2015 yılında Britanya ordusu, “77. Tugay”ı kurdu. Ambleminde Burma aslanı (Chinthe) yer alan 7. Tugay’ın kuruluş amacı “bilişsel savaş”tır. O zamanın İngiliz Genelkurmay Başkanı da tıpkı Gerasimov gibi geleceğin savaşlarının bilişsel savaş olduğunu ifade etmiştir.

77. Tugay’ın kuruluşundan sadece 4 yıl sonra TRT Haber’e düşen bir habere bakalım:

“Twitter’ın Orta Doğu Sorumlusu İngiliz ordusunda subay

Sosyal medya sitesi Twitter’ın Orta Doğu ve Kuzey Afrika editoryal politikasından sorumlu kıdemli bir yöneticisinin, İngiliz ordusunun psikolojik savaş biriminde çalıştığı ortaya çıktı.

İngiltere merkezli Middle East Eye (MEE) sitesinin hazırladığı rapora göre, 6 yıl önce sosyal medya sitesi Twitter’ın İngiltere’deki merkezinde çalışmaya başlayan Gordon MacMillian, birkaç yıl boyunca “ölümcül olmayan” savaş yöntemlerini geliştirmek amacıyla kurulmuş bir ünite olan 77’inci Tugay’da görev yaptı.

Rapore göre, İngiliz ordusunda 2015 yılında kurulan 77’inci Tugay, İngiltere Genelkurmay Başkanı Nick Carter’ın ‘bilgi savaşı’ olarak nitelendirdiği savaşı yürütmek için sosyal medyaları Instagram, Facebook ve Twitter’ı kullanıyor.”[2]

Federico Prizzi “Kültürel İstihbarat ve Savaşın Etnografisi” isimli kitabında 77. Tugay hakkında şunları yazıyor:

“(77. Tugay gibi ama daha az bilinen Ortak Tehdit Araştırma İstihbarat Grubu’nu kastediyor) Bu birimin odak noktası, özel olarak oluşturulmuş ve cep telefonlarında e-posta veya SMS yoluyla veya web ve sosyal ağlarda fotoğral olarak gönderilen bilgilerdir. Ayrıca 2011’de Zimbabve’de veya 2009’da Malvinas / Falkland Adalarındaki kriz sırasındaki gibi dezenformasyon operasyonlarını bile gerçekleştirecek nitelikte bir birimdir. Dinamik bir yapıda ve kendini sürekli yenilemektedir. Psikolojik savaş ve kitlelerin manipülasyonu gibi faaliyetlerini desteklemek için filozof, psikolog ve ilahiyatçı gibi personel alımlarına, İngiliz ulusal medyasında öne çıkan haberlere göre 2019 baharında başlamıştır.”[3]  

77. Tugay’ın, Britanya ordusunun resmi internet sitesindeki yer alan bilgilere göre videografi, post-prodüksiyon, fotoğrafçılık, medya ilişkileri, gazetecilik ve yazarlık, sosyal medya, dijital içerik, çevrim içi etki, akademi ve araştırma (özellikle bilgi / yanlış bilgi), medya izleme ve analizi ve daha çeşitli alanlarda uzmanlaşmış kimselerin işe alınacağı ilan edilmiştir.

Bu alanlarda uzmanlaşıp ahlâkını satanlara da duyurmuş olayım. İşlerine yarar.

Bilişsel savaşta hedef, insan zihnidir. İnsan zihni hedef alındığında onun davranışlarının da kontrol altına alınması hedeflenir. Bilişsel savaşın en büyük tuzakları ise sosyal medyadır ve hemen herkesin ne kadar dikkat etse de tuzağa düştüğü esas yer burasıdır. Yukarıda verdiğim alanlarda uzmanlaşıp 77. Tugay vb. birimlerde görev yapanların neler yapabileceğini siz hesap edebilirsiniz.

İlk skandalın (!) Twitter’da patlak vermesi ise şaşırtıcı değildir. Gordon MacMillian gider, Connor Macbilmemne gelir, bir şey değişmez.

Sosyal medyada “akış” denilen şey, hepimizin davranışlarını hedefler. Akış bir anlamda teknolojik bir büyüdür. İllüzyon yaratır ve davranışlarımızı etkiler. Bu sayede anlık ve duygusal tepkiler öne çıkarılırken gerçekçi, soğukkanlı, temkinli düşünme bastırılır.

Profesörler, ünlüler, siyasetçiler, sporcular, vatandaşlar ve bunları yazan ben de dahil olmak üzere hepimiz duygusal tepkilerin getirdiği yanlışlara düşmüşüzdür ama bilişsel savaş diye bir şey varsa zihnimizi korumamızın bilincinde olmak da savaşa dahil olmaktır.

Hayatın her alanında bolca yalan dinliyoruz. Bir şekilde üzerinde oynanmış fotoğraflara bakıyor; ustalıkla hazırlanmış videoları, dizileri, filmleri izliyoruz. Birtakım menfaat gruplarının güdümünde çalışanların makalelerini okuyor, televizyonlardaki yalan dolu nutuklarını dinliyoruz. Yeteneksizlerin şöhretli olduklarını görüyor, ülkemizin gençlerinin ve çocuklarının ne pahasına olursa olsun şöhret meraklısı hâline getirildiklerini anlamakta zorlanıyoruz. Sözde kişisel gelişim uzmanlarının verdiği gazla kendimize ve çocuklarımıza toz kondurmuyor; aslında o sözde uzmanların cahil egomuza değdiğini fark etmeden nasıl bir toplum teröristi hâline getirildiğimizi anlayamıyoruz.

Çünkü bilişsel savaştayız.

Gelenekselleşmiş çatışmalar bile sanallığa gömülmüş durumdadır. Dünya üçüncü bir dünya savaşı beklentisine sokulurken ABD’nin gönderdiği savaş gemilerini, İngiliz ordusunun her zamanki gibi ABD’ye kuyruk olmasını doğru okuyamıyoruz. Hollanda’nın Kıbrıs’a asker yerleştireceğini ve bunun için de İsrail-Filistin meselesini bahane ettiğini ancak yabancı basından öğrenebiliyoruz. Kahramanları hain, hainleri kahraman zannediyoruz. Siyasi hesapların ardındaki gerçekleri göremiyoruz. TV dizileriyle intikam alıyor, sinema filmleriyle milli gururumuzun okşanmasını sağlıyoruz. Milletin menfaatine olanı yanlış, aleyhine olanı doğru zannediyoruz. Bindiğimiz dalı kesenlere Hollywood taklidi repliklerle hoşgörü masalları anlatarak gülümsüyoruz.

Çünkü bilişsel savaştayız.

İsrail’in Demir Kubbe’si varmış…

Zihnine sahip çıkarsan kendi kubbeni yaratır, her kubbeyi de delersin.

Çünkü bilişsel savaştayız.   

[1] Ercan Caner, Sun Savunma web sitesi, “Rus Hibrit Savaşı ve Bilişsel Saldırılar”, https://www.sunsavunma.net/rus-hibrit-savasi-bilissel-saldirilar/

[2] https://www.trthaber.com/haber/dunya/twitterin-orta-dogu-sorumlusu-ingiliz-ordusunda-subay-433520.html

[3] Federica Prizzi, “Kültürel İstihbarat ve Savaşın Etnografisi”, Pankuş Yayınları.

Ali Özoğlu

Anthony Evereitt’in “Cicero” kitabında Caesar’ın son anları şöyle anlatılır:

“…Daha önce Mart’ın 15’inin tehlikeli olduğu konusunda kendisini uyaran bir dini görevli Caesar’ın gözüne takıldı. Caesar şaka yollu ‘Kehanetlerin şimdi neredeler? Korktuğun gün geldi ve ben hâlâ hayattayım.’ dedi. ‘Evet, geldi ama henüz bitmedi’ diye sertçe cevap verdi.

Görevliler Senato’nun hazır olduğunu duyurduklarında, Dictator yeniden oturumu iptal etme aşamasındaydı. Hizmetlilerden birisi araya girdi: ‘Haydi, sevgili dostum. Bu saçmalık için vaktimiz yok. Sizin ve bu büyük meclisin hâlletmesi gereken önemli meseleleri ertelemeyin. Kendi kudretinizi hayırlı bir alamet kılın.’ Caesar’ın elinden tutarak kalabalık odaya götürdü. Dictator’un görünmesiyle herkes ayağa kalktı. Adamlar o otururken sandalyesinin etrafında yakın bir biçimde toplanmıştı.

Cicero’nun birazdan olacakları görebileceği muazzam bi açısı vardı.

Tillius Cimber adındaki bir senatör, Caesar’ın mor togasına yalvaran biri gibi yapıştı, onu ayağa kalkmaktan veya ellerini kullanmaktan alıkoyuyordu. Caesar öfkelendi: ‘Niye bu saldırganlık!’ diye bağırdı. Tillius, Caesar’ın boynundan togasını çekerek ‘Arkadaşlar ne bekliyorsunuz!’ diye haykırdı.”

Başarılı bir devlet adamı olan mağrur Sezar’ın son anlarına tanıklık eden Cicero’nun tanık olduğu başka bir manzara daha vardı: Sezar’ın en yakın arkadaşlarından biri olan Brutus, Sezar’ı kesmek için çıkan arbedede yanlışlıkla birbirini yaralayan kalabalığa liderlik ediyordu!

Herkes için çıkarılacak dersler vardı.

Kudretli Sezar’ın togasına sözde yalvarmak için yapışan Cimber, suikasti de başlatan kişiydi!

Sezar, etrafındakilerin ihanetlerini göremeyecek kadar mağrurdu. Kim bilir, belki de o kadar mağrur olmasa gözünü kehanette bulunan kişinin bildiği bir şeyleri aktardığını düşünebilirdi. Bu böyle olmasa bile sadece bundan şüphe etmiş olmak Sezar’ı kurtarabilirdi.

Suikastçilerin durumu ise pek de iç açıcı olmadı. Suikastin vahşet boyutuna varması, halkın duygularını suikastçilerin aleyhine çevirmişti. Birçoğu idam edildi, sürgüne gönderildi veya tamamen etkisizleştirildi. Her birinin mülküne el kondu.

Brutus olmanın da Brutus’un dostu olmanın da bedelleri var.

***

Bir ülkeye karşı uygulanan psikolojik savaş, o toplumun yalnız devlet kurumlarını hedef almaz. Hatta asıl hedef toplumun ta kendisidir çünkü toplum erdemsizleşip değerlerini yitirirse devlet de beslendiği kaynaktan uzak kalarak yalnızlaşır. Ülke için mücadele edenler ise öldürülerek, hapsedilerek, küçük düşürülerek yok edilirler. Ülkenin aydınları yok edilebiliyorsa milletin değerleri çoktan yok edilmiş demektir. Zira gerçek aydınların gücü millettir.

Muzaffer Özdağ’ın, “Türkiye’ye Karşı Örtülü İstila ve Psikolojik Savaş” kitabından şu satırları alıntılayalım:

“Akla değil duygulara hitap edilir. Hırs, haset, kin ve nefret gibi duygular tahrik edilir. Kurulu her türlü nizam ve otorite, geçerli her değer yıpratılmaya, değersiz kılınmaya çalışılır. Kişilerin hoşnutsuzluğu milletçe daha ileri gitmek için şuurlu ve sistemli şekilde ve millete karşı yüksek bir sorumluluk duygusu, sevgi ve sadakatle çalışmaya değil; kendi milletine, topluma karşı körü körüne bir yıkıcı tavra, açık düşmanlığa veya umursamazlığa dönüşür.

Bu kırgın, kızgın ve şaşkın insanlar, kendi milletlerine, devletlerine, kültürlerine yabancılaştıkları, küstükleri, düşmanlaştıkları ölçüde düşman emellerinin ve menfaatlerinin aleti, düşmanın ülke içindeki sözcüsü, gözcüsü, öncü işgal gücü hâline gelirler, getirilirler.”

Demek ki bir milleti yok etmek için onu savaşta mağlup etmek yeterli değildir. O millete uygulanan psikolojik harbe karşı tedbirler alınmazsa ve bireyler kendilerini geliştirip erdemli olmazlarsa o millet yok olur.

Bunu en önce kendine vatansever diyenler bilmeliler. Yoksa Brutus mevsimi geldiğinde kimin kimi satacağını kestirmek zor olur.

Ülkemizde ve dünyamızda gelişen olaylar çok net bir biçimde göstermektedir ki düşman artık kapımızdadır. İçeride her türlü yıkıcı faaliyetleri gerçekleştirenler, dışarıdan Türkiye’yi kuşatmaktadırlar.

Ve emperyalist bir düşman için doğru zaman, hedefteki milletin kendi değerlerini unuttuğu zamandır.

Emperyalistlerin neden Türklerin tam karşısında konum aldıklarını, neden iş birliği yapar gibi görünseler de hedefe ulaşıldığı anda Türk dünyasındaki Türkleri sattıklarını bir sonraki yazımda anlatacağım.

Buhari de olsa bir başkası da olsa her rivayet edilin hadisin doğru olmayacağı bilinen bir şeydir. Ne var ki Türkiye’de bu hadisin doğruluğundan çok kastedilenin ne olduğu, Fırat’ın etrafında yaşayanların yani Türk milletinin neye dokunup dokunmayacağı tartışılır. Hadisi tartışanların bir kısmına göre tartışılan şey doğrudan su meselesidir. Bir kısım kimseler de kastedilenin petrol olabileceğini düşünmektedir. İşte tartışılanlar bunlardır.

Ama bu hadisin ne amaçla kullanılabileceği tartışılmaz.

İsrail devletinin arşivlerindeki belgelerin gizlilik statüsü kaldırılınca ibretlik hikâyeler de ortaya çıkar. Bunların hemen hepsi aldatma hikâyeleridir.

Afrika ülkelerinden Çad’ın başkenti Encemine’de modern bir cami yapılır. Şimdi sırada müezzini bulmak vardır. Buna karşın aranan kişi bir türlü bulunamaz. Derken nihayet bu vazifeye aday birisi çıkar.

Müezzin işini çok iyi yapar. 10 yıldan uzun bir süre boyunca cemaatine vaazlar verir, namazları kıldırır.

1943’e gelindiğinde müezzin camiye uğramaz olur. Namazları aksatır, vaazları aksatır. Tabii ona da anlayış göstermek gereklidir. Neticede 40 ev, iki otel, bir sinema salonuna sahip olmak öyle kolay iş değildir!

Cemaatin baskılarına dayanamayan müezzin, sonunda Yahudi olduğunu itiraf etti. Sonra ne mi oldu? Doğal olarak ortalık karıştı ama Çad’ın Yahudi müezziniyle karşılaşıp bunu mektubuna yazan İsrailli diplomatın şu ifadesi herkes için ibret olmalıdır:

“…Ayrıca Afrika’nın hiçbir şeyi fazla ciddiye almama eğilimi nedeniyle de bu mesele unutuldu.”[1]

Sizi yönetmek isteyenlerin kullanmak istediklerinde dikkat edecekleri özellikleriniz veya kullanacakları yöntemlerin bir kısmı şunlardır:

1- Öyle bir kısım şuursuzun iddia ettiği gibi “Düşman bizi yönetmek için cumhuriyet projesini uyguladı!” diye bir şey yoktur. Düşman sizi, sizin değerlerinizi kullanarak yönetmek ister. Birilerine kucak açıyorsanız, birilerini aranıza alıyorsanız casusu da onlar arasında arayacaksınız. Tabii aklınızı kullanıyorsanız…

2- Bilhassa Yahudiler casusluk konusunda o kadar iyilerdir ki Sami kavminden olmanın avantajını da kullanarak İslam toplulukları arasında cirit atarlar. Eğer Buhari’nin aktardığı binlerce hadis varsa bunları tek tek incelerler. İşlerine yarayan bir hadis varsa bunu kullanırlar ama yoksa -tarih alanında da yaptıkları gibi- dezenformasyon çalışması yaparlar. Yani hadis uydururlar ve buna bir de kaynak gösterirler. Türkiye’de yıllardır “Kanuni dansı yasakladı, bu da kaynağı” iddiası dolaştı ama kaynak soranların bile birçoğu kaynağa bakmadı. Eğer baksalardı görürlerdi ki bahsi geçen kitapta böyle bir olay yoktur.

3- Kişisel zaafların en büyüğü cehalettir. Cehaletin de en kötüsü aklını kullanmaktan yoksun olmak ve daha da kötüsü akılcılığı zararlı bir şey olarak sunmaktır. Bütün dünyanın kullandığı faydalı şeylerin sizin aranızda kötülendiğini görüp işkillenmiyorsanız aklınızı kullanmıyorsunuz demektir.

4- Ahlâksızsanız düşmanın kucağında gezersiniz. Düşmanın sesi olursunuz. Düşmandan çok bağırır, düşmandan çok saldırırsınız. Yaptığınız ahlâksızlık nedeniyle düşmanın eline düşersiniz. Sonra o size çok daha fazlasını yaptırır.

5- Paraya, makama, mevkiye, şehvete düşkünseniz ya da kumar borcunuz varsa, eşinize veya sevgilinize yetemiyorsanız düşmanın eline düşersiniz. Bir futbol müsabakasında şike yapmak isteyen küçük çaplı bir suç organizasyonu bile hakemlerin, sporcuların, yöneticilerin bu zaaflara sahip olup olmadığını araştırır.

6- Topluma düşmansanız veya kendi insanlarınızı hakir görüyorsanız yine düşmanın eline düşersiniz. Kendinizi abartıyor ve asıl amacınızı unutup çok büyük olmak istiyorsanız düşman casuslarının çantasında sizin için hazırlanmış türlü vaatler vardır.

Buhari’nin rivayetini bir de bu yönlerden okuyun. Şunu da bilin ki hiçbir ayetin ya da hadisin iptal edemeyeceği ve etmeyeceği yegâne şey vatan sevgisidir. Hadisle kastedilen ister petrol olsun ister su ister altın ister başka bir şey… Kendi vatanınızın toprağı ve onun zenginlikleri sizin için lanet oluyorsa ya siz akılsızsınız ya da aklınızı başkaları kullanıyor.

Sun Tzu; Yerel casus, düşmanın içindeki casus, taraf değiştirmiş casus, ölü casus ve canlı casus olmak üzere beşe ayırdığı casusluğu düşmanın bilmemesini “hükümdarın hazinesi” olarak niteler.

Yerel casuslar düşmanın toprağında yaşar. Taraf değiştirmiş casus kendi ülkesine ihanet eder. Düşmanın içindeki casuslar ise memurlar, bürokratlar, subaylar, saray görevlileridir. Ölü casus düşmana yanlış bilgi verir veya şeflerinin verdiği yanlış bilgiyi düşmana iletir. Canlı casus ise düşmandan bilgi getirir.

“İstihbarat Raporlarında GAP Senaryosu” (2004) adlı kitabın yazarı Hasan Taşkın, Abraham Tilmen adında bir şahısla yaptığı telefon görüşmesine yer vermiştir. Tilmen’in kim olduğunu, ne için arandığını yapacağım alıntıda anlayacaksınız (sadeleştirildi):

“Abraham: Telefonumu nereden aldınız?

Yazar: Adınızı bazı raporlarda duyduk. Şanlıurfa’da çalıştığınız, 450 bin dönüm arazi satışıyla ilginiz olduğu söyleniyor.

Abraham: Size bu fıkrayı kim anlattı? Benim orada bir metrekarem bile yok.

Yazar: Satın almıyorsunuz. Arazi alımlarını organize ettiğiniz söyleniyor.

Abraham: Tamam, evet. Benden ne istiyorsunuz?

Yazar: Bu doğru mu?

Abraham: Hayır, doğru değil. Kimse benim çalıştığım toprakları satın almıyor. Ben bir Türk firması için çalışıyorum. Firmanın adı da Koç-Ata Sancak. Eğer benim ne yaptığım hakkında bilgi istiyorsanız orayı arayın. (…)

Yazar: Ne kadar zamandır Türkiye’de bulunuyorsunuz.

Abraham: 4 yıl oldu.

Yazar: İki ayda bir İsrail’e gittiğiniz doğru mu?

Abraham: Hayır, altı ayda bir gidiyorum.

Yazar: Sizinle İsrail arasında bir bağlantı var mı?

Abraham: Kesinlikle yok. Size bunu kim söyledi bilmiyorum ama o bir yalancı.”

Aynı kitaptaki araştırmalar aracılığıyla öğreniyoruz ki İsraillerin toprak satın alma noktasında kullandığı türlü yollar vardır. Bu yolların her biri Türk istihbaratı tarafından ifşa edilmiştir ancak siz uyusanız da düşman uyumayacağı için daha rahat çalışacakları yasaların çıkarılmasını sağladılar!

Yabancılara mülk satışında en çok dikkat edilmesi gereken nokta, bilhassa teröre karşı duruşu ve partizanlık nedeniyle psikolojik baskı altına alınmış olan Karadeniz değildir. Asıl nokta Güneydoğu’dur.

Gerçi Yahudi ve Arap kardeştir; Arap da parasıyla efendilik taslamayı, hava atmayı sever. O yüzden bütün ülke bu noktada bilinçli olmalıdır. Ne var ki önceki yazımda yazdığım gibi devletin toplumu uyarması, bilinçlendirmesi için gerekli olan her türlü metnin veya konuşmanın cezalandırıldığı dönemdeyiz. Bu yolla hem devlet hem de millet hareketsiz bırakılmaktadır.

Asıl konumuza dönecek olursak İsraillilerin o dönem kimlerden yararlandıklarına dikkat çekmek gerekiyor.

Birtakım firmalara yuvalanan Yahudiler, sıradan vatandaşlara da bulaşıyorlardı. Bunlar arasından özellikle maddi durumu iyi olmayanlardan toprak satın aldıkları gibi bu iş için maddi durumu iyi olmayan başka vatandaşları komisyon karşılığında kullanıyorlardı.

Derinlerin dünyasında insanı hayrete düşürecek çok şeyler vardır ama içinde hakikatin gizli olduğu bilgi ve olaylar profesyonel çalışmalarla alaya alınarak küçük düşürülür.

Eski ABD’li Özel Kuvvetler mensubu Kenneth O’Keefe, ülkesi adına birçok operasyona katılmış bir askerdi. ABD’nin kirli savaşını, Siyonistlerin oyunlarını anlayınca istifa edip “canlı kalkan” olmuştu. Katıldığı bir TV programında tüm gerçekleri anlattı ama O’Keefe bunları anlatırken sunucu ne yaptı, biliyor musunuz? Mimikleri ve inceden inceye alaylı sözleriyle onu aşağılamaya kalktı.

Gaflet ve cehalet öyle bir şeydir ki kimi şuursuzlar O’Keefe’nin anlattıklarından habersizken kimileri de tıpkı ABD’li sunucu gibi gerçekleri alaya almaya çalışırlar. Özellikle sosyal medya aracılığıyla topluma aşılanan aşağılık kompleksi, eski bir askerin başka bir coğrafya için yaptığı itirafları o coğrafyanın insanına aşağılatır.

Samimi gülüşleri, alaycı gülüşleri, imalı gülüşleri tanırız. Bir de kibirli ve cahil insanların hasetliklerinden kaynaklı gülüşlerini ıskalamamalıyız. Bir tavsiye: Böylelerinin alaycı yaklaşımına karşı ciddi olun. Onlar delirip ciddileşince siz onu alaya alın. Aklıyla oynanan o olsun.

İsrail devleti, MOSSAD aracılığıyla başka ülkelerde medya baronları yaratmıştır. O baronların her biri casustur ve MOSSAD’ın parasını kendi parası zannettikleri zaman lüks yatlarıyla denize açılıp Tevrat’ın ırkçı tanrısı tarafından göğe (veya denizin dibine) çekilirler! Onlardan biri de Çek Cumhuriyeti doğumlu Robert Maxwell’dir.

Medya ve basın organları, Suriye’de yaşanan iç savaşa yangına körükle gider gibi gidiyor. Afrika’nın kıyılarında başlayıp Türkiye’ye kadar uzanan domino etkisinin son halkası Suriye’ydi. Hemen dibimizde insanlık dramının en büyüğü yaşanırken Türkiye ve Suriye’yi karşı karşıya getirenler, Müslümanların Müslümanları kestiği savaşta en kârlı ülkenin İsrail olduğunu hiçbir zaman anlatmadılar. Aksine yangına körükle gittiler ve türlü dezenformasyon kampanyalarıyla hem Suriye aleyhine yayınlar yaptılar hem de Türk kamuoyunu savaşa ikna etmeye çalıştılar.

Burada çok ilginç bir kurnazlık öyküsü yatılıdır. Daha önceki yazılarımda bahsettiğim bir nokta vardır. Siyasal İslam ve bölücü terör örgütünün Suriye kolu, Türkiye’yi Suriye’yle savaşa zorladı. “Mazisi insanlık tarihi kadar eski” Türk ordusu, Suriye ile savaşmayıp özel operasyonlarla bölücü terör örgütüne darbe vurdu. Asıl plan ise Türkleri “fetih” hülyalarına sürükleyip Suriye’yle savaştırmak ve sonra Türkiye, Suriye, İran’ın selasını okuyup BOP’u gerçekleştirmekti.

Olmadı.

Ama oldu gibi gösterdiler!

Şahsi menfaatleri ve gururları memleket meselesinden önce gelenler de bu algıya bile isteye hizmet ettiler. TV kliplerinden alınan görüntülerin ya da profesyonel oyuncuların mağdur olduğu fotoğrafların, videoların vatandaşları etkilemesine kızılamaz ama devlet kurumlarını yönetenlerin tavrı mutlaka tartışılmalıdır.

Tekrar konumuza dönelim.

Özcan Yeniçeri, 2010 tarihli “İsrail, psikolojik savaş yürütüyor!” başlıklı yazısında İsrail’in medya ve basında Suriye konusunda olduğu gibi ne gibi çalışmalara imza attığını kısaca derlemişti. O yazıdan birkaç alıntı alıyorum:

“Birkaç gün önce İngiliz Times gazetesi, sözde Körfez’deki askeri kaynaklara dayanarak verdiği haberde, Suudi Arabistan’ın İran’a olası bir saldırı hâlinde İsrail’e hava sahasını kullanması için izin verdiğini yazdı. Amerikalı bir askeri kaynak da ‘Suudi Araplar, kendilerini başka yere bakarken İsraillilerin ülke hava sahasından geçmesine izin verdi. Suudiler kendi savaş uçaklarının harekete geçmemesi ve kimsenin vurulmaması için denemeler yaptı bile. Bütün bunların ABD Dış İşleri Bakanlığının onayıyla yapıldığını’ iddia etti.”

Bu yalan haberler sonrası Suudi yetkililer açıklama yapıyor:

“Suudi Arabistan, egemenliğinin ihlal edilmesini ya da başka bir ülkeye saldırmak için hava sahasını kullandırmayı reddeden kararlı tutumunu yineler.”

Bir önceki yazımda Oded Yinon’un psikoljik harp kapsamında önerdiği noktaları özetlemiştim. Dikkat edin, bu haberler birebir o önerilerle uyumludur. Hem Arap liderler diğer İslam ülkelerinin gözünde Yahudi dostu oluyor hem de bu haberleri okuyan herhangi bir vatandaşın kendini güven içinde hissetmesine imkân vardır.

Anlaşılması gereken bir diğer nokta da İngiltere gibi ülkelerde medya imparatorluğu kurduran MOSSAD vb. İsrail kurumlarının ABD ve İngiltere’deki medyayı, basını psikolojik harp için nasıl kullandığıdır.

Türkiye’de de benzer çalışmaları en çok Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında gördük.

İsraillilerin en iyi yaptığı şeylerden biri, düşmanını dost ve dostunu da düşman gibi gösterebilmesidir. Doğu Akdeniz’de İsrail menfaatlerine darbe vuran amiraller, Balyoz’da kendi ülkelerine darbe vuran amiraller olarak gösterildi. Tüm basın ve medya ileri demokrasinin ilerlerken nasıl gözden kaybolduğunun ibretlik çalışmalarını yaptı.

Yine yakın zamanda Doğu Akdeniz’deki hatalı politikalara karşı devleti uyaran Türk subaylarına dava açıldı. Ayaklarına kelepçe vuruldu. Devletin nasıl hareketsizleştirilmek istendiğine, kamuoyunu aldatma çalışmalarını engellemek isteyenlere nasıl saldırıldığına güzel bir örnekti.

Oysa ABD’de pek çok emekli asker gayet etkindir. Ne var ki kıblesini Pentagon yapanlar için ABD bir demokrasi abidesidir. Emekli askerler devlet için konuşabilir ama Türkiye’deki subaylar ABD ajanı dinsizlerdir. Konuşamazlar.

Size ibretlik bir nokta daha: Taraf’ın kraliçesi Yasemin Çongar, eşinin CIA ajanı olduğu iddialarını da yukarıda anlattığım alaycılıkla, küçümsemeyle geçiştirmişti. Bir sivil ve bir asker yan yana gelince tozu dumana katıp hayal dünyasında cami bombalatan zihniyetin mensuplarından Çongar, eşinin ABD askeri dergilerinde Afganistan, Irak, Pakistan uzmanı olarak yazılar yazdığını anlatmadı.

Türkiye’nin en çok izlenen dizilerindeki baş hainler de yine gerçekte memlekete hizmet eden kahramanlardı. Bu kahramanlar arasında Kaşif Kozinoğlu, Muzaffer Tekin, Veli Küçük, Cem Ersever gibi insanlar vardı.

Üstelik Kozinoğlu’nun ölümü, TV kanallarından birinde, bir dizinin hain karakteri olan “Kaşifoğlu” adıyla verildi. Ya kasıt ya da bilinçaltındaki fazla yalanların taşıp dile vurması… Her ikisi de cehalettir ve her ikisi de ihanettir.

Bu arada Türk kamuoyunun nasıl yanlış yönlendirildiğine dair bir örnek daha: Bahsettiğim dizi, FETÖ’nün propagandasını en önde yapan diziydi. 15 Temmuz’da konserlere giden kitlenin dönmesini sabırsızlıkla beklediği dizi de aynı yapımdır.

İlginç.

Bir soru: Türkiye’nin ekonomisi, onca uzmanın uyarısına rağmen neden ısrarla yapılan yanlış hamlelerle dibe batırıldı?

Bu durum sadece Türkiye’yi yönetenlerin kibirli olup olmadıklarıyla açıklanabilir mi?

Ekonomik durumu düzeltmenin türlü yolları varken memleket Arap sermayesiyle doluyor. Arz-ı mevud hayalleriyle yatıp kalkan İsrail sermayesi -üstelik medyayı yönetirken- boş duruyor. Öyle mi?

Psikolojik harp, kişiye uygulandığında delirtir veya intihara sürükler. Kurumlara, ordulara, gruplara, toplumlara uygulandığında da cinnete getirir, delirtir, sonunda intihar ettirir. Türkiye, hiç tartışmasız özellikle son 30-40 yılın en ağır psikolojik harbine maruz kalmaktadır. İsrail’in kendisi “Kişi kendinden bilir işi” misali psikolojik harbe karşı koyacak kurumları çoktan kurdu.

Türkiye’de ise buna karşı koyacak insanları yok etmek için her şeyi yaptılar, yapıyorlar.

Kimler mi?

Davutlar, Golyatlar, Golemler ve hiç şüphesiz Mankurtlar…   

[1] https://www.odatv4.com/dunya/belgeler-ortaya-sacildi-muezzin-mossad-ajani-cikti-120000870

Ama bir sorunları vardı.

Bir şövalyenin, ihtiyacı olan silahların maliyetini karşılayabilmesi çok zordu. Din adına savaşanların pek çoğu için geçerli olan bir durumdur bu.

Böylece bir şövalye ya mülkünü rehin verecekti ya da mülkü yoksa mecburen borç alacaktı. Borç almak isteyenin de adresi doğal olarak Yahudiler olacaktı.

Fransa’yı yönetenler için bu kabul edilemez bir durumdu. Müslümanlara yardım eden, İsa’ya çile çektiren Yahudilerden borç almak olmazdı. Elde avuçta ise yoktu.

Sonuçta Haçlılar için kutsal savaş Fransa topraklarında başladı. Çeşitli kasabalarda küçük çaplı Yahudi katliamları gerçekleşti. Tanrının bir hediyesi olarak artık şövalyelerin biraz parası vardı. Donanımlarını da tamamlamışlardı. Artık Kudüs’e gidilebilirdi.

Avrupa’daki Yahudilerin gördüğü kötü muameleler uzun süre devam etti.

Oliver Cromwell ve onun başarılı istihbarat şefi aynı zamanda avukat olan John Thurloe ise Yahudilerin casusluk konusundaki yeteneklerini keşfetmişlerdi. Bu nedenle kötü muameleye maruz kalan, göçe zorlanan Yahudilere İngiltere’nin kapılarını açtılar.

Ne var ki Yahudilerin gördüğü kötü muamele bir süre daha devam etti. Özellikle Almanya’daki gettolarda yaşayan Yahudilerin hâli içler acısıydı. Küçücük bir alanda, küçücük evlerde yaşamak zorunda olan Yahudilerin çoğu sağlıksız, soluk benizli insanlar olarak yaşıyordu.

Tüm bunlara ve daha fazlasına rağmen aralarından cerrah, banker, akademisyen çıkarmayı başaran Yahudiler için hümanizmin yayılmasından çok dünyanın küreselleşme hızının artması ve sanayileşme bir şans oldu. Zaten hümanizmin hâkim olduğu dönemlerde de Yahudilerin durumunda iyileşme olduğu söylenemezdi.

Sömürülecek alan artıp teknolojideki gelişmeler ilerledikçe Avrupa’nın zengin baronları için maliyet de artıyordu. Artık elin altındakini sömürmek yetmiyor, baronların birbirine asker kiralaması da her zaman kârlı olmuyordu.

Cromwell’in torunları bu kez Yahudilerin casusluktan daha tehlikeli iki yönünü keşfettiler (Daha doğru bir ifadeyle keşfetmek zorunda kaldılar.): Ticaret ve teşkilatlanma.

Rothschild ailesiyle birlikte artık diğer Yahudiler de gettolardan çıkmaya başladılar. Kötü muamele yine devam ediyor ama Yahudiler de güçleniyorlardı.

Yahudiler için bir başka şans ise Martin Luther ve Calvin’den beri yükselen Evanjelist anlayıştı. Evanjelistler için başlarda pek bir önemi olmayan Yahudiler, Siyonizmin yükselişiyle birlikte iyiden iyiye Yahudilerin İsrail’e dönüşünü inançlarının merkezine yerleştirdiler.

O kadar ileri gittiler ki Siyonistlerin aldığı kararları ağır bulup itiraz eden Yahudilere bile “Sizin ne istediğiniz değil, Tanrının ne dediği önemlidir. Yahudiler, İsrail’e dönmelidir.” diyorlardı.

19. yy. sonlarından itibaren Siyonistler ve Evanjelistler bastırmaya başladı. Önce Osmanlı’nın selası okundu, ardından İsrail devleti kuruldu. “Biz ülkesi olmayan halkız, bize halkı olmayan bir ülke verin” diyen Siyonistler için bir evre tamamlanmıştı.

Dünyanın gidişatı, Avrupalı devletlerin birçoğunu para ve güç uğruna Siyonizmin destekçisi yapmıştır. Siyonizmin kucağına oturan ilk devletler de onlardır. Önce bu anlaşılmalıdır, sonra Osmanlı’daki Siyonist faaliyetler incelenmelidir.

1982’de, eski bir İsrail Dışişleri Bakanlığı görevlisi olan Oded Yinon’un planı, İsrail’in Orta Doğu’daki hedeflerini anlamak açısından önemlidir.

Yinon’un planına geçmeden önce İsrail’i yönetenler tarafından dışlanmış olan Moshe Sharett’in özel günlüğünden birkaç not paylaşmalıyım. Sharett ilk olarak şunu söylüyor:

“İsrail’in askeri-siyasi kurumları kendi varlığına yönelik bir Arap tehlikesine hiçbir zaman inanmamıştır.”

Sharett’e göre İsrail, Araplar devletlerini tehlike içine sokacak her türlü yöntemi araştırmış, bulmuş, kullanmıştır. Araplar, içinde bulundukları sıkıntılardan ötürü İsrail’le doğrudan askeri çatışma içine girmek istemiyorlardı. Buna karşın İsrail, kendi nüfuzunu güçlendirmek için bir Arap tehlikesi algısı yarattı.

Sharett devam ediyor:

“İsrail devleti, Arap devletlerini kazanacağından emin olduğu bir savaşa zorlayarak Orta Doğu’daki süper güç olma hedefini gerçekleştirmeye çalışıyordu.”

Şimdi Sharett’in, bizi Yinon planına bağlayacak değerlendirmelerine bakalım:

“İsrail devleti, Filistinli sivil halka yönelik büyük ve küçük çaplı operasyonlarıyla iki şeyi garanti altına almaktadır: Birincisi, Müslüman nüfusu itaate zorlamaktır. İkincisi ise Filistin’e yardım edemeyen Arap ülkeleri arasında karşılıklı suçlamaya dayalı kavga çıkarmak, iç karışıklığa sürüklemek.”

Sharett’in yazdıklarını sadeleştirdiğimi ifade etmeliyim. ABD’nin Irak’ı işgaliyle birlikte Filistin’deki radikal hareketlerin güçlenmesini hatırlatıp, Arap ülkelerinde ve Türkiye’de Filistin’i temele alarak sesini yükselten radikal hareketlere ve gerçekte kime hizmet ettiklerine dikkat çekip Yinon planına geçiyorum.

Yinon planı da Arap ülkelerini başta Irak ve Suriye olmak üzere parçalamaya dayanmaktadır. Oded Yinon’a göre Irak ve Suriye’de millet diye bir şey yoktur. Buralarda Arap, Türk, Süryani, Alevi, Sünni, Şii vs. birçok unsur yaşamaktadır. Yinon da diğer Siyonistler gibi bunu bir kaynayan kazan ve doğal olarak bir fırsat olarak görmektedir.

Bahsi geçen Siyonist, “1980’lerde İsrail için Milli Strateji” başlıklı raporunda şu görüşleri savunuyor:

“Bugün bizim en yüce ve en temel amacımız başta Orta Doğu olmak üzere Müslüman ülkelerin demografik, stratejik, etnik ve ekonomik yönden yeni bir dengeye oturmasını sağlayacak stratejiler üretmektir.”

Burada demografik, etnik ve ekonomik sözcüklerini yazmayıp söyleseydim yüksek sesle imalı bir şekilde söyleyeceğimi bilin. Nedenine birazdan geleceğim.

Yinon’dan birkaç alıntı daha yapayım:

“…Orta Doğu bölgesi, her biri birbirine düşman azınlıklardan ve etnik gruplardan oluşturulmuş 19 devlete bölünmüştür. Dolayısıyla her Müslüman Arap devleti içten etnik ve mezhepsel bölünme tehdidi altındadır. Sosyolojik anlamda Suriye ya da Irak milleti diye bir olgu yoktur. Bu devletlerin sınırları içinde farklı dinler ve etnik gruplar vardır.”

“Sosyolojik anlamda Suriye ya da Irak milleti diye bir olgu yoktur.” ifadesini de geri dönmek üzere vurgulayarak devam ediyorum.

“…Irak etnik ve mezhepsel olarak parçalanacaktır; kuzeyde bir Kürt devleti, ortada bir Sünni ve güneyde Şii devleti… İktidardaki güçlü askeri rejim dışında Suriye’nin, temelde Lübnan’dan hiçbir farkı yoktur. Suriye’nin, kıyısında bir Alevi devleti, Halep bölgesinde bir Sünni devletine dönmesi kaçınılmazdır.”

Yinon’a göre bu hedefleri gerçekleştirirken psikolojik harp bağlamında neler yapılabilir? Onu da İbranice yayın yapan kaynaklardan (İsrail Sosyalist Organizasyonu) özetleyeyim:

“Dünyadaki medya mensuplarına baskı.

Arap liderlerin tacizi ve gözdağı.

Sahte materyal.

Yurt dışındaki Arap şahsiyetlerin sözlerini çarpıtmak.

Şantaj.

Arap dünyasındaki önemli isimleri karalama.

Gerginlik ve korku yaratmak.

İsrail’in her türlü ve gerektiğinde zalimce müdahalelerde bulunacağını benimsetme.”

Burada da özellikle “sahte materyal” önerisine dikkatinizi çekmek istiyor ve az önce vurguladığım noktalara devam ediyorum. Öncesinde şunu belirtmeliyim ki çok net bir biçimde Oded Yinon’un planı bizi de kapsamakta veya etkilemektedir.

1- Türkiye’nin demografik yapısına yönelik tartışılmayacak bir saldırı mevcuttur. Türkiye’ye yoğun olarak Arap, Afgan, Pakistanlı geliyor. Önlem alınmazsa bunun çok yönlü sonuçları olacaktır.

Birincisi şudur: Türkiye’nin ulus devlet yapısını hedef alanlar için Türk olmayanların sayısının artması önemlidir. Bunu herkesten çok İslamcılar ister çünkü onlar, İsrail’in Suriye ve Irak için yaptığı “Millet değilsiniz.” şeklindeki propagandayı Türkiye’de uygulamaktadırlar.

Dikkat edin, özellikle FETÖ’nün en güçlü döneminde, birçok para avcısı köşe yazarı “Dağa taşa ‘Ne mutlu Türk’üm’ diyene!’ yazmakla olmuyor.” diye ahkâm kesiyordu. Bu propaganda bugün de devam etmektedir. O günlerde hep şunu yazardım: “Dağa taşa millet bilincini kazımayan Irak bugün bin parçadır!”

Ötesi yok.

Tabii İslamcıların derdi ümmet olmaktır ama bilmeliler ki İsrail’in olduğu bir coğrafyada zannettikleri gibi devletin “ümmet” tanımı yapması, İsrail’in karşısında olmak değildir. Bu, İsrail’e doğrudan destektir. Zira İsrail sanıldığı gibi sıradan bir din devleti değildir. Aksine hem dinci hem de ırkçıdır. Bu iki yönünü de kullanarak ülkeleri parçalamak için bin türlü kimlik yaratır, kanayan her türlü yaraya tuz basar.

Bir diğer nokta ise ekonomidir. Yine dikkat edin ki demografik yapıyla beraber ekonomimiz de bozuluyor ve Arapları ülkeye çağıranlar için parasızlık çok güzel bir bahane oluyor.

Geçen yazılarımda 1995 yılında yayımlanmış bir dergide yer alan Obrad Kesic imzalı, Türkiye’nin ekonomisi, etnik yapısı ve köktendinciliğe dair yorumunu paylaşmıştım.

2- Demografik istila, Türkiye için özellikle Milli Mücadele ve sonrasında önemli bir yere sahip olan Afganistan, Pakistan gibi ülkelerle Türkiye’nin arasını açacak niteliktedir. Bu, Türkiye’nin her yönden çevrelenmesi ve yalnız bırakılması stratejisiyle de çok uygundur. Komşumuz olan Suriye’nin yaşadığı iç savaşta, bir diğer komşumuz Irak’ın ABD tarafından uğradığı işgalde, Yugoslavya’nın parçalanmasında rol alan ümmetçilerin nasıl bir ümmet sevgisi olduğu ciddi şekilde sorgulanmalıdır.

Ne var ki milleti aydınlatacak her türlü metin, her türlü konuşma, Türkiye’yi hareketsiz hâle getirmeye çalışanlarca ya darbeyle ya da halkı kin veya düşmanlığa tahrikle itham edilmektedir.

Yedi düveli Türkiye’ye sıkıştıracak hoşgörüye sahip idarecilerimizin fedakârane çalışmaları sonucunda en son iki Türk gazetecinin tutuklandığını, hiçbir hastalıkları olmadığı hâlde saçlarının kazındığını hatırlatalım.

İktidarın bu türlü hareketlerini ayakta alkışlayan çakma muhaliflerin onursuz direnişine de selam olsun.

3- “Sahte materyal”, sosyal medyanın yayılmanın ötesine geçip hâkim olmaya başladığı bir dönemde çok daha önem kazanıyor çünkü bütün dünya gibi Türkiye ve Arap ülkeleri de bin türlü sahte bilgiyle karşılaşıyor. Unutmayalım ki araştırmacıların ortaya çıkardığına göre sosyal medyada yalan bilginin yayılma hızı doğru bilgiden 6 kat fazladır.

Sahte materyal denince hemen sahte fotoğraf, sahte video vs. akla gelmemelidir. Bunun yanı sıra sahte haberler, sahte ama hızlı düşünceyi harekete geçiren paylaşımlar da anlaşılmalıdır.

Yazımı noktalarken Oded Yinon planının bizi ilgilendiren asıl önemli noktalarından birine, Ünal Acar’ın “Oded Yinon’un ‘İsrail için Bir Strateji Raporu’nun Değerlendirilmesi” makalesinden alıntılarla değinmek istiyorum.

İstanbul Mebusu Hüseyin Rauf Bey, 1923 yılında TBMM’de gerçekleşen bir gizli oturumda şunları söylüyor: “İngiltere Hükümeti, bir kararı yüz için verir ve yüz sene bu kararı husule getirmek için çalışıyor. İngiltere Hükümeti Harb-i Umumide, Milli Mücadelemizde ve sulh müzakeratı esnasında muhtelif kanaatlerle bunu izhar etmiştir. Türkiye halkı ile İngiltere silahla dokuz sene uğraşmış, yenememiştir. Fakat doksan bir sene daha olduğunu kabul etmemiz lazımdır. Alem olarak İngiliz diyoruz. Fakat diğerlerini de bu siyasete bu siyasete mürevviç ve taraftar bilelim. Efendiler, İngilizlerin bu noktada bir kere içimize girdikten ve Türklüğü birbirinden ayırdıktan sonra tahminlerine göre ayrıca Türklük içinde de mezhep ihtilafı çıkarak, Şiilik Sünnilik ihtilafı çıkararak Türklüğü içinden ikiye ayıracaktır. Tehlikenin biri, çok mühimi de budur, efendiler.”

Bolu Mebusu Tunalı Hilmi Bey, Rize Mebusu Dr. Abidin Bey, Bursa Mebusu Emin Bey de aynı noktalarda uyarı yapıyor ve Musul’un önemine dikkat çekerek burası giderse Güneydoğu da gider diyorlar. Yine Genelkurmay Başkanı Fevzi Çakmak, 1927’de Dışişleri Bakanlığına uyarı yazısı yazarak İngilizlerin Musul’daki Kürtleştirme faaliyetlerine dikkat çekiyor.

Dünyaya tek bir defa bir Siyonist’in gözünden bakmayı başardığınız anda Türkiye için mevcut tehlikeleri, gerekli çareleri görmemek mümkün olmuyor.

Ve ilginçtir, dünyaya Oded Yinon’un gözünden bakınca Türk (?) basını ve medyasının aktardığı dünyanın ne kadar sahte olduğunu anlamak kaçınılmaz oluyor.

Tarihten Bir Küçük Not Daha

Araplar, daha dört halife döneminden başlayarak giriştikleri fütuhatla İslam’ı değil, Araplığı yaymışlardır. Eğer Türk gibi bir millet Müslüman olmasaydı İslamiyet de tıpkı Musevilik gibi kavme özgü kalacaktı. Bunun içindir ki nüfusuyla, nüfuzuyla, zihniyetiyle birlikte Araplığı Türkiye’de yaymaya çalışanlar aslında ümmetçilik yapmıyorlar. Türkiye’nin laik ve ulus yapısını hedef alanların bir kısmı neye hizmet ettiklerini bilirken bir kısmı ise bilmiyor. Bir kesim daha var ki onlar da devşiriliyorlar.

Bunu en önce kendine Türk-İslamcı diyenler anlamalıdır.  “Laikliği pek sevmedik ama İslamcı da olmayalım.” diye bir şey yoktur.

Galiba bu ülkedeki en büyük ve en az fark edilen sorun, bu ülkeyi sevenlerin birçok şeyi Mustafa Kemal’den daha iyi bildiklerini zannetmeleridir.

Ne demişti Sun Tzu?

“…Sonuçta, düşmanı ve kendinizi iyi biliyorsanız, yüzlerce savaşa girseniz bile sonuçtan emin olabilirsiniz. Kendinizi bilip düşmanınızı bilmiyorsanız, kazanacağınız her zafere karşın yenilgiyle de tanışabilirsiniz. Ne kendinizi ne de düşmanınızı biliyorsanız, sizin için gireceğiniz her savaşta yenilgi kaçınılmazdır.”

Düşmanı bilmeyen, düşmanlaşır.

“Merd-i Kıptî şecaat arz ederken sirkatin söyler” misali bu hırsızlıkları “cesur gazeteci” palavrasıyla taltif ettiler.

İnsanların hayatından çalmak bu kadar kolay mı? Komplo üretmek, devlet sırlarını çalmak, devlete suç örgütü muamelesi yapmak, şehitlere ve gazilere hakaret etmek bu kadar kolay mı?

Elbette değil ama vatan sevgisinden nasiplenmemiş olanlar için bunlar “profesyonel” işlerdir.

Kendisinin talihi Milliyet ve CNN Türk’te Washington muhabiri olunca değişmiştir. Tabi birçok muhabir oralarda görev yapmıştır ama onun talihi aşk hayatında gülmüştür. “Yabancı hizmet subayı”, CIA görevlisi Chris Mason ile evlenince tam bir profesyonel olmuştur. Chris Mason aynı zamanda RAND Co.’da dersler vermiştir. 2006’da yaptığı bu evlilikten sonra 2007’de Türkiye’ye dönerek Taraf’a katıldı. 2013 yılında Hasan Cemal ve Ahmet Altan’la birlikte Punto24 Bağımsız Gazetecilik Platformu’nu kurdu.

Taraf’ın bazı manşetlerini hatırlatmadan önce kendisinin Standart-MORI adlı stratejik araştırma ve planlama şirketinde çalıştığını belirtmek istiyorum. Bu şirketin varlığı ve faaliyetleri benim için şüphelidir.

Şirket 1987’de Selim Oktar tarafından kurulmuştur. O zamanki adı Stratejik Araştırma ve Planlama Şirketi’dir. Şirket, 1994’te İngiliz araştırma şirketi MORI ile ortak olmuştur. Şirketin kurucusu Selim Oktar, 1997 yılında Gülçin Telci’nin Hürriyet’teki “Sudan Ucuz” yazısına konu olan bir olayın içinde yer almıştır. Yazı Hürriyet arşivlerinde aynen durmaktadır. Oktar, şaibeli bir şirket alımına karışmış bir kimsedir.

Çongar’ın stratejik araştırma şirketinde görev alması, eşinin aynı alanda hizmet veren CIA şirketi RAND Co.’daki geçmişi ve Taraf gazetesinin operasyonel görevi tesadüf müdür? İşte bu nedenle Strateji-MORI şirketinden şüphe ettiğimi yazdım. Ayrıca bir şirket kurup çeşitli kuruluşlara danışmanlık hizmeti üstünden yön vermek ve bundan para kazanmak her açıdan çok iyi bir kazanç olsa gerektir. Diğer yandan ülkemiz açısından kazanç göremediğimi ifade etmeliyim.

Taraf’ın manşetlerine, Çongar’ın, eşinin CIA görevlisi olduğuna dair yazı yazan Oray Eğin’e verdiği sözde cevapla girmek isterim. Çongar, Eğin’in yazdıklarına karşı bir söyleşisinde aynen şu cevabı veriyor:

“CV’sinde CIA ajanı yazan bir ajan olabilir mi gerçekten? Ajan olduğu bilinen bir ajan olabilir mi? Merhaba ben Chris, CIA ajanıyım…”

Çongar ve avanesi darbe günlüklerinin olabileceğine inanıyorlar. Türkiye’nin en zeki askerlerinden rahmetli Özden Örnek’in darbe günlüğü tutuyor, diye yaygara koparabilirler… Bu normal…

“Merhaba sevgili günlük, bugün darbe planlarımıza devam ettik. Aklıma çok güzel bir fikir geldi. Darbe başarılı olursa Yasemin’i eşinden boşayıp Somali’nin İshak kabilesinden biriyle evlendireceğiz. Böylece demokrasiye büyük bir darbe vurmuş olacağız.

“Eşim CIA ajanı olsa bunu ben de bilemezdim” diyen Çongar’ın, “Eşime sordum, CIA ajanı değilmiş, RAND’ın kapısından içeri girmemiş” dediğini de hatırlatıp geçmişe sünger çekmeye başlayalım.

Taraf gazetesinden bazı manşetler:

“Görüntüler Çok Net: Bombalananlar Köylü” (Uludere haberi, 16 Şubat 2012)

“Jandarma, Ogün’ü El Üstünde Tutardı” (Hrant Dink cinayetiyle ilgili haberi, 2 Mart 2012)

“Orduları Sanık Paşaları Tanık” (Sözde Balyoz planıyla ilgili haberi, 3 Mart 2012)

“Fatih Cami Bombalanacaktı” (Sözde 2003 yılında planlanan bir darbe planıyla ilgili haberi, 20 Ocak 2010)

“Askerî Vesayete En Ağır Balyoz” (Balyoz kumpasıyla ilgili haberi, 23 Şubat 2010)

“Üstü Cumhuriyet Altı Ergenekon” (Ergenekon kumpasıyla ilgili haberi, 10 Ocak 2009)

“AKP ve Gülen’i Bitirme Planı” (AKP ve Gülen’in şeriat planlarına karşı Genelkurmay’ın tavrıyla ilgili haberi, 12 Haziran 2009)

“Kod Adı Kafes” (Sözde Kafes Eylem Planı ile ilgili haberi. Dolaylı yoldan TSK’nin gayrımüslimleri vurup Müslümanları suçlayacağı iddia ediliyor. 29 Kasım 2009)

“1923’te Kuruldu 2008’de Arınıyor” (Yorum yok. 26 Temmuz 2008)

“Tehdidi Bırak Hesap Ver” (Aktütün baskınıyla ilgili haberi, 16 Ekim 2008)

Punto24’ün internet sitesinde bir ifade var: “Gazetecilik suç değildir!”

Gazetecilik ajanlık mıdır? Gazeteler psikolojik harp merkezleri midir? Mehmet Baransu gibilerin devlet sırlarını çantalara koyup örgütlü suç belgesi diye mahkeme salonlarına getirmesi kahramanlık mıdır?

Ergenekon ve Balyoz’da saçma ve ahmakça şeyler yapılsa da uygulayıcıları kendilerine profesyonel dedikleri için bunları yazıyorum. Bu yazı dizisi boyunca unutmadıklarımızın küçük bir kısmını yazdım. Size son bir profesyonellik örneğinden daha bahsedeceğim. Bu sefer ki profesyonel, Merve Kavakçı’dır.

Merve Safa Kavakçı, 90’lı yıllarda Abdullah Gül’ün danışmanıydı. Refah Partisi’nin kurucu genel başkanı olan Ahmet Tekdal’ın kızı Ayşenur Tekdal, 20 Nisan 1999’da yapılacak seçimlerde İstanbul 2. bölgeden milletvekili adayıydı. Yani seçilmesi neredeyse garantiydi. Ne var ki kendisinin adaylığı Ankara’ya kaydırıldı.

İki türbanlı hanımdan Ayşenur Tekdal’ın yerinin Merve Safa Kavakçı’ya bırakılması gerekiyordu çünkü iki türbanlı hanımdan Kavakçı ABD vatandaşı olmuştu.

Yıllarca kara propaganda yapıldı: “Türkiye onu kabul edemedi ve o da özgür olduğu ABD’ye gidip vatandaş oldu” şeklinde… Bu bile ABD’nin din hürriyeti politikasının uygulanmasından ibaret bir propagandadır.

Oysa Kavakçı 5 Mart 1999’da şövalye yemini ederek ABD vatandaşı olmuştu bile…

Ailecek ABD’yi pek severler ki aile reisi Yusuf Ziya Kavakçı da ABD’deki birtakım FETÖ’cüler tarafından pek hürmet görmekteydi.

Yıllarca “Türban düşmanı Türk devleti” ve “Türban düşmanı Türk ordusu” kara propagandası işte Kavakçı aracılığıyla TBMM’de gerçekleştirilen profesyonel bir operasyonla zihinlere kesin olarak yerleştirildi.

Özkök’ü getiren organizasyon, kumpasları kurup organize eden organizasyon, Kavakçıları da ailecek ödüllendirmekte epey cömert davrandı.

Liste her yazıda uzadıkça uzadı… Adnan Tanrıverdi, Nevzat Tarhan ve SADAT; Yasemin Çongar, Hasan Cemal, Ahmet Altan ve Taraf; Mahir Kaynak, Mehmet Eymür ve MİT’teki Çerkezler; Kavakçı ailesi ve daha niceleri…

Söz konusu TSK olunca milyonların kalbi şanlı Türk ordusuyladır ve milyonlar Ebedî Başkomutan Mustafa Kemal Atatürk’ün izindedir. Çoğunluğa hükmetmeye kalkan Türk ve Atatürk düşmanları ise her zaman onun karşısındadırlar.

Yüzyılların değiştirmediği ve değiştirmeyeceği nokta ise Türk ordusunun karşısına çıkanların yaşamaktan kaçamayacakları mutlak sondur.

Batı dünyasının kafamızın içinde yarattığı illüzyonlardan biridir, yanlış Nazi algısı. Naziler, Avrupa’nın üstünlük zihniyetinin sadece bir parçasıydı. Bir anlamda fraksiyondu. Bugün yoklar mı? Elbette varlıklarını devam ettiriyorlar ama her şeyi Hitler’e, Nazi Partisi’ne bağlamak hatalıdır.

Şimdi Türkiye’de ulusal varlığımıza bir tehdit olarak mülteci oyunu oynanıyor. Mülteci görünümlü fırsatçıların topraklarımıza girişleri için AB resmen fonluyor, bizim yetkililer sınırdaki mayınları temizliyor. Başka türlü nasıl yıkacaklar ulus devleti? Herkes kendine müttefik arıyor. Mürteciler ensar arıyor, bölücüler ırktaş arıyor. Ensarlık da ırktaşlık da hikâye, tabi…

Türkiye’de kuvayımilliye ruhu ölmemiştir, ölmesi mümkün değildir. Millî varlığımıza yönelen her tehditte kuvvayımilliye ruhu harekete geçer. Bunu gören düşman, Ergenekon kumpaslarında olduğu gibi sinsi planlar içine giriyor.

Yakın zamanda, İstanbul’da bir yerde duvar yazıları ortaya çıktı. “Arap defol”, “Arap git” gibi yazıların bazılarının altında Nazilerin gamalı haçı var.

Siz bu gamalı haçları, Batılı etki ajanları tarafından servis edilen sözde ırkçı silahlı örgüt videolarının devamı olarak görün. Bir algı yaratmaya çalışıyorlar.

Birincisi, hiçbir Türkçü için Nazi haçı bir şey ifade etmez. Bu haçın tarihçesi Türkçülerin ilgisini çekebilir, bu ayrı bir konudur. Türkçüler için bu haç asla ortak bir simge değildir.

İkincisi, Türkçüler zeki, aklı başında kimselerdir. Bugüne kadar bölücü terör örgütünün giriştiği terör eylemlerinden sonra bile böyle bir psikolojik harp uygulanmamıştı. Batı, göç dalgasının arkasındaki planı da aslında ifşalamış oluyor çünkü bu, Türklerin bu durumdan rahatsız olacağını bildiklerinin ispatıdır.

Dikkat etmemiz gereken noktalar açıktır.

Nazilik, faşistlik, soykırım… Bunların hepsi işi sulandıran söylemlerdir. Hele “Yahu ırkçı olacağım” diyen kimselerin gazına asla gelmeyin. Olmayacaklar, günlük tepkiye göre konuşuyorlar. Gazları bitince yeniden her biri birer Mevlana olacaktır. Türkçüler uç söylemler içine girenlere karşı dikkatli olmalılar.

Orta Doğu menşeili her dine mensup milletlerden milliyetçiler, bu dinlerden önceki inanışlarına az veya çok ilgi duyarlar. Kimisi bir tercih olarak eski dinini yaşatmayı tercih eder. Kimisi din tercihini değiştirmez ama eski inancına ilgi duyar, onun simgelerini yaşatır. Naziler de Germenlerin eski pagan inançlarına büyük önem atfediyorlardı. Bu gibi durumlar milliyetçilik için çok normaldir. Buradan bir bağ kurmaya, en başta “svastika” üzerinden saldırmaya çalışacaklardır. Kimse bizim tercihimize hele eski inançlarımıza olan saygımıza karışamaz, isteyen Türkçü de bunlara inanır. Sadece psikolojik olarak buradan vuracaklarını bilerek hazırlıklı olmak gerektiğini düşünüyorum.

Gözümle görebildiğim her görüntüyü, okuduğum her şeyi çok dikkatli gözlemlerim. Sosyal medyada ise bu kadar çaba harcamaya gerek kalmadan net bir şekilde şunu fark ettim: İçi boş uç söylemler, tehlikeli ifadeler, küfürler, hakaretler fazlaca beğeni alıyor. Hele profilde gerçek mi, sahte mi olduğu bilinmeyen güzel kadın fotoğrafı varsa… O zaman o profil fenomen oluyor. Özellikle belli bir yaşın üstündeki insanlar böyle çok yoğun ilgi gösteriyorlar. İşin tuhaf tarafı, bu insanların yakışmayan hareketlerinin ceremesini gençler çekecektir. Bu tarz hesaplara karşı dikkatli olunmamalı hatta şikâyet edilmelidir. Bu hesaplar operasyon hesabı olarak açılıyor.

Kendine kimliğini gizleyen asker, istihbaratçı, devlet adamı gibi görünenlerden de uzak durun. Bunlar da operasyon hesabıdır. Bazı hesaplar katliam istendiği algısı yaratmakla görevlidir. Bazı hesaplar ordunun darbe istediği algısı yaratmaya çalışıyor. Bazı hesaplar gerçekten operasyon hesabı değil ama kullanan kişiler hayal satıp kendilerine derin devlet imajı vererek insanları aldatmaya çalışıyorlar. Bu noktalarda da dikkatli olunması gerekiyor.

Türkçüler sadece kendi hareketlerinden, kendi yoldaşlarından sorumludurlar.

Biz de Türkçüyüz…

Ucundan Türkçüyüz…

Azıcık Türkçüyüz…

Var bizim de Türkçü damarımız…

Ya Türkçüsün ya da değilsin. Bu kadar. Bu kimselerden uzak durun. Sizden büyük işler beklediğini söyleyenlerden uzak durun. “Neredesiniz ey Türkçüler” diyenlerden uzak durun. Bunlar adî zihniyetlidirler. İlk fırsatta sizi satacaklar.

Bu vatanın sahibi yalnız biz miyiz?

Üç kuruşluk adamlıklarıyla, herhangi bir hayvandan daha az işleyen beyinleriyle sizi kullanmaya çalışan kurnazlara fırsat vermeyin. Onlarla muhatap olarak onlara adamlık değeri kazandırmayın.

Başı sıkışınca “Neredesiniz Türkçüler?”

Kurtulunca “Gider misiniz Türkçüler?”

Vatanımızı savunuyoruz. Türk devletinin yıkılmasını istemiyoruz. Anayasanın ilk dört maddesine tarafız. Türk’ün yaşadığı her yerde Türk’ün hakkını savunuyoruz.

Hollywood film çekmeye devam etsin. Bırakın, foncular seyretsin.