Ülkesini düşünen herkesin hafızası sağlam olmalıdır. Bazen hatırlamak için bazen de gözden kaçanları fark etmek için arşivleri açıp karıştırarak analiz yapmak önemlidir. Bu analizler olaylar arasındaki bağın, devletlerin zaman algısını anlamak için bir anahtardır.

Ülkemizdeki sözde mülteci meselesinin, hafız kızların fotoğraflarını sansürleyen müftülüklerin, Türkiye ekonomisinin bugünkü durumunun daha iyi anlaşılması için de 90’lı yıllara dönüp bakmak faydalı olacaktır.

Öncesinde ne demek istediğime dair sadece küçük bir örnek vereceğim.

Cengiz Çandar, 1995 yılında şöyle yazmıştı: “(Türkiye) ya büyüyecek ya küçülecek.”

Çandar’ın bu akil (!) yaklaşımını “Mezopotamya Ekspresi Bir Tarih Yolculuğu” isimli kitabında da yer alan aynı minvaldeki şu ifadelerle görmekteyiz: “Yaklaşık yüz yıl önce, Orta Doğu bölgesinde, ulus-devlet formatında kurulmuş bir ülkenin, kuruluş dogmalarına göre varlığını devam ettirmesi mümkün görülmüyor. Ya küçülecek ya büyüyecek ama aynı kalamayacak.”

Tabii Çandar’ın bu türlü ifadelerini Orta Doğu’nun barış meleği (!) olan ABD’li kurum ve kuruluşlar yakından biliyorlardı. O kadar yakından biliyorlardı ki belki de Çandar’ın kendisinden bile önce biliyorlardı! Özellikle Birleşik Devletler Barış Enstitüsü (USIP)…

Tuncay Güney’in 2012 yılında Vatan gazetesinden Mustafa Mutlu’ya yazdığı mektupta şunları söylüyordu:

“Özal’a Amerika, ‘Türkiye’yi ya büyüt ya da küçültelim’ dedi. Türkiye büyüyemedi, küçülecek. Özal’a ‘Büyük Orta Doğu devleti olsun’ demişlerdi; olmadı. BOP dayandı kapımıza…”

Tuncay Güney kimdi?

Biraz becerikli bir sahte belge uzmanıdır. Örneğin 90’lı yıllarda Özal Harp Dairesi adına belge düzenleyip belediye başkanlarının kapısına giderek rüşvet istemiştir. Yine Abdullah Çatlı ve Abdullah Öcalan’ı aynı kare içerisinde gösteren fotoğrafı montajlayan yine odur. Neyse ki Çiller ve ekibi fotoğrafı inceletmeyi akıl etmiş de üç beş kuruşla kurtulmuşlar.

Ama galiba Türkiye ve siyasetçilerin kaderi çok yerde ayrıştığından ülkemiz o kadar şanslı olmamıştı. Güney’in sahte belge ve montaj fotoğraflarıyla başlayan ve askeri casusluk operasyonu da olan bir “tasfiye” hareketi başlamıştı. Ergenekon ve Balyoz kumpaslarıyla Türkiye, ABD’nin çizdiği kadere sürüklenmeye başlamıştı.

“Ilımlı İslamcı” Müslümanlar bu işin neresindeydi? FETÖ’nün teşeronluğunu biliyoruz. Bir de olaya pragmatist yaklaşmakla övünenler var ki her şeyin bir plan olduğunu iddia ediyorlar. Hâlbuki yine 90’lı yılların hareketliliği içinde Türkiye’ye biçilen rolün ve bugünlerin açıklamasının yapıldığı bir kaynak hiçbir şeyin pragmatizmle filan ilgisi olmadığını gösteriyor.

Obrad Kesic, 1995 yılında “Mediterranean Quarterly” dergisinde özetle şunları yazmıştı:

“…Amerikalılar, ABD’nin bu üç bölgeyle ilgili olarak Türkiye’den beklediklerinin hiçbirinin gerçekleşmemesi sonucu iki ülke arasındaki özel ilişkilerin sürdürülmesine Türkiye’nin bağlılığını sorgulamaya başladılar. Bu, Türkiye’nin jeostratejik rolünün, ülke ekonomisinin ve ülkedeki siyasal durumun çok daha eleştirici bir bakış açısıyla incelenmesine yol açtı.”

Kesic özetle şunları söylüyor: “ABD’nin nüfuzundan çıkıp tam bağımsız olmak isteyen bir Türkiye, her yönden saldırıya maruz kalacaktır.”

1995 yılına kadar saldırı altında değil miydik? Elbette ama unutmayalım: 90’ların özellikle ikinci yarısından itibaren saldırılar aşikâr bir hâl almıştır. O yıllar, gizlenmesi mümkün olmayan saldırıları ifşa edenlerin öldürüldüğü yıllardır. 2000’li yıllara gelindiğinde ise demokratikleşen (!) saldırılar, hukuksuzluk eliyle gerçekleştirilmeye başlanmıştır.

Kesic devam ediyor:

“Amerikan istihbarat çevreleri, resmi olmayan değerlendirmelerinde, Kürtlerle uzlaşmaması hâlinde, yeniden canlanan ve birleşen bir Kürt hareketi, ekonomik durgunluk nedeniyle kitlelerin huzursuzluğunun artması ve İslamcı köktendinci tepki sonucu Türkiye’nin parçalanacağını öngördüler. Kürt sorunu nedeniyle ortaya çıkan bölünmeler açık hâle gelmiş ve sorunlar yaratmaya başlamıştır.”

Zannederim 2000’li yılların başlarında o zamanın gündemine göre yazılan birçok yazı ve birçok kitap, 1995 yılında yazılmış olan bu yazı kadar isabetli değildir. İşte burada hafıza ve olaylar arasındaki bağ devreye giriyor. Devletler için zaman işte böyledir.

TSK’ye operasyon yapılırken pragmatist yaklaşan bir kimse isterse operasyon yapanların yanında olmasın. Kendi ordusunun, kendi devletinin yanında olmayan bir kimse ancak gizli birtakım amaçların peşinde koşuyordur.

Ilımlı İslam maskesi de burada yok oluyor ve “köktendinci” anlayış ifşalanıyor.

Allah için cihat ettiklerini düşünenlerin saldırmayacağı kimse yoktur. Kutsal bir amaca hizmet ettiğini düşünen herkes, her şeyi yapabilir. Allah için cihat edenlerin iş birliği yapmayacağı kimse de yoktur. Türkiye’de belli bir kesim tarafından yüceltilen Taliban, Brzezinski helikopterden inip “God is on your side!” diye haykırınca asıl cihadına başlamıştı.

Sığınmacı meselesi tüm bunlardan bağımsız değerlendirilemez. Türkiye, özellikle Afganistan ve Pakistan’dan köktendinci ihraç ediyor. Önceki yazımda da yazdığım gibi, ülkeye gelenlerin Türkiye-İran ilişkilerindeki küçük de olsa arızalar çıkarabileceğini unutmayalım. Bunlar, içeride de rejime ve topluma karşı sıkıntı oluşturacaklardır.

Ve darülharpte her şey mübahsa Türkiye’yi küçültmek için kimlerin yan yana geldiğini ve gelebileceğini siz düşünün.

Son olarak…

2013 öncesinde kurulan “Genç Siviller” gibi oluşumların sözde kanaat önderleri yeniden piyasaya çıktılar. Sığınmacıları ölümüne savunan bu kişilerin rahatlığı, son zamanlarda gerçekleştirilen tutuklamaları X uygulaması üzerinden önceden haber vermeleri, yine bu dönemde Batı’ya doğru kaymayla birlikte birtakım FETÖ’cülerin hükümette görev alması, kayıkçı kavgası mantığıyla yürütülen operasyonlarla yıllar önce olduğu gibi toplumun reflekslerinin köreltilmesi veya kontrol alınması gibi durumlar, darülharpte eskiye dönmenin de pek mümkün olduğunu gösteriyor.

Hafızası güçlü olan kolay kolay yanılmaz. Dünü ne kadar anladık? Bugünü nasıl görüyoruz? Yarına dair ne düşünüyoruz? Zaman gösterecektir.

Ama ben merak etmiyorum.

Her seçimde olduğu gibi bu seçimde de muhafelet partileri terörle itham edildi. Seçim boyunca Hizbullah’ın terör örgütü olmadığını veya HÜDAPAR’ın Hizbullah’la ilgisi olmadığını iddia eden AKP propagandası sona erdi çünkü artık bu yalana ihtiyaç kalmadı. Bakanlık görevini devreden Nebati’den sonra geçmişinde FETÖ olan, Ergenekon kumpaslarına destek ve Fetullah sapığına gönül vermiş kimseler bakan yapıldı. FETÖ’ye ayrılan yer daha da açılmış oldu.

Kılıçdaroğlu’na İngilizleri de ilgilendiren politik vaadleri sebebiyle demediğini bırakmayan Erdoğan, Londra’ya göz kırptı.

Dolandırıcı ilan ederek gönderdikleri adamı kurtarıcı zannederek geri çağırdılar.

Londra da Erdoğan’a göz kırpmış oldu!

Göz kırpmalarıyla başlayan flörtleşme, Kızıl Elma’dan kızıl avyaya yönelmeyle biter mi? Biter.

Irak savaşında tezkere çıkartamayan iktidara ikinci ve son şans olası İran savaşına doğrudan destek karşılığı verilir mi? Verilir.

Çünkü mevcut iktidarın başka şansı yok.

Mesela AKP için mülteci politikası, Rusya’yla yakınlaşmanın getireceği Batı odaklı saldırıları yavaşlatıp durduruyor. Böylece seçim boyu yapılan Batılılar Erdoğan’ı istemiyor yalanı da aşikâr şekilde çürümüş oluyor. Zira gerçekte Batı medyası hem seçim öncesinde hem de seçim sonrasında Erdoğan’ın seçilmesini çok daha olumlu karşılayan haberler yaptı, köşe yazarları analizler yayımladı.

Seçim boyunca Yunan basınındaki genel kanı, Erdoğan’ın hiç değilse tanındığı ama Kılıçdaroğlu’nun yapacaklarının belirsiz olduğuydu.

Sonuç olarak bir “Anlat, sen seversin yalanı” sürecini daha geride bırakmış olduk. Şimdi gerçeğe yani sözde sığınmacılara ve ülkemizde sözüm ona ilan edilecek şeriat rejimi için çıkıp gelenlere bakalım.

Somali ve Cibuti’de Yeni Osmanlı propagandasını da 2023’te İslamî nükleer güç olacağımız propagandasını da Atatürk karşıtı propagandayı yerinde görmüş bir insanım. Aynı propaganda Türk cumhuriyetlerinde ve Afrika ülkelerinde aynen uygulanıyor.

Tahminimce birileri hem kendilerini hem de cemaatlerini “Erdoğan, mecburiyetten Anıtkabir’e gidiyor” diye kandırıyordur çünkü hem onlar hem de çıkıp gelen hayalperest hilafetçiler Türkiye’nin gerçeğini bilmiyorlar. Bilmeleri, anlamaları da mümkün değildir. Görünen ne olursa olsun devlet Mustafa Kemal’in devletidir. Bunun altını çizelim.

Ama maalesef birileri kendince tehlikeli oyun oynuyor…

Dün ne yaptılarsa Türk’ü Türk’e kırdıramadılar. Ergenekon ve Balyoz kumpaslarıyla tasfiye etmeye çalıştıkları asıl devlet, kumpasçıları kıçlarına vura vura hak ettikleri yere gönderdi. Yani aslında tezkerenin intikamını Türkiye içinde güçlü ve acımasız müttefik bulamadığı için tam olarak alamayan emperyalist güçler, eğer İran konusunda da iktidarın üstüne düşeni yapamayacağını, Rusya’yla ilişkisine zarar veremeyeceğini görünce sığınmacıları harekete geçirmeye çalışır mı? Çalışır.

Hoş, İran konusunda iktidar Batılıların istediğini yapsa bile milyon tane adam boşuna bu ülkeye sokulmuş değildir.

Her halükârda hedefte laik cumhuriyetimiz vardır. Ulus devlet vardır. Bunlar bize Mustafa Kemal’in emanetidir. Bunu unutmayalım.

Ve Avrupalı devletlerin Afrika’daki insan kaçakçılığı organizasyonlarından duyduğu rahatsızlığı hangi fetvalar ve hangi vaatlerle hafiflettiğini düşünelim.

NOT: Şunu da ekleyeyim ki Erdoğan’ın o kadar ithamından sonra herkesi kucaklayacağını söylemesi beni ilgilendirmiyor. Ben, hakarete uğrayıp giden ve çağrılıp bakan yapılanlara benzemem. Bir Türk genci olarak gurur sahibiyim. Benim gibi milyonlarca Türk genci vardır. Milletimizin hiçbir parçası düşmanımız olmadığı gibi bölmeye çalışanlara da müsaade etmeyeceğiz.   

Buraya kadar anlattıklarım doğal göçlerle ilgilidir. Bir de yapay göçler vardır. Bir topluluğun göç ettirileceği ülkede mültecilerle ilgili güya savaş, kıtlık, kaos, yaşam şartlarının bozuk olması gibi gerekçeler hazırlanır. Göç edecek topluluğa ise bambaşka bir dünya sunulur. Bu gerçeği Afgan ve Pakistanlıların Google aramalarındaki istatistiklerde görebiliyoruz.

Dincilerin güya hicret olarak adlandırdıkları göçlerle gelen milyonlarca kaçak, her ne hikmetse ülkemize gelmeden önce cami, tekke vs. araştırmıyor. Türk çocuklarını, Türk kadınlarını, eğlence hayatını araştırıyor. Birileri, gerçekleri söyleyenleri yalan, abartı, ırkçılıkla yaftalasa da ülkemize göç eden üçüncü dünya toplumlarının yapısı çok farklıdır. Yapıcı değil yıkıcı diyarlardan gelenler her zaman huzur bozarlar. Tüm bunlara karşı evini korumak isteyen kişileri kin, nefret, düşmanlık gibi suçlamalarla yaftalamaksa ancak düşmana hizmet eder veya sinsi düşmanlıklardan kaynaklanır.

Çok kısa bir şekilde Afganistan’ı ele alalım.

Afganistan uzun süredir ABD işgali altındaydı. Amerikan devleti kendi içinde Orta Doğu siyaseti bakımından bölünmüş durumdaydı. Kimi stratejistler ABD’nin kontrollü bir şekilde kendi kurduğu dengelerin sürekliliğini gözeterek çekilmesinden ve Avrupa güçlerini yanına alarak Çin ve Rusya’yla mücadeleye girmesinden yanaydı. Bu görüştekilerin temel dayanaklarından biri, Orta Doğu’nun sorunlu bir coğrafya olması, burada çok fazla insan, zaman ve para kaybedildiği, büyük devletin büyük devletlerle mücadele etmesi düşüncesiydi. Diğer bir görüş ise ABD’nin Orta Doğu’daki politikalarını İsrail’in güvenliği ekseninde sürdürmesiydi.

Ukrayna-Rusya savaşıyla Amerika dikkatini Avrasya’ya çevirdi. Bu savaşın getireceği artılardan biri Avrupa’nın ABD’nin kanatları altında devam etmesiydi çünkü Almanya, İngiltere, Fransa gibi ülkeler bir süredir kendi yollarını çizmeye çalışıyorlardı. Rusya’nın Ukrayna’ya müdahalesi bu ülkelerin güvenlik kaygılarını tetikledi, dünyada kurdukları dengeleri tehlikeye düşürdü. Böylece dengeleri kurmak adına ABD’yle birlikte yol yürümeye devam ettiler.

Olası veya ciddi olarak planlanan Çin savaşına karşı ABD, Rusya’yı zayıflatmak ve oyalamak için Ukrayna ve Avrupa’yla karşı karşıya getirirken muhtemeldir ki Çin’i çevrelemek adına ve yine kontrollü çekilmek için Afganistan’ı Taliban’a teslim etti. Bir süredir kendini toparlayan, Afganistan’da duruma tamamen hâkim olmaya çalışan Taliban, İran’la savaşın eşiğine geldi. İran’la savaşı tetikleyecek ilk fizikî saldırıyı da yine Taliban gerçekleştirdi. Şunu da eklemeliyiz ki Afganistanlı Sünnî Fars için İran düşman, Sünnî herhangi bir ülke dosttur; tabii o ülke laikliğin karşısında konumlanmış bir parti tarafından yönetiliyorsa… Bunu sahada tecrübe etmiş bir insanım.

Şimdi bu Afganistan’dan gelenler laik bir ülkede yaşamak istedikleri için mi geliyorlar? Bu kadar Afgan mazlumsa Taliban nasıl iyi oluyor? Taliban iyi değilse birtakım AKP’liler niye Taliban övüyor? Bir yandan medrese düzeninden kaçan (?) milyonlarca insan ülkemize sızarken bir yandan aynı insanlar medrese açılışı yapan Erdoğan’ı niye destekliyor?

Afrika’da, örneğin Somali’de, Cibuti’de yoğun bir hilafet propagandası var. Bunu da tecrübe etmiş bir insanım. O insanlar mazlum olsalar da olmasalar laik Türkiye’nin teminatı olmak için Türkiye’ye gelmiyorlar. AKP de bunu çok iyi biliyor ve sınırların delik teşik edilmesine müsaade ediyor. Boşuna ülkemizde ensar edebiyatı yapılmıyor ama maalesef insanımız din ve insanlık edebiyatına prim veriyor, göz göre göre gerçekleri söyleyen insanlarla inatlaşıyor. Üzerinde yaşadığımız dünya oyun parkı, film veya bilgisayar oyunu değildir. Kaos, iç savaş, kafa kesmek vs. sanal dünyada yaşattıkları gibi bir şey değildir.

Mezhep taassubuyla kendi soyundan olanlara bile saldıranlar, ülkemizde kendi görüş ve mezheplerinden olmayanlara karşı sinsi planlar içindelerse -ki olmalarına gerek yok, kullanılabilirler- tarih önünde bunun hesabı nasıl verilecektir?

Bunları iyi düşünün.  

Ekonomiyi milyonlarca göçmenin ayakta tuttuğunu söyleyenlere ise sorum şudur: Ekonomiyi milyonlarca yabancıya muhtaç edecek kadar kötü yönettiyseniz çekileceksiniz. Böyle bir durumda “Ben çekilirsem diğeri yapamaz” deme hakkınızı baştan kaybetmiş oluyorsunuz. Unutulmamalıdır ki ucuz iş gücü denilerek üç kuruşa çalıştırılan, toplumun hedefi durumuna gelen bütün yabancılar kısa zamanda kin ve nefretle beslenerek bir yandan suç örgütleri kuracak, bir yandan ülkenin kilit noktalarında siyasî faaliyetler yürütecekleri topluluklar oluşturacaktır. İşte bu demografik bir sorundur ve “Türkiye Türklerindir” diyenler bu gerçeği fark etmek, bunun gereğini yapmak zorundadırlar. Bunu da özellikle MHP camiasına yazıyorum. Kendinizi terörle mücadele söylemleri üzerinden kandırmayın. Bu ülkenin başına kim geçerse geçsin güvenlik güçlerimizin vatanımızı bölmek ve devletimizi yıkmak için ülkemize saldıranlara karşı mücadelesi daimidir ve TERÖRLE MÜCADELE ASLA ŞAHSÎ DEĞİLDİR.