Fransız Yazar Claude Farrere, 1922 yılında Mustafa Kemal ile görüşmek için İzmit’e geldi. Ayağının tozuyla nasihat etmeye kalktı: Daha fazla kan dökülmemeli, artık savaşa son verilmeli, barış masasına oturulmalı.

Mustafa Kemal’in cevabı sert olur: “Bize bunları söylemek için gelen bir kişiyle konuşacak bir şeyimiz olamaz.”

Son günlerde İran’a sürekli nasihat eden sözde siyasetçileri ve gazetecileri görünce Mustafa Kemal’in Farrere’ye verdiği cevabı hatırlamamak mümkün olmuyor.

İsrail, Filistin’de katliam yapıyor. Uzun süredir sürdürdüğü baskı politikasını en vahşi renklere bürüyor, katliam yaptığı yerlerde şölenler düzenletiyor, sonra Epsteingilleri de yanına alarak İran’a saldırıyor.

Bu sefer İran’da masum insanları öldürüyor. Bir ülkenin doğrudan sivil ve asker liderlerini hedef alıyor. Sivillerin ölümünü küçümsüyor, BM’de ülkelerin aklıyla alay ediyor.

Ve Hürmüz’ün suları kabarıp savaş beklenmedik bir hâl alınca içeride, dışarıda “sahibinin sesi” yine harekete geçiyor.

İran’a nasihat edenlerin derdini anlayabiliyoruz. O derdin ne olduğunu, bir kez daha özetleyelim:

Bugün Japonlar kendi siyasetçilerine ABD karşısında eğilip büküldükleri için çok kızsalar da “tarihin sonu” tezini ortaya atan Francis Fukuyama da Japon asıllıydı. Atom bombasının getirdiği anomaliden olacak, kasabın bıçağını yalayan koyun sendromuna kapılan sözde siyasetçi ve fikir adamları, Japon halkının yüzünü kızartıyor.

Fukuyama, “Tarihin sonu geldi!” diyordu, “Tarihin Sonu ve Son İnsan” isimli kitabında. “Tarihin sonu geldi, Batı usulü liberalizm ve demokrasi kazandı.”

Sovyetler 1991’de yıkılmış, güya tarihin sonu da 1992’de gelmişti.

Crumpton’un “İstihbarat Sanatı” kitabında anlattığı gibi ABD’de bir rehavet başladı. Kongre üyeleri arasında CIA’nın ve ordunun bütçesinin azaltılmasını isteyenler vardı. ABD artık rakipsizdi, komünistler yoktu, Çin dikkate alınamazdı, Orta Doğu eldeydi. Bu kadar para harcamaya gerek yoktu.

Ancak güneş doğduğu sürece her zaman hayat vardır. Bir hayat biterken diğeri başlar. Asyalı bir millet olan Türklerin mezarlıklarına gidin. Yeni mezar alanlarının başlangıçta kuru bir arazi olduğunu görürsünüz. Bir süre sonra ise artık orada yeni bir hayat başlayacağını, toprağın hayat bulacağını, yol kenarlarını ve mezarları çiçeklerin, ağaçların dolduracağını göreceksiniz.

Türkçede “bit-” fiili hem sona ermek hem de başlamak anlamındadır.

Sovyetler dağıldığı zaman eski Sovyet toplumları zor ve onur kırıcı günler yaşadılar. Türkiye’de bazı gazeteler yalan yazıyordu. Yoksul bir halkın Türkiye’ye turizm için geldiğini iddia ediyordu. Daha sonraki resmi açıklamalara göre Türkiye’de bir milyon kaçağın olduğu anlaşılıyordu.

Natalia, Nataşa’ya dönüyor ve Sovyetlerin gizli evrakları, II. Dünya Savaşı’nda savaşmış askerlerin miğferleri, ekipmanları, madalyaları ticari müzelerde satılıyordu. Bunları bulabileceğiniz ticari müzeler hâlâ mevcuttur.

Epsteingillerin insan kaynakları (!) Doğu Avrupa’da hazine bulmuştu.

“Kural temelli dünya” dediler ve askeri operasyonları, terörle mücadeleyi, kendini savunma hakkını sadece kendilerine hak gördüler.

Eski tarihin sonu, yeni tarihin başı oldu.

Rusya, Primakov’la kıpırdanmaya başladı ve Putin’le kendine geldi. Çin, 1991’de kendine bile zar zor yettiği sanayi alanlarında ihtiyaç fazlası veren bir ülkeye döndü.

Tek kutuplu dünyaya karşı alternatifler doğmaya başladı.

Türk dünyasının en azından rahat bir nefes almaya başlayacağı, zaman zaman sıkıntılar yaşayacak olsa da istikrarı yakalayacağı dönem de bu dönem olacaktır.

Rusya’nın kuzeyden güneye, Çin’in doğudan batıya ulaşma arzusunda Türk cumhuriyetleri kilit rol oynadığı için Türkistan’a nispeten istikrar yerleşmeye başladı.

Rusya kendince Türk dünyası açılımları yaptı, bazı medya grupları “Türkistan” ifadesini yeniden kullanmaya başladı. Rusya-Çin-ABD-Avrupa-İsrail arasındaki mücadele, Türk dünyasında korunaklı bir çatı oluşturdu.

Kırgızistan, Özbekistan, Türkmenistan arasında bazı toprak değişimleri oldu; tansiyon azaldı. Alfabe birliği de Türkiye’nin Batı emperyalizmiyle karşı karşıya geldiği ölçüde hızlanmaya başladı.

Liberal hatta neoliberal olacak kadar özgürlükçü olan Batı, bir yandan “sanal tiranlık” inşa ederken diğer yandan kural temelli dünyayı yıkmaya başladı.

İsrail’in Filistin’de yaptığı katliamlar, aslında kural temelli dünyanın yıkımıydı.

Emperyalist, her zaman zalimdir. Baskıcıdır, zorbadır. Liberal filan değildir. Batı emperyalizmi dünyayı sanal bir kafese çevirirken, basını ve medyayı sahtekârlıkla özdeşleştirirken, bilimi ve teknolojiyi sadece yıkım için kullanırken Batı’nın özgürlükçülüğüne methiyeler düzenlerin tedirgin olduklarını gözlemliyoruz.

Tedirginler, terliyorlar.

Yüzsüz oldukları için saf değiştirmekte bir sakınca görmeyecekler ama “Ya kabul görmezsek?” sorusu hepsinin içini kemiriyor.

Memleketin nasıl soyulduğunu anlatan haberleri “en uzun lahmacun rekoru” haberiyle gölgemeye çalışan maskaralar, Batı’nın hiçbir değer taşımayan köle insan projesinin örneğini teşkil ettiler. Değerleri olmayan köle insan, yarın Batı’yı da satmak isteyecektir.

Milli Mücadele zaferle sonuçlanınca Ankara lehine taraf değiştiren kalemler ve silahlar, Milli Mücadele’den önce tam bağımsızlığı ve yaşama hakkını horlayan hırıltılı seslerden ibarettir.

Ne mezhepçilerin derdi Sünnilik-Şiilik ne de özgürlükçü geçinenlerin derdi İran halkının özgürlüğüdür. Sünni liderlerin İsrail’le yakın dostluğu, sözde özgürlükçülerin ikiyüzlülüğü artık daha fazla konuşuluyor. Tıpkı Batı ülkelerinde Siyonist çıkarlarının getirdiği zararların sorgulanmaya başlaması gibi…

Tüm maskeliler, ekmeğinin peşindedir.

Ancak ekmek var, ekmek var…

Sürgünden sürgüne koşan Dante diyordu ki: “Başkasının ekmeğinin ne kadar tuzlu, başkasının merdiveninden çıkmanın ne denli zor olduğunu göreceksin.”

Sürünerek çıkanlar ve önüne ne gelirse yiyenler için böyle bir zorluk hiç olmadı.

İsrail ve ABD öyle bir şey yaptı ki hem kendi iplikleri pazara çıkıyor hem de dincilerin ve sözde özgürlükçülerin maskesi düşüyor.

Kural temelli dünya yıkılıyor ama tek kutuplu dünya, efsanevi kıtalar gibi sular altına gömülüyor.

Yeni dünyanın doğum sancıları can yakıcı olsa da insan onurunun ayaklar altına alındığı bir dünyadan daha acı değildir.

Sahte Damatların Büyük Çöküşü!

Bilirsiniz, Sadık Şendil’in 1967 yılında yazdığı “Yedi Kocalı Hürmüz” diye klasikleşmiş bir müzikal vardır ve Türkiye’de binlerce kez sahnelenmiştir. Hürmüz adında bir kadın, etrafındaki her erkeğe kendini beğendirmeye çalışır; herkes ona sahip çıktığını zanneder ama sonunda gerçek ortaya çıkar.

Hürmüz’ün tek bir kocası vardır. Gerisinin elindeyse sadece boş bir nikah kağıdı…

2026 Mart’ında Hürmüz Boğazı’nda tam olarak bu oyun sahnelendi.

Ve sahte damat rolünü üstelenen, Trump’tı.

Sahne 1: Kutsanma Töreni ve İlahi Misyon

Her büyük fiyaskonun başında bir “seçilmişlik” hikayesi vardır.

Trump kürsüye çıktı. Etrafında Amerikan bayrağı. Yanında sadakat yemini etmiş bakanlar. Arka planda, güçlü bir tesadüf eseri, dini ritüelleri andıran bir açılış töreni. Sanki Hürmüz Boğazı’nı fethetmek için yukarıdan bir işaret gelmişti.

“Tanrı bu görevi bana verdi.” Edasında konuşmalar yapıldı.

Bakanlar “Tarihi bir an!” dedi.

Danışmanlar “Deha!” dedi.

Kalabalık “Amin!” dedi.

Mustafa Kemal ne dedi?

“Aklın ve bilimin dışında rehber aramak, gafletin ta kendisidir.”

Ama kimse sormadı çünkü sormak, Oval Ofis’te kariyerini ve konforunu imha etmekti.

Sahne 2: Yedi Damat Boğaza Koşuyor

Hürmüz Boğazı’na kim sahip değildi ki?

ABD geldi: “Bu Boğaz bizimdir, özgürlük gemilerimiz geçecek!”

İngiltere koştu: “Biz de varız, ittifak borcu!”

Körfez şeyhleri atladı: “Bizi de yazın, petrolümüz var!”

AB temkinli adım attı: “Biz de destekliyoruz ama efendim…”

BM bildiri yayımladı: “Kaygıyla takip ediyoruz.” (Her zamanki gibi sahte bir endişeyle.)

Kısacası herkes Hürmüz’e sahip çıkıyordu.

Tıpkı 7 Kocalı Hürmüz müzikalindeki gibi: Herkes damattı. Herkes yatak odasının kapısındaydı. Ve herkes akıl almaz sözler vermişti.

Ama Hürmüz’ün tek bir kocası vardı.

Ve o koca, Boğaz’ın kıyısında sessizce bekliyordu.

Sahne 3: Gerçek Koca Sahneye Çıkıyor

İran, büyük bir operasyona gerek duymadı.

Birkaç stratejik hamle. Birkaç mayın. Birkaç sinyal.

Ve Hürmüz’ün baş döndürücü hayaller kurduran kapısı kapandı.

Bütün o “tarihi operasyon”, bütün o “ilahi misyon”, bütün o “Tanrı bana bu görevi verdi.” nutuklarının sonunda şu tablo ortaya çıktı:

* Petrol 100 doların üzerinde.

* Yüzlerce Amerikan askeri bayrağa sarılı tabutlarda.

* Piyasalar panik içinde.

* Müttefikler sessiz.

* Ve Oval Ofis’te Trump… Telefon rehberini açmış, Putin’i arıyor.

Müzikaldeki o sahneyi hatırlayın: Sahte damatlar tek tek kıçlarına tekme yiyerek kapıdan çıkarılır. Geriye sadece gerçek olan kalır.

Yedi kocalı denilen Hürmüz’ün gerçek ve tek kocası, kimsenin aklına getirmek istemediği o isimdi: Tahran.

Sahne 4: Moskova Hattı ya da “Putin Abi Yardım Et”

İşte en dramatik perde bu.

Dünyanın en güçlü ordusu, kendi başlattığı kaosu durdurmak için rakibini arıyor.

Ve masaya ne koyuyor, biliyor musunuz? Ukrayna’yı. Yani Trump başka bir milletin kanını, kendi hatasının bedeli olarak ödüyor.

Buna dış politika mı deniyordu? Yoksa kahpelik mi?

Mustafa Kemal’in “tam bağımsızlık” ilkesi şunu söyler: Başkasının kapısında el pençe divan durmak, büyük devletin değil, stratejik iflasın işaretidir.

Trump’ın Moskova’yı araması, bir süper gücün arabuluculuk araması değil, elindeki kozu hatta iktidarının namusunu bile çoktan kaybettiğini kabul etmesidir.

Sahte damat, Hürmüz’ün kapısından kıçına tekme yiyerek kovulmuştur.

Sahne 5: Liyakatsizliğin Kadrosu

Bir de şu var: Bu operasyonu kim planladı?

Uzmanlar mı? Hayır.

Bölgeyi bilen stratejistler mi? Hayır.

Yıllarca Orta Doğu’da saha görmüş analistler mi? Hayır.

Trump’a sadakati belgelenmiş, itirazsız baş sallayan, “Efendim, harika fikir!” diyen kadro.

Bakanlar mı atandı? Uzmanlığına bakılmadı, bağlılığına bakıldı.

Danışmanlar mı seçildi? Doğruyu söyleyen değil, isteneni söyleyen oturdu o makam koltuğuna.

Ve bu kadro “Epic Fury” adını koydukları operasyonu tweetlerle duyurdu. Zafer fotoğrafları çekti. Dini toplantılar düzenledi. İlahi okudu.

Ertesi gün 7 ABD askerinin tabutu kargoyla geldi.

Final: Perde İniyor, Fatura Kalıyor

“Yedi Kocalı Hürmüz” müzikalinin sonunda sahne karanlığa bürünür. Bütün sahte damatlar ellerinde birer boş kağıtla dışarı çıkar. Hürmüz ise gerçeğiyle baş başa kalır.

2026’nın bu “Epic” operasyonu da aynı finalle bitti:

İran rejimi yıkılmadı.

Petrol inmedi.

Tabutlar geldi.

Moskova’ya telefon açıldı.

Ve dünya şunu not etti:

Stratejik deha, savaşı başlatmak değil, sonunu görebilmektir.

Bunu göremeyenler ne yapar?

Tweet atar.

Kutsanma töreni düzenler.

Putin’i arar.

Ukrayna’yı pazarlık konusu yapar.

Ve tarih; Hürmüz’ün kapısında iştahla bekleyen o sateh damatları, kaybettikleri boğazın adıyla anar.

[Hürmüz’ün tek kocası vardır. Her zaman da öyle olmuştur. Gerisine “Epic Fury” (Destansı Öfke) derler. Ama gerçek adı: Yağmacı iktidar hırsı körlüğüdür.]

Daha önce yazdığımız bir etimolojiyi tekrar aktararak konumuza giriş yapalım.

“Terör” kelimesinin kökeni Latince “terrere”ye dayanır. “Terrere” sözcüğü “korkutmak, dehşete düşürmek, tedirgin etmek, dehşetle caydırmak” gibi anlamlara gelir.

Teröristin amacı sadece korku yoluyla sindirmek, moral bozmak değildir. Korku, insanın hayatta kalma mekanizması olduğu kadar duygudur da. Dolayısıyla korku duygusu, insanı yöneten duygulardan biridir.

Dehşete düşmüş bir toplumda aklıselim aranmayacağı için bölünmüşlük, telaş, dolayısıyla da kaos vardır.

Böyle bir toplum her türlü komploya müsaittir.

Demek ki bir terör örgütünün herhangi bir ülkeye gerçekleştirdiği saldırılardan bir müddet sonra insanların karşısına dikilmek, onlara “Yakın zamanda şehit verdik.”, “Terör var, eğlenmeyin.” gibi ifadelerle telkinde bulunmak doğru değildir.

Terör, huzursuzluk yaratmak ister. Asker, insanları mutlu yaşayabilsin diye hayatını feda eder. Askere vefa gösterildiği sürece yaşamı devam ettirmek de esasında terörle mücadelenin bir parçasını oluşturur.

İsrail’in kuruluşundaki terörü çok az biliriz. O terörün İsrail’in iktidar partisi Likud’un temellerini oluşturduğunu, Netanyahu ve benzerlerinin uyguladığı siyasetin hamasi olarak değil gerçekten terör siyaseti olduğunu ise çok daha az biliriz.

Oysa bu siyasetin ve İsrail’in temelinde IRGUN (Tsava-Leumi / Ulusal Askeri Örgüt) olarak bilinen terör örgütü vardır. Her ne kadar Haganah gibi örgütler de olsa IRGUN’un daha önemli olduğunu söyleyebiliriz.

Burada biraz eskiye gidelim.

Günümüzdeki en yararsız tartışmalardan birinin, sanki bugünün meselesiymiş gibi “Abdülhamid-İttihat ve Terakki” tartışmaları olduğunu yazmıştık. Elbette tarihin bir meselesi olarak ele alınması başkadır ancak tam bir hastalığa dönen bu tartışmalar kişilerin ve görüşlerin sembolleştirilmesini de geçti. Tam bir fesata dönüştü.

Kimisi Abdülhamid’i kimisi İttihatçıları Siyonistlerle hareket etmekle suçluyor. İnternet ortamında Mustafa Kemal de dahil olmak üzere pek çok tarihi şahsiyetle ilgili uydurulmuş bilgiler, sözde kitap görselleri, çarpıtılmış bilgiler yer alıyor. Bu paylaşımlar üzerinden toplum bölünüyor. Bu yalanlara inananlar fanatik derecede kendi devletlerine düşman oluyorlar ama devleti, milleti korumak davasında olduklarını zannediyorlar. Kandırılmışlık psikolojisi içerisine giriyorlar.

Siyonizm’in tarihi gelişimini göz önüne almadan konuşmak yanlıştır.

Yahudiler Osmanlı topraklarında Avrupa ve Rusya’ya göre daha iyi şartlarda yaşadılar. Bu nedenle ilk Siyonistlerin önemli bir bölümü Türk düşmanı olmadığı gibi İsrail devletinin kurulması konusunda tam anlamıyla hemfikir değillerdi.

Aslen Odessalı bir Yahudi olan Zeev Jabotinsky ise Türk düşmanıydı. İsrail devletinin kurulması gerektiğine inanıyordu. İngilizlerle yakınlaştı, onlara yaklaşabilmek için de Yahudi katliamı yapan Rusya’ya kinini erteledi. Osmanlı’yı düşman belledi.

Türkiye’de Dr. Nazım Bey gibi isimlerle görüştü. Beklediği desteği alamadı. Osmanlı ve Almanya ise Siyonist gücü elinde tutmaya çalışıyordu. Siyonistler Osmanlı yönetimiyle görüşmeler, pazarlıklar yapsa da İsrail devletinin kurulması konusunda İngilizler istekliydi. Evanjelist siyasetçileri olan İngilizler, Jabotinsky ve yoldaşlarıyla beraber Yahudi lobisini büyük ölçüde kendilerine çektiler.

Tam bir istihbarat servisi işi olarak öne sürülüp durulan Moiz Kohen, Yahudi İttihatçı, pazarlıkçı Abdülhamit söylemlerinin altında Siyonist komplosu yatar. Cahilce yapılan propagandalara karşı gerçekte Munis Tekinalp’in Yahudi olduğu bilinirdi, Osmanlı delegesi olarak Dünya Siyonist Kongresine katılmıştır.

İttihatçıların arasında Yahudiler olması normaldir çünkü bunlar Osmanlı tebaasıydı, Osmanlı bir imparatorluktu, üstelik Türk çocukları savaştan savaşa giderken zenginleşip aydın kimseler haline gelenler de bunlardı.

Abdülhamit zamanında Kudüs’e ciddi bir Yahudi göçü olduğu, Rothschildlerin bu işlerdeki rolü gerçektir. Ancak eğer Jabotinsky’nin ve İngilizlerin Türk karşıtı propagandası olmasaydı belki I. Dünya Savaşı’nın seyri daha başka olacaktı.

Sosyal medyanın en büyük propagandalarından biri, Türkler ve Yahudilerin savaşmadığı yalanıdır. Bu yalan hem tarihi okuyup analiz etmeyen hem de hiç okumayanların ortak iddialarından birisidir.

Yahudiler neredeyse 2000 yıl boyunca kendileri için savaşmadılar, bu bir.

2000 yıl sonra Yahudi’nin Yahudi’yle omuz omuza savaştığı savaş Çanakkale’dir, bu iki. Siyon Katır Bölüğü nakliyecilik hizmeti gördüğü bu cephede savaşmış, tecrübe elde etmiştir.

Kudüs’ün bizden alınmasında Rus ve İngiliz Yahudilerinden oluşan Tüfekçi Alayı büyük rol oynamıştır, bu da üç.

Devletler birbirleriyle bütün savaşlarını açıktan yapmazlar. Yahudi toplumu tüm dünyada fesatçı bir kavim olarak bilinir. Yaşadıkları çok dramatik olaylar olduğu doğrudur, anti-Semitizm’in Siyonizm’i fazlasıyla beslediği daha doğrudur. Siyonizm’in Yahudilerin başına çok iş açtığı, yaşanan felaketlerin Yahudileri kamuflaj ustası yaptığı bir başka doğrudur.

İngilizler Siyonistlere bir devlet vermiştir ama Siyonistler İngilizleri o devletin topraklarında istmemiştir. Tamamen bağımsız olabilmek için Haganah, IRGUN gibi terör örgütleri kurdular. İngilizlere karşı terör faaliyetleri uyguladılar.

Bu terör faaliyetlerinden ötürü asılanlardan biri Kürt Yahudisi Moshe Barazani (Barzani) idi.

Rusya-Ukrayna Savaşı’nda gündeme gelen konulardan birisi Nazilerdi. Pek çokları için Zelensky’nin Yahudi olması nedeniyle Ukrayna tarafında ırkçı faaliyetlerin bulunması mümkün değildi.

Oysa iki tarafta da Nazizm ideolojisine mensup gruplar ve bu grupların kullandığı semboller vardı.

Ancak esas mesele şudur: Zelensky’nin ya da bir başkasının Yahudi olması o kişinin Nazi ideolojisine sahip olmasının önünde engel değildir.

Nazi Almanya’sı kurulmadan hemen önce ve Nazi iktidarının kurulduğu yıllarda Aryanist teoriyi savunan, Yahudilikten nefret eden, Yahudilerin en büyük sorunu olarak Yahudiliği görenler vardı. Bunda Avrupa aydınlanmasının temelinde Helenlerin olduğu inancının payı büyüktür. Çeşitli Yahudi yazarlara göre Yahudi dini ve kültürü Helenlerden aşırmaydı.

Bu konuya değinmemizin sebebine gelince…

IRGUN başta olmak üzere pek çok Siyonist oluşum, İsrailli veya dünyanın başka yerlerinden Yahudiler tarafından ciddi tepki görüyorsa bunun tek sebebi Yahudilerin tehlikeye atıldığı terör siyaseti değildir.

Bu tip Siyonistler aynı zamanda Nazilikle de suçlanmıştır ki bu da sadece ırkçı olmaları yönünden bir benzetme değildir.

Buyrun, Jabotinsky ve Mussoli’nin birlikte çekilmiş bir fotoğrafı:

Mussoli’nin sonradan hangi yöne gittiği önemli değildir. Onları hangi şartların bir araya getirdiği önemlidir. IRGUN gibi bir örgütün kurulmasını bu fotoğraf çok güzel anlatıyor.

Şimdi daha önce yazdığımız bir konuyu hatırlatalım.

Jimmy Carter döneminde ABD’nin baskısıyla İsrail, Filistin’le barış masasına oturdu. 1977 yılında IRGUN’un siyasi kanadı ve Netanyahu’nun da partisi olan Likud iktidara geldi. Likud’un başında Yahudilerin bir kısmının da terörist dediği IRGUN mensubu Menachem Begin vardı.

Siyonistler mızıkçılık yapsa da Carter kararlıydı.

Ne var ki ABD’nin bu girişimine karşılık Amerika ve Orta Doğu’daki Siyonist lobi harekete geçti. Petrol fiyatları kontrolden çıktı, Amerika’da Carter’ın üstündeki baskılar arttı. İran’da bir İslam Devrimi gerçekleşti, Amerikan elçiliği Filistin’in de dile getirildiği sloganların atıldığı bir baskınla basıldı, Amerikalı diplomatlar rehin alındı.

Ta ki Ronald Reagan başkan seçilene kadar. Onun yemin ettiği gün, rehine krizi de sona erdi.

O yıllara kadar Sosyalizm’in daha güçlü olduğu Filistin direnişinde kontrol köktenci İslamcılara geçmeye başladı. Enver Sedat bir terör saldırısıyla öldürüldü. Cinayetin faili, köktenci bir Filistinli idi.

77’de aşırı sağcı Likud iktidarı, aynı tarihlerde Filistin’in radikalleşmesi, 79’da İran İslam Devrimi, Türkiye’de gerçekleşen ve bir geçiş süreci olan Türk-İslam sentezinin İslamcılığa dönüştürüldüğü 80’darbesi…

Bunların hiçbirinin tesadüf olmadığını anlamamız gereken bir zamandayız.

İsrail’de bugün Likud iktidardır. Likud öteden beri terör siyasetinden yanadır. Netanyahu siyasi kariyeri boyunca “İran, nükleer üretmeye çok yakın.” diyen bir teröristtir. Maksadı ise kendi hastalıklı hayallerini gölgelemek, dikkati başka noktalara çevirmektir.

Her zaman olduğu gibi saldırıyor, sonra dönüp ABD’ye bakıyor.

1973’teki Yom Kippur Savaşı’nda ne oldu?

İsrail yenilmek üzereydi. Tıpkı bugün olduğu gibi o gün de ABD tarafından hava desteği sağlanmasaydı Siyonist lobi ağır darbe alacaktı. Ancak Nickel Grass Operasyonu ile İsrail kurtarıldı.

Şimdi birtakım İsrailli gazeteciler, “Yarı finalde İran vardı, yendik. Finalde Türkiye var.” diyorlar.

O meşhur sözü değiştirelim…

Özgürlüğümüze, insanlığımıza, namusumuz olan vatanımıza göz diken hiçbir Siyonist, filmin sonunu göremez.

Bir mucize olmazsa ya da büyük dünya liderlerimizden biri (!) sahte çıkışlarından birini yapıp Netanyahu’ya yine artı puan kazandırmazsa İsrail’deki iktidarın çöküşü yakındır.

Gerçi hoş…

İkisinin de elinde puanı kalmadı.

Türk milletine mensup olmakla gurur duyan tüm samimi vatanseverlerin birlik olma, birbirini gerçekten sevme, birbirine destek olma zamanıdır.

İyi şeylerin zamanı geçmez.

Unutmayalım.

Karanlığı daha da karartmak kolaydır. Mesele içindeki umut, sevgi ve cesaretle karanlığı aydınlatmaktır.

Bu da bizim Mustafa Kemal’e, onun emanetine canımızdan aziz borcumuzdur.

“Bir büyük aşk bir büyük nefreti yener.”

Ukrayna Yahudilerinden Jabotinsky, Rusya’nın Yahudilere yaptığı katliamları ve uyguladığı baskı politikasını unutturmak için Siyonistlerin yüz yıl önceki meselelerine böyle yaklaştı. Rahat yaşadıkları Osmanlı topraklarında Osmanlı kimliğini benimseyen Siyonist olsun olmasın her türlü Yahudi’yi lanetlerken “Türklerin yönettiği yerde çiçek açmaz, güneş doğmaz” diyordu.

Mussoli’nin arkadaşı olup beraber çalıştığı Siyonistlerce sonraları Nazi ve terörist olarak görülecek Jabotinsky’nin bu yaklaşımı kuru bir Türk düşmanlığından kaynaklı değildi.

Revizyonist Siyonistler, Londra’yla flörtlerini aşka dönüştürmüşlerdi ve o zamanlar Londra’yla aşk yaşamak Rusya’yla dostluğu gerektiriyordu.

Esas büyük aşk İsrail’di, sevmedikleri Avrupalıların Evanjelist olanlarıyla teselli olup metres olmayı kabul ediyorlardı.

Devletler arasındaki ilişkiler böyledir. Biriyle dostluk, bir başkasıyla düşmanlığı getirebildiği gibi bunun tam tersi de mümkündür.

Türk cumhuriyetlerinin Kıbrıs politikasıyla ilgili hayal kırıklığı yaşayanlar var. Eğer bir düşünce tamamen hayal üstüne inşa ediliyorsa hayal kırıklığı yaşamak kaçınılmazdır. Gerçeklerden koparsanız ayaklarınızın yere basması mümkün olmaz.

Yıllardan beri internet dünyasında birtakım propagandalar yürütülür. Bunların bir kısmı Türk dünyasının tamamen asimile olduğu yönündeyken bir kısmı Turan ordusunun kurulduğu, Türk birliğinin zamanımızın siyasi kahramanlarınca kurulmak üzere olduğu üzerinedir. Birincisi yanlıştır, ikincisi gülünçtür.

Türk tarihinde “Türkistan Rönesansı” denilen bir dönem vardır. Osmanlı’da Fatih’in tahta oturduğu günlere denk gelen bu dönemde Semerkand’ın ünü, İstanbul’un ününü sollamıştı. Mimariden gök bilimine kadar pek çok alanda Timurlularla beraber ciddi bir yükseliş başlamıştı.

Ancak kurumsallaşmamak, tamamen geleneklere bağlı hareket etmek irticayı meydana getirir.

Kontrolden çıkan toplum refah seviyesinde yukarılara çıkınca yozlaşabilir. Türkistan coğrafyası da bunu yaşadı ve ahlaki gerileme, dinciliğin ilerlemesini doğurdu. Böylece Çarlık Rusya, Türk bozkırlarına geldiği zaman karşısında üç tüfekli asker gördüyse on mızraklı asker gördü. Batı’nın yeniliklerini bizden önce benimseyen Ruslar, işgal ettikleri her yerde varlıklarını “Bunlar vahşi, bunları medenileştireceğiz.” diye açıklıyorlardı.

Aşağı yukarı böyle bir ortamda doğan Ceditçilik ise mümkünse Türkiye Türkleri eğer mümkün değilse Çarlık Rusya üstünden Batılılaşmayı hedefliyordu. Ne var ki kendi refah döneminden sonraki yozlaşmayı yaşayan Türkiye Türkleri de Batılılaşmayı hedefliyor ama karşısına her defasında irtica çıkıyordu.

Meseleyi çok uzatmadan devam edelim.

Çarlık Rusya, Batılılaşmış olmasına karşın işgaller sırasındaki iddiasının aksine Türk topluluklarının medenileştirilmesi bir yana Rusya içlerinden Türk bozkırlarına sürekli göç politikası uyguladı. Bunların birçoğu cezaevi tutuklularıydı. Türk’ten alınanlar bu suçlulara verildi. Tecavüzcü, katil vb. suçlular da ellerindekini korumak adına katliamlara giriştiler.

Çarlık Rusya yıkıldı ve Türk topluluklarıyla Türkiye arasındaki ilişkiler başka bir boyuta geçti.

Sovyet Rusya’da Bolşevikler hakim olunca Çarlık Rusya’nın politikalarını kısmen devam ettirmekle beraber kısmen de Türk dünyasını çağdaş medeniyet yönünden tamir etti. Ancak bu dönemde de katliamlar, baskı, göç politikası devam etmişti. Örneğin 1940’larda Manas Destanından “Türk”, “Türk halkları”, “Altay” ifadeleri çıkarıldı; Türk destanının Bolşevik ideolojiye nasıl uydurulacağı üzerine kongreler düzenlendi.

İkinci Dünya Savaşı sonrası ise Türkiye ve Türk dünyasıyla ilgili yepyeni bir dönemdir.

Özellikle Stalin’den sonra Sovyetlerin bütünlüğünü sağlamak için Moskova’nın politikası büyük ölçüde değişti. İçeride uzlaşmayı sağlamak isteyen Moskova, dışarıda ABD’ye karşı bir kutup olarak ortaya çıktı.

Bu, aynı zamanda medeni dünyaya uydurmak için tek yolun Batı’dan geçmediğinin de ilanıydı. Sovyetler, bilim ve teknolojide Amerika’yla rekabet ediyordu. İki kutuplu dünya, iki farklı ekol demekti. Türkiye, bu ekolün Batı tarafında yer alırken diğer Türk toplulukları Doğu tarafında yer aldı.

Doğu için kültür ve bilimde Batılılaşma ihtiyacı yavaş yavaş sönmeye başladı, farklı anlayışlar ortaya çıkmaya başladı. Örneğin bugün dahi giyim modası Kırgızistan ve Türkiye’de aynı değildir.

Bütün bunlar geçmişte veya günümüzde Türk cumhuriyetleri içinde yüzünü Avrupa’ya, Amerika’ya dönmek isteyenler olmadığı anlamına gelmiyor. Ancak bunlar da kendi içlerinde gruplara ayrılıyorlar. Soros Vakfı’nın özellikle tarih ve dil üzerine Orta Asya’da incelenirse Türkiye’de olduğu gibi Türk cumhuriyetlerinde de Hint-Avrupa propagandası yapıldığı, Kırgızların sonradan Türkleşip aslen Aryan olduğu tezlerinin öne sürüldüğü görülecektir.

Konumuz çok derin ama sadede gelelim.

Türk cumhuriyetlerinin Kıbrıs konusundaki tavrını eleştirenler var. Bunların arasında daha önce “koçbaşı” olarak ifşa ettiğimiz milli (!) muhbirlerimiz başı çekiyorlar ve ortalığı karıştırmaya çalışıyorlar.

Koçbaşları daima umutsuzluk aşılarlar. Türkiye’nin ve Türk dünyasının meselelerinde “Öldük, bittik” havası yaratırlar. Çok bilgedirler; öldüğümüzü, bittiğimizi bilmekle beraber toplumun önüne düşerek ceplerini doldurmaya devam ederler. Neticede tarihte bu tip soytarılıkların para ettiğini, makam ve mevki getirdiğini bilmek de bir çeşit bilgelik olsa gerektir (!).

“Yes be annem” diye çığıranlar Kırgız değildi, Kazakların birçoğu tıpkı Türkiye’deki insanların birçoğu gibi haritada muhtemelen Kıbrıs’ın yerini gösteremez.

Kıbrıs’a müdahale eden biziz. Şehitler veren biziz. Sahip çıkmayan, Rauf Denktaş gibi vatanseverleri baskı altına alıp siyasetten uzaklaştıran da biziz. Kıbrıs’ta kumar oynatan, her türlü kaşkarikoyu eyleyen, yeraltı dünyasını zenginleştiren de biziz.

Biz kabile değiliz, çadır devleti değiliz. Böyle yönetiliyoruz ama böyle düşünemeyiz.

Daha önce birçok kere yazdık, “kan davası güden aşiret liderleri değiliz” dedik ama sadece burun kıvırmalar gördük.

Çünkü hamaset fazlasıyla para ediyor ve hamasetin yeteneksizler için bir sığınak olduğunu biliyoruz.

Batılı devletlerin ve onların arkasında yer alan Evanjelist ve Siyonist güçlerin Türkiye’ye bakış açıları ortadadır. Bunların özellikle 1970’lerden sonra Türkiye’ye bir ihtiyaçlarının kalmadığı, Sovyetlerden sonra Türkiye’nin de dağılması için çabaladıkları, Batı’yla olmanın bedelinin ağır olduğunu bize dayattıklarını görüyoruz.

Kürt meselesine, Kıbrıs’a, Ege’ye, Doğu Akdeniz’e bakın.

Mevcut siyasi iktidar, varlığını sürdürmek için fabrika ayarlarına geri dönmeye çalışıyor. Bir çelişki içine düşmüş de oluyor aynı zamanda çünkü hiçbir zaman ayarlarından şaşmadıklarını, “mış gibi” yaptıklarını da biliyoruz. 2013 öncesi siyasete geri dönmeye çalışıyorlar ve Batı’yla uzlaşmak için yukarıda saydığımız bütün meselelerdeki siyasetlerini de buna göre güncelliyorlar.

Diğer tarafta ise bambaşka bir devlet olan Rusya var.

Batı’yla yakınlaşma, günümüz siyasetinde Türk cumhuriyetleriyle kopuştur. Rusya’yla ilişkilerin normal seyrinde devam etmesi, Türk dünyasıyla yakınlaşmadır.

Rusya dostluğuna hele hele Rusçuluğa gerek bile yoktur.

Dün Siyonistler için Londra’yla aşk, Rusya nefretini bastırmaktı.

Bugün güçlü olduğunu hissetmek, Rusya nefretini uyandırmaktır.

Suriye’yi bölmemek ve Rusya’yla savaşmamak, ABD ve Avrupa kanunlarınca suçtur.

“Her istediğinizi yapıyoruz, yaptırımlardan kurtulacak mıyız?” diye gidip Türkiye düşmanlarının kapısına dayanmak ne demektir? Osmanlı’nın son devrinde, Türkiye’nin kurtuluş ve kuruluşunda bunun adı yazılıdır.

Cesur olmakla hamaset yapmak arasında fark vardır.

Dün “Yes be annem” diye mastika oynayanların bugün Türk cumhuriyetlerini Kıbrıs’ta Türkiye’nin aleyhine döndürmediklerini düşünmek hiç de yanlış olmaz. Zor günler geçirip eski siyasetine dönen bir zümrenin Kıbrıs için Türk cumhuriyetlerine 12 milyar avroluk paket açtırması, Turan ordusu komedisinden daha mı kötüdür?

Ticaretini devam ettirmek için siyasetini makam ve mevki uydurmaya yöneltenleri Türk dünyası için çalışıyor sanmak… Fakir avuntusu böyle bir şeydir.

Sözde cesur olanların sözde muhalif olduklarını görüyoruz çünkü sahte aksakalları eleştiriyor gibi yaparlarken belli ki onlara güvenmişler de. Yandaşlığını içinde tutan bu kitleye bu yüzden koçbaşı diyoruz.

Kapıyı kırmak istiyorlar, kıramıyorlar ama çatlatabildikleri aralıklardan içeriye karanlık sokmak istiyorlar.

“Aksakallık”, “Turan ordusu”, “Türk İslam birliği” filan kulağa hoş geliyor olabilir.

Ancak soralım: Kimin aksakalı? Kimin Turan’ı? Kimin Türk dünyası?

Aksakalı yanlış olanın ideali hayal çukurundan çıkmazmış.

SORU: Bütün Akdeniz Türklerin kontrolündeyken ilk Siyonistlerden Yasef Nasi’nin ortaya çıkıp konağına “Kıbrıs Kralı Nasi” diye yazdırdığını biliyoruz. Kıbrıs’ı alıp bütün Akdeniz’i verdik mi? Matruşka bebek misali: Türk’ün Doğu Akdeniz meselesiyle Türkümsülerin Doğu Akdeniz meselesi aynı mıdır?

Koçbaşlarının davası işte budur. Dillerindekiyle ellerindeki asla aynı değildir.

George Friedman bu modern Nostradamuslardan biridir. “Gelecek Yüzyıl & 21. Yüzyıl İçin Öngörüler” kitabı da onun sözde kahanet kitabıdır. 2009’da yayımlanan kitabın Türkçe baskısının kapağında bile “2050: Yeni büyük güçler olan Türkiye, Polonya, Japonya ve ABD arasında küresel savaş” ifadesi göze çarpar. Ona göre 2020’de Çin parçalanacak, Rusya çöküşe geçecektir.  

Friedman, kitapta Ukrayna’yla ilgili olarak şöyle diyor:

“Ukrayna’da Aralık 2004’ten Ocak 2005’e kadar süren Turuncu Devrim ile Rusya için Soğuk Savaş sonrası dönem de sona erdi. Ruslar Ukrayna’daki olaylara ABD’nin bu ülkeyi NATO’ya alma ve Rusya’yı parçalama girişimi olarak baktılar ve aslında bu görüşte gerçek payı da yok değildi elbette.”

Elbette gerçeklik payı yok değildi, diyecek kadar basit bir durum yok ortada. Aksine gerçeklik payı hayli fazladır ve gerçekte olanlar perde arkasında çok daha başkadır.

Sevgi pıtırcığı Avrupa ustalıkla gizlediği “Nazi” yüzünü Ukrayna’da yeniden gösteriyor. Daha önce Ukrayna’da gelişen olayları, Nuland’ın olaylara yaklaşımını yazmıştım. İlerleyen günlerde bu konulara daha derinden bakacağız.

Şimdi Friedman’ın kitapta sıklıkla Polonya vurgusu yaptığını vurgulamak zorundayım. Çoğu kişi Polonya’yı hafife alsa da bu ülkeye Batı tarafından ayrı bir önem atfedilir. Bir kere Polonya, Rusya’nın tarihi düşmanıdır, dersek yanılmış olmayız.

1330’da Moskova’ya göç eden Türklerden olan Çet Mirza’nın torunları olan Sabur-Godunov ailesinden Boris Godunov, 17. yy. başlarında Rusya’da çar ilan edildi. Sıkıntılı bir dönemde çar olan Godunov dönemi ve sonrası oldukça karmaşıktır.

Rusya’nın karmaşa içerisinde ve parçalanmış durumda olmasını fırsat bilen Polonyalılar da ellerini kollarını sallayarak gelip tahtı ele geçirdiler. Bu dönem, Rusya tarihi içerisinde utanç yıllarını oluşturur. Polonyalıların Moskova’yı ele geçirmeleri, Rus hazinesini yağmalamaları, devlet belgelerine el koymaları utanç yarattığı gibi bu defa da parçalanmış Rusya’yı birleştirmeye yaradı.

ABD’liler dünyanın her yanında olduğu gibi Doğu Avrupa’da da tarihi düşmanlıkları hesaba katarak jeopolitik düşmanlıklar yaratıyor. Daha önceki yazılarımda yazdığım üzere Brzezinski kitabında hiç çekinmeden bu gerçeği dile getirerek Avrasya’ya hakimiyetin önemini vurgularken bu bölgedeki güçlerin birleşmesinin kabul edilemez olduğunu anlatır.

Mevcut gücünün en önemli tarafını okyanuslara hakimiyeti oluşturan ABD, Rusya veya Çin’in deniz gücü olarak boy göstermesini elbette istemez. Polonya ve Friedman’ın artık eski dinamizmini kaybettiğini söylediği Almanya, Rusya’nın Baltık üzerinden okyanusa açılmasını kısıtlamak istemektedir. Arktik deniz yolunun önemi günden güne artarken Rusya’nın her yandan kuşatılması ve yeni bir gücün doğuşunun engellenmesi uğruna Batı’nın göze almayacağı bir şey yok gibi duruyor.

AB başta Fransa olmak üzere tam olarak golem gibi hareket ediyor.

Şimdi Yeni Osmanlıcılık temelinde küresel güç Türkiye, küresel güç Polonya, küresel güç Japonya gibi sözde öngörülerin neye dayandığını yazımın ilk paragrafına bakarak bir daha düşünmenizi tavsiye ederim.

Öngörü adı altında bu devletlere verilmek istenen rol, Rusya ve Çin’in kuşatılmasında ve bloke edilmelerinde kullanılmak istenmelerindendir. Yani Batılıların ağzından çıkan “Türkiye’nin yükselişi”, “Dünya lideri Erdoğan” vb. ifadeler gaz almaktan başka bir şey değildir.

Yoksa Nuland’ın “AB’nin canı cehenneme!” diye söylenmekten çekinmezken Türkiye’yi bağrına basacağını sanmak, rüya aleminde yaşamaktan başka bir şey değildir.

Eğer Türk ordusunun onurlu duruşu olmasaydı, acıdır ki Ukrayna’nın başına gelenlerin daha kötüsü bizim başımıza gelecekti.

Ne yazık ki onursuz bir şekilde direnenler de yok değil. Siyasal İslamcılar ve her türlü ideolojinin içine sızmış neoliberal köleden başka bir şey olmayan ajanlar da hâlâ Türkiye’nin ABD güdümünde olması için hayli direniyorlar.

Moskova saldırıları sonrasına bakın…

Ukrayna’da Danilov, “Moskova eğlenceli mi? Daha çok eğlendireceğiz.” dedi. Siyonistlere dokunulduğunda insanlık üzerine nara atıp başka ülkelerde kan gölü yaratan Batı’nın güdümündeki Polonya açıklama yaptı ve tek bir geçmiş olsun mesajı vermedi.

Bu nefretle, bu sicille “Putin yaptı.” diyorlar.

Ahlaksızca kan dökerken tıpkı Türkiye’deki piyonlarının yaptığı gibi fail olarak kurbanı gösteriyorlar.

Türkiye’deki piyonları ise modern Nostradamusların verdiği rolü havada kapıyorlar. Ancak bu rol, şizofreniden başka bir şey yaratmadı ve yaratmaz da. Görünen o ki IŞİD üyelerinin bir kısmı Türkiye üzerinden Rusya’ya gitmiş.

Her defasında duvara toslayan bu körleri, kim veya hangi olay uyandıracak? Bunu göreceğiz.

Ne yazık ki daha önce de ifade ettiğim üzere 2024 daha ciddi olayları getirmeye devam edecektir.

Bir önceki yazımda ifade ettiğim “kan davalılar” işte bu hatayı sıklıkla yapıyorlar. Oysa Türk milleti bir aşiret değildir, Türk vatanı aşirete ev sahipliği yapan bir konak değildir. Kan davası güderseniz soyunuz kurur, konağınız harabeye döner.

Rusya-Ukrayna Savaşı’nda milleti ılık Rusçulukla suçlayan beton kafaların asla anlamadıkları nokta bu oldu.

Dibindeki Irak işgal edildi. İran’la savaş daima Batı Avrupa ve ABD’nin gündemindedir. Yine bir diğer komşun olan Suriye’de yıllardır iç savaş var ki hem Irak’ın işgali hem de Suriye’nin iç savaşı ırk, din ve mezhep bakımından Türkiye’deki dinamikleri de harekete geçirmek için kullanıldı. Gürcistan’ı Rusya’nın üstüne salıp Rusya karşısında küçük düşmesine sebep olanlar aynısını Ukrayna’ya da yaptılar.

Kıbrıs’ta durum ortadadır. Doğu Akdeniz ve Ege’de durum ortadadır. Batı emperyalizminin bu meselelerin hiçbirinde bizden yana tavır almadığı da ortadadır.

Ha, “lobi faaliyetleri”yle bu işleri çözeceğini düşünenler vardır. Lobicilik elbette önemli bir faaliyettir ama nihayetinde karşılaşacaklarını ben size söyleyeyim: 2013 öncesi Türkiye.

Karşınıza çıkacaklar ve ulus devleti yıkmak için ne gerekiyorsa isteyecekler. Afrika’da kaç milyon kişinin Fransızca konuştuğunu, kaç milyon kişiye Afro-Avrupa ırkı propagandası yapıldığını konuşmaksızın Türkiye’de resmi dil meselesine girecekler. Özerklikten girip Irak-İran-Suriye’de kurulmak istenen Kürt devletine göz yummanızı değil, direkt destek vermenizi isteyecekler.

Bütün bunları yaptığınız zaman bırak Kıbrıs’ı, Ege’yi Akdeniz’i; Güneydoğu’yu elde tutarsanız helal olsun!

Tutamazsınız.

Milleti ılık Rusçulukla suçlarken bir bakmışsınız sizi ılık milliyetçi yapmışlar!

“ABD’yle ilişkiler iyiye gidiyor.” ifadesi kadar tuzak bir ifade var mıdır?

90’lı yıllarda Apo’yu kovalarken ABD istihbaratı seni, beni, onu, hepimizi dinlediği muazzam dinleme sistemiyle tak diye Apo’nun yerini saptayıverdi. Teröristbaşı alındı, Türkiye’ye getirildi, mahkeme önüne çıkarıldı, hatta o da neredeyse ılık milliyetçi olduğunu açıklayıverecekti!

Nasıl açıklamasın?

ABD yancılarının devleti geri plana atıp dolaylı yoldan “ABD sayesinde yakaladık!” dediği Apo kısa sürede demokrasi kahramanı oldu!

E bu olayların olduğu bir ülkede her şey olur. Ergenekon kumpaslarında teröristten devlet sevgisi dinleyen FETÖ’cü savcılar vardı!

Artık yoklar!

Gerçekte ılık milliyetçilik diye bir şey elbette olamaz. Milliyetçilerin arasına sızan FETÖ ve diğer Amerikan beslemeleri ne kadar hainlikler yapmış olsa da tarih yeniden başladı. Fukuyama gelse bunu inkâr edemez.

2013 öncesinde ve sonrasında aslında pek bir şey değişmedi. Ilımlı Müslüman daha da ılımlı oldu. Oy kaybedeceği zaman arada sertleşir gibi olsa da her öfke krizinden sonra daha da ılımlı hâle geldi. Gelmek zorunda.

Lafı çok uzatmayacağım.

“Ordu bitti.”, “Ordunun sözü geçmez.”, “Biz emrederiz, siz yaparsınız.” diye ahkâm kesen ve kendini basının, medyanın baronu zanneden alıkların hayal kırıklıkları da hiçbir zaman bitmedi. Kurdukları hayaller böyle olduğu sürece de bitmeyecektir.

Eğer onların istediği gibi olsaydı 90’larda İran’ı bombalamak üzere kalkan F-16’lar geri dönmeyecekti.

Eğer onların istediği gibi olsaydı Suriye’de Esad’la savaşırdık. Sayısız provokasyona rağmen savaşılmadı.

Eğer onların istediği gibi olsaydı Mısır’la ebediyen düşman olurduk. Doğu Akdeniz meselesi en büyük darbeyi dışarıdan değil, içeriden almış olurdu.

Böyle de bir irade vardır.

Kimde mi?

Tarihi yeniden başlatanlarda.

Turgut Özal

Amerika’nın kurulu düzeni hiçbir zaman ordusunun gücüne dayanmadı. ABD’li siyasetçilerin deyimiyle yumuşak konuşurken sopa gösteren bu devletin esas gücü hem içeride hem de dışarıda yarattığı “devlet üstü devlet” sistemi olmuştur.

Bu sisteme birçok ülkede farklı adlar veriliyor: İtalya’da “Gladio” veya “Roma Kılıcı”, Yunanistan’da “Koyun Postu”, Belçika’da “SDRA-8”, Almanya’da “Gehlen Harekâtı”, Türkiye’de “Kontrgerilla” gibi.

Hesapta SSCB’nin, ordusu kalmamış veya zayıf durumda olan Avrupa ülkelerini işgal etmesini engellemek için kurulan bu yapılar, SSCB’nin dağılmasından sonra da devam etti.

Çünkü bu, ABD’nin kurulu düzeniydi. Esas mesele hiçbir zaman komünizmle mücadele olmadı. Komünizm biraz gerçek biraz hayal bir canavardı. SSCB’yle Soğuk Savaş içinde olan ABD’ydi ama Komünizm korkusunu iliklerine kadar yaşayan ülkeler başkaydı.

Ve bu ülkelerde zaman zaman ABD’nin aleyhinde olan hükümetlerin kurulması üzerine harekete geçen Komünist (!) örgütler vardı!

İtalya’da Sosyalistleri ve Hristiyan Demokratları birleştirerek iş başına gelen Aldo Moro, Kızıl Tugaylar tarafından kaçırıldı. Önce kendisiyle pazarlık yapıldı. Pazarlık kabul edilmeyince kurşunlanarak öldürüldü.

Cesedini Renault 4’ün arkasında buldular. Renault, Fransız kökenli uluslararası bir firmadır.

Moro 1978 yılında öldürüldü. 1980 yılında Bologna’daki tren istasyonun bekleme salonuna yerleştirilen bir bomba patladı. İtalyanların “Kurşun Yılları” dediği dönemde gerçekleşen sayısız şiddet olaylarından biriydi. Saldırı sonrasında 85 kişi ölürken yaralı kurtulan 200 kişinin hayatı karardı.

Saldırıyı gerçekleştiren kişi faşist Yeni Düzen’in (Ordine Nuovo) üyesi Marco Affatigato’ydu.

Şimdi tuhaflıklara bakalım:

1- Aldo Moro, Sosyalistleri iktidara getiren bir düzen kuruyor ama Kızıl Tugaylar tarafından kaçırılıp öldürülüyor. Cesedi Renault’un içinde bulunuyor.

2- İtalyan ırkçısı Affatigato, Bologna’da neredeyse tamamı İtalyan olan insaları öldürüyor. Moro’nun cesedi Renault’tan çıktığı gibi Affatigato’nun da Fransız istihbaratıyla ilişkili olduğu yazılıp çiziliyor. Daha da önemlisi adam yıllarca Fransa’da kaçak yaşıyor. Fransa’nın güneyinde yakalanıyor.

3- Affatigato, 1980’de yargılanıp ceza aldığı yargılama sırasında ise Yeni Düzen ve Kızıl Tugaylar’ın iş birliğini itiraf etti.

Çünkü Kurşun Yılları tamamen Gladio operasyonuydu. Bir Gladio ajanının itiraflarında bu gibi eylemler, “Vatandaşların güvenlik ihtiyacıyla devlete sarılması” olarak açıklanıyor. O Gladio ajanı da kendi vatandaşlarını ve kendi polislerini öldürmüştü.

Öcü görenler, kılık değiştirip devlet gibi görünebilen daha tehlikeli bir öcüye sarılacaktı. O öcü de Sam Amca’dan başkası değildir.

Esas tuhaflığa bakın ki milliyetçi olduklarını iddia edenlerin güya var olma sebepleri olası bir işgale karşı düzensiz savaş yürütmekti. Silah ve mühimatlarını ise dünyanın tamamına doğrudan ya da dolaylı olarak müdahale eden ABD’den sağlıyorlardı!

Bizim Kurşun Yıllarımız ise 90’lardır.

90’lı yıllarda birçok suikast, bombalı eylem, failimeçhul cinayet, toplumsal olay meydana geldi. Bu olaylar o dönemi kurşuna çevirirken geleceği ise karartmaya yönelikti. Karanlıkta yol bulmak için yegane ışık ise yüreklerimiz ve aklımız olacaktı. Yüreğindeki, aklındaki ışığı kaybedenler için tünelin ucu ise çok yanlış bir noktaya çıkacaktı.

Bu konulara devam edeceğiz ama esas meselemiz bu değildir.

ABD, SSCB’nin dağılması sonrası rakipsiz kalınca Gladio benzeri yapılar başta olmak üzere ülkelere örtülü müdahale edebilme yeteneği nedeniyle ordusundan ve istihbaratından kıstı. İstihbarattan yani analiz yeteneğinden, bilgiden, haberden yoksun kalınca Rusya ve Çin’in ilerleyişini göremedi.

Orduya para harcamayıp örtülü operasyonlarla kan dökerek, pornoculukla istihbaratçılığı birbirine karıştıran ajanları ve yerli iş birlikçileriyle ahlâksızlık yaparak (otel odalarını aşk odalarına çevirerek!) para kazanmak işine geliyordu.

Francis Fukuyama çıkıp fütursuzca “Neoliberalizm kazandı, ulus devletler yenildi; artık tarihin sonu geldi.” diyordu.

Ne var ki tarihin sonu gelmedi. Aksine bu bir molaydı. O molada kendine dünyanın her yerinde hayali düşmanlar yaratan ABD, bu kez hayali düşmanların gerçeğe dönüp kendisini vuracağını kestiremedi.

Nereden kestirsin? Emekli (!) ajanları bile şirket kurup öyle çalışıyordu!

Yani artık kendi adamları da “Parayı ver, düdüğü çal.” anlayışındaydı. Neoliberalizm budur: Dünyayı Neoliberalizm’e teslim edersen kendi adamlarının da puştlaştığına şahit olursun.

Böylece Rusya’nın gelişimini göremeyen ABD; Çin’in gelişmesini takip etmek bir yanadursun, dibine kadar girişini, devlet kurumlarına sızmasını görememişti!

Tarihin sonuyla ABD gücünün sonunu birbirine karıştıranlardan Özalgiller ise Neoliberalizm’in dayanılmaz hafifliğiyle Türkiye’yi değiştirebileceklerine inanıyorlar, Türk dünyasına da el atıyorlardı.  

“Bütün işlerimi krediyle hâllediyorum, yükselişim tesadüf değil.” diyen Ahmet Özal, Kazakistan’da Tan TV’yi kurdu.

Bunun ve daha fazlasının Turancılık için yapıldığını düşünen varsa elimde Mete Han’ın bizzat Neoliberal yatırımlarını ve kredi akışını yönettiği otağı var, 1000 liraya satıyorum (!). Alsınlar.

Türkiye’de “Truva Atı”, Kazakistan’da Mete Han’ın atı mı olacaktı!

Özal, ABD’nin Sesi radyosudur. Onun ağzından çıkmış sözleri ve icraatlarını incelerseniz şunu göreceksiniz: Her yaptığı, her söylediği, ABD’nin o konulardaki görüşlerini yansıtır.

Özal’ın “Onlar Şii, biz Sünni’yiz (…)” sözlerine geldik.

O, bu sözleri ABD’de ifade ettiğinde tarih 15 Şubat 1990’dı. Özal’ın bu açıklamasından 26 Şubat 1992’de Hocalı’da yapılan ve tarif etmesi imkânsız katliamların gerçekleştirildiği vahşete kadar Hankendi, Şuşa, Hocalı’yı işgal etti.

Hocalı’da katledilen Azerbaycan Türklerinin sayısı resmi rakamlara göre 613’tür.

ABD’nin sesinin “Onlar Şii (…)” sözlerinin Moskova’da hoşnutluk yarattığını yazan Türk gazete arşivleri ise “onurlu” her insana çok önemli bir derstir.

ABD ve Batı Avrupalı müttefikleri Ermenistan’ı desteklerken dağılma sürecindeki SSCB de Özal’ın mezhepçi politikasından hoşnutluk duyuyordu. Yani rengi ne olursa olsun emperyalizm, Türk’ün karşısında yer alıyordu.

Bugün de Kırım’ı alma karşılığında Ukrayna’da Rusya’ya karşı savaşmamızı isteyen hayalperest bile diyemeyeceğim kimseler vardır. ABD emperyalizminden dolayı Rusya’ya ve Çin’e toz konduramayanlar vardır. Bana göre onlar tarihi anlayamadıkları gibi dik de duramıyorlar.

Tam bağımsızlık böyle bir şey değildir. Kasabının kim olacağını seçene özgür insan denmez, gönüllü kurban denir.

Neyse ki yeniden başlayan tarih, ulus devletlerin Neoliberalizm’e atmaya başladığı tokatlarla birlikte omurgasızları da utandırıyor.

Bir sonraki yazımda “kan davası” söylemleriyle jeopolitikanın canına okuyan pembe gözlüklüleri eleştireceğim. Orada neden Gladio’yla başlayıp Hocalı’ya geldiğim daha iyi anlaşılacaktır.

Şimdilik bu kadar.

Yine zamanı geri saralım.

SSCB 1949’da kurulan NATO’ya 1954’te Varşova Paktı’yla karşılık verdi. 8 ülkenin katıldığı Varşova Paktı askeri ve siyasi bir birlikti. SSCB, imparatorluklar mezarlığı Afganistan’da toprağa verilirken Varşova Paktı da Baba Bush’un verdiği sözler karşılığında sona erdi.

Verilen söz ise şuydu: Gorbaçov, SSCB’yi hayata döndürmek için “açıklık ve yeniden inşa” (glasnost ve perestroyka) politikalarını uygulayacaktı. Buna karşılık ABD, NATO’yu Rusya’nın güvenliğini tehdit edecek bir mesafeye yaklaştırmayacaktı.

Hayata döndürmek denen şey de ABD öncülüğündeki kapitalist sisteme uyum sağlamaktan başka bir şey değildi.

İki büyük devletten biri diğerine söz veriyor, diğeri verilen sözü yazılı bir anlaşmaya çevirmiyor. Küçük gibi görünen ihmaller herkes için arıza çıkarır.

ABD neoconların güdümünde olduğu müddetçe asla sözünü tutmadı. SSCB dağıldı, başta Rusya olmak üzere eski Sovyet ülkeleri hayata dönme noktasında başarısız olunca kapitalist dünyaya adeta birer zombi gibi uyandılar. Uzun süre Sovyet ideolojisiyle yaşayan ve dünyanın Doğu Bloku’nda yer alan ülkeler kelimenin tam anlamıyla afalladılar.

Birkaç kez yazdığım gibi bir devletin yaşayacağı en onursuz, en acınacak günleri yaşadılar. Yahudi kökenli oligarklar eski SSCB’yi idarelerine alırlarken Aslan Usoyan (Ded Hasan) gibi bölücü terör örgütüyle ilişkili mafya liderleri de yeraltı dünyasını ele geçirdiler. Türk cumhuriyetlerinde eskisi kadar olmasa da bugün de devam eden akrabalık, oymak ve mafya etkisi aldı başını gitti.

ABD’li stratejist Mackinder’ın “Heartland” (Kalpgah veya Candamarı) olarak adlandırdığı Avrasya, dünyanın kalbiydi ve ona hâkim olan dünya adasına, dünya adasına hâkim olan da dünyaya hâkim olacaktı. Henry Kissinger, Zbigniew Brzezinski gibi ABD derin devletinin önde gelen diplomat ve stratejistleri bu anlayışa aynen bağlı kaldılar.

Ama Mackinder’ın teorisinden tavizler vererek bunu yaptılar.

Brzezinski’nin açıkça “Birbirleriyle iş birliği engellenmeli.” diye yazdığı Doğu Avrupa ülkeleri arasında sürekli olarak kaos çıkarıldı. Bu kışkırtılan ülkelere Türkiye de dahildir. Suriye; Türkiye ve Rusya’nın sahada kapıştırılmak istendiği yerlerin başında geldi. Küçük enişte Ahmet Davutoğlu döneminde Şam’da Emevi Camisinde namaz kılmak hayaliyle yanıp tutuşan takkeli neoliberaller, Halep’ten girip Kremlin’den çıkabileceklerini zannedecek kadar cahildiler.

Sırtı sıvazlı Davutoğlu gibi siyasetçiler yanağa da bir şefkat tokadı yiyince bu gerçeği öğrendiler.

SSCB’yle imzalanan ve özellikle nükleer silahları kontrol altına alan anlaşmalardan 2001’de çekilen Amerikalı neoconlar Avrupa’yı bir füze üssü hâline getirdiler. Rusya’ya verilen söze rağmen ateşle oynamaya devam ederek NATO’yu adım adım Doğu Avrupa’ya yani Kalpgah’a getirdiler.

Kalpgah’ı fethetmek isteyenlerin hayalindeki “Yeni Amerikan Yüzyılı Projesi”, bir “ABD İmparatorluğu” hayaline dayanır. Bugüne kadar ABD’nin resmi olmayan bir imparatorluk olup olmadığı tartışıladursun Brzezinski, Kagan ailesi, Robert Kagan’ın dişi Hitler diyebileceğimiz eşi Victoria Nuland ve daha niceleri gerçek bir imparatorluğu Neocon-Siyonist eliyle inşa etmeye çalışıyor.

Nuland, “Ukrayna’daki savaş ne pahasına olursa olsun devam etmeli.” demekten de “AB’nin canı cehenneme!” demekten de çekinmedi. Basın ve medya benim güdümümde olsa ben de böyle rahat konuşur, böyle şeytanca işler yapardım.

Nuland’ın Ukrayna’daki devrimde ve Rusya-Ukrayna arasındaki savaşta emekleri çoktur. Bu emekleri yıkacak herhangi bir şeyin karşısında olacağı tartışmasızdır.

Bu arada birkaç gün önce Rusya’ya ait İl-76 tipi uçak Rusya’ya ait Belgorod bölgesine düştü. Uçakta bulunan 74 kişinin tamamı öldü. 74 kişinin 65’i ise takas için götürülen Ukraynalı askerlerdi!

Zelenski en az Nuland kadar rahat bir şekilde Rusya’yı suçlasa da Harkiv’den atılan füzelerden birinin uçağa isabet ettiği anlaşıldı.

Ne zaman ABD’nin menfaatine aykırı uçaklar uçsa hepsi de anlaşılmaz nedenlerle düşer. Eşref Bitlis’in ruhu şad olsun.

Birçok kez yazdığım için sıkılmış olabilirsiniz ama yazmak zorundayım: Brzezinski’nin “tebaa” olarak bahsettiği Batı Avrupalılar bu bakış açısından ne kadar rahatsız olsalar da askeri açıdan NATO olmadan Rusya’yla rekabet etmeleri mümkün değil. Tarihe bakacak olursak geçmişte de bugün de bir Rusya korkusunun Batı Avrupa’da yaşadığını görürüz.

ABD bunu kullanarak hem para kazanıyor hem kendisine karşı kımıldanan Batı Avrupa ülkelerini kucağına alıyor hem de Rusya’yı olası bir Çin savaşından önce indirebildiği kadar sahaya indiriyor.

Maalesef oynanan sayısız tehlikeli oyun var. Bunlardan birisi nükleer savaş konusudur. Daha önce yazdığım gibi 2024’te nükleer savaş, salgın vb. konularda bolca film izleyecek, bolca bilgisayar oyunu oynayacağız. Zihinlerimizde yaratılan sanal dünyanın rengi distopik bir havaya bürünecek. Nazizm, uyuşturucu bağımlılığı, toplumun psikolojisini bozan cinayetler, LGBT üzerinden pedofiliyi meşrulaştırma vb. girişimler artış gösterecektir.

Bu arada ABD’nin zenci savunma bakanı, İngilizlerin Hintli başbakanı, Arjantin’in Yahudi yancısı başkanı, Ukrayna’nın Yahudi Zelenski’si tesadüfen bu görevlere gelmiş değildir. Her biri, kendini dünyaya medeniyet getiren hayali ırk Aryanların (gerçekte dini bir cemaatti) soyundan gelen şövalyeler gibi gören küresel aktörlerin şaklabanıdır. Her biri, Nazi zihniyetini kamufle eden cambazdan başka bir şey değildir.

Bunlar ancak büyük savaşların hazırlıklarıdır.

Çin’in ekonomide ABD’yi solladığı gibi askeri açıdan da sollamak üzere olması, Mackinder’ın denizlere hâkim olma konusundaki düşüncelerini ABD’den daha fazla uygulaması, buna karşılık ABD’nin giderek hantallaşan ve yozlaşan yapısı, mevcut hegemon devletin dünyayı kendisiyle birlikte hareket etmeye ya da kendisiyle birlikte batmaya zorlamasına yol açıyor.

Mesela Türkiye komşu bir devlete yaptırım uygulamadığı için müttefik bir devletten F-16 alamıyor!   

Tabii Sam Amca pek fırlamadır.

Hükümet yanlısı TV ve gazeteler “Kılıçdaroğlu İsveç’in NATO’ya girmesini sağlayacak!” diye haber yapmış olsalar da F-16 alacağız diye İsveç’in NATO’ya üyeliğinin kabulünü yine dünya liderliğine bağlayacaklardır.

Çünkü dün Gorbaçov’a söz veren, bugün Türkiye’ye söz veriyor. Üstelik sadece İsveç’in NATO üyeliğine onay almadılar. Hükümet yine hummalı bir özelleştirme faaliyetine girdi. Ukrayna’da bolca para kaybeden şirketleri başka ne kurtarabilirdi? Ekonomisi bitmiş bir ülkede bunun sorumlusu olarak da muhalefeti gösteren iktidar başka ne yapabilirdi?

Ah bu Kılıçdaroğlu!

İktidara gelemiyor ama memleketi yönetiyor!

Sam Amca ise girdiği her yerde oligarşi yaratmaya devam ediyor. Memlekette bu kadar kara para aklayan “hacı”nın olmasına şaşmamalı. Kıblesi Washington olanın beyninde tavaf ettiği tek yer de Sam Amca’nın sarayı oluyor çünkü.

Konuyu sonlandıralım.

İsveç ve Almanya’nın Rusya’yla savaşa hazırlanalım, şeklindeki beyanları ya da Baltık’ta gerçekleştirilecek tatbikatlar bazı şeylerin tersine döndüğünü gösteriyor. Soğuk Savaş boyunca nükleer silah ve füze alanında ilk vuruş için hazırlanan ABD, günümüzde bu ilk vuruş için Rusya’yı zorluyor.

Rusya bu ilk vuruşu yapabilir ama son aşamada buna mecbur kalırsa Neocon-Siyonist şeytan bizzat kendisi ilk vuruşu yapacaktır.

İlk vuruş kimden gelecek bilinmez ama küresel aktörler için küçük, insanlık için büyük bir vuruş olacağı kesindir.

Konu hakkındaki fikrini çekinmeden anne ve babasına anlattı. Ona göre, Arjantin’in burnunun dibindeki Falkland Adaları’nı almak tam anlamıyla çılgınlıktı.

11 yaşındaki çocuğun babası öfke krizine girdi. Mutfağın her yerinde çocuğu kovaladı. Yakaladığı her yerde tekme ve yumrukla saldırdı.

2 Nisan 1982’de başlayan dayak sürekli devam etti. Arjantin’in “El Loco” (Deli) lakaplı yeni başkanı Javier Milei böyle bir ortamda büyüdü.

Babasının onu sürekli dövmesi nedeniyle korkuyu yendiğini söylese de bu dayağın ona kazandırdığı ilk şey “devlet düşmanlığı” olmalıdır.

Milei seçim sırasında aynen şöyle diyordu: “Devleti bir düşman olarak görüyorum. Liberalizm insanları hükümdar baskısından kurtarmak için yaratılmıştır.”

Kendisini anarko kapitalist olarak tanımladı.

Şimdi gelelim esas konuya.

Javier Milei seçimi kazanır kazanmaz Buenos Aires’teki Balvanera semtinde bulunan sinagoga gitti. Haham David Pinto’dan kutsama duasını kaptı! Başında kipasıyla ayine katılan Milei’nin yanındaki kişi de her zaman en büyük destekçisi olan kız kardeşiydi.

Yıllar önce en büyük arzusunu, “Yahudiliğe geçmek ve Arjantin’in ilk Yahudi cumhurbaşkanı olmak.” şeklinde açıklamıştı.

Bu konuda bir ilk olur mu bilinmez ama Yahudi Zelenski kendisinden önce Ukrayna’da seçildiği için soytarılık maskeli ilk faşist olamadı!

Gel gelelim ortak özellikleri ilginçtir.

Yahudi Zelenski’nin ateşe attığı Ukrayna, Batı’nın dilencisi oldu. Yahudilerin soytarısı Milei ise 2023’ün Aralık ayında %54 devalüasyonla doları 800 pesoya çıkardı. Arjantin’in IMF’ye 40 milyar dolar civarı borcu olduğu biliniyor.

Şimdi yavaş yavaş kuyuya ipi sarkıtalım.

Milei’nin ilk ziyaret ettiği yerlerden biri de ABD oldu. Eski ABD başkanlarından Clinton’la oturup yemek yedi.

Epstein dosyasında ve birçok cinayette adı geçen Clinton…

Ama daha önemli bir nokta var!

Milei’nin New York’a iner inmez ziyaret ettiği ilk yer, Chabad-Lubaviç örgütünün son hahamı Menahem Mendel Schneerson’un mezarı oldu!

Chabad-Lubaviç, eski Sovyet coğrafyasından ABD’ye kadar geniş bir ağa sahip olan fanatik Yahudilerin örgütüdür. Hasidik bir harekettir, hayat tarzları Orta Çağ düzeninde kalmıştır. İlk olarak Rusya’da faaliyet gösteren örgüt, SSCB tarafından baskı altına alınınca ABD’ye yerleşmiştir.

Moşiyah (mesih) inancına sıkı sıkıya bağlıdırlar.

İşte Schneerson’u önemli yapan noktalardan biri budur. Bir önceki yüzyılın en güçlü isimlerinden olan Schneerson kimilerine göre beklenen moşiyahtır. Yahudilerin bir kısmı Schneerson’un öldüğünü reddeder veya geri döneceğine inanır. Kimilerine göre ise Schneerson sadece bir müjdecidir.

Netanyahu’nun ise akıl hocasıdır!

1984 yılında, mazlum (!) İsrail’in BM’deki temsilcisi Benjamin Netanyahu’ydu. Netanyahu New York’ta bulunduğu bir sırada moşiyah veya moşiyah müjdecisi olan Schneerson’un kendisini beklediğini öğrendi.

“Tamam” dedi, “gidelim.”

Netanyahu’nun kendi anlattığına göre Schneerson’un yanına gittikleri zaman bu tuhaf adam eline aldığı Yahudi kutsal metinleriyle ve kendisi gibi 80 yaşlarında olan kayınbiraderiyle odanın ortasında dualar ederek dans etmeye başladı.

Moşiyah hem Netanyahu’yu kutsuyor hem de İsrail için dua ediyordu.

Aradan dört yıl geçti ve 1988’de tekrar buluştular. Bu buluşma görüntülü olarak kayıt altına alındı. Youtube bağlantısını yazının sonunda bulabileceksiniz.

Schneerson açıkça Netanyahu’dan İsrail’in daha fazla din devleti olması gerektiğini söylüyor, moşiyahın ancak böyle geleceğini buyuruyordu. Netanyahu ise ellerinden geleni yaptıklarını bildiriyor.

Daha fazla din devleti olmak…

Chabad’ın dilinde bu, daha fazla kan dökülmesi demektir. Siyonist Yahudiler bu mirası tarihten alırlar. Babil Talmud’undan beri “Yahudi olmayan biri Yahudi’yi öldürürse cezalandırılmalıdır. Yahudi, Yahudi olmayanı (goyim) öldürürse cezadan muaftır.” der.

Ve Schneerson’un bir kehaneti doğru çıktı: Netanyahu tıpkı Chabad liderinin dediği gibi kan denizinde yıkanacaktı.

Tabii onlara göre Netanyahu bunu İsrail için, moşiyahın gelip büyük krallığının başına geçmesi için yapacaktı. O yüzden yeri Tanrı’nın hemen yanıydı. Açıkça şuna inanıyorlar: Netanyahu İsrail’in son lideri olacaktır. Ondan sonra moşiah gelecektir.

Hayatta hiçbir şey tesadüf değildir.

12 Kasım 2015’te Chabad’ın Tel Aviv Temsilcisi Joseph Gerlitzky, Chabad’ın Brooklyn’deki merkezinde yaptığı konuşmada iki devletli çözüme karşı çıktı.

2023’te başlayan son savaştan sonra ise “Düşmanı tereddütsüz yok edin!” diye adeta İsrail devletine emir veriyordu.

Ve dikkatinizi tekrar o malûm sinagoga çekerim!

Gerlitzky’nin konuşma yaptığı Brooklyn’de bulunan Chabad’a ait sinagog basılmış ve altından iğrençliklerle dolu kaçak tüneller çıkmıştı!

İşte bu zihniyetinden altından da üstünden de önünden de arkasından da çıkacak olan budur!

Tekrar edeyim: Hayatta tesadüf diye bir şey yoktur ve her zaman körlerle sağırlar birbirini ağırlar.

Epstein, Zelenski, Milei, Netanyahu ve daha niceleri hastalıklı inançlar uğruna bir araya gelip dünyayı kana bulayabiliyorsa bir düşünmek gerekir.

Kendini anarko kapitalist olarak tanımlayan Yahudi soytarısı Milei nasıl liberalse ve aynı zamanda sağ görüşlere sahipse Netanyahu’nun başını çektiği Likud da sağ partilerle liberal partilerin birleşmesinden doğmuştur.

Kabalist Yahudiler anlaşılan siyasetin simyacılığıyla da uğraşıyorlar!

Biri çıkıp “Hem sağ hem de liberal olunur mu” diyebilir.

Türkiye’den kimsenin bu soruyu sorması mantıklı değil. Bizde en âlâsı var, üstelik iktidarda.

Gerçi bunun adı tam anlamıyla yedi yüzlü yedi dilli neoliberalizmden başka bir şey değildir. Ama illüzyonlar dünyasında dostu, düşmanı ayırt etmek ne kadar zorsa fikirleri, hareketleri ayırt etmek de o kadar zordur.

Ayrışma ne kadar artsa da bunu sağlayan eller hep aynı kafaya çıkıyor.

Chabad örgütünün Rusya’yla da ilişkileri olduğu biliniyor. Trump döneminde Amerikan seçimlerine müdahale ettiği söylenen Rus devleti, Chabad’ın bağlantılarından faydalanıyor. Trump’ın damadı Kushner da bir Chabad üyesidir.

Rusya ve Ukrayna arasındaki savaştan sonra Rusya’nın derin parasını muhafaza edip kullanmasını sağlayanın da Chabad olduğu söyleniyor.

Bankaları elinde tutan, kayıt dışı parayı da her türlü idare eder.

Geçmişte Deutsche Bank’ı, uluslararası bankaların trilyon dolarlara ulaşan şüpheli işlemlerini, İran’ın bu sistemle ilişkisini anlatmıştım.

Chabad’ın Türkiye’de de etkin olduğunu uzun uzun anlatmaya gerek yok.

6 Şubat’taki depremlerin ardından bir adam, sosyal medya hesabından paylaşım yaptı. Mendy Chitrik isimli şahsın elinde birtakım parşömenlerle Antakya’daki sinagoglardan çıktığı görülüyordu.

New York’ta yetkililerden izinsiz tünel kazanlar, Türkiye’de yetkili makamlardan habersiz olarak İsrail’e parşömen kaçırdılar.

Evet, Chitrik de Chabad üyesidir.

Ve iptal olmasaydı, yakın zamanda Chabad üyeleri Türkiye’de bir camide seminer vereceklerdi.

Şaşılacak bir şey yok.

Çünkü Zelenski, Milei, Netanyahu’yu yan yana getiren örgütün Adnan Oktar’la ilişkide olmaması düşünülebilir mi?

New York’ta yetkililerden izinsiz tünel kazıp insan kaçakçılığı yapanlar, Türkiye’de Adnan Oktar müridi Oktar Babuna üzerinden ABD’ye kan örnekleri kaçırdılar.

Oktar Babuna, Netanyahu’ya Adnan Oktar’dan selam götürmüştü, değil mi?

Üçüncü kez tekrarlayayım: Hayatta tesadüf diye bir şey yoktur.

Adnan Oktar, Türkiye’nin Epstein’idir. Belki de Adnan Oktar, Epstein’in ve temsilcisi olduğu karanlık ağın Türkiye şubesidir!

Moşiyah gelsin diye dünyaya ölümler ekiyorlar.

Palyaço makyajı yaptıkları Zelenski ve Milei gibiler üzerinden gizliden gizliye Nazi uygulamalarını hayata geçimeye hazırlanıyorlar. Irkçılığı, dinciliği boşuna desteklemiyorlar.

New York’ta yetkililerden izinsiz tünel kazıp bebekleri kurban edenler, Filistin’de bu kadar bebeği boşuna öldürmüyorlar.

Bebekler, çocuklar masumiyetin simgesidir. Onların öldürülmesi her canlının öldürülmesinden daha fazla güvensizlik ve bunalım yaratır.

Bunun örneklerini 2013-2014 yıllarında Avustralya, Yeni Zelanda gibi ülkelerde gördük. Kumsallarda, bavullarda, bodrum katlarında bebek cesetleri çıkıyor ve toplumun psikolojisi bozuluyordu.

Dünyanın her yerinde geçerlidir bu.

Neoliberalizmle gelen devlet düşmanlığı tek dünya hükümdarlığı içindir.

Neoliberalizmin kontrol ettiği SJW’ler, LGBT gibi oluşumlar dünyanın çivisi çıktığına inandırmak içindir.

En başta bebeklerin öldüğü tepeden tırnağa kirli savaşlar kıyameti kopartmak içindir!

Ve bu yazdıklarımın hiçbiri komplo teorisi değildir. Dünya, pembe gözlükle bakılamayacak kadar gerçektir.

Her şeyin ama en başta dinciliğin “fanatiklik” seviyesinde ne kadar tehlikeli olduğunu iyi bilin.

NOT: Siyonistlerin ABD’yi Orta Doğu’ya çekmeye çalıştığını, ardından savaşı kışkırtan Chabad’ın merkezinin basıldığını tekrar hatırlatıp son kez “Tesadüf diye bir şey yoktur.” diyerek yazımı noktalıyorum.

O günlerde kimi anneler çimenleri pişirip yemek yapıyorlardı!

Bosna’ya gönüllü olarak giden ve bölgeye sızmayı başaran bir grup Türk ile Bosnalı savaşçılar buluştu. İşin içinde Mustafa Kemal’in ışığında yetişmiş Türkler olunca ortaya delice bir fikir çıktı.

Bir tünel inşa edilecekti!

Kazı çalışmasına hemen başlandı. Kazı çalışmasına katılan askerlere günlük olarak ya bir paket sigara ya da nadir bulunan eşyalar verildi.

Tünel, 4 ay 4 gün süren fedakârca çalışmaların ardından 1993 yılının Temmuz ayında tamamlandı.

800 m uzunluğunda, 1,5 m yüksekliğinde, 1 m kadar genişlikte bir tünel… Sadece 20 m’lik kısmı yürüyerek kat edilebilir. Boy uzunluğu ortalama 1,79’un üzerinde olan bir halk, Dobrinja semtindeki bir apartmanın garajından tünele giriyor, katiller ordusuna boyun eğmediği için bu tünelden eğilerek geçiyor ve Kolar ailesinin Butmir semtindeki evine çıkıyordu.

Böylece yaklaşık 300.000 insanın hayatı kurtuldu!

Sonunda ışık olan her tünelin adı umuttur. Bu tünelin adı da “Tunel Spasa” yani “Umut Tüneli” oldu.

Her yıldönümünde yazarım.

Srebrenitsa, medeni (!) Batı’nın vesikalık fotoğrafıdır!

Vietnam’da demokrasi düşmanı bir kuş uçsa, Irak’ta insan haklarına küfreden bir kedi miyavlasa koalisyon kurup işgale giden Batı, Bosna’daki sivilleri ölüme terk etti.

Naser Oriç gibi isimler kahramanca direnseler de BM’de görevli Hollandalı askerler, kendilerine emanet edilen canları katillere verdiler.

Ancak o günleri yaşayan Hollandalı askerlerin anlattıklarına bakılırsa onlar da katillere teslim edilmişti!

Sırplar sivilleri korumakla görevli Hollandalı askerleri taciz ediyor, kapılarına dayanıyor, erzak ulaşımını engelleyip aç bırakıyor ama kimse çıkıp da Sırpları engellemiyor!

Üstelik tarihe dikkatinizi çekerim: 90’lı yılların başı. Yani SSCB dağılmış, kendi üst düzey belgelerini bile koruyamaz duruma düşmüş! Bir sürü belge ticari müzelerde geziyor, savaş gazilerinin madalyaları aynı müze dükkanlarda satılıyor, Doğu Avrupalı kadınlar Epstein’in organizasyonu başta olmak üzere çeşitli ülkelere kaçırılıp fuhşa zorlanıyor.

Ama sorsak Batı’nın eli kolu bağlı, Sırplara hiçbir şey yapamıyor!

Ve Kızılhaç verilerine göre sadece 1992-1995 arasında 312.000 insan hayatını kaybediyor!

O kirli savaştan bugüne dünyada ne değişti? Hiçbir şey.

Ukrayna-Rusya Savaşı kirli bir savaştır. Dünyayı kana boğarak yönetmeyi adet edinmiş güçler, Doğu Avrupa’da öyle iğrenç bir oyun oynadılar ki olan yine masumlara oldu.

İki ordu savaşsa ve savaş hukukuna bağlı kalsa savaşın sonunda herkes birbirine saygı duyup meseleyi bir daha açılacağı zamana kadar kapatır.

Ama milyonlarca masum insanı nükleer savaş tehdidine maruz bırakmak, onları bu şekilde korkutarak yönetmeye kalkmak, hatta doğrudan bir nükleer savaş çıkarmaya girişmek iğrençliğin daniskasıdır.

Sözde insanlığın hamisi Batı, Ukrayna’da daima ırkçılığı kaşıdı.

Olayları biraz geriye sardıralım.

2012 yılında Ukrayna’da Yanukoviç Hükümeti görevdeydi. Hükümet eski hükümetler gibi AB ile yakınlaşma çabalarını sürdürdü.

Buna rağmen iktidar muhalifleri Yanukoviç’i AB’yle ilişkileri durdurmakla itham ederek ayaklanma çıkardı. 2014 yılında Ukrayna’da “Onur Devrimi” adı verilen bir devrim gerçekleşti. Yanukoviç kaçıp Rusya’ya sığındı.

Olaylar giderek hızlanmaya başladı.

Kurulan yeni hükümet AB’yle yeniden yakınlaşıp ortaklık anlaşması imzaladı. Bu yakınlaşma Poroşenko’nun göreve gelişiyle de devam etti.

Dikkat edilirse Batı’nın attığı her adım Rusya’yı sahaya indirdi çünkü esas hedef yalnız Rusya’yı birçok cephede sahaya indirip zayıflatmak değil, aynı zamanda büyük bir hesaplaşma öncesi Çin’i de yalnızlaştırmaktır.

Batı, Ukrayna’da darbe yaptırdığı zaman Rusya’nın sahaya ineceğini, Doğu Ukrayna ve Kırım’ı işgal edeceğini bilmiyor muydu?

Bal gibi biliyordu.

Hem Ukrayna’da hem de Rusya’da Nazi gruplarını kaşıdılar. Donbass’ta uzunca bir süre Rus siviller katledildi. Yerel dillerin konuşulmasını sağlayan yasalar kaldırıldı.

Ukrayna’daki devrim sırasında hapishaneden çıkarılan tepeden tırnağa oligark Yulia Timoşenko, sızdırılan telefon konuşmasında aynen şunu diyordu: “…silahlarımızı kuşanıp liderleriyle birlikte bu lanet Rusları

Kaderin cilvesine bakınız: Türkiye’de takkeli neoliberalleri ulus devletin üstüne salanlar, Ukrayna’da ulus devleti güçlendirme bahanesiyle karşılıklı sivil katliamlarını tetiklediler.

Şimdiden söyleyeyim. “Önce Ukrayna katliam yaptı.” diye bir şey olamaz. Masumları katletmenin öncesi, sonrası olmaz. Şerefsizlik, şerefsizliktir. Burası ayrıdır.

Ama işin en kirli tarafı kime aittir, biliyor musunuz?

Önce Sırpları silahlandıran, sonra Ukrayna’yı silahlandıran, Ukrayna’daki Batı menşeli silahların fanatik grupların eline geçmesini sağlayan, şimdi de Gazze’de sivilleri katleden Siyonistlere alkış tutan insanlığın yüz karası Batı’dır!

Ukrayna’daki savaştan sonra İtalyan savunma şirketlerinden olan Leonardo, uluslararası sanayi şirketlerinin pek çoğunu sollayarak zirveye çıktı.

Zelenski para dilenedursun, aldığından fazlasını, insanlık için Rusya’yı dünyadan tecrit eden (!) Batı’ya ödemek zorunda kaldı.

Ukrayna’daki kirli savaşın en kirli planlayıcılarından olan Victoria Nuland’ın “AB’nin canı cehenneme!” dediğini göz önünde bulundurarak diyebiliriz ki Zelenski gibiler Ukrayna’nın nasıl bir cehenneme atıldığını çok geç anladılar. Anladılar, diyorum çünkü onlarda da biraz akıl olduğunu farz ediyorum.

Artık hasta adamlar Asya’da değildir.

Batı, doğrudan bir savaşa girecek durumda olmadığı için vekalet savaşlarına sığındı. Ne var ki vekalet savaşlarında da Asya’daki yükselen güçlerin tokadını yemeye başladı. Keza dünya tam olarak anlayamadı ki Afrika ve Orta Doğu’daki duruma bakılırsa Türkiye, Rusya, Çin ve İran gibi ülkeler bu savaşa çoktan hazırdı.

Eski bir Latin atasözü ne diyordu: “İnsan insanın kurdudur.” (Homo homini lupus.)

Batı da kendi kendini yiyen bir kurt oldu.

Epstein örneği ortadadır. Siyonistler, bağrında beslendikleri Avrupa ve ABD’yi yıllarca ısırıp durdular. Gerçi bütün dünyayı ısırdılar ama zihninin kontrolüne ihtiyaç duydukları taraf Batı’ydı.

Ahlaksız, namussuz, şöhret ve makam düşkünü, para sevdalısı, yeteneksiz, kıskanç, şehvet delisi ne kadar yaratık varsa hepsini devşirdiler. Sonuçta ortaya bir İblis Tüneli çıktı.

Sinagogun altında sandığınız tünelin en büyük bölümü Batı’dadır.

“Umut Tüneli” ise aklın ve ahlakın ritminin birleştiği yerdedir. Siyonistlerin tüneli karanlığa çıkar. Mustafa Kemal’in ışığında yaşayan Türk’ün “Umut Tüneli” özgürlüğe çıkar.

Mustafa Kemal’in askerlerine selam olsun!

Bir Soru: AKP’nin müstakbel İstanbul Büyükşehir Belediye Başkan Adayı Murat Kurum, 2021 yılında Çevre ve Şehircilik Bakanı iken termik santrallerin saldığı zararlı gazlar için sürekli emisyon ölçüm verilerini “ticari sır” diyerek açıklamamıştı.

Şimdi daha ilginç bir noktaya değinmek istiyorum.

Bu “ticari sır” güzel bir bahane olmalı.

Ulaştırma ve Altyapı Bakanı Abdülkadir Uraloğlu, Gazeteci Kemal Öztürk’e Türkiye’den İsrail’e günlük 8 gemi gittiğini ve giden gemilerde %30’luk bir düşüş yaşandığını açıkladı.

7 Ekim’den 31 Aralık’a kadar 701 geminin İsrail’e sefer yaptığını da ekleyen Sayın Bakan, gemi trafiğinin gizlisi saklısı olmadığını ekledi.

Yavaş yavaş soruya geliyorum.

Yine Sayın Uraloğlu’nun “maalesef” diye açıkladığı noktalardan biri, 1967 Anlaşmasına göre tüm sahil şeridini ve limanlarını İsrail’in kontrol ettiği gerçeği oldu.

Saadet Partisi, kasım ayında TBMM’de bir araştırma önergesi sunarak İsrail’e giden malların içerik ve miktarının araştırılmasını istedi. Sonuç ise klasik oldu: Önerge, AKP ve MHP oylarıyla reddedildi.

İsrail’in kontrol ettiği limanlara gönderilen gemilerin araştırılmasına neden müsaade edilmez?

Kirli havanın ticari sırları bitmez.