Neoliberalizmin bütün dünyayı karanlığa gömmek için birçok ülkede aydınların ışığını söndürmek için harekete geçtiği 80’li yıllardı. Sam Amca’nın menfaatlerine karşı gelenlerin helikopterleri, uçakları bir bir düşmeye başladı.

Güney Amerika’da ister solcu olsun ister milliyetçi olsun, emperyalizme karşı gelen siyasetçilerin, iş adamlarının, yazarların biletleri kesiliyordu.

Türkiye’deki aydınlar da benzer sonlarla karşılaştı.

ABD emperyalizmine direnmenin, “ucuz kan” siyasetine taviz vermemenin, onurlu direniş sergilemenin bedeli vardı.

Birbiri ardınca bombalar patladı.

Uğur Mumcu’nun arabası havaya uçuruldu. Polisler olay yerine gelmeden olay yerine gelen polisler vardı. Delilleri süpürüp gittiler.

Bahriye Üçok, bir kitap arasına yerleştirilen bombayla katledildi. Bir teröristten beklenmeyecek temiz (!) işti, demek ki mesaj açıktı.

Her saldırı ihanet kokuyordu. Her kapının kilidi hasarlıydı.

Eşref Bitlis, Ahmet Taner Kışlalı, Necip Hablemitoğlu ve daha niceleri… Öteden beri katledilen Kemalist aydınlarımız vardı.

Herkesi azınlık gören azgın bir kalabalık her yerde şeriat sloganı atıyor; Musafa Kemal’e, laikliğe, cumhuriyete saldırıyordu.

2 Temmuz 1993’te Madımak Oteli’ni yaktılar. Otelin konuğu olan 33 kişi, 2 de otel görevlisi katledildi. Saldırganlardan ikisi öldü.

14-15 yaşlarında çocuk da öldü, 50’li yaşlarında bir insan da…

Her zaman olduğu gibi koçbaşları harekete geçti.

Toplumda olumlu karşılığı olmayan bir vahşet el birliğiyle toplumun tamamına mâl edildi. Suni tartışmalarla kutuplaştırma oyunu devam etti.

Nasıl olduysa oldu, işin sonunda mağdur yine dinciler oldu!

Ergenekon kumpaslarında yapılan hainliklerden biri şuydu: FETÖ’cü hakim ve savcılarla onların basın ve medyadaki iş birlikçileri, Mustafa Kemal’le hesaplaşmaya kalktılar.

Kahpece senaryolar hazırlayarak memleketin başına gelen her kötülüğü Mustafa Kemal’e ve onun askerlerine mâl etmeyi hedefliyorlardı.

Madımak’ın da faillerini Ergenekon üstünden Kemalistler olarak gösterdiler.

Bugün pek çok solcunun yaptığı bir hata vardır.

Fethi Yılmaz’ın “Katli Vacip” kitabını okuyanlar, pek çok aydının katilinin dinciler olduğunu çok iyi bilirler.

Türk-İslam sentezcilerinin cehaletiyle, içinde Mustafa Kemal’e ve Türklüğe dair zerre taşımayan sözde solcuların propagandasıyla katil dinciler aklandı.

Bizi Ergenekon kumpaslarına götüren sürecin ve sonrasının özetidir bu.

Dinciler yapar, Ülkücüler üstlenir, kumpas mahkemeleri kurularak Kemalistler yargılanır.

Söylem çok şeydir.

Gaflet hali şuna neden oldu: Katiller, cahiller, yobazlar, fikirlerin gerçek temsilcileriymiş gibi görüldüler. Bunlar toplumun bir kesimini temsil ederse kutuplaşma derinleşir.

Bu satırları bana yazdıran, oyuncu Kıvanç Kılıç’ın “Gündüz Madımak anıyor, akşam bozkurt işareti yapan futbolcu paylaşıyorsunuz. Hiç utanmıyorsunuz.” sözleri oldu.

MHP çıkıp “Bu simge bize ait değildir.” deseydi toplum buna ikna olmazdı. Nitekim yıllarca bunun tam tersini yaptı. Birçok kereler “MHP’ye oy vermiyorsan bozkurt yapma.” diyen MHP’lilerle tartışmışımdır.

Ve bozkurt yaptığım için solcular tarafından çok defa Ülkücü zannedilerek eleştirilmişimdir.

Ancak toplumun olaylara tepkisini okuyamamak, bir zamanlar doğru kabul edilen yanlış algıların değişebileceğini göremeyecek kadar uykuda olmak, bizi günümüz gerçeklerinden uzaklaştırıyor.

Huyumdur, asla propaganda yapmam. Doğruyu, inandığımı söylerim ama kimseyi benim gibi olmaya ikna etmem. İnandığım gibi yaşıyorsam zaten buna ya saygı duyulur ya da örnek alınır.

Bir öğretmen olarak sınıflarımda da hiç propaganda yapmadım ama birçok öğrencim ya beni gördüğünde ya bozkurt yapar ya da sosyal medya paylaşımlarında bozkurtlu fotoğraflar paylaşır.

Hiçbiri de MHP’li ya da Ülkücü değildir.

Hepsi bu topraklarda emperyalizmi kırıp uyuyan Türklüğü uyandıran Mustafa Kemal’in askeridir.

2013 öncesi Türkiye’yi unutmamış olan herkes, toplumdan siyasetçilere kadar yaşanan değişimi görebilir. Dün “Türk’üm” demek bile adeta günahken bugün hükümet yetkilileri bozkurtun bir siyasi simge olmadığı, Türklüğün kültürel bir simgesi olduğu açıklamasını yapıyor.

Bu, yıllar yılı her türlü gaflete ve her türlü sinsi bölücü faaliyete, kutuplaştırma faaliyetlerine karşın Türk toplumunun bir tepkisidir.

“Türklük değil, çatı olan ümmettir.” diyenler çektirdikleri dizilerin bile aslında tam tersi sonuca yol açtığını gördükçe kendileri de şaşırıyorlardır.

“Ben bir Kürt’le ümmet çatısı altında buluşurum.” diye atıp tutarken Kayı boyu damgalı imamesi olan tespihler taşıyan Kürtleri gördükleri zaman ne düşünüyorlardır?

“Bizim başarımız.” demesinler çünkü hedefleri her zaman çok başkaydı.

Ne yaparsanız yapın, döner dolaşır her şey Mustafa Kemal’in dediği yere gelir. Bu durumda onun çizdiği istikametin aksine ısrar edenlerin yaptıkları tek şey milletin zamanından yani geleceğinden çalmaktır.

Milli Mücadelede “Önümüzden kurt geçti, anladık ki zafer bizimdir.” diyen Türk’ün bilincini aydınlatan Mustafa Kemal’e bin defa selam olsun.

Ve son olarak…

Bozkurtu zafer işareti sayan Türklerden asırlar öncesine gidelim.

Macar tarihçi ve arkeolog Andreas Alföldi, Roma’nın temeli olan Etrüsklerin dişi kurt efsanesinin Asya menşeili olduğunu ispat etmişti. Etrüskler, bu efsaneyi Batı’ya taşıyan kavimdi.

Özetle…

Karanlık sahipleri hep karanlığın ağzından konuşmamızı isterler. Bunun için de hafızamızı silmeye yeltenirler.

Kültürel kodlar giderse hafıza da gider.

Oysa Başbuğumuz ve Bozkurt’umuz olan Mustafa Kemal’in aklı da hafızası da daima diridir.

Bozkurt işareti MHP’nin ya da başkaca bir grubun tekelindeymiş gibi davranmak tarihi hafızamızı ve milli onurumuzu inkar ettirmek isteyenlerin ekmeğine yağ sürmekten başkaca bir şey değildir.

Böyle bilinsin!

Biliyorum ki bizim ülkemizde de güneşin batmasını, bir daha doğmamasını isteyenler var. Şahıs ve zümre egemenliğini kurup Allah’ın egemenliğini kurduğunu iddia edenlerin insanlığa büyük zararları oldu. Kendilerine dünyada cenneti yarattılar. Tanrı rolüne büründüler. Dünyadaki bütün günahlar onlara sevap oldu. Dünyadaki bütün mülkler onlara bağışlandı. Dünyadaki bütün kadınlar onlara ait oldu.

Çok eşliliğe “nefis” bahane edildi. Bazı toplumlar buna çare bulurken gecelik nikâhları öne çıkardılar. Kadın ve erkek arasındaki ilişkiye imamları dahil ettiler. Bazı toplumlar erkeklere eş kotası getirdiler. Gerekçe olarak zinanın engellenmesi gösterildi.

Milletin çoluğunu çocuğunu ölüme gönderdiğinde veya malın mülkün büyük bölümünü kendine aldığında “imtihan” diyenler bir imtihandan daha kaçmış oldular. Madem zina günah, o zaman kadın kotası getirelim!

Hâlbuki bir kuyumcudan zerre altın çalmanız günahtır. Bunun bir kotası yoktur. “Nefsini tatmin et diye hırsızlığın şu kadarı serbesttir” diye bir kota getirilmemiştir. Ne var ki nefsin mal mülk hevesine kota getirmeyen insan tanrı, nasıl olmuşsa kadınlara kota getirmiştir.

Gerekçe, “Hırsızlığın var, zinanın affı yok.”

Yani Tanrı ile güzel oyun oynuyorlar (!). Onun yasaklarını çok güzel deliyorlar…

Oysa olay, şahıs veya zümre egemenliğinin zevk ve sefasını güvenceye almaktan ibarettir. Divana oturup dağ gibi şişmiş göbeğinin üstünden nargile çekerken kadınların birine meyve getirtip diğerini şehvetin hizmetine sokmak dünyada cenneti kurmaktan ama bu arada kadınlar için cehennemin kapılarını aralamaktan başka bir şey değildir.

Özgürlük herkes için özgürlüktür.

Mustafa Kemal Atatürk, Türk milletine çok net bir biçimde şu uyarıyı yapmıştır: “İnsan topluluğu kadın ve erkek denilen iki cins insandan mürekkeptir. Kabil midir ki bir kütlenin parçasını ilerletelim, ötekini ihmal edelim de kütlenin bütünlüğü ilerleyebilsin? Mümkün müdür ki bir cismin yarısı toprağa zincirlerle bağlı kaldıkça öteki kısmı göklere yükselebilsin?”

Bir toplumun ilerlemesinin gerekleri ve gerilemesinin nedenleri birkaç cümlede ancak Mustafa Kemal aklı tarafından özetlenebilirdi.

HÜDA-PAR gibi oluşumlar onun kurduğu düzene kafa tutma hadsizliğine girerken “devlet aklı” olduğunu unutanların Mustafa Kemal aklını çalışmaları gerekiyor. Korkarım ki bu çalışmaya en temel bilgilerden başlamaları gerekiyor. “Devlet Ana” nedir? Devletin çocukları bunu hatırlamak ve anlamı üzerine kafa yormak zorundadır.

***

HÜDA-PAR GİK üyesi Ayşe Sülün, kadınların sahiplendirilmesiyle ilgili açıklamasından ötürü çok tepki çekti. Sonra yapılan açıklamada “Kastımız fon kurmak ve yalnız kadınları desteklemektir” denildi.

Benim şüphem yok ki kurulan her fonun tek şartı bir kadının yalnız olması olamaz. Zaten fon mantığına aykırı bir durumdur bu.

Akılları sıra hayallerindeki yapı şudur: Yalnız bir kadının başı açıksa kapanıp çarşafa girmesi, belirlenen mümin bir kardeşimizle evlenmesi, okula gidilmesine müsaade ediliyorsa da belirli şartlarda gidilmesi vs vs…

Tembel bir öğrenciye kimse burs vermek istemez. Şüphe yok ki hiçbir din tüccarı da parasını kendi inançlarına hizmet etmeyen bir insana hele ki bir kadına harcamaz.

Mühim olan dincinin dünyasındaki düzeni keşfedip anlayabilmektir. Onların hakikatleri de bunlardır çünkü ve dünyada bu türlü hadsiz müdahalelerin örneği çoktur.

Mesela…

Hürriyet’in İran’la ilgili 21 Nisan 1989 tarihli haberine bakalım (özetle):

“1- Halka açık yerlerde çarşafsız gezmek suçtur. Bu suçun cezası 74 kırbaçtır.

2- Çarşafsız dolaşan, giyimi hicaba uymayan veya makyajlı yakalananlar derhal mahkemeye çıkarılır ve cezalandırılır. (Bu arada makyaj malzemesi vs satan dükkanlara yönelik yaptırımlar da var.)

3- Umuma açık yerlerde uygunsuz veya kültürümüze aykırı biçimde hareketler için ihtar cezası verilir.”

Devam edelim:

“İran Başsavcılığı, tesettüre uymayan kadınların idam cezasına çarptırılacağını bildirdi.” (Cumhuriyet, 17 Ağustos 1991)

Cezayir’de hepi topu üç sene (1989-1992) faaliyet gösterdiği dönemde İslamî Selamet Cephesi (FIS) neler yapmıştır?

Neler yapmamıştır ki!

Giyimini beğenmedikleri bir kızcağızın ailesini uyarıyorlar, durum devam ederse kızın ailesine “gelinlik” gönderiyorlardı. Bu ise artık onun ölüm fermanının verildiği anlamına geliyordu.

Türkiye’deki kadın sporculara yönelik ahlâk zabıtalığı yapan din tüccarları ve onların daimi müşterilerini hatırlatan bir haber:

“Hasibe Boulmerka, Tokyo’da yapılan Dünya Atletizm Şampiyonasında 1500 metrede dünya kadınlar şampiyonu oldu. Ancak yurduna dönünce kıyametler koptu. FIS’e bağlı imamlar ve din adamları, bir Cuma tüm camilerde onu reddettiklerini belirten açıklamalar yaptılar. Bu afarozun nedeni Boulmerka’nın dünyanın gözleri önünde şortu ve atleti ile yarı çıplak koşmasıydı.” (Cumhuriyet, 23 Aralık 1992)

FIS’in kanlı eylemlerinden ve ülkeyi kaosa sürüklediğini, pek çok insanın Cezayir’i terk etmeye başladığını anlatan bir başka haber de yine Cumhuriyet’te (8 Ağustos 1994) yayımlanıyordu!

Bu da bugün ülkemize kısmen benzeyen bir başka noktadır… Din tüccarlığının olduğu yerde kan, gözyaşı ve vatansızlık vardır.

Bakınız, “demokrasi durağına gelince inenler”den bir başka örnek:

“Cezayir’de FIS taraftarları, asla demokrasiden ayrılmayacakları yönünde söz vermişlerdi ama 1990’da yapılan seçimlerde önemli bir zafer kazanınca verilen tüm o sözler unutuldu. ‘Kanun yok, anayasa yok, bundan sonra artık sadece Kur’an’ın ve Allah’ın kanunları geçerlidir’ dediler.” (The New York Times Magazine, 31 Aralık 1992)

Ve yüzlerce kan dondurucu haberden sadece biri:

“Şeriatçılar, İslamî örtünme adlı kıyafetlere göre giyinmeyen kadınları hedef seçiyor ve gözdağı vermek için öldürüyorlar. Dün, 15 yaşındaki bir kız öğrenciyi okuldan kaçırdılar ve okuldan birkaç metre ötede genç kızın boğazını keserek öldürdüler.” (The İndependent, 15 Mart 1995)

Bu tarz haberleri, tarihteki önemli örnekleri toplum da devlet görevlileri iyi incelemek zorundadırlar. Batılı istihbarat servisleri, Rus istihbaratı, Çin istihbaratı bu konular üzerine akademik istihbarat yapıyor. Özellikle ABD, din özgürlüğü politikası kapsamında bu konulara çok önem veriyor ve “ılımlı İslam” gibi kavramları üreterek Türkiye gibi ülkelere yön vermeye çalışıyor.

Ortada basit bir durum yok. O yüzden her türlü terör örgütüyle bir araya gelen ve nihayet Hizbullah’la birlikteliğini resmiyete döken AKP’nin yerli ve millî söylemlerine kanmamak, “ehven-i şer” anlayışına düşmemek gerekir. Hele hele Hizbullah’ın bir terör örgütü olmadığını ya da HÜDA-PAR’ın bu örgütle ilişkisi olmadığını iddia eden propagandalara kanmak çok büyük bir gaflet olacaktır.

Bir kere HÜDA-PAR ve Hizbullah aynı anlama gelir: Allah’ın partisi. Bunu unutmayalım.

Şeytanın klasik taktiğini anlatarak bitireyim.

Şeytan, insanlara yaratıcıyı inkâr et, demez. Ona yaklaşırken ağlar, gözyaşı döker. En büyük masum odur. En büyük mağdur da odur. Aslında yanlış anlaşılmıştır. İnsanlık düşmanı değildir. Birileri onun yaratıcıyla arasını açmıştır.

Ve şeytan, duygusal zaaflar içine düşenleri kendi rızalarıyla inkâr yoluna sürükler. İnkâra düşenler bunu bilmezler bile. Doğru yolda olduklarını düşünürler.

İşte devlete ve millete hizmet ettiğini zannedenlerin durumu da aynen böyledir. Hain, hiç değilse haindir. Ya düştüğü gafletin ve ihanetin farkında olmayanların durumu?

***

Türk kadınları özgürlüğün kıymetini bilmelidir. Bunun için daha çok çalışmalı, daha çok toplum hayatında yer almalıdır. AKP, Yeniden Refah, HÜDA-PAR veya tarikatlar, cemaatler en önce kadınları kandırırlar.

İran’da, Afganistan’da aynen böyle olmuştur. Kadınlar, kendilerini köleliğe götürecek sistemin gelmesi için eylemlerde en öne sürüldüler. Gerçeğin farkında değillerdi. Nihayet zamanı gelince en önde gidenler İslam devrimlerinin ilk kurbanları oldular. Pek çoğu idam edildi.

Yukarıda da yazdığım gibi…

Yaşamış ve yaşayan her şey, yaşanmış ve yaşanan her olay birer derstir. Bunları iyi çalışmak ve gaflete düşmemek gerekir.

Özgürlük; fikri hür, aklı hür, vicdanı hür nesilleri hakkıdır.

NOT: Yukarıdaki haber alıntılarını Aysel Ekşi’nin “Din Devletleri” kitabından aldım.

Gerçekte ne öne sürdükleri gibi hiçbir yıkıcı faaliyette bulunmayan masumlardır ne de TSK’yi yönetenler dindarlara zulmetmişlerdir.

Mesela SADAT’çı Adnan Tanrıverdi, “Ben inancım yüzümden atıldım” diyemez. Her ne kadar kendisinin ve çevresinin iddiası bu olsa da gerçekte kadro yetersizliğinden atılmıştır. Tuğgeneral rütbesinden emekli olduğuna ve Özel Harp Dairesi gibi önemli yerlerde görev aldığına göre Tanrıverdi ya tuğgeneral olunca Müslüman olmuştur ya da dindarlığa terfi etmiştir. Koskoca ordunun Tanrıverdi’nin inancını bilmemesi mümkün müdür?

Pekiyi… Kendisinin tuğgeneral olmasını sadece istihbarat eksikliği ya da ihmâlle açıklamak sıradan olmaz mıydı?

Yıllar önce Tanrıverdi adının gündeme geldiği ilk günlerde kendisinin birliğinde askerlik yapmış birinin bana sosyal medya üzerinden yazdığı anısını hatırlıyorum. Kendisi askerlik yaparken birlikteki askerî araçların kendi kendine hareket ettiklerini, akşam bu araçları görmediklerini ama sabah her nasılsa yerlerine geldiğini anlatmıştı.

Tabi hatırladığım kadarıyla ona ve birliğindeki askerlere göre bu mucizevî bir olaydı. Oysa şu iki soru akla gelmektedir:

1-Bu araçların herhangi bir kimse tarafından amaçları dışında kullanılıp kullanılmadığı ve böyle mucizevî bir olay olduğu iddiasıyla durumun gizlenip gizlenmediği araştırılmış mıdır?

2-Birlikteki askerleri etkilemek ve dinî telkinlere açık hâle getirmek için böyle tiyatrolar kurgulanmadığı garanti edilebilir mi?

Yazımın girişinde ifade ettiğim gibi TSK hiçbir zaman böylelerine zulmetmemiştir hatta Türkiye’deki siyasal İslamcıların bugünlere gelmesinde etkili olan İslamcılık ve Türk İslamcılık düşüncesini koruyan genelkurmay başkanları bile olmuştur. Bunlardan biri Cevdet Sunay diğeri ise güya bugünkü İslamcıların sevmediği Kenan Evren’dir.

1968 yılında dile getirilmiş şu ifadeler cumhurbaşkanlığı da yapmış olan Cevdet Sunay’a aittir:

“Bugünkü okullarda yetişen gençlere ülke yönetimi teslim edilemez. Biz, laik okullara karşı imam hatip okulla­rını bir seçenek olarak düşünüyoruz. Devletin kilit mevki­lerine yerleştireceğimiz kişileri, bu okullarda yetiştireceğiz.”

Şu ifadeler de Kenan Evren tarafından dile getirilmiştir:

“İmam hatip okullarında iyi eğitim veriliyor. O çocuklardan zarar gelmez. Türkiye laikliği din­sizlik olarak anlamış, yanlış tatbikatlar yapmıştır. 1930’lardaki laiklik anlayışını yanlış olarak görüyorum.”

Kenan Evren’in ve 12 Eylül’le sözde hesaplaşmanın gündemde olduğu bir dönemde kendisinin bu ifadeleri neden gündeme getirilmedi?

Evren, Abülkadir Aksu’nun ve Oğuzhan Asiltürk’ün önünü açtı. Bu ikisi de çıkardıkları yasalarla FETÖ’nün önünü açtı. Ayrıca TSK’nin üstüne yıkılmaya çalışılan failimeçhul cinayetlerin neredeyse hepsi Aksu’nun bakanlık dönemlerinde gerçekleşti.

Varlığını ve tüm gücünü 12 Eylül’e borçlu olan siyasal İslamcılar elbette bunları dile getiremez, bu ifadeleri hatırlatamazlardı. Olan bu ülkenin gençlerine olmuş, dimağlarına yerleştirilen saçmalıklarla zehirlenmişlerdir. Din üzerinden siyaset yapmak kadar insanların duygularına oynayarak onları kandırmak da basitliktir. Bu basitliği insanlara anlatmak gerekir.

Ne yazık ki televizyonda, gazetede, sosyal medyada sunî gündemlerle meşgul ediliyoruz. Kulaklarımız yalana o kadar çok alıştırıldı ki aklımız doğruları kabul edemez oldu.

Afganistan’daki Taliban için fikir ve militan üreten yerlerin başında Hindistan’ın Diyobend bölgesinde 1867’de kurulan Darülulum (Diyobend Medresesi) gelir. Kağıt üstünde bu medreseler ve Taliban’ın inancı Hanefi – Maturidi’dir. Taliban, Afganistan’ı ele geçirdiği zaman Türkiye’de örgütün bu özelliklerine vurgu yapılıyordu. Özellikle Maturidiliğin temelini akılcılık oluşturur ki Taliban ve türevlerinin akılcı olduğunu düşünmek hepimize hayret verir.

Bu konuya girmemin sebebini açıklayayım.

İlgisiz gibi görünseler de Afganistan’dan Türkiye’ye uzanan farklı parçaların bir bütün olduğunu anlamamız gerekiyor. Ne Erdoğan’ın Taliban üyeleriyle olan fotoğraf ve videoları ne de Tanrıverdi’nin şeriat sevdası birbirinden ayrı şeyler değildir. Özellikle Afganistan ve Pakistan’dan gelen kaçakları biraz da böyle değerlendirmek gerekir.

Yani foncu beslemelere göre gariban geliyor ama gerçekte savaşçı getiriyorlar.

Savaşçı varsa savaş da vardır. Savaş kimin savaşıdır?

Savaşın amacı nedir?

Savaşın tarafları kimlerdir?

Savaşın komutanı veya komutanları kimlerdir?

Savaş açan kimdir?

Bu soruların cevaplarının SADAT, ASSAM ve mutasavver (hayal edilen) model anayasası açıklanan ASRİKA ile ilgisi nedir?

Ayrıca TSK’nin düşünce kuruluşları dahil olmak üzere her şeyine saldırıldığı bir dönemde SADAT ve ASSAM’ın ortaya çıkması tesadüf müdür?

Milyon değil milyarlarca dolarlık bütçelere ulaşıp birçok kuruluş meydana getiren siyasal İslam, Türkiye’deki seçimleri kaybetmeyi göze alabilir mi?

Görüyorum ki SADAT’la bağlantılı kuruluşların sitelerinde SADAT için “Kendini savunamayan savunma kuruluşu” yazısı yazmışlar. FETÖ de bu tiplere kalsa son derece masumdu.

Diğer yazılarımda da dile getirdiğim bir gerçeği tekrar etmekte fayda görüyorum.

Araştırırsanız tarikat ve cemaatlerde geçmişten beri muazzam bir şeyh ve Mehdi bağlılığı göreceksiniz. Öyle ki eşiyle, kızıyla, kız kardeşiyle hatta Menakib’ul-Arifin kitabında yazılanlardan öğrendiğimiz kadarıyla oğluyla, şeyhine bağlılığı sınanan; şeyhini, efendisini peygamberden üstün görecek kadar ileri gidebilen bir zihniyet var, karşımızda.

Bu zihniyet kendinden olmayanı, sıradan vatandaşların hayatını, geleceğini umursar mı?

Sunî gündemi bir kenara bırakmak gerekir…

Tarikatta yok diye bir şey yok…

Uğur Korunmaz, Hz. Muhammed’in nurunun silsile yoluyla kendisine geldiğini cemaate anlatıyor. Dergâhta zikir yapan müritler cezbelendikleri zaman aşka geliyorlar ve sır odası denen yere geçip kapıyı kilitliyorlar. Bu sırada odada oturan Uğur Korunmaz’ın yanına gelen müritler, şeyhlerinin pantolonunu açıyorlar ve oral ilişkiye girerek kalem-i âlâ denen penisten gelen sözde nuru yutarak ilişkiye giriyorlar. Cezbelenmede ileri giden müritler ters yolla ilişkiye giriyorlar, yani fiili livata yapılıyor ve böylece biat etmiş oluyorlar. Ne yazık ki mağdurlar arasında çocuklar da var.

Soykan’ın titiz araştırmalarından polise verilen ifadeleri görüyoruz, kanımız donuyor. Müritler arasında eşini, eniştesini, kız kardeşini, annesini, nişanlısını hatta yasak aşkını şeyhine götürüp ısrarla badeletenler, biat aldıranlar var ve bu konuda çok istekli oldukları gibi bir tanesi şöyle diyor “Eşim badelenmedi ama onun da badelenmesini isterim.”

Kitabı tamamen anlatmak doğru olmayacaktır. “Sistem” var ortada ve bunu anlamak adına mutlaka okumanız gerekiyor. Ben özet geçiyorum. Müritlerin şikâyetçi olanı da olmayanı da polise her şeyin kendi rızasıyla olduğunu anlatmış. Zikir sırasında yanma yaşayan mürit eğer gidip badelenmezse kafayı yermiş.

Benim şüphe ettiğim noktalardan biri erkek ve kadın müritlere bir şeyler içirilerek bunun sağlandığı olsa da aslında bilimsel olarak olan sözde yanma hâlinin açıklaması hiperventilasyondur. Yani müritler zikir sırasında oldukça derin bir şekilde sürekli olarak nefes alıyorlar ve kafa sallıyorlar. Bunun sonucunda ortaya bir sarhoşluk hissi çıkıyor. Sonra kendinden geçen müritler sır odasına geçip badeleniyorlar.

Asıl çarpıcı olan şey başka…

Dergâhta yapılan aramalarda çocuk pornosu, hayvan pornosu ve çeşitli DVD’ler, CD’ler bulunuyor.

Bir de “Edeb Ya Hu” pankartı bulunuyor.

Aklını teslim eden her şeyini teslim eder. Aklını teslim eden bir kimsede özgürlük olmaz. Aklını teslim eden bir kimse şerefini, namusunu hiçe sayabilir. Aklını teslim eden kimse vatanını da teslim eder.

Ahlâksızlıkların çoğaldığı ve Lut kavmine döndüğümüz söylemleriyle insanları kendilerine çekenlerin yapmadıkları rezillik kalmıyor. İlginçtir, ahlâksızlıklar en çok bunların işine geliyor. Toplumdaki bir sorundan şikâyet edenler kucağa düşer gibi gizli ahlâksızların kucağına düşüyorlar. Çok ilginç, değil mi?

Son günlerde görüyoruz…

Sokak ortasında sevişenler, aynı tornadan çıkmış gibi çırılçıplak şekilde caddelerde dolaştırılanlar, “Sonunuz geldi” diye kendini yakanlar… Toplum bu olaylar karşısında “Zıvanadan çıktık” diyor. Kimi şeref yoksunları Türk milletini Lut kavmine benzetip hakaret ediyor. Bir de şöyle hadisler uyduruluyor:

Bu dangalağın uydurmasıyla beraber her şey birbirini tamamlıyor. Bir vakitler, “Yollar kısalacak, kendi sesinizi duyacak ve kendi görüntünüzü göreceksiniz” kâbilinden uydurma hadislerle milleti teknolojiye karşı mesafeli hâle getirenler vardı. Şimdi ise bu dangalaklar var. Erdem Özveren isimli hesaba dikkat edin, bu hesap bir “şeriatçı operasyon” hesabıdır. Şeriatı savunan ve isteyen sıradan biri değildir.

Dinci yobazlar “Dar’ül-harpte her şey mübah” derler.

Ergenekon kumpaslarında iftiranın, yalanın her türlüsünü görmüştük. Bir ülkeye ihanet etmenin bile mübah olduğu gerçeğini Türk toplumu anlamak zorundadır.

Devletine aidiyet duyan Türklerin çok iyi bilmeleri gereken bir şey vardır.

Devletin omurgası hiyerarşidir. Tarikatlar, cemaatler, Mason locaları vb. her türlü çıkar grupları devletin omurgasına eklemlendikleri zaman ortaya çarpık bir görüntü çıkar. Bu çıkar grupları emri devletten değil dışarıdan aldıklarında ise omurga zayıflar ve devlet ayakta duramaz hâle gelir.

Adam şeyhinin kurtarıcı olduğuna inanıyor. “Zaten öleceğiz; bana cennette sonsuz seks, sonsuz şarap vadettiler.” diyor. Mehdi vey Mesih olduğuna inandığı bir kişiye biat eden, sözde halifelerin elini öpen kimseler emri devletten alır mı?

“Dünya malı dünyada kalır” deyip milletten arsa, ev ve para toplayan tarikatların -örneğin Kırklari tarikatının- orta çağ kiliselerinden farkı nedir? Eski devirlerde kocası ölen kadınların mallarını kiliseye alan, kendilerini de kilise hizmetlisi yapan Vatikan’la bunlar arasındaki fark nedir? Birinin Latince, diğerinin Arapça dua etmesi mi? İddia edildiği gibi vahdet inancı mı? Teslis inancı vahdete aykırıysa güya dünyanın, kâinatın yönetimini üstlendiğini iddia edenlerin yaptğı ne?

Kırklari şeyhinin yaptığı rezillikleri niye anlattım?

Çünkü yukarıda da bahsettiğim gibi ortada bir “sistem” vardır. Ergenekon’da sözde tanık yapılan birinin “Ağzıma da verdiler, kucağa da oturttular” dediği kayıtlara geçmiştir. Geçmişte çocuklara istismarda bulunan şeyh ve vakıflar ifşa olmuştur. Bunlar yalnız cinsî sapıklıktan doğmaz. Kırklari’ye biat etmek için fiili livata yapan erkeklerle şeyhin “Kimileriyle ileri giderek karşılık verdim ve seviştik” dediği kadınların birçoğu kendi isteğiyle yaptıklarını hatta önemli bir kısmı yine gideceklerini söylüyorlar.

Çok afedersiniz ama götünü veren her şeyini veriyor. Bu iğrenç ama varlığı kesinleşen sistemin özelliği işte budur. Erkek olsun kadın olsun hepsi aynı psikolojidedir: “Yattık bir kere, ortada bırakılamam.”

İşte böyle vatanı da götleri gibi teslim etmeye kalkanlar eksik olmuyorlar. Emniyet geri vermediyse geri versin de “Edeb Ya Hu” diye pankart asacakları şu günleri iyi değerlendirsinler (!).

Yapay olaylarla yapay karşı devrim yapmaya kalkan çapsızlara da bir hatırlatma…

Tarihin çöplüğü oldukça somut bir gerçektir.