İstanbul Barosu seçimleri sona erdi. Yeni başkan Prof. Dr. Ümit Kocasakal oldu. Kocasakal’ın, anayasanın değişmez maddeleriyle ilgili açıklamaları sol ve demokrasi maskeli tipleri öfkelendirdi. Orhan Miroğlu, bu açıklamaların TBMM’ye ve siyasi partilere karşı yapıldığını söyleyerek sivil darbe provokasyonu yaptı. 

Yarın bir gün Kocasakal’ın görevden uzaklaştırıldığını görürsek şaşırmayacağımız bir ülkede yaşıyoruz. Demek ki faşizm yanlış yerlerde, yanlış noktalarda aranıyor.

Siyasi iktidar, kendini Kemalizm’e karşı vazifeli görüyor. Kendini karşı devrimci olarak konumlandırıyor. Sol maskeli neoliberaller de bu gerçeğin üzerini örtmeye çalışarak iktidarın ekmeğine yağ sürüyor. 

Kemalizm’e  saldırılırken ya da fon vurgununda milletten çalınırken suskun kalıp anayasanın dört maddesi savunulunca çıldırmak, bu ülkedeki sisteme dair âdeta bir turnusoldur. 

Ergenekon ve Balyoz kumpaslarını hatırlayalım.

Yine aynı sol maskeli neoliberaller hem siyasi iktidarla hem de FETÖ’yle sıkı iş birliği içindeydi. Ne var ki ar damarı çatlamış olan bu tiplerin siyasi iktidar eleştirisi yapıyor görünerek başkalarını siyasi iktidara destek olmakla suçlamaya kalkması, üstlerindeki neoliberal pisliği başkalarına bulaştırma çabasından ibarettir.

Bir diğer aday olan İbrahim Kaboğlu’nun listesinde Öcalan’ın avukatlarının da bulunması, son dönemde tekrar yürürlüğe konulan açılımın bir parçası olması değil de nedir? AKP tek başına iktidarı kaybedince rafa kaldırılan, AKP yerel seçimlerde ikinci parti olunca raftan indirilen açılımı demokrasi ve barış diye yutturmaya kalkışmak, mevcut iktidarı desteklemekten başka ne şekilde algılanabilir?

Bu vatanın gerçek solcuları her zaman milli bir duruş sergilediler. Hiçbiri Türk milliyetçiliğine düşman olmadı. Aksine pek çoğu, değiştirilip dönüştürülerek dincilik sosu eklenmiş milliyetçiliğe karşı oldular; o tip milliyetçiliği gerçek saymadılar. Mustafa Kemal’i rehber bildiler ki Mustafa Kemal etten kemikten bir lider olmadığı için hâlâ bu vatanı yürekten seven herkesi birleştirmektedir.

Şunu da biliyoruz ki talan düzeninde bütün hırsızlar kardeştir. 

Ve bütün hırsızlar çalarken kardeş, paylaşırken düşmandır.

Bazı politikalarda en olmayacak gibi görünen iş birliklerinin kolayca kurulmasının arkasında yemyeşil renkli bir duygusallık yatmaktadır. Biliyoruz ki vatandaş en ufak işleri için ya da borçları için kanser edilecek kadar uğraştırılırken koltuk uğruna yapılan iş birlikleri bürokrasiyi mermi hızında harekete geçirir.

Ancak akıl gözü açık olanların deklanşör hızı her şeyi kaydetmektedir. Ne kadar derine gizlenirse gizlensin, gerçekler gerçek olmaktan çıkmaz. 

Siyasi iktidarın -gerçekte müesses nizamın- gücü, muhalif görünenlerin kalbinden başlar. Koçbaşlarıyla, Noel Babalarla evin kapısı zorlanıp bacalarından içeri girmeye çalışanlar kaybetmeye mahkûmdurlar. 

Kemalizm’i bitti zannedenler ya da yok etmeye çalışanlar da şu üç gerçeği bilsinler:

Birincisi, Kemalizm iktidar olmak için koltuğa ihtiyaç duymaz. O, kalplerde ve zihinlerde iktidar olur.

İkincisi, Kemalizm çoktan Türkiye’nin sınırlarını aşıp dünyada antiemperyalizmin merkezine yerleşmiştir.

Üçüncüsü, tüm savaşları Mustafa Kemal kazanır.

Barış, ahlaklı insanların dilinde anlam kazanır. Döneklerin, kullanışlı taşeronların barıştan söz etmesi barışı lekeler.

Ülkemizde olan budur.

Aşağılık vatan haininin tişörtündeki “timsah”, güya barış için gözyaşı döken kullanışlı taşeronların simgesi oldu.

Biz buna “timsah gözyaşları” diyoruz.

Çünkü gerçekte hiçbir şey barış adına yapılmıyor.

Gerçek bir barışta ne verildiği, ne alındığı konuşulur. Bugünkü sözde barışta kimin ne verdiği, kimin ne aldığı gizleniyor.

Siyasetin dinozorları “Silah bırakanlarla omuz omuza savaşacağız.” diyor.

Basın ve medyanın borazanları “Onları topluma kazandıracağız.” diyor.

Anayasa değiştirme fetişistleri “Onlarla Türk milleti çatısında buluşacağız.” diyor.

Hepsi iktidar partisinden beslendiği için el birliğiyle düpedüz yalan söylüyor. Adına “barış” diyor, yalana barış demeyene de “faşist” diyor.

Terörist gidecek dağda yaşayacak, her türlü silahlı eğitimi alacak, Fırat Çakıroğlu örneğinde olduğu gibi bir adamı nereden ne şekilde bıçaklayacağına kadar öğrenecek, dağda isyan hâlinde yaşamanın getirdiği psikolojiyle güya topluma kazandırılacak.

Ne istiyorsunuz kardeşim bu milletten siz?

İnsanların hukuktan yana şikayet ettiği, hukukun hukuk olmaktan çıkıp prosedüre dönerek suçluların promosyon olarak tatile gönderildiği sisteme dönüştüğü bir ortamda teröristimiz mi eksikti?

Bu nasıl barış?

13 tane kadını ve çocuğu öldürüyor, serbest kalıyor, “barış” oluyor. Öyle mi?

Bu barışta Türk milletine mağlubiyet, bölücülere zafer psikolojisi aşılanıyor. Milletin psikolojisi çökertilip ihanet de her yere sıçratılırken bir de savaşın kapımızda olduğu iddia ediliyor.

Savaş kapıdayken milletin psikolojisini bozanların ihaneti, düşmanların bombalarla vereceği tahribattan daha tahrip edicidir.

Biz ne zaman AKP’nin iktidardan gitme sinyalini aldığını görsek milletçe “Savaş ve Barış” romanını okumaya başlıyoruz.

Bir yanımız “barış” oluyor, diğer yanımız “savaş”.

Tek bir suç kaydı olmayan tertemiz Türk çocuklarına “faşist katil” diye saldıran timsahlar, otuz bin insanın katilleri için gözyaşı döküyorlar.

Bundan âlâ tiyatro mu olur?

Açılım tiyatrosu bir defa gerçekleşti, o zaman trajediydi.

İkinci defa gerçekleşiyor, adı komedidir.

“Siyasi iktidarın ayakta kalabilmek için küresel güçlerle Türkiye’yi dizayn etmeye çalışması” adlı oyuna hoş geldiniz.

Kısa bir oyun…

İyi eğlenceler.

Tıpkı kendisinin ve AKP camiasının bölücü terör örgütüyle ve FETÖ ile olan geçmişini unutması gibi…

Siyaset sahnesi hayli ilginçtir.

Vamık Volkan gibilerin memlekete gelip devleti idare edenlere ABD’nin emirlerini iletmesinin ardından Kürt açılımı resmen başladı. O günlerde sokaklara inip şehitlerini anmak ve teröre tepki koymak isteyen bizim gibi gençlerin karşısında FETÖ iltisaklı polisler belirirdi.

O polisler Türk bayrağı açmana tahammül edemezlerdi. Tıpkı sözde Ergenekon örgütünden tutuklu Türk aydınlarının hücrelerindeki bayrağa, Atatürk posterine tahammül edemedikleri gibi… Ne var ki FETÖ’nün özellikle yetiştirdiği bu polisler, DHKP-C’li ve PKK’lı mahkûmların sloganlarına, hakaretlerine, subaylara hakaret etmesine epeyce hoşgörüyle bakarlardı.

Dediğimiz gibi açılım günleriydi. Hain elebaşısı Apo’nun İmralı’daki konforu konuşulurken Taraf avanesi her gün bir tarafından darbe uydurur, bu komik darbe iddialarıyla Türk ordusuna saldırırdı.

Fatih Camisini bombalayacağı iddia edilenler Kemalist Türk subaylarıydı. Helikopter kaldırıp milleti tarayanlarsa bu haberleri yapanların efendileri yani FETÖ’cüler oldu.

Erdoğan ve kurmayları için şovmenlikle itham edilmeye “terör durdurulmalı” demek yetiyordu. Bunu en iyi bilen de kendisinin ortağı Bahçeli’dir. Bahçeli “terörle mücadele edilmeli” der, Erdoğan da onu kandan beslenmekle itham ederdi.

Şimdi AKP’nin sığındığı iki dal da o kadar ilginçtir ki…

“Onlar emri Kandil’den alıyor…”

“Biz millîyiz.”

Apo’nun mektubu bir dünya insana okutan da bu iktidardı, her türlü milliyetçiliği ayaklar altına aldığını iddia eden de bu iktidardı.

Hakikaten, “kadere bak kadere”!

Bir grup insan, iktidarın Kürt açılımı ile elini taşın altına koyduğunu iddia ediyor ama unuttukları çok önemli bir şey var.

İktidarın elini taşın altına sokan neoliberalizmin efendileriydi. İktidarın elini taşın altından çekmesine neden olan da bugün masaya oturamadıkları için masaya oturmayacaklarını iddia ettikleri HDP’nin barajı geçmesiydi.

HDP belli bir oy oranına ulaşıp AKP’nin iktidarını tehlikeye atınca birdenbire işler değişti. Erdoğan’ın ve AKP’nin millî olası geldi. Ergenekon ve Balyoz’da mağdur edilen ama devletine küsmeyen Kemalist Türk subayları terörle mücadeleye koştular.

Önce Hendek’te sonra da 15 Temmuz’da devleti kurtardılar. 15 Temmuz’un ilk günlerinde güya Atatürk’e sarılan, “Artık liyakata önem vereceğiz” beyanlarında bulunan iktidar mensupları kısa sürede özlerine döndüler. Üç gün önceye kadar Fetullah sapığı için gözyaşı döken kalemşörlerse darbenin Kemalistler tarafından yapıldığını yazıp sınırları aşmaya çalışıyorlardı.

İşin özü şuydu: Kürt açılımı sayesinde oylarını garantiye alan AKP için HDP’nin oylarının artması ve yetmezmiş gibi CHP’yle “birlikte iyi sallaması” her nedense terörün hortlamasına yetmişti!

Türkçülere “kandan besleniyorsunuz” diyen iktidar için yegâne söylem terörle mücadele oluverdi.

Gerçek şu ki Erdoğan dün ak demişse doğrudur. Bugün kara diyorsa doğrudur. Dün dost diyorsa doğrudur ve bugün düşman diyorsa doğrudur. Kimler için? Devleti ve milleti Erdoğan olanlar için…

Kraldan çok kralcı olanımıza “Tayyiban” demekte bir mahsur yoktur.

Bakın…

Sedat Peker, bir suç imparatorluğunu ifşa etmiştir. Şunu unutmayalım: Suçlu için kurtuluş her zaman bir suç daha işlemektir. Bunun sonu yoktur, ta ki adalet tecelli edinceye kadar.

Devletini ve milletini seven herkesin görevi de adaleti tecelli ettirmektir. Adaleti tecelli ettirerek vatanın geleceğini aydınlatmaktan daha güzel, daha keyifli, daha kolay ne olabilir?

Sözün özü…

Terör sicili kabarık olanların devletleşmesi, devletin terörize edilmesidir. Türk devleti buna müsaade etmez, ETMEZ.