2015 yılında Britanya ordusu, “77. Tugay”ı kurdu. Ambleminde Burma aslanı (Chinthe) yer alan 7. Tugay’ın kuruluş amacı “bilişsel savaş”tır. O zamanın İngiliz Genelkurmay Başkanı da tıpkı Gerasimov gibi geleceğin savaşlarının bilişsel savaş olduğunu ifade etmiştir.

77. Tugay’ın kuruluşundan sadece 4 yıl sonra TRT Haber’e düşen bir habere bakalım:

“Twitter’ın Orta Doğu Sorumlusu İngiliz ordusunda subay

Sosyal medya sitesi Twitter’ın Orta Doğu ve Kuzey Afrika editoryal politikasından sorumlu kıdemli bir yöneticisinin, İngiliz ordusunun psikolojik savaş biriminde çalıştığı ortaya çıktı.

İngiltere merkezli Middle East Eye (MEE) sitesinin hazırladığı rapora göre, 6 yıl önce sosyal medya sitesi Twitter’ın İngiltere’deki merkezinde çalışmaya başlayan Gordon MacMillian, birkaç yıl boyunca “ölümcül olmayan” savaş yöntemlerini geliştirmek amacıyla kurulmuş bir ünite olan 77’inci Tugay’da görev yaptı.

Rapore göre, İngiliz ordusunda 2015 yılında kurulan 77’inci Tugay, İngiltere Genelkurmay Başkanı Nick Carter’ın ‘bilgi savaşı’ olarak nitelendirdiği savaşı yürütmek için sosyal medyaları Instagram, Facebook ve Twitter’ı kullanıyor.”[2]

Federico Prizzi “Kültürel İstihbarat ve Savaşın Etnografisi” isimli kitabında 77. Tugay hakkında şunları yazıyor:

“(77. Tugay gibi ama daha az bilinen Ortak Tehdit Araştırma İstihbarat Grubu’nu kastediyor) Bu birimin odak noktası, özel olarak oluşturulmuş ve cep telefonlarında e-posta veya SMS yoluyla veya web ve sosyal ağlarda fotoğral olarak gönderilen bilgilerdir. Ayrıca 2011’de Zimbabve’de veya 2009’da Malvinas / Falkland Adalarındaki kriz sırasındaki gibi dezenformasyon operasyonlarını bile gerçekleştirecek nitelikte bir birimdir. Dinamik bir yapıda ve kendini sürekli yenilemektedir. Psikolojik savaş ve kitlelerin manipülasyonu gibi faaliyetlerini desteklemek için filozof, psikolog ve ilahiyatçı gibi personel alımlarına, İngiliz ulusal medyasında öne çıkan haberlere göre 2019 baharında başlamıştır.”[3]  

77. Tugay’ın, Britanya ordusunun resmi internet sitesindeki yer alan bilgilere göre videografi, post-prodüksiyon, fotoğrafçılık, medya ilişkileri, gazetecilik ve yazarlık, sosyal medya, dijital içerik, çevrim içi etki, akademi ve araştırma (özellikle bilgi / yanlış bilgi), medya izleme ve analizi ve daha çeşitli alanlarda uzmanlaşmış kimselerin işe alınacağı ilan edilmiştir.

Bu alanlarda uzmanlaşıp ahlâkını satanlara da duyurmuş olayım. İşlerine yarar.

Bilişsel savaşta hedef, insan zihnidir. İnsan zihni hedef alındığında onun davranışlarının da kontrol altına alınması hedeflenir. Bilişsel savaşın en büyük tuzakları ise sosyal medyadır ve hemen herkesin ne kadar dikkat etse de tuzağa düştüğü esas yer burasıdır. Yukarıda verdiğim alanlarda uzmanlaşıp 77. Tugay vb. birimlerde görev yapanların neler yapabileceğini siz hesap edebilirsiniz.

İlk skandalın (!) Twitter’da patlak vermesi ise şaşırtıcı değildir. Gordon MacMillian gider, Connor Macbilmemne gelir, bir şey değişmez.

Sosyal medyada “akış” denilen şey, hepimizin davranışlarını hedefler. Akış bir anlamda teknolojik bir büyüdür. İllüzyon yaratır ve davranışlarımızı etkiler. Bu sayede anlık ve duygusal tepkiler öne çıkarılırken gerçekçi, soğukkanlı, temkinli düşünme bastırılır.

Profesörler, ünlüler, siyasetçiler, sporcular, vatandaşlar ve bunları yazan ben de dahil olmak üzere hepimiz duygusal tepkilerin getirdiği yanlışlara düşmüşüzdür ama bilişsel savaş diye bir şey varsa zihnimizi korumamızın bilincinde olmak da savaşa dahil olmaktır.

Hayatın her alanında bolca yalan dinliyoruz. Bir şekilde üzerinde oynanmış fotoğraflara bakıyor; ustalıkla hazırlanmış videoları, dizileri, filmleri izliyoruz. Birtakım menfaat gruplarının güdümünde çalışanların makalelerini okuyor, televizyonlardaki yalan dolu nutuklarını dinliyoruz. Yeteneksizlerin şöhretli olduklarını görüyor, ülkemizin gençlerinin ve çocuklarının ne pahasına olursa olsun şöhret meraklısı hâline getirildiklerini anlamakta zorlanıyoruz. Sözde kişisel gelişim uzmanlarının verdiği gazla kendimize ve çocuklarımıza toz kondurmuyor; aslında o sözde uzmanların cahil egomuza değdiğini fark etmeden nasıl bir toplum teröristi hâline getirildiğimizi anlayamıyoruz.

Çünkü bilişsel savaştayız.

Gelenekselleşmiş çatışmalar bile sanallığa gömülmüş durumdadır. Dünya üçüncü bir dünya savaşı beklentisine sokulurken ABD’nin gönderdiği savaş gemilerini, İngiliz ordusunun her zamanki gibi ABD’ye kuyruk olmasını doğru okuyamıyoruz. Hollanda’nın Kıbrıs’a asker yerleştireceğini ve bunun için de İsrail-Filistin meselesini bahane ettiğini ancak yabancı basından öğrenebiliyoruz. Kahramanları hain, hainleri kahraman zannediyoruz. Siyasi hesapların ardındaki gerçekleri göremiyoruz. TV dizileriyle intikam alıyor, sinema filmleriyle milli gururumuzun okşanmasını sağlıyoruz. Milletin menfaatine olanı yanlış, aleyhine olanı doğru zannediyoruz. Bindiğimiz dalı kesenlere Hollywood taklidi repliklerle hoşgörü masalları anlatarak gülümsüyoruz.

Çünkü bilişsel savaştayız.

İsrail’in Demir Kubbe’si varmış…

Zihnine sahip çıkarsan kendi kubbeni yaratır, her kubbeyi de delersin.

Çünkü bilişsel savaştayız.   

[1] Ercan Caner, Sun Savunma web sitesi, “Rus Hibrit Savaşı ve Bilişsel Saldırılar”, https://www.sunsavunma.net/rus-hibrit-savasi-bilissel-saldirilar/

[2] https://www.trthaber.com/haber/dunya/twitterin-orta-dogu-sorumlusu-ingiliz-ordusunda-subay-433520.html

[3] Federica Prizzi, “Kültürel İstihbarat ve Savaşın Etnografisi”, Pankuş Yayınları.

Ülkemize karşı uygulanan psikolojik harbin en açık örneği Ergenekon ve Balyoz kumpaslarıdır. Bu satırları okuyanlar arasında FETÖ’den alınması gerekip de alınmayanların neler hissedeceğini şimdiden kestirebiliyorum. Önce yüzleri ekşiyecek, sonra kimseler duymasın diye içlerinden “Kumpas değil” diyeceklerdir. Bugüne kadarki görüş ve eylemlerine bakılacak olursa ordumuz başta olmak üzere TSK’ye karşı psikolojik harpte etkin rol aldığı görülecek Nevzat Tarhan da bu yazdıklarımdan rahatsız olacaktır. Normal bir ruh hâline sahip bir insanın zaten rahatsız olması gerekir. Olmazsa Tarhan’ın ruh sağlığı yerinde değil demektir.

Üsküdar Üniversitesi Kurucu Rektörü Prof. Dr. Nevzat Tarhan, aynı zamanda ASDER (Adaleti Savunanlar Derneği) başkanlığını yürütmektedir. Kendisinin “Psikolojik Savaş” isimli kitabı 2002’de yayımlandı ve birçok kez basıldı hatta Arnavutçaya çevrildi. Yayınevi ise AKP’li basın ve medya mensupları tarafından bile “FETÖ’nün hücresi”, “FETÖ’nün karargâhı” gibi sıfatlarla anılan TİMAŞ’tır.

Bu kitabın psikolojik harbi anlatmayıp psikolojik harp uyguladığını anladıysanız bu harp yöntemini öğrenmişsiniz demektir. Zira psikolojik harbe karşı uyanık bilinç ve güçlü bir hafıza en güçlü savunma araçlarındandır. Biraz da araştırma yapıyorsanız, eski ve yeni bilgilerinizi gözden geçiriyorsanız korkmanıza gerek yoktur.

Kitaptan birkaç örnekle ne demek istediğimi açıklayayım.

“Provokasyon Tipi Psikolojik Savaş” alt başlığında Tarhan; 1 Mayıs 1977, Sivas, Maraş, Çorum olaylarını terörle mücadele için ortaya çıkan ani görevler olarak nitelendiriyor. “Terörle mücadele için ortaya çıkan ani görevler” ile ne demek istediği aslında açık değildir. Onun bu konuda ne demek istediğini anlamak istiyorsanız, kitabın yazım tarihine ve birkaç yıl sonra gazetelerde, basında bol bol göreceğiniz “Gazi Olaylarını Ergenekon mu planladı” tarzında haberleri hatırlayınız.

Ergenekon kumpasında Silivri’de hapis yatan ve uzun süre savunma hakkı bile demokratik (!) şekilde alınan “Şifre Çözüldü” kitabının yazarı Ali Özoğlu’nun, kumpas yıllarında yazmış olduğu dilekçede Gazi Olaylarıyla ilgili şu çarpıcı talebi görüyoruz:

“…Zira Gazi Olaylarının kim tarafından nasıl başlatıldığı hususuyla olayların arkasında hangi gücün bulunduğu konusu İçişleri Bakanlığı’nın 15 Mart 1995 tarihinde Bakanlar Kurulu’na sunmuş olduğu gizli raporda kuşkuya yer bırakılmayacak şekilde açıklanmıştır.

ABD tarafından o dönemde Irak’ın lideri olan Saddam Hüseyin’e karşı ‘BOP’ kod adlı bir operasyon planlanmış, bu operasyona ABD tarafından 100 milyon dolar harcanmış ise de General Vefik Samarray tarafından yapılması planlanan bu operasyonun Irak yönetimi tarafından öğrenilmesi üzerine operasyon mecburen iptal edilmiştir.

4 Mart 1995 tarihinde Mesut Barzani, Silopi’de Türk askerî yetkililerle görüşmüş, neticede Mart 1995’te ABD’nin karşı çıkmasına rağmen Çelik Harekâtı ve BOP kod adlı operasyonun fiyaskoyla sonuçlanması nedeniyle Çekiç Güç Operasyonu sona erdirilmek zorunda kalınmış, ABD yüzlerce CIA ajanı ve peşmerge ile bölgeden kaçmak zorunda kalmıştır.

BOP Operasyonun Türkler tarafından Irak yönetimine sızdırıldığından şüphelenen ABD, Çekiç Güç Harekâtı’nın da Türkiye’nin engellemeleri sonucu başarıszlığa uğraması nedeniyle Türk ordusunu durdurmak için ‘Gazi Mahallesi Provokasyonu’nu devreye sahneye koymuş ve ‘Sen benim nüfuz alanıma girersen ben de senin içini karıştırırım’ mesajını vermiştir.

Bugün aslında Ergenekon Operasyonu ile yapılan da aynı amacın farklı bir şekilde gerçekleştirilmesidir.”

Özoğlu burada “hodri meydan” diyor ve Gazi Olaylarıyla ilgili gizli raporun dosyaya getirilmesini talep ediyor. O sıralarda atıp tutmaya devam eden basın ve medya ise bu talep karşısında sessiz kalmayı tercih etmiştir çünkü yalancılar meydana inemezler. Nevzat Tarhan da çok iyi biliyor ki sözde provokasyon yoluyla psikolojik harp örneklerini sunarken art niyetli olduğu açıktır.

“Psikolojik Savaş” kitabından devam edelim. “Bir BÇG (Batı Çalışma Grubu) Yanıltması” alt başlığında Emekli Hakim Binbaşı Yusuf Çağlayan, Nevzat Tarhan’a göre BÇG tarafından hazırlanan aldatıcı bir raporla “disiplinsiz ve ahlâki durum” nedeniyle uzaklaştırılmıştı. Evi bile roketlenmiş başarılı subay Çağlayan, kanser hastası eşiyle sokak ortasında bırakılmıştı.

Kuddusi Okkır ve daha niceleri aklınıza geldi mi? “Hafıza” demiştik. Hafıza çok önemlidir. Yukarıdaki paragrafı birkaç maddede inceleyelim:

-Bu kitabın bir psikolojik harp unsuru olduğu apaçık ortadadır çünkü teori değil propaganda söz konusudur. Yazılanlar objektif olmaktan çok uzaktır. Teori kitabı yazıp böyle objektif ifadeler kullanmak, sinsice propaganda yapmak ve profesör ünvanına sahip olmak…

-Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında Mustafa Kemal’in askerlerini Silivri ve Hasdal’a gönderen FETÖ’cü savcıların Tarhan’ın kitabını okumadıkları düşünülemez. Sayısız başarılı subay, kumpas davalarında neyin, kimin intikamı için içeri alındı?

-İrticadan atılan ama aslında zararsız bir dindar olduğu algısı yaratılmak istenen Yusuf Çağlayan’ın bütün kitapları onun bir siyasal İslamcı olduğunu gösteriyor. “Tahrif-i Tedrisat” kitabıyla tevhid-i tedrisata göndermeler yapılıyor, klasik FETÖ söylemleriyle resmî tarih vurguları yapılıyor ve açıkça “Türkiye’de vesayetin başında ordu ve yargı gelmektedir” deniyor. “Orduda, Yargıda Darbeci Kuşatma” kitabını ise Taraf gazetesi tanıtmıştır. Kitabı basan Nesil Yayınları, bizzat Yavuz Bahadıroğlu’nun yazdığı üzere Said-i Nursî’nin talimatıyla kurulmuştur.

Bir sonraki alt başlık: “Psikolojik Savaşta Bir Hedef: TSK”.

Bakın… Hedefin TSK olduğunu yazarak TSK’nin nasıl hedef alındığını göreceğiz. Bu başlıkta ilk olarak TSK’ye duyulan güvenin azaldığına dair vurgu yapılıyor ve deniliyor ki: “Orduya çok güvenenlerin oranı 1996-2001 yılları arasında %71’den %57’ye düştü.” Sonra buna dair nedensellik analizi yapılması gerektiği ifade ediliyor ve varılan sonuç dünden hazır: Ordu, siyasete çok karışıyor. Generallerin siyasete karışmaları halkın güvenini azaltıyor.

Bırakın %57’yi %71’in bile nasıl moral bozmaya yönelik bir psikolojik saldırı olduğunu gösteren bir araştırma var. Cahit Pehlivan tarafından hazırlanan “Türk Silahlı Kuvvetleri’nin Güvenilirliği Üzerine Bir Araştırma ve Ordu Millet Geleneği” isimli yüksek lisans tezinde KONDA Araştırma Şirketi’nin 1991-2002 yılları arasında yaptığı kurumlara güven araştırmasının verileri aktarılıyor.

Buna göre TSK’ye duyulan güven 1992’de %96, 1994’te %95, 1999’da %91,6, 2000’de %91,1, 2001’de %85’tir. Pehlivan ayrıca orduya duyulan güvenin 2001 ekonomik kriziyle azalmış olduğunu söylemek mümkündür, demektedir.

Bir psikolojik harekât işte böyle hazırlanır. Hayalî veriler, kara propaganda, çarpıtmalar, iftira ve hakaret dolu yayınlar, provokasyonlar ve daha birçok şey… Bir önceki başlıkta Maraş ve diğer kanlı olayları dolaylı yoldan Türk devletine bağla, sonra orduya güvenin azaldığını ve bunun nedeninin siyaset olduğunu yaz, sonraki süreçte ABD ve AB yetkililerinin açıkça rahatsız olduklarını ifade ettikleri ordu-siyaset ilişkisi gündeme geliversin. Sonra da gelsin kumpaslar… Değil mi?

Bakın, “Halk-ordu iş birliği” kısmında verilen örnek çok ilginçtir: “Güneydoğuda askerin ayakkabılarla evlere girmesi, sevilen kişilerin itilip kakılması gibi olayların yaşanması alt kültür grubunun güvenini kazanmayı engellediği bilinmektedir.”

Hem TSK’nin psikolojik harpte hedef olduğunu yazacaksın hem de sürekli bu tarz söylemlere yer vereceksin. Kitabında güya bir komutanın sahip olması gereken özelliklere dair bilgiç ifadeler kullanan Tarhan’a kendisinin de çok iyi bildiği bir şeyi hatırlatalım: Bir kere askerler asker botu giyerler, ayakkabı değil. İkincisi, sorgulanması gereken şey askerlerin olay mahallinde olmaları değil sözde sevilen ama itilip kakılan kişilerin olay mahallinde ne işleri olduğudur.

Lütfen hafızanızı tazeleyin. Gazete ve medya arşivlerine bakın. Tarhan’ın bu kitapta yazdığı ne varsa hepsinin kumpas davalarında temel söylemler olduğunu göreceksiniz. Bu da kendisinin kumpas davalarının teorisyenlerinden olup olmadığını sorgulatmaktadır. Üstelik Tarhan hâlâ ASDER başkanıdır ve bu sitede sürekli haksızlığa uğradıkları gerekçesiyle tasfiye edilen askerlerle ilgili haberler yer almaktadır.

Tam bu noktada SADAT’a değinmek zorundayız ama önce ASDER’in sitesinde yer alan geçmiş tarihli haberlerden birkaç başlık aktarmak istiyorum:

“O Yasakçı Şimdi Eğitimci” (2013 yılında yayımlanmış. 2008’de Türk askerinin yemin töreninde başörtülülere yasak uyguladığını yazdıkları Naim Babüroğlu’na saldırmışlar. Tarhan hem TSK hedefte, diye yazıyor hem de psikolojik harp konusunda en ufak bir hassasiyet göstermiyor.)

“Balyozcuların Arka Bahçesi” (2011 yılından. FETÖ’cü savcılar için ASDER’den iyisi Şam’da kayısı. Şam’a zaten gidemiyorlar, artık Balyoz da yok. Ne olacak şimdi?)

“İnanç Orduda Erlere Mahsustur!” (2011 yılından. Asker-toplum arasında fitne yayma tekniği mi bu da?)

Bu arada… ASDER yazarlarından biri de Yusuf Çağlayan’dır. Beraber yürüdüler onlar bu yollarda…

SADAT’la da beraber yürüyorlar. İrtica mağdurları (!) hep bir araya geliyorlar. SADAT’ta İslamcının her türlüsü belki vardır ama insanın başka türlüsü yoktur. Kumpaslarda devletin şeffaf olması gerektiğini, Kozmik Oda’da neler yazdığının dünyaya demokrasi ve şeffaflık adına ifşa edilmesi gerektiğini söyleyip duran liboşlar, bu kurumun neden bu kadar gizemli kalmayı tercih ettiğini mantıklı bir gerekçeyle açıklayamazlar. SADAT’ın gizliliğine hak verip devletin gizliliğine saldırmayı asla aklayamazlar.

Tarhan’ın şu sözlerini hatırlayalım:

“O derneğin (ASDER) üyeleri bu süreçte (15 Temmuz), binin üzerinde subay, astsubay. Tankın paletini takozlamayı biliyorlardı. Periskopun üzerine çıkıp köreltmeyi biliyorlardı. Tankın mazot hortumunu kesmeyi biliyorlardı. Bunlar o gece hepsi sahaya çıktılar kendiliğinden çünkü geçmişin acısı ve güvensizlik var.”

Yani öyle demokrasi filan hikâye… Burada da söylemek istediğini açıktan söylemiyor ama dolaylı yoldan “intikam” vurgusu yapıyor. SADAT, irticadan atılanların intikam için toplandıkları gizli bir ordu mudur?

Nevzat Tarhan’ın SADAT’taki görevi TSK’ye karşı psikolojik harp yürütmek midir?

Çok açık ve net bir şekilde kumpas davalarını desteklemiş olan Nevzat Tarhan, FETÖ’nün bu kumpaslarında etkin rol almış mıdır? Bu konuda savcılar tarafından ifadeye çağrılmış mıdır? Çağrılmadıysa neden çağrılmamıştır? Kumpasları kuranlarla mücadele etmek için Nevzat Tarhan gibi, Mehmet Eymür gibi kilit isimleri sorgulamak gerekmiyor mu? Tarhan’ın yazan, Eymür’ün yöneten olduğu operasyonlar var mıdır?

Unutmayalım…

PKK, bölücü terör örgütüdür. Eylemlerinin odak noktası fiziksel terördür.

FETÖ ise tüm ülkeyi ele geçirmek, dönüştürmek, bölmek isteyen bir terör örgütüdür. Eylemlerinin odak noktası zihniyet terörüdür.

FETÖ’ye böyle bakınca aslında gerisi çorap söküğü gibi geliyor ama böyle bakmak pek çoklarının işine gelmiyor.

Not: Hiç ama hiç alakası olmadığı hâlde, “Psikolojik Savaş” isimli kitapta seçilen sivil itaatsizlik örneklerine bakın: Said-i Nursî ve Nurcular.

Tarhan, Gandhi ile Nursî’yi karşılaştırıyor. “İkisi de liderlik vasfını kabul etmiyor” diyor. Ne kadar güzel bir teori kitabı…

Kendime “bediüzzaman” desem ve bunu birçok kişiye kabul ettirsem ben de kendime lider demem. Daha ne diyeyim?