye başladı, farklı anlayışlar ortaya çıkmaya başladı. Örneğin bugün dahi giyim modası Kırgızistan ve Türkiye’de aynı değildir.

Bütün bunlar geçmişte veya günümüzde Türk cumhuriyetleri içinde yüzünü Avrupa’ya, Amerika’ya dönmek isteyenler olmadığı anlamına gelmiyor. Ancak bunlar da kendi içlerinde gruplara ayrılıyorlar. Soros Vakfı’nın özellikle tarih ve dil üzerine Orta Asya’da incelenirse Türkiye’de olduğu gibi Türk cumhuriyetlerinde de Hint-Avrupa propagandası yapıldığı, Kırgızların sonradan Türkleşip aslen Aryan olduğu tezlerinin öne sürüldüğü görülecektir.

Konumuz çok derin ama sadede gelelim.

Türk cumhuriyetlerinin Kıbrıs konusundaki tavrını eleştirenler var. Bunların arasında daha önce “koçbaşı” olarak ifşa ettiğimiz milli (!) muhbirlerimiz başı çekiyorlar ve ortalığı karıştırmaya çalışıyorlar.

Koçbaşları daima umutsuzluk aşılarlar. Türkiye’nin ve Türk dünyasının meselelerinde “Öldük, bittik” havası yaratırlar. Çok bilgedirler; öldüğümüzü, bittiğimizi bilmekle beraber toplumun önüne düşerek ceplerini doldurmaya devam ederler. Neticede tarihte bu tip soytarılıkların para ettiğini, makam ve mevki getirdiğini bilmek de bir çeşit bilgelik olsa gerektir (!).

“Yes be annem” diye çığıranlar Kırgız değildi, Kazakların birçoğu tıpkı Türkiye’deki insanların birçoğu gibi haritada muhtemelen Kıbrıs’ın yerini gösteremez.

Kıbrıs’a müdahale eden biziz. Şehitler veren biziz. Sahip çıkmayan, Rauf Denktaş gibi vatanseverleri baskı altına alıp siyasetten uzaklaştıran da biziz. Kıbrıs’ta kumar oynatan, her türlü kaşkarikoyu eyleyen, yeraltı dünyasını zenginleştiren de biziz.

Biz kabile değiliz, çadır devleti değiliz. Böyle yönetiliyoruz ama böyle düşünemeyiz.

Daha önce birçok kere yazdık, “kan davası güden aşiret liderleri değiliz” dedik ama sadece burun kıvırmalar gördük.

Çünkü hamaset fazlasıyla para ediyor ve hamasetin yeteneksizler için bir sığınak olduğunu biliyoruz.

Batılı devletlerin ve onların arkasında yer alan Evanjelist ve Siyonist güçlerin Türkiye’ye bakış açıları ortadadır. Bunların özellikle 1970’lerden sonra Türkiye’ye bir ihtiyaçlarının kalmadığı, Sovyetlerden sonra Türkiye’nin de dağılması için çabaladıkları, Batı’yla olmanın bedelinin ağır olduğunu bize dayattıklarını görüyoruz.

Kürt meselesine, Kıbrıs’a, Ege’ye, Doğu Akdeniz’e bakın.

Mevcut siyasi iktidar, varlığını sürdürmek için fabrika ayarlarına geri dönmeye çalışıyor. Bir çelişki içine düşmüş de oluyor aynı zamanda çünkü hiçbir zaman ayarlarından şaşmadıklarını, “mış gibi” yaptıklarını da biliyoruz. 2013 öncesi siyasete geri dönmeye çalışıyorlar ve Batı’yla uzlaşmak için yukarıda saydığımız bütün meselelerdeki siyasetlerini de buna göre güncelliyorlar.

Diğer tarafta ise bambaşka bir devlet olan Rusya var.

Batı’yla yakınlaşma, günümüz siyasetinde Türk cumhuriyetleriyle kopuştur. Rusya’yla ilişkilerin normal seyrinde devam etmesi, Türk dünyasıyla yakınlaşmadır.

Rusya dostluğuna hele hele Rusçuluğa gerek bile yoktur.

Dün Siyonistler için Londra’yla aşk, Rusya nefretini bastırmaktı.

Bugün güçlü olduğunu hissetmek, Rusya nefretini uyandırmaktır.

Suriye’yi bölmemek ve Rusya’yla savaşmamak, ABD ve Avrupa kanunlarınca suçtur.

“Her istediğinizi yapıyoruz, yaptırımlardan kurtulacak mıyız?” diye gidip Türkiye düşmanlarının kapısına dayanmak ne demektir? Osmanlı’nın son devrinde, Türkiye’nin kurtuluş ve kuruluşunda bunun adı yazılıdır.

Cesur olmakla hamaset yapmak arasında fark vardır.

Dün “Yes be annem” diye mastika oynayanların bugün Türk cumhuriyetlerini Kıbrıs’ta Türkiye’nin aleyhine döndürmediklerini düşünmek hiç de yanlış olmaz. Zor günler geçirip eski siyasetine dönen bir zümrenin Kıbrıs için Türk cumhuriyetlerine 12 milyar avroluk paket açtırması, Turan ordusu komedisinden daha mı kötüdür?

Ticaretini devam ettirmek için siyasetini makam ve mevki uydurmaya yöneltenleri Türk dünyası için çalışıyor sanmak… Fakir avuntusu böyle bir şeydir.

Sözde cesur olanların sözde muhalif olduklarını görüyoruz çünkü sahte aksakalları eleştiriyor gibi yaparlarken belli ki onlara güvenmişler de. Yandaşlığını içinde tutan bu kitleye bu yüzden koçbaşı diyoruz.

Kapıyı kırmak istiyorlar, kıramıyorlar ama çatlatabildikleri aralıklardan içeriye karanlık sokmak istiyorlar.

“Aksakallık”, “Turan ordusu”, “Türk İslam birliği” filan kulağa hoş geliyor olabilir.

Ancak soralım: Kimin aksakalı? Kimin Turan’ı? Kimin Türk dünyası?

Aksakalı yanlış olanın ideali hayal çukurundan çıkmazmış.

SORU: Bütün Akdeniz Türklerin kontrolündeyken ilk Siyonistlerden Yasef Nasi’nin ortaya çıkıp konağına “Kıbrıs Kralı Nasi” diye yazdırdığını biliyoruz. Kıbrıs’ı alıp bütün Akdeniz’i verdik mi? Matruşka bebek misali: Türk’ün Doğu Akdeniz meselesiyle Türkümsülerin Doğu Akdeniz meselesi aynı mıdır?

Koçbaşlarının davası işte budur. Dillerindekiyle ellerindeki asla aynı değildir.

Sosyal medyayı geyikler sardı çünkü geyik yapmayı severiz. Hint-Avrupa dillerinde “geek” sözcüğünün kökeni, Türkçede kullandığımız geyik muhabbetiyle aynı anlama çıkıyor.

“Boş konuşmak”, “tuhaf”, “aptal”, “soytarı” vs…

Toplum geriye gittikçe dünyaya daha mitolojik veya dinsel bakıyor. Yıllardan beri duyduğumuz gibi telefonla konuşmaktan tutun da uçakların yapımına kadar pek çok teknolojik gelişmeyi “ahir zaman hadisleri”ne dayandıranlar çoktur. İnsan kendi sesini duyar hâle geldiyse kıyamet kopacaktır.

Sosyal medyada bu anlayışın da muadili çıktı.

Siyasetten günlük yaşama kadar pek çok alandaki gerileme için bize ata ruhlarının uyarı olarak yaralı geyik gönderdiğini düşünüyoruz. Yaralı geyik videosu bir ara infial yarattı diyebiliriz.

En son bir geyik kendini çatıdan attı. Boynunun üstüne düştü ve maalesef öldü.

Sosyal medyada akıl satmayı sevenler, yorum yapmayı sevenleri yönlendirmeye başladı. Türk mitolojisinde geyik gerçekten önemlidir. Bunu bilen ilk tellalımız “kıyamet alameti”, “felaket belirtisi”, “uğursuzluk” gibi işaretleri ortaya attı.

Böylelikle üniversite mezunlarıyla ilkokul üçüncü sınıftan terk olanların arasında bir fark kalmadığını bir kez daha gördük.

Bir de bunun “ata ruhları” kısmı var ki milliyetçilik içine gizlenmiş başka tür dincilik diyebiliriz. Milletin eline kalem veya son teknoloji bir silah yerine çivi veya mızrak veren her düşünce mürteciliktir.

Kutsal sayılan bir şeye zarar verilmesi, saygısız bir davranışta bulunmak, öldürmek veya yaralamak için “uğursuzluk” demek, düşünmeyen her kafanın ilk anda aklına gelen şeydir.

Birbirimize sürekli “felaket” telkininde bulunuyoruz.

Toplumun önüne düşenler veya önüne düşmeye talip olanlar bize sürekli umutsuzluk, karamsarlık, aşağılık kompleksi aşılıyorlar.

Hayat bir mücadeledir ve mücadele içinde geriye gitmek, hata yapmak, kötü manzaralara tanık olmak vardır. Topluma yol gösterme amacını taşıyan, karanlığı aydınlatan ışık olma iddiası olan birinde umutsuzluk olamaz.

Çünkü umutsuzluk, ruhu körelenler içindir. Ruh körelince karanlık bir yana ışıkta da görmek mümkün değildir.

Çok uzatmadan sonuca gidelim.

Narin’in ölümü bir kıyamettir. Donarak ölen evsizin ölümü bir kıyamettir. Bıçaklanarak ve tekmelenerek öldürülen Ahmet’in ölümü bir kıyamettir. Bu kadar mı? İhaleye fesat karıştırmak küçük kıyamettir; hırsızlığı görmemek, duymamak, bilmemek büyük kıyamettir.

Eğer kıyamet arıyorsak çok kez koptuğunu ve daha ne kadar kopması gerektiğini kendimize soralım.

Ve kendimizi kandırmayalım.

“Kıyamet kopacak”, “Uğursuzluk gelecek”, “Kötü bir şeyler olacak” vb. söylemler tepeden tırnağa korkaklıktır.

İnsanlara yenilgiyi kabul ettirme çabasıdır.

Aydın dediğimiz zaman ipe çıkan cambazı kastetmiyoruz. Vatan dediğimiz zaman cambazların türlü gösteriler yaptığı bir vatanı kastetmiyoruz.

İhaneti, hırsızlığı, yalancılığı görmezden gelmek için türlü yollar icat edildi. Belki telefonun icadı değil ama bu yolların icadı kıyamet alameti olabilir.

Yazımızı noktalarken geyiklere bir çağrıda bulunalım.

Uyuma numarası yapanları uyandırmak için kendinizi feda etmeye devam ederseniz yarınız ölür, kalan yarınız sakat kalır.

Benden uyarması.

Neoliberalizmin bütün dünyayı karanlığa gömmek için birçok ülkede aydınların ışığını söndürmek için harekete geçtiği 80’li yıllardı. Sam Amca’nın menfaatlerine karşı gelenlerin helikopterleri, uçakları bir bir düşmeye başladı.

Güney Amerika’da ister solcu olsun ister milliyetçi olsun, emperyalizme karşı gelen siyasetçilerin, iş adamlarının, yazarların biletleri kesiliyordu.

Türkiye’deki aydınlar da benzer sonlarla karşılaştı.

ABD emperyalizmine direnmenin, “ucuz kan” siyasetine taviz vermemenin, onurlu direniş sergilemenin bedeli vardı.

Birbiri ardınca bombalar patladı.

Uğur Mumcu’nun arabası havaya uçuruldu. Polisler olay yerine gelmeden olay yerine gelen polisler vardı. Delilleri süpürüp gittiler.

Bahriye Üçok, bir kitap arasına yerleştirilen bombayla katledildi. Bir teröristten beklenmeyecek temiz (!) işti, demek ki mesaj açıktı.

Her saldırı ihanet kokuyordu. Her kapının kilidi hasarlıydı.

Eşref Bitlis, Ahmet Taner Kışlalı, Necip Hablemitoğlu ve daha niceleri… Öteden beri katledilen Kemalist aydınlarımız vardı.

Herkesi azınlık gören azgın bir kalabalık her yerde şeriat sloganı atıyor; Musafa Kemal’e, laikliğe, cumhuriyete saldırıyordu.

2 Temmuz 1993’te Madımak Oteli’ni yaktılar. Otelin konuğu olan 33 kişi, 2 de otel görevlisi katledildi. Saldırganlardan ikisi öldü.

14-15 yaşlarında çocuk da öldü, 50’li yaşlarında bir insan da…

Her zaman olduğu gibi koçbaşları harekete geçti.

Toplumda olumlu karşılığı olmayan bir vahşet el birliğiyle toplumun tamamına mâl edildi. Suni tartışmalarla kutuplaştırma oyunu devam etti.

Nasıl olduysa oldu, işin sonunda mağdur yine dinciler oldu!

Ergenekon kumpaslarında yapılan hainliklerden biri şuydu: FETÖ’cü hakim ve savcılarla onların basın ve medyadaki iş birlikçileri, Mustafa Kemal’le hesaplaşmaya kalktılar.

Kahpece senaryolar hazırlayarak memleketin başına gelen her kötülüğü Mustafa Kemal’e ve onun askerlerine mâl etmeyi hedefliyorlardı.

Madımak’ın da faillerini Ergenekon üstünden Kemalistler olarak gösterdiler.

Bugün pek çok solcunun yaptığı bir hata vardır.

Fethi Yılmaz’ın “Katli Vacip” kitabını okuyanlar, pek çok aydının katilinin dinciler olduğunu çok iyi bilirler.

Türk-İslam sentezcilerinin cehaletiyle, içinde Mustafa Kemal’e ve Türklüğe dair zerre taşımayan sözde solcuların propagandasıyla katil dinciler aklandı.

Bizi Ergenekon kumpaslarına götüren sürecin ve sonrasının özetidir bu.

Dinciler yapar, Ülkücüler üstlenir, kumpas mahkemeleri kurularak Kemalistler yargılanır.

Söylem çok şeydir.

Gaflet hali şuna neden oldu: Katiller, cahiller, yobazlar, fikirlerin gerçek temsilcileriymiş gibi görüldüler. Bunlar toplumun bir kesimini temsil ederse kutuplaşma derinleşir.

Bu satırları bana yazdıran, oyuncu Kıvanç Kılıç’ın “Gündüz Madımak anıyor, akşam bozkurt işareti yapan futbolcu paylaşıyorsunuz. Hiç utanmıyorsunuz.” sözleri oldu.

MHP çıkıp “Bu simge bize ait değildir.” deseydi toplum buna ikna olmazdı. Nitekim yıllarca bunun tam tersini yaptı. Birçok kereler “MHP’ye oy vermiyorsan bozkurt yapma.” diyen MHP’lilerle tartışmışımdır.

Ve bozkurt yaptığım için solcular tarafından çok defa Ülkücü zannedilerek eleştirilmişimdir.

Ancak toplumun olaylara tepkisini okuyamamak, bir zamanlar doğru kabul edilen yanlış algıların değişebileceğini göremeyecek kadar uykuda olmak, bizi günümüz gerçeklerinden uzaklaştırıyor.

Huyumdur, asla propaganda yapmam. Doğruyu, inandığımı söylerim ama kimseyi benim gibi olmaya ikna etmem. İnandığım gibi yaşıyorsam zaten buna ya saygı duyulur ya da örnek alınır.

Bir öğretmen olarak sınıflarımda da hiç propaganda yapmadım ama birçok öğrencim ya beni gördüğünde ya bozkurt yapar ya da sosyal medya paylaşımlarında bozkurtlu fotoğraflar paylaşır.

Hiçbiri de MHP’li ya da Ülkücü değildir.

Hepsi bu topraklarda emperyalizmi kırıp uyuyan Türklüğü uyandıran Mustafa Kemal’in askeridir.

2013 öncesi Türkiye’yi unutmamış olan herkes, toplumdan siyasetçilere kadar yaşanan değişimi görebilir. Dün “Türk’üm” demek bile adeta günahken bugün hükümet yetkilileri bozkurtun bir siyasi simge olmadığı, Türklüğün kültürel bir simgesi olduğu açıklamasını yapıyor.

Bu, yıllar yılı her türlü gaflete ve her türlü sinsi bölücü faaliyete, kutuplaştırma faaliyetlerine karşın Türk toplumunun bir tepkisidir.

“Türklük değil, çatı olan ümmettir.” diyenler çektirdikleri dizilerin bile aslında tam tersi sonuca yol açtığını gördükçe kendileri de şaşırıyorlardır.

“Ben bir Kürt’le ümmet çatısı altında buluşurum.” diye atıp tutarken Kayı boyu damgalı imamesi olan tespihler taşıyan Kürtleri gördükleri zaman ne düşünüyorlardır?

“Bizim başarımız.” demesinler çünkü hedefleri her zaman çok başkaydı.

Ne yaparsanız yapın, döner dolaşır her şey Mustafa Kemal’in dediği yere gelir. Bu durumda onun çizdiği istikametin aksine ısrar edenlerin yaptıkları tek şey milletin zamanından yani geleceğinden çalmaktır.

Milli Mücadelede “Önümüzden kurt geçti, anladık ki zafer bizimdir.” diyen Türk’ün bilincini aydınlatan Mustafa Kemal’e bin defa selam olsun.

Ve son olarak…

Bozkurtu zafer işareti sayan Türklerden asırlar öncesine gidelim.

Macar tarihçi ve arkeolog Andreas Alföldi, Roma’nın temeli olan Etrüsklerin dişi kurt efsanesinin Asya menşeili olduğunu ispat etmişti. Etrüskler, bu efsaneyi Batı’ya taşıyan kavimdi.

Özetle…

Karanlık sahipleri hep karanlığın ağzından konuşmamızı isterler. Bunun için de hafızamızı silmeye yeltenirler.

Kültürel kodlar giderse hafıza da gider.

Oysa Başbuğumuz ve Bozkurt’umuz olan Mustafa Kemal’in aklı da hafızası da daima diridir.

Bozkurt işareti MHP’nin ya da başkaca bir grubun tekelindeymiş gibi davranmak tarihi hafızamızı ve milli onurumuzu inkar ettirmek isteyenlerin ekmeğine yağ sürmekten başkaca bir şey değildir.

Böyle bilinsin!

Ne demiş Ahmet Hamdi Tanpınar,

“Ne içindeyim zamanın

Ne de büsbütün dışında.

Yekpare, geniş bir anın,

Parçalanamaz akışında.

…

Kökü bende bir sarmaşık

Olmuş dünya sezmekteyim

Mavi, masmavi bir ışık

Ortasında yüzmekteyim.”

Yekpare zaman çemberinde belli bir noktaya giderek Babülmendep Boğazı’na dönmek üzere yolculuğa çıkalım.

ABD’nin eski başkanlarından Jimmy Carter, “Amerika’nın şu anda işler durumda olan bir demokrasisi yoktur.” dediğini, “Tehdit Altındaki Değerlerimiz: Amerika’nın Ahlaki Krizi” isimli kitabı da yoğun olarak neoconları tehlikeli radikaller olarak ele aldığını hatırlayalım.

Carter haklıydı. Bugün medeniyette sözde ileri gitmiş olan dünya, utanç verici kaygılar yaşıyor. Uzmanlar, 2024’te çıkacak filmlerin ve bilgisayar oyunlarının uyuşturucu, nükleer savaş, korku, kıyamet senaryolarına sahip olacağını söylüyorlar.

Rusya-Ukrayna, İsrail-Filistin arasındaki kirli savaşlar ortadadır. Oysa Carter, kendi başkanlığı döneminde İsrail-Filistin meselesinde büyük yok kat etti. Ardından imparatorluk sevdalısı neoconlar devreye girdi. Orta Doğu’da petrol krizi çıktı, İran’da İslam Devrimi oldu, rehine krizi patlak verdi. Carter üstündeki baskı arttı.

Böylece eski bir aktör olan Reagan başa geldi. Onun göreve başladığı gün de rehine krizi sona erdi.

Amerika aslında ahlaki kriz içerisinde değildi, ahlaksızların idaresindeydi. Nitekim ahlaksızların kurduğu kural temelli dünyada yükselen tek şey neoliberalizmin ahlaksız siyasetçileri, ahlaksız kitleleri, cahil toplulukları oldu.

Dünyanın her yerinde fuhşun ve cehaletin felsefesi yapıldı. Cehaleti kutsayan, meşrulaştırmaya çalışanlar dinciler arasından çıkarken fuhşun felsefesini yapma görevi de kafasının içinde saman taşıyan baldırı çıplak ünlülere düştü.

Soğuk Savaş boyunca SSCB’yle rekabet eden ABD, Brzezinski’nin kurduğu tuzak sayesinde en büyük rakibine son darbeyi Afganistan’da vurdu. Brzezinski’nin “God is on your side!” nidalarıyla kendinden geçen cihatçılar, aslında yeniden dirilmek için ölmeye susayan bir devletin şah damarını kestiler.

Sonra da daima kendi dinlerinden olanın kafalarını kesmekle meşgul oldular.

90’lı yıllara rakipsiz başlayan ABD için artık “dünya jandarmalığı” başlıyordu. Demokrasinin havarisi neoconlar, ellerindeki savaş makinesiyle nerede diktatör varsa hepsine kutsal savaş ilan ettiler.

Hem canavar yarattılar hem de canavarı öldürdüler.

“Artık orduya, istihbarata gerek kalmadı. Bunların bütçesini kısalım hatta tamamen tasfiye edelim.” diyen kongre üyelerinin ikna edilmesi için müstakbel jandarmanın düşmanlara ihtiyacı vardı.

Müthiş bir hava saldırı ve savunma gücüne sahip olan ABD, kendi beslemeleri tarafından vurulmaktan kurtulamadı. 11 Eylül 2001’de İkiz Kulelere çarpan uçaklar engellenemedi (!).

Bu, nasıl olabilirdi?

Tabii ki kutsal savaşa karşı çıkan, ABD’de orduyu istemeyen, imparatorluk karşıtı kimseler yüzünden olabilirdi.

Gariban CIA, bütçesi kısıldığından olacak, 11 Eylül’ü engelleyecek istihbaratı elde edememişti. Pentagon da aynı dramı yaşıyordu.

Böylece kendi de dahil olmak üzere tamamı petrol şirketlerinde danışman, yönetici veya ortak olarak çalışan kutsal savaşçılardan oluşan kabinesinin başına geçen George Bush, açıkça Haçlı Seferini ilan etti.

Afganistan ve Irak güme gitti.

Körfez Savaşı öncesinde başını okşadığı Saddam’ı demokrasinin en büyük düşmanı ilan eden Amerika, diğer havalarini de yanına alarak Irak’a muazzam bir demokrasi getirdi. Bu, öyle bir demokrasiydi ki önce kaç asırlık Türk yurdu Kerkük’ün ilk meclisindeki sandalyeleri adaletsiz bir biçimde dağıttılar sonra 18 yıl boyunca bu yurtta herhangi bir seçim yapılamadı.

Tam 18 yıl!

Amerika’nın kullandığı güç ne kadar sertse aldığı yanıt da o kadar sert oldu. “Etki-tepki” böyledir. Bir cisme ne kadar kuvvetli şekilde etki edersen alacağın tepki de o nispette olur. Zaman içerisinde yalnız Orta Doğu’da, Uzak Doğu’da, Doğu Avrupa’da değil; Avrupa ve onun dolaylı ya da doğrudan sömürgesi olan Afrika’da da tepki sert oldu.

Rusya, Primakov döneminden başlayarak toparlandı. Putin döneminde oligarkları kontrol altına aldı, askeri bir dev olarak Batı’nın karşısına dikildi.

Henry Kissenger gibi ABD’li diplomatların hafife aldığı Çin atağa geçerek pek çok alanda ABD’yi solladı.

Amerikan derin devletinin bir bölümü, Çin’le nihai şekilde hesaplaşmaya karar verdi. Önce ince ince yaratılan savaş iklimi ilk meyvesini verdi ve Ukrayna, Batı’nın vekili olarak Rusya’yla savaşa girdi.

Elbette savaşı ilan eden taraf resmiyette Ukrayna olmadı.

2014 yılına kadar Avrupa’yla flört eden Ukraynalı Batı yanlıları, o dönemde başkan olan Viktor Yanukoviç’i devirdiler.

İlginç olansa şuydu: Sülalesi neocon olan Victoria Nuland, bu savaşın yaratıcılarından biri olarak “AB’nin canı cehenneme!” diyor, neoconların zihniyetini ifşa ediyordu.

ABD her zamanki gibi bir taşla sayısız kuş vurmak istedi. Kuşları vurma konusunda başarılı da oldu. Sonuçları tam olarak istediği gibi olmadı.

Çin’le ilişkilerini güçlendiren Rusya, Ukrayna üstünden birçok cephede sahaya indi. İlk olarak Suriye’de sahaya inen Ruslar, Ukrayna’da Yulia Timoşenko gibi “Rusları öldürmenin zamanı geldi.” diyen Batı yanlılarının ahmakça hareketleri sonrasında Doğu Ukrayna’da sahaya indi. Öncesinde Kırım ilhak edildi.

Rusya’nın sahaya indiği yerlerden ikisine bakalım: Biri, en eski Türk yurtlarından olan Kırım’dır. Diğeri ise Türkiye’nin en uzun sınır komşularından olan Suriye’dir.

Irak’ı zayıflatarak İran’ın Irak’ın kuzeyi başta olmak üzere birçok ülkede gücünü artırmasını sağlayan Demokrasi Havarileri, Türkiye’nin sahadaki hareketlerini kısıtlamaktan başka bir şey yapmadılar. Üstelik bunu, Türkiye’yi Batı’ya daha fazla bağımlı hâle getirmek için bilerek yaptılar.

Karadeniz’de, Suriye’de, Irak’ta hareketleri kısıtlanan bir devletin Batı’nın kucağına atılacağını düşündüler.

Şimdi yekpare zaman çemberimizın akışında Türkiye’ye geldik.

1938’den sonra Türkiye’nin yaşadıkları hazindir. Mustafa Kemal, Türklüğe en büyük hediye olarak yalnız ömrünü değil, geleceğin dünyasında sımsıkı sarılacağı çok değerli bir “fikriyat” miras bıraktı. Bu, yalnız Türkler için geçerli bir miras değildi. Zaman zaman dünyanın çeşitli yerlerinde göreceğimiz gibi birçok sivil ve askeri lider onun fikirlerinden beslenerek ülkesini bağımsızlığa götürdü.

Onun fikirlerinden beslenen her insan, “insan” olmanın ne demek olduğunu idrak edip insanı köleleştirmeye çalışan hasta ruhlu küresel güçlerle mücadele etti.

Ne var ki Milli Mücadele öncesi ve sonrasını kendi ülkesinde bile yüzeysel olarak anlatan Türk eğitim sistemi, 1938’den sonra bütün millete bu fikriyatı aşılamakta aciz kaldı. Daha doğrusu aciz bırakıldı.

“Her şeyi ben bilirimciler”, onun ölümünün ardından dünyaya ürkek şekilde bakmaya başladılar. Bütün ülkenin 1923’te başlayan ilerleme hızı yavaşlatıldı. Özellikle 2. Dünya Savaşı sonrasında bütün ilerleme, Batılı emperyalistlerin insafına bırakıldı. Kimi dangalak politikacıların “Batı üretsin, biz kullanalım.” gibi müthiş bir dahiyane fikirlerle (!) yokluk derecesine getirdikleri milli üretim, bu politikacıların bir kısmının “komisyonculuk” yapmasıyla birlikte bitirildi.

Artık memleketin her yanında hürriyetin kahramanı Amerika’yla ilgili şarkılar söyleniyordu. ABD’nin minyatürüne döndürüldük. Onlar da bu minyatürün üstünde istedikleri gibi oynayabilecekkerini düşündüler.

Mustafa Kemal’in fırçası, onların fırçasından her zaman daha üstün geldi ama minyatür hâline getirilen memleketin üstünde çarpık manzaralar da oluştu.

Kumpas zamanlarında devleti katil ilan edip Apo puştunun rahatını tasa edinenler, antik zamanlardan kalma mezarları ortaya çıkarıp bunları bile Kemalist Türklerin üstüne yıkarlarken memleketi bugünkü karanlığa getiren esas suikastleri hiçbir zaman konuşmadılar. Bilinçli bir şekilde hem de Ergenekon’dan bile önce dalgalar hâlinde ne kadar Atatürkçü varsa hepsini ya öldürdüler ya da etkisizleştirdiler.

Yani o ihanet dalgaları, Ergenekon’la başlamamıştır!

Amerika’nın en eski dinci müttefikleri Afganistan’da mıydı?

Mustafa Kemal’in yaptıklarını yıkmak için yetiştirdikleri, devletin her tarafına sızdırdıkları en eski dinci müttefikleri Türkiye’dedir.

80 öncesinde bir kenara çekilen yetişmiş dinci kadrolar, 80 sonrasında yani darbeyle gelen ama demokrasi havarilerinin biricik öğrencisi olan Turgut Özal’la birlikte hızlıca devletin derinliklerine kadar sızdılar.

Bu sızıntıların başında FETÖ geliyordu.

Dünyanın jandarması ABD, Türkiye’ye istediği gibi şekil verebileceğini düşünüyordu. Özal üstünden ısrarla kendi projelerini dayattılar: Ulus devletten vazgeç, Kemalizm’i terk et, Türklüğü anayasandan çıkar, federasyon ol, Kürtlerle birleş.

“Birleşemezsen”, diyorlardı Çandar gibi sözde aydınlar aracılığıyla, “Küçülürsün.”

Bu sözleri daha sonra Ergenekon kumpasının soytarılarından Tuncay Güney’in ağzından duyacaktık.

Tuncay Güney gibilerin hedefinde ise ABD’nin dayatmalarına direnen Türkler vardı. Bunların başında ise ABD’nin “Türk derin devletinin merkezi” dediği TSK geliyordu.

Yıllarca içeriden baltalanmasına rağmen omurgası değişmeyen TSK, Türkiye’nin tek başına özeti gibiydi. Bu yüzden Türk’ün en önemli gurur kaynağı olan Türk ordusuna saldırdılar. Türlü yalanlarla yıpratmaya çalıştıkları ordu ise onlara güzel dersler verdi. Bunlara geleceğim.

2000’li yıllara tüm dünyada hızlı bir şekilde giren Amerika, Türkiye’de AKP’yi iktidara getirdi. İlk AKP’de bulunan isimlerin birçoğu bugün partide olmasa da partinin özü asla değişmeyecekti. Adnan Menderes gibi Athenagoras’ın elini öpenleri, Turgut Özal gibi Amerikan aşıklarını demokrasinin yıldızcığı yaparak hortlatan AKP, Türk siyasetini en üst perdede temsil eden bir konumda olmasına rağmen kumpaslar karşısında pragmatist davrandı.

FETÖ, TSK’ye saldırıyor; AKP, saldırılara karşı bir yandan seçim meydanlarında “Çetelerle mücadele bizimle başladı.” diyerek kumpasları sahipleniyor bir yandan da YAŞ öncesi kulislerde hem orduya hem de FETÖ’ye ılımlı yaklaşım sergiliyordu.

Eğer sadece tarihteki başarılarla övünen bir hamasetçi olsaydım, 2002-2013 arası dönemi Türk tarihinden çıkarsalar ses etmezdim. Ne yazık ki devletin katil ilan edildiği, teröristlerin ululandığı, öldürülenlerin kendi kendinin katili ilan edildiği, neoliberalizmin nirvanaya ulaştığı bu dönemden çıkarılacak çok dersler vardır.

2013 yılına dair birçok “orta yolcu” söylem vardı.

Bunların en başında, “AKP, FETÖ’den rahatsızdı. Devlete sızdıklarını anlamıştı. O yüzden FETÖ tarafından operasyona maruz kaldı.” iddiası gelir.

Hâlbuki bütün mesele bittiği zannedilen bir ordunun ardından Türkiye’yi bölüşmek meselesiydi. Atalarımızın dediği gibi iki kılıç bir kında olmazdı. ABD taşeronluğu yaparak memleketi içeriden kemiren FETÖ ve bunu bildiği hâlde ses çıkarmayan iktidar hesaplaşmaya başladı.

Dikkatinizi çekerim: Öldü zannedip üstünde tepindikleri devletin ta kendisine çarpan iki taraf da ilk olarak Silivri’ye ılımlı mesajler vermişler hatta elebaşı Gülen selam bile göndermiştir.

Ama asker selamı başka olur. Asker öyle selam almaz!

Derken 2014’le birlikte Türkiye’nin çehresi değişmeye başladı.

Kumpas davaları resmen olmasa da bitti. FETÖ’nün paralel yapı olduğu kabul edildi. Çözüm sürecinin sonuna gelindi. Bölücü terör örgütü şehir eylemlerini başlattı. Devletin başındaki menfaat zaafı, Hendek’te devletin sonunu getirecekti.

Ne acıdır ki devleti zaafa düşürüp beka sorunu yaratanlar, beka sorunu söylemleriyle iktidarlarını sağlamlaştırdılar.

Buna rağmen AKP’nin tek başına iktidarı kaybettiği ilk seçim de o dönemlerde yaşandı.

AKP’nin eski ortağı HDP yeni bir siyasete geçti. Türkiye’deki tüm sol liberalleri hedef kitlesi olarak belirledi. Oylarını artırıp iktidarı tek başına oturduğu koltuktan etti. Çözüm sürecinin aldığı en ölümcül darbe bu oldu.

“AKP aslında çözüm süreciyle zaman yaratarak savunma sanayisine zaman yarattı.” söylemleri doğru değildir. Eğer iktidar koltuğu sallanmasaydı, AKP pek âlâ bu süreci sonuna kadar sürdürecekti. Bugün de AKP içinde 2013 öncesi Türkiye’nin özlemiyle yanıp tutuşanlar vardır.

Kaldı ki AKP içinden kimileri “Elimizi taşın altına koyduk.” diyerek bu yalanı gözler önüne seriyor.

Devam edelim.

Şehirlere sıçrayan ve birçok şehit verdiğimiz terör olaylarının sürüyor olması, iktidar partisinin koalisyon sürecini ağırdan almasını sağladı. MHP’yle yakınlaşma, ilk defa başvurulan “Türk milleti” ifadeleri, “yerli ve milli” söyleminin temellerinin atılması AKP’yi tekrar iktidar yaptı.

Bu süreçte en ilginç olansa MHP’nin konumudur.

Kendi içinde ciddi bir kopuş süreci yaşayacak olan MHP, partinin siyaseti bakımından gerçekten ince hareket ederek bu sürece rağmen kilit noktaya geldi.

Ardından 15 Temmuz Kalkışması yaşandı.

Yıllardır Batı’yla “sessiz savaş” içinde olan Türk devleti, bu kalkışma sonrasında olabilecek en sert şekilde FETÖ’yü devletin içinden temizlemeye başladı. 2017’de referanduma giden Türkiye, başkanlık sistemine geçti.

MHP’nin kilit rolü daha da arttı.

Burada şunu not düşeyim: Amerika’nın bir numaralı fail olarak kabul edildiği kalkışmadan sonra MHP içindeki kopuş tamamlandı. Parti programında NATO’ya bağlılık sözü veren İYİ Parti kuruldu. Tabii Türkiye’nin geleceği için NATO’da kalması gerektiğini düşünmek insanların kendi özgürlüğüdür, bu ayrıdır.

Devam ediyorum.

AKP, “FETÖ referandum için ‘hayır’ oyunu destekliyor.” propagandasıyla 50+1’e geçti. Bu şekilde iyice MHP’ye bağımlı hâle gelen AKP, son birkaç yıldır iyice güç kaybedince tekrar 2013 öncesi döneme dönüşü yoklamaya başladı. MHP’yle ittifaka karşı olanlar ve bu partiye bağımlı hâle gelindiğini savunanlarsa 50+1’i gündeme getirdiler. Bu kez Erdoğan’ın bizzat kendisinden 50+1’i eleştirdiği söylemleri duyduk.

Tabii Devlet Bahçeli bu konuda net bir şekilde tavır koyunca konu şimdilik gündemden düştü gibi oldu.

Düştü gibi oldu, diyorum çünkü AKP mutlaka bundan kurtulmak isteyecektir. Zira tahminim o ki 15 Temmuz’un getirdiği baskı ortamının azaldığını gözlemleyen AKP, iktidar da tehlikeye düştüğü için ortaksız iktidar olduğu günleri geri getirmeye kalkacaktır.

Ancak FETÖ sonrası devlet içindeki gücünü pekiştirmek için Tansu Çiller, Mehmet Ağar gibi isimleri yeniden ortaya çıkaran AKP’nin eski gücüne kavuşmasına imkân kalmadı. ABD’nin sadık tetikçilerini mitinglere getirmek, devletin kendisine şantaj yapmaya kalkmak değil de nedir?

15 Temmuz sonrasında Türkiye’nin jeopolitik istikametinin tam tersine gitmek, bence tüm partiler için bir hatadır.

Bahçeli’nin Rusya-Ukrayna Savaşı ile ilgili beyanlarına bakarsak Türkiye’nin şu ana kadar bu konuda uyguladığı siyaseti görürüz. AKP ise yine işin ticaret tarafında yer almış, “Rusya’ya yaptırımlara katılmıyorum, Ukrayna’ya SİHA satmaktan da vazgeçmiyorum.” diyerek ciddiyetsiz ve güvenilmez bir tavır ortaya koymuştur.

Üstelik çok açık bir biçimde hâlâ cemaat ve tarikatlara sırtını dayamaktan vazgeçmemiştir.

Şimdi sorayım: 50+1 konusunda kimin sözü geçmiştir?

Kudretli iktidarın mı? Küçük ortak denilen ortağın mı?

Yekpare zaman çemberinin akıştaki son noktasına geldik. Bu noktadan itibaren zaman hızlanıyor. Dünya gözünü kapatırken yaşananlar, gözünü açtığında yaşanacaklardan çok farklı şeylerdir. Bununla birlikte bugün, yarının sebebi olacaktır.

ABD, Rusya’nın gücünü beklediği ölçüde zayıflatamadı. Bir yandan Türkiye diğer yandan Rusya ve Çin’in Afrika’da sahaya inmesi, Fransa gibi Avrupa güçlerinin tedirginliğini artırdı. Olaf Scholz gibi Almanya’nın kendini cezalı hissetmesine neden olan eziklerin ABD’nin peşinden gitmesi, Avrupa’nın gücünü zayıflatıyor.

“Canı cehenneme!” denilen AB’nin en güçlü ülkesi Almanya’da devlet, tarım alanındaki devlet yardımlarını kaldırıp çiftçilerin muaf olduğu vergileri yeniden getiriyor. Çiftçilerin ayaklanmasına neden olan bu olaylar, elbette her şeyin büyük bir inatla Ukrayna’daki kirli savaşa harcanmasından kaynaklıdır.

Avrupa’nın cephanesi azalıyor, silah tüccarları ellerini kavuşturmuş salyalı ağızlarıyla bekliyor. Kendini kötü hissettiğini söyleyip istifa mesajları veren Papa bile aşka gelmiş, “Bu kirli savaşlarda bir tek silah tüccarları kazanıyor.” diyor.

ABD ise Hindistan’ı yanına çekmek için uğraşıyor ama Hintlilerin dili Batı’dan yana yandığından olacak bunu başaramıyor.

Sözde dünyadan tecrit edilen Rusya’nın lideri Putin, 2024’te Hindistan’ı yanında tutacak gibi duruyor. Yetmiyor, Amerika’nın sadık çocuğu olarak görülen Riyad’ta at koşturuyor.

İlginç işler, değil mi?

İsrail, Filistin’e saldırıyor. Rusya ve Çin’in arkaladığı İran, -gizli ortaklarını da yazmıştım- savaşı fırsat bilerek Orta Doğu’daki etkinliğini artırıyor ve Direniş Ekseni üstünden yapılan çevik saldırılarla hantal ABD güçleri -en azından şimdilik- üslerinden çıkmıyor.

Bu arada 1979’daki İslam Devrimi’nden sonra İran’daki en büyük saldırı, Ayetullah Humeyni’nin türbesine karşı gerçekleştiriliyor. Saldırıyı ise IŞİD’in üstlendiği biliniyor. İsrail’e hiç saldırmayan, İsrail’in savaşında İran’a saldırıyor.

Ne Müslümanlık ama!

Ve Babülmendep Boğazı…

Dünyada ticaret yükünün çok büyük bölümü deniz yoluyla taşınır. Deniz yollarının en kestirmelerinden biri Babülmendep’in boğazından geçer. Husiler burayı sabote ettiler.

İstanbul’un fethinden sonra yeni yollar keşfederek dünyayı sömüren ve ahlaksızca ticaret yaparak olağanüstü zenginliğe kavuşan Batı, Yemen’deki Husilere karşı bu defa tüm havarileri toplayamadı.

ABD, sinsi İngiliz dostlarıyla beraber Husileri etkisizleştirmeye çalışıyor. İspanya, Kanada, Arabistan, Mısır… Ne doğudan ne de batıdan bir havari kendisine katılmıyor.

Galiba onlar da “ABD’nin canı cehenneme!” demeye başladılar.

Ve Batı, Babülmendep’ten geçemediği için ticari yükünü çok daha uzak yollardan geçirmeye başladı. Böylece hem daha fazla zaman hem de daha fazla para kaybetmeye başladı.

Babülmendep şimdilik kapandı.

2024 ise “Hüzün Kapısı açıldı.” ifadesiyle tarihe geçecek.

O sıralarda Sialkot’taki bölge mahkemesinde memur olarak çalışan bir adam vardı ve hem “mirza” hem de “gulam” ünvanlarını kullanıyordu. Bu kişi hem Hristiyanlarla hem Müslümanlarla hem de Hindularla arası iyi olan Ahmed’ti.

Mirza Gulam Ahmed, Hristiyanların beklediği Mesih’i, Müslümanların beklediği Mehdi’yi, Hinduların tapındığı hatta beklediği Krishna’yı iyi biliyordu.

Hepsi birden olmaya karar verdiğinde bir gazetede yazılar yazmaya başladı. 1877-1878’de yazdığı yazılarla, İngilizlerin zulmünden bunalıp kaçan Hindistanlıları etki altına almaya çalıştı.

Yazılarında aynen şunu söylüyordu: “Bu, kaderdir. Yenilgiyi ve zulmü kabullenin. Baş kaldırmayın.”

Birçok insan kaçıp Kadıyan’a gidiyor. Mesih, Mehdi ve Krishna’yı şahsında birleştiren (!) sinsi bir adam, zulümden kaçanların sığınağı oluyor.

“Eğer erkekleriniz ve kadınlarınız, gençleriniz ve yaşlılarınız, küçükleriniz ve büyükleriniz hep birlikte benim helak olmam için dua etseler, hatta secdeler etmekten burunları çürüse ve elleri sakat kalsa bile yine de Allah dualarınızı kabul etmeyecek ve işini tamamlamadan durmayacaktır.”

Bakın, Menzil’in şeyhlerinden incileri de karşılaştırma yapmanız için aynen alıntılıyorum: “Hiçbir zaman Gavs’ın çocuklarına, torunlarına, evlatlarına tefrikat yapmayın. Tefrikat yapma hakkınız yoktur. O hakka sahip değiliz. O hakka yetkimiz yoktur. Elimizden geldiği müddetçe, ruhumuzda, kalbimizde ruh olduğu müddetçe, canımızda can olduğu müddetçe, canımızda ruh olduğu müddetçe o aileye köle olacağız. O aile(ye) biz başımızı yere koyacağız, bütün Gavs hazretlerinin çocukları bizim başımızın üstüne basıp geçecekler.”

İlginçtir, Gavs öldükten sonra “Yaşasın yeni Gavs!” demeden önce ilk görülen şey, sözde peygamber torunlarının kendi aralarındaki tefrikat oldu!

Ama herhalde asıl ilginçlik Orta Doğu menşeli dinlerin hepsinde birçok Mirza Gulam Ahmed, birçok Gavs, birçok Said-i Nursi olmasıdır.

Bir zamanlar -anımsadığım kadarıyla MEB’de görevli- bir karaktersiz, “Filozof Atakan” olarak bilinen bir çocuğa ahlâksızca nefret kusmuştu. Çocuğun kitap okuması, gözlerinde sürme olması gibi durumlar “Deccal çocuk” gibi safsataların ortaya çıkmasına neden olmuştu.

Oysa Said-i Nursi’nin 18 yaşına gelmeden binlerce sayfalık sözlük ezberlediğini iddia edenler de devletin MEB başta olmak üzere birçok kurumuna sızan bu gibi hastalıklı kimselerdi.

Ne yazık ki aydın zannedilen pek çok kimse de bu tipleri ilahlaştırmıştır. Şerif Mardin bunlardan biridir. Bir diğeri ise Said-i Nursi’yle görüşmüş gibi “Adam şimendiferi biliyor!” diye hayrete düşen ama daha sonra öve öve bitiremediği Said’le aslında hiç görüşmediğini itiraf eden Cemal Kutay’dır.

Halifelik için yürüyenlerin de mutlaka bir halife adayları vardır ama ben yine de yukarıda ismini yazdığım adayların özelliklerinden aşağıda olmamasını tavsiye ederim.

Said-i Nursi, kendisine üç kurşun atıldığını ve üçünün de ölümcül yerlere geldiğini ama tesir etmediğini iddia ederek Matrix’e ilham kaynağı olmuştur. Şimendiferi bilmekten daha büyük maharet!

Mirza Gulam Ahmed üç olağanüstü şahsiyeti kendinde birleştirmiş; Mehdi, Mesih, Krishna olarak karşımıza çıkmıştı. Voltran!

Gavslar ise kâinatı çekip çeviriyorlarmış. Soyaağaçlarının kutsiyeti bakımından Sümer tabletlerindeki Annunakileri kıskandıracak kimseler olduklarını görüyoruz!

Ama ellerini de çabuk tutmalılar.

Mesela Mirza Gulam Ahmed’in torunu Mirza Mesrur Ahmed, 4 Aralık 2002’de AP’de “halife” sıfatıyla konuşmuştu.

Bence Necip Fazılcı romantiklerin Batı’nın hilafete karşı olduğu palavrasının yegâne nedeni halifenin kendilerinden seçilmemiş olmasından başka bir şey değildir.

Halife Ahmed değil de Mehmed olsa Batı’nın koynuna girecek topluluk yer değiştirecektir.

Hilafet diye yürüyenlerin gizlediği bir halife varsa gördükleri gibi standartlar hayli yüksektir.

Mısır’da, Sümer’de, Babil’de ve daha nicelerinde görülen asalı dev varlıkların bir zamanlar yaşayıp yaşamadığını merak ediyor musunuz?

Yeryüzündeki “seçilmiş” insanlara baksanıza!

Cevabınızı alırsınız.

Yunan Generali Anastasios Papulas ise Türkiye derinliklerine inmenin tehlikelerini görmesine rağmen büyük bir fatih olma umuduyla Yunan ordusunu bozguna sürüklemişti. Şeytan her zaman cazibe satar. Şeytandan fatihlik, güç, şehvet, şöhret satın alan herkesin sonu da bozgun olur.

Bir ülke doğrudan işgal edilebilir. O zaman sath-ı müdafaa başlar. Doğrudan işgal edilmeyen ülkelerde de sath-ı müdafaa geçerli olabilir. Türkiye yalnız askeri anlamda değil, her alanda sath-ı müdafaada olmak zorundadır. Türklüğün her alanda savaşın her türlüsüne maruz kaldığı açıktır.

Terör yaratmak, bir ülkeyi bölmek için de yok etmek için de yönetmek için de kullanılabilen bir yöntemdir.

Adaletsizlik, ayrımcılık, fakirlik ama hepsinden önemlisi cahillik terörün beslendiği ana kaynaklar olabildiği gibi millete yönelen psikolojik harbe karşı gardını indirmiş bir devlet de terörün sürmesine neden olabilir.

Şehit Binbaşı Ahmet Cem Ersever, yazdığı kitaplarda terörün kaynaklarından hükümetlerin hatalarına kadar birçok noktayı aydınlatmıştı. Zaten ülkemiz siyasetçilerinin bölücü terör örgütü konusundaki cehaleti onu bu kitapları yazmaya ve psikolojik harekata katılmaya yönlendirmişti.

Çünkü bu vahşi hainler örgütünün ne istediğini bile bilmeyen iktidar mensupları, muhalefet mensupları vardı.

Binbaşı Ersever ne yazık ki şehit edildi.

Ve bizim ülkemizde her zaman olduğu gibi demokrat maskeli neo-liberaller tarafından terörün doğma ve sürme sebebi Ersever daha doğru bir ifadeyle Türk ordusuymuş gibi gösterildi. Düşmanımızın en belirgin özelliğidir: Bizim canlarımızı alır, cinayeti de bizim üstümüze yıkar.

Gerekirse kendinizi öldürdüğünüz için kendinizin katili ilan edilip, mezardan çıkartılıp asılırsınız!

Bugün diğer partileri terör üzerinden vurmaya çalışan iktidar partisi, dün terörle mücadele kahramanlarını her türlü iftirayla karalamaya çalışan kirli kampanyalara öncülük ediyordu.

Terör, fitnenin en acımasız şeklidir. Ülkeyi karanlığa sürükleyenlerin yarattığı sisli havada toplum birbirine kırdılırılır, güven yok edilir, sol ve sağ etiketli etnikçi söylemler üzerinden ulus bilinci sindirilir, millet için gerekli fikirler canavarlaştırılırken sert güce maruz kalacak bir yumuşak karın oluşturulur. Bu yumuşak karın, demokrasi ve sivilleşme söylemleri üzerinden yaratılan sahte hümanizmdir.

Sahte hümanizm şunu söyler: “Gel, ne olursan ol, gel. İster hain ol ister etnikçi ol ister terörist ol. Askersen gelme, Türk’üm diyorsan gelme ama onun haricinde ne olursan ol, gel.”

Daha önceki yazılarımda ifade ettiğim üzere Türk devletinin milli güvenlik için gerekli savunma reflekslerini kırdılar. Daha doğrusu devletin ve milletin milli güvenlik meselelerine bakışını ayrıştırdılar.

Devlet akılla hareket etmek zorunda olduğu için kendisine yönelik saldırılara bilmeden alet edilen kamuoyunu teskin etmek durumunda kaldı. Bunun nedeni ise Türk devletine hizmet eden başta emekli Türk subayları olmak üzere her vatanseverin “derin çete” ve “darbeci” iftiralarına maruz bırakılmasıdır.

Yine daha önceki yazılarımda ifade ettiğim üzere emekli Türk amiralleri konuşursa pokemon gibi bildiği tek kelime olan “darbe” söylemleriyle ortaya atılan dangalaklar, sözde emekli CIA mensupları Graham Fuller veya Henri Barkey konuşursa gömlek ilikleyip Türkiye’nin geleceğinde kimin refah içerisinde yaşayacağını anlamaya çalışıyorlar.

Ve buna göre konum alıyorlar.

Bakın çok güzel bir Türk atasözüdür: “Kahpe içeride olunca kapı kilit tutmaz.”

Dağa, taşa sırtını yaslayıp yazın, kışın memleketi savunan adamları terörist gibi gösteren neo-liberal pokemonlarla güya terör üzerinden muhalefet partisini vurmaya çalışan pokemonlar aynı olursa elbette kapı kilit tutmaz.

Bir şeyi iyi bilelim.

Sath-ı müdafaa için akıl gözüyle bakmak gerekir. Adaletli bakış açısı ancak akıllı dolayısıyla ahlâklı adamlarda olur. Akıllı olamayan ahlâksızların olduğu yerde bölünme olur. Bölünmenin olduğu yerde de sath-ı müdafaa olamaz. Bütün vatanı korumak, bütün olarak elde tutmak için bütün milleti sevmek, bütün milleti bir arada tutmak gerekir.

“Senin hainin, benim hainim” diye bir şey olamaz.

“Senin teröristin, benim teröristim” diye bir şey olamaz.

İktidar partisinin iktidara gelişi, iktidarını güçlendirmesi, iktidarını koruması ve sürdürmesi süreçlerinin aynısı CHP tarafından uygulandığında protesto edenleri ne kadar samimi bulabiliriz?

Evet, Şeyh Sait haindir.

Ama AKP’li de olsa haindir CHP’li de olsa haindir!

Siyasi partiler bilerek veya bilmeyerek kirli bir oyuna alet oluyorlar. Sath-ı müdafaayı kırmak için milleti bölecek sinsi oyunları destekliyorlar.

CHP’ye Kürt oyları için uyguladığı söylenen strateji nedeniyle eleştiride bulunuyoruz. AKP’yi hem kuran hem iktidara getiren hem de iktidarda tutan kadroların Kürt-İslamcı olduklarını sahte milliyetçilik söylemleri nedeniyle unutuveriyoruz!

Terörle mücadele fırkalarla olmaz.

Hele açılıp saçılımcı fırkalarla hiç olmaz!

Yazının bu bölümünü yine Sakarya Meydan Muhaberesine değinerek noktalayayım.

22 gün 22 gece sürdüğünü yazdığım bu muharebenin kolay geçtiğini düşünmeyelim. Türk milletinin kaderinin belirlendiği bu savaşta, ne yazık ki ordunun yarısı kaçaktır. Savaşın başında 10.000 firar varken sonunda firarlar 48.335’e ulaşmıştır. Bu nedenle muharebe aynı zamanda subayların savaşı olarak da nitelendirilir.

Ve yine ne yazık ki kaçakların durumundan ötürü birçok Türk subayı şehit olmuştur.

Tüm buna rağmen savaşı Mustafa Kemal kazanmıştır.

Mustafa Kemal, neredeyse 50.000 firarisi olan bir orduyu yeniden toparlayan lider komutandır.

Dünden bugüne çok şey değişti sanıyorsanız devletlerin zamanıyla insanların zamanını birbirine karıştırıyorsunuz demektir.

Şimdi yazının ikinci bölümüne gelelim.

ABD’li elçilerin güdümünde çalışan Yeni Şafak da FETÖ zihniyetinden çıkamayan yayın organlarından biridir. Bu yayın organının Balyoz arşivinin bir kısmını yazdım. Daha sonra Veryansın TV’de daha ayrıntılı bir şekilde hem Balyoz hem de Ergenekon arşivi ortaya saçıldı.

Bu yayın organının yazarlarından İsmail Kılıçarslan, “Yoksul Evlerin Şehit Çocukları” başlıklı bir yazı yazdı.

Özetle, “Evet, şehit olanlar hep yoksul ama bütün ülkelerde böyle. İnsanın olduğu yerde sınıf da olur.” dedi.

Söz konusu askerlik olduğunda bilhassa Türk milleti için sınıf ayrımı olamaz. Askerlik bunun olmayacağını, olursa ordunun dağılacağını bileceğiniz ilk yerdir. Takkeli neo-liberallerin bu gerçeği bilmemesi normaldir. Onlar soyca Türk olsalar da bilinç bakımından Türk diyemeyeceğimiz kimselerdir.

Yani “Zengin adama askerlik zorunluluğu yok.” diye bir şey olamaz.

O zorunluluk bedelliyle ortadan kaldırılabilir belki ama adı üstünde “bedel”le oluyor. Yaklaşık 1 aylığına bile olsa her Türk erkeği o kamuflajı giymek zorundadır.

Ama asıl meselemiz bu değildir.

Rahmetli Aşık Mahsuni Şerif, “Sınıfsız Okul” türküsünde şöyle diyordu:

“Sınıfsız Okul

Boşa döğüşmeyin bizim yiğitler
Sizi vurduranlar vurulmuyor ki
Kim bilir nerede, hangi koltukta
Kömürde, tarlada yorulmuyor ki

Aynı baba dölü ölen, öldüren
Ölenle öldüren, iti güldüren
Yok muyudu bunu size bildiren?
Vur diyenler bur’da görülmüyor ki

İşçiyi işçiye düşüren zalım
Boynumuzda boza pişiren zalım
Bu kadar bardağı taşıran zalım
Gözümüz önüne serilmiyor ki

Yeni adı çıkmış sağ ile solun
Tarihte borcu yok kullara kulun
İki yanı birdir yattığın çulun
Bilirsin ölenler dirilmiyor ki

Mahzuni der nedir Hak’kın davası
İnsana benzer mi köpek mayası?
Uy tükensin, bitsin sınıf kavgası
Sınıfsız bir okul kurulmuyor ki”

Sınıfsız okul kurulmuyor olabilir. Sınıf kavgası nerede çıkar?

Yazının ikinci bölümü bu kadardır.

“Orhan Pamuk akıllı olsun akıllı!” diye bağıran bu yüce (!) kahraman, 2001’de askerlik görevini yaparken kendisine zarar vermek için kafasını camlara vurmuş. Askerde kendini elverişsiz hâle getirmek ne demektir, bilen bilir.

2006 yılında sözüm ona Danimarka’daki karikatür krizinden etkilenen biri tarafından katledilen Rahip Andrea Santoro da 2002 yılında Yasin Hayal tarafından keser sapıyla darp edilmiş.

Bu arada Santoro’yu öldüren gencin kullandığı 9 mm’lik silahın, ABD tarafından Irak ordusuna verildikten sonra kaybolan silahlardan biri olduğu anlaşılmış. Bu da ayrı bir mesele.

Hem Hrant Dink hem de Andrea Santoro arkadan vurularak öldürüldü.

Hayal, Ogün Samast’ın sorguda anlattığına göre, 2006 yılında Trabzon’a gelen Erdoğan’ın uçağına bomba ihbarında bulunmuş. Havaalanında bomba olduğu ihbarını alan uçak pilotu da havaalanının üstünde dönmüş durmuş.

Hayal, bilinen ilk darp suçunu 1998 yılında işlemiş. 1996 yılında ise 2 ay kadar bir süre Menzilcilerin toplantılarına katılmış. 3 yılın sonra yani 1999’da BBP’ye bağlı o zamanki adıyla Nizam-ı Alem Ocaklarına katılmış.

24 Ekim 2004’te gerçekleştirilen Trabzon’daki Mc Donald’s restoranının bombalanması olayı, Hayal ve Erhan Tuncel’in icraatlarından. Yani bir bakıma Dink cinayeti göre göre geliyorum, demiş.

Şimdi bir diğer “abi” Erhan Tuncel’e bakalım.

Tuncel, Dink cinayetiyle ilgili davada 5 yıl hapis cezası aldıktan sonra 2016 yılında “Hrant Dink Cinayetinin Perde Arkası” isimli bir kitap yazdı.

Tuncel, hem kendisinin hem de Hayal’in bir dönem FETÖ’nün Işık Evleri denilen oluşumuna gittiklerini anlattı. Aynı zamanda Hayal’in ifadesinde bunu kabul ettiğini belirtti.

Bir diğer önemli iddiası ise Mc Donald’s bombalamasından sonra Hayal’in sorgusuna Aksu’nun da girdiği, “Adama helal olsun. Tek başına bombalamış. Bunu polis yapmak lazım.” dediği iddiası oldu.

Aslında tüm bu ezber bozan noktaları saymakla bitiremeyiz. Konumuzun aslı pek de cinayetler ve bombalama olmadığından ayrıntıya girmeye gerek yok. Buraya kadar sorulacak en can alıcı soru da böyle sabıkalı, bombalama eğitimi almış, şiddete meyilli ve askerliğini yapmaktan bile gocunan tipleri devlete sızmış birilerinin nasıl arkaladığıdır.

Erhan Tuncel’in “Yeni bir sistem kurdu.” dediği ve milletin Ergenekon’a zihinsel olarak hazırlanmasını sağladığını söylediği Ali Fuat Yılmazer gibi FETÖ vb. yapılanma mensupları oldukça bu soruları cevaplamak zor değildir.

Ama özellikle Dink cinayetiyle yapılmak istenen şeyi bugün “false flag” denilen operasyon tarzıyla özdeşleştirmek de gayet mümkündür.

Çünkü Dink cinayeti işlendiği zaman kimse şu FETÖ evlerine gitmiş, bunun geçmişinde Menzil varmış demiyordu.

Türk Silahlı Kuvvetleri bir numaralı faildi!

Bütün katiller ve olası azmettiriciler her fırsatta Türk subaylarıyla ilişkilendiriliyordu. Bunlar arasından kimileri gidip bir generalle, bir yüzbaşıyla aynı kareye girmeye gayret göstererek daha sonra suç işliyor ve kendisi yargılamalar sonunda serbest kalabilirken aynı karede yer alan askerlerin başı yakılıyordu.

Sonra türlü efsaneler doğuyor, devlet güya bağırsaklarını temizliyordu. Gel gelelim, Arınç gibilerin başını çektiği operasyonlarla Kozmik Oda’ya giriliyor ve aslında devletin üst düzey sırları ele geçirilmek isteniyordu.

Agarta efsanesi bile sıklıkla konuşuldu. Adına “Ergenekon” denilen örgüt aynı anda Mason, Agarta, faşist vs. her şey olabiliyordu. Memlekette her türlü olay Mustafa Kemal’in askerlerini dolayısıyla Mustafa Kemal’in kendisini hedef hâline getiriyordu.

İnsanlar ölüyor, akıl sağlıklarını kaybediyor, intihar ediyor, aileleri dağılıyor ama Zekeriya Öz gibi alçaklar “Daha karpuz kesecektik.” diye alay ediyordu. Bugün güya içinde yetiştiği adalet dünyasına güveni olmayan bu şahıs kaçaktır. Yalan olsa bile gelip de masum olduğunu iddia edebilecek bir durumu yoktur.

İftira, kumpas, ihaleye fesat karıştırma, mobbing, torpil vs…

Darülharpte her şey mübah yani.

Ama aslında “darülharp” denilen şey, harp ilan edilmiş bir ülkede Allah adına her şeyi yapmaktan ibaret değildir. Darülharp sadece günahkâr yaratır.

Bu kavramla kastedilenin savaş sırasında ve sonrasında düşmanların canının, kanının, karısının, kızının, malının, mülkünün helal olduğu anlatılır. Her türlü bozgunculuk serbest çünkü nasılsa Allah adına yapılıyor.

Ne var ki aslında hiçbir savaş meydanda kazanılmaz. Meydanda gerçekleşen savaş aslında bir sonuçtur, son aşamadır.

Savaş daha büyük ölçüde değerlendirildiğinde darülpharpçilerin iftira, kumpas, hak yeme gibi her türlü yola başvurdukları görülüyor. Kanunsuzluğun dayanılmaz hafifliği, kısa zamanda bir suç imparatorluğu yaratıyor.

Asıl imparatorluğun gölgeler arasında kurulabildiği görüldüğünde ise darülharp adına yapıldığı söylenen her şey artık şahsi menfaate dönüşüyor. Tetikçi kafasındaki kafasızlar harcanırken onları yönlendiren kurnazlar güçlendikçe güçleniyor.

Böylece Lut kavmini aratacak bir dünya doğuyor ve sadece tiksindiriyor.

FETÖ’nün bugüne kadarki icraatları ise şunu göstermiştir: Uzaylıları anlatan filmlerde birtakım zararlı yaratıkların insanların içine girip onları zombileştirdiğini, kendi türüne zarar verir hâle getirdiğini görürüz. Bu da hemen olmaz. Zararlı yaratıklar, zamanı geldiğinde harekete geçerler ve ele geçirdikleri insanları her türlü suça teşvik ederler. Ta ki yok olana kadar… Bir beden bulmayan ya da bulamayan yaratıklar ise daima hedeftedir ve kolay av olurlar.

İşte 1950’lerde CIA’nın aldığı kararda olduğu gibi FETÖ de bu şekilde her yere sızma eğilimindedir. Bir suç işlenecekse bu suç düşman ya da rakip görülen kitlelerin üzerine bırakılır. Böylece bir “günahla” binlerce “günahkâr” vurulur.

Sizin bir yakınınızı öldürürler, sizi tutuklarlar. Bu da CIA’nın taktiklerine benziyor, değil mi? Benzemesi normaldir ve tesadüf değildir. FETÖ elebaşı kimin kucağında yatıyor?

Yazıda anlattığım zihniyeti daha iyi anlayabilmek için Fethi Yılmaz’ın “Katli Vacip” kitabını okuyabilirsiniz.

Türk devletinin gücünü kıramayan ve darülharp adına insanlıktan çıkan herkes, insanlıktan çıktığıyla, günah bataklığıyla yaşamaya mecburdur. Bu, onları tutuklamaktan da beter bir cezadır.

Tüm bunlara ve daha fazlasına rağmen Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin insanlara kafa tutuyor, “Çocuklarınızı dağa çıkarmayan tarikat ve cemaatlerle protokol yapıyoruz, çatlayın” diyebiliyor.

Bir kişi de çıkıp demiyor ki “Sayın Bakan, MEB’in görevi nedir? MEB neden öğretmen atar?”

90’lı yıllarda gönüllü imamlık uygulaması en çok Hizbullah’ın işine yaramıştı.

Hizbullah demişken… Yine MEB’in izniyle Hizbullah’a yakın bir dernek yarışma adı altında 10 milyon öğrenciye erişebilecek.

Aman ha…

Dikkat edin, çocuklarınız darülharpçi olmazsa dağa çıkar.

Balkan Savaşlarının hemen öncesinde ordunun subaylarını uyaran Mustafa Kemal, orduya siyasetin bulaştığını, büyük bir harbin kapıda olduğunu, ordunun durumu iyileştirilmezse büyük bozgun yaşanacağını söylemişti. Ne yazık ki uyardığı felaketler de başımıza gelmişti.

O günleri yaşamış büyük bir lider olarak Türk ordusuna son mesajında şöyle diyordu: “Türk vatanının ve Türklük toplumunun şan ve şerefini, iç ve dış her türlü tehlikelere karşı korumaktan oluşan görevini her an yerine getirmeye hazır olduğuna benim ve büyük ulusumuzun tam bir inanç ve güvenimiz vardır.”

Ebedi Başkomutan’ın mesajı nettir.

Cunta, devlet olanların değil; devleti ele geçirmek isteyenlerin, inkılaplardan gocunanların işidir.

Tuzla Piyade Okul Komutanlığı’nda yapılan 10 Kasım Atatürk’ü anma töreninde Atatürk fotoğrafı takmak istemeyen bir teğmenle diğer teğmenler arasında bir arbede meydana gelmişti.

Olaydan kısa süre sonra teğmenler, Atatürk fotoğrafı takmak istemeyenlerin kaldığı 405 numaralı koğuşun kapısına Atatürk posteri asmışlardı.

Bu noktada tanıdık filmler devreye girdi.

“Teğmenler Cuntası” diye bir şey uyduruldu. Fırsat bu fırsat, orduya siyaseti karıştırdıkları bahanesiyle Atatürkçü teğmenlerin tasfiyesi istendi. Bunu isteyenlerin kafasındaki cunta, olaya karışan teğmenlerden değil, tüm Atatürkçü subaylardan oluşuyor. Contayı sıyırmış bu yalancılar, TSK’nin lağvedilmesi gibi adice önerilerde dahi bulunmuştu.

Bu adi öneriler ne zaman geliyordu? Kumpas zamanlarında…

Şimdi “Teğmen Cuntası” diye tanıdık bir filmi vizyona koymaya uğraşanlardan Yeni Şafak’ın son derece kötü hatta “iğrenç” diyeceğimiz siciline yani arşivine bakalım:

21 Ocak 2010 tarihli “İşte ‘Balyoz’ darbe planının ayrıntıları” başlıklı bir haberde güya darbe planları anlatılıyor. Kaynak ise “Taraf” paçavrası.[1]

Yine 21 Ocak 2010 tarihli bir başka haber ise “Katliam kaos Balyoz” şeklinde tuhaf bir başlık taşıyor ve güya Türk ordusunun karanlık senaryolar tasarladığını iddia ediyor.[2]

26 Ocak 2010’da siyasal İslamcıların o zamanki gözbebeği BDP’lilerin sözde Balyoz darbe planı hakkındaki yorumu manşete taşınıyor: “BDP’li Yaman: Balyoz darbe planı bize şaşırtıcı gelmemiştir.”[3]

28 Ocak 2010’daki haber ise Çetin Doğan’ın Aziziye’deki akrabalarından olarak tanıtılan Kenan Kurt’un ifadesini başlığına taşıyor: “Balyoz darbe planı bizim için utanç vesilesi.”[4]

23 Şubat 2010’da ise “Balyoz dalgası” başlığı altında, Oramiral Özden Örnek gibi kıymetli Türk subaylarının sorguda olduğu haberi veriliyor.[5]

27 Temmuz 2010 tarihli “Balyoz!” yazısında Tamer Korkmaz, tahliye kararları üzerine panik olanları teskin ederek 102 asker hakkında tutuklama kararı çıkarılmasını tarihi bir hadise olarak gösteriyor.[6]

25 Kasım 2010’da “Darbeci paşalara Balyoz indi” haberinin ise başlığı her şeyi açıkça anlatıyor. Ayrıntısına girmiyoruz.[7]

21 Ocak 2011 tarihli bir haberde ise şok (!) edici ifadeler yer alıyor ve şöyle deniyor: “Org.  Doğan’ın başını çektiği cunta, başbakan, Fethullah Gülen gibi önemli isimlerin faaliyetlerini dosyaladı.”[8]

24 Nisan 2011’de “Balyoz’un benzeri 105 yıl önce hazırlanmış” başlıklı haberde ise Ermeni terör örgütlerinin o dönemde Türkiye’nin işgal edilmesine zemin hazırlamak için planlar yaptığı anlatılıyor.[9]

Şüphe yok ki tüm basını ve medyayı tarasak neler ortaya çıkar.

Cuntanın danikasını o zaman görürsünüz!

Bütün arşivler, Türkiye’yi yıkmak isteyenlerin saldırılarıyla doludur. Hedefte ise daima Mustafa Kemal’in askerleri vardır.

Harp okulundaki arbedeye gelirsek…

“Teğmen Cuntası” değil ama “Hubb-i Fillah Cuntası” var!

Atatürk rozeti takmak istemeyenlerin “Hubb-i fillah” adında bir Whatsapp grubu ortaya çıktı. Diğer teğmenlere “gençler” diye hitap eden bir hesap, “Vatana millete davamıza hayırlı olsun” şeklinde bir mesaj atıyor.

Normal bir ülkede olsak “dava” mesajını atan bir adamın kırk defa sorgulanması gerekirdi.

405 numaralı koğuşta kalan teğmenler için istenen ceza nedir? Bilgi yok.

Koğuşun kapısına Atatürk posteri asan teğmenler için idari soruşturma açılmış.

Bilmiyorum, bu kaçıncı film? Ama hepsi fillahlar, tillahlar için mutsuz bitiyor, işte bunu biliyorum.

[1] https://www.yenisafak.com/gundem/iste-balyoz-darbe-planinin-ayrintilari-236847

[2] https://www.yenisafak.com/gundem/katliam-kaos-balyoz-236812

[3] https://www.yenisafak.com/gundem/bdpli-yaman-balyoz-darbe-plani-bize-sasirtici-gelmemistir-237963

[4] https://www.yenisafak.com/gundem/balyoz-darbe-plani-bizim-icin-utanc-vesilesi-238273

[5] https://www.yenisafak.com/gundem/balyoz-dalgasi-243123

[6] https://www.yenisafak.com/yazarlar/tamer-korkmaz/balyoz-23323

[7] https://www.yenisafak.com/gundem/darbeci-pasalara-balyoz-indi-289451

[8] https://www.yenisafak.com/gundem/her-daim-canli-balyoz-299016

[9] https://www.yenisafak.com/gundem/balyozun-benzeri-105-yil-once-hazirlanmis-315761

Bu açıdan insanlığın da tıpkı Ay gibi karanlık bir tarafı vardır. Ay’ın karanlık tarafında düşman yaratıkların olduğuna inanan insan, insanlığın karanlık tarafını görmemeye veya görmezden gelmeye devam ediyor.

Bir zamanlar Çin devleti için en hayati güvenlik refleksi, Türk topluluklarını birbirine kırdırmaktı. Türk boylarını veya onların birliğini yönetenlerin ise gücün getirdiği kibir, kadın, eğlence, kıskançlık, hasetlik gibi noktalarda zaafa düşmesi durumunda Çin’in milli güvenlik siyaseti başarıya ulaşmış olurdu.

Türk boyları birbirine düştüğünde öyle kırımlar olurdu ki Çin’e sadece bağlılık bildiren Türkleri kabul etmek kalırdı. Ne yazık ki Türk dünyası olarak biz bunu da buna benzer durumları da yaşadık, yaşıyoruz.

Demek ki kan dökücülükten başka bir de kan döktürme vardır. Yani insanın karanlık tarafı, “Çılgın Marslılar”dan daha tehlikelidir!

Bugün “vekalet savaşları” revaçtadır.

Herhangi bir örgüt ya da zayıf bir devlet vekil hâline getiriliyor, bir başka devletin kendisine veya vekiline karşı “ucuz kan” siyasetiyle sömürülüyor.

Sömürenlerin sömürdüğü düzendir bu. Fakirlikten, ezilmişlikten, kincilikten beslenen vekiller de bu düzenin muhafızlarıdır.

Düzenin taşıyıcı kolonları ise dinciliktir.

Bütün dincilerin dilinden barış ve esenlik sözcükleri düşmez. Hepsi iyiyi, güzeli, doğruyu, huzur içinde yaşamayı emreden dinlerden söz eder. Bu sözlerin karanlık tarafında ise müthiş bir sinsilik vardır. Bu sinsiliklerden bazıları bir devleti ele geçirmeye, bir halkı ölüme götürmeye, bir kitleyi isyana teşvik etmeye, en kötüsü de tuzağa düşürülen kişilerin düşman belledikleri devletlerin vekili yapılmalarına yöneliktir.

Kan dökücülerin nasıl beslendiğine dair bir hatırlatma yapmak isterim.

Barıştan söz edenlerin bir şekilde ortadan kaldırılması bu kanlı düzenin sahiplerince taviz verilmeyen bir zorunluluktur.

Jimmy Carter döneminde ABD, Orta Doğu’da bir kanser hâline getirilen İsrail-Filistin meselesini çözmek istiyordu. Bu dönemde hedefteki düşünce, İsrail’in kurulmasının önünü açan “Vatansız ulusa ulussuz vatan verin.” şeklindeki Siyonist anlayıştı.

İlginçtir, 1924 doğumlu Jimmy Carter’ın 2015’te de Filistin’deki direniş örgütleri arasındaki uzlaşıyı sağlamak istediği iddia ediliyordu. Filistin meselesi hakkında yazdığı kitapta Siyonistleri suçlaması ise ağır hakaretlere maruz kalmasına sebep olmuştu.

Carter, 1977’de de aynı hakaretlere maruz kalıyordu çünkü barışa yönelik bazı adımlar atılmıştı.

Yine ilginçtir, bu barış politikasına katılanların akıbeti hiçbir zaman iyi olmamıştır.

Carter döneminde öyle olaylar meydana geldi ki Demokrat Parti yıllarca toparlanamadı. O dönemde petrol krizi patlak verdi. 1979’da İran’da bir İslam devrimi meydana geldi. İranlı öğrenciler Tahran’da ABD elçiliğini basıp 52 ABD’liyi esir aldılar. Bu rehine olayı ne zaman çözüldü, biliyor musunuz?

Carter gidip yerine Ronald Reagan başkan seçildiği zaman. Reagan’ın dönemi 20 Ocak 1981’de başladı. Rehine krizi 20 Ocak 1981’de çözülüverdi.

Daha önceki yazılarımda Filistin’deki ilk kurtuluş örgütlerinin sosyalist olduklarını yazmıştım. Zaten Carter’ın Filistin politikası, SSCB-ABD arasında bir yakınlaşma doğurmuştur.

SSCB ve Rus istihbarat etkisi Filistin’de epey derindir.

FHKC’nin ilk başkan yardımcılarından Vadi Haddad bir KGB ajanıydı. KGB’nin FKÖ içinde de Hani el-Hasan adında bir ajanı vardı ki Arafat’ın öldüğü tarihe kadar kendisinin ulusal güvenlik danışmanlığını yürütmüştü.

Yine önceki yazılarımda yazdığım gibi, İran ve İsrail’in birbirine muhtaç olduğunu Carter döneminin olaylarından da anlıyoruz. Filistin yanlısı ağırlıklı bir barış politikası izleyen Carter iktidarına en büyük darbe İran üstünden vurulmuştur. İran’da gerçekleşen İslam devrimi daha 1979 yılında Filistin’i baş gündem konularından biri yapmış, Humeyni’yi ilk ziyaret eden de Arafat olmuştur.

Çok uzatmadan noktalayayım.

Reagan’ın başkanlık döneminin başladığı 20 Ocak 1981’den sonra meydana gelen olaylardan biri, Mısır Devlet Başkanı Enver Sedat’ın 17 Ekim 1981’de öldürülmesidir. Sedat, Carter döneminde İsrail’i ziyaret ederek önemli bir adım atmıştı. Nasırcılar Filistin’de nasıl darbe aldılarsa Mısır’da da o şekilde darbe almışlardı.

Sedat, radikal İslamcı Halid Ahmed Şevki el-İslambuli tarafından öldürülmüştü. Sedat’a bu suikast sırasında tam 72 kurşun isabet etmiştir.

Barış görüşmelerine katkıda bulunanlardan Yitzhak Rabin de 1995 yılında radikal Yahudiler tarafından katledilmişti.

Katledilenlerden biri de SSCB’dir!

Onu da Afganistan’da tuzağa düşürüp son darbeyi vurdular. Afganistan’da ABD’nin en büyük müttefiği ise cihatçılardı.

Bir diğer katledilen İran devleti olmuştur. İran’daki İslam rejimi İslam dünyasını hem terörize ediyor hem de Körfez ülkeleri üstünde bir korku yaratarak onları Batı’nın özellikle de İsrail’in kucağına itiyor.

İran’da İslam devrimi oluyor, Filistin’de radikal İslam güç kazanıyor. Irak işgal ediliyor, Filistin’de radikal İslam güç kazanıyor.

İran ne zaman güya Batı’ya doğru şaha kalksa bütün Müslümanların kanı kabarmaya başlıyor.

Orta Doğu’nun her yerinde İslami direnişin öncüsü İran devleti oluyor ve zannediliyor ki Orta Doğu’daki tüm radikal İslami hareketler İran İslam Rejimi’nin vekilidir.

Pekiyi, öyle olsun… Öyleyse Mollalar kimin vekilidir?

Bu arada…

Irak’ın işgali nasıl İran’a yol verdiyse bugünkü meseleler de İran’ın beslenmesini sağlıyor. İran, ateşkes görüşmelerinin sonuca ulaşmasını kendisine bağlarken Filistin yönetimi İran’ın değil Türkiye’nin rol oynadığını açıkladı.

Bu da gözümden kaçmadı.

Tarihe Bir Not Daha

Ergenekon, Balyoz, Açılım zamanlarında Türk ordusuna atılan en büyük iftiralardan biri, “Artık gerçeklerle yüzleşelim. Güneydoğu’da çok çocuk öldürüldü.” diye başlayan kara propagandalardı.

Şimdi ikiyüzlülüğün en net örneği karşımızdadır.

Hem Filistin’de hem de İsrail’de siviller öldü. Birçok çocuk hayatını kaybetti ve bir zamanların ileri demokratları bunu kısas olarak görüyor.

Çünkü dincilik böyle bir şeydir ve dinciler için her şeyin merkezinde Araplık vardır. Türk’ün canı ise can değildir.

Düştüğümüz bu notu da unutmuyoruz, unutmayacağız.