Bir önceki yazımda ifade ettiğim “kan davalılar” işte bu hatayı sıklıkla yapıyorlar. Oysa Türk milleti bir aşiret değildir, Türk vatanı aşirete ev sahipliği yapan bir konak değildir. Kan davası güderseniz soyunuz kurur, konağınız harabeye döner.

Rusya-Ukrayna Savaşı’nda milleti ılık Rusçulukla suçlayan beton kafaların asla anlamadıkları nokta bu oldu.

Dibindeki Irak işgal edildi. İran’la savaş daima Batı Avrupa ve ABD’nin gündemindedir. Yine bir diğer komşun olan Suriye’de yıllardır iç savaş var ki hem Irak’ın işgali hem de Suriye’nin iç savaşı ırk, din ve mezhep bakımından Türkiye’deki dinamikleri de harekete geçirmek için kullanıldı. Gürcistan’ı Rusya’nın üstüne salıp Rusya karşısında küçük düşmesine sebep olanlar aynısını Ukrayna’ya da yaptılar.

Kıbrıs’ta durum ortadadır. Doğu Akdeniz ve Ege’de durum ortadadır. Batı emperyalizminin bu meselelerin hiçbirinde bizden yana tavır almadığı da ortadadır.

Ha, “lobi faaliyetleri”yle bu işleri çözeceğini düşünenler vardır. Lobicilik elbette önemli bir faaliyettir ama nihayetinde karşılaşacaklarını ben size söyleyeyim: 2013 öncesi Türkiye.

Karşınıza çıkacaklar ve ulus devleti yıkmak için ne gerekiyorsa isteyecekler. Afrika’da kaç milyon kişinin Fransızca konuştuğunu, kaç milyon kişiye Afro-Avrupa ırkı propagandası yapıldığını konuşmaksızın Türkiye’de resmi dil meselesine girecekler. Özerklikten girip Irak-İran-Suriye’de kurulmak istenen Kürt devletine göz yummanızı değil, direkt destek vermenizi isteyecekler.

Bütün bunları yaptığınız zaman bırak Kıbrıs’ı, Ege’yi Akdeniz’i; Güneydoğu’yu elde tutarsanız helal olsun!

Tutamazsınız.

Milleti ılık Rusçulukla suçlarken bir bakmışsınız sizi ılık milliyetçi yapmışlar!

“ABD’yle ilişkiler iyiye gidiyor.” ifadesi kadar tuzak bir ifade var mıdır?

90’lı yıllarda Apo’yu kovalarken ABD istihbaratı seni, beni, onu, hepimizi dinlediği muazzam dinleme sistemiyle tak diye Apo’nun yerini saptayıverdi. Teröristbaşı alındı, Türkiye’ye getirildi, mahkeme önüne çıkarıldı, hatta o da neredeyse ılık milliyetçi olduğunu açıklayıverecekti!

Nasıl açıklamasın?

ABD yancılarının devleti geri plana atıp dolaylı yoldan “ABD sayesinde yakaladık!” dediği Apo kısa sürede demokrasi kahramanı oldu!

E bu olayların olduğu bir ülkede her şey olur. Ergenekon kumpaslarında teröristten devlet sevgisi dinleyen FETÖ’cü savcılar vardı!

Artık yoklar!

Gerçekte ılık milliyetçilik diye bir şey elbette olamaz. Milliyetçilerin arasına sızan FETÖ ve diğer Amerikan beslemeleri ne kadar hainlikler yapmış olsa da tarih yeniden başladı. Fukuyama gelse bunu inkâr edemez.

2013 öncesinde ve sonrasında aslında pek bir şey değişmedi. Ilımlı Müslüman daha da ılımlı oldu. Oy kaybedeceği zaman arada sertleşir gibi olsa da her öfke krizinden sonra daha da ılımlı hâle geldi. Gelmek zorunda.

Lafı çok uzatmayacağım.

“Ordu bitti.”, “Ordunun sözü geçmez.”, “Biz emrederiz, siz yaparsınız.” diye ahkâm kesen ve kendini basının, medyanın baronu zanneden alıkların hayal kırıklıkları da hiçbir zaman bitmedi. Kurdukları hayaller böyle olduğu sürece de bitmeyecektir.

Eğer onların istediği gibi olsaydı 90’larda İran’ı bombalamak üzere kalkan F-16’lar geri dönmeyecekti.

Eğer onların istediği gibi olsaydı Suriye’de Esad’la savaşırdık. Sayısız provokasyona rağmen savaşılmadı.

Eğer onların istediği gibi olsaydı Mısır’la ebediyen düşman olurduk. Doğu Akdeniz meselesi en büyük darbeyi dışarıdan değil, içeriden almış olurdu.

Böyle de bir irade vardır.

Kimde mi?

Tarihi yeniden başlatanlarda.

Ne demiş Ahmet Hamdi Tanpınar,

“Ne içindeyim zamanın

Ne de büsbütün dışında.

Yekpare, geniş bir anın,

Parçalanamaz akışında.

…

Kökü bende bir sarmaşık

Olmuş dünya sezmekteyim

Mavi, masmavi bir ışık

Ortasında yüzmekteyim.”

Yekpare zaman çemberinde belli bir noktaya giderek Babülmendep Boğazı’na dönmek üzere yolculuğa çıkalım.

ABD’nin eski başkanlarından Jimmy Carter, “Amerika’nın şu anda işler durumda olan bir demokrasisi yoktur.” dediğini, “Tehdit Altındaki Değerlerimiz: Amerika’nın Ahlaki Krizi” isimli kitabı da yoğun olarak neoconları tehlikeli radikaller olarak ele aldığını hatırlayalım.

Carter haklıydı. Bugün medeniyette sözde ileri gitmiş olan dünya, utanç verici kaygılar yaşıyor. Uzmanlar, 2024’te çıkacak filmlerin ve bilgisayar oyunlarının uyuşturucu, nükleer savaş, korku, kıyamet senaryolarına sahip olacağını söylüyorlar.

Rusya-Ukrayna, İsrail-Filistin arasındaki kirli savaşlar ortadadır. Oysa Carter, kendi başkanlığı döneminde İsrail-Filistin meselesinde büyük yok kat etti. Ardından imparatorluk sevdalısı neoconlar devreye girdi. Orta Doğu’da petrol krizi çıktı, İran’da İslam Devrimi oldu, rehine krizi patlak verdi. Carter üstündeki baskı arttı.

Böylece eski bir aktör olan Reagan başa geldi. Onun göreve başladığı gün de rehine krizi sona erdi.

Amerika aslında ahlaki kriz içerisinde değildi, ahlaksızların idaresindeydi. Nitekim ahlaksızların kurduğu kural temelli dünyada yükselen tek şey neoliberalizmin ahlaksız siyasetçileri, ahlaksız kitleleri, cahil toplulukları oldu.

Dünyanın her yerinde fuhşun ve cehaletin felsefesi yapıldı. Cehaleti kutsayan, meşrulaştırmaya çalışanlar dinciler arasından çıkarken fuhşun felsefesini yapma görevi de kafasının içinde saman taşıyan baldırı çıplak ünlülere düştü.

Soğuk Savaş boyunca SSCB’yle rekabet eden ABD, Brzezinski’nin kurduğu tuzak sayesinde en büyük rakibine son darbeyi Afganistan’da vurdu. Brzezinski’nin “God is on your side!” nidalarıyla kendinden geçen cihatçılar, aslında yeniden dirilmek için ölmeye susayan bir devletin şah damarını kestiler.

Sonra da daima kendi dinlerinden olanın kafalarını kesmekle meşgul oldular.

90’lı yıllara rakipsiz başlayan ABD için artık “dünya jandarmalığı” başlıyordu. Demokrasinin havarisi neoconlar, ellerindeki savaş makinesiyle nerede diktatör varsa hepsine kutsal savaş ilan ettiler.

Hem canavar yarattılar hem de canavarı öldürdüler.

“Artık orduya, istihbarata gerek kalmadı. Bunların bütçesini kısalım hatta tamamen tasfiye edelim.” diyen kongre üyelerinin ikna edilmesi için müstakbel jandarmanın düşmanlara ihtiyacı vardı.

Müthiş bir hava saldırı ve savunma gücüne sahip olan ABD, kendi beslemeleri tarafından vurulmaktan kurtulamadı. 11 Eylül 2001’de İkiz Kulelere çarpan uçaklar engellenemedi (!).

Bu, nasıl olabilirdi?

Tabii ki kutsal savaşa karşı çıkan, ABD’de orduyu istemeyen, imparatorluk karşıtı kimseler yüzünden olabilirdi.

Gariban CIA, bütçesi kısıldığından olacak, 11 Eylül’ü engelleyecek istihbaratı elde edememişti. Pentagon da aynı dramı yaşıyordu.

Böylece kendi de dahil olmak üzere tamamı petrol şirketlerinde danışman, yönetici veya ortak olarak çalışan kutsal savaşçılardan oluşan kabinesinin başına geçen George Bush, açıkça Haçlı Seferini ilan etti.

Afganistan ve Irak güme gitti.

Körfez Savaşı öncesinde başını okşadığı Saddam’ı demokrasinin en büyük düşmanı ilan eden Amerika, diğer havalarini de yanına alarak Irak’a muazzam bir demokrasi getirdi. Bu, öyle bir demokrasiydi ki önce kaç asırlık Türk yurdu Kerkük’ün ilk meclisindeki sandalyeleri adaletsiz bir biçimde dağıttılar sonra 18 yıl boyunca bu yurtta herhangi bir seçim yapılamadı.

Tam 18 yıl!

Amerika’nın kullandığı güç ne kadar sertse aldığı yanıt da o kadar sert oldu. “Etki-tepki” böyledir. Bir cisme ne kadar kuvvetli şekilde etki edersen alacağın tepki de o nispette olur. Zaman içerisinde yalnız Orta Doğu’da, Uzak Doğu’da, Doğu Avrupa’da değil; Avrupa ve onun dolaylı ya da doğrudan sömürgesi olan Afrika’da da tepki sert oldu.

Rusya, Primakov döneminden başlayarak toparlandı. Putin döneminde oligarkları kontrol altına aldı, askeri bir dev olarak Batı’nın karşısına dikildi.

Henry Kissenger gibi ABD’li diplomatların hafife aldığı Çin atağa geçerek pek çok alanda ABD’yi solladı.

Amerikan derin devletinin bir bölümü, Çin’le nihai şekilde hesaplaşmaya karar verdi. Önce ince ince yaratılan savaş iklimi ilk meyvesini verdi ve Ukrayna, Batı’nın vekili olarak Rusya’yla savaşa girdi.

Elbette savaşı ilan eden taraf resmiyette Ukrayna olmadı.

2014 yılına kadar Avrupa’yla flört eden Ukraynalı Batı yanlıları, o dönemde başkan olan Viktor Yanukoviç’i devirdiler.

İlginç olansa şuydu: Sülalesi neocon olan Victoria Nuland, bu savaşın yaratıcılarından biri olarak “AB’nin canı cehenneme!” diyor, neoconların zihniyetini ifşa ediyordu.

ABD her zamanki gibi bir taşla sayısız kuş vurmak istedi. Kuşları vurma konusunda başarılı da oldu. Sonuçları tam olarak istediği gibi olmadı.

Çin’le ilişkilerini güçlendiren Rusya, Ukrayna üstünden birçok cephede sahaya indi. İlk olarak Suriye’de sahaya inen Ruslar, Ukrayna’da Yulia Timoşenko gibi “Rusları öldürmenin zamanı geldi.” diyen Batı yanlılarının ahmakça hareketleri sonrasında Doğu Ukrayna’da sahaya indi. Öncesinde Kırım ilhak edildi.

Rusya’nın sahaya indiği yerlerden ikisine bakalım: Biri, en eski Türk yurtlarından olan Kırım’dır. Diğeri ise Türkiye’nin en uzun sınır komşularından olan Suriye’dir.

Irak’ı zayıflatarak İran’ın Irak’ın kuzeyi başta olmak üzere birçok ülkede gücünü artırmasını sağlayan Demokrasi Havarileri, Türkiye’nin sahadaki hareketlerini kısıtlamaktan başka bir şey yapmadılar. Üstelik bunu, Türkiye’yi Batı’ya daha fazla bağımlı hâle getirmek için bilerek yaptılar.

Karadeniz’de, Suriye’de, Irak’ta hareketleri kısıtlanan bir devletin Batı’nın kucağına atılacağını düşündüler.

Şimdi yekpare zaman çemberimizın akışında Türkiye’ye geldik.

1938’den sonra Türkiye’nin yaşadıkları hazindir. Mustafa Kemal, Türklüğe en büyük hediye olarak yalnız ömrünü değil, geleceğin dünyasında sımsıkı sarılacağı çok değerli bir “fikriyat” miras bıraktı. Bu, yalnız Türkler için geçerli bir miras değildi. Zaman zaman dünyanın çeşitli yerlerinde göreceğimiz gibi birçok sivil ve askeri lider onun fikirlerinden beslenerek ülkesini bağımsızlığa götürdü.

Onun fikirlerinden beslenen her insan, “insan” olmanın ne demek olduğunu idrak edip insanı köleleştirmeye çalışan hasta ruhlu küresel güçlerle mücadele etti.

Ne var ki Milli Mücadele öncesi ve sonrasını kendi ülkesinde bile yüzeysel olarak anlatan Türk eğitim sistemi, 1938’den sonra bütün millete bu fikriyatı aşılamakta aciz kaldı. Daha doğrusu aciz bırakıldı.

“Her şeyi ben bilirimciler”, onun ölümünün ardından dünyaya ürkek şekilde bakmaya başladılar. Bütün ülkenin 1923’te başlayan ilerleme hızı yavaşlatıldı. Özellikle 2. Dünya Savaşı sonrasında bütün ilerleme, Batılı emperyalistlerin insafına bırakıldı. Kimi dangalak politikacıların “Batı üretsin, biz kullanalım.” gibi müthiş bir dahiyane fikirlerle (!) yokluk derecesine getirdikleri milli üretim, bu politikacıların bir kısmının “komisyonculuk” yapmasıyla birlikte bitirildi.

Artık memleketin her yanında hürriyetin kahramanı Amerika’yla ilgili şarkılar söyleniyordu. ABD’nin minyatürüne döndürüldük. Onlar da bu minyatürün üstünde istedikleri gibi oynayabilecekkerini düşündüler.

Mustafa Kemal’in fırçası, onların fırçasından her zaman daha üstün geldi ama minyatür hâline getirilen memleketin üstünde çarpık manzaralar da oluştu.

Kumpas zamanlarında devleti katil ilan edip Apo puştunun rahatını tasa edinenler, antik zamanlardan kalma mezarları ortaya çıkarıp bunları bile Kemalist Türklerin üstüne yıkarlarken memleketi bugünkü karanlığa getiren esas suikastleri hiçbir zaman konuşmadılar. Bilinçli bir şekilde hem de Ergenekon’dan bile önce dalgalar hâlinde ne kadar Atatürkçü varsa hepsini ya öldürdüler ya da etkisizleştirdiler.

Yani o ihanet dalgaları, Ergenekon’la başlamamıştır!

Amerika’nın en eski dinci müttefikleri Afganistan’da mıydı?

Mustafa Kemal’in yaptıklarını yıkmak için yetiştirdikleri, devletin her tarafına sızdırdıkları en eski dinci müttefikleri Türkiye’dedir.

80 öncesinde bir kenara çekilen yetişmiş dinci kadrolar, 80 sonrasında yani darbeyle gelen ama demokrasi havarilerinin biricik öğrencisi olan Turgut Özal’la birlikte hızlıca devletin derinliklerine kadar sızdılar.

Bu sızıntıların başında FETÖ geliyordu.

Dünyanın jandarması ABD, Türkiye’ye istediği gibi şekil verebileceğini düşünüyordu. Özal üstünden ısrarla kendi projelerini dayattılar: Ulus devletten vazgeç, Kemalizm’i terk et, Türklüğü anayasandan çıkar, federasyon ol, Kürtlerle birleş.

“Birleşemezsen”, diyorlardı Çandar gibi sözde aydınlar aracılığıyla, “Küçülürsün.”

Bu sözleri daha sonra Ergenekon kumpasının soytarılarından Tuncay Güney’in ağzından duyacaktık.

Tuncay Güney gibilerin hedefinde ise ABD’nin dayatmalarına direnen Türkler vardı. Bunların başında ise ABD’nin “Türk derin devletinin merkezi” dediği TSK geliyordu.

Yıllarca içeriden baltalanmasına rağmen omurgası değişmeyen TSK, Türkiye’nin tek başına özeti gibiydi. Bu yüzden Türk’ün en önemli gurur kaynağı olan Türk ordusuna saldırdılar. Türlü yalanlarla yıpratmaya çalıştıkları ordu ise onlara güzel dersler verdi. Bunlara geleceğim.

2000’li yıllara tüm dünyada hızlı bir şekilde giren Amerika, Türkiye’de AKP’yi iktidara getirdi. İlk AKP’de bulunan isimlerin birçoğu bugün partide olmasa da partinin özü asla değişmeyecekti. Adnan Menderes gibi Athenagoras’ın elini öpenleri, Turgut Özal gibi Amerikan aşıklarını demokrasinin yıldızcığı yaparak hortlatan AKP, Türk siyasetini en üst perdede temsil eden bir konumda olmasına rağmen kumpaslar karşısında pragmatist davrandı.

FETÖ, TSK’ye saldırıyor; AKP, saldırılara karşı bir yandan seçim meydanlarında “Çetelerle mücadele bizimle başladı.” diyerek kumpasları sahipleniyor bir yandan da YAŞ öncesi kulislerde hem orduya hem de FETÖ’ye ılımlı yaklaşım sergiliyordu.

Eğer sadece tarihteki başarılarla övünen bir hamasetçi olsaydım, 2002-2013 arası dönemi Türk tarihinden çıkarsalar ses etmezdim. Ne yazık ki devletin katil ilan edildiği, teröristlerin ululandığı, öldürülenlerin kendi kendinin katili ilan edildiği, neoliberalizmin nirvanaya ulaştığı bu dönemden çıkarılacak çok dersler vardır.

2013 yılına dair birçok “orta yolcu” söylem vardı.

Bunların en başında, “AKP, FETÖ’den rahatsızdı. Devlete sızdıklarını anlamıştı. O yüzden FETÖ tarafından operasyona maruz kaldı.” iddiası gelir.

Hâlbuki bütün mesele bittiği zannedilen bir ordunun ardından Türkiye’yi bölüşmek meselesiydi. Atalarımızın dediği gibi iki kılıç bir kında olmazdı. ABD taşeronluğu yaparak memleketi içeriden kemiren FETÖ ve bunu bildiği hâlde ses çıkarmayan iktidar hesaplaşmaya başladı.

Dikkatinizi çekerim: Öldü zannedip üstünde tepindikleri devletin ta kendisine çarpan iki taraf da ilk olarak Silivri’ye ılımlı mesajler vermişler hatta elebaşı Gülen selam bile göndermiştir.

Ama asker selamı başka olur. Asker öyle selam almaz!

Derken 2014’le birlikte Türkiye’nin çehresi değişmeye başladı.

Kumpas davaları resmen olmasa da bitti. FETÖ’nün paralel yapı olduğu kabul edildi. Çözüm sürecinin sonuna gelindi. Bölücü terör örgütü şehir eylemlerini başlattı. Devletin başındaki menfaat zaafı, Hendek’te devletin sonunu getirecekti.

Ne acıdır ki devleti zaafa düşürüp beka sorunu yaratanlar, beka sorunu söylemleriyle iktidarlarını sağlamlaştırdılar.

Buna rağmen AKP’nin tek başına iktidarı kaybettiği ilk seçim de o dönemlerde yaşandı.

AKP’nin eski ortağı HDP yeni bir siyasete geçti. Türkiye’deki tüm sol liberalleri hedef kitlesi olarak belirledi. Oylarını artırıp iktidarı tek başına oturduğu koltuktan etti. Çözüm sürecinin aldığı en ölümcül darbe bu oldu.

“AKP aslında çözüm süreciyle zaman yaratarak savunma sanayisine zaman yarattı.” söylemleri doğru değildir. Eğer iktidar koltuğu sallanmasaydı, AKP pek âlâ bu süreci sonuna kadar sürdürecekti. Bugün de AKP içinde 2013 öncesi Türkiye’nin özlemiyle yanıp tutuşanlar vardır.

Kaldı ki AKP içinden kimileri “Elimizi taşın altına koyduk.” diyerek bu yalanı gözler önüne seriyor.

Devam edelim.

Şehirlere sıçrayan ve birçok şehit verdiğimiz terör olaylarının sürüyor olması, iktidar partisinin koalisyon sürecini ağırdan almasını sağladı. MHP’yle yakınlaşma, ilk defa başvurulan “Türk milleti” ifadeleri, “yerli ve milli” söyleminin temellerinin atılması AKP’yi tekrar iktidar yaptı.

Bu süreçte en ilginç olansa MHP’nin konumudur.

Kendi içinde ciddi bir kopuş süreci yaşayacak olan MHP, partinin siyaseti bakımından gerçekten ince hareket ederek bu sürece rağmen kilit noktaya geldi.

Ardından 15 Temmuz Kalkışması yaşandı.

Yıllardır Batı’yla “sessiz savaş” içinde olan Türk devleti, bu kalkışma sonrasında olabilecek en sert şekilde FETÖ’yü devletin içinden temizlemeye başladı. 2017’de referanduma giden Türkiye, başkanlık sistemine geçti.

MHP’nin kilit rolü daha da arttı.

Burada şunu not düşeyim: Amerika’nın bir numaralı fail olarak kabul edildiği kalkışmadan sonra MHP içindeki kopuş tamamlandı. Parti programında NATO’ya bağlılık sözü veren İYİ Parti kuruldu. Tabii Türkiye’nin geleceği için NATO’da kalması gerektiğini düşünmek insanların kendi özgürlüğüdür, bu ayrıdır.

Devam ediyorum.

AKP, “FETÖ referandum için ‘hayır’ oyunu destekliyor.” propagandasıyla 50+1’e geçti. Bu şekilde iyice MHP’ye bağımlı hâle gelen AKP, son birkaç yıldır iyice güç kaybedince tekrar 2013 öncesi döneme dönüşü yoklamaya başladı. MHP’yle ittifaka karşı olanlar ve bu partiye bağımlı hâle gelindiğini savunanlarsa 50+1’i gündeme getirdiler. Bu kez Erdoğan’ın bizzat kendisinden 50+1’i eleştirdiği söylemleri duyduk.

Tabii Devlet Bahçeli bu konuda net bir şekilde tavır koyunca konu şimdilik gündemden düştü gibi oldu.

Düştü gibi oldu, diyorum çünkü AKP mutlaka bundan kurtulmak isteyecektir. Zira tahminim o ki 15 Temmuz’un getirdiği baskı ortamının azaldığını gözlemleyen AKP, iktidar da tehlikeye düştüğü için ortaksız iktidar olduğu günleri geri getirmeye kalkacaktır.

Ancak FETÖ sonrası devlet içindeki gücünü pekiştirmek için Tansu Çiller, Mehmet Ağar gibi isimleri yeniden ortaya çıkaran AKP’nin eski gücüne kavuşmasına imkân kalmadı. ABD’nin sadık tetikçilerini mitinglere getirmek, devletin kendisine şantaj yapmaya kalkmak değil de nedir?

15 Temmuz sonrasında Türkiye’nin jeopolitik istikametinin tam tersine gitmek, bence tüm partiler için bir hatadır.

Bahçeli’nin Rusya-Ukrayna Savaşı ile ilgili beyanlarına bakarsak Türkiye’nin şu ana kadar bu konuda uyguladığı siyaseti görürüz. AKP ise yine işin ticaret tarafında yer almış, “Rusya’ya yaptırımlara katılmıyorum, Ukrayna’ya SİHA satmaktan da vazgeçmiyorum.” diyerek ciddiyetsiz ve güvenilmez bir tavır ortaya koymuştur.

Üstelik çok açık bir biçimde hâlâ cemaat ve tarikatlara sırtını dayamaktan vazgeçmemiştir.

Şimdi sorayım: 50+1 konusunda kimin sözü geçmiştir?

Kudretli iktidarın mı? Küçük ortak denilen ortağın mı?

Yekpare zaman çemberinin akıştaki son noktasına geldik. Bu noktadan itibaren zaman hızlanıyor. Dünya gözünü kapatırken yaşananlar, gözünü açtığında yaşanacaklardan çok farklı şeylerdir. Bununla birlikte bugün, yarının sebebi olacaktır.

ABD, Rusya’nın gücünü beklediği ölçüde zayıflatamadı. Bir yandan Türkiye diğer yandan Rusya ve Çin’in Afrika’da sahaya inmesi, Fransa gibi Avrupa güçlerinin tedirginliğini artırdı. Olaf Scholz gibi Almanya’nın kendini cezalı hissetmesine neden olan eziklerin ABD’nin peşinden gitmesi, Avrupa’nın gücünü zayıflatıyor.

“Canı cehenneme!” denilen AB’nin en güçlü ülkesi Almanya’da devlet, tarım alanındaki devlet yardımlarını kaldırıp çiftçilerin muaf olduğu vergileri yeniden getiriyor. Çiftçilerin ayaklanmasına neden olan bu olaylar, elbette her şeyin büyük bir inatla Ukrayna’daki kirli savaşa harcanmasından kaynaklıdır.

Avrupa’nın cephanesi azalıyor, silah tüccarları ellerini kavuşturmuş salyalı ağızlarıyla bekliyor. Kendini kötü hissettiğini söyleyip istifa mesajları veren Papa bile aşka gelmiş, “Bu kirli savaşlarda bir tek silah tüccarları kazanıyor.” diyor.

ABD ise Hindistan’ı yanına çekmek için uğraşıyor ama Hintlilerin dili Batı’dan yana yandığından olacak bunu başaramıyor.

Sözde dünyadan tecrit edilen Rusya’nın lideri Putin, 2024’te Hindistan’ı yanında tutacak gibi duruyor. Yetmiyor, Amerika’nın sadık çocuğu olarak görülen Riyad’ta at koşturuyor.

İlginç işler, değil mi?

İsrail, Filistin’e saldırıyor. Rusya ve Çin’in arkaladığı İran, -gizli ortaklarını da yazmıştım- savaşı fırsat bilerek Orta Doğu’daki etkinliğini artırıyor ve Direniş Ekseni üstünden yapılan çevik saldırılarla hantal ABD güçleri -en azından şimdilik- üslerinden çıkmıyor.

Bu arada 1979’daki İslam Devrimi’nden sonra İran’daki en büyük saldırı, Ayetullah Humeyni’nin türbesine karşı gerçekleştiriliyor. Saldırıyı ise IŞİD’in üstlendiği biliniyor. İsrail’e hiç saldırmayan, İsrail’in savaşında İran’a saldırıyor.

Ne Müslümanlık ama!

Ve Babülmendep Boğazı…

Dünyada ticaret yükünün çok büyük bölümü deniz yoluyla taşınır. Deniz yollarının en kestirmelerinden biri Babülmendep’in boğazından geçer. Husiler burayı sabote ettiler.

İstanbul’un fethinden sonra yeni yollar keşfederek dünyayı sömüren ve ahlaksızca ticaret yaparak olağanüstü zenginliğe kavuşan Batı, Yemen’deki Husilere karşı bu defa tüm havarileri toplayamadı.

ABD, sinsi İngiliz dostlarıyla beraber Husileri etkisizleştirmeye çalışıyor. İspanya, Kanada, Arabistan, Mısır… Ne doğudan ne de batıdan bir havari kendisine katılmıyor.

Galiba onlar da “ABD’nin canı cehenneme!” demeye başladılar.

Ve Batı, Babülmendep’ten geçemediği için ticari yükünü çok daha uzak yollardan geçirmeye başladı. Böylece hem daha fazla zaman hem de daha fazla para kaybetmeye başladı.

Babülmendep şimdilik kapandı.

2024 ise “Hüzün Kapısı açıldı.” ifadesiyle tarihe geçecek.

Abbas Han gibi profesyonel İngiliz casuslarının içine sızdığı Çerkes Ethem de bu hatayı yapmıştı. Kendi iradesindeki kuvvet, sağ kulağına gelen fısıltıların etkisiyle önce Ankara’ya karşı başına buyruk hareketler içine girmiş, sonra Yunan birliklerine cepheden saldırmıştı. Sonuç ise kendisi açısından felaket olurken Yunan birliklerinin moralinin artmasına neden olmuştu. Ethem, sonuçta, kulağına hangi iblis fısıldadıysa onun tarafına geçmek zorunda kalmıştı çünkü son pişmanlık fayda vermez.

Gayrinizami harp teorisi üzerine çalışanlar genellikle Mao’ya mâl ettikleri stratejinin Mustafa Kemal tarafından çok önce uygulandığını ya bilmezler ya da görmezden gelirler. Teori şudur: Bir yere kadar gayrinizami mücadele yürütebilirsin ama neticeye ulaşmak istiyorsan nizami mücadeleye geçmek zorundasın.

Bunun birçok nedeni vardır.

Bağımsız bir devlet, yerleşmiş bir düzen demektir. Gayrinizami harp de doğası gereği belli bir düzenden uzaktır. Bu tarzda savaş yöneten birliklere komuta edenler subaylar olsa bile silahlı kuvvet çoğunlukla kanun ve asker kaçağından, cezaevlerinde hapis yatanlardan, idam hükmünü bekleyenlerden oluşur.

Hiçbir devlet böyle bir kadroyla kurulamaz. Bu bakımdan İsrail’in kuruluşu, Hitler’den kaçan nitelikli Yahudi nüfusuna çok şey borçludur. Hitler’den kaçanlar, bir devlet kurmak için gerekli olan kadroları oluşturacak özelliklere sahiplerdi. İçlerinde profesörler, doktorlar, farklı dallarda çalışan bilim insanları, iş adamları vardı.

Günümüze gelelim.

Filistinlilerin İsrail’e mukavemeti, yıllardan beri gayrinizami harp şeklindedir. Üstelik önceki yazılarımda da anlattığım üzere bu harbi yürüten örgütlerin ideolojisi de zaman içinde evrime uğratılmıştır. Sentezciliğin doğal bir gereği olarak önce İslam’la karışık sosyalizm sonra tamamen İslamcılık egemen olmuş, diğer gruplar etkisizleşmiştir.

Ne kadar ilginçtir ki Siyonistlerin yaptığı zulmü anlatan karikatürlerin çizeri Naci Ali, güya bu zulme direnen örgütlerin hedefi olup öldürülmüştür.

Böylece Arafat’ın “Ona söyleyin, parmaklarını kıracağım!” tehditlerine gerek kalmamıştır.

Yine eski yazılarımda dikkat çektiğim bir nokta da Filistin vb. ülkeler için yapılan yürüyüşlerde ve yazılan şiirlerde “Ey Batı, neredesin” diye yükselen serzenişlerin psikolojik eziklik yaratmasıydı.

Burada kastettiğim ve bu yazımda da anlatmak istediğim şudur: Düşmanının kaderini elinde tutan Siyonistler, onların duygularını kullanarak daima savunma refleksi gibi görünen bir mazlumluk psikolojisi yaratıyorlar. Böylece bir taraf taş atıp kaçmaya çalışan diğer taraf da taş atana bombalar atıp kendini savunan (!) bir pozisyona geçmiş oluyor.

Hiçbir devlet, kontrolü altında olmayan unsurların kendisine saldırmasına müsaade etmez. Kontrollü grupların saldırıları operasyonları, doğrudan kontrol edilmeyen güçlerin saldırıları ise savaşları başlatır.

Bunun bir örneği Pearl Harbor’dur.

ABD’yi atom bombası kullanacağı bir sürece sokacak, nihayet dünyanın liderliğine getirecek süreç, Pearl Harbor saldırısına müsaade edilmesiyle başlamıştır. Zira bir istihbarat zaafiyeti olsaydı, ABD değil hiçbir güç bir dünya savaşına bu kadar aklıselim giremezdi!

Ansızın girilen savaştan dünyaya jandarmalık yapma iddiasıyla çıkmak…

Her şeyden önce güya kural temelli dünyayı kurmak için konulacak kuralları daha baştan çiğneyerek atom bombası kullanmak…

Kendini savunma hakkına bir tek ABD ve saz arkadaşları mı sahiptir? En kirli savaşların arifesinde uluslararası hukuk her defasında yerle bir edilir mi?

Kendi hava kuvvetlerine ne diyor İsrail Savunma Bakanlığı: “Mahkemeler kurulmayacaktır.”

Bir diğer örnek olan 11 Eylül’de gerçekleşen saldırılarla ilgili olarak zaten Amerika’da yapılmış araştırmalar, belgeseller var. Bu konuda yazılmış makalelerde, kitaplarda tüm gerçekler de açık şekilde anlatılmıştır.

O saldırılardan da haberi olan ABD, yeni savaşlar ve harekâtlar için müdahale etmemiştir. “Haberi olan ABD” ifadesi ise biraz çelişkilidir çünkü zaten kendisine saldıran örgüt yukarıda bahsettiğim kontrol altında olan örgüttür.

Tıpkı bölücü terör örgütünün Türkiye başta olmak üzere tüm kollarının durumu gibi. Eğer dikkat edilirse özellikle Suriye’deki kolu, Türkiye’yi sürekli olarak güçlü devletlerle karşı karşıya getirdiği gibi Esad’la savaşın en büyük provokasyonlarını gerçekleştirmektedir.

Bir başka örnek de bugünkü İsrail-Filistin olaylarıdır. Daima İngilizlerin ve ABD’lilerin güdümünde olan İhvancılar da Filistin’deki radikal örgütler de büyük çaplı olduğu vurgulanan bir saldırıyla İsrail’e vurmuştur. Kısa sürede anlaşıldığı üzere ABD istihbaratı saldırıların gerçekleşmesine dair raporlar yazmışsa da İsrail hazırlıksız (!) yakalanmıştır.

Ve yine Orta Doğu gibi bir coğrafyayı değiştirmekten söz eden Netanyahu, hazırlıksız olduğu saldırıların ardından bu sözleri edebilmiştir!

Orta Doğu’daki “muhtaçlık” ilişkisi ise çok ilginçtir.

İsrail, Hamas’ın Filistin’i yönetmesine ve saldırılarına muhtaçtır ki İsrail yetkililerinden biri 2007 yılında bunu açıkça ifade etmiş, bunlar da Wikileaks belgelerine yansımıştır.

Hamas, İsrail ordusunun Filistinli sivilleri öldürüp “intikam” isteyen ve dolayısıyla duygularını aklının önüne geçirmiş nesiller yaratmasına muhtaçtır. Garip bir sorudur: Filistinliler kendilerini patlatacaklarsa İsrail niye Hamas’a saldırıyor? İsrail ordusu Hamas’ı vuruyorsa Filistin’deki bu canlı bombaları kim, neden yetiştiriyor?

Devam edelim.

İran’da zayıflayan molla rejimi, İsrail düşmanlığına muhtaçtır.

Yargıyı yok etmek isteyen Netanyahu, bunu başarmak ve muhalefeti kırmak için Filistin bahanesiyle İran’a saldırmaya ve vadedilmiş topraklar hayali satmaya muhtaçtır.

Molla rejimi, Hizbullah’ı kuzeyden saldırtarak cihat hayali satmaya muhtaçtır. İsrail, asıl İsrail’e yani Kuzey Krallığına ulaşabilmek ve Yehuda’yla İsrail’i birleştirmek için Hizbullah gibi kuzeydeki tehlikelere muhtaçtır. Sonraki hedef ise Suriye’dir ve ondan sonraki hedef Türkiye’nin güneydoğusudur.

Bu arada hatırlamakta fayda var: Tarihte Kudüs’ü başkent yapan Yahudiler, Yehuda Krallığını kuranlardır. Bu bölge coğrafi açıdan kuzeye göre oldukça korunaklıdır. Bugün de Siyonistler burayı daha korunaklı hâle getirmişler ve Filistinlileri BBG evi gibi izleyecek bir sistem kurmuşlardır. Asıl tehdit algısı ise kuzeye yöneliktir. Esas hedefler buradadır.

İsrail istihbaratı BBG gibi izlediği Filistinlilerin kendisine saldıracağını hesap edememiştir. Öyle mi?

E Türkiye’deki dinciler de bu saydıklarımın hepsine muhtaçtır!

ABD’nin “Savaşı büyütmek isteyenleri caydırmak” yalanıyla gönderdiği askeri unsurlara ise ayrı bir parantez açmak gerekir. ABD, hangi Arap devletini İsrail güvenliği için tehlikeli görüyor?

Bunu Arap liderlere ve kamuoyuna sorarsanız birbirlerini Siyonistlere hizmet etmekle suçlayacaklardır. Türk kamuoyuna sorarsanız tüm Arap devletlerini suçlayacaklardır. İşte Oded Yinon’un topyekün psikolojik harbi budur.

Artık Brutus mevsimi de başladığına göre, bugüne kadar Siyonistlerin tehdit algısına takke giydirip Müslüman yapan dinciler de her şeyin aşikâr olduğu fırtınaların öncesinde birbirinin sırtına göre dövdükleri hançerleri hazırlıyorlardır.

***

Son olaylar doğrultusunda Türk dünyası açısından bazı uyarılarda bulunmak gerektiğini düşünüyorum.

Birincisi, İran’daki Türkleri kullanmak isteyeceklerdir. Türkler, yabancı tarihçilerin “Türkler bilemediğimiz zamanlardan beri İran’dadır.” dedikleri ve en eski tarihlerini saklayan İran’da mazlum durumuna düşemezler.

İkincisi, Çin’in Batılı ülkelere ulaştığı stratejik yollardan biri İran’dan geçiyordu. Batılı ülkelerin tarihte Hindistan’daki sömürgelerine ulaştığı yol da burasıydı. Bu yol Çin’in sahaya inmesiyle birlikte Uzak Doğu’dan Orta Doğu’ya da bir koridor olmaya başlamıştı. İsrail’in Filistin’e saldırısı bu koridoru sekteye uğrattı.

İran’da karışıklık çıkarmak isteyeceklerdir. İran’daki Türkler başta olmak üzere emperyalizme karşı direnen unsurların başlarını ezmek için gerekli tezgâh çoktan hazırlanmış olabilir. Bu aralar tarihte İran ve emperyalizm konularını incelemek şarttır.

Üçüncüsü, Çin’in Batılı ülkelere ulaşan bir diğer yolu Türk cumhuriyetleridir ki bu konuda da Çin’le önemli anlaşmalar yapmışlardır. Kuzeyden güneye koridor açmak isteyen Rusya için de önemi artan Türk cumhuriyetleri, şimdilik bir toparlanma ve istikrar evresindedir. Bunu da bozmak isteyeceklerdir. Kazakistan’da meydana gelen olaylar bu açıdan değerlendirilmelidir.

Eğer Türk cumhuriyetlerinde karışıklıklar baş gösterirse duruma ilk müdahale edecek olan da Rusya ve Çin’dir ki görüşüme göre bu karışıklıkları çıkarma potansiyeline sahip unsurlar da Rusya ve Çin’e karşı hareket ettiğini zannedenler olacaktır. Oysa onların bu hareketi, Türk cumhuriyetlerinde istikrarı bozacağı gibi Rusya ve Çin’in hâkimiyetini pekiştirmekten başka bir işe yaramayacaktır.

Ne yazık ki sahadaki gerçekler, TV’lerdeki hamasi hikâyelere uzaktan yakından benzemez.

Emperyalistler tarih boyunca birçok kez Türklerle iş birliği yapıyor göründüğü meselelerde Türkleri satmıştır çünkü oyunu en başından itibaren Türklerin aleyhine kurmuştur.

Afganistan’da emperyalistlere karşı savaşanlar Türklerdi. Devleti başkalarına verdiler.

İran’da meşrutiyeti getiren de emperyalistlerle asırlar boyu savaşan da Türklerdi. Ne yapıp edip Türk hanedanını devirdiler ve önce Farsları başa geçirdiler. Sonra onları da devirip İslam rejimini kurdular.

İran’ı sömürtmemek için milli adımları atan Türk kökenli Musaddık’tı. İdam edilmek istenen yine Musaddık’tı.

Ve yine İran’daki Kaşgaylar araya girdi de idam edilmedi. Türkler bunu hâl hatırla yapmadılar. Biraz kaba bir tabir olacak ama “racon kestiler”.

Rus tarihinin belki en önemli siması olan Büyük Petro, 1725 yılında ölmeden önce yazdırıp gizli kalmasını istediği vasiyetnamesinde şunları diyor:

“…Şüphesiz ki İstanbul’a sahip olan şah, dünyada ilahi şah olacaktır. Bu maksadın hedefine ulaşabilmesi için daima Türkiye ile İran arasına fitne fesat tohumları ekilmeli, kavga ve savaş çıkarılmalıdır. Bu iş için Sünni ve Şii mezhepleri arasındaki ihtilaflar, en keskin ve yenilmez ordudur. Rusya’nın nüfuzunu Asya’da yaymak için Sünni-Şii ihtilafları en iyi vasıtadır. Türkiye ile İran devletleri arasındaki muvazeneyi öyle bozmak lazımdır ki onlar birbirleri ile hiçbir zaman anlaşamasınlar. Hem İran hem de Türkiye’nin Avrupa halklarıyla temas etmesine imkân verilmemeli. Eğer bu ülkelerin Müslümanları gözlerini açıp hukuklarını anlayacak olurlarsa o bize büyük bela olacaktır. Hem Türkiye’nin hem de İran’ın din adamlarını elde etmek ve onlar vasıtasıyla Sünni-Şii ihtilaflarını kızıştırmak lazımdır.

(…) İran daima gerilemeye sevk edilmeli, bağlı durumda tutmalı ki Rusya devleti onu istediği zaman zahmetsiz bir şekilde öldürmeye kadir olsun. Ama Türkiye devleti mahvolmadan İran’ın canını almanız tavsiye edilmez.”

İlk olarak şunu unutmamalıyız ki Petro’nun döneminde İran’ın yönetimini elinde bulunduranlar da Türklerdir. Yani iki Türk devletinin, iki Türk coğrafyasının mezhep ihtilaflarıyla bölünmesi şiddetle tavsiye edilmiştir.

Petro ve Nadir Şah aynı dönemlerde yaşamıştır.

Büyük Türk fatihi Nadir Şah, Petro’nun vasiyetnamesinde gerçekleştirilmesini istediği her şeyin tam tersi bir hükümdardı. Onun iktidara gelişi sırasında Caferiliğin kabul edilmesini şart olarak sunması boşuna değildir. Nadir Şah’ın hükümdar olur olmaz ne yaptığını biliyor musunuz?

Ebubekir, Ömer ve Osman’a sövülmemesini, rahmetle anılmasını emretmiştir. Ezandaki “Ali veliyullah” ifadesini kaldırtmıştır ki bu da önemli bir ihtilaftı.

Petro’nun vasiyetnamesi önemlidir çünkü böylece Petro’nun Rusya siyasetindeki, Nadir Şah’ın da Türk dünyası siyasetindeki önemini daha iyi anlıyoruz.

Ne yazık ki Nadir Şah, mevsim gelip de şartlar oluşunca etrafındaki Brutusler tarafından vahşice katledilmiştir.

Vasiyetnamedeki bir diğer nokta ise Türklerin Avrupa ile iletişimlerinin kesilmesidir. Çok dikkat edilmesi gereken bir nokta şudur ki Çarlık rejiminin son dönemlerinden itibaren Türk dünyasındaki aydınların tüm çabası Osmanlı Türkleri ile ilişkilerini geliştirerek Avrupa’ya uzanabilmek olmuştur.

Tekrar yazayım: İran’a hem de Türkiye’den 1 yıl önce meşrutiyeti getirenler Türklerdir. Oradaki Türklerin her türlü mücadelesinde Osmanlı subayları da az veya çok bir şekilde destek olmaya çalışmışlar hatta milisler göndermişlerdir.

Ne yazık ki Türk aydınları da mevsimi gelip de şartlar oluşunca Brutusler tarafından ihanete uğramış, katledilmiş, hapsedilmiş, sürgüne gitmiştir.

Ne İngilizler ne Ruslar ne de Amerikalılar İran’daki Türkleri rahat bırakmamışlardır. Birçok Türk eserleri Avrupa, Amerika ve Rusya’ya kaçırılırken Kaşgaylar başta olmak üzere İranlı Türklere karşı saldırgan bir tutum izlenmiş, zaman zaman İranlı Fars milliyetçilerinin desteğiyle katliamlar gerçekleştirilmiştir.

Bugün Amerika ve İsrail üzerinden bu durum devam etmekte ancak yine bir Brutus mevsimi oluşturulmaya çalışılmaktadır.

Tarih göstermektedir ki aklı olan bir emperyalist, kendi eliyle Türk devleti kurmaz!

Bu yüzden İsrail-Filistin olayları nedeniyle sahaya inmeye çalışacakları göreceksiniz. İran’da Azerbaycan Türklerine geçici bir devlet kurdurmak isteyeceklerdir.

Bu bir tuzaktır. Eğer böyle bir şey gerçekleşirse bilin ki İsrail’in Filistin’deki harekâtının çok daha büyüğü Siyonistler tarafından İran’da gerçekleştirilmektedir! Yapay bir devlet kurmak milletlerin mahvoluş fermanıdır. Devlet kuracak nitelikteki tüm kadrolarınızı feda edersiniz.

Türk, kimsenin kapısına gidip “Bana devlet kur.” demez! Bu noktada da sahaya ineceklere dikkat kesilmek zorundasınız.

ABD başta olmak üzere Batılı emperyalistler çatışmalar çıkararak fatura kesmek üzere tabiri caizse yeni bir Haçlı seferi başlatmıştır.

Yeterince insan ölmeden masaya oturmayanlar, yeni projeleri masaya koyduklarında Brutusleri göreceğiz. “Filistin ve Azerbaycan’a karşılık Kuzey Irak’ta Kürt devleti (aslında Yahudi devleti) istiyorum” dediklerinde yürekli (!) Brutusleri göreceğiz.

Kaşgay Türklerinden bir türküyle bitirelim:

“Yüce dar ağacına sındın,

Ağaç ata bindin.

Arman koymadın sen,

Darda oynadın sen!”

(Neden Kaşgaylardan bahsettiğimi, onların emperyalist devletlerin uçaklarına, toplarına karşı direnen kuvvetli ruhlarını biliyorsanız anlayabilirsiniz. Türk’ün sağlam iradesi onların karakterinde saklıdır.)

Buhari de olsa bir başkası da olsa her rivayet edilin hadisin doğru olmayacağı bilinen bir şeydir. Ne var ki Türkiye’de bu hadisin doğruluğundan çok kastedilenin ne olduğu, Fırat’ın etrafında yaşayanların yani Türk milletinin neye dokunup dokunmayacağı tartışılır. Hadisi tartışanların bir kısmına göre tartışılan şey doğrudan su meselesidir. Bir kısım kimseler de kastedilenin petrol olabileceğini düşünmektedir. İşte tartışılanlar bunlardır.

Ama bu hadisin ne amaçla kullanılabileceği tartışılmaz.

İsrail devletinin arşivlerindeki belgelerin gizlilik statüsü kaldırılınca ibretlik hikâyeler de ortaya çıkar. Bunların hemen hepsi aldatma hikâyeleridir.

Afrika ülkelerinden Çad’ın başkenti Encemine’de modern bir cami yapılır. Şimdi sırada müezzini bulmak vardır. Buna karşın aranan kişi bir türlü bulunamaz. Derken nihayet bu vazifeye aday birisi çıkar.

Müezzin işini çok iyi yapar. 10 yıldan uzun bir süre boyunca cemaatine vaazlar verir, namazları kıldırır.

1943’e gelindiğinde müezzin camiye uğramaz olur. Namazları aksatır, vaazları aksatır. Tabii ona da anlayış göstermek gereklidir. Neticede 40 ev, iki otel, bir sinema salonuna sahip olmak öyle kolay iş değildir!

Cemaatin baskılarına dayanamayan müezzin, sonunda Yahudi olduğunu itiraf etti. Sonra ne mi oldu? Doğal olarak ortalık karıştı ama Çad’ın Yahudi müezziniyle karşılaşıp bunu mektubuna yazan İsrailli diplomatın şu ifadesi herkes için ibret olmalıdır:

“…Ayrıca Afrika’nın hiçbir şeyi fazla ciddiye almama eğilimi nedeniyle de bu mesele unutuldu.”[1]

Sizi yönetmek isteyenlerin kullanmak istediklerinde dikkat edecekleri özellikleriniz veya kullanacakları yöntemlerin bir kısmı şunlardır:

1- Öyle bir kısım şuursuzun iddia ettiği gibi “Düşman bizi yönetmek için cumhuriyet projesini uyguladı!” diye bir şey yoktur. Düşman sizi, sizin değerlerinizi kullanarak yönetmek ister. Birilerine kucak açıyorsanız, birilerini aranıza alıyorsanız casusu da onlar arasında arayacaksınız. Tabii aklınızı kullanıyorsanız…

2- Bilhassa Yahudiler casusluk konusunda o kadar iyilerdir ki Sami kavminden olmanın avantajını da kullanarak İslam toplulukları arasında cirit atarlar. Eğer Buhari’nin aktardığı binlerce hadis varsa bunları tek tek incelerler. İşlerine yarayan bir hadis varsa bunu kullanırlar ama yoksa -tarih alanında da yaptıkları gibi- dezenformasyon çalışması yaparlar. Yani hadis uydururlar ve buna bir de kaynak gösterirler. Türkiye’de yıllardır “Kanuni dansı yasakladı, bu da kaynağı” iddiası dolaştı ama kaynak soranların bile birçoğu kaynağa bakmadı. Eğer baksalardı görürlerdi ki bahsi geçen kitapta böyle bir olay yoktur.

3- Kişisel zaafların en büyüğü cehalettir. Cehaletin de en kötüsü aklını kullanmaktan yoksun olmak ve daha da kötüsü akılcılığı zararlı bir şey olarak sunmaktır. Bütün dünyanın kullandığı faydalı şeylerin sizin aranızda kötülendiğini görüp işkillenmiyorsanız aklınızı kullanmıyorsunuz demektir.

4- Ahlâksızsanız düşmanın kucağında gezersiniz. Düşmanın sesi olursunuz. Düşmandan çok bağırır, düşmandan çok saldırırsınız. Yaptığınız ahlâksızlık nedeniyle düşmanın eline düşersiniz. Sonra o size çok daha fazlasını yaptırır.

5- Paraya, makama, mevkiye, şehvete düşkünseniz ya da kumar borcunuz varsa, eşinize veya sevgilinize yetemiyorsanız düşmanın eline düşersiniz. Bir futbol müsabakasında şike yapmak isteyen küçük çaplı bir suç organizasyonu bile hakemlerin, sporcuların, yöneticilerin bu zaaflara sahip olup olmadığını araştırır.

6- Topluma düşmansanız veya kendi insanlarınızı hakir görüyorsanız yine düşmanın eline düşersiniz. Kendinizi abartıyor ve asıl amacınızı unutup çok büyük olmak istiyorsanız düşman casuslarının çantasında sizin için hazırlanmış türlü vaatler vardır.

Buhari’nin rivayetini bir de bu yönlerden okuyun. Şunu da bilin ki hiçbir ayetin ya da hadisin iptal edemeyeceği ve etmeyeceği yegâne şey vatan sevgisidir. Hadisle kastedilen ister petrol olsun ister su ister altın ister başka bir şey… Kendi vatanınızın toprağı ve onun zenginlikleri sizin için lanet oluyorsa ya siz akılsızsınız ya da aklınızı başkaları kullanıyor.

Sun Tzu; Yerel casus, düşmanın içindeki casus, taraf değiştirmiş casus, ölü casus ve canlı casus olmak üzere beşe ayırdığı casusluğu düşmanın bilmemesini “hükümdarın hazinesi” olarak niteler.

Yerel casuslar düşmanın toprağında yaşar. Taraf değiştirmiş casus kendi ülkesine ihanet eder. Düşmanın içindeki casuslar ise memurlar, bürokratlar, subaylar, saray görevlileridir. Ölü casus düşmana yanlış bilgi verir veya şeflerinin verdiği yanlış bilgiyi düşmana iletir. Canlı casus ise düşmandan bilgi getirir.

“İstihbarat Raporlarında GAP Senaryosu” (2004) adlı kitabın yazarı Hasan Taşkın, Abraham Tilmen adında bir şahısla yaptığı telefon görüşmesine yer vermiştir. Tilmen’in kim olduğunu, ne için arandığını yapacağım alıntıda anlayacaksınız (sadeleştirildi):

“Abraham: Telefonumu nereden aldınız?

Yazar: Adınızı bazı raporlarda duyduk. Şanlıurfa’da çalıştığınız, 450 bin dönüm arazi satışıyla ilginiz olduğu söyleniyor.

Abraham: Size bu fıkrayı kim anlattı? Benim orada bir metrekarem bile yok.

Yazar: Satın almıyorsunuz. Arazi alımlarını organize ettiğiniz söyleniyor.

Abraham: Tamam, evet. Benden ne istiyorsunuz?

Yazar: Bu doğru mu?

Abraham: Hayır, doğru değil. Kimse benim çalıştığım toprakları satın almıyor. Ben bir Türk firması için çalışıyorum. Firmanın adı da Koç-Ata Sancak. Eğer benim ne yaptığım hakkında bilgi istiyorsanız orayı arayın. (…)

Yazar: Ne kadar zamandır Türkiye’de bulunuyorsunuz.

Abraham: 4 yıl oldu.

Yazar: İki ayda bir İsrail’e gittiğiniz doğru mu?

Abraham: Hayır, altı ayda bir gidiyorum.

Yazar: Sizinle İsrail arasında bir bağlantı var mı?

Abraham: Kesinlikle yok. Size bunu kim söyledi bilmiyorum ama o bir yalancı.”

Aynı kitaptaki araştırmalar aracılığıyla öğreniyoruz ki İsraillerin toprak satın alma noktasında kullandığı türlü yollar vardır. Bu yolların her biri Türk istihbaratı tarafından ifşa edilmiştir ancak siz uyusanız da düşman uyumayacağı için daha rahat çalışacakları yasaların çıkarılmasını sağladılar!

Yabancılara mülk satışında en çok dikkat edilmesi gereken nokta, bilhassa teröre karşı duruşu ve partizanlık nedeniyle psikolojik baskı altına alınmış olan Karadeniz değildir. Asıl nokta Güneydoğu’dur.

Gerçi Yahudi ve Arap kardeştir; Arap da parasıyla efendilik taslamayı, hava atmayı sever. O yüzden bütün ülke bu noktada bilinçli olmalıdır. Ne var ki önceki yazımda yazdığım gibi devletin toplumu uyarması, bilinçlendirmesi için gerekli olan her türlü metnin veya konuşmanın cezalandırıldığı dönemdeyiz. Bu yolla hem devlet hem de millet hareketsiz bırakılmaktadır.

Asıl konumuza dönecek olursak İsraillilerin o dönem kimlerden yararlandıklarına dikkat çekmek gerekiyor.

Birtakım firmalara yuvalanan Yahudiler, sıradan vatandaşlara da bulaşıyorlardı. Bunlar arasından özellikle maddi durumu iyi olmayanlardan toprak satın aldıkları gibi bu iş için maddi durumu iyi olmayan başka vatandaşları komisyon karşılığında kullanıyorlardı.

Derinlerin dünyasında insanı hayrete düşürecek çok şeyler vardır ama içinde hakikatin gizli olduğu bilgi ve olaylar profesyonel çalışmalarla alaya alınarak küçük düşürülür.

Eski ABD’li Özel Kuvvetler mensubu Kenneth O’Keefe, ülkesi adına birçok operasyona katılmış bir askerdi. ABD’nin kirli savaşını, Siyonistlerin oyunlarını anlayınca istifa edip “canlı kalkan” olmuştu. Katıldığı bir TV programında tüm gerçekleri anlattı ama O’Keefe bunları anlatırken sunucu ne yaptı, biliyor musunuz? Mimikleri ve inceden inceye alaylı sözleriyle onu aşağılamaya kalktı.

Gaflet ve cehalet öyle bir şeydir ki kimi şuursuzlar O’Keefe’nin anlattıklarından habersizken kimileri de tıpkı ABD’li sunucu gibi gerçekleri alaya almaya çalışırlar. Özellikle sosyal medya aracılığıyla topluma aşılanan aşağılık kompleksi, eski bir askerin başka bir coğrafya için yaptığı itirafları o coğrafyanın insanına aşağılatır.

Samimi gülüşleri, alaycı gülüşleri, imalı gülüşleri tanırız. Bir de kibirli ve cahil insanların hasetliklerinden kaynaklı gülüşlerini ıskalamamalıyız. Bir tavsiye: Böylelerinin alaycı yaklaşımına karşı ciddi olun. Onlar delirip ciddileşince siz onu alaya alın. Aklıyla oynanan o olsun.

İsrail devleti, MOSSAD aracılığıyla başka ülkelerde medya baronları yaratmıştır. O baronların her biri casustur ve MOSSAD’ın parasını kendi parası zannettikleri zaman lüks yatlarıyla denize açılıp Tevrat’ın ırkçı tanrısı tarafından göğe (veya denizin dibine) çekilirler! Onlardan biri de Çek Cumhuriyeti doğumlu Robert Maxwell’dir.

Medya ve basın organları, Suriye’de yaşanan iç savaşa yangına körükle gider gibi gidiyor. Afrika’nın kıyılarında başlayıp Türkiye’ye kadar uzanan domino etkisinin son halkası Suriye’ydi. Hemen dibimizde insanlık dramının en büyüğü yaşanırken Türkiye ve Suriye’yi karşı karşıya getirenler, Müslümanların Müslümanları kestiği savaşta en kârlı ülkenin İsrail olduğunu hiçbir zaman anlatmadılar. Aksine yangına körükle gittiler ve türlü dezenformasyon kampanyalarıyla hem Suriye aleyhine yayınlar yaptılar hem de Türk kamuoyunu savaşa ikna etmeye çalıştılar.

Burada çok ilginç bir kurnazlık öyküsü yatılıdır. Daha önceki yazılarımda bahsettiğim bir nokta vardır. Siyasal İslam ve bölücü terör örgütünün Suriye kolu, Türkiye’yi Suriye’yle savaşa zorladı. “Mazisi insanlık tarihi kadar eski” Türk ordusu, Suriye ile savaşmayıp özel operasyonlarla bölücü terör örgütüne darbe vurdu. Asıl plan ise Türkleri “fetih” hülyalarına sürükleyip Suriye’yle savaştırmak ve sonra Türkiye, Suriye, İran’ın selasını okuyup BOP’u gerçekleştirmekti.

Olmadı.

Ama oldu gibi gösterdiler!

Şahsi menfaatleri ve gururları memleket meselesinden önce gelenler de bu algıya bile isteye hizmet ettiler. TV kliplerinden alınan görüntülerin ya da profesyonel oyuncuların mağdur olduğu fotoğrafların, videoların vatandaşları etkilemesine kızılamaz ama devlet kurumlarını yönetenlerin tavrı mutlaka tartışılmalıdır.

Tekrar konumuza dönelim.

Özcan Yeniçeri, 2010 tarihli “İsrail, psikolojik savaş yürütüyor!” başlıklı yazısında İsrail’in medya ve basında Suriye konusunda olduğu gibi ne gibi çalışmalara imza attığını kısaca derlemişti. O yazıdan birkaç alıntı alıyorum:

“Birkaç gün önce İngiliz Times gazetesi, sözde Körfez’deki askeri kaynaklara dayanarak verdiği haberde, Suudi Arabistan’ın İran’a olası bir saldırı hâlinde İsrail’e hava sahasını kullanması için izin verdiğini yazdı. Amerikalı bir askeri kaynak da ‘Suudi Araplar, kendilerini başka yere bakarken İsraillilerin ülke hava sahasından geçmesine izin verdi. Suudiler kendi savaş uçaklarının harekete geçmemesi ve kimsenin vurulmaması için denemeler yaptı bile. Bütün bunların ABD Dış İşleri Bakanlığının onayıyla yapıldığını’ iddia etti.”

Bu yalan haberler sonrası Suudi yetkililer açıklama yapıyor:

“Suudi Arabistan, egemenliğinin ihlal edilmesini ya da başka bir ülkeye saldırmak için hava sahasını kullandırmayı reddeden kararlı tutumunu yineler.”

Bir önceki yazımda Oded Yinon’un psikoljik harp kapsamında önerdiği noktaları özetlemiştim. Dikkat edin, bu haberler birebir o önerilerle uyumludur. Hem Arap liderler diğer İslam ülkelerinin gözünde Yahudi dostu oluyor hem de bu haberleri okuyan herhangi bir vatandaşın kendini güven içinde hissetmesine imkân vardır.

Anlaşılması gereken bir diğer nokta da İngiltere gibi ülkelerde medya imparatorluğu kurduran MOSSAD vb. İsrail kurumlarının ABD ve İngiltere’deki medyayı, basını psikolojik harp için nasıl kullandığıdır.

Türkiye’de de benzer çalışmaları en çok Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında gördük.

İsraillilerin en iyi yaptığı şeylerden biri, düşmanını dost ve dostunu da düşman gibi gösterebilmesidir. Doğu Akdeniz’de İsrail menfaatlerine darbe vuran amiraller, Balyoz’da kendi ülkelerine darbe vuran amiraller olarak gösterildi. Tüm basın ve medya ileri demokrasinin ilerlerken nasıl gözden kaybolduğunun ibretlik çalışmalarını yaptı.

Yine yakın zamanda Doğu Akdeniz’deki hatalı politikalara karşı devleti uyaran Türk subaylarına dava açıldı. Ayaklarına kelepçe vuruldu. Devletin nasıl hareketsizleştirilmek istendiğine, kamuoyunu aldatma çalışmalarını engellemek isteyenlere nasıl saldırıldığına güzel bir örnekti.

Oysa ABD’de pek çok emekli asker gayet etkindir. Ne var ki kıblesini Pentagon yapanlar için ABD bir demokrasi abidesidir. Emekli askerler devlet için konuşabilir ama Türkiye’deki subaylar ABD ajanı dinsizlerdir. Konuşamazlar.

Size ibretlik bir nokta daha: Taraf’ın kraliçesi Yasemin Çongar, eşinin CIA ajanı olduğu iddialarını da yukarıda anlattığım alaycılıkla, küçümsemeyle geçiştirmişti. Bir sivil ve bir asker yan yana gelince tozu dumana katıp hayal dünyasında cami bombalatan zihniyetin mensuplarından Çongar, eşinin ABD askeri dergilerinde Afganistan, Irak, Pakistan uzmanı olarak yazılar yazdığını anlatmadı.

Türkiye’nin en çok izlenen dizilerindeki baş hainler de yine gerçekte memlekete hizmet eden kahramanlardı. Bu kahramanlar arasında Kaşif Kozinoğlu, Muzaffer Tekin, Veli Küçük, Cem Ersever gibi insanlar vardı.

Üstelik Kozinoğlu’nun ölümü, TV kanallarından birinde, bir dizinin hain karakteri olan “Kaşifoğlu” adıyla verildi. Ya kasıt ya da bilinçaltındaki fazla yalanların taşıp dile vurması… Her ikisi de cehalettir ve her ikisi de ihanettir.

Bu arada Türk kamuoyunun nasıl yanlış yönlendirildiğine dair bir örnek daha: Bahsettiğim dizi, FETÖ’nün propagandasını en önde yapan diziydi. 15 Temmuz’da konserlere giden kitlenin dönmesini sabırsızlıkla beklediği dizi de aynı yapımdır.

İlginç.

Bir soru: Türkiye’nin ekonomisi, onca uzmanın uyarısına rağmen neden ısrarla yapılan yanlış hamlelerle dibe batırıldı?

Bu durum sadece Türkiye’yi yönetenlerin kibirli olup olmadıklarıyla açıklanabilir mi?

Ekonomik durumu düzeltmenin türlü yolları varken memleket Arap sermayesiyle doluyor. Arz-ı mevud hayalleriyle yatıp kalkan İsrail sermayesi -üstelik medyayı yönetirken- boş duruyor. Öyle mi?

Psikolojik harp, kişiye uygulandığında delirtir veya intihara sürükler. Kurumlara, ordulara, gruplara, toplumlara uygulandığında da cinnete getirir, delirtir, sonunda intihar ettirir. Türkiye, hiç tartışmasız özellikle son 30-40 yılın en ağır psikolojik harbine maruz kalmaktadır. İsrail’in kendisi “Kişi kendinden bilir işi” misali psikolojik harbe karşı koyacak kurumları çoktan kurdu.

Türkiye’de ise buna karşı koyacak insanları yok etmek için her şeyi yaptılar, yapıyorlar.

Kimler mi?

Davutlar, Golyatlar, Golemler ve hiç şüphesiz Mankurtlar…   

[1] https://www.odatv4.com/dunya/belgeler-ortaya-sacildi-muezzin-mossad-ajani-cikti-120000870

Buraya kadar anlattıklarım doğal göçlerle ilgilidir. Bir de yapay göçler vardır. Bir topluluğun göç ettirileceği ülkede mültecilerle ilgili güya savaş, kıtlık, kaos, yaşam şartlarının bozuk olması gibi gerekçeler hazırlanır. Göç edecek topluluğa ise bambaşka bir dünya sunulur. Bu gerçeği Afgan ve Pakistanlıların Google aramalarındaki istatistiklerde görebiliyoruz.

Dincilerin güya hicret olarak adlandırdıkları göçlerle gelen milyonlarca kaçak, her ne hikmetse ülkemize gelmeden önce cami, tekke vs. araştırmıyor. Türk çocuklarını, Türk kadınlarını, eğlence hayatını araştırıyor. Birileri, gerçekleri söyleyenleri yalan, abartı, ırkçılıkla yaftalasa da ülkemize göç eden üçüncü dünya toplumlarının yapısı çok farklıdır. Yapıcı değil yıkıcı diyarlardan gelenler her zaman huzur bozarlar. Tüm bunlara karşı evini korumak isteyen kişileri kin, nefret, düşmanlık gibi suçlamalarla yaftalamaksa ancak düşmana hizmet eder veya sinsi düşmanlıklardan kaynaklanır.

Çok kısa bir şekilde Afganistan’ı ele alalım.

Afganistan uzun süredir ABD işgali altındaydı. Amerikan devleti kendi içinde Orta Doğu siyaseti bakımından bölünmüş durumdaydı. Kimi stratejistler ABD’nin kontrollü bir şekilde kendi kurduğu dengelerin sürekliliğini gözeterek çekilmesinden ve Avrupa güçlerini yanına alarak Çin ve Rusya’yla mücadeleye girmesinden yanaydı. Bu görüştekilerin temel dayanaklarından biri, Orta Doğu’nun sorunlu bir coğrafya olması, burada çok fazla insan, zaman ve para kaybedildiği, büyük devletin büyük devletlerle mücadele etmesi düşüncesiydi. Diğer bir görüş ise ABD’nin Orta Doğu’daki politikalarını İsrail’in güvenliği ekseninde sürdürmesiydi.

Ukrayna-Rusya savaşıyla Amerika dikkatini Avrasya’ya çevirdi. Bu savaşın getireceği artılardan biri Avrupa’nın ABD’nin kanatları altında devam etmesiydi çünkü Almanya, İngiltere, Fransa gibi ülkeler bir süredir kendi yollarını çizmeye çalışıyorlardı. Rusya’nın Ukrayna’ya müdahalesi bu ülkelerin güvenlik kaygılarını tetikledi, dünyada kurdukları dengeleri tehlikeye düşürdü. Böylece dengeleri kurmak adına ABD’yle birlikte yol yürümeye devam ettiler.

Olası veya ciddi olarak planlanan Çin savaşına karşı ABD, Rusya’yı zayıflatmak ve oyalamak için Ukrayna ve Avrupa’yla karşı karşıya getirirken muhtemeldir ki Çin’i çevrelemek adına ve yine kontrollü çekilmek için Afganistan’ı Taliban’a teslim etti. Bir süredir kendini toparlayan, Afganistan’da duruma tamamen hâkim olmaya çalışan Taliban, İran’la savaşın eşiğine geldi. İran’la savaşı tetikleyecek ilk fizikî saldırıyı da yine Taliban gerçekleştirdi. Şunu da eklemeliyiz ki Afganistanlı Sünnî Fars için İran düşman, Sünnî herhangi bir ülke dosttur; tabii o ülke laikliğin karşısında konumlanmış bir parti tarafından yönetiliyorsa… Bunu sahada tecrübe etmiş bir insanım.

Şimdi bu Afganistan’dan gelenler laik bir ülkede yaşamak istedikleri için mi geliyorlar? Bu kadar Afgan mazlumsa Taliban nasıl iyi oluyor? Taliban iyi değilse birtakım AKP’liler niye Taliban övüyor? Bir yandan medrese düzeninden kaçan (?) milyonlarca insan ülkemize sızarken bir yandan aynı insanlar medrese açılışı yapan Erdoğan’ı niye destekliyor?

Afrika’da, örneğin Somali’de, Cibuti’de yoğun bir hilafet propagandası var. Bunu da tecrübe etmiş bir insanım. O insanlar mazlum olsalar da olmasalar laik Türkiye’nin teminatı olmak için Türkiye’ye gelmiyorlar. AKP de bunu çok iyi biliyor ve sınırların delik teşik edilmesine müsaade ediyor. Boşuna ülkemizde ensar edebiyatı yapılmıyor ama maalesef insanımız din ve insanlık edebiyatına prim veriyor, göz göre göre gerçekleri söyleyen insanlarla inatlaşıyor. Üzerinde yaşadığımız dünya oyun parkı, film veya bilgisayar oyunu değildir. Kaos, iç savaş, kafa kesmek vs. sanal dünyada yaşattıkları gibi bir şey değildir.

Mezhep taassubuyla kendi soyundan olanlara bile saldıranlar, ülkemizde kendi görüş ve mezheplerinden olmayanlara karşı sinsi planlar içindelerse -ki olmalarına gerek yok, kullanılabilirler- tarih önünde bunun hesabı nasıl verilecektir?

Bunları iyi düşünün.  

Ekonomiyi milyonlarca göçmenin ayakta tuttuğunu söyleyenlere ise sorum şudur: Ekonomiyi milyonlarca yabancıya muhtaç edecek kadar kötü yönettiyseniz çekileceksiniz. Böyle bir durumda “Ben çekilirsem diğeri yapamaz” deme hakkınızı baştan kaybetmiş oluyorsunuz. Unutulmamalıdır ki ucuz iş gücü denilerek üç kuruşa çalıştırılan, toplumun hedefi durumuna gelen bütün yabancılar kısa zamanda kin ve nefretle beslenerek bir yandan suç örgütleri kuracak, bir yandan ülkenin kilit noktalarında siyasî faaliyetler yürütecekleri topluluklar oluşturacaktır. İşte bu demografik bir sorundur ve “Türkiye Türklerindir” diyenler bu gerçeği fark etmek, bunun gereğini yapmak zorundadırlar. Bunu da özellikle MHP camiasına yazıyorum. Kendinizi terörle mücadele söylemleri üzerinden kandırmayın. Bu ülkenin başına kim geçerse geçsin güvenlik güçlerimizin vatanımızı bölmek ve devletimizi yıkmak için ülkemize saldıranlara karşı mücadelesi daimidir ve TERÖRLE MÜCADELE ASLA ŞAHSÎ DEĞİLDİR.

Ukrayna neden Suriye ve Ermenistan olmaya adaydır?

Ukrayna’da bugün hibrit savaş var. Tıpkı Suriye’deki gibi… Ülke büyük bir yıkıma uğradı. Kırım’daki köprünün havaya uçurulmasından sonra Rusya tarafından yapılan misilleme hayli ağır ve sert oldu. Üstelik Alman elçiliğinin vurulduğu da söyleniyor.

Ukrayna’nın altyapısı büyük zarar gördü. Rusya’nın ilhak ettiği doğu bölgeleri ise kömür bakımından Avrupa’nın en zenginlerindendi. Stratejik limanlar, sanayi zengini yerler de Rus kontrolüne geçti. Ukrayna’nın Karadeniz bağlantısı zayıflarken gelecekte hepten kesilmesi gibi bir durum olabilir. Rusya bunu ister mi? “Doğu Avrupa’nın Ermenistan’ı bana bağlı olsun, ben bu bağlılığı yaratabilirim” derse olur. Her halükârda, sürmeye devam edecek bir savaş ve savaş sonrasında çözülmesi zor ilhak meselesi gündemde olacaktır.

Kısacası bugünkü hâliyle Ukrayna, Suriye’yle benzer kaderi paylaşıyor. İleride ise Ermenistan’la aynı sonu yaşayacağa benziyor. Şu da bir gerçek ki ABD politikaları için yapılan hareketler, Ukrayna’nın geleceğine mâl oldu.

Rusya da zor günler yaşıyor. Putin’in en dikkatli olması gereken zaman… Hem yaptırımlar hem de askerî anlamdaki kayıplar Rusya’nın prestijini gerçekten de sarstı. Mutlaka ki bu savaşın orta vadede getireceği daha büyük zorluklar olacaktır. Rusya, Ukrayna’ya saldırmakla hata yaptı.

Gelelim Türkiye’ye…

Rusya-Ukrayna savaşından almamız gereken çok dersler var.

Bu derslerin başında Türk ordusunun Suriye’deki doğru stratejisi geliyor. Rusya’nın Ukrayna’da yaptığı hatayı Türk Silahlı Kuvvetleri Suriye’de yapmamıştır. Başında bir Türk cumhurbaşkanı görmek yerine kayzer-i Rum görme hayalleriyle yaşayanlar, bir gün Emevi Camisinde namaz kılma hayalleri kuruyorlardı.

Adı “sıfır politika” olan sözde strateji, Türkiye’ye en başta Müslüman ülkelerde bir tepki yarattı. Türk ordusundan Mehmet’le Suriye’den Muhammed’in savaşıp birbirinin kanını dökmesiyle ahiretlik hülyalara daldılar. Türk ordusunun Suriye’de batağa saplanması için her şeyi yaptılar.

Benim görüşüm şudur: Mustafa Kemal’in izinde, laikliğin güvencesi, Türklüğün sigortası olan TSK’nin ne kadar çok bataklığa saplanırsa o kadar çok sessiz devrim yapabileceklerini düşündüler.

Hesap edemediler ki bu ordunun binlerce yıllık mazisi, kökü derinlere uzanan tecrübesi vardır.

Orta Doğu’nun bekçisi Yeni Osmanlı hayal olunca, Türkiye sınırlarının içi Yeni Osmanlı olsun istediler. O da tutmadı. Tutmadığı gibi kendi tarihinden soğuyan bir gençlik, siyasî partilerde yükselmek için Osmanlılık naraları atan partizan, dindar, kindar gençler yarattılar.

Türk ordusu, emperyalist devletlerin taşeronu olmayacağını gösterdiği yetmiyormuş gibi bir de üstüne ABD’nin Türkiye’ye biçtiği rolü çöpe atıp Orta Doğu’da sorun çıkarmaya başlayınca ümmetçiler ayaklanıverdiler.

Ne de olsa en büyük müttefikleri…

ABD’nin Kürdistan projesinin Suriye ayağına darbe vuruldu. Halkın gözünden düşürüldü zannedilen bir ordu, 15 Temmuz’dan sadece 1 ay sonra Suriye’ye girip bu sefer YPG’lileri tarihin çöplüğüne göndermeye başladı.

Ümmetçilerimiz durmadılar, elbette.

Suriye ordusunu Türk ordusuna karşı kışkırtmak için “Fetih” duasına sarıldılar. Terörü bitirmek için meşru nedenlerle operasyona giden Türk askerini fetih yapmak için gidiyormuş gibi gösterdiler.

ABD’nin diplomasi masasındaki “Operasyonu durdurun” isteğinin en büyük müttefikleri, işte bu Fetih duası okuyanlardı. Operasyon bitsin diye değil savaşa dönüşsün diye uğraşıyorlardı.

Bugünlerde Putin, özel askerî operasyon dediği harekâtı bitirmek için topyekûn savaşa girmek istiyormuş gibi duruyor…

Türk kurmayının dayandığı sinir harekâtına Putin yönetimi dayanamamış gibi duruyor.

Tüm bunlardan başka bir not daha düşmek isterim.

ABD yine NATO aracılığıyla başımıza dertler açıyor. Rusya-Ukrayna savaşında Montrö’yü tartışmaya açtırmakla kalmadı, öyle bir durum yarattı ki ya Karadeniz’de varlık sahibi olup güçlenecek ve dolayısıyla bizi kuşatmaya devam edecek ya da Rusya bu denizdeki varlığını güçlendirecektir ki şu ana kadar askerî anlamda bu olmuştur.

Oysa şu aşamada barış içinde bir Karadeniz her şeyden önce gelir.

Mustafa Kemal aklı onca yıl önce bu gerçeği görüp buraya sükuneti getirmiş akıldır. Bu barışı koruyacak akıl da bu akıldır.

Ümmetçiler bu konuda ne mi yapıyor?

Mustafa Armağan denen zavallının Montrö hakkındaki açıklamalarını okursanız her zamanki gibi nerede durduklarını (duruyorlar ama asla dik değil) görürsünüz.

Sonuç olarak…

Türk ordusu, Türk’ün haklı gururudur. Sadece bu değil. Türk ordusu, Türk’ün onuru ve namusudur.