Cerilarius fetvayı okudukça şaşkınlığı da arttı. Metni yanındakilere verdi. Onların da hayreti artmıştı.

Papa 9. Leo, Patrik Cerilarius’u aforoz etmişti!

Hırslı Patrik çok hızlı cevap verdi ve Kardinal’e Papa’yı aforoz ettiğini bildirdi.

Roma İmparatorunun tavrı da Papa 9. Leo’dan yana olunca Patrik Cerilarius yine hızlı davrandı ve Pleps Sancta yani “Kutsanmış Köleler”i harekete geçirdi.

Ne zaman başı sıkışsa sokak serserilerinden oluşan bu örgütü harekete geçirip İstanbul’u darmaduman ederdi.

Yine öyle oldu.

İmparator hemen Cerilarius’u çağırdı ve isyanı durdurması için ondan yardım istedi!

İsyan yatıştı…

Devam eden beş yıl boyunca İstanbul’un en güçlü adamı Cerilarius’tu. Ne var ki 1059 yılına gelindiğinde Patrik Cerilarius, tutuklanıp dar bir hücreye kapatıldı ve orada öldü.

Patrik Cerilarius hırslarıyla yaşayıp öldü. Geride ise günden güne kan kaybeden bir Roma ve birçok parçaya bölünmüş Hristiyan dünyası kaldı.

Aslında Hristiyan dünyasındaki ihtilaflar çok eskiye dayanıyordu.

Büyük Konstantin M.S. 330 yılında imparatorluğun başkentini İstanbul yapmıştı. Burası aynı zamanda “Yeni Roma” olarak anılıyordu.

Beş yıl önce İznik’teki meşhur konsil toplanmıştı. Bu, ilk ekümenik konsildi.

O yıllarda Hristiyan dünyası, İsa’nın nitelikleri üzerine tartışmalara sahne oluyordu. İznik Konsilinde İsa’nın nitelikleri üzerine ne karar alınırsa alınsın bu tartışmalar bitmedi.

Ama konsili idare eden Konstantin’in çabasıyla birtakım kararlar alındı.

Konsile göre İskenderiye, Antakya ve Roma kiliseleri ekümenik ilan edildi. Bu üç kilise de apostolikti. İstanbul’daki kilise ise sıradan bir psikoposluktu.

Öyle ki papalar uzun bir süre İstanbul’daki patriği “psikopos” ünvanıyla anmıştır.

Tabii bu kararlarla birlikte Roma devletinin gücü bölünmüş oluyordu. Başkent, İstanbul’du; Hristiyan toplumunun dini gücü ise İskenderiye, Antakya ve Roma’ya dağılmıştı.

İstanbul’daki kilise bu duruma sessiz kalmayıp atak yaptı.

Dikkat edin: İznik Konsili güya Hristiyan itikadını belirlemek ve birliği sağlamak için 315’te toplanmış, 330’da İstanbul resmen başkent olmuş, 395’te Roma ikiye bölünmüştür!

Birçok Doğu Roma hükümdarının İstanbul’u ön plana çıkarma çabası, gücü Roma’ya geri getirmediği gibi daha da bölmüştür. İstanbul’un ekümenikliği her defasında onca baskıya rağmen Roma delegeleri tarafından reddediliyordu.

İstanbul’daki kilise, ekümeniklik iddiasını öne sürerken aniden “apostolik” olduğunu bile hatırlamıştı: Meğer kilise, Petrus’un kardeşi Aziz Andrew tarafından kurulmuştu!

Mısırlılardan Yahudi Samirilere kadar kilisenin bu şizofrenik iddialarını kabul etmeyen binlerce insan öldürüldü!

Konuyu çok uzatmayacağım.

Tüm bu mücadelelerin sonunda olan koca bir imparatorluğa, tüm refahını yitiren veya canından olan halka olmuştu.

Fatih Sultan Mehmet İstanbul’a girdiği zaman Roma’nın hakimiyetini kabul etmek üzere olan bir kilise vardı.

Fatih’in İstanbul’a girişiyle birlikte kilise yeniden canlandı. Patrik, “Üç Tuğlu Paşa” oldu.

Ama fitne bitmedi.

Çok ayrıntıya girmeyeceğim.

Dinin adı Hristiyanlık, Musevilik, Müslümanlık olmuş… Fark etmez.

Siyasete iç içe girmiş bir dinden daha tehlikeli ve yok edici bir şey yoktur.

Türkiye’de hilafeti isteyenlerin taşıdıkları miras, Cerilariusların mirasıdır. Aralarındaki fark takkedir.

Hilafet ilan edildiği hâlde takkeli Cerilariusların halifelik kavgası başlayacaktır. Ne değişmiştir?

Kutsanmış kölelerin yerini alan “kutsayan köleler” ise mucizevi insanlar aradıkları sürece hayal kırıklığı yaşayacaklardır. FETÖ örneği ortadadır.

FETÖ’den ders ve ibret almayanları da görüyoruz.

FETÖ’nün Fener Rum Patrikhanesi ile diyalog çabalarını da hatırlatmış olayım.

Bugünlerde dikkat edin,

ABD’nin, İsrail’in köşeye sıkıştıp kuduz köpek gibi saldırmaya başladığı bir dönemde sahibinin sesini duyanları daha çok göreceksiniz.

Karadeniz’e giremeyen, Suriye ve Rusya’da Türkiye’yi istediği yöne çekemeyen, neoliberal politikalarını yerleştiremeyen, Kürt devletini kuramayan ABD’nin en büyük müttefiğini artık daha yakından tanıyacaksınız.

Ve Mustafa Kemal’in bir zaferine daha tanık olacaksınız.

Cerilarius dar bir hücrede değil, dar bir kafanın içinde öldü. Dar kafalıların akıbeti hiç değişmez.

Kutsanmış kölelerin kutsal babası için fırsat, Tornikos ayaklanmasında ortaya çıktı. Leon Tornikos, İmparator 9. Konstantin’in yeğeniydi ve Ermeni-Gürcü asıllı aristokrat bir aileden geliyordu. Askeri vali olduğu dönemde imparatorun kız kardeşine deliler gibi aşıktı. Destekçileri tarafından çıkarılan isyandan sonra gözden düştü ve kısmen özgürlüğünü kaybetti. Etrafına topladığı destekçilerle çıkardığı ayaklanma, kutsanmış kölelerin babasının çabalarıyla bastırıldı. Yakalandıktan sonra Leon’un gözleri kör edildi.

Kutsanmış kölelerin babası, Michael Cerularius’tu. İsyan sonrası birdenbire köşesine çekilip keşiş olmaya karar verdiyse de imparatora yaptığı hizmet unutulmamıştı. İstanbul’daki Ortodoksların başına geçen Ceruilarius giderek güçlenmeye başladı. Plebs sancta sayesinde rakiplerine sürekli gözdağı veriyor, sürekli isyan çıkartıyor ve isyanları bastırıyordu. Dökülen kanlar, yapılan yağmalar sonunda Cerularius gücüne güç katıyordu.

Destekçilerinin en büyük söylemi, “Ortodoksluk elden gidiyor” cümlesiydi. Plebs sancta mensupları bu sayede pek çok İstanbulluyu bayrağı altına alıyor, Latinlerin mülkleri yağmalanıyordu. Bu anlayış muhtemeldir ki asırlar sonra Osmanlı’ya da miras kalacak ve “Din-i mübin elden gidiyor” şekline dönüşecekti. Gerçi dünyanın her yerinde en büyük korkulardan biri -ne hikmetse Tanrı koruduğu hâlde!- dinin elden gitmesiydi. Bunun önlenmesi de Cerularius gibi hırslı din adamlarına kalıyordu.

Cerularius ne kadar güçlenirse güçlensin güce doymuyordu. Nihayet “ekümenik” olduğunu iddia etti ve kendini Roma’daki papa ile eş değer görmeye başladı. Elbette bu durum papa tarafından kabul edilemezdi. Cerularius fazlasıyla hırslıydı. Her türlü tartışmayı sonuna kadar sürdürüyordu. Öyle ki “Ortodoksluk elden gidiyor” diye insanları bayrağı altına toplayan bu adam, Psellus isimli hermetik olduğu iddia edilen bir yazarın planlarıyla imparatorlar deviriyordu. Sonunda papa ve patrik birbirlerini “aforoz” ettiler.

Doğu Roma imparatoru papanın yanındaydı. Bunu sezen kurnaz Cerularius yine bir isyan çıkardı. İmparatorun ikna çabaları sonuç verdi ve kutsal köleler, yine kutsal kölelerin çıkardığı isyanı bastırdı! Cerularius giderek güçleniyordu.

Günün birinde “ekümeniklik” hırsı yüzünden Roma ikiye bölündü ve Doğu Roma, Batı Roma’nın hışmını üstüne çekti. Cerularius ve Psellus’un desteğiyle iktidara gelen İsaac Comnenos, Cerularius’u zindana attı.

21 Ocak 1059’da öldüğü zaman Cerularius’un ekümeniklik hırsı, Roma’yı bir daha birleşemeyecek şekilde ikiye bölmüş ve asırlar boyu Latin güçlerinin gazabını İstanbullu Ortodoksların üzerine çekmişti.

Köle olmaya razı insanlarsa her zaman efendi sahibi olmaya devam ettiler. Kutsanmış kölelik hiç bitmedi.