Bir ülkede devleti yönetenler kendi halklarını kafa koparma, asma, parçalama, yakma gibi eylemlerle tehdit ediyorlarsa o ülkede kopan, asılan, parçalanan, yakılan ilk şey insanlık ve milli birlik olacaktır.

Milli birliği bozulan ülkelere demokrasiyi (!) 1 tonluk bomba taşıyan uçaklar getirir. Nefretle yönetilen ülkelerin topraklarında kanlı baharlar filizlenir. Kendi milletini zorbalayan bir idareci, bir gün mutlaka rezil duruma düşecek ve boynuna geçirilen ilmikle değil güç zehirlenmesiyle yok olacaktır.

Kendi ülkesini olduğu gibi zorbalara teslim edenler ve direnenlere umutsuzluk aşılayanlarsa kanlı baharları bekleyen tüm ahmaklar gibi ellerini gökyüzüne açacak; ABD’den, Siyonistlerden medet umacaktır.

Bugünün İran’ın yaşadıklarını 100 yıl önce biz de yaşadık. Her zaman söylediğimiz gibi nasıl ki tarih bugüne ışık tutabiliyorsa bugün de bazen geçmişin psikolojisini aydınlatır.

Tarihi çarpıtarak ideolojik fitnelerle insanımızı birbirine düşman etmekten çekinmeyen ajanlar ve sosyal medyanın kerameti kendinden menkul birtakım maymunları, tarihî meseleleri topluma daima alakasız ya da kırpık, çarpık bilgi ve görüşlerle sunar.

Oysaki hiçbir devlet sizi kara kaşınız için sevmez, kara kaşınız için sizden nefret etmez. Menfaati için nefret duyduğu dudakları öpebilir ya da hainlik fısıldadığı kulakları koparabilir. Bir adamı sadece koluna takmakla güç zehirlenmesi yaşatıp diktatörlüğe soyunduran emperyalist lider, bir gün o diktatörü kendi koltuğu için de ekonomik menfaatleri için de satabilir. Koltuğu için kendi halkını kandırmaya teşebbüs eden bu lider, kendini tanrı ilan etmesine ramak kalmış zengin diktatörü üç kuruşluk menfaat için satar.

100 yıl önce de gerçek buydu, bugün de gerçek budur.

Türkiye’de meşrutiyet ilan etmek isteyen çevreleri destekler görünen İngilizler, meşrutiyetin hemen arkasından tavır değiştirmekte gecikmediler. İngiliz Dışişleri Bakanı Sir Edward Grey, İstanbul’daki İngiliz diplomatlara gönderdiği bir telgrafta İslam ülkelerindeki sömürgelerinden bahsederek Türkiye’de meşrutiyetin sağlamlaşmasının kendi zararlarına olacağını, eskiden istibdatı bahane ederek kendi yumuşak yönetimlerini örnek gösterdiklerini ama şimdi meşrutiyetin gelişmesi ve sağlamlaşmasının kendi aleyhlerine döneceğini anlatıyor.

Ve sonra İttihatçıların, Osmanlıların da üstü çiziliyor.

Bir asır önce de bir asır sonra da çözümü İngilizlerde, Amerikalılarda, Ruslarda arayanlar çok oldu. Bunları değerlendirirken daima hain ilan etme amacıyla düşünmezsek olaylara daha gerçekçi yaklaşırız. Öyle ya da böyle ortada bir istibdat idaresi vardır, memleketin gençleri ne acıdır ki Mason kulüpleri başta olmak üzere yabancıların cemiyetlerinde buluşmakta, ancak orada rahatça fikirleşebilmektedir. Burada suç, bu gençlerde midir? Birazdan tekrar bu konuya geleceğiz.

Bu meseleye başka yazılarımızda tekrar değineceğiz ama şu iki noktayı hatırlatalım:

1- Grey’in ne kadar haklı olduğunu Milli Mücadele ve sonrasında gördük.

2- Batılılar daima sömürge olarak gördükleri ülkelerin geri kalmasını isterler. Sonuç itibariyle onlar açısından en önemlisi kendi menfaatleridir. Batı’nın kafasındaki insanlık kendinden ibaret olduğu için bilim, teknoloji ve felsefede yaptıkları bunu fark ederek takip edilmelidir. Fransa’yı yenilikçi bir padişah döneminde Mısır’a getirmekten alıkoyan bir reform var mıdır?

***

Evin Cezaevi’nde yaşananları az çok bilirsiniz. Cehennemlik olmaları için tecavüz edilen kadınlar uydurma değil gerçektir. Rejimin ilk günlerinde 12 yaşındaki çocukların eline silah verip muhafız yapan, onların çocukça düşüncelerini zalimleştiren, her köşe başına elinde cariye kataloguyla gezen imam salan din adamları, İran’ı asırlar boyu geriye götürmüş ve atalarımızın da çok eskiden beri yaşadığı bu ülkeyi tam da emperyalistlerin istediği gibi çoraklaştırmıştır.

“Davulun sesi uzaktan hoş gelir.” misali zorbanın tokmağını küçümseyenler, mazlumun başına inen darbeden incinmezler. Böylelerinde cehalete dayanan hamaset duygusu ağır basar. Tanrı’nın bekçiliğine soyunan bir kimsenin ne kadar zalimleşebileceğini iyi düşünmeden herhangi bir dinî rejimin kurulmasını isteyenler rüya aleminde gezmektedirler.

Duayla memleket yönetmeye kalkarsan İsrail gibi, Amerika gibi şeytanları çağırırsın.

Üstelik halkın da demokrasiyi bir hanedandan, o hanedanı kollayan bu şeytanlardan medet umar hâle gelir.

İran ve İsrail el ele dinciliği bitiriyor aslında.

Asıl mesele şu: Yeni Osmanlı hayalleriyle bölgeyi kendine düşman eden, kazanım elde edeceğini sanan, mafyalaşmış zenginlere iş alanı açmaya kalkan, bölgede sözünün geçtiğini zanneden siyasetçiler haritanın farkında mıdır?

Çevremizde bombalanmayan, yıkılmayan, demokrasiyle (!) tanışmayan kaç ülke kaldı?

Kemalizm sadece Türkiye’ye değil bütün bölgeye barış getirecekti. Yine getirecektir ama onu tasfiye etmeye kalkanların kaybettirdiği yılların bir bedeli olacak. Biz ise Namık Kemal’in “Merkez-i hâke atsalar bizi / Kürre-i arzı patlatır çıkarız!” dizelerini söylemeye devam edeceğiz.

Yazımızı Ali Özoğlu’nun muhteşem şiiriyle noktalıyoruz:

“KANDAHAR!

Adında “kan” var derler,

Oysa narın kalbidir avuçlarındaki kızıllık…

Har derler,

Çölün sabrı güneşte kızarınca konuşur…

Bir harf eksilse “anda” kalır,

An’da yaşar şehir,

Geçmişi sırtında, geleceği meçhul…

İnancı zincire çevirenler, gölgelerini minare sanır.

Ama herkes bilir:

Tanrı korkuyla değil,

Merhametle büyür… Kanda har,

Kanla değil,

Harflerle yakar da insanı Kandahar’da

Çocukların açlığı,

Kadınların ölü gözleri

Yakar insanı…

Kanda har…

Bir gün Kan gider de

Har kalır geriye…”

İsviçreli doktor ve simyacı Paracelsus, 1538’de şöyle diyordu: “Her şey zehirdir ve zararsız hiçbir şey yoktur, bir şeyin zehir olmadığına yalnızca dozu karar verir.”

İlaçla zehir arasındaki fark, dozudur.

1789’da liberalizm geldi.

Avrupa genelinde örgün eğitim yaygınlaşmaya başladı. Fransa’da 19. yy.ın ilk yarısı tamamlanmadan eğitimli insanların sayısı iki katına çıktı. Aynı yüzyılın başında Almanya’da bir yılda ortalama 3000-4000 kitap basılırken yüzyılın ortasına gelmeden bu sayı 10.000’in üzerine çıktı.

Elbette her şey güllük gülistanlık olmadı ama bu sefer güllük gülistanlık sadece sultanların hayali olmaktan çıktı. İnsanlar giderek özgürleşmeye, cehennemi yasaklayıp herkes için cenneti yaratmaya koştular.

Batı emperyalizminin en vahşi sömürgecilik yüzyılının sonunda doğan Friedrich von Hayek, 1940-43 yılları arasında “Kölelik Yolu” adını verdiği bir kitap yazdı.

Bu kitapla birlikte neoliberalizmin temelleri atıldı.

Hayek’in görüşleri etrafında toplanan iktisatçılar, 1947’de Mont Pelerin Cemiyeti’ni kurdular.

Hayek’in görüşü özetle şuydu: Bir devletin toplumcu / Sosyalist olması, halkçı bir anlayışla sosyal yardımları sürdürmesi, kamuya ait teşebbüsler eninde sonunda kölelik getirecek ve özgürlüğü kaybedeceğiz.

Neoliberallere göre ne yapılmalıydı?

Kamuya ait kuruluşlar özelleştirilmeli, devletin ekonomi üzerindeki denetimi tamamen kaldırılmalı, özet geçecek olursak da şirketokrasinin çağı başlamalıydı.

Dünya ekonomisinin içine düştüğü bunalım, Keynes’in ekonomik istikrarın sağlanması için devletin etkin rol üstlenmesi ve bunalım dönemlerinde devletin müdahalesinin önemine dayanan görüşleriyle giderildi.

Bunalımdan kurtulan büyük şirketler, devletten de kurtulmak istediler.

Böylece zararın kamuya, kârın şirketlere ait olduğu bir döneme girdik.

Hayek’in yolu, kendini özgür zannedenlerin kölelerin yolu oldu.

1980’de ihtilâl yapılmadı, darbe yapıldı. Muhafazakâr partilerin çektiği filmlerde din karşıtı gibi gösterilse de bu darbeyi yapanların önünde İslamcılık ve neoliberalizm, yüzlerinde Kemalizm maskesi vardı.

Neoliberalizmi Türkiye’ye getirenlerin ikonu Turgut Özal’dır. Özal’ın önünü açansa Kenan Evren’dir. Evren, dinci olduğu iddiasıyla güya Özal’ı istemiyordu ama ta ABD’den üst düzey hükümet görevlileri, diplomatlar gelerek Özal için baskı yapıyordu.

Özal’ın döneminde alınan borçların ödenmesi, devleti zor duruma düşürünce Çiller’in döneminde 5 Nisan kararları alındı.

5 Nisan kararları kapsamında PETKİM, Havaş, THY’nin bir kısmı, Erdemir, Petrol Ofisi ve TÜPRAŞ özelleştirildi.

Halkın oyuyla iktidara gelenler, halkın malını plütokrasiye peşkeş çektiler.

Tansu Çiller, devletin düzenini nasıl nitelendirdi, biliyor musunuz?

“Son Sosyalist devlet.”

Aradan yıllar geçti. “Babalar gibi satarız.”cıların pirlerinden Abdullah Gül, 2010 yılında “Devletin içindeki Sovyetler Birliği çöküyor.” dedi.

Babalar gibi satarken dillerinden şunu hiç düşürmediler: Özelleştirilen kuruluşlar, devlete yük oluyor.

Sonra ne oldu?

Liyakatsizlik zirve yaptı.

Oligarklar daha da güçlendi.

10 yerden huzur hakkı almadan huzuru gelmeyen siyasetçiler çoğaldı.

Devletin kurumlarında, belediyelerde ihtiyaç fazlası elemanlar var. Bunların önemli bir bölümünün statüsü hayalettir. Bir kısmı ise gezgin durumundadır. Paris’i gezip hava atmak, vatandaşa tepeden bakmak, okuryazarlığı olmayan yaşlıları en ufak bir hatada azarlamak için para alıyorlar.

Millete hizmet etme makamlarının hepsi, “rahat etme”, “sırtını yaslama” makamı olursa oligarkların düzeni sağlama alınır. Öyle de oluyor.

Maaşla çalışan insanların maaşından her ay kesinti yapılması, bu kesintilerin artarak yıl sonunda maaşı yutması gibi bir garabet var.

Cumhurbaşkanı, genç bir girişimciyi görüyor ve hayretler içinde şu cümleyi kuruyor: “Maaşını ödüyorsun!”

Siyasi iktidarın mensupları demek ki Cumhurbaşkanı’na sürekli “Kimse vergi vermiyor.” diyor. Sonra memlekete vergi de ödemeyen, her taşın altında bir vukuatı saklanan böyük mü böyük zengin iş adamlarının vergi borçları affediliyor.

Ne kadar adil bir düzen ki biz vergi vermiyoruz (!) diye gariban iş adamlarının da vergi borçları affediliyor.

Vergi ödemeyip aynı anda milletin ekonomisini ayakta tuttuğu iş adamlarımızı ulularken okul okurken kredi verilen, üç beş kuruş borcun altında ezilen gençlerimizi meydanlara çıktı diye dövüyoruz. Hapse atıyoruz.

Bir Cumhurbaşkanı, uçan kuştan vergi kesilen bir memlekette “Vergi ödüyorsun!” diye şaşırıyorsa kasada para görmüyor demektir.

Biz de vatandaşlar olarak maaşımızı yattıktan sonra birkaç saat sevip, okşayıp başka ceplere uğurluyoruz.

Hem vahşi kapitalist düzende çok çalışıyoruz hem de borçla geçinebiliyoruz.

Borcu borçla kapatarak yaşıyoruz.

Bilinçsiz, sınırsız tüketiciliğe itilip gereğinden çok harcamakla suçlanıyoruz.

Banka reklamlarının kumbaradan savurganlığa evrilmesinin nedeni, bugünkü sosyo-ekonomik durumumuzdur.

Çok parası olanların cebimizden sürekli tırtıklaması, her zaman paragözlükten değildir. Çok harcatıyorlar, bununla yetinmeyip uydurma masraflarla yaptıkları ufak ufak kesintilerle kendi kölelik düzenlerini devam ettiriyorlar.

Çok para istedikleri için değil, köle yapmak için borçlandırıyorlar.

Böyle bir ülkede “Süphanallah” sözlerinden, “Ezanı Türkçe yaptılar!” hamasetinden, “Kur’an okuyamazdık, şeytanlar evimizi basardı.” yalanlarından daha sık ne duyulabilir?

Dinin bir masal olup olmaması başka bir meseledir.

Ama günümüzde dine dair her şey, kulaklara bir ninni gibi fısıldanıyor.

“Ağaç, sapı kendi dallarından yapılan balta ile kesilir.”

Mustafa Kemal, Nutuk’ta “Bunca yüzyıllarda olduğu gibi bugün de milletlerin bilgisizliğinden ve bağnazlığından yararlanarak binbir türlü siyasi ve kişisel amaç ve çıkar sağlamak için, dini alet ve araç olarak kullanmak girişiminde bulunanların, içeride ve dışarıda varlığı bizi bu konuda söz söylemekten, ne yazık ki, uzak bulundurmuyor. İnsanlıkta, din hakkındaki bilgi ve anlayış, her türlü hurafelerden sıyrılarak gerçek bilim ve tekniğin ışığından arınmış ve mükemmel oluncaya kadar, din oyunu aktörlerine, her yerde tesadüf olunacaktır.” diyor.

Mustafa Kemal zamanın çok ötesinde bir deha olduğunu bu sözleriyle bir kez daha gösteriyor. Çünkü birazdan hep birlikte, din oyunu aktörlerinin Sivas Kongresi sırasında yürürlüğe koyamadıkları Amerikan mandasını Ebedi Başkomutan’ın ölümünden sonra aşamalar hâlinde nasıl hayata geçirdiklerini göreceğiz.

Böylece hiçbir sinsiliğin ortaya çıkmaktan kurtulamayacağını da göreceksiniz.

Bir önceki yazımızda ulus devlet ve laik devlet olamayışımızı Mustafa Kemal’e bağlayan paçozlara cevap verdik. Bu yazımızda da Mustafa Kemal’in yukarıdaki sözlerinden yola çıkarak hatırlatalım: Laiklik, bir milletin tamamı şu veya bu dinden olunca gerekliliğini yitiren bir kavram değildir. Laiklik, irtica zehrinin panzehiridir.

Laikliği birçok dinin bir arada yaşamasını sağlayan bir kavramdan ibaretmiş gibi sunmaya çalışan diyalogçuların gizli misyonerlik oyununu anlatmaya başlayalım.

Dinlerarası diyalog ve ona kaynaklık eden fikirler aslında Haçlı Seferleri ve Batı emperyalizminin yükselişi sırasında birbirinin zıttı olan iki noktaya dayanır.

Birinci nokta, Haçlı Seferleri sırasında İslam coğrafyasında bir türlü başarı elde edilememesi ya da elde edilen başarıların uzun süreli olamamasıdır.

İkinci nokta, Batı emperyalizminin bilhassa Uzak Doğu’da gerçekleştirdiği emperyalist işgallerin kalıcı olmasını sağlamaktır.

İlk noktada 12. yy.a kadar gideriz ve karşımıza Vatikan’daki eski ekollerden olan Fransiskenlerin kurucusu Assisili Francis çıkar. Francis’e göre misyonerler Müslüman ülkelere göç ederlerse İncil’i öğretebilir ve Hristiyan dinini yayabilirlerdi.

Cusalı Nicolas ise günümüz diyalog anlayışına daha yakın bir fikre sahiptir. Fatih’in İstanbul’u fethetmesi üzerine yeni Haçlı seferi planlayan Avrupalı otoritelerin aksine Nicolas, Hristiyanların diğer dinlerin mensuplarıyla barış içinde toplanmalarını istiyordu çünkü onun inancına göre bu toplantıların sonunda diğer dinlerin mensupları Hristiyanlığın doğru olduğunu görüp din değiştireceklerdi.

İkinci noktaya yani 1860’lara gelince dinlerarası diyalogun sistemleşmeye başladığını görürüz. Artık Batı emperyalizmi, Haçlı Seferleri’ndeki güç dengelerini bozup uzak memleketlerde sömürgeciliğe başlar. Uzak Doğu dinleriyle Orta Doğu menşeili Hristiyanlık arasındaki farkları kaldırarak misyonerlik faaliyetlerine hız kazandırmak gerekir.

İlk olarak 1853 yılında Londra’da “İnsancıl Dini Cemiyet” kurulur. Bu cemiyet daha sonra “Hür Dini Cemiyet”e evrilir. Adında da anlaşılacağı üzere tüm üyeleri Mason olan bu cemiyet, daha sonra kurulacak olan “Dünya Dinleri Parlamentosu / Dinlerin Dünya Parlamentosu”, “Etiksel Kültür Kurumu”, “Dünya Misyonerlik Konferansı”, “Dünya Kiliseler Birliği Konseyi”, “Evrensel Hristiyanlığın Birleşimi İçin Kutsal Ruh Cemiyeti” (Birleşim Kilisesi / Moon) gibi oluşumlara da kaynak oldu.

Emperyalizm açısından dikkate değer bir noktadır: “Dünya Dinleri Parlamentosu”, ilk kongrelerine dünyanın birçok yerinden din adamlarını çağırırken Amerikan yerlilerini çağırmamıştır.  

Bir diğer diyalogçu kuruluş olan Birleşim Kilisesi -Türkiye’de bilinen adıyla Moon tarikatı- ve FETÖ arasındaki benzerlikler sıklıkla dile getirilir. Bu kiliseye tekrar değineceğiz.

Bir önceki yazımız “Kripto İhanet ve Kin Kardeşliği”nde mübadelenin, Karabulut gibilerin sinsi ithamlarına karşın, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunda çok önemli rol oynadığını yazdık. Yine Hamdullah Suphi Tanrıöver’in Celal Bayar’la bir anısının Ercan Yavuz’un yazısında kaynak olarak gösterildiğini yazmıştık.

Böylece bir kez daha hayatta hiçbir şeyin tesadüf olmadığını hatırlatarak Tanrıöver ve Bayar isimlerinin “Atatürk’ün en büyük üzüntüsü” iftirasına kaynaklık etmelerinin de tesadüf olmadığını belirtelim.

İki ismi bir araya getiren şey Anadolu Ortodokslarının Türklüğü ya da Atatürk’ün üzüntüsü iddiası değil, Dinlerarası Diyalog ve Athenagoras’tır!

Tabiri caizse gaza şimdi basıyoruz. Emniyet kemerlerinizi takın!

1924 Anayasasındaki Türklük tanımına karşı çıkan ilk grup TBMM’deki milliyetçilerdi. Türklük tanımına muhalefet edenlerden biri, Hamdullah Suphi Tanrıöver’di. Tanrıöver’in, maddenin tartışıldığı günkü konuşmasını özetle aktaralım:

“…Bir taraftan da hükümet mücadele ediyor, ecnebiler tarafından tesis edilmiş olan müessesatta çalışan Rum’u, Ermeni’yi çıkarmaya çalışıyor. Biz bunları Rum’dur, Ermeni’dir diye çıkarmak istediğimiz vakit bize ‘Hayır, Meclisinizden çıkan kanun mucibince bunlar Türk’tür’ derlerse ne cevap vereceksiniz?”

Tanrıöver Bursa’nın işgal edildiği günlerde Mustafa Kemal’i ve Türk kurmayını TBMM’de sıkıştırmaya çalışmışsa da Mustafa Kemal’in alkışlar eşliğinde yaptığı konuşmayla gerekli cevabı almıştı. Mustafa Kemal, Tanrıöver ve onun gibi düşünenlere, “Biz istikbalimizi millete emanet edip mücadeleye başlamışken sudan vazifelerle uğraşanlar” demişti.

Tanrıöver’in özel kalemi olarak da görev yapan Mustafa Baydar’ın anlattığına göre Reşit Galip ve Sadri Maksudi gibi isimlerin de bulunduğu bir toplantıya Atatürk’ün emriyle çağrılan Tanrıöver’e Türk Ocaklarının vazifesini tamamladığı anlatılmış, o da buna muhalefet etmişti. Ocakların kapatılmasıyla ilgili rapora bir tek Tanrıöver imza atmamış, Atatürk buna sinirlenerek raporu yırtmıştı. Rapor tekrar yazılmış, bu sefer Tanrıöver de imza atmak zorunda kalmıştı.

Türk Ocakları neden kapatıldı?

Bunu da kısaca cevaplayalım ki konu daha iyi anlaşılsın.

Çoğu araştırmacı Nazilerle olan ilişkilerini öne sürer. Atatürk’ün bundan rahatsızlık duyduğunu ifade eder. Ancak tek neden bu değildir. Türk Ocakları; Hasan Ferit Cansever, Enver Ziya Karal, Uluğ İğdemir gibi isimlerin ifade ettiği gibi pek çok yerde belediyelere müdahale etmeye başlamış, Serbest Fırka kurulunca birçok Türk Ocaklı genç bu partiye yazılmıştı.

Ve Mustafa Baydar, bu konuyu “Atatürk kendi direktifi, kendi kontrolü altında yeni bir nesil yetiştirecek ve eserini ona emanet edecekti.” şeklinde özetleyerek sözü Atatürk’e bırakır:

“…Memleketin ve inkılabın içeriden ve dışarıdan gelebilecek tehlikelere karşı masuniyeti için, bütün milliyetçi ve cumhuriyetçi kuvvetlerin bir yerde toplanması lazımdır. (…)”

Daha önceki yazılarımda bahsettiğim misoneistler -yeni olandan korkanlar- daima eskiyi aradılar, inkılapları hiçbir zaman yürekten desteklemediler, bazen bunu gizlemek için inkılap yanlısı uç beyanlarda bulundular, Sivas’taki mandacılık fikirlerinden hiçbir zaman vazgeçmediler.

Baydar, Tanrıöver’den “Her zaman eskiyi arardı.” diye bahseder.

Ve Mustafa Kemal’den sonra memleketi adım adım ABD’nin mandası hâline getirmeye başladılar.

Emperyalistlerin dinlerarası diyalog dünyasına hoş geldiniz.

Sizleri kapıda yine Tanrıöver ağırlıyor ve çok sevdiği dostu Athenagoras’tan da bahsederek aynen şunları anlatıyor:

“İstanbul Patrikhanesi, çok ihatalı sezişleri ve görüşleri olan büyük bir din adamının (Athenagoras!) riyasetinde kendi üzerine yepyeni bir vazife almıştır. Onu, ihtilaflı devirlerden sonra bizden uzak bir müessese hâlinde değil, manevi nüfuzunu milletimizin selameti lehine, insan haklarının masuniyeti lehine kullanırken görüyoruz.

(…) Biz aynı sesi milletlerarası kongrelerde Amerika’nın birçok merkezlerinde Türkiye ve Türklük lehinde bir derin iman perdesi ile konuşurken dinledik. Orada Papalık makamı, burada on altı asırlık resmi ve büyük bir dini makam bir noktada birleşmişlerdir.

(…) Komünizmin temsil ettiği istila hırsı nesillerce devam edecektir. Araya girmesi muhtemel sathi uzlaşmalara rağmen daha uzun müddetler biz ve bizden sonra gelenler onunla uğraşmaya mecbur olacağız. Bu vaziyete nazaran Avrupa’nın, Amerika’nın dinlerarası bir tesanüt araması ne kadar doğru bir fikirdir.”

Evet, Hamdullah Suphi Tanrıöver, ABD’de dinlerarası diyalog toplantılarına katıldı.

Evet, İnönü’nün emriyle bir gecede Türk vatandaşı yapılarak “ekümenik” sıfatıyla Türkiye’ye gönderilen ve Truman’ın doktrinini temsil eden Athenagoras ve Tanrıöver sıkı dosttur. Tanrıöver, Athenagoras’ı bizzat Türk Ocaklarında ağırlamıştır!

Evet, “komünizmin temsil ettiği istila hırsı” büyük bir bahanedir. El birliğiyle memleketi dinciliğin ve onun hamisi olan ABD’nin kucağına atmıştır.

Athenagoras’ın marifetlerini uzun uzadıya anlatmaya gerek yoktur. Bilindiği üzere kendisi Truman’ın Yunanistan ve Türkiye gibi ülkelere Sovyet tehlikesine karşı yardım doktrinini uygulayan önemli bir isimdir. Her iki ülkeyi de ilgilendiren kullanışlı birisidir. Hem Katoliklerle karşılıklı aforozu kaldırarak dinlerarası diyalog faaliyeti yürütmüş hem de komünizmle mücadele bahanesiyle misyonerlik faaliyetleri ve ABD emperyalizmi için çalışmıştır.

Tanrıöver’in özel kalemi Mustafa Baydar, Tanrıöver’in Athenagoras’a çok değer verdiğini ve onunla ABD seyahatinde (dinlerarası diyalog toplantısında) tanıştığını anlatır. Ayrıca Athenagoras’la kesinlikle posta yoluyla haberleşmediğini, Fener papazına yazdığı mektupları kendisine vererek gönderdiğini anlatır.

Ve Athenagoras, Tanrıöver’e gönderdiği imzalı bir fotoğrafının arkasına aynen şunu yazar:

“Çok kıymetli ve sevgili arkadaşımız ekselans Hamdullah Suphi Tanrıöver’e en samimi sevgi, takdir ve muhabbet hislerimizle ve sıhhati afiyetleri için candan dualarımızla.

2 Haziran 1949, İstanbul Rum Patriği Atinagoras.”[1]

Bitmedi!

Komünizmle mücadele amacıyla “Selamet”, “Sebilürreşad” gibi dergilerde dinin kuvveti üzerine yazılar yazan Tanrıöver, Athenagoras’tan imzalı fotoğrafı kaptığı 1949’da Vatan gazetesinde (9 Şubat tarihli) şunları yazıyor:

“Üç belli başlı ihtilal yakın Avrupa tarihinde din müesseseleri aleyhine hareket etti: Fransız İhtilali, Rusların Komünist İhtilali ve bizim Milli Mücadele’yi takip eden ve birçok mazi müesseseleri aleyhine inkişaf eden ihtilalimiz.”

(…) Ara sıra işitir veya okursunuz, din insanla Allah arasında bir meseledir. Yanlış ve müdafaası mümkün olmayan kaba ve kötü bir yanlış.”

Baydar soruyor, “Ne demek istiyorsunuz?” diyor ve ekliyor: “(Tanrıöver) Cevap vermedi veya veremedi…”

Büyük aydınımız (!) Tanrıöver bir başka yazısında ise özetle “Bir müessese kalplerde yıkılmadıkça yıkılmaz. Kalplerde kurulmadıkça kurulmaz.” diyor. O din aktörlerini besleyen, kendi ifadeleriyle o aktörlere ekmek veren müessese hangisiydi?

Rauf Orbay’ın, Refet Bele’nin millet açlıktan kıvranırken “Ekmeğini yedik” diyerek vazgeçemediği müesseseydi. Yani saltanat ve hilafetti.

Şaşırdınız mı? Şaşırmayın.

Hamdullah Suphi Tanrıöver ve dedeleri “Yavrum, bizim bir de Karagümrük’te tekkemiz var.” diye anlattığı Cerrahi tarikatına mensuptu.

Sürekli yazıyoruz ancak bunu sürekli vurgulamak gerekiyor: Hiçbir şey tesadüf değildir.

Bugünkü Cerrahilerin eski şeyhinin inkılap sözcüğüyle oynayarak “inkilab” (köpekleşme) dediğini hatırlayın. Aynı şahıs Türkiye’deki hamile kadınların sokağa çıkmasını sakıncalı görürken ABD’deki Cerrahi şeyhinin cenazesine de Kanada’daki Cerrahilerin toplantılarına da birçok modern giyimli hanımefendi katılıyordu. Başı açık kadınlar burada dua etse nasıl bir linç kampanyası başlatılacağını siz düşünün.

ABD’nin, İngiltere’nin düzenine son derece saygılı ve uyumlu cemaatlerle tarikatların Türkiye’deki tavırları kuyruk acısından başka bir şey değildir.

Tanrıöver’i, son derece önemli bir iddiayı buraya taşıdıktan sonra geçeceğiz.

Siyasal İslamcı Yazar Hasan Külünk, Hamdullah Suphi Tanrıöver’le ilgili bir iddia ortaya atmıştı. Külünk, Tanrıöver’in Nurcu Osman Yüksel Serdengeçti’ye “Bu Menemen Olayı var ya, onu biz yaptık. Kabakçı taifesine (esrarkeşlere) üç beş kuruş verdik. Nümayiş tertipledik. Fakat kontrolden çıktı, zavallı Kubilay kurbanı oldu.”

Külünk’ün iddiasına göre bu sözde sırrı Nurcu Serdengeçti de Külünk’e emanet etmiş.

Tanrıöver’in “Dağ Yolu” kitabının ikinci cildi, “Kubilay’ın Kesik Başı” başlığıyla başlar. Orada yazdığına göre Kubilay’ın Türk Ocakları üyesi olduğunu iddia ediyor. Mürteciler hakkında isabetli şeyler yazan Tanrıöver, gerçekten Serdengeçti’ye böyle bir şey söyledi mi?

Ergenekon kumpaslarında Menemen’in Kemalistler tarafından tezgahlandığı iftirasını hatırladınız mı?

Tanrıöver, Serdengeçti ve diğerleri…

Bu gizli veya açıktan dincilik yapanların yolu hep önce birbirine, sonra ABD’ye çıkar.

Bakın, Athenagoras’ın hatırlı dostlarından olup Fener Kilisesine gidip gelen Said-i Nursi, papazın gizli Müslüman olduğunu düşünürdü. ABD hakkındaki fikirlerine bakalım:

“…Kürre-i arzın şimdiki en büyük devleti Amerika’nın bütün kuvvetiyle din hakikatlerine taraftar çıkması ve İslamiyet’le Asya ve Afrika’nın saadet ve sükunet ve müsalaha (barış) bulacağına karar vermesi ve yeni doğan İslam devletlerini okşaması ve teşvik etmesi ve onlarla ittifaka çalışması, kırk beş sene evvel olan müddeayı isbat ediyor, kuvvetli şahit olur.”

O zamanın dilinden ziyade kendi cehaletinden dolayı Said-i Nursi’nin birçok ifadesi karmaşıktır. Bu nedenle birçok Nurcu da kendi içinde Nursi’nin yazdıklarının çarpıtılması iddiasıyla kapışır.

Ama buradaki ABD aşkıyla ilgili kapışamaz!

ABD devam eden süreçte ne güzel de okşadı İslam devletlerini, değil mi? Dinlerarası Diyalogun temelini atarak Müslüman din adamlarını misyonerlik faaliyetleriyle “yeşil kardinal” yapıp komünizmle mücadele bahanesiyle Türkiye’yi, nükleer silah bahanesiyle Irak’ı ne de güzel okşadı.

Bakın…

Adından da anlaşılacağı üzere Birleşim Kilisesi, Kore’nin %40’ını kısa zamanda Hristiyan yapmıştı.

Kore’deki en önemli komünizmle mücadele aparatıydı. Göbekten ABD’ye bağlıydı, her zaman olduğu gibi.

CIA, hangi kiliseyi kullanarak “Dünya Anti Komünist Ligi”ni örgütlemişti? Cevap: Birleşim Kilisesi!

FETÖ elebaşı Fetullah Gülen, Komünizmle Mücadele Derneği’nin Erzurum’daki kurucularındandı. Celal Bayar, Adnan Menderes, Turgut Özal da derneğin bilinen üyelerindendir.

Ve Papa’ya 1998 yılında “Rabbin aciz kulu” olarak hizmet etmeye hazır olduğu mektubunu yazan Gülen’in FETÖ’sü, dinlerarası diyalog ve misyonerlik faaliyetlerinin en önde gelen taşeronuydu. Üstelik Dinlerarası Diyalog Sekreterliğinin Türkiye’yle ilk teması 1984 yılında gerçekleşti. Bu temasta aracı olan kişi o zamanın CHP Genel Sekreteri Kasım Gülek’ti. Gülek’in diyalog projesi için gittiği ilk isimse FETÖ elebaşıydı.

Bu arada dikkat çekici bir nokta: Bir önceki yazımızda işlediğimiz “Sürgündeki Ortodoks Türkler” yazısı hatırlayacağınız üzere Ocak 1998 tarihli Aksiyon’da yayımlanmıştı. Şubat 1998’de de Fetullah’ın Papa’ya mektubu kendi yayın organı olan Aksiyon’da yayımlandı.

FETÖ, Vatikan’la olan münasebetlerini kuvvetlendirirken Nurcuların “Yazıcı” kolundan iki şahıs vaftiz edilerek “Türk Dünyası Presbiteryen Kilisesi”ne alındı. Turgay Üçal ve Yavuz Kapusuz, vaftiz edilip din transferi gerçekleştirildikten sonra İstanbul ve Ankara’da bu kilisenin pastörleri oldular.

Günümüzde Fenerbahçe-Galatasaray arasında kolayca transfer gerçekleşmez. Sözleşmesi biten futbolcu bile bu kulüplerin birinden diğerine geçerken adeta kaos çıkar. İşlerin bu noktaya gelmesinde rolü olanların başında FETÖ’nün gelmesi de enteresan bir noktadır.

Dar alanda kısa paslaşmalar ve pastörler…

Ve günümüze geliyoruz.

Karşımıza daha önce birçok kere anlattığımız Noel Baba Barış Konseyi isimli sözde vakıf çıkıyor. Kurucularını ve üyelerini hatırlayalım: Muammer Karabulut, Sevgi Erenerol, Niyazi Öktem, Cengiz Çandar, İsak Haleva, Abdurrahman Dilipak…

Muammer Karabulut, 90’larda kendince atağa geçiyor. “Grün Magazin” adında bir Almanca dergi çıkarıyor. Dergi, turizm üzerine. Daha sonra gelsin Noel Babalar, kiliseler, turistler ve nihayet Kıbrıs’taki dolandırıcılık projesinden de anlaşılacağı üzere dolarcıklar.

Sevgi Erenerol, Türk Ortodoks Patrikhanesi’nin eski basın sözcüsüydü. Aynı zamanda Ayasofya Derneği’nin kurucu başkanıydı. Şimdilerde görevini Menzil’e otobüs kaldıran, FETÖ’ye övgüler dizen Namık Kemal Zeybek’in danışmanlığını da üstlenen Chris Selçuk Erenerol’a devretti.

Bu arada eklemek gerekir: Bu satırların yazıldığı sırada Chris Selçuk Erenerol’un “Türk töresinin inançlara etkisi” başlıklı yazısına denk geldik. Bir taraftan Atatürk sonrası yöneticilerin memleketi gericiliğe götürdüğünü yazarken diğer taraftan Alexander Dugin’den alıntı yapıyor. Dugin’in yazısındaki Hristiyan Slav geleneğinin Türk kültürüne bağlanmasını bir tarafa bırakalım.

Yazısını sosyal medya üzerinden kendisine sunduğu Dugin’in Türkiye ve Atatürk hakkındaki görüşlerine çok kısaca göz atalım ve yazdığı yazının kendisiyle nasıl çeliştiğini anlayalım.

Alexander Dugin, bir çeşit “Yeni Osmanlı” yaklaşımı sergileyen bir stratejisttir. Erenerol’un bahsettiği gericilerin ve aynı zamanda Graham Fuller’in görüşlerine yakın düşünür. Ona göre Türkiye, çok merkezli ve çok milletli emperyal İslamiyet’i terk ederek Mustafa Kemal Atatürk önderliğinde laik bir ulus devlet kurmuştur. Bu da Fransız orijinlidir. Böylece Türkiye, kendi tarihinden ve jeopolitiğinden ilk kopan devlet olmuştur.

Dugin’in Putin üzerindeki etkisi tartışılır[2] ama Perinçek’le ilişkisi tartışılmaz. Slavların Hristiyanlığıyla Türk kültürünün benzeşmeyip Murat Adji’nin de çalışmalarında ispatladığı üzere Slavların din başta olmak üzere pek çok alanda Türk kültüründen etkilendiğini –misyonerlerin iddiasının aksine– saatlerce konuşuruz ama Perinçek ve Erenerol ailesinin ilişkisini sorgulayamayız.

Perinçek ve AKP yani siyasal İslam ilişkisini konuşmaksa asla mümkün değildir (!).

Her şey açık ve nettir. Görüldüğü üzere tesadüf diye bir şey yoktur.

Kürtçü ve FETÖ’ye övgüler dizdiği sabit olan Cengiz Çandar’ı, dinlerarası diyalog teorisyeni FETÖ’cü Niyazi Öktem’i, siyasal İslamcının önde gideni Abdurrahman Dilipak’ı ayrıca yazmaya gerek yok.

Ne yapmışlardı?

Mesela 1993 yılında ilk dinlerarası diyalog etkinliğini gerçekleştirmişlerdi. Birçok toplantılarına da Fener Kilisesi görevlilerini davet etmişlerdi. Ancak mesela Fener’den Kalayci isimli papazı hem kendi etkinliklerine davet etmişler hem de Demre’de ayin yapacağı zaman protesto etmişlerdi.

Daha önce sormuştuk ama böyle bir hizmette bulunmamışlardı: Dinlerarası diyalog etkinliği gibi çeşitli etkinliklerinin konuşma kayıtlarını yayımlayın. Niyazi Öktem, Fener yetkilileri vs. neler konuşmuş, hep beraber görelim.

Sansürlemeden paylaşmanız mümkünse tabii.

2000’li yılların başlarında, laik Türkiye’ye dışarıdan vurulmaya çalışılan darbe siyasal İslam’dı. İçeriden vurulan darbe ise FETÖ ve onun çeşitli kitleler içine sızdırdığı koçbaşlarıydı. Bunlar laik bir memlekette utanmadan din siyaseti yaptılar. Diyalogu kendilerine araç edinerek Türkiye’nin birçok din ve mezhepten meseleyi üstlenmesini sağlamaya çalıştılar.

Tüm bu çabalar boşuna değildi.

Diyalog adı altında memlekette çeşitli dinlerin kiliselerini, havralarını sürekli gündeme getirir veya Ayasofya Derneği üstünden sürekli siyasal İslamcıların duygularını ateşlemeye çalışırsanız yaptığınız şeyler yalnızca dinciliğin harlamasına hizmet eder.

Muammer Karabulut, “Şehit Ayasofya- Bilgelik, İman ve Sevgi’nin Anasıdır” isimli bir başka saçma yazı yazıyor. Bilindiği üzere “sevgi” sözcüğünden sonra özel isim olarak kullanılmamışsa kesme işareti kullanılmaz. Gönderme yapıldığını anladınız. Şimdi yazıdaki şu cümleyi dikkatle okuyun:

“Ayasofya adı, temelleri, misyonu ve tarihe tanıklığı ile tartışmasız Hristiyanlık tarihinin en önemli eseri, aynı zamanda Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin egemenlik sınırlarında yer alan ve sahiplenmesi ile birlikte korunması da gereken en öncelikli eserdir.”

Bu satırlar Dilipak, Erenerol ve Karabulut ilişkisini özetler niteliktedir.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti bir din devleti değildir. Hele ki tarihi yalanlar üzerine inşa edilmiş karakterleri gündemine alarak dilenciye sadaka verir gibi kimseye sadaka verecek de değildir. Yıllardır “Devlet bize bakmıyor.” diye sağa sola beyan verenlerin, insanlara yazı yazdıranların, yazdığı yazılar paylaşılsın diye millete mesaj atanların bakıcısı da değildir.

Bir insanın kendisinde kabiliyet ve samimiyet varsa o insan her işi kendi yoluna koyar.

Varsa tabi…

Son olarak bütün diyalogçuların yolunun ABD’den geçtiğini, Kemalistlerin arasına sızan koçbaşlarının gerçekte siyasal İslam’ı tahrik ederek nasıl güçlendirdiğini gösteren bir örneği de hatırlatarak yazımızı noktalayalım.

ABD’nin Irak’ı -Said-i Nursi’nin ifadesiyle- okşadığı bir zamanda Noel Babacı Karabulut bakın kime barış ödülü veriyor:

Kaynakça

Yazı Fotoğrafı: Cumhuriyet gazetesi, 4 Mart 1962.

Prof. Dr. Mehmet Bayrakdar, “Dinlerarası Diyalog ve Tarihçesi”.

Teoman Ergene (Papa Eftim), “İstiklal Harbinde Türk Ortodoksları”.

Mustafa Baydar, “Hamdullah Suphi Tanrıöver ve Anıları”.

Hamdullah Suphi Tanrıöver, “Dağ Yolu 2”.

Selim Kurt, “Dugin’in Avrasyacılık Anlayışında Türkiye’nin Yeri”.

[1] Kendi yazım şekli.

[2] Dahası, İngilizlerin “Kremlin’de Bir Kemalist” diye tanımladıkları Rusya lideri, Kemalizm karşıtı ve İslamcı müttefiki Dugin’den pek hoşlanmaz!

Anayasamızın dört maddesini değiştirmek hayaliyle yanıp tutuşanları birleştiren noktalardan biri millet düşmanlığıdır. Ümmet fikrini yerleştirmek için önce yapay fikirler öne sürüldü. Bu fikirlerden biri “Biz millet değiliz, biz Türk değiliz, biz sadece insanız” söylemlerine dayanıyordu. İçi boştu, Türkiye’de tutmazdı ama İslamcıların elinde koz olması gerekiyordu çünkü İslamcılar her zaman “din elden gidiyor” demek zorundadır. Ortalığı velveleye vermek yani kaos çıkarmak İslamcılarla Batı emperyalizminin ortak yanlarından biridir.

Osmanlı’nın son döneminde iyice sağlamlaşan Türkçülük fikriyatı Mustafa Kemal’in kurduğu devletle bayraklaşmıştır. Atatürk devri Türk milliyetçiliğinin temelinde Türk vardır. O devrin milliyetçiliği katıksızdır ve cesurdur. Kitlelere ulaşmak adına dinciliği milliyetçiliğe bulaştırmamış, siyasallaşmayıp devletin karakterine eklenmiş bir anlayış vardır. Bu anlayışı yıkmak için bir tehlikeye ihtiyaç vardı. O tehlike bir süre komünizmdi.

Sırtını ABD’ye yaslamış İslamcılık ve onun kuyruğuna dönüşmüş birtakım milliyetçiler el ele verip memleketi komünizmden kurtardılar. Bu, çok normal bir şeymiş gibi karşılansa da bir devlet kendi ayarlarını bozmadan toplumu da bu ayarların dışına çıkarmadan sivil toplumla birlikte mücadele edebilecek nitelikte olmalıdır. Komünizmle mücadele sürecinde Türk-İslam sentezi ortaya çıktı. Bu sentez Türk devletinin temel ayarlarının tam tersi bir ayardır. Laik Türk devletini yıkmaya teşebbüs eden İslamcılıkla milliyetçiliği iç içe geçirmek kabul edilemezdi. Kabul etmeyenler kısa sürede her cemiyetten en başta da devletin kadrolarından uzaklaştırıldılar.

Kabul edenlerin birçoğu Türk-İslam sentezcisi oldu. Nihal Atsız-Sabahattin Ali davasında Sabahattin Ali’ye saldıracak kadar Türkçü olan Osman Yüksel Serdengeçti de önce Türk-İslam sentezcisi oldu, daha sonra İslamcı olarak ömrünü tamamladı. Said-i Nursi’yi çok sevdi, Nurcular da Serdengeçti’yi sevdiler, ülke gençliğine örnek gösterdiler.

Sentez, iki zıt fikrin çarpışmasıyla doğar. Türk-İslam sentezcilerinin ana argümanı şudur: Türk ve İslam birbirine çok uygundur hatta bunu direkt Tanrı böyle takdir etmiştir. Bu nedenle görüşlerimizi Türkçülük ve İslamcılıkla sentezlemeliyiz.

Birbiriyle aynı olduğu söylenen iki düşünce birbiriyle iç içe sokulunca fikir dünyasından eylem dünyasına kadar her yerde at izi it izine karıştı. Milliyetçiliğin nerede bittiği, dinciliğin nerede başladığı konusunda kafası karışan Türk gençleri için “ümmet” peşinde olan İslamcılara gün doğmuş oldu. Türk gençlerinin önemli bir bölümü “Davadan döneni vurun” emirleriyle saldırıya uğradı, hayatını kaybetti.

Gerçekte kim dönmüştü? Kim dönüştürülmüştü?

Gerçekte dönüşen, “döneni vurun” diyenlerdi. MHP, AKP ile olan ittifakından ötürü birçok kişiyi şaşırtsa da aslında şaşırılacak bir şey yoktur. MHP zaten İslamcılığın biraz daha milliyetçi olanına dönüşerek kurulmuştu. Bu partinin kuruluşunda fikir bakımından Türkiye’nin gördüğü en büyük işgüzar, en büyük tüccar olan Necip Fazıl Kısakürek rol oynarken eylem safhasında bugün FETÖ’cü olduğu hukuken de kanıtlanan Enver Altaylı rol oynamıştı.

Şu çok ilginçtir: Bugün CHP’ye Şeyh Sait ve Seyid Rıza söylemleri nedeniyle kızan Türk-İslam sentezcileri, CHP’nin bu yanlışını eleştirirken Kısakürek’ün Büyük Doğu dergisinin İBDA-C ve Hizbullahçılar üstündeki etkisini, Kısakürek’in Şeyh Sait’i ululamasını ve Atatürk düşmanlığını görmezden gelirler veya hiç bilmezler bile…

Bakın şu ifadeleri Necip Fazıl Kısakürek kullanıyor:

“Şeyh Said… Güzel yüzlü, derin gözlü, tatlı bakışlı, kuvvetli bir yapıya ve heybetli bir edaya sahip, yaşı 60, fakat görünüşü genç bir insan… Beyaz ve uzun bir sakalı, sünnete tam uygun kırkık bıyıkları var… Gözleri sürmeli ve sarığı sağ kenarından püskülvâri sarkık…”

Bu da Necip Fazıl’ın izinden giden İBDA-C’li Salih Mirzabeyoğlu’nun başını çektiği Taraf dergisinden bir kesit:

“(Said-i Nursi) Kafasındaki özgür Kürdistan ve Birleşik İslam Alemi projesini tasarlarken birisi ile Said-i Kürdi arasında şu konuşma geçer:

-Nerelisin?

-Bitlisliyim.

-Ne yapıyorsun burada?

-Ben müstakbel Kürdistan’ın ve İslam aleminin plan ve projesini çiziyorum.

-Burası Tiflis’tir, Bitlis değil.

-Tiflis, Bitlis’in kardeşidir. Benim kafamdaki plan ve proje, bu planım er geç gerçekleşecek. İslam aleminin kalbinde müstakil bir Kürdistan’ın kurulması ile İslam alemi o merkez etrafında dönerek bir araya gelecek ve büyük federatif İslam devleti kurulacaktır.”

İBDA-C’lilerin “Kemalistler ona Said-i Nursi der, o gerçekte Said-i Kürdi’dir” dediği Said-i Nursi’nin federasyonun ne demek olduğunu bildiği bile şüphelidir. Mustafa Yıldırım, “Meczup Yaratmak” isimli kitabında Şerif Mardin ve Cemal Kutay gibilerin nasıl gerçek kimliği dışında bir Said-i Nursi yarattıkları ispat ediliyor. Muhtemelen İBDA-C’liler de bunu iyi biliyorlar ama onların dertleri Kemalizm’dir ve bunu Taraf’a gelen bir mektuba verdikleri şu cevaptan çok daha açık görüyoruz:

“(Bir hanımefendi dergiye mektup yazıyor, “İyisiniz, hoşsunuz ama PKK konusundaki düşünceleriniz yanlış diyor, özetle. Gelen cevabın son kısmını alıntılıyorum.)

Defalarca izah ettiğiniz bu mevzuda kısaca şunları söylemek isteriz: İslam aleminin bugünkü hâlinin sorumlusu, ABD’nin başını çektiği Yahudi, Hristiyan ve Batı emperyalizmidir. İslam aleminin bağımsızlaşması bu kan emici zorbalığın güç kaybetmesi ile doğru orantılıdır. O sebepten kim ki onlara savaş açar, zarar verir, biz onu destekleriz. İsterse komünist Küba olsun… Anlamsız gördüğünüz ‘Saddam sen oradan biz buradan’ sloganının manası: Saddam sen oradan emperyalistlere karşı, biz buradan emperyalistlere ve onların uşaklarına karşı savaşalım…

Diğer meseeye gelince Türkiye’de Müslümanlara parya muamelesi yapan, geçmişte yüz binlerce kardeşimizin kanına giren Kemalist devlettir. PKK değil!… İslamcı mücadelelerin etkinliği bu devletin güç kaybetmesi ile bağlantılı olduğundan ona darbe indiren her kesim, biz İslam devrimcilerini mutlu kılar, ister Dev-Sol ister PKK olsun…”

Evet… Komünizmi bitirmek bahanesiyle ABD’den aldığı destekle Türk milliyetçiliğini de bulandırarak devlete ve toplumun her kesimine sızan İslamcıların gerçek görüşleri, samimi görüşleri bunlardır. Unutmayalım ki AKP’nin açılım politikası asla bir tesadüf değildir, kaldı ki tesadüf diye bir şey yoktur. Kimi Pollyannaların “Ya AKP elini taşın altına koymuştu” dediği açılım politikasının esası budur.

Neden Türkçülük hedef alınmıştı? Mesela neden bugün sözde tarih dizilerinde Moğol maskesi altına gizlenmiş bir Türkçülük düşmanlığı yapılıyor?

Çünkü Mustafa Kemal, Türk Kağanlığı, Türkistan Hakanlığı (Karahanlı ismi çok sonradan verilmiştir) ve Baybars’ın devletinden sonraki ilk Türkiye’yi kurmuştu. Bu Türkiye, Türklüğün uyanışıydı ki emperyalizmin bağrına saplanmış en esaslı kılıçtı. Türk milliyetçiliği bitirilmeden bu kılıcı saplandığı yerden çıkarmanın Mars’ın kılıcını çıkarmaktan zor olacağını bilen dinciler, “ümmet” yapısına dönmek için Türk milliyetçiliğini zayıflatmalıydılar.

Ümmete dönmenin ikinci yolu, Türkiye’yi birleştiren çatının Türklük değil Müslümanlık olduğunu kabul ettirmekti. Bunun için Türkiye’nin her yerinde etnik kimlikler öne çıkarılmalı, Türk milleti parçalanarak her bölgeye, her şehre göre etnik kimlik verilmeliydi. Dinciler Atatürk heykellerinin put olmadığını esasında çok iyi bilirler. Onların derdi Atatürk’ün manevi şahsının temsil ettiği değerler ve bu değerlerin Türk milletini meydana getirmesidir. Fiziki olarak her yerde Atatürk heykellerine saldırılırken etnik bölücülüğün her türlüsü de desteklendi ve İslamcı cemiyette etnik bölücülere yer verildi. Gün gelecek Mehmet Metiner veya zaten İslamcılar arasından çıktığını kabul eden Hasip Kaplan bu ortaklığı ve ortaklığın nedenlerini açıklamak zorunda kalacaktır.

AKP’nin Hizbullah’a bakış açısı PKK’ye karşı bir denge siyaseti gibi gösterildi. Oysa bir taraf etnik bölücü ise diğer taraf Kürt-İslamcı idi. HDP’nin bir dönem İslam’a saygı duyuyor gibi yapması, ezan okununca mitingleri kesmesi Kürt-İslamcılığa karşıydı. Neticede Hizbullahçılar hapisten çıkarıldıkları zaman basın açıklamaları düzenleyerek “Geçmişte (devlet) bizi kandırdı, artık birbirimize düşmeyeceğiz” demeye başladılar. Bu, ülkenin millî güvenliği açısından büyük bir sorun oluştursa da İslamcılar için değişen bir şey olmamıştır. Onlar Özal döneminde olduğu gibi her zaman “Anadolu Federasyonu” ve benzer projelere açıktırlar.

Sadece Özal mı? Recep Tayyip Erdoğan’ın 90’lı yıllarda “peşmerge kamplarını ziyaret ettiği”ni açıklayıp “elhamdülillah” dediği söyleşisinden haberi olan var mı? Çok kişinin yoktur… Cengiz Özakıncı’nın “İblis’in Kıblesi” kitabında aktardığı, 6 Şubat 1991 tarihli Millî Gazete’de yayımlanmış Erdoğan söyleşisinden bol elhamdüllahlı, bol şükürlü bir bölüm:

“Biz Kürt, Laz, Çerkez herkes kendi diliyle konuşmalı, yazmalı diyoruz. Bu insanlara hayır en o dili kullanmayacaksın diye bir şey söylemiyoruz. DYP Kürtçe eğitim hakkı vereceklerini iddia ediyor. Bu konuda da DYP bizimle aşık atamaz. Biz bir defa insanların inanç ve düşüncelerini kendi dilleriyle ifade edebilmelerinden yanayız. Biz şu prensipler içinde yaşama hakkı veririz. Biz onlarla bir akitleşme yapacağız zaten. Bundan bir yıl önce Diyarbakır’da bir miting yapmıştık, ondan sonra da peşmerge kamplarını ziyaret ettik. Kimsenin gidemediği o dönemde biz elhamdülillah bütün Merkez Karar Yürütme Kurulu olarak orada toplantı yaptık üstelik…”

Tesadüf diye bir şey var mıymış? Açılım sürecinde olan şey AKP’nin elini taşın altına koyması mıymış? Hele hele Putin gibilere atfedilen “Erdoğan PKK’yi oyaladı, kendi tankını yaptı” (veya sabote edildi mi demek gerekir?) söylemleri ucuz bir hamaset miymiş değil miymiş?

“Biz herkesin kendi diliyle inancını ifade etmesinden yanayız” diyen Erdoğan’ın iktidara gelince Türkçe ezan üzerinden nasıl propaganda yaptırdığını hatırlatıp geçiyorum…

Siyasal İslam, Necip Fazıl’ın, Mirzabeyoğlu’nun, Erdoğan’ın aktardığım görüşleriyle özetlenebilir. Trabzon’u Rum ve Laz, Diyarbakır’ı Kürt ve Ermeni, İzmir’i oy vermediği için gavur, İstanbul’u Fener Kilisesi ile birlikte aynı anda Konstantiniye-Konstantinopol yapmaya çalışan düşüncenin arkasında işte bu “ümmet” yapısına dönme aşkı vardır.

Yani İslamcılık ve onun hayali olan ümmetçilik, var olan bir yapıyı bozmak, parça parça bölerek hilafete dayalı ümmet düzeni kurmaktır. Türk milliyetçiliğini bunlarla yan yana getirdiğiniz anda milliyetçilik biter. Su katılmış hiçbir şey Türk milliyetçiliği olamaz. Bu konu kesin ve nettir. Diğer türlüsü orta yolculuktur.

Hafıza ve arşiv…

Bu ikisi yanılmaz.

Bir de Sayın Erdoğan için, “Pakistan’da aday olsa seçilir” demişti. Yeni Şafak’ın İmran Han’la ilgili tavrı ve iktidar çevrelerinden aldığı tepkiyi es geçmeyelim.

Amerika’nın Neoconlarından gelen ilahî emirle, dolandırıcılar kralı siyasal İslamcı Şahbaz Şerif, Pakistan’da geçici olarak göreve geldi. Şahtı şahbaz oldu.

Gelelim bizim ülkemize…

Ankara cephesinde yeni bir şey yok. Buradaki siyasal İslam, ABD’ye göbekten bağlıdır. Kıbleleri Washington ve Londra’dır.

Rusya – Ukrayna arasındaki savaş nedeniyle Montrö gündeme gelmişti. Emekli amirallerin Montrö bildirisi Türkiye’deki Hz. Amerika’nın havarilerini ürkütmüştü. Olacak şey değildi. Hemen dava açıldı ve “Siz konuşamazsınız ya, burası demokratik bir ülke. Terörist konuşur, terörist yeğeni vekil olur ama siz konuşamazsınız” dendi.

O sırada diyalogçu İsa’nın sofrasından Amerika’nın sofrasına zıplayan yiğit havari Mustafa Armağan, Montrö’yle ilgili şunları söyledi:

“Montrö’nün fesih süreci başlayacaktır. Bu kadar. Önünde bir engel yok.”

“Mantıksız sözleşme” olarak nitelendiriyor, Montrö’yü… Ama en önemlisi, peygamberine sığınmayı, kıblesine dönmeyi ihmâl etmiyor:

“Türkiye Cumhuriyeti de Montrö Sözleşmesinde Akit (imzacı) devletlerden biri olarak 28. maddeye binaen Montrö’nün feshini istediğine dair ihbarnameyi Fransa’ya gönderecek ve Montrö’nün fesih süreci başlayacaktır. Bu kadar, önünde bir engel yok. Yeter ki çıkarımıza olsun. Topunuz gelsin. Amerika Birleşik Devletleri’nin Montrö Sözleşmesinde imzası yoktur ve taraf değildir.”

Doğrudur… ABD’nin Lozan’ı kabul etmediğini de biliyoruz. Zaten her türlü gerici ve bölücünün hamiliğini yapmakla bunu gösteriyor.

Gel gelelim… İnanın, her geçen gün ne kadar zavallılaştıklarını gördükçe hayretler içerisinde kalıyorum, ister istemez acıyorum. Bu ne zavallılık? Bu ne garibanlık? Bu ne çaresizlik?

Mustafa Kemal’e olan mağlubiyetleri öyle ebedî ki… Nesillerdir zavallı doğuyorlar. ABD’ye sığınıyor herifçioğlu. Böyle bir harekete gaflet mi diyelim? İhanet mi diyelim? Bu iki kelime de benim öfkemi dindirmiyor. Yapmak istediğim tanım bu iki kelime tarafından karşılanmıyor. Dünyada böyle bir ihanetin eşi benzeri yaşandığına inanmıyorum.

Kavakçı ailesine bakıyorsun, cümbür cemaat kıbleleri ABD…

Mülteci meselesine bakıyorsun, hep beraber birleşip sırtlarını ABD ve AB’ye yaslamışlar…

Bir şeyi asla unutmayın.

Hiçbir emperyalist devlet Türkiye’nin laik olmasından, millî yapısından memnun değildir. Hiçbir emperyalist devlet Türk milletinin milliyetçi olmasından yana değildir. Ne yazık ki milliyetçi geçinenler arasında bile ABD’ye yaslananlar vardır. Bizim menfaatimiz Haçlı zihniyetinde değildir. Bize sürekli bir düşman gösterip çareyi de bağımsızlığımızın en azından yarısını satmakta bulan hiçbir kimseyle bağımız olamaz. Bunu dünya alem böyle bilmelidir.

Buraya her türlü gerici ve bölücünün, her türlü çakma hümanistin ABD ve AB’yle, ayrıca İngiltere’yle olan bağlarını, doğrudan ve dolaylı iş birliğini (daha doğrusunu uşaklıklarını) ayrıntısıyla taşıyabilirim. Oysa bunu bugüne kadar yüzlerce yazar, on binlerce defa yaptı. Hâlâ yapıyoruz. Hâlâ anlatıyoruz. Hâlâ anlamıyorlar çünkü artık herkes kendi saflarının kontenjanını doldurmaya başladı.

Sahibinin sesi olan Mustafa Armağan ve onun gibilere söyleyelim, onlar kutsal peygamberlerine iletsinler.

Topumuzun gelmesine gerek yok, bir tekimiz sizin topunuza yeter.