1 Aralık 1934 Cumartesi günü öğleden sonra, Smolny Enstitüsü koridorlarında bir adam gergince bekliyordu. Yakın zamanda hem partiden hem memuriyetten atılmıştı, kin ve öfke doluydu. “İlk seferde olmadı, ikincisinde olacak.” diye düşünüyor olmalıydı kurbanını beklerken.

Derken kurban koridorların başında köşeyi döndü. Adım adım yaklaşmaya başladı. İntikam için gelen Leonid Nikolayev, kurbanı kendisine yaklaştıkça gerildi. Gerginliğini hissettirmemek için soğukkanlı görünmeye çalıştı. Nihayet kurbanı kendisine yaklaştı. Kurban, Nikolayev’e selam verdi mi bilmiyoruz. Çünkü Nikolayev’in ilk suikast girişiminden herkes haberdardı. Nikolayev onun ensesine bir kurşun sıktı. Sovyetler Birliği Komünist Partisi Leningrad Sekreteri Sergey Kirov bu kez kaçamadı, öldü.

Kirov Smolny Enstitüsü koridorlarında hayata veda ederken en yakın dostu Stalin, Kremlin koridorlarında yalnızdı. Henüz güçlü değildi. Önüne getirilen idam listelerinden çeşitli isimleri affedebiliyor, kiminin cezasını hapis cezasına çevirebiliyordu. Diğer yandan NKVD’den çok önemli (!) istihbaratlar alıyordu.

Kremlin’de bulaşıkçı, temizlikçi gibi görevlerde çalışan kadınlar Stalin’in arkasından dedikodu yapıyordu!

Kimi “Halkımız yemiyor, içmiyor, Stalin’e bakıyor!” diyordu, kimi “Zaten o bir Ermeni!” derken kimi de “Evet, o bir Ermeni ve karısını öldürdü!” diyordu. NKVD’nin verdiği istihbaratlar işte bunlardı.

Kirov’un ölümünden sonra Kremlin’deki güvenlik zaafları iyice açığa çıktı. Stalin gözünü açtı, diğer yandan paranoyası başladı. Politbüro’ya baskı yapan Stalin, mevcut istihbarat şefini görevden aldırdı ve yerine Nikolay Yejov’u atadı.

Çok kısa boylu ve sevimli bir yüze sahip olan Yejov, tarihe “zehirli cüce” olarak geçecekti.

Yejov bu suikastin arkasından çok çalıştı. Bol bol idam listeleri hazırladı. İki yıl gibi kısa bir süre içinde 300.000 civarı Sovyet vatandaşı devrim düşmanı olduğu gerekçesiyle idama gitti! Zehirli cüce harıl harıl çalışıyor, bazen Almanya’nın bazen Japonya’nın Sovyet karşıtı kumpaslarını bir bir çökertiyordu.

Yejov 700 kişilik listeler hazırlıyor, Stalin’e gönderiyor, Stalin de “Uygundur!” deyip imzayı basıyordu. Böylece bir 700 kişi daha ya idama ya belirsiz bir sona hak kazanıyordu.

Sadece bir yıl içinde 200’den fazla ziyaret gerçekleştirip Stalin’le görüşmüştü Yejov. Boylu, yapılı, pos bıyıklı Stalin’in yanında gerçekten sevimli bir cüceden ibaret kalıyordu.

Ve günün birinde sıra ona geldi. Yejov o kadar çok cinayete işlemişti ki efendisinin onunla devam edebilmesi mümkün değildi. Yejov sorgulanırken “Ben eski Sovyet bürokratıyım! Sovyet bürokratlarının asıldığı görülmüş şey değildir!” diye düşünüyordu herhalde. Oysaki bürokrat, aydın, sivil demeden pek çok kişinin ipe gönderilmesini bizzat kendisi sağlamıştı.

Sonunda dayanamadı, yıllarca komplolarını çökerttiğini Almanya’nın komplolarına karıştığını ve Stalin’e kumpas kurduğunu kabul etti.

3 Şubat 1940’ta yargılandı, 4 Şubat 1940’ta infaz edildi. Stalin’le birlikte yer aldıkları fotoğraftan bile silindi.

Pek çokları Yejov’un Stalin’e kumpas kurduğunu iddia etse de Stalin gibi kurnaz bir adamın 700 kişilik listelere pat diye imza koyması, listelerin ölüm listesi olduğunu bilmemesi elbette mümkün değildi.   

Ama mutlak güç böyledir.

Yetkiyi kanun dışı kullanarak insanların hayatlarını mahvedenler, uğruna cinayet işledikleri kimseler tarafından ipe gönderilirler ki gerçek failler aklanabilsin.

Tahterevallide iri olan ağır basar.

Stalin daha sonra seri tecavüzcü olduğu ortaya çıkan Lavrenti Beria’yı göreve getirdi. “Beria’nın zulmü” denen dönem başladı. Beria, Troçkistlerin peşine düştü. Stalin son nefesini verince Kruşçev, Beria’nın peşine düştü. 21 Aralık 1953’te savunma hakkı bile verilmeden mahkemeye çıkarılan Beria, adamlarıyla beraber mahkeme biter bitmez idam edildi. Beria’nın karısı ve çocuğu Sibirya’ya, çalışma kampına gönderildi.

Beria’nın ve Yejov’un ortak noktalarından biri, ikisinin de son anlarında yalvarmalarıydı.  

Stalin’in etrafındakiler birçok yöntem öne sürerler. Kimi adaletli olmanın halka baş eğdirmek için en gerekli yol olduğunu söylerken kimi de sert bir yönetimin bunu sağlayacak yegâne yol olduğunu dile getirir.

Stalin cevapların hiçbirini beğenmez. Hemen emir verir ve emri üzerine Stalin’e bir tavuk getirilir. Stalin, beraberindekilerin şaşkın bakışları arasında tavuğu yolar. Zavallı hayvanı dımdızlak bırakır.

Tavuk bir süre panik ve korkuyla odanın içinde oradan oraya gider. Tüyleri yolunduğu için her yanı acımaktadır. En son şömineye yanaşır ama kızarmış tavuğa dönmeye başlayınca oradan da ayrılır. Üşüse ısınamaz, ısınsa soğuğa dayanamaz.

Ve en son çare Stalin’in ayakları arasına girer. Bunun üzerine Stalin, tavuğa yem vermeye başlar. Etrafındakilere dönerek,

“Halk işte bu tüyleri yolunmuş tavuk gibidir. Tüylerini yolun, kendi hâline bırakın. O zaman size kayıtsız şartsız itaat edecektir.”

***

Zavallı tavuğun hâline acıyanlar mutlaka olmuştur. Ne var ki bu bir fıkradır. Stalin daha zalimce işler yapmışsa da gerçekte yaşanmamıştır.

Gerçekte yaşanan ise gerçekten de dünyanın her yanında toplumların yolunmuş tavuğa döndürülmesidir.

Bu da korkuyla yapılır.

Uluslararası salgın süreci mi başladı? Küresel örgütler en çok insanları korkutmaya zaman ayırır.

İki ülke arasında savaş mı çıktı? Bütün küresel örgütler barışa hizmet etmekten ziyade savaşı kışkırtırken bol bol nükleer savaş, siber saldırı haberleri yayar. Yani korku yaratır.

İsrail’in de en sık başvurduğu yöntemdir bu.

Filmler çekilir, haberler yayılır, küçük çaplı kargaşa çıkarılarak endişe yaratılır, kara propaganda yapılır.

Hepsinin neticesi ise korku olur.

Korku elbette toplumları yönetmenin tek yolu değildir ama şurası bir gerçektir ki kayıtsız şartsız itaat ettirmenin en önemli düşmanı olan “cesaret” kırıldığında karşınıza yolunmuş tavuk gibi şaşkın, korku dolu ve korktuğuna sığınan bir toplum meydana gelir.

Dünyada hiç tehlike yok da korku yaratan her şey yalan mıdır?

Elbette değildir. Somut olaylar olmazsa insanlar her zaman aynı yalana inanmazlar ve gerçekten de dünyada küresel çapta gücü olan birçok güç son derece tehlikeli işler peşindedir.

İşte medeni (!) dünyanın Ukrayna-Rusya ve İsrail-Filistin savaşındaki başarısız sınavı ortadadır.

Esad’la anlaşıp Suriye’deki iç savaşı bitirmek isteyenler için ambargolar kapıdadır.

ABD’nin politikalarına ters işler yapıyorsanız darbeler hazırdır.

Tam bağımsız olmak için doğru adımlar atıyorsanız işgal yoldadır.

Rusya-Ukrayna arasındaki savaşı bitirmek istiyorsanız “ötekileştirme” hazırlıkları tamamdır.

İsrail’in Filistin’e saldırılarının ilk ayında, Rusya-Ukrayna Savaşındaki sivil kayıplarından daha fazla sivil hayatını kaybetmiştir. Birçok yolla körleştirilen, güçlüden korkup korktuğu güçlüye sığınması sağlanan uluslararası (?) toplum ise körleşmiştir.

Trump’ın yeniden kazanma ihtimali arttıkça ABD’de iç savaş konulu filmlerin de sayısı artmaya başlıyor.

Yani yine korku yaratılıyor.

Kendi milletime ise İstiklal Marşımızı hatırlatıp yazımı sonlandırmak isterim:

“Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak!”