“Zaruri olmadıkça harp, cinyaettir.”

Mustafa Kemal ATATÜRK

Türklüğün ne olduğunu bilmeyen ve Mustafa Kemal’den nasiplenmemişlerin “Türkler sıkılınca savaşır.” söylemleriyle kara bir yaftalama çabasına düşen paçozlar sadece bugün yoktu.

Mustafa Kemal, Batı emperyalizminin yalnız Türk yurdunu işgaline karşı değil aynı zamanda uygarlık alanında da Türklüğü yanlış bir kimlikle tanıtmasının karşısında durdu. Orta Çağ’da harita mühendisleri olan bir milletin amaçsız savaşlar peşinde koştuğunu iddia eden Hint-Avrupa merkezli anlayışı tabiri caizse paçavraya çevirip attı.

Mustafa Kemal’in güya en yakınında olanlar 10 Kasım 1938’den sonra “Güneş ölünce teorisi mi kalır?” dediler ve büyük bir ihanete imza attılar.

O ihanetten siyasal İslam ve Türk-İslam sentezi doğdu. Türk-İslam senteziyle Türk tarihini 1000 yıl gibi kısıtlı bir süreye mahkum eden anlayışla yetişenlerse günümüzde Türkçülüğün arkasına saklanarak Şaman gibi giyinip çıktıkları TV’lerde kendilerini kamufle etmeye çalıştılar. İçine düştükleri ihaneti ancak şarlatan gibi davranarak aşırı söylemlerde bulunmadan gizleyebilmeleri mümkün değildi çünkü.

Bir zamanlar “Tanrı Türk’ü korusun” cümlesine tahammül edemeyip Alparslan Türkeş’e bile atarlananların Türkçülükten geçinmeleri maskaralık piyesinden başka bir şey değildir.

Şimdi bir yandan kripto FETÖ’cülere bir yandan Türkçülere bir yandan da Perinçek’e yanlamak için hamasi cümleler kuranların içinde bulundukları aciz durumu daha iyi anlayabilirsiniz.

Biz bu yancılara “Vatan Millet Sakarya AŞ” diyoruz.

Sloganı da şudur: Ticarete göre siyaset yapanların şirketi.

Birçok yazımıza konu olan 5G Virüs Platformu’nda normal bir kimse bulmak zor. Birçok dolandırıcılığını belgelediğimiz Muammer Karabulut, oğlunun İsrailli bir şirketle ortak olduğu ortaya çıkan Abdurrahman Dilipak, kendisini görevden alan Zafer Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ’a “Uçkurundan teslim alınmışsın.” diye attığı mesajı X’te paylaşan Vedat Çalık, eski eşini işkenceyle öldürmeye kalkan ve mahkemeye çıkmamak için sürekli yanlış adres vererek Türk mahkemelerini aldatmaya kalktığı için hakkında yakalama kararı çıkarılan Mustafa Dönmez, tüm bunlarla ve sözde platformla ilişkisini açıklamak yerine kamuoyunu yanlış yönlendiren açıklamalar yayımlayan Türk Ortodoks Patrikhanesi basın sözcüleri…

Bu yazdıklarımızın bir tanesi yoktur ki delili olmasın. Birçok belgeyi önceki yazılarımızda da paylaştık.

Şimdi iki sanat, ticaret ve siyaset sanatı, nasıl harmanlanıyormuş bir kez daha görelim. Yazımıza, kendini ulusalcı olarak tanıtan KKTC’li Sabahattin İsmail’le devam edeceğiz.

Önce şu meşhur şampiyonlar ligi fotoğrafıyla başlayalım:

Burada gördüğünüz isimlerden biri Abdurrahman Dilipak, diğeri Cengiz Çandar’dır. Dilipak, Noel Baba Barış Konseyi üyelerindendir. Çandar, aynı sözde konseyin kurucu üyelerindendir. FETÖ elebaşısı Fetullah Gülen’i yere göğe sığdıramadığı bir açıklama yaptığı videosunu, Tuncay Güney’den yıllar önce Türkiye’ye ABD projesi olan federasyonu nasıl dayattığını yazdık.

Her ikisinin de Noel Baba Barış Konseyi üyesi olduğunu Karabulut’un beyan ettiğini de yazmıştık.

“FETÖ’cüler ve Ergenekoncular birlikte yargılansın.” diyen Dilipak’ın “FETÖ’den ilk hoşgörü ödülü alanlardan biri de benim.” dediğini hatırlatalım. Yani bu şahsın FETÖ aleyhine ifadeleri bir çeşit zorunlu itirafçılıktan başka bir şey değildir.

Bakın tüm bu şahısların yolu bir şekilde FETÖ’den geçiyor.

Pensilvanya’ya gittiğinde başköşede oturup poz veren Namık Kemal Zeybek’in FETÖ ilişkisini İlk Kurşun sitesi 2021’de yazdı.[1]

Bugün Namık Kemal Zeybek ve Türk Ortodoks Patrikhanesi eski ve yeni basın sözcüleri yan yana poz veriyorlar, sosyal medyada birbirlerini paylaşıyorlar.

Bu gibi çarpık ilişkiler dile getirilince de kamuoyunu yanlış yönlendiren masallar anlatıyorlar.

5G’cilere sorarsanız “Küreselcilere karşı mücadele için bir araya geldik.” diyeceklerdir. Zannederiz ki dünyanın en şanslı insanları küreselciler olsa gerek. 5G’nin Korona virüsüyle mücadelede yüksek riks oluşturacağını iddia eden düşmanlara sahip olmak şansına (!) herkes sahip değildir.

Bu arada bu iddiayı sahiplenen kuruluşlardan biri, Nevzat Tarhan’ın Üsküdar Üniversitesi’dir. Kendisinin “Psikolojik Savaş” isimli kitabını inceleyenler bilirler ki Türk Silahlı Kuvvetlerine karşı yazılmış bir kitaptır. O kitaptaki pek çok yalan, Ergenekon kumpaslarında aynen kullanılmıştır. Ayrıca SADAT ilişkisi de ispatlıdır.

Dediğimiz gibi, bunların kapısını açtığınız zaman karşılaşabileceğiniz normal biri yok!

İşte onlardan biridir Sabahattin İsmail.

Onun sözde ulusalcılığı, KKTC’deki sağcıları da solcuları da tarifsiz hayrete düşürmüştür.

Kendisini X hesabındaki biyografisi başta olmak üzere her yerde Rauf Denktaş’ın danışmanı olarak tanıtır:

Halbuki bu bilgi yalandır. Kendisiyle birlikte çalışmış olan Aydın Akkurt’un bu konudaki ifadeleri aynen şudur:

“Tahsin Ertuğruloğlu dışişleri bakanı olunca Sabahattin İsmail’i bazı olumsuz davranışları nedeniyle görevden aldı. Boşta kalan Sabahattin İsmail, Cumhurbaşkanlığına gelerek görev istedi. Kendisine herhangi bir görev verilmedi. Kitap yazacağını söylemesi üzerine de kendisine sadece bir oda verildi. Daha sonra yaşananları ise günü geldiğinde belgeleriyle açıklayacağım.”[2]

Bizce Akkurt belgeleri açıklama sözünü yerine getirmelidir.

Sabahattin İsmail’in ve 5G Virüs Platformu’nun gerek yabancılara mülk satışı gerekse bu konular üzerinden KKTC Cumhurbaşkanı Ersin Tatar’a saldırmasının nedeni tamamen duygusaldır (!).

Devlet memuruyken 1 milyon dolardan fazla mülk edinmiş bir kimsenin yabancılara mülk satışı konusundaki tavrı ciddiye alınamaz. Bu tavır da kamufle olma çabasının tezahürüdür.

Daha önce yazdık: Noel Baba Barış Konseyi ve 5G Virüs Platformu önce Türkiye’den sonra KKTC’den dileniyor, sonra karşılık bulamayınca saldırıya geçiyor.

Yoksa KKTC’ye İsrail dahil olmak üzere 41 ülkeyi barış köyü safsatası altında sokmaya çalışanların yabancılara mülk satışına karşı çıkma iddiası başka türlü izah edilemezdi. Belgelediğimiz üzere de kanunsuz iş yapmaya kalkıyorlar, kanuna uygun iş yapanlara da Chabad veya Rumcu diye damga vuruyorlar.

Oysa KKTC’de Türk bayrağı yaktığı iki isim vardır: Birisi EOKA-B terör örgütünün lideri Nikos Samson’dur, diğeri ise şimdilerde sözde ulusalcı Sabahattin İsmail’dir!

Evet, Sabahattin İsmail, geçmişin Türkiye düşmanı azılı bir komünistiydi. Bugün ise koçbaşlarından biridir. Sovyet tankları gelince üstüne çıkıp insanlara çiçek dağıtmayı hayal edecek kadar, Türk bayrağı yakacak kadar, Türkiye’nin emperyalist olduğunu söyleyip Kıbrıs’tan çıkması gerektiğini iddia edecek kadar, yeterince AKEL’ci bulmadığı için CHP’den istifa edecek kadar, Nurettin Seferoğlu’yla birlikte TMT’cileri ihbar edecek kadar Türkiye ve Türk düşmanıydı.

Uzun yıllar, önce Kanada’da sonra Londra’da yaşayan Sabahattin İsmail, KKTC’ye geri dönünce birdenbire sözde milliyetçi oluverdi!

Muhtemeldir ki komünistliği malvarlığı sahibi olmasına bir engeldi.

Sabahattin İsmail’in döndükten sonraki bilinen malvarlığı Kıbrıs basınında yer aldı: “Lefkoşa Metehan’da bir daire, Girne merkezde bir daire, Alsancak’ta süper lüks bir villa, Ankara Bahçelievler’de 2 daire, Ankara Çankaya’da 2 daire, biri Mercedes olmak üzere iki lüks araç.”

Kıbrıs’ta eski tüfeklerin milliyetçisi de solcusu da Sabahattin İsmail’in ne olduğunu, kim olduğunu çok iyi biliyor. Hepsinin de dönek olarak adlandırdığı bir şahıs bugün Türkiye’de kamuoyunu yanlış yönlendirme imkanı bulabiliyor.

Şunu unutmayınız: Türk dünyasının hiçbir yerinde Türklüğün hiçbir davası döneklerin elinde oyuncak olamaz. Hiçbir maske hiçbir dönekliği saklayamaz.

Şimdiden yazalım: “Geçmişte öyleydi, şimdi böyle.” diyebileceğiniz bir durum yok ortada.

KKTC’den deport edilen Karabulut’un pandemi nedeniyle KKTC’ye gidemediğini beyan ettiğini yazdık. Rauf Denktaş’ın danışmanı olduğu yalanıyla kendine Türkiye’de yer edinemeyen Sabahattin İsmail’in de gerçek yüzünü bu yazıyla birlikte yazıyoruz.

Memleket için yapılacak işleri döneklerin eline verecekseniz, buyrun. Biz buna müsaade etmeyeceğiz.

Sabahattin İsmail hakkındaki haber ve söyleşileri hem de sağ-sol fark etmeksizin yazının sonuna bırakıyoruz.[3] Özellikle “Sabahattin İsmail ‘Rum’ pasaportu aldı” başlıklı haberi okumalısınız.

Ve bunların koçbaşı olarak Türk milletinin içine sızdırılmasının lafın gelişi değil, gerçekten böyle olduğunu ispat eden bir başka noktayı buraya taşıyoruz. Bakın bir süre önce Kıbrıs Volkan gazetesine ulaşan bir mektupta neler yazıyor:

“Kurucu Cumhurbaşkanı Denktaş’ın çalışma ofisine dinleme cihazlarını koyan ve kayıtları daha sonra FETÖ’ye gönderen kişinin kim olduğunu tahmin ediyoruz. Ulusal güçlerin arasına sızdırılan bu ajan, KKTC’deki bazı komutanlar ile dernek başkanlarını da Ergenekoncu diye ihbar eden kişidir. Yaptığı bu hizmetlere karşılık çok büyük paralar almıştır. Bu kişi, son günlerde de UBP ve UBP milletvekillerine yönelik olarak sosyal medyada çok çirkin saldırılar yapmaktadır.”

Dönek de olsa huylunun huyu değişmez.

Sevgiler. 

[1] https://ilkkursun.site/namik-kemal-zeybek-feto-iliskisi

[2] https://kibrisvolkan.net/sabahattin-ismail-seferoglunun-adami-2-10404.html

[3] https://giynikgazetesi.com/allah-sabahattin-ismaile-iyilik-ve-saglik-versin/

https://www.gundemkibris.com/turk-bayragi-yakan-adam-turkculuk-ogretmeni-olursa

https://haberkibris.com/akelcilerle–birlikte-yuruduk…-2012-09-17.html

Her konuda olduğu gibi akıl sağlığını yitirmemiş kimseler gerçek amaç doğrultusunda mücadele edeceklerinden azınlıkta kalacaklardır. Her konuda olduğu gibi fanatikler ve menfaatperestler yalan yanlış söylemlerle aklı mantığı küçümseyecekler, aklını yitirmiş olan kitleleri itaat altına alacaklardır.

Ne var ki nitelik, niceliği yenmek zorundadır. Nicelik acılar yaşatabilir ama geleceği her zaman nitelik inşa eder. Bu yüzden akıl ve bilim yolunda olmak gerekir. Mustafa Kemal Atatürk’ün, yıkılmış bir ülkede enkaz altında bırakılmış eğitim ve bilim yolunda yaptığı inkılaplar bize her miras hem de ülküdür. Bunları korumaksa en önemli vazifelerimizdendir.

Din uğruna çocuk satanlar, din uğruna kadınların yüzüne kezzap atanlar, din uğruna kafa kesenler, din uğruna kol kesenler, din uğruna ağız dikenler, din uğruna köle pazarı kuranlar, din uğruna dünyayı cehenneme çevirenler… İşte bunlar “şeytan” kavramına ilham olanlardır. Gerçekte bir şeytan varsa şeytan onlara ilham veren değil onlardan ilham alandır. Şeytanı yaşatan bir şey varsa o da din uğruna yapılan talan ve soygundur.

Din uğruna vatana ve devlete ihanet edenler vardır. Din uğruna devleti soyanlar vardır. Onlar için kendilerine her şey mübahtır. Kendilerine mübah olan, itaat etmeye mecbur toplum için günahtır. Haram saltanatı böyle kurulur. Devletin malı talan edilir; vatan toprağı peşkeş çekilir; özgürlüğe darbe vurulur; orduya kumpas kurulur… Haram saltanatı var edenler işte bunlar ve daha fazlasıdır.

İnsan olan vatanına ihanet etmez.

İnsan olan yetimin hakkını çalmaz.

İnsan olan çocukları köle yapmaz.

İnsan olan sadistçe adam öldürüp Tanrı’nın arkasına saklanmaz.

İnsan olan kendi milletine silah çekmez. Hele bunu milletin silahını millete doğrultarak yapmaz!

Bunları yapanlar insan bile olamayacaklarına göre Türk olmaları imkânsızdır. Bu millete, bu vatana, bu devlete aidiyet duymayanların her şeyi yapmaları mümkündür. Tanrı inancının arkasına saklanan, kendi milletine tepeden bakan ve onları dinsiz ilan eden anlayış dünyanın her yerinde vardır ama hiçbirine güvenilmez, hiçbirine de itibar edilemez.

Bu anlayış millî güvenlik sorunudur. Bunu tekrar vurguluyorum ve sormak istiyorum: Kurucularının İslamî devlet projeleri geliştirdikleri ve anayasal suç işledikleri ortadayken SADAT’ın bir millî güvenlik sorunu olarak ülkenin göbeğinde varlık göstermesine kim müsaade ediyor?

Mahir Kaynak’ın kızı Deniz Ülke Arıboğan’ın yazı ve söyleşilerinden yola çıkarsak kendisinin de babasının yolundan gittiğini söyleyebiliriz. Kumpas davalarına “ılımlı” bir yaklaşım sergileyen Arıboğan’ın Ergenekon’a çok ikna olmamış gibi davranması ama yeri geldiğinde birtakım olayların arkasında Ergenekon kokusu alabilmesi takdire şayandır.

Burada ilginç iki noktaya dikkat çekmek isterim.

Birinci nokta Mahir Kaynak, Şenkal Atasagun, Deniz Ülke Arıboğan’ın başta kumpaslara ikna olmamış veya ılımlı yaklaşmış olmalarıdır.

İkinci nokta bu isimlerin Ergenekon nedeniyle ifadeye veya tanıklığa gitmeleri ya da bir süre sonra ikna edilmeleridir. Bununla birlikte üçüncü bir nokta eklersek bu isimlerin devreye girdikleri son dönem kumpasların da son dönemidir. Yani 2012-2013 yıllarıdır.

Ergenekon gibi hayalî örgütlerin kokusu yoktur ama benim burnuma “profesyonel” kokular geliyor…

Arıboğan’ın bahsettiğim ifadelerine birkaç küçük örnek verelim.

“Arıboğan’dan Ergenekon Çağrısı

Prof. Dr. Ülke Arıboğan’dan Ergenekon operasyonu yorumu: ‘Temizlik bir kez yıkanmayla sağlanacak bir şey değildir. Düzenli yıkanmayı gerektirir!

Ergenekon soruşturması bir dönüm noktası. İddianame sonunda bir buzdağı ile karşılaşabiliriz ama bunların siyasî manivela olduğu ortaya çıkarsa da Türkiye’deki temizleme faaliyetleri ciddi sekteye uğrar! Türk yargı sisteminde önemli bir gedik açılır. O yüzden gerçek katili aramak zorundayız.” (13.07.2008 tarihli bir haberden.)

Çok ılımlı görünse de aslında ifadeler sert ve nettir. Ergenekon iddianamesi başından itibaren bir saçmalıktı. Böyle bir iddianamenin sonunda nasıl bir buzdağı ortaya çıkabilir? Biz o buzdağına “Saçmalıklar Dağı” diyebiliriz. Buzdağının altında da ihaneti ararız.

16 gün sonra bir başka haberde şöyle diyor, Deniz Hanım:

“Eylemin PKK’nın genel stratejisiyle uyumlu olmadığını, bu tür bir eylemin PKK için ‘tehlikeli’ olduğunu, El Kaide’nin de ‘soyut’ bir örgüt hâline geldiğini anlatan Arıboğan, ‘Ergenekon olayıyla bağlantılı da olabilir’ yorumunu yaptı.” (27.07.2008 tarihli bir haberden.)

Bir örgütün varlığı ile ilgili şüpheleriniz var ama sadece 16 günde bir olayın bölücü terör örgütü tarafından değil de varlığına şüphe duyduğunuz örgüt tarafından gerçekleştirildiğine emin olabiliyorsunuz. 15 Temmuz’da at izinin it izine karıştığı aşikâr iken üç günde bu işin cinler tarafından yapıldığına dair kitaplar yazıp 15 günde yayımlayanlar vardı. Bu cenah hep böyle…

Hakkını vermek gerekir ki Deniz Hanım 2011 yılına gelindiğinde şu yorumu yapıyor:

“Ergenekon soruşturması giderek daha da dallı budaklı anlaşılmaz bir noktaya doğru ilerliyor. Kasetler, şantajlar, yazılmamış kitaplar, virüsle bilgisayara eklendiği iddia edilen notlar, telefon dinlemeleri, cemaat müdahalesi ithamları havalarda uçuşuyor. Hollywood’un en güçlü senaristlerinin bile dudaklarını uçuklatacak senaryolar fırında, taze pişmiş masalara servis edilmeyi bekliyor.” (“Ergenekon’un ruh hâlleri, 9.03.2011)

Dik durmak gerekir. Bunu her zaman vurguluyorum. 2011 yılını beklemeye gerek var mıydı? Yoktu. Davanın başından beri ne olduğu veya olmadığı ortadaydı. Ne yazık ki ikna olmamışların ikna edilmeleri zor olmadı. Linç edilme korkusuyla, makam mevkiden olma korkusuyla, bir daha ekranlara çıkamama korkusuyla ve nihayet korkunun her türlüsüyle insanlar bastırıldı. Bir şeyler bilen, söz söyleme hakkını kendinde bulan, insanlara bir şeyler anlatma isteği duyanların birçoğu ne yazık ki sorumlu davranmamışlardır.

Mahir Kaynak’ta da benzer bir ikna olmuşluğu gördüğümü yazmıştım. O kadar ikna oluyor ki Ömer Lütfi Mete’yle birlikte güya Ergenekon’u anlatan kitaplar yazıyor. Kaynak, Balyoz Planı ile ilgili de şunları kaleme almıştı:

“Türkiye’nin dünyadaki yeni rolü ve yeri ile ordunun ideolojisi uyuşmuyordu. O hâlde bu ideoloji değişecek ama ordunun etkinliği azalmayacak hatta artacaktı. Bu rol içe yönelik değil dışa yönelik olacaktı. Bu ordudaki darbeci eğilimleri yok etmek ama gücünü ve prestijini korumakla mümkün olabilirdi.”

Ne kadar hayırlı bir şey (!) şu Balyoz kumpası…

Asıl meseleye gelelim.

Mahir Kaynak bu yazısında şunları da yazıyor:

“Şimdi komplo teorisi sayılabilecek bir proje sunuyorum.

Silahlı kuvvetlerdeki bazı dokümanlar ele geçirildi ve bunlar bir darbe hazırlığına uygun biçimde yeniden düzenlenerek kamuoyuna sunuldu ve darbe karşıtlığının yerleşmesi ve bu tavrın genelleşmesi sağlandı. Herkes demokrasiden yana olduğunu göstermek için kalemine sarıldı. Ancak bu meselenin birinci safhasıydı.

…Ana planın bir de ikinci safhası vardı. Ordunun prestiji korunmalıydı ve bölgede oynayacağı rol için güvenilir bir kurum hâline gelmeliydi. Kamuoyuna sunulan belgeler orijinal değildi ve elde edilen bazı bilgiler değiştirilmiş ve bir darbe planına uygun hâle sokulmuştu. Eğer bu belgelerin bir kısmının bile değiştirilmiş olduğu tespit edilirse ordu aleyhine yapılan yayınların maksatlı ve gerçek dışı olduğu kanıtlanmış olacaktı. Şimdi çok akıllı bir şekilde yürütülen projenin ikinci safhasındayız. Belgelerin değiştirilmiş olduğu ortaya çıkacak ve ne darbe kalacak ne ordu düşmanlığı.”

Rahmetli bu yazıyı sözde planın Taraf’ta yayımlanmasından sadece üç gün sonra yazmıştır. Demek ki kendisinin hayattaki tecrübesi, darbeleri on beş günde çözenlerden çok daha ileriydi ki neredeyse sektirmeden isabetli bir değerlendirme yapmıştır. Üç günde yaptığı değerlendirme dört yıl sonra gerçek olmuştur.

Mahir Kaynak’ın yazdıkları akıllıca bir proje değil adice bir şantajın izleridir. Orduyu içeri alıp emperyalist ve siyonist bir proje olan Suriye’nin işgaline razı etme çabasından ibaret olan bir kumpas anlatılmıştır. Belki Kaynak bunu devletin tasarladığını zannediyordu ama üç günde iki safhalı muazzam bir planı çözen (!) bir insan, Suriye’deki bariz planları çözmek için uğraşmazdı bile.

Nihayetinde Türk ordusu bu adî şantaja teslim olmayıp Suriye’deki terör yapılanmalarına yönelik operasyonlarını gerçekleştirmiştir. Aklı sıra orduyu hizaya çekmek isteyenler hizaya gelmişlerdir. Bu çok açıktır.

Kaynak’ın bahsettiği “rol” meselesine gelince… TSK, ABD’nin Kuzey Irak’ta, Türkiye’de, İran’da ve Suriye’de kurmak istediği sözde Kürt devletiyle ilgili olarak Amerikalıların yanında yer almamıştır. Bahsedilen rol budur ve gerisi laf kalabalığıdır. Siyasetçiler, çakma aydınlar, çakma kanaat önderleri ise Kürt açılımı üstünden adeta sıraya girerek emperyalizme hizmet etmişlerdir.

El ele tutsak etmek istedikleri Türk ordusu tarafından hak ettikleri cevabı almışlardır. Bir zamanlar TSK’ye saldırmak için sıraya girenler, Türk devletine katil ve suç örgütü yakıştırması yapanlar ise nerede olurlarsa olsunlar korkarak yaşamaktadırlar.

Fotoğraflar çok şey anlatır zira…

Bir noktaya daha dikkat çekeyim.

MİT’te eskiden beri Çerkez kökenlilerden oluşan bir grup vardır ki onlardan hayır geldiği görülmemiştir. ABD adına çalıştıklarına dair önemli itiraflarda bulunan Fuat Doğu, Çerkez’dir. Mehmet Eymür’ün eşi Janset Eymür safkan Çerkez’dir. Mahir Kaynak’ın vaka subayı Süleyman Seba -ki MİT içinde sanıldığından etkin görevdeydi- Çerkez’dir. Bu grup önce komünizm nedeniyle sonra TSK’ye yapılan saldırılar nedeniyle FETÖ ile uyum içinde çalışmıştır.

Sadece Mehmet Eymür’ün üstüne gidilse, 90’lı yılların hesabı sorulsa bu ülkedeki pek çok karanlık nokta aydınlığa kavuşacaktır.

90’lı yıllar da bölücü terör örgütü mensupları başta olmak üzere kimlere bombalı eğitim verildi? Terörizm eğitimi alanlar hangi eylemleri gerçekleştirdiler? Eymür’ün eylemlerdeki rolü neydi?

Bu soruları Eymür kendisi cevaplamadığı gibi yakın zamanda bütün toplumu manipüle etmeye kalkmış, kendisini kurtarmaya çalışmıştır.

Mehmet Eymür’ün, kumpas davaları sırasında Beşiktaş Adliyesi’ndeki birtakım hakim ve savcılarla olan ilişkisi soruşturuldu mu? Yine bu kişilerin ABD’li diplomatlarla ilişkileri araştırıldı mı?

Bir gün mutlaka ama mutlaka adalet yerini bulacak ve Türk milletini aldatmaya kalkanlar Türk yargısı önünde hesap vereceklerdir.

Ve son olarak…

Hakkında “Açılımcı diye öldürüldü” yalanı çıkarılan Eşref Bitlis, yaşasaydı “Balyoz” adında bir harekât icra edecekti.

Türk ordusunun dirayetiyle Kuzey Irak’tan ve Türkiye’den çekilmek zorunda kalan Amerikan ordusu buna müsaade etmemek için her şeyi yapmıştır.

Ve onların iş birlikçi katil taşeronları da…

Ülkemize karşı uygulanan psikolojik harbin en açık örneği Ergenekon ve Balyoz kumpaslarıdır. Bu satırları okuyanlar arasında FETÖ’den alınması gerekip de alınmayanların neler hissedeceğini şimdiden kestirebiliyorum. Önce yüzleri ekşiyecek, sonra kimseler duymasın diye içlerinden “Kumpas değil” diyeceklerdir. Bugüne kadarki görüş ve eylemlerine bakılacak olursa ordumuz başta olmak üzere TSK’ye karşı psikolojik harpte etkin rol aldığı görülecek Nevzat Tarhan da bu yazdıklarımdan rahatsız olacaktır. Normal bir ruh hâline sahip bir insanın zaten rahatsız olması gerekir. Olmazsa Tarhan’ın ruh sağlığı yerinde değil demektir.

Üsküdar Üniversitesi Kurucu Rektörü Prof. Dr. Nevzat Tarhan, aynı zamanda ASDER (Adaleti Savunanlar Derneği) başkanlığını yürütmektedir. Kendisinin “Psikolojik Savaş” isimli kitabı 2002’de yayımlandı ve birçok kez basıldı hatta Arnavutçaya çevrildi. Yayınevi ise AKP’li basın ve medya mensupları tarafından bile “FETÖ’nün hücresi”, “FETÖ’nün karargâhı” gibi sıfatlarla anılan TİMAŞ’tır.

Bu kitabın psikolojik harbi anlatmayıp psikolojik harp uyguladığını anladıysanız bu harp yöntemini öğrenmişsiniz demektir. Zira psikolojik harbe karşı uyanık bilinç ve güçlü bir hafıza en güçlü savunma araçlarındandır. Biraz da araştırma yapıyorsanız, eski ve yeni bilgilerinizi gözden geçiriyorsanız korkmanıza gerek yoktur.

Kitaptan birkaç örnekle ne demek istediğimi açıklayayım.

“Provokasyon Tipi Psikolojik Savaş” alt başlığında Tarhan; 1 Mayıs 1977, Sivas, Maraş, Çorum olaylarını terörle mücadele için ortaya çıkan ani görevler olarak nitelendiriyor. “Terörle mücadele için ortaya çıkan ani görevler” ile ne demek istediği aslında açık değildir. Onun bu konuda ne demek istediğini anlamak istiyorsanız, kitabın yazım tarihine ve birkaç yıl sonra gazetelerde, basında bol bol göreceğiniz “Gazi Olaylarını Ergenekon mu planladı” tarzında haberleri hatırlayınız.

Ergenekon kumpasında Silivri’de hapis yatan ve uzun süre savunma hakkı bile demokratik (!) şekilde alınan “Şifre Çözüldü” kitabının yazarı Ali Özoğlu’nun, kumpas yıllarında yazmış olduğu dilekçede Gazi Olaylarıyla ilgili şu çarpıcı talebi görüyoruz:

“…Zira Gazi Olaylarının kim tarafından nasıl başlatıldığı hususuyla olayların arkasında hangi gücün bulunduğu konusu İçişleri Bakanlığı’nın 15 Mart 1995 tarihinde Bakanlar Kurulu’na sunmuş olduğu gizli raporda kuşkuya yer bırakılmayacak şekilde açıklanmıştır.

ABD tarafından o dönemde Irak’ın lideri olan Saddam Hüseyin’e karşı ‘BOP’ kod adlı bir operasyon planlanmış, bu operasyona ABD tarafından 100 milyon dolar harcanmış ise de General Vefik Samarray tarafından yapılması planlanan bu operasyonun Irak yönetimi tarafından öğrenilmesi üzerine operasyon mecburen iptal edilmiştir.

4 Mart 1995 tarihinde Mesut Barzani, Silopi’de Türk askerî yetkililerle görüşmüş, neticede Mart 1995’te ABD’nin karşı çıkmasına rağmen Çelik Harekâtı ve BOP kod adlı operasyonun fiyaskoyla sonuçlanması nedeniyle Çekiç Güç Operasyonu sona erdirilmek zorunda kalınmış, ABD yüzlerce CIA ajanı ve peşmerge ile bölgeden kaçmak zorunda kalmıştır.

BOP Operasyonun Türkler tarafından Irak yönetimine sızdırıldığından şüphelenen ABD, Çekiç Güç Harekâtı’nın da Türkiye’nin engellemeleri sonucu başarıszlığa uğraması nedeniyle Türk ordusunu durdurmak için ‘Gazi Mahallesi Provokasyonu’nu devreye sahneye koymuş ve ‘Sen benim nüfuz alanıma girersen ben de senin içini karıştırırım’ mesajını vermiştir.

Bugün aslında Ergenekon Operasyonu ile yapılan da aynı amacın farklı bir şekilde gerçekleştirilmesidir.”

Özoğlu burada “hodri meydan” diyor ve Gazi Olaylarıyla ilgili gizli raporun dosyaya getirilmesini talep ediyor. O sıralarda atıp tutmaya devam eden basın ve medya ise bu talep karşısında sessiz kalmayı tercih etmiştir çünkü yalancılar meydana inemezler. Nevzat Tarhan da çok iyi biliyor ki sözde provokasyon yoluyla psikolojik harp örneklerini sunarken art niyetli olduğu açıktır.

“Psikolojik Savaş” kitabından devam edelim. “Bir BÇG (Batı Çalışma Grubu) Yanıltması” alt başlığında Emekli Hakim Binbaşı Yusuf Çağlayan, Nevzat Tarhan’a göre BÇG tarafından hazırlanan aldatıcı bir raporla “disiplinsiz ve ahlâki durum” nedeniyle uzaklaştırılmıştı. Evi bile roketlenmiş başarılı subay Çağlayan, kanser hastası eşiyle sokak ortasında bırakılmıştı.

Kuddusi Okkır ve daha niceleri aklınıza geldi mi? “Hafıza” demiştik. Hafıza çok önemlidir. Yukarıdaki paragrafı birkaç maddede inceleyelim:

-Bu kitabın bir psikolojik harp unsuru olduğu apaçık ortadadır çünkü teori değil propaganda söz konusudur. Yazılanlar objektif olmaktan çok uzaktır. Teori kitabı yazıp böyle objektif ifadeler kullanmak, sinsice propaganda yapmak ve profesör ünvanına sahip olmak…

-Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında Mustafa Kemal’in askerlerini Silivri ve Hasdal’a gönderen FETÖ’cü savcıların Tarhan’ın kitabını okumadıkları düşünülemez. Sayısız başarılı subay, kumpas davalarında neyin, kimin intikamı için içeri alındı?

-İrticadan atılan ama aslında zararsız bir dindar olduğu algısı yaratılmak istenen Yusuf Çağlayan’ın bütün kitapları onun bir siyasal İslamcı olduğunu gösteriyor. “Tahrif-i Tedrisat” kitabıyla tevhid-i tedrisata göndermeler yapılıyor, klasik FETÖ söylemleriyle resmî tarih vurguları yapılıyor ve açıkça “Türkiye’de vesayetin başında ordu ve yargı gelmektedir” deniyor. “Orduda, Yargıda Darbeci Kuşatma” kitabını ise Taraf gazetesi tanıtmıştır. Kitabı basan Nesil Yayınları, bizzat Yavuz Bahadıroğlu’nun yazdığı üzere Said-i Nursî’nin talimatıyla kurulmuştur.

Bir sonraki alt başlık: “Psikolojik Savaşta Bir Hedef: TSK”.

Bakın… Hedefin TSK olduğunu yazarak TSK’nin nasıl hedef alındığını göreceğiz. Bu başlıkta ilk olarak TSK’ye duyulan güvenin azaldığına dair vurgu yapılıyor ve deniliyor ki: “Orduya çok güvenenlerin oranı 1996-2001 yılları arasında %71’den %57’ye düştü.” Sonra buna dair nedensellik analizi yapılması gerektiği ifade ediliyor ve varılan sonuç dünden hazır: Ordu, siyasete çok karışıyor. Generallerin siyasete karışmaları halkın güvenini azaltıyor.

Bırakın %57’yi %71’in bile nasıl moral bozmaya yönelik bir psikolojik saldırı olduğunu gösteren bir araştırma var. Cahit Pehlivan tarafından hazırlanan “Türk Silahlı Kuvvetleri’nin Güvenilirliği Üzerine Bir Araştırma ve Ordu Millet Geleneği” isimli yüksek lisans tezinde KONDA Araştırma Şirketi’nin 1991-2002 yılları arasında yaptığı kurumlara güven araştırmasının verileri aktarılıyor.

Buna göre TSK’ye duyulan güven 1992’de %96, 1994’te %95, 1999’da %91,6, 2000’de %91,1, 2001’de %85’tir. Pehlivan ayrıca orduya duyulan güvenin 2001 ekonomik kriziyle azalmış olduğunu söylemek mümkündür, demektedir.

Bir psikolojik harekât işte böyle hazırlanır. Hayalî veriler, kara propaganda, çarpıtmalar, iftira ve hakaret dolu yayınlar, provokasyonlar ve daha birçok şey… Bir önceki başlıkta Maraş ve diğer kanlı olayları dolaylı yoldan Türk devletine bağla, sonra orduya güvenin azaldığını ve bunun nedeninin siyaset olduğunu yaz, sonraki süreçte ABD ve AB yetkililerinin açıkça rahatsız olduklarını ifade ettikleri ordu-siyaset ilişkisi gündeme geliversin. Sonra da gelsin kumpaslar… Değil mi?

Bakın, “Halk-ordu iş birliği” kısmında verilen örnek çok ilginçtir: “Güneydoğuda askerin ayakkabılarla evlere girmesi, sevilen kişilerin itilip kakılması gibi olayların yaşanması alt kültür grubunun güvenini kazanmayı engellediği bilinmektedir.”

Hem TSK’nin psikolojik harpte hedef olduğunu yazacaksın hem de sürekli bu tarz söylemlere yer vereceksin. Kitabında güya bir komutanın sahip olması gereken özelliklere dair bilgiç ifadeler kullanan Tarhan’a kendisinin de çok iyi bildiği bir şeyi hatırlatalım: Bir kere askerler asker botu giyerler, ayakkabı değil. İkincisi, sorgulanması gereken şey askerlerin olay mahallinde olmaları değil sözde sevilen ama itilip kakılan kişilerin olay mahallinde ne işleri olduğudur.

Lütfen hafızanızı tazeleyin. Gazete ve medya arşivlerine bakın. Tarhan’ın bu kitapta yazdığı ne varsa hepsinin kumpas davalarında temel söylemler olduğunu göreceksiniz. Bu da kendisinin kumpas davalarının teorisyenlerinden olup olmadığını sorgulatmaktadır. Üstelik Tarhan hâlâ ASDER başkanıdır ve bu sitede sürekli haksızlığa uğradıkları gerekçesiyle tasfiye edilen askerlerle ilgili haberler yer almaktadır.

Tam bu noktada SADAT’a değinmek zorundayız ama önce ASDER’in sitesinde yer alan geçmiş tarihli haberlerden birkaç başlık aktarmak istiyorum:

“O Yasakçı Şimdi Eğitimci” (2013 yılında yayımlanmış. 2008’de Türk askerinin yemin töreninde başörtülülere yasak uyguladığını yazdıkları Naim Babüroğlu’na saldırmışlar. Tarhan hem TSK hedefte, diye yazıyor hem de psikolojik harp konusunda en ufak bir hassasiyet göstermiyor.)

“Balyozcuların Arka Bahçesi” (2011 yılından. FETÖ’cü savcılar için ASDER’den iyisi Şam’da kayısı. Şam’a zaten gidemiyorlar, artık Balyoz da yok. Ne olacak şimdi?)

“İnanç Orduda Erlere Mahsustur!” (2011 yılından. Asker-toplum arasında fitne yayma tekniği mi bu da?)

Bu arada… ASDER yazarlarından biri de Yusuf Çağlayan’dır. Beraber yürüdüler onlar bu yollarda…

SADAT’la da beraber yürüyorlar. İrtica mağdurları (!) hep bir araya geliyorlar. SADAT’ta İslamcının her türlüsü belki vardır ama insanın başka türlüsü yoktur. Kumpaslarda devletin şeffaf olması gerektiğini, Kozmik Oda’da neler yazdığının dünyaya demokrasi ve şeffaflık adına ifşa edilmesi gerektiğini söyleyip duran liboşlar, bu kurumun neden bu kadar gizemli kalmayı tercih ettiğini mantıklı bir gerekçeyle açıklayamazlar. SADAT’ın gizliliğine hak verip devletin gizliliğine saldırmayı asla aklayamazlar.

Tarhan’ın şu sözlerini hatırlayalım:

“O derneğin (ASDER) üyeleri bu süreçte (15 Temmuz), binin üzerinde subay, astsubay. Tankın paletini takozlamayı biliyorlardı. Periskopun üzerine çıkıp köreltmeyi biliyorlardı. Tankın mazot hortumunu kesmeyi biliyorlardı. Bunlar o gece hepsi sahaya çıktılar kendiliğinden çünkü geçmişin acısı ve güvensizlik var.”

Yani öyle demokrasi filan hikâye… Burada da söylemek istediğini açıktan söylemiyor ama dolaylı yoldan “intikam” vurgusu yapıyor. SADAT, irticadan atılanların intikam için toplandıkları gizli bir ordu mudur?

Nevzat Tarhan’ın SADAT’taki görevi TSK’ye karşı psikolojik harp yürütmek midir?

Çok açık ve net bir şekilde kumpas davalarını desteklemiş olan Nevzat Tarhan, FETÖ’nün bu kumpaslarında etkin rol almış mıdır? Bu konuda savcılar tarafından ifadeye çağrılmış mıdır? Çağrılmadıysa neden çağrılmamıştır? Kumpasları kuranlarla mücadele etmek için Nevzat Tarhan gibi, Mehmet Eymür gibi kilit isimleri sorgulamak gerekmiyor mu? Tarhan’ın yazan, Eymür’ün yöneten olduğu operasyonlar var mıdır?

Unutmayalım…

PKK, bölücü terör örgütüdür. Eylemlerinin odak noktası fiziksel terördür.

FETÖ ise tüm ülkeyi ele geçirmek, dönüştürmek, bölmek isteyen bir terör örgütüdür. Eylemlerinin odak noktası zihniyet terörüdür.

FETÖ’ye böyle bakınca aslında gerisi çorap söküğü gibi geliyor ama böyle bakmak pek çoklarının işine gelmiyor.

Not: Hiç ama hiç alakası olmadığı hâlde, “Psikolojik Savaş” isimli kitapta seçilen sivil itaatsizlik örneklerine bakın: Said-i Nursî ve Nurcular.

Tarhan, Gandhi ile Nursî’yi karşılaştırıyor. “İkisi de liderlik vasfını kabul etmiyor” diyor. Ne kadar güzel bir teori kitabı…

Kendime “bediüzzaman” desem ve bunu birçok kişiye kabul ettirsem ben de kendime lider demem. Daha ne diyeyim?