Neoliberalizmin bütün dünyayı karanlığa gömmek için birçok ülkede aydınların ışığını söndürmek için harekete geçtiği 80’li yıllardı. Sam Amca’nın menfaatlerine karşı gelenlerin helikopterleri, uçakları bir bir düşmeye başladı.

Güney Amerika’da ister solcu olsun ister milliyetçi olsun, emperyalizme karşı gelen siyasetçilerin, iş adamlarının, yazarların biletleri kesiliyordu.

Türkiye’deki aydınlar da benzer sonlarla karşılaştı.

ABD emperyalizmine direnmenin, “ucuz kan” siyasetine taviz vermemenin, onurlu direniş sergilemenin bedeli vardı.

Birbiri ardınca bombalar patladı.

Uğur Mumcu’nun arabası havaya uçuruldu. Polisler olay yerine gelmeden olay yerine gelen polisler vardı. Delilleri süpürüp gittiler.

Bahriye Üçok, bir kitap arasına yerleştirilen bombayla katledildi. Bir teröristten beklenmeyecek temiz (!) işti, demek ki mesaj açıktı.

Her saldırı ihanet kokuyordu. Her kapının kilidi hasarlıydı.

Eşref Bitlis, Ahmet Taner Kışlalı, Necip Hablemitoğlu ve daha niceleri… Öteden beri katledilen Kemalist aydınlarımız vardı.

Herkesi azınlık gören azgın bir kalabalık her yerde şeriat sloganı atıyor; Musafa Kemal’e, laikliğe, cumhuriyete saldırıyordu.

2 Temmuz 1993’te Madımak Oteli’ni yaktılar. Otelin konuğu olan 33 kişi, 2 de otel görevlisi katledildi. Saldırganlardan ikisi öldü.

14-15 yaşlarında çocuk da öldü, 50’li yaşlarında bir insan da…

Her zaman olduğu gibi koçbaşları harekete geçti.

Toplumda olumlu karşılığı olmayan bir vahşet el birliğiyle toplumun tamamına mâl edildi. Suni tartışmalarla kutuplaştırma oyunu devam etti.

Nasıl olduysa oldu, işin sonunda mağdur yine dinciler oldu!

Ergenekon kumpaslarında yapılan hainliklerden biri şuydu: FETÖ’cü hakim ve savcılarla onların basın ve medyadaki iş birlikçileri, Mustafa Kemal’le hesaplaşmaya kalktılar.

Kahpece senaryolar hazırlayarak memleketin başına gelen her kötülüğü Mustafa Kemal’e ve onun askerlerine mâl etmeyi hedefliyorlardı.

Madımak’ın da faillerini Ergenekon üstünden Kemalistler olarak gösterdiler.

Bugün pek çok solcunun yaptığı bir hata vardır.

Fethi Yılmaz’ın “Katli Vacip” kitabını okuyanlar, pek çok aydının katilinin dinciler olduğunu çok iyi bilirler.

Türk-İslam sentezcilerinin cehaletiyle, içinde Mustafa Kemal’e ve Türklüğe dair zerre taşımayan sözde solcuların propagandasıyla katil dinciler aklandı.

Bizi Ergenekon kumpaslarına götüren sürecin ve sonrasının özetidir bu.

Dinciler yapar, Ülkücüler üstlenir, kumpas mahkemeleri kurularak Kemalistler yargılanır.

Söylem çok şeydir.

Gaflet hali şuna neden oldu: Katiller, cahiller, yobazlar, fikirlerin gerçek temsilcileriymiş gibi görüldüler. Bunlar toplumun bir kesimini temsil ederse kutuplaşma derinleşir.

Bu satırları bana yazdıran, oyuncu Kıvanç Kılıç’ın “Gündüz Madımak anıyor, akşam bozkurt işareti yapan futbolcu paylaşıyorsunuz. Hiç utanmıyorsunuz.” sözleri oldu.

MHP çıkıp “Bu simge bize ait değildir.” deseydi toplum buna ikna olmazdı. Nitekim yıllarca bunun tam tersini yaptı. Birçok kereler “MHP’ye oy vermiyorsan bozkurt yapma.” diyen MHP’lilerle tartışmışımdır.

Ve bozkurt yaptığım için solcular tarafından çok defa Ülkücü zannedilerek eleştirilmişimdir.

Ancak toplumun olaylara tepkisini okuyamamak, bir zamanlar doğru kabul edilen yanlış algıların değişebileceğini göremeyecek kadar uykuda olmak, bizi günümüz gerçeklerinden uzaklaştırıyor.

Huyumdur, asla propaganda yapmam. Doğruyu, inandığımı söylerim ama kimseyi benim gibi olmaya ikna etmem. İnandığım gibi yaşıyorsam zaten buna ya saygı duyulur ya da örnek alınır.

Bir öğretmen olarak sınıflarımda da hiç propaganda yapmadım ama birçok öğrencim ya beni gördüğünde ya bozkurt yapar ya da sosyal medya paylaşımlarında bozkurtlu fotoğraflar paylaşır.

Hiçbiri de MHP’li ya da Ülkücü değildir.

Hepsi bu topraklarda emperyalizmi kırıp uyuyan Türklüğü uyandıran Mustafa Kemal’in askeridir.

2013 öncesi Türkiye’yi unutmamış olan herkes, toplumdan siyasetçilere kadar yaşanan değişimi görebilir. Dün “Türk’üm” demek bile adeta günahken bugün hükümet yetkilileri bozkurtun bir siyasi simge olmadığı, Türklüğün kültürel bir simgesi olduğu açıklamasını yapıyor.

Bu, yıllar yılı her türlü gaflete ve her türlü sinsi bölücü faaliyete, kutuplaştırma faaliyetlerine karşın Türk toplumunun bir tepkisidir.

“Türklük değil, çatı olan ümmettir.” diyenler çektirdikleri dizilerin bile aslında tam tersi sonuca yol açtığını gördükçe kendileri de şaşırıyorlardır.

“Ben bir Kürt’le ümmet çatısı altında buluşurum.” diye atıp tutarken Kayı boyu damgalı imamesi olan tespihler taşıyan Kürtleri gördükleri zaman ne düşünüyorlardır?

“Bizim başarımız.” demesinler çünkü hedefleri her zaman çok başkaydı.

Ne yaparsanız yapın, döner dolaşır her şey Mustafa Kemal’in dediği yere gelir. Bu durumda onun çizdiği istikametin aksine ısrar edenlerin yaptıkları tek şey milletin zamanından yani geleceğinden çalmaktır.

Milli Mücadelede “Önümüzden kurt geçti, anladık ki zafer bizimdir.” diyen Türk’ün bilincini aydınlatan Mustafa Kemal’e bin defa selam olsun.

Ve son olarak…

Bozkurtu zafer işareti sayan Türklerden asırlar öncesine gidelim.

Macar tarihçi ve arkeolog Andreas Alföldi, Roma’nın temeli olan Etrüsklerin dişi kurt efsanesinin Asya menşeili olduğunu ispat etmişti. Etrüskler, bu efsaneyi Batı’ya taşıyan kavimdi.

Özetle…

Karanlık sahipleri hep karanlığın ağzından konuşmamızı isterler. Bunun için de hafızamızı silmeye yeltenirler.

Kültürel kodlar giderse hafıza da gider.

Oysa Başbuğumuz ve Bozkurt’umuz olan Mustafa Kemal’in aklı da hafızası da daima diridir.

Bozkurt işareti MHP’nin ya da başkaca bir grubun tekelindeymiş gibi davranmak tarihi hafızamızı ve milli onurumuzu inkar ettirmek isteyenlerin ekmeğine yağ sürmekten başkaca bir şey değildir.

Böyle bilinsin!

İşkence gitti, “teknik sorgulama” geldi.

Özel hayatın gizliliğine uygun (!) “dirty action” icat edildi.

80’den fazla ülkeye şunu veya bunu tehdit olarak gösterip öcüler yaratıldı.

ABD’nin düşmanı herkesin düşmanı olmalıydı. Küreselleşmenin göstergelerinden biri buydu. Hollywood üretimi filmler Evanjelizm’i çaktırmadan zihinlere yerleştirdi. Kıyamet senaryoları yazıldı, bu senaryolar üzerine filmler çekildi. İnsanların zihni “Kardeş kardeş yaşayan milletleri kurtaran Amerikan süper kahramanlar”ın yarattığı imajlarla doldu.

ABD’nin düşmanı herkesin düşmanı olunca da ülkesinin iyiliğini düşünen kim varsa yok edildi!

Karanlık mangaların karargâhı olan CIA’nın karıştığı tüm darbe ve suikastler ABD’nin imajını lekeleyince kimi insanlar çıkıp Kongre’ye bu kirli harekatları taşıdılar. Böylece strateji değiştirildi ve CIA başta olmak üzere tüm istihbarat servislerinin her türlü devlet teşkilatı ve devlet dışı teşkilatlara sızdırılması kararı alındı.

Böylece karanlık mangaların önemi arttı. Artık suikastlerin yerini yine modern dünyaya uygun olan “kaza”lar aldı.

1981 yılında Ekvator’da yapılan seçimlerde oyların %69’unu alan Roldos Augilera, Guachanama yakınlarında gerçekleşen uçak kazasında hayatını kaybetti. Onun seçildiği dönemde çoğu Latin Amerika ülkesinde askeri diktatörlük hakimdi ve Aguilera demokratik temellere dayanan çalışmalarını bu ülkelere de önerdiğinden ABD’li Neoconlar tarafından tehdit olarak görülüyordu.

Aguilera’nın otopsisi yapılamadı çünkü buna izin verilmedi. Uçağın kara kutusu bulunamadı.

31 Temmuz 1981’de bir uçak kazası da Panama’da gerçekleşti. ABD’den Panama’nın gasp edilen haklarını geri almak için uğraşan Omar Torrijos hayatını kaybetti. Torrijos sayesinde ülkedeki ABD üsleri de kapatılmıştı.

Aguilera solcuydu, Torrijos milliyetçiydi.

Uçak kazaları yılı olan 1981’de Peru’da da bir uçak düştü. Düşen uçağın içinde Standart Oil’in can düşmanı General Rafael Rubio vardı.

Petrol dünyasında ABD egemenliğini bitirmek üzere olan Enrico Mattei ise hepsinden önce öldü. O da uçak kazasında öldüğünde yıl 1962’ydi.[1]

Bizim ülkemizin de kendine has bir karanlık mangası vardır!

Prof. Dr. Cavit Orhan Tütengil “Atatürk’ü Anlamak ve Tamamlamak” kitabını yazdığında yıl 1975’ti. Bundan 4 yıl sonra sabah saatlerinde bir otobüs durağında beklerken katledilecekti. Kemalistleri yargılamak için “komünist” yaftası vurmak zorunda olanlar öldürdüklerine de “komünist” yaftası vuruyorlardı.

“Öcü”, iş başındaydı ama “gerçek öcü” kimdi?

1990’lar Türkiye için gerçek anlamda karanlık yıllardır. Karanlığın yarattığı kafa karışıklığından yararlanan Mehmet Eymür gibiler de daima kafa karıştırdılar. Sürekli yalan söylediler çünkü gerçeği gizlemekten başka çareleri olmayacak kadar acizdiler.

Oysa gerçeği gizlemeye çalışmaktan daha büyük suç itirafı yoktur.

Türkiye’deki karanlık manganın adı “kontrgerilla” idi.

Her ülkenin gayrinizami harp için hazırlıklı, donanımlı, eğitimli olması gerekir. Bu çok başka bir şeydir. Bir de bu tarz örgütleri karanlık emeller için kullanmak vardır ki ihanetin daniskasıdır.

Bir zamanlar Kemalist subayların önünü kesmek için Amerikancı subaylar tarafından kullanılan örgüt, Talat Turhan gibi korkunç işkencelerden geçen insanların savaşıyla ifşa olunca 90’larda farklı bir işe giriştiler.

Özal, Abas ve Eymür Amerikan Dans Üçlüsü’nün karanlık mangası kuruldu. Kontrgerilla kadrolarını yenilediler ve MİT çatısı altına aldılar. Çatıyı kuran Mehmet Eymür’dü. Adına da “Kontrterör Dairesi” dediler.

Sonraları Şenkal Atasagun döneminde burası kapatıldı.

Kavramlara bakalım: Türkiye’nin zaten “terörle mücadele” birimleri vardır. “Karşı terör” de nedir?

Kontrgerilla’nın adıyla oynanmasıdır!

Ve bu karanlık yapıyı Amerikalı Vietnam gazileriyle birlikte eğiten Eymür gibiler 2000’li yıllarda bu millete bir dünya yalan söylediler. Katlettikleri Kemalistler idi ama katil olarak yine onları gösterdiler.

Küçücük dünyalarında Mustafa Kemal’i hedef yapmaya kalktılar.

1989’da gidelim. Bu tarihte Abdülkadir Aksu İçişleri Bakanı oldu.

1990’da Bahriye Üçok’u katlettiler. Üçok, ince bir kitabın arasına konulan bombayla katledilmişti. Profesyonelin de profesyonelinin işi olduğu bellidir. Bahriye Üçok, Türkiye’nin ilk kadın ilahiyatçısıydı. Bugünlerde ekranlara çıkıp kamusal alana giremedim, diye konuşan pek çok kişi için “Başörtüsüne karşı biri”ydi. 90’ların karanlığından söz edermiş gibi yapanlar ondan hiç bahsetmediler.

Ama Amerikan vatandaşı Merve Kavakçı bundan yıllar sonra başörtüsü nedeniyle mağdur olacaktı. Yersen.

Aynı yıl Turan Dursun da öldürüldü. Dursun, eski müftüydü ve ateistti. Dini eleştirdiği için bol bol eleştiri alıyordu.

1991’de Aksu’nun görevi sona erdi. Tabii ki başarılarının karşılığında çok kutlu makamlara atandı.

Uğur Mumcu karanlığın içinde yazan aydınlık bir kalemdi. Yolsuzlukları da yazdı devlet içinde çeteleşenleri de yazdı. 1993 yılında arabasına konulan bombanın patlamasıyla hayatını kaybetti. Karanlık mangaları, Türk polisinden önce yetişip, delilleri süpürüp gitti.

1999’da Ahmet Taner Kışlalı’nın katledildi. Ölümünden hemen önce o zamanın Akit gazetesinde fotoğrafı yayımlanmış ve fotoğrafının üzerine çarpı işareti konmuştu.

Bugün ülkemizde sadece ne konuşuluyor? Müthiş demokrasi ortamının verdiği özgürlükle konuşulan tek şey şudur: İslamcılar daima mağdur olmuş, Kemalistler zalimlik yapmıştır.

Bu söylemlerle iktidara gelen AKP, 18 Kasım 2002’de Abdülkadir Aksu’yu ikinci kez İçişleri Bakanı yaptı.

18 Aralık 2002’de Necip Hablemitoğlu’nu da kaybettik.

Failimeçhullerin simge ismi, FETÖ kadrolarının önünü açan çalışmaların baş sorumlularından, Wikileaks’in gözdesi Aksu’yu İçişleri Bakanı yapıp ileri demokrasi için gerekli çalışmaları başlattılar.

Ve Ergenekon, Balyoz gibi kumpas davaları başladı.

Memleketin tüm karanlıkları, Eymür’ün Princess Otel’den Beşiktaş Adliyesi’ne kadar FETÖ’yle beraber kurduğu taşeron hattının marifetleriyle Türk ordusuna yıkılmaya çalışıldı. Sahtekârların dünyasında camiler mi bombalanmadı? Darbeler mi yapılmadı? Bilmem kaç bin yıllık karanlık örgütler mi icat edilmedi?

ABD’li bir diplomatın cebinde getirdiği 400 milyon dolar, Alice’i Harikalar Diyarı’na sokunca tavşanın peşinden giden herkes Türk devletini yıkma hayalini kurdu.

Bedelini de ödedi.

Asla es geçtiğim zannedilmesin.

24 Ocak 1993’te Uğur Mumcu’nun arabası patladıktan sadece bir ay sonra tıpkı Aguilar, Torrijos, Rubios gibi Eşref Bitlis’in de uçağı düştü. Kutuplardan uçup gelen uçağın motorları Ankara semalarında buzlanınca kutuplardan uçurup gelen pilotlarla birlikte Eşref Paşa da şehit oldu.

Uçağın kara kutusu bulunamadı!

Düşünebiliyor musunuz?

Toplumun saygısını kazanmış ve Amerikan çıkarlarını sekteye uğratan iki isim bir ay arayla hayatını kaybediyor. Daha birçok insan hayatını kaybederken aynı sıralarda onların tam tersi cenahtan bir hareket yükseliyor. Bu hareketin hoyratlığı, sözüm ona gözü karalığı, hedefinin fotoğrafının üstüne çarpı atan şeytanca hareketleri toplumun sinmesi için yapılıyor. Diğer yandan her nasılsa bu hareket “mağdur” oluveriyor.

2000’li yıllarda bu hareketi arkasına alıp iktidara gelen AKP, “dindar ve kindar nesil” istemiyor mu?

İstiyor.

Israrla arkasında durduğu FETÖ iltisaklı Diyanet İşleri Başkanı laik düzene kılıç çekip Mustafa Kemal’e açıkça kin beslemiyor mu?

Besliyor.

Canlı bomba misali harp okullarımıza giren sözde subay adayları, Kemalist gençlerin ordudan atılması için imha edilmiyor mu?

Ediliyor.

Birçok rüşvet, yolsuzluk, liyakatsizlik her gün ortaya saçılmıyor mu?

Saçılıyor.

Fakat her olayda birileri “mağdur” olmaya devam ediyor. Çıkıp önüne gelene vatan haini, din düşmanı yaftası vuruyor.

Nerede bir zamanlar evinin balkonlarında tencereyle, tavayla protesto yapan ve ışıkları yakıp kapatarak karanlık mangalara kafa tutan toplum?

Kuşkusuz bugünkü “sinmişlik”, bir millete yapılan en büyük kötülük ve yaşatılan en büyük mağduriyettir.

Karanlık mangaların peşinde olduğu gerçek kara kutu, insanların yüreğindeki cesarettir.

[1] https://bilgedunyali.com/esref-bitlisin-sehadeti-kaza-mi-suikast-mi/genel/emperyalizm/

Bombalı eylemleri engelleyecek olanlar ise sanık yapıldı.

Yanlış anlaşılmasın, Osman Yıldırım filan geldi aklınıza ama Ergenekon’dan değil; Bomba Davası’ndan söz ediyorum.

Her yerde sanıklarımızın nasıl vatan haini oldukları anlatıldı. Çok tehlikeliydiler. ABD’li patronlar “milliyetçi” diyordu sanıklar için ama mahkemelerde yargılanmaları için “azılı Komünist” olmaları gerekiyordu.

Sanıklar azılı Komünist olduklarına göre ne olursa olsun memleket anarşiye, teröre teslim edilemezdi. Ordunun içinde yer almaları ise asla kabul edilemezdi. TSK bunlardan derhal temizlenmeliydi.

Amerikan usulü demokrasi, sanıkların azılı komünist olmalarına bile müsamaha gösterecek kadar merhametliydi. Bunun için Zihni Paşa Köşkü hazırlandı. Daha ne olsundu?

TSK’de kurmay yarbay rütbesine kadar ulaşmış olan Talat Turhan en tehlikelilerdendi. En iyi o ağırlandı. Köşk’ün misafirlerinden Psikiyatrist Memduh Eren ise bir anayasa profesörü, bir hukuk profesörüyle köprüleri havaya uçuracaktı.

Tüm misafirlerin ayaklarına ve ellerine ultra demokratik zincirler takıldı ki Köşk’ü temizlemeye gelen hademelerle birlikte 87 ülkede ihtilal yapmasınlar.

Buna rağmen Memduh Eren’e entelektüel kişiliğine uygun olarak çok nazik davranıldı.

Ona birkaç şefkat tokadı atmışlardı ama adı üstünde, “şefkat tokadı”ydı bunlar. Köşk’te kaldığı ilk günler bol bol ıhlamur içirdiler. Bir gün, içtiği son ıhlamurun ardından demokrasinin bir gereği olarak önce eşi getirildi. Önce onun ırzına geçildi. Ertesi gün içtiği son ıhlamurdan sonra annesi geldi Köşk’e ve onun da ırzına geçildi ama bir sorun vardı.

Eren’in annesi yıllar önce ölmüştü.

Psikiyatrist olduğundan olsa gerek ıhlamurun içine LHD türünden meskalin katıldığını anladı. Gördüğü her şey halüsinasyondu.

Demokrasinin şövalyelerini yetiştiren CIA böyle şeylere “teknik sorgulama” diyordu. Modern bir zamanda yaşadığımız için işkencenin de adı, yöntemi, tekniği vs. değişmeliydi. Şövalyelerin Türkiye’deki çalışma arkadaşları her konuda olduğu gibi bu konuda da hayli çağdaş düşünceye sahipti. Teknik sorgulamayı Türkiye’ye getirip suçlu ilan ettikleri herkesin içinden geçtiler.

Yaptıkları işkencelerden dolayı aldıkları prime kendi aralarında “gıcırtı” dediler!

12 Mart’ın en önemli olayı olan Bomba Davası, sözde davayı açanların büyük bir hata yaptıklarını anlamasıyla “af süreci”ne girdi. Turhan bu davada herkesi çantada keklik zannedenlerin korkulu rüyası oldu. En korkunç işkenceleri de o gördü.

Dava açanlara dedi ki: Beni ya idam edeceksiniz ya da beraat ettireceksiniz.

Öyle ya, Türk milletinin asırlardan beri maruz kaldığı “oldubitti”lerden biri yapılacak, masum insanlar affedilerek dolaylı yoldan suçlu ilan edileceklerdi. Hiçbir sahte belge, bombalama olaylarıyla kurulmak istenen kurgusal bağlar, iftiralar tutmamıştı.

Baktılar ki hukuku perişan etmelerine rağmen galip gelemiyorlar, af kanunu çıkarıp affı reddetmeyi de yasaklayarak dolaylı yoldan suçlu ilan ettiler.

Davanın apar topar bitirilmesinin sebebi ise yalnız o günün konjonktürü değildi.

Talat Turhan, 80’den fazla ülkede karanlık işler çeviren emperyalist ABD’nin kirli sistemini mükemmel bir şekilde ifşa ediyor, adeta savunma yapmayarak mahkemeyi de cepheye dönüştürüp küresel çeteyle savaşıyordu.

Turhan sayesinde “kontrgerilla” ifadesi literatüre girdi. Bu ifade yanlış anlaşılmasın, kelimenin mucidi o değildir. O sadece bunu icat edenlerin sistemini ifşa ediyordu. Yine onun sayesinde “teknik sorgulama” adı altında işkence yapanların yaptıkları işkencelerden dolayı aldıkları ikramiyeye “gıcırtı” dediklerine kadar biliyoruz.

Gerçeğin belirtisi olduğu için her şeye olduğu gibi ABD’nin sistemine yalın bir şekilde bakmak gerekir.

Amerika’yı kontrol eden, onu beyni ve vicdanı olmayan bir deve dönüştürerek ülkeleri sömürmek üzere tirana çeviren küresel çetenin sistemi aslında sanıldığı kadar karmaşık değildir.

Eğitim her şey olduğuna göre Amerikan tedrisatından geçen her meslekten pek çok kişi bu sisteme hizmet edecekti. Buradan Amerika’da eğitim alanları suçladığım anlamını çıkarmayın. Resmi veya resmi olmayan adlarla 80’den fazla ülkenin askerini, polisini, akademisyenini, yazarını, kabadayısını bir araya getirip karanlık okullarda yetiştiren sistemden söz ediyorum.

Bir adamın nasıl bıçaklanacağını, başka bir adamın nasıl boğulacağını, kitlelerin nasıl birbirine kırdırılacağını öğrenen güvenlik mensuplarına bunu ülkeleri için yaptıklarını aşılayan ABD, onları kaos yaratmada etkin birer milis gibi kullanmıştır.

Karanlık arttıkça hainler kahraman, kahramanlar hain olmuştur.

Ergenekon, Balyoz ve bu kumpasların ilk denemeleri olan Bomba Davası gibi davalarla David Galula’nın “temizlik harekâtı” dediği işi yapmak istediler. Bir ülkenin işgalini önlemeye çalışanları, işgal durumunda ülkeyi örgütleyecek olanları, ülkeyi aydınlığa taşıyacak olanları ya öldürdüler ya da Talat Turhan gibi korkunç işkencelerden geçirdiler.

Kemalist aydınları “komünist” diyerek öldürdüler. Kemalist subayları “komünist” diyerek attılar. Öldürülenlerin arkadaşları katil olarak gösterilirken ihraç edilenleri başkalarını ihraç eden dinsizler olarak yaftaladılar.

Mağdur olanla mağdur edenin yerini değiştiren küresel çete zihinlerde gıcırtılar yarattı.

90’lara geldiğimizde yine aynı cinayetleri görüyoruz. Bu cinayetlerin ardında “teknik sorgulama” adı altında ABD’nin piyonluğunu yapanlar vardı.

O piyonlar 2000’lerde FETÖ’nün taşeronluğunu yaptılar. FETÖ ise ABD’nin sarıklı Gladio’suydu. Ceplerdeki gıcırtılar artınca zihinlerdeki gıcırtıları artırmaya giriştiler. Türkiye için savaşan kim varsa Gladiocu ilan edildi. Mehmet Eymür gibilerin başını çektiği piyonlar Ergenekon ve Balyoz kumpaslarının senaryolarını yazdılar.

İlham tabii ki ABD’den gelen gıcırtılardı!

Bu kez “temizlik harekâtı”nı başarıyla ulaştırdığını zannedenler yine korkunç işkenceler yapıyorlardı.

Bomba Davası nasıl bombalama eylemleri veya girişimleriyle başladıysa Şemdinli Olayları ile Ergenekon kumpası başlıyor; sözde aydınlar cepleri gıcırdaya gıcırdaya, teröriste dokunana “katil”, TSK’ye “örgüt” diye yazma cüretini gösteriyorlardı. Hapishane koğuşlarından Atatürk fotoğraflarını, Türk bayraklarını indirip teröristleri erdemli birer filozof gibi dinliyorlardı!

Çok cesurdular çünkü küresel çete sayesinde zafer kazandıklarını sanıyorlardı.

2013’ten sonra bir kez daha yanıldıklarını anladılar. Bu kez af da devreye giremezdi. Düne kadar Silivri’de yatanlara “darbeci” diyenler o tarihten sonra Silivri’ye selamları havada uçuşturdular.

Ama yemezler!

Hainler konuştuğunda büyük bir aşkla gözlerinin içine bakıp pür dikkat dinlemenin aşağılık duygusunu hayatlarının sonuna kadar yaşayacak olanlar, sözde darbelerin sahte belgelerini reddeden subayları mahkûm edip bombalı eylemlerini ballandıra ballandıra anlatan Osman Yıldırımları serbest bırakanlardı. Nasıl da geçmişteki kumpasçılara benziyorlardı!

Hafızası daima dipdiri olan Mustafa Kemal’in askerleri Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında öyle savunmalar yapıyorlardı ki her biri Oval Ofis’te Sam Amca’ya ve Princess Otel’deki ofisinde Eymür’ün başına düşüyordu.

Pensilvanya ise panikteydi ve cinnet geçirmek üzereydi!

Dün psikiyatristlere işkence eden zihniyet bugün renk değiştirmiş olsa da sonunda dayanamadı ve 15 Temmuz’da intihar etti. Türkiye’nin geleceğini karanlığa boğmak için neredeyse asırlık emekle yaratılan bir ihanet hareketi, tek gecede ölümcül darbeyi yedi.

Kendi düşen ağlamaz. İhanete düşense bol bol ağlar!

15 Temmuz’daki kalkışmayı yürüten ekip kendine güya “Yurtta Sulh Cihanda Sulh Konseyi” diyordu.

Bakın, çok önemli bir noktadır burası.

Zihinleri ve kalpleri kapkara olanların yaptıkları her iş de kendileri gibi olacaktır. Bomba Davası’ndan önce ve sonra kendi koltuğunun derdine düşen generallerin hiçbiri Kemalist değildi. Ancak kendilerini böyle gösteriyorlardı. Buna karşın yaptıkları veya müsaade ettikleri eylemler Kemalizm’e karşıydı.

Karşı devrimciydiler yani.

Türkiye’yi her alanda küresel çetenin sistemine eklemlemek üzere ABD tarafından yetiştirilmiş herkes; Mustafa Kemal’in yaptıklarını yok etmeye kalkacak kadar akılsız, Kemalist görünmeye çalışacak kadar ahlâksız, küresel karanlığın arkasına sığınacak kadar yüreksizdir.

Günümüze gelelim.

Tuzla Piyade Okulu’nda yakasına Atatürk rozeti takmayan sızıntılarla Mustafa Kemal’in yetişmekte olan teğmenleri arasında arbede yaşanmıştı. Olay mahkemelere, disiplin kurullarına taşınmıştı. Geldiğimiz son noktada bulunan çözüm her iki tarafın da ihraç edilmesinde bulundu.

Oysa “çözüm” adı altında tasarlanan şey çoktan kurgulanmıştı!

Biz Türk gençleri için subaylık bambaşka bir hayat, bambaşka bir meslektir. Bir aşk, bir tutkudur. Bu tutku üniformalı üniformasız her Türk gencinde en ateşli bir şekilde yaşanır. Oysa yakasına Atatürk rozeti takmayanlar birer canlı bombaydı. Sözde davaları adına Okul’a gönderilip infilak ettirildiler. Onlar kendileri için kutsal olan bir şeyi yaparlarken Mustafa Kemal’in teğmenlerine de zarar vermiş oldular.

Bu bir mesajdır. Başka türlü bir bomba davasıdır.

Bu seferki canlı bombalarla şunu sağlamaya çalıştılar: Harp okullarından Atatürk’ü silmeye çalışırken hocaları, öğrencileri, velileri baskı altına almak.

Bu olayı asla ve asla “bir sağdan, bir soldan” zihniyetiyle özdeşleştirmeyiniz. Türk gençlerinin birbirine kırdırılmasıyla canlı bombaların zihinsel anlamdaki intihar eylemleri aynı şey olamaz.

Dikkatinizi çekerim.

Suudi Arabistan’da Atatürk’süz cumhuriyet kutlamaya kalkanlar bugün de Atatürk’süz harp okulları yaratmaya çalışıyorlar.

Ve şimdiden Atatürk’süz yeminler tasarlıyorlar!

Türk milletinin zihnindeki gıcırtı mutlaka ama mutlaka bitecektir. Bu, kaçınılmazdır. Yalnız şunu biliyorum ki ulusal uyanışın ilk zamanlarında; bu ülkede kanına girilen, geleceği çalınan, ekmeği elinden alınan ama her şeye rağmen umudunu, mücadele azmini yitirmeyen herkesin hatırası için bir pişmanlık ve utanma duygusu yaşanacaktır.

Ve son olarak…

Bu topraklara çok hain gömülmüştür. İhanet yoktur ki cezasız kalsın. Ne var ki başarıya ulaşamayacağı hâlde kendi vatanına ihanet edenlerin çaldığı her saniyemiz için kahrolmamak elde değildir.

Bir ölüp bin dirilen Talat Turhanlara, Eşref Bitlislere, Cem Erseverlere selam olsun.

NOT: Ön izlemedeki fotoğraf, Vietnam’daki Yeşil Bereliler ve onların yetiştirdiği Vietnam Özel Kuvvetleri mensupların aittir. “Yeşil Bereliler”in bir kısmı Vietnam Savaşı sırasında berelerini çıkarıp halkın arasına karıştılar. Yetiştirdikleri Vietnamlı Özel Kuvvetler mensuplarıyla birlikte birçok suikast, yaralama, bombalama faaliyeti gerçekleştirdiler. Tabii ki Amerikan işgaline direnenlere karşıydı tüm bunlar.

“Orhan Pamuk akıllı olsun akıllı!” diye bağıran bu yüce (!) kahraman, 2001’de askerlik görevini yaparken kendisine zarar vermek için kafasını camlara vurmuş. Askerde kendini elverişsiz hâle getirmek ne demektir, bilen bilir.

2006 yılında sözüm ona Danimarka’daki karikatür krizinden etkilenen biri tarafından katledilen Rahip Andrea Santoro da 2002 yılında Yasin Hayal tarafından keser sapıyla darp edilmiş.

Bu arada Santoro’yu öldüren gencin kullandığı 9 mm’lik silahın, ABD tarafından Irak ordusuna verildikten sonra kaybolan silahlardan biri olduğu anlaşılmış. Bu da ayrı bir mesele.

Hem Hrant Dink hem de Andrea Santoro arkadan vurularak öldürüldü.

Hayal, Ogün Samast’ın sorguda anlattığına göre, 2006 yılında Trabzon’a gelen Erdoğan’ın uçağına bomba ihbarında bulunmuş. Havaalanında bomba olduğu ihbarını alan uçak pilotu da havaalanının üstünde dönmüş durmuş.

Hayal, bilinen ilk darp suçunu 1998 yılında işlemiş. 1996 yılında ise 2 ay kadar bir süre Menzilcilerin toplantılarına katılmış. 3 yılın sonra yani 1999’da BBP’ye bağlı o zamanki adıyla Nizam-ı Alem Ocaklarına katılmış.

24 Ekim 2004’te gerçekleştirilen Trabzon’daki Mc Donald’s restoranının bombalanması olayı, Hayal ve Erhan Tuncel’in icraatlarından. Yani bir bakıma Dink cinayeti göre göre geliyorum, demiş.

Şimdi bir diğer “abi” Erhan Tuncel’e bakalım.

Tuncel, Dink cinayetiyle ilgili davada 5 yıl hapis cezası aldıktan sonra 2016 yılında “Hrant Dink Cinayetinin Perde Arkası” isimli bir kitap yazdı.

Tuncel, hem kendisinin hem de Hayal’in bir dönem FETÖ’nün Işık Evleri denilen oluşumuna gittiklerini anlattı. Aynı zamanda Hayal’in ifadesinde bunu kabul ettiğini belirtti.

Bir diğer önemli iddiası ise Mc Donald’s bombalamasından sonra Hayal’in sorgusuna Aksu’nun da girdiği, “Adama helal olsun. Tek başına bombalamış. Bunu polis yapmak lazım.” dediği iddiası oldu.

Aslında tüm bu ezber bozan noktaları saymakla bitiremeyiz. Konumuzun aslı pek de cinayetler ve bombalama olmadığından ayrıntıya girmeye gerek yok. Buraya kadar sorulacak en can alıcı soru da böyle sabıkalı, bombalama eğitimi almış, şiddete meyilli ve askerliğini yapmaktan bile gocunan tipleri devlete sızmış birilerinin nasıl arkaladığıdır.

Erhan Tuncel’in “Yeni bir sistem kurdu.” dediği ve milletin Ergenekon’a zihinsel olarak hazırlanmasını sağladığını söylediği Ali Fuat Yılmazer gibi FETÖ vb. yapılanma mensupları oldukça bu soruları cevaplamak zor değildir.

Ama özellikle Dink cinayetiyle yapılmak istenen şeyi bugün “false flag” denilen operasyon tarzıyla özdeşleştirmek de gayet mümkündür.

Çünkü Dink cinayeti işlendiği zaman kimse şu FETÖ evlerine gitmiş, bunun geçmişinde Menzil varmış demiyordu.

Türk Silahlı Kuvvetleri bir numaralı faildi!

Bütün katiller ve olası azmettiriciler her fırsatta Türk subaylarıyla ilişkilendiriliyordu. Bunlar arasından kimileri gidip bir generalle, bir yüzbaşıyla aynı kareye girmeye gayret göstererek daha sonra suç işliyor ve kendisi yargılamalar sonunda serbest kalabilirken aynı karede yer alan askerlerin başı yakılıyordu.

Sonra türlü efsaneler doğuyor, devlet güya bağırsaklarını temizliyordu. Gel gelelim, Arınç gibilerin başını çektiği operasyonlarla Kozmik Oda’ya giriliyor ve aslında devletin üst düzey sırları ele geçirilmek isteniyordu.

Agarta efsanesi bile sıklıkla konuşuldu. Adına “Ergenekon” denilen örgüt aynı anda Mason, Agarta, faşist vs. her şey olabiliyordu. Memlekette her türlü olay Mustafa Kemal’in askerlerini dolayısıyla Mustafa Kemal’in kendisini hedef hâline getiriyordu.

İnsanlar ölüyor, akıl sağlıklarını kaybediyor, intihar ediyor, aileleri dağılıyor ama Zekeriya Öz gibi alçaklar “Daha karpuz kesecektik.” diye alay ediyordu. Bugün güya içinde yetiştiği adalet dünyasına güveni olmayan bu şahıs kaçaktır. Yalan olsa bile gelip de masum olduğunu iddia edebilecek bir durumu yoktur.

İftira, kumpas, ihaleye fesat karıştırma, mobbing, torpil vs…

Darülharpte her şey mübah yani.

Ama aslında “darülharp” denilen şey, harp ilan edilmiş bir ülkede Allah adına her şeyi yapmaktan ibaret değildir. Darülharp sadece günahkâr yaratır.

Bu kavramla kastedilenin savaş sırasında ve sonrasında düşmanların canının, kanının, karısının, kızının, malının, mülkünün helal olduğu anlatılır. Her türlü bozgunculuk serbest çünkü nasılsa Allah adına yapılıyor.

Ne var ki aslında hiçbir savaş meydanda kazanılmaz. Meydanda gerçekleşen savaş aslında bir sonuçtur, son aşamadır.

Savaş daha büyük ölçüde değerlendirildiğinde darülpharpçilerin iftira, kumpas, hak yeme gibi her türlü yola başvurdukları görülüyor. Kanunsuzluğun dayanılmaz hafifliği, kısa zamanda bir suç imparatorluğu yaratıyor.

Asıl imparatorluğun gölgeler arasında kurulabildiği görüldüğünde ise darülharp adına yapıldığı söylenen her şey artık şahsi menfaate dönüşüyor. Tetikçi kafasındaki kafasızlar harcanırken onları yönlendiren kurnazlar güçlendikçe güçleniyor.

Böylece Lut kavmini aratacak bir dünya doğuyor ve sadece tiksindiriyor.

FETÖ’nün bugüne kadarki icraatları ise şunu göstermiştir: Uzaylıları anlatan filmlerde birtakım zararlı yaratıkların insanların içine girip onları zombileştirdiğini, kendi türüne zarar verir hâle getirdiğini görürüz. Bu da hemen olmaz. Zararlı yaratıklar, zamanı geldiğinde harekete geçerler ve ele geçirdikleri insanları her türlü suça teşvik ederler. Ta ki yok olana kadar… Bir beden bulmayan ya da bulamayan yaratıklar ise daima hedeftedir ve kolay av olurlar.

İşte 1950’lerde CIA’nın aldığı kararda olduğu gibi FETÖ de bu şekilde her yere sızma eğilimindedir. Bir suç işlenecekse bu suç düşman ya da rakip görülen kitlelerin üzerine bırakılır. Böylece bir “günahla” binlerce “günahkâr” vurulur.

Sizin bir yakınınızı öldürürler, sizi tutuklarlar. Bu da CIA’nın taktiklerine benziyor, değil mi? Benzemesi normaldir ve tesadüf değildir. FETÖ elebaşı kimin kucağında yatıyor?

Yazıda anlattığım zihniyeti daha iyi anlayabilmek için Fethi Yılmaz’ın “Katli Vacip” kitabını okuyabilirsiniz.

Türk devletinin gücünü kıramayan ve darülharp adına insanlıktan çıkan herkes, insanlıktan çıktığıyla, günah bataklığıyla yaşamaya mecburdur. Bu, onları tutuklamaktan da beter bir cezadır.

Tüm bunlara ve daha fazlasına rağmen Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin insanlara kafa tutuyor, “Çocuklarınızı dağa çıkarmayan tarikat ve cemaatlerle protokol yapıyoruz, çatlayın” diyebiliyor.

Bir kişi de çıkıp demiyor ki “Sayın Bakan, MEB’in görevi nedir? MEB neden öğretmen atar?”

90’lı yıllarda gönüllü imamlık uygulaması en çok Hizbullah’ın işine yaramıştı.

Hizbullah demişken… Yine MEB’in izniyle Hizbullah’a yakın bir dernek yarışma adı altında 10 milyon öğrenciye erişebilecek.

Aman ha…

Dikkat edin, çocuklarınız darülharpçi olmazsa dağa çıkar.

Bu açıdan insanlığın da tıpkı Ay gibi karanlık bir tarafı vardır. Ay’ın karanlık tarafında düşman yaratıkların olduğuna inanan insan, insanlığın karanlık tarafını görmemeye veya görmezden gelmeye devam ediyor.

Bir zamanlar Çin devleti için en hayati güvenlik refleksi, Türk topluluklarını birbirine kırdırmaktı. Türk boylarını veya onların birliğini yönetenlerin ise gücün getirdiği kibir, kadın, eğlence, kıskançlık, hasetlik gibi noktalarda zaafa düşmesi durumunda Çin’in milli güvenlik siyaseti başarıya ulaşmış olurdu.

Türk boyları birbirine düştüğünde öyle kırımlar olurdu ki Çin’e sadece bağlılık bildiren Türkleri kabul etmek kalırdı. Ne yazık ki Türk dünyası olarak biz bunu da buna benzer durumları da yaşadık, yaşıyoruz.

Demek ki kan dökücülükten başka bir de kan döktürme vardır. Yani insanın karanlık tarafı, “Çılgın Marslılar”dan daha tehlikelidir!

Bugün “vekalet savaşları” revaçtadır.

Herhangi bir örgüt ya da zayıf bir devlet vekil hâline getiriliyor, bir başka devletin kendisine veya vekiline karşı “ucuz kan” siyasetiyle sömürülüyor.

Sömürenlerin sömürdüğü düzendir bu. Fakirlikten, ezilmişlikten, kincilikten beslenen vekiller de bu düzenin muhafızlarıdır.

Düzenin taşıyıcı kolonları ise dinciliktir.

Bütün dincilerin dilinden barış ve esenlik sözcükleri düşmez. Hepsi iyiyi, güzeli, doğruyu, huzur içinde yaşamayı emreden dinlerden söz eder. Bu sözlerin karanlık tarafında ise müthiş bir sinsilik vardır. Bu sinsiliklerden bazıları bir devleti ele geçirmeye, bir halkı ölüme götürmeye, bir kitleyi isyana teşvik etmeye, en kötüsü de tuzağa düşürülen kişilerin düşman belledikleri devletlerin vekili yapılmalarına yöneliktir.

Kan dökücülerin nasıl beslendiğine dair bir hatırlatma yapmak isterim.

Barıştan söz edenlerin bir şekilde ortadan kaldırılması bu kanlı düzenin sahiplerince taviz verilmeyen bir zorunluluktur.

Jimmy Carter döneminde ABD, Orta Doğu’da bir kanser hâline getirilen İsrail-Filistin meselesini çözmek istiyordu. Bu dönemde hedefteki düşünce, İsrail’in kurulmasının önünü açan “Vatansız ulusa ulussuz vatan verin.” şeklindeki Siyonist anlayıştı.

İlginçtir, 1924 doğumlu Jimmy Carter’ın 2015’te de Filistin’deki direniş örgütleri arasındaki uzlaşıyı sağlamak istediği iddia ediliyordu. Filistin meselesi hakkında yazdığı kitapta Siyonistleri suçlaması ise ağır hakaretlere maruz kalmasına sebep olmuştu.

Carter, 1977’de de aynı hakaretlere maruz kalıyordu çünkü barışa yönelik bazı adımlar atılmıştı.

Yine ilginçtir, bu barış politikasına katılanların akıbeti hiçbir zaman iyi olmamıştır.

Carter döneminde öyle olaylar meydana geldi ki Demokrat Parti yıllarca toparlanamadı. O dönemde petrol krizi patlak verdi. 1979’da İran’da bir İslam devrimi meydana geldi. İranlı öğrenciler Tahran’da ABD elçiliğini basıp 52 ABD’liyi esir aldılar. Bu rehine olayı ne zaman çözüldü, biliyor musunuz?

Carter gidip yerine Ronald Reagan başkan seçildiği zaman. Reagan’ın dönemi 20 Ocak 1981’de başladı. Rehine krizi 20 Ocak 1981’de çözülüverdi.

Daha önceki yazılarımda Filistin’deki ilk kurtuluş örgütlerinin sosyalist olduklarını yazmıştım. Zaten Carter’ın Filistin politikası, SSCB-ABD arasında bir yakınlaşma doğurmuştur.

SSCB ve Rus istihbarat etkisi Filistin’de epey derindir.

FHKC’nin ilk başkan yardımcılarından Vadi Haddad bir KGB ajanıydı. KGB’nin FKÖ içinde de Hani el-Hasan adında bir ajanı vardı ki Arafat’ın öldüğü tarihe kadar kendisinin ulusal güvenlik danışmanlığını yürütmüştü.

Yine önceki yazılarımda yazdığım gibi, İran ve İsrail’in birbirine muhtaç olduğunu Carter döneminin olaylarından da anlıyoruz. Filistin yanlısı ağırlıklı bir barış politikası izleyen Carter iktidarına en büyük darbe İran üstünden vurulmuştur. İran’da gerçekleşen İslam devrimi daha 1979 yılında Filistin’i baş gündem konularından biri yapmış, Humeyni’yi ilk ziyaret eden de Arafat olmuştur.

Çok uzatmadan noktalayayım.

Reagan’ın başkanlık döneminin başladığı 20 Ocak 1981’den sonra meydana gelen olaylardan biri, Mısır Devlet Başkanı Enver Sedat’ın 17 Ekim 1981’de öldürülmesidir. Sedat, Carter döneminde İsrail’i ziyaret ederek önemli bir adım atmıştı. Nasırcılar Filistin’de nasıl darbe aldılarsa Mısır’da da o şekilde darbe almışlardı.

Sedat, radikal İslamcı Halid Ahmed Şevki el-İslambuli tarafından öldürülmüştü. Sedat’a bu suikast sırasında tam 72 kurşun isabet etmiştir.

Barış görüşmelerine katkıda bulunanlardan Yitzhak Rabin de 1995 yılında radikal Yahudiler tarafından katledilmişti.

Katledilenlerden biri de SSCB’dir!

Onu da Afganistan’da tuzağa düşürüp son darbeyi vurdular. Afganistan’da ABD’nin en büyük müttefiği ise cihatçılardı.

Bir diğer katledilen İran devleti olmuştur. İran’daki İslam rejimi İslam dünyasını hem terörize ediyor hem de Körfez ülkeleri üstünde bir korku yaratarak onları Batı’nın özellikle de İsrail’in kucağına itiyor.

İran’da İslam devrimi oluyor, Filistin’de radikal İslam güç kazanıyor. Irak işgal ediliyor, Filistin’de radikal İslam güç kazanıyor.

İran ne zaman güya Batı’ya doğru şaha kalksa bütün Müslümanların kanı kabarmaya başlıyor.

Orta Doğu’nun her yerinde İslami direnişin öncüsü İran devleti oluyor ve zannediliyor ki Orta Doğu’daki tüm radikal İslami hareketler İran İslam Rejimi’nin vekilidir.

Pekiyi, öyle olsun… Öyleyse Mollalar kimin vekilidir?

Bu arada…

Irak’ın işgali nasıl İran’a yol verdiyse bugünkü meseleler de İran’ın beslenmesini sağlıyor. İran, ateşkes görüşmelerinin sonuca ulaşmasını kendisine bağlarken Filistin yönetimi İran’ın değil Türkiye’nin rol oynadığını açıkladı.

Bu da gözümden kaçmadı.

Tarihe Bir Not Daha

Ergenekon, Balyoz, Açılım zamanlarında Türk ordusuna atılan en büyük iftiralardan biri, “Artık gerçeklerle yüzleşelim. Güneydoğu’da çok çocuk öldürüldü.” diye başlayan kara propagandalardı.

Şimdi ikiyüzlülüğün en net örneği karşımızdadır.

Hem Filistin’de hem de İsrail’de siviller öldü. Birçok çocuk hayatını kaybetti ve bir zamanların ileri demokratları bunu kısas olarak görüyor.

Çünkü dincilik böyle bir şeydir ve dinciler için her şeyin merkezinde Araplık vardır. Türk’ün canı ise can değildir.

Düştüğümüz bu notu da unutmuyoruz, unutmayacağız.  

İsrail, maruz kaldığı saldırılardan İran’ı sorumlu tuttu fakat ABD, olaylarda İran’ın bir sorumluluğu olmadığını açıkladı.

ABD’de Neocon Yahudilerin bile tepkisini çekip endişesini artıran İsrail hükümeti, yargı konusunda yapmak istediği değişiklikler sonrası İsrail’de meydana gelen çatlağı kapatmak için ihtiyaç duyduğu şeye kavuştu: Netanyahu gibilerin birçok kez “Filistin’i yönetmesi işimize gelir” dediği Hamas, İsrail’e karşı bir saldırı gerçekleştirdi.

Hayali düşmanlar yaratmak, gözü dönmüş emperyalistlerin en değerli yeteneğidir.

1960’ların ABD’si Fidel Castro’yu yok etmek için neler yapmamıştı ki?

Castro’nun en sevdiği purolara ölümcül zehir enjekte ettiler. Olmadı.

Aynı purolara, içene hayal gördürüp komik konuşmalarla halkın gözünden düşeceği zehir enjekte ettiler. Olmadı.

Yine aynı purolara, Castro’nun saç ve sakalının dökülmesini sağlayarak komik bir görüntü yaratmak için zehir enjekte ettiler. Olmadı.

Domuzlar Körfezi’nde müttefikleri olan sürgün Kübalılar ile birlikte rezil oldular. Üç günde Havana’ya gideceğine kesin gözüyle bakan CIA, üç günde tarumar oldu.

Oysa daha önce Eisenhower, başkan seçilen Kennedy’den Domuzlar Körfezi’nde gerçekleştirilecek operasyonu devam ettirmesini istediğinde müstakbel başkanın önüne şu talimat konulmuştu:

“17 Mart 1960-Castro yönetiminin devrilerek yerine, Küba halkının çıkarlarına daha bağlı ve ABD tarafından daha kabul edilebilir bir yönetimin getirilmesi amacına yönelik olarak, Başkan tarafından Teşkilat’a, görünürde ABD müdahalesi yokmuş izlenimi yaratacak şekilde gizli bir eylem programı yürütmesi konusunda yetki verilmiştir.”

Aslında bu talimat, tarihte görülmemiş bir şey değildir. Bu operasyonun daha beteri “Northwoods Operasyonu”ydu. Neyse ki Kennedy, fanatik Genelkurmay Başkanı Lyman Louis Lemnitzer’in deli gibi savunduğu bu plana müsaade etmedi.

Plana göre Küba, ABD’lilerin gözünde şeytanlaştırılacaktı.

Bunun için tasarlanan eylemler şunlardı: ABD’ye ait bir gemi batırılacak; Miami’de Komünist Kübalılar tarafından terör eylemleri gerçekleştirilecek; Küba’da Amerikan uçağı düşürülecek; ABD uçakları Kübalılar tarafından kaçırılacak; Kübalı mültecilerin bindiği botlar batırılacak; çok sayıda ABD’linin öldüğü terör eylemleri gerçekleştirilerek Amerikan halkı Küba’ya karşı kışkırtılacaktı.

Gözden düşüp Kennedy tarafından Amerika’dan uzaklaştırılan Lemnitzer, Gerald Ford zamanında ulusal güvenlik danışmanı olmuştu.

Aradan yıllar geçtiyse de ABD’nin huyu değişmedi.

11 Eylül Olayı, Northwoods’un gerçekleşmiş şeklidir.

Irak’ın işgali de böyledir. Irak’ta kitle imha silahları olduğunu iddia ederek kanlı bir işgale girişen Amerikalılar, çil çil altınları hazinelerine aktarıp karşılığında bol bol demokrasi ve darmaduman olmuş, devletlikten çıkmış, geleceği kararmış bir ülke yarattılar.

Tüm bunlar olurken STK’ler, gazeteler, medya kuruluşları ise özgürlükçü ABD’nin, dünyayı kana bulamak isteyen düşmanlarını nasıl yok etmek istediği yalanını yaymakla meşguldüler. Kaybedilen savaşlardan Rambolar yaratmak kolay iş değildi.

Ve bugün sahtekârların eline sahte bayraklar verip kendine saldırtan Siyonistler, savaşı bölgeye yaymanın ve ABD’yi İsrail düşmanları için savaşa sokmanın hesabını yapıyorlar. Özellikle Yom Kippur Savaşı’nda bunu başardılar. Önce ABD’nin USS Liberty’sini batırdılar. Sonra gerçekler ortaya çıktıysa da iş işten geçmişti.

İsrail çok tehlikeli bir kumar oynuyor. Dünyayı savaşa, Tanrı’yı kıyamete zorluyor. Ne var ki eninde sonunda kendi kıyametini yaratanlar arasındaki yerini alacaktır.

Düzmece savaşların sahtekâr bayraktarlarıyla zafere ulaşılamaz.

Yine de dünyanın her yerindeki her dinden, her tarikattan dinci, dünyayı kana bulayacak kutsal savaşların hayallerini kurarken biraz bile değer vermedikleri toplumların da kendi duygularına esir düşmesi ne kadar ilginç ve hazindir.

Ali Özoğlu

Anthony Evereitt’in “Cicero” kitabında Caesar’ın son anları şöyle anlatılır:

“…Daha önce Mart’ın 15’inin tehlikeli olduğu konusunda kendisini uyaran bir dini görevli Caesar’ın gözüne takıldı. Caesar şaka yollu ‘Kehanetlerin şimdi neredeler? Korktuğun gün geldi ve ben hâlâ hayattayım.’ dedi. ‘Evet, geldi ama henüz bitmedi’ diye sertçe cevap verdi.

Görevliler Senato’nun hazır olduğunu duyurduklarında, Dictator yeniden oturumu iptal etme aşamasındaydı. Hizmetlilerden birisi araya girdi: ‘Haydi, sevgili dostum. Bu saçmalık için vaktimiz yok. Sizin ve bu büyük meclisin hâlletmesi gereken önemli meseleleri ertelemeyin. Kendi kudretinizi hayırlı bir alamet kılın.’ Caesar’ın elinden tutarak kalabalık odaya götürdü. Dictator’un görünmesiyle herkes ayağa kalktı. Adamlar o otururken sandalyesinin etrafında yakın bir biçimde toplanmıştı.

Cicero’nun birazdan olacakları görebileceği muazzam bi açısı vardı.

Tillius Cimber adındaki bir senatör, Caesar’ın mor togasına yalvaran biri gibi yapıştı, onu ayağa kalkmaktan veya ellerini kullanmaktan alıkoyuyordu. Caesar öfkelendi: ‘Niye bu saldırganlık!’ diye bağırdı. Tillius, Caesar’ın boynundan togasını çekerek ‘Arkadaşlar ne bekliyorsunuz!’ diye haykırdı.”

Başarılı bir devlet adamı olan mağrur Sezar’ın son anlarına tanıklık eden Cicero’nun tanık olduğu başka bir manzara daha vardı: Sezar’ın en yakın arkadaşlarından biri olan Brutus, Sezar’ı kesmek için çıkan arbedede yanlışlıkla birbirini yaralayan kalabalığa liderlik ediyordu!

Herkes için çıkarılacak dersler vardı.

Kudretli Sezar’ın togasına sözde yalvarmak için yapışan Cimber, suikasti de başlatan kişiydi!

Sezar, etrafındakilerin ihanetlerini göremeyecek kadar mağrurdu. Kim bilir, belki de o kadar mağrur olmasa gözünü kehanette bulunan kişinin bildiği bir şeyleri aktardığını düşünebilirdi. Bu böyle olmasa bile sadece bundan şüphe etmiş olmak Sezar’ı kurtarabilirdi.

Suikastçilerin durumu ise pek de iç açıcı olmadı. Suikastin vahşet boyutuna varması, halkın duygularını suikastçilerin aleyhine çevirmişti. Birçoğu idam edildi, sürgüne gönderildi veya tamamen etkisizleştirildi. Her birinin mülküne el kondu.

Brutus olmanın da Brutus’un dostu olmanın da bedelleri var.

***

Bir ülkeye karşı uygulanan psikolojik savaş, o toplumun yalnız devlet kurumlarını hedef almaz. Hatta asıl hedef toplumun ta kendisidir çünkü toplum erdemsizleşip değerlerini yitirirse devlet de beslendiği kaynaktan uzak kalarak yalnızlaşır. Ülke için mücadele edenler ise öldürülerek, hapsedilerek, küçük düşürülerek yok edilirler. Ülkenin aydınları yok edilebiliyorsa milletin değerleri çoktan yok edilmiş demektir. Zira gerçek aydınların gücü millettir.

Muzaffer Özdağ’ın, “Türkiye’ye Karşı Örtülü İstila ve Psikolojik Savaş” kitabından şu satırları alıntılayalım:

“Akla değil duygulara hitap edilir. Hırs, haset, kin ve nefret gibi duygular tahrik edilir. Kurulu her türlü nizam ve otorite, geçerli her değer yıpratılmaya, değersiz kılınmaya çalışılır. Kişilerin hoşnutsuzluğu milletçe daha ileri gitmek için şuurlu ve sistemli şekilde ve millete karşı yüksek bir sorumluluk duygusu, sevgi ve sadakatle çalışmaya değil; kendi milletine, topluma karşı körü körüne bir yıkıcı tavra, açık düşmanlığa veya umursamazlığa dönüşür.

Bu kırgın, kızgın ve şaşkın insanlar, kendi milletlerine, devletlerine, kültürlerine yabancılaştıkları, küstükleri, düşmanlaştıkları ölçüde düşman emellerinin ve menfaatlerinin aleti, düşmanın ülke içindeki sözcüsü, gözcüsü, öncü işgal gücü hâline gelirler, getirilirler.”

Demek ki bir milleti yok etmek için onu savaşta mağlup etmek yeterli değildir. O millete uygulanan psikolojik harbe karşı tedbirler alınmazsa ve bireyler kendilerini geliştirip erdemli olmazlarsa o millet yok olur.

Bunu en önce kendine vatansever diyenler bilmeliler. Yoksa Brutus mevsimi geldiğinde kimin kimi satacağını kestirmek zor olur.

Ülkemizde ve dünyamızda gelişen olaylar çok net bir biçimde göstermektedir ki düşman artık kapımızdadır. İçeride her türlü yıkıcı faaliyetleri gerçekleştirenler, dışarıdan Türkiye’yi kuşatmaktadırlar.

Ve emperyalist bir düşman için doğru zaman, hedefteki milletin kendi değerlerini unuttuğu zamandır.

Emperyalistlerin neden Türklerin tam karşısında konum aldıklarını, neden iş birliği yapar gibi görünseler de hedefe ulaşıldığı anda Türk dünyasındaki Türkleri sattıklarını bir sonraki yazımda anlatacağım.

Bu tarihten 11 yıl önce Türkiye’de 80 Darbesi oldu. Kenan Evren başa geçti ama altın yıllarına giren kişi Özal’dı. Özal’ın birlikte çalışmaktan büyük keyif aldıkları da ABD’li dostlarıydı.

Belki bir yerlerden çok tanıdık gelecek, Özal’ın aktif dış politika istediği malûmdu. Ona göre Irak’a yapılan harekât için Türkiye de kuzeyden bir cephe açmalıydı. Amerikalı dostlarıyla her zamanki gibi aynı fikirdeydi: “Yurtta sulh, cihanda sulh” ilkesi eskimişti. Türk askeri, ABD’nin dış müdahale gücü gibi hareket etmeli, böylece biz de yurt dışında aktif politika izlemeliydik. Bağımsızlık akıllardan geçmiyordu herhalde.

Yine çok tanıdık gelecek, Özal’ın meşhur bir Kürt planı vardı. Türkiye, aktif dış politikasını ilerleterek Kuzey Iraklı Kürtlerle birleşmeli ve federasyon olmalıydı. Takşakçı Paşalara rağmen Amerika merkezli planlar tutmadı. Cengiz Çandar da ABD’li dostlarına sadık olanlardan biriydi. Takip eden yıllarda “Türkiye büyüyemedi, Türkiye küçülecek” diye yazacaktı. Tuncay Güney de Çandar’ı okuduğundan mı aynı yerden vahiy geldiğinden mi bilinmez, aynı cümleyi ondan yıllar sonra kuracaktı.

Amerikancılık herpes simplex virüsü gibiydi. Bir döngü içinde sürekli tekrar ediyordu. Benzettiğimiz virüse bakılırsa hâlâ tekrarlıyor!

Yazının başına dönelim…

17 Ocak 1991’de Körfez Savaşı başladı. ABD’nin istediği gibiydi her şey: İngiltere, Fransa, Suudi Arabistan, Suriye ve Mısır, koalisyon gücünü oluşturuyordu. Bir tek eksik vardı: Yıllar boyu Osmanlıdan dem vurulup ABD dış politikası uğruna gaza getirilmek istenen Türkiye.

17 Ocak 1992’de Eşref Bitlis’in helikopteri Irak’ın Selahaddin kentine giderken, Çekiç Güç tarafından inişe zorlandı. Paşa, Barzani ve Talabani’yi Saddam’la uzlaşmaya ikna etmişti. O yıllardan beri Türkiye’yi komşularıyla sorunlu hâle getirmek için uğraşıp duran, Türkiye’yi ateş çemberi arasına almaya kalkan ABD için bu kabul edilemezdi.

17 Şubat 1993’te Beechcraft-200 VIP düştü. Eşref Paşa şehit oldu. Türkiye, Uğur Mumcu suikastinin şokunu yeni yaşıyordu. 24 Ocak 1993’te o da katledilmişti. Mumcu’nun infilak eden arabasının enkazını “tak” diye temizleyenler, uçağın düşme nedenini “şak” diye bulmuşlardı. İTÜ yetkilileri, uçağı üreten firma aksini söylese de Amerikalılar üzülmemeliydi. Kuzey Kutbu’ndan gelen uçağın motorları Ankara’da buzlanıvernişti.

Beechcraft-200 VIP neden düştü?

Aşikâr bir savaşta uçaksavarlar uçak düşürür.

Gizli bir savaşta uçakları düşüren nedir?

Bir gün arabasına bindi ve aracın motorunun ısınmasını beklemeye başladı. Bu sırada aracına yaklaşan bir şahıs tabancasını ona doğrulttu ve altı el ateş etti. Savcı Doğan Öz, 24 Mart 1978’de katledildi.

Katil İbrahim Çiftçi, bir kızın yolunu kesip sarkıntılık ettiği için yakalanmıştı. Gözaltı sırasında suçunu itiraf etti. Silahı ve emri zamanın Ankara Ülkü Ocaklarında görev yapmış Hüseyin Demirel ve Hüseyin Kocabaş’tan almıştı.

Nihayet Çiftçi’nin yargılanma süreci başladı. Görevli mahkeme dört defa idam kararı verdi, üst mahkeme her seferinde kararı bozdu. Üst mahkeme, tanıklardan biri olan ODTÜ öğretim üyesi Ziya Aktaş’ın sanığı teşhis edememesini gerekçe gösteriyor, “Kültürsüz adamlar sanığı teşhis ediyor ama kültürlü bir adam sanığı teşhis edemiyor” diyordu.

Elbette Ziya Aktaş’ın sanığı teşhis edememesinin, ifade vermeden önce evinin önünde bomba patlamasıyla bir ilgisi olamazdı. İbrahim Çiftçi, kendisinin de inanamadığı bir kararla tahliye edildi. Cezaevinden çıktıktan sonra MHP’de üst düzey görevler aldı. Aynı zamanda devletten de bolca ihaleler alıyordu. Son seçimlerde MHP’nin Ankara 1. Bölge 4. sıradan milletvekili adayı oldu.

Savcı Doğan Öz öldürüldükten sonra görüldü ki Öz, kontrgerilla üzerine çalışıyordu.

***

Partizanlık bir zihniyet terörüdür. Bunu çok eski yazılarımda da yazmıştım. Devletlerin içinde paralel yapı şeklinde yapılanan tüm zararlı yapılar partizanlara veya herhangi bir oluşumun fanatiği olan kimselere dayanır. Bir partizan için yalnız kendi görüşü, kendi davası vardır. Kendi partisine mensup olmayan herkes düşmandır, teröristtir.

Oysa umrunda olan devlet, millet değildir. Gider, bir makam sahibinin karşısında ellerini önünde kavuşturur, türlü övgü ifadeleri ve bükük bir boyunla emir bekler. Gücün karşısında bükülen partizan, gücü arkasına alınca dikleşiverir.

En tehlikeli partizan, devletleşen iktidarın partizanıdır. O, elindeki imkân açısından iki kat daha tehlikelidir. Kirli hesapların baş piyonudur.

Ve sormak gerekir…

Yanınıza her türlü profesyonel katili alıyorsanız amacınız ne olabilir?

Gözdağı mı? Kaos mu? Savaş mı?

Gaflet uykusuna yatanlar ihanet fırtınası içinde uyanırlar. Artık iş işten geçmiştir.

***

Hangi partiden olursanız olun partizanlığın size yaşatacağı tek şey hayal kırıklığıdır. Bu yazdığımı not edin. Kahramanlarınızın hâl ve hareketleri sizi hayal kırıklığına uğrattığı zaman bu yazımı hatırlayın.

Hangi partiden olursanız olun…

***

Alıntıladığım paragrafın aklı ve vicdanı olan kimselere çok tanıdık geleceğine eminim. Sedat Peker’in açıklamaları ve bunlara dair ispatları ve pek tabii yakın tarihimizde ortaya çıkan skandallar bize bu satırları hatırlatıyor. Her gün bir soygun, magandalık, liyakatsizlik, adam kayırmacılık, cinayet, baskı haberlerine tanık oluyoruz.

En son üçlü priz-üçlü fiş videosundan bir kesit izledik.

Yüreği yetmeyenlerin Pollyannacılık oynayarak “Bu videonun paylaşılması hoş değil” demelerine bakmayın. Milletin çoluğuna çocuğuna ve geçmişine iftira edip söverek bir yerlere gelenlerin maskesi düştü. O yüzden bu videonun paylaşılması önemli ve gerekliydi. Kimse kalkıp “Biz biliyoruz zaten” de demesin. İddia etmesi kolay ama ispat etmesi zordur.

Yakın zamanda Kadir gecesi kadeh kaldırıp “Kandiliniz kutlu olsun” diye paylaşım yapan grubun yaptığının ne kadar yanlış olduğunu cümbür cemaat papağan gibi tekrarladık. Kahraman hukukçularımız hemen görev başına geldiler, el birliğiyle din iman kurtarıldı. Sonra din iman bekçilerinin videosu patlak verdi. A Haber’de çıkıp dediler ki: “Operasyon çekiliyor.”

Kimsenin cinsel tercihi, donu bizi ilgilendirmez. Burada bir maske düşmüştür, bir ahlâksızlık ortaya serilmiştir. O ahlâksızlığın adı din tüccarlığıdır. Konunun dikkate alınması gereken noktası burasıydı.

Asıl önemli meselelere gelelim…

Çocukluğumdan hayal meyal hatırlarım. Türkiye’de bir cinayet, bir yolsuzluk haberi olduğu zaman millet sokağa dökülürdü. İnsanlar balkona çıkar, ışık kapatıp söndürme eylemi yapılır, tencere tava çalınırdı. Şimdi bunları tek bir kişi bile yapsa tek kişilik terör örgütü uyduruluyor. Yarın bir gün “Vatandaş Terör Örgütü” kurulsa bunu destekleyecek vatandaşlar olacak. Bu şakşakçı vatandaşların zihnini kirletenler kimler?

Kanunsuzluğu dile getirmenin, yolsuzluğu açığa çıkarmanın, adam kayırmayı ifşa etmenin, namussuzluğu ortaya çıkarmanın devlete, millete, vatana zararı olur mu? Bunları söylediğin zaman “Hükümete zarar veriyorsun” diyorlar.

Hükümet tüm bu saydıklarımın hamisi mi? Havaya taş atsan neden hükümetin kafasına düşüyor?

İstenirse benim bu yazımdan türlü suçlar çıkarılabilir ama Mehmet Ağar’ın, oğlu Tolga Ağar’ın neleri ortaya döküldü, tek ses çıkmadı. Buna da “operasyon” dediler.

Bir başka taktik daha var.

Sedat Peker, Mehmet Ağar’ın cezaevindeyken FETÖ elebaşından gelen kitabı filan diğer mahkûmlara gösterdiğini anlattı. Bildiğim kadarıyla yalanlama gelmedi. Sonra uyuşturucu baronları ve bunların arasındaki savaşları anlattı. Büyük miktarda para meselesini çözmek için uyuşturucu mafyalarına aracılık yapanları ifşaladı.

Ve ardı ardına bombalar patlamaya başladı. Her zamanki gibi birdenbire petrol, doğalgaz bulmaya başladık. O kadar uçtuk ki Melih Gökçek kendisini uyaran sunucuya rağmen, “Yok yahu, haber gerçek, jelibon yatakları bulmuşuz” dedi.

E hayırlı olsun…

Ülke gündemi işte böyle ustaca değiştirilmeye çalışılıyor. “Suç örgütü lideri” vurgusuyla Sedat Peker’in ifşalarının üstünü örtmeye çalışanlara hatırlatırım: Bu ülkede otuz binden fazla insanın canına kıymış bir şerefsizin her türlü konforu konuşuldu, konuşuluyor. Onun için ikiyüzlülük yapılmasın.

Bakın…

Türk devleti güçlü bir devlettir. Devlet güçlü olduğu için onun bünyesine yapışıp beslenmeye, yaşamaya çalışan parazitler de çoktur. Bülent Arınç bir zamanlar “Türkiye bağırsaklarını temizliyor” demişti. Kendisinin yüksek mevkilerde olduğu bir ülkede bağırsak temizlenmiyordur.

Gel gelelim bağırsak temizliğine ihtiyaç olduğu muhakkaktır.

Bir ülke ki kanunlar eşit şekilde işlemez, bir ülke ki kanunların üstünde kişi ve gruplar olur, bir ülke ki tek bir adamın menfaati tüm memleketin menfaatin üstünde tutulur, o ülke, ülke olmaktan çıkar. Yolgeçen hanına döner. Dönmedi mi?

Bugün kanunsuzluklara sessiz kalırsan yarın biri hakkını yeyip üstüne seni darp ettiğinde sığınacağın bir adalet bulamazsın çünkü yok.

Adalet, adalet saraylarının büyüklüğüyle değil ülkeyi yönetenlerin büyüklüğüyle adalet olur. Adalet, kanunları korumaktan ve uygulamaktan sorumlu kimselerin cesaret ve vicdanıyla adalet olur. Bunlar olmazsa adalet olmaz.

Bunu eğitim düzeyi ne olursa olsun biraz da vatandaş düşünmelidir. Zira “feraset” dedikleri budur. Feraset, kanunsuzluğunu memleket meselelerinin ardına gizlemeye çalışan siyasetçileri korumak değildir. Feraset, her koşulda eğitimin ve adaletin öneminin farkında olmaktır.

Normal bir ülkede Mehmet Ağar’ın, Tolga Ağar’ın işlediği suçları haberlerde izleriz. Bu şahısların ve bunların daha fazlasının suçlarını anlatmak, tartışmak yerine pide, lahmacun haberleri izliyorsanız bu ülke normal değildir.

“Tuhaf tüyleri olan kedi, görenleri hayrete düşürdü” ama bin türlü suç hâlâ tek bir savcıyı harekete geçirmedi. Öyleyse bu ülke normal değildir.

Bu ülkenin en başındaki adam, muhalif kitlelere veya bu kitlelerden herhangi birine “sürtük” diyebiliyor. O zaman bu ülke normal değildir.

Bakın konuşulmayanları veya gündemden kısa sürede düşenlerin bir kısmını sıralıyorum:

1-Yeldana Kahraman cinayeti ve ayrıca Kahraman’a tecavüz

2-Tolga Ağar’ın Yenipazar Cezaevi’nin yakınlarına helikopter pisti yaptırmak için Mübariz Mansimov’dan para alması, Ağar’ın bunu reddetmesi ve Mansimov tarafından yalanlanması

3-Uyuşturucu baronu Orhan Adıbelli’nin öldürülmesi. Adıbelli, Avrupa ülkelerinin limanlarındaki bilgisayar sistemlerine korsan saldırılar yaptırıp sızacak kadar etkin bir suçluydu. Olayda, Tolga Ağar’ın ortağı “Fare Murat” lakaplı uyuşturucu kaçakçısı Murat Boyracı’nın adı geçiyor, “azmettiren” olarak.

4-Her devrin adamı Mehmet Barlas’ın cukkacılığı (Öyle ciddiye alınmaz deyip geçmeyin, bu gibi herifler büyük kitlelere hitap eden organlarda yazıp konuşuyorlar)

Sadece bu kadarı bile basit şeyler midir?

Geçmişe gidelim…

Abdülkadir Aksu’nun içişleri bakanı olduğu iki dönemde de faili meçhuller olmuştur. Bunlardan ilkinde, yani 1993’te Uğur Mumcu öldürülmüştür. Mehmet Ağar işte tam da o yıl Emniyet Genel Müdürlüğü’nün başına getirilmiştir. Güldal Mumcu ile görüşmesinde Mehmet Ağar’ın sözlerini hatırlatayım: “Bu öyle bir iş ki duvar gibi. Duvardan bir tuğla çekersek duvar yıkılır”.

Ne duvarmış ama…

Yazının başlarında çocukluğumdan bahsetmişken yine o günlerden beri duyduğum bir şeyden bahsedip yazıyı noktalayayım.

Kendimi bildim bileli Mehmet Ağar’ın adını “devlet-mafya-polis” üçgeniyle duyuyorum.

Ve gördüğüm kadarıyla o duvarın başında hep bir bekçi var ve duvar yıkılmasın diye kan ter içinde uğraşıyor.

Bugünkü bekçi kim?

Bu sorunun cevabı aklınızda ve vicdanınızdadır.