Sahte Damatların Büyük Çöküşü!

Bilirsiniz, Sadık Şendil’in 1967 yılında yazdığı “Yedi Kocalı Hürmüz” diye klasikleşmiş bir müzikal vardır ve Türkiye’de binlerce kez sahnelenmiştir. Hürmüz adında bir kadın, etrafındaki her erkeğe kendini beğendirmeye çalışır; herkes ona sahip çıktığını zanneder ama sonunda gerçek ortaya çıkar.

Hürmüz’ün tek bir kocası vardır. Gerisinin elindeyse sadece boş bir nikah kağıdı…

2026 Mart’ında Hürmüz Boğazı’nda tam olarak bu oyun sahnelendi.

Ve sahte damat rolünü üstelenen, Trump’tı.

Sahne 1: Kutsanma Töreni ve İlahi Misyon

Her büyük fiyaskonun başında bir “seçilmişlik” hikayesi vardır.

Trump kürsüye çıktı. Etrafında Amerikan bayrağı. Yanında sadakat yemini etmiş bakanlar. Arka planda, güçlü bir tesadüf eseri, dini ritüelleri andıran bir açılış töreni. Sanki Hürmüz Boğazı’nı fethetmek için yukarıdan bir işaret gelmişti.

“Tanrı bu görevi bana verdi.” Edasında konuşmalar yapıldı.

Bakanlar “Tarihi bir an!” dedi.

Danışmanlar “Deha!” dedi.

Kalabalık “Amin!” dedi.

Mustafa Kemal ne dedi?

“Aklın ve bilimin dışında rehber aramak, gafletin ta kendisidir.”

Ama kimse sormadı çünkü sormak, Oval Ofis’te kariyerini ve konforunu imha etmekti.

Sahne 2: Yedi Damat Boğaza Koşuyor

Hürmüz Boğazı’na kim sahip değildi ki?

ABD geldi: “Bu Boğaz bizimdir, özgürlük gemilerimiz geçecek!”

İngiltere koştu: “Biz de varız, ittifak borcu!”

Körfez şeyhleri atladı: “Bizi de yazın, petrolümüz var!”

AB temkinli adım attı: “Biz de destekliyoruz ama efendim…”

BM bildiri yayımladı: “Kaygıyla takip ediyoruz.” (Her zamanki gibi sahte bir endişeyle.)

Kısacası herkes Hürmüz’e sahip çıkıyordu.

Tıpkı 7 Kocalı Hürmüz müzikalindeki gibi: Herkes damattı. Herkes yatak odasının kapısındaydı. Ve herkes akıl almaz sözler vermişti.

Ama Hürmüz’ün tek bir kocası vardı.

Ve o koca, Boğaz’ın kıyısında sessizce bekliyordu.

Sahne 3: Gerçek Koca Sahneye Çıkıyor

İran, büyük bir operasyona gerek duymadı.

Birkaç stratejik hamle. Birkaç mayın. Birkaç sinyal.

Ve Hürmüz’ün baş döndürücü hayaller kurduran kapısı kapandı.

Bütün o “tarihi operasyon”, bütün o “ilahi misyon”, bütün o “Tanrı bana bu görevi verdi.” nutuklarının sonunda şu tablo ortaya çıktı:

* Petrol 100 doların üzerinde.

* Yüzlerce Amerikan askeri bayrağa sarılı tabutlarda.

* Piyasalar panik içinde.

* Müttefikler sessiz.

* Ve Oval Ofis’te Trump… Telefon rehberini açmış, Putin’i arıyor.

Müzikaldeki o sahneyi hatırlayın: Sahte damatlar tek tek kıçlarına tekme yiyerek kapıdan çıkarılır. Geriye sadece gerçek olan kalır.

Yedi kocalı denilen Hürmüz’ün gerçek ve tek kocası, kimsenin aklına getirmek istemediği o isimdi: Tahran.

Sahne 4: Moskova Hattı ya da “Putin Abi Yardım Et”

İşte en dramatik perde bu.

Dünyanın en güçlü ordusu, kendi başlattığı kaosu durdurmak için rakibini arıyor.

Ve masaya ne koyuyor, biliyor musunuz? Ukrayna’yı. Yani Trump başka bir milletin kanını, kendi hatasının bedeli olarak ödüyor.

Buna dış politika mı deniyordu? Yoksa kahpelik mi?

Mustafa Kemal’in “tam bağımsızlık” ilkesi şunu söyler: Başkasının kapısında el pençe divan durmak, büyük devletin değil, stratejik iflasın işaretidir.

Trump’ın Moskova’yı araması, bir süper gücün arabuluculuk araması değil, elindeki kozu hatta iktidarının namusunu bile çoktan kaybettiğini kabul etmesidir.

Sahte damat, Hürmüz’ün kapısından kıçına tekme yiyerek kovulmuştur.

Sahne 5: Liyakatsizliğin Kadrosu

Bir de şu var: Bu operasyonu kim planladı?

Uzmanlar mı? Hayır.

Bölgeyi bilen stratejistler mi? Hayır.

Yıllarca Orta Doğu’da saha görmüş analistler mi? Hayır.

Trump’a sadakati belgelenmiş, itirazsız baş sallayan, “Efendim, harika fikir!” diyen kadro.

Bakanlar mı atandı? Uzmanlığına bakılmadı, bağlılığına bakıldı.

Danışmanlar mı seçildi? Doğruyu söyleyen değil, isteneni söyleyen oturdu o makam koltuğuna.

Ve bu kadro “Epic Fury” adını koydukları operasyonu tweetlerle duyurdu. Zafer fotoğrafları çekti. Dini toplantılar düzenledi. İlahi okudu.

Ertesi gün 7 ABD askerinin tabutu kargoyla geldi.

Final: Perde İniyor, Fatura Kalıyor

“Yedi Kocalı Hürmüz” müzikalinin sonunda sahne karanlığa bürünür. Bütün sahte damatlar ellerinde birer boş kağıtla dışarı çıkar. Hürmüz ise gerçeğiyle baş başa kalır.

2026’nın bu “Epic” operasyonu da aynı finalle bitti:

İran rejimi yıkılmadı.

Petrol inmedi.

Tabutlar geldi.

Moskova’ya telefon açıldı.

Ve dünya şunu not etti:

Stratejik deha, savaşı başlatmak değil, sonunu görebilmektir.

Bunu göremeyenler ne yapar?

Tweet atar.

Kutsanma töreni düzenler.

Putin’i arar.

Ukrayna’yı pazarlık konusu yapar.

Ve tarih; Hürmüz’ün kapısında iştahla bekleyen o sateh damatları, kaybettikleri boğazın adıyla anar.

[Hürmüz’ün tek kocası vardır. Her zaman da öyle olmuştur. Gerisine “Epic Fury” (Destansı Öfke) derler. Ama gerçek adı: Yağmacı iktidar hırsı körlüğüdür.]

Dünkü Fenerbahçe-Dinamo Kiev maçından sonra sosyal medya üstünden “Putin” tezahüratlarına gelen tepkileri inceledim. Fenerbahçe’den utandığını, bu takımın Avrupa’dan men edilmesi gerektiğini, Putin’in çocuk katili olduğunu yazanlar olmuş. Bir vatandaşımız, “Fenerbahçe kışkırtıldı ama bu leke uzun süre çıkmayacak” demiş. Çok da doğru demiş ama çoğu kimsenin düşündüğü nedenden ötürü değil…

Ukrayna taraftarları dün yapılan tezahüratları hatırlamayabilirler. Bu çok normaldir. Ülkelerinin düşmanı, çocuklarının katili olarak gördükleri bir adamı destekleyen tezahüratları unutmamalarına şaşmamak gerek. Bizim şaşırmamız gereken kendimizdir. Biz, kendi canımıza patlıcan başkalarının canına can gözüyle bakmamıza, başkalarını kendimizden yüksek tutmamıza şaşmalıyız.

Bugün Fenerbahçe’yi Avrupa’dan men etmesi istenen UEFA’nın “hayalet” gibi davrandığı, bizimse genetik zayıflığımız olan hafızasızlığımızın neleri sildiğini az da olsa hatırlatmak yerinde olacaktır.

2012 yılındaki Spartak Moskova-Fenerbahçe eşleşmesinde Rusların yaptıklarını unutmuş görünüyoruz. Bu eşleşmelerden sonra, dün Fenerbahçe’nin elenmesi konusunda oluşan Türk kamuoyu oluşmamış, Spartak Moskova’nın yaptıkları kısa sürede unutulmuştu. Şimdiki “men” kamuoyuna şaşırmalı mı yoksa normal mi görmeli, bilmiyorum.

UEFA nezdinde bir ülkenin bayrağını ve liderinin resmini yakmak, Müslüman karşıtı pankart asmak suç değil de bizim toplumun nezdinde de suç görülmüyor gibi.

2007 yılında İtalya’da Inter-Fenerbahçe maçında Inter sahada yoktu. Zira sahada Tapınak Şövalyeleri vardı, unutuldu (Asker selamımızı kafaya takan UEFA’nın umrunda olmadı):

2011 yılında, El Classico denilen Barcelona-Real Madrid maçında PKK paçavrası açıldı:

2016 yılındaki Zürih-Osmanlıspor eşleşmesinde, tribünlerin açtığı pankartları hatırlayalım. Bunlar da ceza nedeni değil:

Çok uzağa gitmeyelim… Rum ekibi Omonia Nicosia’nın açtığı PKK pankartını hatırlayalım. 2021 yılından:

Ve son olarak, 2006 yılındaki Fenerbahçe-Dinamo Kiev eşleşmesi… Ne yazık ki bu maçta açılan terör destekçisi pankartın fotoğrafına ulaşamadım. Kiev’de yapılan maçın tamamını tekrar izleyenler zannederim o pankartı tespit edeceklerdir. “Hafızasızlığımız” yüzünden unuttuğumuz o pankartta şunlar yazıyordu:

“Kürtler evlerinizi havaya uçurdukça biz de sizi sahada havaya uçuracağız.”

Şimdi herkes çok endişeli (!). Dünya ayağa kalkacakmış. Fenerbahçe ceza alacakmış.

Adama sormazlar mı, elaleminki can da bizimki patlıcan mı, diye… Bölücü terör örgütünden âlâ çocuk katili mi var? Bölücü terör örgütünün Türkiye’ye verdiği zarar küresel ölçekte hangi boyutlara ulaşmış, unuttuk mu? Bunlar önemli değil mi? Haçlı formalarını sindirdik; bayrağımızın yakıldığını unuttuk. Atatürk’e edilen küfürleri, terör örgütü paçavralarını hafızamızdan sildik. UEFA’nın bu konudaki çifte standardını aklımıza bile getirmiyoruz.

Rekabet ve düşmanlık birbirinden farklı şeylerdir. Yarışanların düşmanlığı çok şey kaybettirir ama yarışanların rekabeti çok şey kazandırır. Bizde kulüp yönetimlerinde gerilim başlıyor ve tribünlerde bitiyor. Kimsenin eline kalitesizlikten başka bir şey geçmiyor ama herkes çok mutlu… Herkes çok memnun…

Ne diyelim?

Öylesine şuursuz olduk ki bindiğimiz dalı kesiyoruz. Bugün Fenerbahçe’ye men bekleyenler yarın daha kötüleriyle karşılaştıklarında ne hissedecekler?

Şöyle olacak: Yine bir Türk takımı haksızlığa uğradığını öne sürecek ve yine bir başka takımın camiası onun karşısında yer alacak.

Dal yine kökünden kopacak. Bütün dallar budandığında sıra ağaca gelir.

Unutmayalım.