İp attım ucu kaldı, bir de Bahçeli’nin sözü kaldı. Bir yandan milletin gururunu okşuyorlar, diğer yandan akıl almaz itham edici sözlerle zihinlerde derin yaralar açıyorlar.

Siyasi arenada halkı coşturmak için bazen ip atarsınız ama ucu bir yerlere takılı kalırsa o ip gün gelir size dolanır, tıpkı Bahçeli’nin teröristbaşının Meclis’te konuşmasına yönelik (nazik!) daveti gibi.

Bu davet teröristlere umut, Türk halkına ise öfkeyle karışık çaresizliğe demir atmış bir açıklama olmuştur. Şimdi bakalım, bu ipin ucunda ne var?

Yara mı, umut mu, ihanet mi yoksa bilmediğimiz bir şeylerin üzerini örtme çabasıyla ortaya çıkan tarifsiz bir çaresizlik mi?

Başlıyoruz!

Terör saldırılarında sevdiklerini kaybetmiş, hayatı mahvolmuş insanların hissettiği acı, Bahçeli’nin sözleriyle bir kez daha diri diri mezara gömüldü. İktidar olanlar kendi çaresizliklerini herkese bulaştırıyor ve Türk halkını da çaresizlikle baş başa bırakarak savunmasız hale getiriyorlar.

Devlet Bahçeli’nin “Teröristbaşı TBMM’de konuşsun” çıkışı, sadece sıradan bir siyasi güncel tartışma değil, derin yaraları yeniden kanatan, şok edici bir açıklamadır.

Bu çıkış, çok sayıda insan için bir hınç ve hayal kırıklığı karmaşası yaratırken çoğu vatandaşın “Bu nasıl olabilir?” sorusuyla derin bir şüpheye kapılmamıza yol açtı.

Böylesine sarsıcı bir söylem, milletin zihinlerinde uzun yıllar boyu taşıdığı yaraların yeniden kanamasına sebep oldu; özellikle terör saldırıları sonucu hayatı mahvolmuş, çocuğu, eşi, akrabası şehit olmuş insanlar için bu sözler acıyla çırpınırken çaresizce kalakalmışlıklarını hatırlatıyor.

Siyasi ve Toplumsal Travma

Devlet Bahçeli gibi özellikle milliyetçi bir kimlikle tanınan bir siyasi liderin, ülkenin bir numaralı teröristini TBMM gibi bir makama davet etmesi, şok dalgası yaratmaktan öte, tabanında bile ihanete uğramışlık duyguları uyandırdı.

Teröristbaşının TBMM’ye davet edilmesi, Türk toplumunun bölünmezlik, birlik ve dirlik sembolü olan meclisin şerefinin ayaklar altına alınması demektir. Bu durum, halkta salt bir hayal kırıklığından ziyade, devlete duyulan sadakatin zehirlenmesine ve toplumsal birliktelik köklerinin zedelenmesine neden olmuştur.

Bahçeli’nin açıklamaları, daha önce denenmiş ve başarısızlığa uğramış olan çözüm süreci girişimleri gibi, toplumun büyük kesimi tarafından acıyla anılan olayların tekrarlanması endişesini güçlendirdi. İnsanlar bu çağrıdan şüphe duyuyor: Devletimiz yeniden mi aynı hatalara düşürülecek?

İnsanlar yeniden mi ölecek ve yaşamlar yeniden mi altüst olacak?

Bahçeli’nin bu sözleri, insanları geleceğe dair derin bir belirsizliğe ve hızla korkuya sürüklüyor.

Terör Mağdurları ve Toplumsal Tepki: “Bu Bir Hainliktir!”

Bahçeli’nin çıkışı, en çok da terör olaylarında hayatı kararmış insanların acısını yeniden diriltti.

Oğlu, kızı, eşi ya da kardeşi -yakınlarından birini- kaybetmiş insanlar, öfkeden ve çaresizlikten çırpınıyor. “Benim sevdiklerim teröre kurban gitmişken o, kanlı elleriyle TBMM’ye mi çıkacak?” diye isyan ediyorlar.

Hangi aklın ürünü olduğu belli olmayan Bahçeli’nin bu açıklaması, acılarımızın üzerine tuz basmak ve toplumun sinir uçlarının üzerinde dans etmek gibi.

Bahçeli’nin sözleri, şehit ailelerinin çaresizliğini yeniden canlandırdı. Onlar için bu durum, şehitlerinin aziz hatırasına yapılan çirkin bir hakaret, bir hiçe sayış anlamına geliyor. İnsanlar, kendi sevdiklerinin ölümüyle başa çıkmaya çalışırken, teröristlerin TBMM gibi bir mekanda konuşma hakkı bulmasının yaratacağı adaletsizlik duygusu ile nasıl başa çıkabilecekler?

Üstelik adaletsizlik günlük yaşamın bir parçası olmuşken!

Bu çağrının, Türk halkına karşı yapılan en büyük ihanetlerden biri olarak algılanması demokrasiyi sindiremeyen siyasiler ve yandaşları tarafından neden yadırganıyor ve Türk halkı terörist olmakla suçlanarak zan altında bırakılıyor ki?

Tarihsel Hafıza: Hatalardan Ders Çıkartamayan Bir Toplum Yarattılar

Geçmişte, 1990’lar ve 2000’lerde benzer terör müzakereleri, toplumun devletine olan inancını ciddi anlamda sarsmış, devlete duyulan özgün sadakati zedelemişti.

FETÖ’cülerle birlikte Ergenekon kumpasları kurulmuş ve Oslo görüşmeleri, çözüm süreci gibi atılan adımlar fiyasko ile sonuçlanmış; Türk halkının devlete olan bağlılığının zedelenmesine yol açmıştı.

Bu süreçler, teröristlerin taleplerinin meşrulaştırıldığı ve devletin şeffaflığını kaybettiği dönem olarak akıllarda kaldı. Türk halkı, bu tür süreçlerin devlete büyük zarar verdiğini ve devleti zaafiyete soktuğunu yaşayarak gördü.

Bahçeli’nin sözleri, bu tarihsel travmaları yeniden gündeme getiriyor. Toplumda, yeniden aynı hataların tekrarlanmasına dair derin bir korku ve belirsizlik oluşturuyor.

Türk halkı, kendi acılarından ve iktidarın geçmişte yaptığı hatalardan ders çıkarılmamasından kaynaklanan derin bir hayal kırıklığı yaşıyor. Bu açıdan bakıldığında, Bahçeli’nin bu tuhaf sözleri devletin ve milletin onuru ile tarihsel hafızasına karşı yapılan cüretkar bir saldırı olarak görülüyor.

Devletin Kararlılığı, Siyasilerin Yalanları ve Toplumun Beklentileri

Bahçeli’nin teröristbaşı, bebek katili Apo’yu TBMM’ye davet etmesi, Türk halkının Türkiye Cumhuriyeti Devletine duyduğu inanca ve güven duygusuna büyük bir darbe vurmuş durumda.

Bu sözler, Türk halkının en hassas sinir uçlarına dokunarak büyük bir travma yaratmıştır. İnsanlarımız, devletlerinin terörle müzakere değil; şaşalı sözlerle aldatılmadan kararlılıkla mücadele etmesini, şehitlerinin hatırasının da çiğnetilmemesini bekliyor.

Devletin kararlılığının sarsılmaması, halkın bu kararlılıktan ilham alması ve güven duyması için büyük bir önem taşıyor.

Bahçeli’nin sözleri bu açıdan değerlendirildiğinde devletin halkıyla arasındaki taşıyıcı kolonları parçalayıcı niteliktedir. Toplum, siyasi liderlerinden, devletin sarsılmaz gücünü ve kararlılığını yansıtan, terörle müzakere yerine mücadele eden bir yaklaşım bekliyor.

Geçmişten ders alınmadığında aynı hataların yeniden yapılması kaçınılmazdır ve bu da şok edici, en büyük yıkıcı gerçeklerden biridir.

İktidar mensuplarının ve yandaşlarının her dediğine koşulsuz katılmak ise önce kendine sonra da vatana ihanetin diğer adıdır.

Umudunuzu ve inancınızı asla kaybetmeyin. Savaşı Mustafa Kemal kazanacak…

O bize güveniyor!

“Türk’e durmak yaraşmaz!”

Cumhuriyet ve Mustafa Kemal devrimleri hedefte olduğu sürece ulus devlet ve laiklik hep hedefte olacaktır. Dindar gibi görünüp kendi karanlık emelleri için dine aykırı ne varsa yapanlar neyse Kemalist görünüp Kemalizm’e düşmanlık yapanlar da aynıdır ve her ikisinin de ortak paydası aynı hedefe saldırmaktır.

Milli Mücadele’yi askeri zaferle tamamlamamızın ardından 24 Temmuz 1923’te Lozan Antlaşması’nın imzalanması ve (Mustafa Kemal’in sözüyle, “husumet dünyasına karşı”) zaferimizi siyasi olarak da diplomatik zaferle tescillememizi, Yunanistan ve İngiltere başta olmak üzere birçok devlet hazmedememişti.

O gün bugündür içeride baş hasmımız olan Fener Kilisesi, Yunanistanın siyasi elçilik aparatı gibi sürekli cumhuriyete ve Lozan Antlaşması’na karşı tacizde bulunuyor.

Sadece o mu?

Hayır, elbette.

Cumhuriyet ve laiklik düşmanı olan siyasal İslamcısı, siyasal Hıristiyan’ı ve siyasal Yahudi’si de hasılı her kim varsa tümü devşirdikleriyle bir olup, Fener Kilisesi’ni önlerine alıp hep birlikte cumhuriyete, laikliğe ve Mustafa Kemal’e taciz ateşine devam ediyorlar. Fener papazı “ekümenik” sakızını çiğnerken diğerleri de ekümenikliğe karşı bayrak açmış gibi görünerek “mübadele” sakızını çiğniyor. Görünüşte hepsi birbirine karşı uç noktada duruyorlar (kimi milliyetçi, kimi Atatürkçü, kimi solcu, kimi demokrat, kimisi de din maskesi taktığı için) ve hainlikle yaftalanıp linç edilmemek için hiç kimse bu paçozları tartışmaya veya soru sormaya cesaret edemiyor!

Anlaşılan o ki cumhuriyete, ulus devlete ve laikliğe saldırı stratejisini belirleyenler bu devşirmelere rolü böyle yazmış!

Bakmayın siz bunların “Biz olmasak Fener Kilisesi ekümeniklik ilan edecek, bunlarla mücadele ediyoruz.” palavralarına… Bunların hepsi geri planda aynı amaç ve kişisel çıkarları için birbirlerini kucaklıyorlar. Bu milletin ve Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin kaderi kripto FETÖ’cü üç paçoza kaldıysa vay halimize!

Şimdi gelin, birbirlerine hiç benzemeyen “husumet dünyasına” göz atalım ve ortak paydada nasıl buluştuklarını belgeleriyle ve kendi sözleriyle görelim.

Hadi başlıyoruz!

Üç benzemez gibi görünenler!

Ercan Yavuz, Cazim Gürbüz, Muammer Karabulut ve diğerleri…

FETÖ’nün yayın organı Aksiyon dergisinin 17-23 Ocak 1998 tarihli 163. sayısında FETÖ firarisi Ercan Yavuz’un “Sürgündeki Ortodoks Türkler” başlıklı bir yazısı yayımlandı.[1] Derginin bu sayısının kapağı “Hristiyan Türkler” başlığını taşıyordu. Başlıkta yer alan isimse Papa Eftim’di.

Yazıya geçmeden önce şahsın Atatürkçü gibi kamufle olmaya çalışırken bir yandan özellikle Mustafa Kemal Atatürk ve İsmet İnönü devrine yaptığı “nüfus planlamaları” göndermeleri ve 15 Temmuz öncesi darbe girişimini ima eden birkaç paylaşımını gösterelim:

“Lozan’da verilen ödül!

Kurtuluş Savaşı’nda dindaşlarını değil de kendi ırkından olan Türkleri destekleyen Türk Hristiyanlarını, savaşın kazanılmasından sonra büyük ve acı bir sürpriz bekliyordu.”

Lozan zaferini kazanan Mustafa Kemal’e, Cumhuriyet ve laikliğin teminatı olan anlaşmaya saldırmanın en paçoz halidir bu.

Bağlantıda bulunan yazıyı da kısaca incelediğiniz zaman bilhassa “mübadele” konusunda yapılan duygu sömürülerinin, kaynaksız sözlerin, asılsız bilgilerin bu yazıdan alınıp tekrar edildiğini göreceksiniz.

Unutmayın ki ‘Yalan ve uydurma hikayelerle’ tarih oluşturarak gerçekleri insanlara unutturmak Romalıların icat ettiği bir taktiktir.

Bu yalanları tekrar edenlerden biri Noel Baba’nın cini Muammer Karabulut. Karabulut’la ilgili o kadar çok şey yazdık ki haklı olarak Noel Baba’nın da FETÖ’cü olduğunu düşünmeye başladınız. Normaldir çünkü heybeden FETÖ’den başka bir şey çıkmadı şimdiye kadar.

Kadim devletin açılımcı derin adamı Ömür Çelikdönmez’in daha önce ele aldığımız “Türk Ortodoks Kilisesi ve yeni teopolitik açılımlar”[2] başlıklı yazısında da “Sürgündeki Ortodoks Türkler”den esintiler var.

Çelikdönmez’in de Karabulut gibi siyasal İslamcı Haber Vakti’de yazdığını hatırlatalım.

Bugüne kadar yazdığımız yazıların da bundan sonra yazacağımız yazıların da bir yönüyle “dinlerarası diyalog” ve misyonerlik konusunu ele aldığını gözden kaçırmayın.

Şimdi Ercan Yavuz’un yazısından ilk bölümü alıntılayıp inceleyelim:

“Hristiyanlık ve Türklük. Yakın tarihimizde ve günümüzde bu ikisi, birbirine o kadar uzak mefhumlar olarak algılandı ki… Daha düne kadar Anadolu’da önemli miktarda Hristiyan Türk topluluğunun yaşadığından, bunların Kurtuluş Savaşımıza canla başla katıldıklarından ve sonrasında başlarına gelenlerden bugünün Türkiyesinde kaç kişinin haberi var?”

FETÖ işte böyle bir şeydir. Mübadelede Türklerin gönderildiğini yazarlar ama gönderilenlerin Yunan işbirlikçiliğini, Türkleri kahpece katlettiklerini ve vatana ihanet edenler olduğunu asla yazmaz ve söylemezler.

Yazımızın konusu Türk toplulukları olsaydı, ufku FETÖ’nün okullarından ibaret olan sahtekarları Altay’dan Tuna’ya mistik bir yolculuğa çıkarıp tüm Türk topluluklarını anlatırdık.

İstanbul Karaköy’de bulunan ve Türk Ortodoks Patrikhanesi olarak adlandırılan cemaatsiz kiliseyi hiç duymamış ve varlığını bilmeyen Gagauz Türklerini, Çuvaş Türklerinin ve Sibirya Türklerinin bir kısmının Hristiyan oluşunu Anadolu’da kalabalık kitleler hâlinde var olduğu iddia edilen Ortodoks Türklerle karıştırmamak gerekiyor.

Kalabalık kitleler hâlinde Anadolu Türk Ortodoks varlığı bir mevhumdur (Söylemden ibaret ve soyuttur.).

Şunu belirtmek gerekir ki tarihi kaynaklarda Karamanlıların yalnızca Türkçe konuştukları fakat Grek alfabesi kullandıkları sabittir. Bununla beraber Arap harfli Türkçe yazanlara da rastlanmıştır.

Ne var ki bilhassa Evliya Çelebi’nin yazdıkları sıklıkla çarpıtılır. Evliya Çelebi, Seyahatname’de “Kadim eyyamdan beri Urum keferesi bir mahalledir. Cümle üç yüz haraçtır. Amma asla Urum lisanı bilmeyüp batıl Türk lisanı bilirler.” diye yazıyor

Bakın, “Her büyük adamın bir hatası… Karamanlı Hristiyan Türkler de Atatürk’ün…”[3] başlıklı bir yazı yazan Cazim Gürbüz, yazısında bu bilgiyi verdikten sonra aynen şu enteresan yorumu yapıyor: “…bölgedeki Hristiyan azınlığın Türk kökenli olduğunun ve dillerinin de bozulmadığının altını çiziyor.”

Papa Eftim zamanına kadar pek çok yerli ve yabancı kaynak Karamanlıların Türkçe konuştuğunu yazar ama ne Karamanlıların kendi kaynakları ne de onlar hakkında yazanlar Karamanlıların Türk’üz dediklerini yazmaz.

Diğer yandan Cazim Gürbüz, şahsının cehaletine ve okuduğunu kavrama yeteneğine aldırmadan Atatürk’ü eleştirmek ve saldırmak için enteresan bir yorum daha yaparak “Gerçi Rum isek de Rumca bilmez Türkçe söyleriz.” diyen Rumlardan “Durumlarını anlatmak için ağıt yakan Hristiyan Türkler…” diye bahseder.

Bir adam kendisine Türk’üm diyorsa ve bunda samimiyse onu yargılamak bize düşmez. Gel gelelim Mustafa Kemal’e, Cumhuriyetin ve Laikliğin teminatı olan Lozan Antlaşmasına sinsice saldıranların aynı yalanlarla el birliği yaptıklarını göstermek için bu örnekleri yazıyoruz.

Şimdi Cazim Gürbüz ve Ercan Yavuz’un yazılarındaki esas noktaya geliyoruz. Gürbüz’ün yazısı 2018 tarihli, Yavuz’un yazısı ise 1998.

Ve iki yazıyı karşılaştırdığınız zaman cümlelerin bile birebir aynı olduğunu göreceksiniz!

Bunu daha somut bir şekilde ele alalım.

Ercan Yavuz şöyle yazıyor: “Karaman yöresinde bulunan ‘Binbir Kilise’ bu bölgenin 1922 yılına kadar Türk Hristiyanlığı için yurt edinildiğini ortaya koyuyor.”

Cazim Gürbüz de yazısına buradan başlıyor: “Karaman yöresinde bulunan ‘Binbir Kilise’ bu bölgenin 1922 yılına kadar Türk Hristiyanlığı için yurt edinildiğini ortaya koyuyor.”

Yavuz’un yazısından bir bölüm daha: “’Kavimler Kapısı-1’” kitabının yazarı Halse Soysü, 1924 yılına kadar Ihlara Vadisi, Ürgüp, Göreme, Derinkuyu…” diye gidiyor.

Gürbüz’ün yazısına bakalım: “’Kavimler Kapısı-1’” kitabının yazarı Halse Soysü, 1924 yılına kadar Ihlara Vadisi, Ürgüp, Göreme, Derinkuyu…”.

Yavuz’un yazısından son bir örnek daha verelim: “Bazı Yunan tarihçiler hariç Hristiyan Türkler tarih boyunca Rumlarla yani Helen, Grek, İyon kökenli insanlarla hep karıştırıldı.” diye devam ediyor.

Gürbüz’ün yazdıklarına bakıyorum ve yine hiç kendimi yormayarak gözüm kapalı aynı metni buraya yapıştırıyorum: “Bazı Yunan tarihçiler hariç Hristiyan Türkler tarih boyunca Rumlarla yani Helen, Grek, İyon kökenli insanlarla hep karıştırıldı.”

Gürbüz’ün yazısının tamamı Ercan Yavuz’un yazısından aşırmadır. 

Bunun birinci ve kesin anlamı, Gürbüz’ün yazısının FETÖ’nün yayın organından kopyadır.

İkinci ve önemli anlamı, Mustafa Kemal’e saldıranların aynı kaynaktan beslenerek hareket ettiğidir.

Gürbüz’ün ve Yavuz’un yazısı birebir aynı olduğu için ayrıca karşılaştırmayacağız. İlgili yazıya dair verdiğimiz bağlantıyı incelemeniz yeterlidir. Ayrıca Gürbüz yazının sonunda tek bir kaynak belirtilmiş ve geçerli olmayan bir bağlantı “hisse.net” eklemiş.

Sonuç itibariyle…

Muammer Karabulut’da FETÖ firarisi Ercan Yavuz ve Cazim Gürbüz de yerseniz Kemalist Türkçü…

Ercan Yavuz’un yazısında kullandığı ve Gürbüz’ün de kopyalayıp yapıştırdığı “yürek paralayan” ifadeleri aklınızda tutun. Yunan yazarlardan alıntı yaptığımız zaman hepsinin aynı ağızdan konuştuğunu, nasıl Mustafa Kemal karşıtı propaganda yapıldığını daha iyi anlayacaksınız.

Zira Sevgi Erenerol’dan Muammer Karabulut’a, Ercan Yavuz’dan Cazim Gürbüz’e kadar bazen Mustafa Kemal’e bazen de İsmet İnönü’ye yönelik yapılan mübadele eleştirilerinin perde arkası budur.

Şimdi bir de Noel babacı Muammer Karabulut’un mübadele hakkındaki görüşlerinin FETÖ’cü Ercan Yavuz’un yazısıyla paralelliğine gelelim.

Karabulut, “ABD’nin Sırrı ve Derin Türk Tarihi”[4] başlıklı bir başka komedi senaryosu yazmış. Yazı tabii bir komedi senaryosuna en uygun platform olan 5Gvirusnews isimli sitede yayımlanmış.

“ABD’nin Sırrı ve Derin Türk Tarihi” isimli yazının girişi varil petrol fiyat hesaplamalarıyla filan başlıyor. Sonra nereye geliyoruz?

Evet, sonra mübadele ve tehcire geliyoruz.

Karabulut, Karamanlı Hristiyanların mübadelesini “Karamanlı Türk Hristiyanların Mübadelesi ile Anadolu’dan Ulusal Bilincin ve Laikliğin Tasfiyesi” başlıklı kısımda inceliyor. Mustafa Kemal’i birazcık bilen birinin bu başlığı atarken yüzünün kızarması gerekir ama Karabulut utanmamış, yazmış.

Karabulut, Ermeni tehcirini ve Rumların mübadeleyle gönderilmesini ABD’nin bir oyunu olarak görüyor. Bütün bu süreçlerde FED’in rolünü görmek zorundayız, diyor. Dahası, element uydurmaya devam ederek mübadeleden “Atatürk’ün en büyük hatalarımdan biri…” dediğini iddia ederek söz ediyor.

Burada Ercan Yavuz’un yazısındaki bir başlığı tekrar vererek özetle alarak karşılaştırma yapacağız:

“Lozan’da verilen ödül!

Kurtuluş Savaşı’nda dindaşlarını değil de kendi ırkından olan Türkleri destekleyen Türk Hristiyanlarını, savaşın kazanılmasından sonra büyük ve acı bir sürpriz bekliyordu.”

Aynı bölümde, “Biz sizdeniz”, “insaniyet dramı” vs. gibi, olayı dramatize eden ifadeler yer alıyor. Bu bölümdeki ifadeler de gelip Karabulut’un yazısında “Atatürk’ün en büyük hatalarımdan biri”, “mübadele üzüntüsü” oluveriyor.

Karabulut durmuyor ve haddini aşmaya devam ediyor: “ABD’nin planladığı zorunlu mübadele ile 1 Mayıs 1923-1927 tarihleri arasında Anadolu’da yüzlerce yıldır yaşayan, Kurtuluş Savaşı’na destek veren bir milyonu aşkın Türk Ortodoks Hristiyan, yalnızca inançları yüzünden Yunanistan’a gitti. Daha doğrusu, Türk Kurtuluş Savaşı’na verdikleri destekten dolayı cezalandırıldılar.”

Ve 2008’de Milli Savunma Bakanlığı görevini yürüten Vecdi Gönül’ün “Mübadele olmasa milli devlet olabilir miydik?” sorusuna ta 2020’de cevap veriyor:

“Aslında Atatürk’ün en büyük hatalarımdan biri dediği mübadele olduğu için, ne milli devlet ne de laik devlet olamadık. AB-D’li sapkınlar çoktan planını yapmışlardı. Binlerce yıldır birlikte yaşayan Türkleri inançları içinden birbirinden ayırmıştık. Bugüne bakarak bugün için sorulması gereken soru, Türk’ü Hristiyan olduğu için kendi topraklarından tasfiye-mübadele eden bir ülke, laiklik ve ulus temelinde yükselen bir devlet kurabilir mi?”

Mustafa Kemal’e yaptığın bu düşmanca hakareti ne biz ne de Türk milleti içimize sindirmeyeceğiz ve asla unutmayacağız!

Sen Mustafa Kemal’e nefret kusan ve kan düşmanı gibi davranan Dilipak’la kol kola gez, siyasal İslamcıların sitesinde yaz, hem laik devlete karşı ABD’li sapkınların oyun kurduklarını iddia et hem de laikliğin bir numaralı düşmanlarıyla güya ABD’li sapkınlara karşı mücadeledeymiş gibi davran. Millete de bunu yedirmeye çalış.

Yiyene afiyet olsun ama biz bu adi iftiraya cevapla devam edelim. Ardından Fener Kilisesi’nin ve Yunan kamuoyunun Karabulut’la nasıl da aynı fikirde olduklarını görelim. Son noktayı da son söz sahibi Mustafa Kemal’e bırakalım.

Önce bilhassa mübadeledeki ABD rolü başta olmak üzere bu adi aşağılık yalanları deşifre eden TBMM tutanaklarıyla sizin o karanlık iç yüzünüzü ortaya dökmek şart oldu:

Lozan Konferansıyla ilgili olarak Ankara’ya dönerek izahatta bulunan Trabzon mebusu Hasan Bey’in anlattıkları açıktır. Buna göre, mübadele fikri olarak Yunan tarafından geliyor. Türk heyeti teklifi kabul ediyor ve görüşmeler bu yönde gidiyor. Ancak talimat aldığı düşünülen Venizelos fikrini değiştiriyor ve mübadeleyle ilgili “Çok kötü oldu, herkes mahvoldu. Ev bark yıkıldı.” kabilinden zırlamaların temeli olan görüşleri öne sürüyor. Ancak Türk tarafının kararının kati olduğunu, mübadele fikrinden dönmediği anlatılıyor.

Elbette böyle olacaktır. Ankara’nın bu konudaki tavrı nettir.

Papa Eftim’le ilgili çalışmalarda da Türk ve Yunan araştırmacılarının atıfta bulunduğu ve Fener Kilisesi’nin fahri büyükelçisi olan Alexis Alexandris de Muammer Karabulut’la aynı dili konuşuyor:

“Yunanistan’ın Küçük Asya Savaşı’ndaki yenilgisinin ardından savunmasız Doğu Helenizm’i Türk etno-dinsel fanatizminin insafına bırakılmıştı. Eylül 1922’den itibaren, İzmir ve Küçük Asya sahillerindeki katliamları, İyonya’nın 18-45 yaşlarındaki yerli Rum ve Ermeni erkeklerinin ölüm yürüyüşleri ve çalışma kamplarında hapsedilmeleri takip ederken Hristiyan unsuru toplu olarak yok etmeye yönelik bir Türk planı uygulamaya kondu.”[5]

Tıpkı FETÖ paçozları ve Karabulut gibi toplamda 1.300.000 mübadilin Yunanistan’a geldiğini iddia eden Alexandris, kendi ülkesinin meclisinden bihaber Karabulut’un aksine Lozan’a doğru şekilde atıf yapıyor:

“Türk tarafının, Yunanistan ile Türkiye arasında azınlık nüfuslarının mübadelesinin zorunlu ve kapsamlı mahiyetine ilişkin tutumu kabul edildiği sürece, mülteci konusunun acilen görüşülmesine herhangi bir itirazı yoktu.”

Alexis Alexandris’in yazısının bağlantısıyla birlikte Yunan milliyetçilerinin mübadeleye nasıl baktıklarını gösteren birkaç örnek daha ekledim. Şimdi son söz sahibinin, Mustafa Kemal’in, Hakimiyet-i Milliye’ye (2 Ocak 1923) Fener Kilisesi hakkında yaptığı açıklamaya bakalım:

“…Azınlıklara gelince… Bu konuda mübadele meselesini göz önünde bulundurmuştuk. Diğer devletlerin temsilcileri de bu zeminde fikrimizi takip ve kabul etmişlerdir. Ancak bir fesat ve hıyanet içjnde bulunan ve memlekette nifak ve bozgunculuk tohumu saçan, Hristiyan hemşehrilerimizin huzur ve refahı için felakete ve uğursuzluğa sebep olan Rum patrikhanesini artık topraklarımız üzerinde bırakamayız. Bu tehlikeli teşkilatı memleketimizde muhafazaya bizi mecbur etmek için ne gibi sebepler gösterilebilir? (…) Bu fesat ocağının hakiki yeri Yunanistan değil midir?”

Mustafa Kemal’in Fener Kilisesi hakkındaki görüşleri açık şekilde göstermektedir ki Fener papazlarının kapı dışarı edilmesine büyük devletlerin direnmesi hatta tehditvari hareketler içine girmesi, mübadeleyi çok daha zorunlu kılmıştır. Fener papazları gibi fesatçıların daha kalabalık bir nüfus üzerinde çalışması günümüz Türkiye’sindeki ihanetler göz önüne alındığında çok daha tehlikeli olacaktı. İşte Mustafa Kemal bu yüzden son söz sahibidir. Yine dehasını gösterip hem Fener papazlarını bir köy papazı konumuna getirerek faaliyetlerini kısıtlamış hem de Karabulut gibi gizli misyonerlik faaliyetleri yürüten diyalogçu kriptoları bir asır öncesinden umutsuz vaka hâline getirmiştir.

Fener papazının Gökçeada’daki (İmroz) ayinlerine ve burada Yunan basınına verdiği demeçlere bakarsanız ne demek istediğimi daha iyi anlarsınız.

Kemalist gibi davranan sızıntıların renkleri farklı gibi görünse de kimlerle aynı ağızdan konuşarak Mustafa Kemal’e düşmanlık ettiklerini görün diye yazıyorum.

Şimdi bir de Yunan basınından bir haberi aktaracağım. O zamanlar İyi Parti milletvekili olan Zafer Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ’ın beyanlarına da yer veren haberde şunlar yazıyor:

“Türk Milletinden Patrikhane’ye Karşı Saldırı

İyi Parti milletvekili Ümit Özdağ, Ekümenik Patrikhane’ye, Rumların yaşamadığı üçüncü ülkelerde metropolit atadığı için ve ayrıca Türk hükümetine, kutsal sinoda katılabilmeleri için rahiplere Türk vatandaşlığı verdiği için saldırdı. Ayrıca, nüfus mübadelesi sırasında Türkiye’den ayrılan Rumların geri dönmesi çağrısında bulunanlara (yani AKP’ye) hitaben, “kendileri Yunanistan’da yaşasınlar” diyerek tepki gösterdi.”[6]

Mübadele konusunda Mustafa Kemal’i suçlamak için kendi kendine tarih uyduran, asılsız sözler uydurup Mustafa Kemal’e mâl etmeye kalkanların anlattıklarıyla Batılıların Anadolu’da Türkleri Rumlar karşısında haksız çıkartan söylemleri paralellik gösterir. Çünkü bu sinsilere kalsa Anadolu’da işgal yıllarında Rumların hiçbir şey yapmadıklarını düşüneceğiz. Az buz değil, 80 bin mübadil olduğunu ve bunların ezici çoğunluğunun Türk olduğu iddiası var ortada. Önce Ercan Yavuz’un, Sevgi Erenerol’un babası ARİS Selçuk Erenerol’a dayandırdığı görüşe ve ardından da TBMM tutanaklarından bir örneğe bakalım:

“…Tıpkı Lozan’da olduğu gibi 1964 yılında da insanların kökenine bakılmaksızın din unsuru dikkate alınıp yaklaşık 70 bin kişi sınırdışı edildi. Aris Selçuk Erenerol’a göre bu rakam 86 bin olup 15-20 bini hariç hepsi Türk’tü.”

İlgili yazının aynı bölümünde Papa Eftim’in İsmet İnönü’yle görüştüğü ve “İkinci bir Lozan faciası yaşanmaması” istediği yazıyor. Hatta aralarında sert münakaşaların olduğu söyleniyor. Bize göre Papa Eftim’in İnönü’yle sert münakaşaya girdiği iddiası, Said Nursi’nin Atatürk’e atar yaptığı iddiası gibi komik bir hikâyeden ibarettir ancak mübadele yıllarında Papa Eftim’in mübadilleri kalmaya ikna etme çabası olduğunu biliyoruz. Bunu da önümüzdeki yazılarda yazacağız.

Şimdi TBMM tutanaklarına dönelim:

Gümüşhane mebusu Hasan Fehmi Bey’in verdiği beyan çok önemlidir. TBMM’de o tarihte konuşulan konu, hazinenin bütün borçlarının ödenmesiyle ilgilidir. Hasan Fehmi Bey, Ermenilerin ve Rumların Türkiye’nin hem doğusunu hem de batısını mahvettiklerini anlatarak bunlara ödeme yapılmasını istemiyor. Kanun, Meclis’te bu şekliyle kabul ediliyor.

Şimdi önemli bir noktaya dikkat çekelim ve mesele daha iyi anlaşılsın.

Agos’ta yayımlanan bir yazıda[7] bu kanun inceleniyor ve ulus devlet vurgusu yapılarak dönemin yönetimi eleştiriliyor. Rum ve Ermeni meselesinde Karabulut ne diyordu? Tehcirin ve özellikle mübadelenin ulus devlet olmamızı engellediğini iddia ediyordu.

Şimdi size bir mübadilden örnek vereceğiz. Bu kişi Kayserili bir papa olan Neofitos’tur. Daha 1924 yılında Selanik’te “Milli Felaket” adını verdiği bir kitap yazıyor. Kitabın girişinde bir şiire yer veriyor. Şiirin son kıtası şu şekilde:

“Kilisayı, mektepleri terk ettik,

Eşyaları, paraları sarf ettik.

Andalayi yapanlara kahrettik,

Her birimiz bir tarafa atıldık.”

Biz de Mustafa Kemal’e kahredenlere kahrettik.

Neofitos, “Milli Felaket” kitabında Yunan milliyetçi düşünürlerinden Rigas Fereos’u anmayı ihmal etmez. Onu, vatanı zalim tiranlardan kurtaran bir kişi olarak anar. Bir gün sürüldükleri ata toprağına dönerek felaketlere sebep olanlardan hesap soracaklarını yazar.

Ercan Yavuz’un yazısındaki “Hamdullah Suphi Tanrıöver’in Maceraları” başlıklı kısım da Ömür Çelikdönmez’in yazısına kaynak oluyor. Önce Ercan Yavuz’un yazısındaki ifadelere bakalım:

“…Hamdullah Suphi’nin bundan sonraki uğraşı, büyükelçilik yaptığı Romanya’daki Hristiyan Türkleri Marmara Bölgesi’ne yerleştirmek oluyor.

(…) Buna rağmen Hamdullah Suphi, büyük düşlerini gerçekleştiremese de 1935 yılında Romanya’dan 10’u kız 70 Hristiyan Türk gencini getirip Türkiye’deki çeşitli okullara yerleştiriyor.”

Ekümenik açılımcısı Çelikdönmez de aynı satırları tekrarlıyor:

“1930’lu yıllarda Türkiye’nin Romanya Büyükelçisi Hamdullah Suphi Tanrıöver, Romanya’dan Türkçe konuşan Hristiyanları, Marmara Bölgesi’ne yerleştirmeye çalıştı.

(…) Ardından gelen savaş nedeniyle planlarını tam olarak gerçekleştiremedi ancak 1935’te 70 Gagauz gencini Türkiye’ye getirmeyi başardı.”

Buradaki ilginç bir noktayı da belirtmeliyiz. Çelikdönmez’in yazısında “seçilmiş kaynakça” bölümü var. Neredeyse birebir alıntı yaptığı Ercan Yavuz’un yazısını ise eklememiş. Cazim Gürbüz gibi…

Ercan Yavuz’un yazısını analiz ettiğiniz zaman merkezinde FETÖ’nün olduğu ve propaganda metni olarak yazılıp “görevliler”e dağıtıldığı anlaşılıyor.

Karabulut, Erenerol, Yavuz, Gürbüz, Çelikdönmez ve niceleri ne kadar farklı bir tablo yaratmaya çalışsa da Ermenilerin ve Rumların Anadolu’da yaptıklarını küçük bir gruba mâl etmeye çalışmak çok büyük bir sinsiliktir.

15 Mayıs’ta kiliselerde sakladıkları silahları alıp rıhtıma koşarak Türk katliamı yapanlarla Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da akla hayale gelmeyen vahşete imza atanları yok sayarsanız tabii ki binlerce Türk Ortodoks’unun yaşadığı pespembe bir Anadolu’ya inanmanız normaldir.

Yıllardan beri yok mübadeleyle gidenler, yok evi yurdu mahvolanlar bilmem ne edebiyatı yapıp duran sahte milliyetçilerin -Cazim Gürbüz örneğinde olduğu gibi- maskelerini düşürmeye devam edeceğiz.

Kendinize Kemalist, milliyetçi vs. demeyi bırakıp işgal yıllarında hiçbir sorun yokmuş da Türkler kendi kendilerine silahlanıp millete saldırmış gibi davranan İslamcılarla, sol liberallerle, Ermenici ve Rumcularla kol kola gezin.

Türk hükümetinin; önemli bir kısmı Helenizm propagandasına katılmış, kendi içinde Türklüğü ve Rumluğu konusunda bir bütünlük sağlayamamış, hangisinin hangi akıma destek verdiği belli olmadığı için cumhuriyet sonrası nasıl davranacağı bilinmeyen kitleleri Türkiye’den göndermesi kusursuz bir harekettir. Ulus olmanın, ulus devleti olmanın yolunu açan önemli safhalardan birisi mübadeledir.

“Atatürk’ün en büyük pişmanlığı” meselesini ve Hamdullah Suphi’nin anısını kaynak göstermelerini ayrıca ele alacağız.

Gelecek yazılarda Ercan Yavuz’un yazısını ele almaya devam edeceğiz, Papa Eftim’in Teoman Ergene müstearıyla yazdığı “İstiklal Harbinde Türk Ortodoksları” isimli kitabını tarihi gerçeklerle karşılaştıracağız; ilk defa yayımlanan dilekçeleri, TBMM tutanaklarını yayımlamaya devam edeceğiz.

İsterseniz o tarihe kadar şunları yapabilirsiniz:

Mustafa Kemal’in Papa Eftim hakkında söylediği iddia edilen sözlerini belgeleyebilirsiniz.

Mustafa Kemal’in “bir ordu kadar hizmet ettiği”ni söylediği Papa Eftim’den Nutuk’ta, söylev ve demeçlerinde neden hiç bahsetmediğini sorabilirsiniz. Herkesten bahsedilmemesi normaldir ama bir ordu kadar hizmet etmiş birinden hiç mi söz edilmez?

Yine Nutuk’ta Rumların hainlikleri, Pontusçuluk vs. anlatılırken Papa Eftim’den ya da canla başla mücadele eden Türk Ortodokslarından neden bahsedilmediğini düşünebilirsiniz.

Biz bunun cevabını verene kadar tabii.

Ve son olarak…

Milli mücadele yıllarında alkol yasaklanmıştı ama ev yapımı rakının en iyisi Keskin’den yola çıkartılıp gizlice dağıtılıyor ve karaborsa olarak satılıyordu!

“Biz Romalıyız.” diye kavramlar üzerinden karmaşa yaratmaya çalışan siyasal İslamcı Dilipak’la aynı sitede “Mübadele ulus devleti engelledi.” gibi zırvalar yazacak kadar nasıl bir travma yaşadığınızı da sorgulayabilirsiniz.

Akli dengenizin yerinde olduğu epeyce şüpheli çünkü.

[1] https://forum.memurlar.net/konu/1389929/soydasinin-yaninda-duran-gagavuz-tegmen.html

[2] https://www.dikgazete.com/yazi/turk-ortodoks-kilisesi-ve-yeni-teopolitik-acilimlar-6900.html

[3] https://www.bayburtpostasi.com.tr/her-buyuk-adamin-bir-buyuk-hatasi-karamanli-hiristiyan-turkler-de-ataturkun

[4] https://www.5gvirusnews.com/yazarlar/abd-nin-sirri-ve-derin-turk-tarihi-h327.html

[5] https://www.kathimerini.gr/society/1061945/i-ypochreotiki-antallagi-plithysmon/

http://i-m-patron.gr/i-m-patron-old.gr/patriarxhs/hmera_001018.html

[6] https://news.rik.cy/el/article/2019/5/17/epithese-tourkou-bouleute-enantia-sto-patriarkheio-6349005/

[7] https://www.agos.com.tr/tr/yazi/23875/pandemi-ve-teklif-i-milliye-dayanismasi

“Sarmaşıklar genellikle fısıldarlar

Hiçbir dilin anlatamadığını.

Derin sudan içen

Bilsin kuyunun derinliğini.”

Yazıya başlarken bir şerh düşmem gerekiyor çünkü bu yazı, bayramdan bir gün önce yazıldı. Yazının ilerleyen bölümlerinde Fener Rum Kilisesi ve teopolitik açılım konusunu analiz ederken yazıyı yayımlama noktasında acele etmemeye karar verdim. Zira hepimizin sorması muhtemel soruların cevabını almak için süreci doğal akışına bırakmak, tabiri caizse kediyi uyandırmamak gerekiyordu.

Uluslararası (!) çalışan dilencileri bekletmemek gerektiğinin farkındayım. Ne demişler: “Dilenciye borçlu olma, ya düğünde ister ya bayramda.” 

Yaz geldiğinde cennet vatanın en güzel ormanlık alanlarında yangın mevsimi başlıyor. En küçüğünden en büyüğüne kadar tüm yangınlar en aşağılık vahşi insanlar tarafından çıkartılıyor.

Kimi ormanlık alanda sigara izmaritini atarak, kimi cam şişe kırarak ya da bildiğiniz benzin dökerek yakıyor kimsi de sarmaşıkları ve türlü bitkileri kestirerek kendince aşağılık hırslarını tatmin etmek için doğayı katlediyor.

Bilim insanları son yapılan araştırmalarla birlikte bitkilerin hissedebildiklerini, ağladıklarını, tehdit altındalarsa çığlık benzeri ses dalgaları oluşturduğunu ortaya koydu. Bitkiler küçücük bir böceğin en ufak bir ısırığını bile algılayabiliyorlar. Konu üzerine çalışan bir bilim insanı “Bitkiler ve ağaçlar birbiriyle konuşuyor olabilirler.” diyor.

Mustafa Kemal Atatürk bitkilerin de dilinden anlayor olacak ki Yalova da yapılan evini, ağacı kestirmeyip evi yerinden kaydırarak ağacı korumuştur.

Okuyabilenler için evrende her şeyin bir dili vardır ve okuyabilenler için her şey, aslında çok şey anlatır.

Bitkilere ve her türlü canlıya zarar veren gözü dönmüş aşağılık bir kimse artık bütün evrende mimlidir. Zarar verirken atılan boğuk kahkahalar, ceza çekilen yerde ağlama seslerine, bitmeyen iç çekişlerine dönüşür.

Bu hep böyle olmuştur ve olacaktır.

Şimdi gelelim asıl ve ince konulara!

Bir söz vardır hani, “Deliye hergün bayram!” derler. Noel Babacılara da hergün Noel galiba. Çuvalın ağzı hep açık ve çuvalın boş kalmasını istemeyecek kadar da hırslılar.

Hırsından gözü dönmüşlere hayat buz üstünde yürümek gibidir. Buzun nerede kırılacağını bilemezler ve en olmadık yerde derin ve karanlık sulara gömülürler.

Önceki yazılarımda Noel Babacıların yönetiminde kimler olduğunu, 5G Virüs yayın organında kimlerin kimlerle neler yaptığını, Kıbrıs’ta ne işler tuttuklarını belgeleriyle ve tanıklarıyla yazmıştım. (Vatansever, Türkçü, Atatürkçü ve Ergenekoncu vb. tanımlamaların arkasına saklanan FETÖ paçozlarının karanlık ilişkilerini ve tüm gerçek yüzlerini belgeleriyle yakında okuyacaksınız.)

Şimdi KKTC’deki yeni gelişmeleri ve ilk kez gün yüzüne çıkacak olan tarihi belgeleri ve akıl durduran sözleri paylaşacağım sizlerle.

Gerçeğe mi yoksa uydurulan koca koca yalanlara mı inanacağınıza siz karar vereceksiniz!

Hadi buyurun başlayalım!

Hakikat gazetesi başta olmak üzere birçok KKTC ve GKRY (Güney Kıbrıs Rum Yönetimi) basın organı tarafından yazıldığına göre Simon Aykut Rum tarafında tutuklandı.

Rumlar, Simon’un işini yapan birçok kişi olmasına rağmen birdenbire “Malvarlığımıza çöküyor.” şeklinde bir iddiayla kendisini tutukladılar.

Şahsi kanaatime göre, Muammer Karabulut’un dolandırıcılıkları sebebiyle gidemediği KKTC’de iş yapan Simon hakkında birileri Rum güvenlik görevlilerine “Bunlar sizin malınıza çöküyor.” diye fısıldadı ve tutuklama gerçekleşti.

Bir önceki yazımda yazdığım dönek, muhbirlik konularında hayli sabıkalıdır. Rum tarafıyla da arası çok iyidir. Bu da onu başşüpheli yapıyor. TMT’li mücahitleri ihbar eden, Simon’a neler yapmaz!

İşin çok enteresan bir tarafına dikkat çekmek için yazdım bunları.

Komplocu paranoyakların hedefindeki Simon, GKRY’ye geçerken tutuklandı. Küresel güçlerin korkulu rüyası Noelci Muammer ise KKTC’ye geçerse tutuklanacak.

Sebebini hatırlatayım:

5G Virüs Platformu, toplumu yanlış yönlendirmek için her haberi alıp okuyucularıyla paylaşıyor. O kadar dürüst bir platform ki Karabulut’un KKTC’den deport edildiğini, Noel Baba Barış Konseyi’nin İsrailli temsilcisini, “yabancılara mülk satışı” diye trajikomedya oynarken sözde barış köyü projesine katılacağı iddia edilen 40 kadar ülkeyi, Mersin’den Kıbrıs’a kaçak işçi götürdüğü için Noel Babacı Blackbird’e kesilen cezayı, KKTC’de Noel Babacıların aleyhinde yapılan haberleri, yazdığım birçok şeyi paylaşamaz.

Dinlerarası diyalog üzerine yazdığı yazıları paylaşarak aklamaya çalıştıkları Karabulut’un kasılarak söylediği gibi ilk dinlerarası diyalog etkinliğini yaptığını o etkinliğe katılan tüm üyelerle beraber paylaşırlarsa bu sahtekarın nasıl bir kripto olduğu da anlaşılır.

Ayrıca Muammer Karabulut’u KKTC’de yayın yapan bir kanala çıkmaya davet ediyorum!

Dilipak’ın oğlunun İsrailli ortağı gündem olsun istemezler.

İstihbarat üzerine yazdığı alakaya maydanoz yazılarla kendini aklamaya çalışan Dönmez’in hakkındaki yakalama kararını da duyuramadılar. Takipçilerine “Dönmez’in hakkında yakalama kararı çıkarıldı ama küresel güçler, FETÖ, cart curt…” diye ötemediler.

Sen karına işkence yapıp öldürmeye kalkacak kadar ahlaksızsan, sen baba yadigarı bir ihtiyarın birikmişine göz dikecek kadar düşmüşsen, sen işlediğin yüz kızartıcı suçlar yüzünden şerefli bir meslekten ihraç edilmişsen…

Sana küresel güçler, FETÖ, bilmem ne… ne yapsın? Sen zaten kendin başlı başına kötülük yuvası olmuşsun.

Şimdi sıra daha önceki yazılarımda “yerli Tolkienler” olarak bahsettiğim türden bir yazara geldi.

Yerli Tolkienler dediğim şuydu: Nasıl ki Tolkien’in kendi yarattığı ve kendine özgü dili, kültürü, ırkları, tarihi olan bir Orta Dünya vardıysa yerli Tolkienlerin de kendi kafalarında bir “derin dünya” var.

Tolkien’le aralarındaki fark şuydu: Tolkien’in kafasındaki dünya bir kurguydu, bunu kendi de biliyordu. Ancak derin dünyayı yaratıp komploları, yorumları, tezleri öne süren yerli Tolkienler için aynı şey geçerli değil. Onların kafasındaki kadim devlet, ihtiyarlar heyeti, aksaçlılar, börü budun vs. gerçektir ve size bunlarla iletişim halindeymiş gibi bir imaj oluştururlar.

Tüm bu kadim devlet, börü budun, ihtiyarlar gibi hikayelerin arkasında “Mustafa Kemal’den daha iyi biliyoruz.”, “Aslında şunu yaparken bunu amaçlıyordu.” hatta “Hilafeti geri getirmek üzere kaldırdı.” iddiaları yatar. Bu hikayeleri de en çok siyasal İslamcılar ve Türk-İslam sentezcileri benimser.

Dikgazete’den Ömür Çelikdönmez, “Türk Ortodoks Kilisesi ve Yeni Teopolitik Açılımlar” başlıklı bir yazı yayımladı. Yazıda düzeltilecek pek çok nokta var ama ilk olarak şunu hatırlatalım: “Türk Ortodoks Kilisesi” değil, “Türk Ortodoks Patrikhanesi”; “Fener Rum Patrikhanesi” değil, “Fener Rum Kilisesi”.

Çelikdönmez’e kadim devletten vahiy gelmediyse bu ifadeleri kafasına göre -yazısında olduğu gibi- kullanamaz. Yazısında bir kilise demiş, bir patrikhane…

Kendince açılım yapmaya kalkıyorsa da bu topraklardaki tek açılımı Mustafa Kemal yapmıştır. Diğer açılımların hepsi saçılıp dağılmıştır. Keza kendisinin yazısındaki son paragrafta yer alan vahim iddiaya da geleceğiz.

Kendi kendine açılım yapmaya kalkanlara duyurmuş olayım. Madem açılım yapıyorsunuz, o zaman toplumun önüne kahraman vb. sıfatlarla konulanları tanıma açılımına başlayacağız.

Devam ediyorum.

Çelikdönmez’in yazısında şöyle bir iddia var: Atatürk döneminde Hamdullah Suphi Bey, Romanya’daki Türkçe konuşan Hristiyanları Türkiye’ye yerleştirmeye çalışmış. Bunda başarılı olamamış ama 70 tane Gagauz gencini Türkiye’ye getirmeyi başarmış.

Burada da ilk düzelteceğim hata, “Türkçe konuşan Hristiyanlar” ifadesidir.

Gagauz Türkleri veya herhangi bir Türk topluluğu için “Türkçe konuşan filanca halk” ifadesi, yabancı enstitüler ve onların Türkiye’deki uzantılarının art niyetli ifadesidir. Burada kendilerince “Türklüğü şüpheli” veya “Türk olmayıp Türkçe konuşan” ifadesini kullanıyorlar.

Oysa Gagauz Türklerinin Türklüğü şüpheli değildir. Yalnızca ibadet dillerinde kullandıkları “Alla” (Allah), “padişa” (padişah) gibi sözcüklerden yola çıkılarak Müslümanlıktan Hristiyanlığa geçen Türkler olup olmadıkları tartışılıyor. Bu bakımdan onları Karamanlı topluluğuyla aynı kefeye koyamayız.

İkinci hata ise Atatürk dönemi Türk dünyası politikasının özünü asla yansıtmayan “Türkçe konuşan Hristiyanların Türkiye’ye yerleştirilme çabası” iddiasıdır.

FETÖ tarafından kahpece şehit edilen Necip Hablemitoğlu’nun Toplumsal Dönüşüm Yayınlarından çıkan “Şeriatçı Terörün ve Batı’nın Kıskacındaki Ülke” kitabında bu konu net bir şekilde açıklanıyor. Öncelikle Hablemitoğlu’nun, Atatürk’ün sözlerine yer verdiği kısımdan bir alıntı yapacağım:

“…Türkiye dışında kalmış olan Türkler ilkin KÜLTÜR[1] meseleleriyle ilgilenmelidirler. Nitekim biz Türklük davasını böyle bir müsbet ölçüde ele almış bulunuyoruz. Büyük Türk tarihine, Türk dilinin kaynaklarına, zengin lehçelerine, eski Türk eserlerine önem veriyoruz. Baykal ötesindeki Yakut Türklerinin dil ve kültürlerini bile ihmal etmiyoruz.”

Bu sözlerden yıllar sonra Sibirya’ya giden bilim insanlarımız, Saka (Yakut) Türklerinin yetkililerinin, Mustafa Kemal’in gönderdiği yayınları sakladıklarını anlattılar. Ebedi Başkomutan’a bir kez daha sonsuz saygıyla selam olsun.

Şimdi gelelim Hablemitoğlu’nun çok net değerlendirmesine…

Aynen şunları yazmıştır: “Atatürk’e göre, Türkiye dışındaki Türklerin Türkiye’ye topyekün göçü asla çözüm değildir. Dış Türkler, bulundukları ülkelerde ulusal kimliklerini koruyarak mevcudiyetlerini sürdürmelidirler.”

(…) Antlaşmaya ek ‘Mübadele Protokolü’nde görüleceği üzere, İstanbul’daki Rumlara karşılık yaklaşık üç kat daha fazla nüfusa sahip Batı Trakya’daki Türklerin yerlerinde kalmalarını, bir başka ifadeyle mübadele kapsamına alınmamaları için kararlılık göstermiştir.”

Konu bu kadar açık ve nettir.

Türk dünyasının her bir karışı vatan toprağıdır. Onu oradan al, bunu şuradan al, getir burada bir yere yerleştir ile bu iş olmaz. Yakın geçmişte ülkemize Afganistan’dan getirilen soydaşlarımızın bile tamamı gelmedi çünkü orası vatan toprağıdır. Oraya “Güney Türkistan” derler.

Bilhassa Romanya-Moldova arasındaki son gelişmelere göre ellerini ovuşturarak bekleyenlere Türk dünyası bilincini tamamen benimsemeden maceraya atılmamalarını şiddetle tavsiye ederim.

Hablemitoğlu Gagauz Yeri’nde gezerken Hamdullah Suphi Bey’in bıraktığı hatıraları müşahade edebiliyordu. Kadim devlete (!) haber verin, bugün Gagauzya’da FETÖ’cüler Türkiye aleyhine propaganda yapıyorlar.

Yazının sonu ise vahim… Türk Ortodoks Patrikhanesi’nin neden önemli olduğunu anlattığını sanarken bidenbire meğer bir denge unsuru olduğunu görüyoruz. Meğer kadim devlet (!) farklı işler peşindeymiş. “Çok iddialı bir ifade olacak biliyorum ama…” diyor, “…yine de belirtmeden geçemeyeceğim, Fener Rum Patrikhanesi’nin teolojik jeopolitiğinin parametrelerini Türk Dışişleri belirliyor.”[2]

Çok iddialı değil ama çok talihsiz bir ifade olduğunu belirtelim. Fener Kilisesi bugün de fesat ve hıyanet yuvasıdır. Türk devletinin mevcut jeopolitiği içinde ona böyle bir önem atfederseniz Moskova Patrikhanesini nereye koyacaksınız? Yukarıda da anlattığım üzere böyle iddialı denilen uçuk komplolar toplumun kabul etmeyeceği hikayeler kadim devlet vs. üzerinden maskelenir.

Sözde ekümeniklik üzerine açılım süreci başladıktan sonra, yakın zamanda Veryansın TV’ye konuşan Amiral Cem Gürdeniz, “teopolitik açılım” heveslilerini üzecek açıklamalarda bulundu. Konuşmasının bir kısmında aynen şunları ifade etti:

“…Bu durum diğer taraftan bir Türk vatandaşının Ankara’nın iradesi dışında Anglosakson jeopolitiği için teopolitik amaçla kullanılmasıdır.”[3]

Sözde demokratik açılımlar zamanında bu açılımların içeriğine tepki gösterecek olan Türk milleti, TV dizilerinde veya yazdırılmış romanlarda anlatılan hayali teşkilatlar aracılığıyla uyutulmuştu. Buradaki maksat, sözde açılımlara karar veren kadim bir Türk teşkilatı olduğu algısı yaratarak milletimizin -yerinde bir deyimle- gazını almaktı.

Bu süreçte de gaz alma mekanizmalarının devrede olduğunun, kurulan ortaklıkların bariz olduğunu çok net bir biçimde görüyoruz. Bu gaz alma mekanizmalarının TV dizilerinden ve romanlardan farkı şudur: Ülkesi için mücadeleye hazır samimi insanları fişlemek ve onları kirli yapıların önüne sürüp yedirmek.

Tıpkı Ergenekon kumpaslarında olduğu gibi!

Çelikdönmez’in yazısında aktardığı bir söz de Papa Eftim’le ilgili.

Bu söz aslında Papa Eftim’in mezarında da yazıyor. Birçok sosyal medya paylaşımında, kitapta ve makalede de rastlıyoruz. Buna göre, Atatürk, “Baba Eftim bu memlekete bir ordu kadar yardım etti.” demiş. Bu sözü, “Papa Eftim bize bir ordu kadar yardım etti.”, “Papa Eftim, Milli Mücadele’ye bir ordu kadar yardım etti.” gibi şekillerde de görebiliyoruz.

Ne var ki Mustafa Kemal’in bu sözü nerede, hangi tarihte, kimlere söylendiği belirsizdir. Dipnot olarak verilen kaynaklar gerçekliğini araştırma gereği duymadan sadece birbirlerinden alıntı yapıyorlar. Kaynak bakımından taradığım hiçbir yerde bu sözü netleştiremedim. En fazla şifahen gelmiş olabilir gibi duruyor ama o da çok olası değil. Çünkü Papa Eftim ile Mustafa Kemal’in görüşmeleri, (meclis açılışında din adamlarının yaptığı konuşmalar ve fotoğraf haricinde) konuşmaları hiçbir kayıtta olmadığı gibi meclis gizli oturumlarında da çok olumsuz sözlerle anılmaktadır.

Esas vahim olansa Atatürk’ün söylediği iddia edilen “Papa Eftim benden daha Türk’tür.” sözüdür. Bu sözü de mesela Ümit Doğan “Türk Papa” kitabında yazmış. Bu sözü doğrudan kanıtlayan bir tarih, yer ve tanık gibi tek bir belge yoksa çok vahim bir durum olduğunu söylemek gerekir.

Mustafa Kemal böyle bir söz söylemediği halde ona böyle şeyler söyletmenin ne anlama geldiğini düşünebiliyor musunuz?

Bilhassa ikinci alıntıladığım sözü Papa Eftim bugün okusa ne tepki gösterirdi?

Bir insan milli mücadeleye hizmet etmişse etmiştir. Nitekim hem din adamları arasında hem askerler hem de siviller arasında milli mücadele yolunda Türk milletinin her ferdi elini taşın altına koymuştur. Neredeyse tüm milletimizin evinde acılarla, kayıplarla bedel ödenmiştir. Bu, kimseyi Mustafa Kemal Atatürk’ten daha Türk yapmaz. Mustafa Kemal, tüm bu Türklerin lideri olan Türk’tür. En net, en açık, en önce gelen ve asla kimsenin önüne geçemeyeceği bir kırmızı çizgidir.

Onun hakkında yazıp çizerken kırk defa düşünmek gerekir.

Konumuzun özünde yatan şey Papa Eftim’in nerede ne yaptığı, en yakın dostlarının kimler olduğu, kardeşinin askerlik yapmaması için kime hangi mektubu yazdığı ya da Rum mu Ermeni mi yoksa Türk mü olduğunu tartışmak değil. Kurtuluş Savaşımızda topyekün mücadele edilmiştir ve ihanet edenler de gerek mübadele ile gerekse yargılanarak layık oldukları karşılığı almışlardır ve tarih bu konuyu tartışmaya kapatmıştır!

“Atatürk’ün mübadele kararı yanlıştı, bizleri akrabasız bıraktı.” diyenlerin sığ ve hırslı amaçları ortalık yerde çok fazla sırıtıyor!

Şimdi Mustafa Kemal’e atfedilen bu uydurulmuş sözleri bir yana bırakıp TBMM’nin 17 Kanunuevvel 1339 Pazartesi (17 Aralık 1923) tarihli 69. gizli celsesine ait hiç yayımlanmamış belgeleri gün ışığına çıkararak yayımlıyorum.

Önce belgeleri hep birlikte görelim (Bu önemli belgelerin fotoğraflarından sonra sadeleştirdim):

Görüldüğü üzere Meclis Başkanı, “Patrikhanenin son durumuna göre Hükümetin görüşü ve hareket tarzı nedir?” konulu önergesini cevaplamak üzere o zamanın Adliye Vekili Seyyid Bey’i kürsüye davet ediyor.

Ardından kürsüye gelen Seyyid Bey, “Fener Kilisesinin bugünkü durumuyla milli hareketten önceki durumu arasında kıyas kabul edilmeyecek bir fark vardır.” der.

Seyyid Bey, artık ülkemizde din imtiyazı diye bir şey olmadığını, Patrikhane’nin dini özelliğinden başka bir şeyi kalmadığını, siyasi bir mesele ile uğraşacak olursa sınır dışına atabileceğimizi anlatıyor.

Mustafa Kemal’in “fesat ve hıyanet yuvası” dediği Fener hakkındaki sözlerine devam eden Seyyid Bey, asırlardan beri bu devlet ve millet aleyhine bütün Rumları teşvik etmek gibi, yönetime karışmak gibi, mahkeme etmek gibi bir hükmü kalmadığını anlatır. Fener papazının sıradan bir köy papazı haline geldiğini ve resmi sıfatı kalmadığını söyler.

Sinop Milletvekili Rıza Nur söze girer. Mübadele hakkında bilgi verirken “Azınlıklar meselesi halledilmiştir.” der. Bu sırada Çorum vekili araya girer, Fener’in patrik ünvanını kullanmasına karşı çıkar.

Derken bir anda “Papa Eftim Efendi ne yapıyor?” sesleri yükselir ve Zonguldak Milletvekili Tunalı Hilmi Bey “Beş asırdan beri olduğu gibi…” der.

Adliye Vekili Seyyid Bey tekrar söz alır ve aynen şu yanıtı verir:

“Bu meyanda Papa Eftim Efendi’nin de ismi geçiyor. Fakat şunu arz edeyim ki efendiler, Papa Eftim Efendi hükümetin bir adamı değildir. Papa Eftim kendilerinin (Fener’in) doğrudan doğruya adamıdır. Maaşla muvazzaf kendi adamlarıdır.”

Şimdi TBMM tutanaklarına göre Papa Eftim’in 1923 yılının sonlarında Fener’den maaş aldığını bizzat Adliye Vekili Seyyid Bey anlatırken kendisinin hükümetin değil, doğrudan doğruya Fener’in adamı olduğunu söylüyor.

Dahası, Papa Eftim’in Fener’deki bir olayı ihbar ettiğini, bu ihbarı analiz etmekte olduğunu, bu ihbarın mücerret bir ihbardan ibaret kalması durumunda hükümetin bunu nazarı itibara almayacağını anlatıyor.

Kendisini “Cumhuriyetin kurucu kuruluşlarından biri” olarak konumlandıran Patrikhane’nin aslında ne kadar uç bir ifade kullandığını net bir şekilde görüyoruz. Üstelik Seyyid Bey kati bir şekilde ülkemizde din imtiyazı diye bir şey kalmadığını vurguluyor.

Hal böyleyken “Memlekete bir ordu kadar hizmet etmiştir.” gibi sözler bir yana Mustafa Kemal’e “Benden daha Türk’tür.” gibi sözler söyletmek affedilir bir şey değildir. Bu iki sözü de ortaya atanlar tıpkı bizim yayımladığımız TBMM tutanakları gibi esas kaynaklarla doğrulamak zorundadırlar.

Papa Eftim’in yayımladığı beyannameler ortadadır. TBMM önünde konuşma yapmış, kendilerini Türk Ortodoks olarak tanımlayanları düzenlediği kongrelerle bir araya getirmiştir.

Bunları övmekle olmayan şeyleri yazıp çizerek hele hele Mustafa Kemal’e “Benden daha Türk’tür.” dedirterek işin içerisine yalan katmanın hiçbir gereği yoktur.

Yayımladığım TBMM tutanaklarından bir kısmını daha yazarak bu konudaki bilgi, yeni belge ve değerlendirmeleri bayram sonrasına bırakıyorum.

İlk olarak, Seyyid Bey’in “…bugünkü Fener Kilisesi, dünkü Patrikhane…” ifadesine dikkat çekiyorum.

İkinci olarak, Bolu Milletvekili Tunalı Hilmi Bey söze giriyor ve soruyor:

“Efendim resmi, gayri resmi her fasıl olursa olsun ortada devran eden bir söz vardır. Türk Ortodoksları namı altında Anadolu’da patrikhane tesis etmiş bulunuyorlar. Bunlar mübadeleye dahil midir, değil midir?”

Sinop Milletvekili Rıza Nur cevaplıyor[4]:

“İsterseniz mübadele edersiniz, istemezseniz size tabidir. Çünkü böyle mübadele ahkamında bir Türk Ortodoksları hariçtir, diye bir kayıt yoktur.”

Sadece bu soru ve cevapta analiz edeceğimiz çok şey vardır.

Şimdilik “Patrikhane, Kemalizm veya cumhuriyet icadı değildir.” diye yazan Çelikdönmez’e bir hatırlatma olsun.

Mustafa Kemal’in kurduğu ve adım adım “adam olmaya” yani “laikliğe” giden cumhuriyet, zaten kilise veya cami icat etmez. Bir savaşta vatanından yana tavır almak, kimseyi seçilmiş ve ayrıcalıklı yapmaz.

Bu milletin bütün evlatları, adını bilse de bilmese de şehit ve gazi torunudur.

Anlatılan hikayeleri yerle bir edecek ve bilginizi formatlayacak hiç açıklanmamış belgelerle buluşuncaya kadar…

Mustafa Kemal’e ve onunla birlikte vatan için bedel ödeyenlere selam olsun.

[1] Hablemitoğlu’nun vurgusudur.

[2] Sonraki gelişmelere göre şunu not düşmeliyim: Çelikdönmez, ABD’nin bu işe burnunu sokmasından şikayet ediyor. Yani eleştirdiği, desteklemediği bir durumu değil tam tersine devlete mâl ettiği bir politikayı doğrudan veya dolaylı olarak savunuyor.

[3] https://www.veryansintv.com/amiral-cem-gurdenizden-disislerine-tepki-lozan-ve-anayasa-ihlal-edildi/

[4] Rıza Nur bahsi geçince onun hatıratını söz konusu edenler olacaktır. Bu, doğaldır. Rıza Nur’un mübadele ve Türk Ortodoksları konusundaki tavrına ve hatıratı meselesine ilerleyen yazılarda geleceğiz.

Burada iki durum ortaya çıkar.

Birinci durum “hakikat”e göredir: Her millet bu alanlarda kendine has bir birikime ve yeteneğe sahiptir. Milletler kendi iç dünyasında ve uluslararası etkileşimlerle çeşitli alanlarda varlıklarını zenginleştirirler. Böylece başka bir milleti siyasetin, bilimin, sanatın, sporun, inancın, felsefenin tanrısı olarak kabul etmeye gerek kalmaz.

İkinci durum da “hakikat”e göredir ama fark şudur: Bütün bu alanlarda birbirleriyle etkileşim içinde olan küresel ağlar kurarsın. Böylece silah kullanmadan milletlerin değil ama büyük kitlelerin tanrısı hâline gelirsin.

ABD ikinci yolu seçti.

Dünyaya tepeden bakan Sam Amca “İsa Mesih” olmaya soyundu. İkinci Dünya Savaşı sayesinde zoraki havarisi yaptığı Batı Avrupalı yancılarını yanına alarak dünyayı ahlâksızca hipnotize etmeye girişti.

“Parayı verdi, düdüğü çaldı.”

Nasılsa Sam Amca’nın eşeği çoktu. Bunlar Nasreddin Hoca’nın eşeklerine benzemiyordu, hepsi de kitap yüklü eşeklerdi.

Vatikan’ın İsa’sı nasıl Polonya veya Almanya gibi ülkelerde Töton şövalyelerine benzeyip Hindistan’da kara kuru Hint fakirine dönüyorsa Sam Amca da diğer milletlerin her değerine mavi kırmızı silindir şapkasını giydirdi.

SSCB sonrası rakipsiz kalan ABD, küresel liderliğini pekiştirmek için daha büyük oynamaya karar verdi: Doğu Roma İmparatoru Büyük Konstantin nasıl kendini her dinin başrahibi ilan etmişse Sam Amca da her dinin papazı, hahamı, imamı olacaktı.

Bu ünvanlar da ne ki?

Medeni Avrupa’nın, demokrasi beşiği ABD’nin göbeğinde sahte peygamberler türedi. Mesihler, mehdiler, moşiyahlar kol gezdi.

ABD, bir “Din Hürriyeti Yasası” çıkardı. Gerekçesi şuydu:

“Birleşik Devletler, evrensel insan haklarına bağlı bir dünya lideri olarak ve değişik dinsel nüfusa sahip bir ülke olduğundan bütün dinlerin haklarından sorumludur.”[1]

Oluşturdukları Din Hürriyeti Komitesi dünyayı gezdi. İstanbul’a da geldi. Bizim sevgili patriğimiz Bartholomeo ile görüştü.

Tabii ki sevgili imamlarımız da vardı: Yusuf Ziya Kavakçı, Fethullah Gülen ve daha niceleri… Hemen “Dinlerarası Diyalog” konsepti oluşturuldu.

Hemen her partiden, her kesimden aydın (!), CIA’nın “bodyguard” olduğu resmi konferanslarda bir araya gelerek “ılımlı İslam” kavramını icat ettiler. Elbette CIA sadece bodyguard değildi. Kavramın fikir babası Amerikan devletidir.

Nasıl ki beş yüz yıl önceki bir yazarın bin yıl gerisindeki herhangi bir yazarı modern zamanın edebiyatında ilah hâline getirdilerse dinde de aynen bunu yaptılar.

Yalnız, insanoğlunun ilginç bir özelliği vardır: Bir garibanın mağduriyeti iki gün sürer ve unutulur. Bir dincinin mağduriyeti ise daima geçerlidir. Ne zaman birileri “baskı” dese dinciler çıkıp “Biz iyi biliriz.” derler.

Herkes trafiğe takılabilir ama onlar kasıtlı olarak Kemalistler tarafından sıkıştırılmışlardır (!). Trafiğin geri kalanındaki problemler ise Allah tarafından onlara ceza olarak verilmiştir.

ABD’nin Din Hürriyeti Yasası en çok Kavakçı ailesine yaradı.

20 Nisan 1999’da yapılacak seçimler öncesinde Fazilet Partisi’nin başına taş düştü. Parti’nin kurucu genel başkanı olan Ahmet Tekdal’ın kızı Ayşenur Tekdal, İstanbul’dan milletvekili adayı yapılacakken Ankara’da 4. sıradan aday yapıldı. Onun yerine Merve Kavakçı aday İstanbul’dan aday yapıldı.

Ardından basın ve medyanın da başına taş düştü ve birdenbire tüm yazarlar laik (!) oldu!

Bütün gündem Kavakçı’nın TBMM’ye başörtüsüyle girip giremeyeceği oldu. Sonunda yemin töreni gerçekleşeceği sırada Meclis’te hararet arttı. Bülent Ecevit, Kavakçı’nın başörtüsüyle yemin etmesini, gösterdiği tepkinin odağına aldı.[2]   

Böylece Merve Kavakçı da mağdur oldu ama gerçekten esas mesele başörtüsü müydü?

Esas mesele başörtüsü olsaydı türbanlı Ayşenur Tekdal’ın İstanbul’dan aday yapılacağı konuşulurken mesele yapılırdı.

Basın ve medya Merve Kavakçı’yı neden gündeme taşımıştı?

Cevap yine aynı ama küçük bir farkla: Kavakçı da Tekdal da türbanlı ama Kavakçı’nın çok önemli bir avantajı vardı.

Neydi o avantaj?

Tabii ki Allah’ın koruması değil, ABD vatandaşlığı.

“Türbanla yemin edemedi, ne yapsaydı kadın? Mecburen gidip ABD vatandaşı oldu.” denilerek Sam Amca’nın başrahipliğini pekiştiren dostlarımızın bilmediği şey ise şudur: Tekdal’ı seçimlerden önce Ankara’ya kaydıran güç, Kavakçı’nın ABD vatandaşı olmasıdır.

Merve Kavakçı, mağdur olduğu (!) 40 gün önce vatandaşlık yemini ederek ABD vatandaşı oldu. Vatandaşlık yeminin girişi şöyledir:

“Burada, önünüzde, şimdiye kadar tabiiyetinde bulunduğum her türlü devletin tabiiyeti ve egemenliğini reddettiğime…”

Şimdi soru şudur: Hangi iyi niyetli vatandaş, hangi mağdur, hangi vatansever bu yemini ettikten sonra vatanına bunu bildirmez?

Cevap: Bu niteliklere sahip kimse bunu yapmaz ama Kavakçı yaptı. Türk devletine, başka bir devletin tabiiyetine girdiğini bildirmedi. Bunun üzerine kanunun gereği yapıldı. 16 Mayıs 1999’da Bakanlar Kurulu’nun 99/12827 sayılı kararı Resmi Gazete’de yayımlandı: “Ekli listede kimliği yazılı Merve Safa Kavakçı’nın Türk vatandaşlığının kaybettirilmesi; İçişleri Bakanlığı’nın 12/5/1999 tarihli ve 274000 sayılı yazısı üzerine, 403 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanununun 20’inci maddesinin (a) bendine göre, Bakanlar Kurulu’nca 13/5/1999 tarihinde kararlaştırılmıştır.”

Kararda bildirilen 403 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanunun 20’inci maddesinin (a) bendi ne diyor: “(Kaybettirme) İzin almaksızın kendi istekleri ile yabancı bir devlet vatandaşlığını kazananlar…”

Kanunlarına riayet etmediğin devletin vekili olmaya kalkarsan elbette vatandaşlığını kaybedersin. Gerçi bu yazdığım bugün çok geçerli değil ama o zaman gereği yapıldı.

Tabii Kavakçı ve “Din Hürriyeti Komitesi” yani Başrahip Sam Amca istediğini aldı.

Şu bilgiyi de atlamayalım: Merve Kavakçı, 1988’de Ürdünlü Ahmed Abushanab’la evlendi. 1999’da ise Bekir Lütfi Yıldırım’la evlendi. İkisinin de ortak özelliği ABD vatandaşı olmasıdır.

Merve Safa Kavakçı mağdur olmadı ama maalesef Türkiye’nin geleceği mağdur oldu. Onun sözde mağduriyetini tasarlayan ABD, Türkiye’nin laik yapısını yıkmak için bu tip olayları daima kullandı. Sözde toplumsal olaylar meydana geldi. Özellikle İran destekli radikal dinci gruplar birçok olaya imza attı.

Bu arada mağdurumuz Merve Kavakçı, yurt dışında katıldığı konferanslarda Ermeni papazlarla bir olup Türk cumhuriyetine, Mustafa Kemal’e “zalim”, “kasap” gibi hakaretlerde bulunmaktan geri kalmadı.

Aşırı özgürlükçü dindarlarımız, kitabın arasına yerleştirilen bombayla Bahriye Üçok’un katledilmesini es geçerler. Bahriye Üçok, onların gözünde kendi dini anlayışlarına aykırı görüşleri olan bir ilahiyatçıydı. Türkiye’nin ilk kadın ilahiyatçısıydı. 1988’de TRT’de yayımlanan bir programda İslam’da türbanın zorunlu olmadığı düşüncesini dile getirdi.

Sam Amca’nın kutsal (!) parmağı onu işaret etmediği için, tek amacı özgürlüklermiş gibi davranan hipnoz hâlindeki kimseler de onu unutuverdiler.

Merve Kavakçı’nın babası Yusuf Ziya Kavakçı ise ABD Başkanı yemin ederken onun sağında oturacak kadar güçlüydü.

ABD başkanlarının 2000’den sonra “Bu, Haçlı seferi.” diyerek İslam dünyasına savaş açtığını, “kötülük ekseni” diyerek Orta Doğu’ya girip Irak’ı işgal ettiğini hatırlatalım.

Ve ABD’li Misyoner Al Dobra’nın sözüyle yazıyı noktalayalım:

“Amacım bir Müslüman’ı dininden döndürmek değil. (…) Hedefim (olan attığım tohum) önce çürüyecek, sonra çatlayacak ve (fidan) büyüyecek; (o kişiler) giderek dinlerini sorgulamaya başlayacaklar.” [3]

NOT: Yusuf Ziya Kavakçı’nın aynı zamanda 2018 yılında FETÖ ve AKP arasını yapmak için Akit’e yazı yazdığını, gelen tepkiler üzerine yazıyı kaldırdığını da ayrıca hatırlatmak gerekiyor.

Gerçi bana sorarsanız yazdığı yazı için daha baştan boşuna zahmete girdi. 

[1] Mustafa Yıldırım, “Sivil Örümceğin Ağında”, Ulus Dağı Yayınları, 28. Basım, ss. 365.

[2] https://www.akdenizgercek.com.tr/turkiye-asyaya-yonelince-1-al-sana-merve

[3] Yıldırım, age., ss. 365.