İstanbul Barosu seçimleri sona erdi. Yeni başkan Prof. Dr. Ümit Kocasakal oldu. Kocasakal’ın, anayasanın değişmez maddeleriyle ilgili açıklamaları sol ve demokrasi maskeli tipleri öfkelendirdi. Orhan Miroğlu, bu açıklamaların TBMM’ye ve siyasi partilere karşı yapıldığını söyleyerek sivil darbe provokasyonu yaptı. 

Yarın bir gün Kocasakal’ın görevden uzaklaştırıldığını görürsek şaşırmayacağımız bir ülkede yaşıyoruz. Demek ki faşizm yanlış yerlerde, yanlış noktalarda aranıyor.

Siyasi iktidar, kendini Kemalizm’e karşı vazifeli görüyor. Kendini karşı devrimci olarak konumlandırıyor. Sol maskeli neoliberaller de bu gerçeğin üzerini örtmeye çalışarak iktidarın ekmeğine yağ sürüyor. 

Kemalizm’e  saldırılırken ya da fon vurgununda milletten çalınırken suskun kalıp anayasanın dört maddesi savunulunca çıldırmak, bu ülkedeki sisteme dair âdeta bir turnusoldur. 

Ergenekon ve Balyoz kumpaslarını hatırlayalım.

Yine aynı sol maskeli neoliberaller hem siyasi iktidarla hem de FETÖ’yle sıkı iş birliği içindeydi. Ne var ki ar damarı çatlamış olan bu tiplerin siyasi iktidar eleştirisi yapıyor görünerek başkalarını siyasi iktidara destek olmakla suçlamaya kalkması, üstlerindeki neoliberal pisliği başkalarına bulaştırma çabasından ibarettir.

Bir diğer aday olan İbrahim Kaboğlu’nun listesinde Öcalan’ın avukatlarının da bulunması, son dönemde tekrar yürürlüğe konulan açılımın bir parçası olması değil de nedir? AKP tek başına iktidarı kaybedince rafa kaldırılan, AKP yerel seçimlerde ikinci parti olunca raftan indirilen açılımı demokrasi ve barış diye yutturmaya kalkışmak, mevcut iktidarı desteklemekten başka ne şekilde algılanabilir?

Bu vatanın gerçek solcuları her zaman milli bir duruş sergilediler. Hiçbiri Türk milliyetçiliğine düşman olmadı. Aksine pek çoğu, değiştirilip dönüştürülerek dincilik sosu eklenmiş milliyetçiliğe karşı oldular; o tip milliyetçiliği gerçek saymadılar. Mustafa Kemal’i rehber bildiler ki Mustafa Kemal etten kemikten bir lider olmadığı için hâlâ bu vatanı yürekten seven herkesi birleştirmektedir.

Şunu da biliyoruz ki talan düzeninde bütün hırsızlar kardeştir. 

Ve bütün hırsızlar çalarken kardeş, paylaşırken düşmandır.

Bazı politikalarda en olmayacak gibi görünen iş birliklerinin kolayca kurulmasının arkasında yemyeşil renkli bir duygusallık yatmaktadır. Biliyoruz ki vatandaş en ufak işleri için ya da borçları için kanser edilecek kadar uğraştırılırken koltuk uğruna yapılan iş birlikleri bürokrasiyi mermi hızında harekete geçirir.

Ancak akıl gözü açık olanların deklanşör hızı her şeyi kaydetmektedir. Ne kadar derine gizlenirse gizlensin, gerçekler gerçek olmaktan çıkmaz. 

Siyasi iktidarın -gerçekte müesses nizamın- gücü, muhalif görünenlerin kalbinden başlar. Koçbaşlarıyla, Noel Babalarla evin kapısı zorlanıp bacalarından içeri girmeye çalışanlar kaybetmeye mahkûmdurlar. 

Kemalizm’i bitti zannedenler ya da yok etmeye çalışanlar da şu üç gerçeği bilsinler:

Birincisi, Kemalizm iktidar olmak için koltuğa ihtiyaç duymaz. O, kalplerde ve zihinlerde iktidar olur.

İkincisi, Kemalizm çoktan Türkiye’nin sınırlarını aşıp dünyada antiemperyalizmin merkezine yerleşmiştir.

Üçüncüsü, tüm savaşları Mustafa Kemal kazanır.

Bir savaş fotoğrafçısı için en zor an, ölüm anını yakalamak değildir.
En zor an; karşında duran toplumun henüz ölmediğini ama artık yaşamadığını da fark ettiğin — ve bu sessiz cinayeti gösterecek tek bir kanlı gövde, somut bir yara bulamadığın o çaresizlik anıdır. Ruhun ve vicdanın çürümesi, en sinsi kameradan bile gizlenmeyi başaran görünmez bir zehirdir çünkü.
Fotoğraf makinemi aldım ve otelden çıktım. Saat sabahın dördüydü.
Moskova’nın o saatte insanı boğan tekinsiz bir kokusu vardı: Lağım, kalitesiz linyit kömürü ve ıslak, rutubetli beton birbirine karışmış, insanın üzerine kalıcı bir utanç gibi yapışıyordu. Nefes aldığımda akciğerlerim bir an direniyor, sonra bu ağır infaza teslim oluyordu. Yürürken ayak seslerim buz tutmuş karın üzerinde çıtırdıyordu; sanki koca bir şehrin kemikleri kırılıyordu ayağımın altında.
Arbat Caddesi… Puşkin’in yürüdüğü, Tolstoy’un soluk aldığı ve Nazım Hikmet’in memleket hasretiyle yandığı o taş döşeli uzun yol, Moskova’nın yüzyıllardır kendine anlattığı en zarif masaldı; şehrin hafızası, onuru ve şiiriydi.
O sabah ise burası, haysiyetin yağmalandığı bir mezat alanına dönmüştü. Kaldırımın her iki yanına dizilmiş insanlar, elleri soğuktan ve utançtan titreyerek önlerine serdikleri geçmişlerinin başında duruyorlardı. Eski gümüş kaşıklar, çerçevesi çatlamış aile fotoğrafları, altı çizilmiş eski kitaplar, anneanneden kalma porselen fincanlar kirli bir gazete kağıdının üzerine birer ceset gibi bırakılmıştı.
Bir kadın gördüm. Altmış küsur yaşındaydı. Üzerinde, o dondurucu kışa hiçbir hayrı dokunmayan, besbelli ki çok daha güzel günlerden kalma solgun, çiçekli bir palto vardı. Elinde kristal bir vazo tutuyordu. Vazoya öyle bir sarılmıştı ki, sanki elindeki cam parçası değil, toprağa vermeye kıyamadaki son evladıydı. Satmak zorundaydı ama bırakamıyordu.
İçimdeki o mesafeli, profesyonel fotoğrafçı makinayı kaldırdı. O an kadının buğulu bakışlarıyla karşılaştım. O gözlerde açlığın değil, dürüst kalmış bir ömrün hırsızlar karşısında diz çöküşünün o korkunç mahcubiyeti vardı.
Makinayı usulca indirdim. İçim ezildi. Sanki o an zehirli bir uyarı saplandı göğsüme: Başkasının acısına sadece bakamazdım, onu bir tiyatro gibi izleyip çekip gidemezdim. Bazen en gerçek fotoğraf, o acıyı metalaştırmamak ve sömürmemek için hiç çekilmeyendir. Çünkü trajediyi sürekli bir vitrin ürünü gibi sergilemek, zamanla onu izleyenleri dilsiz birer dikizciye dönüştürür, vicdanı köreltirdi.
Kadının o bakışları ve sessizliği o sabah Arbat’ı yuttu.
Arbat’ın sonunda, sisin içinden kibirli bir dev gibi beliren Metropol Oteli hareketsiz bıraktı beni. Taşa işlenmiş Art Nouveau çiçekleri ve kubbelerinin altındaki freskleriyle bu bina, bir zamanlar Rus dehasının zarafet resmiydi. Şimdi ise kapısından siyah, zırhlı BMW’ler çıkıyordu.
İçinden inen adamlara baktım; üzerlerinde devasa vizon kürkler, parmaklarında kaba altın yüzükler, ağızlarında pahalı purolar… Yüzlerini tanımıyordum ama o bakışı çok iyi biliyordum. Dünyanın her çağında ve her coğrafyasında değişmeyen o bakış: Dokunulmaz olduğunu bilen, hesap sorulmayacağından emin olan, başkasının hakkını çalarken bile kibirle yürüyen muktedirlerin bakışı.
Tarih, her zaman galip gelenlerin zafer alayıydı ve o şatafatlı saraylar, aslında arkada ezilenlerin üzerine kurulmuş birer barbarlık belgesiydi. Dünün o sözde eşitlikçi parti bürokratları, bugünün o kirli yağmacı oligarkları olmuştu; sadece tabelalar değişmişti.
Biri diğerine eğildi, bir şeyler fısıldadı yardakçısına ve kaba bir kahkaha patlattı. O arsız kahkaha, Arbat’taki yaşlı kadının kristal vazosuna çarptı, o kadının asil sessizliğini ezip geçti.
Krasnaya Presnya Caddesi’ne saptım. “Kırmızı Pınar” demekti adı. 1905’te işçilerin barikat kurup boyun eğmeden kurşuna dizildiği o kutsal sokak taşlarının altında, tarihin isyankâr onuru yatıyordu hâlâ. Geçmiş, sadece resmi kitapların yazdığı düz bir çizgi değildi; ezilenlerin biriken öfkesiydi.
Karşıdan vardiyası biten ZİL (Zavod imeni Likhachyova) fabrikasının işçileri geliyordu. Dün Kızıl Ordu’nun o canavar gibi askeri kamyonlarını, Politbüro’nun kurşun geçirmez limuzinlerini üreten, bu ülkenin en gururlu, omuzları dik sanayi devleri…
Şimdi ise kafaları göğüslerine gömülmüş, nasırlı ellerini bomboş ceplerine saklamış, evde yollarını gözleyen aç çocuklarına tek bir somun ekmek bile götürememenin o ağır kamburuyla yürüyorlardı. Aylardır tek kuruş maaş alamamışlardı. Bir adam durdu yanımda. Yüzü taş gibi donmuştu. Ceketinin yaka düğmesi kopuktu; dondurucu Moskova ayazı o delikten içeri sızıyordu ama adam üşümüyordu bile. Ruhunu öyle bir çaresizlik uyuşturmuştu ki, etindeki soğuğu çoktan unutmuştu.
Biraz ileride, duvarın dibine birer çöp torbası gibi fırlatılmış gencecik askerleri gördüm. Üzerlerinde o ağır, koyu yeşil askeri üniformalar, omuzlarında şerefli rütbeler vardı. Göğüslerinde ise Afganistan’dan, Çekoslovakya’dan kazandıkları onur madalyaları asılıydı. Canlarını siper ederek aldıkları o madalyaları satıyorlardı şimdi. Kemerler, kalpaklar, nişanlar üç kuruşluk votka ve ekmek parası için yabancılara uzatılıyordu.
Yirmi iki yaşlarında bir çocuk döndü bana, elindeki madalyayı uzattı. Bir şey söylemek için ağzı açıldı, dudakları titredi ama kelimeler boğazına düğümlendi. Gözleri doldu, başını utançla yere eğdi. Vatanı koruyan o yiğidin kendi vatanının sokaklarında dilenci durumuna düşürülüşü, bir rejimin sadece ekonomik değil, asıl yürekte bitişinin resmiydi.
Vizörün arkasına saklanıp o çocuğun utancını bir “çöküş estetiğine” çeviremezdim; deklanşöre basmadım. Kamerayı indirdim, karın ortasında, o genç askerin yanında öylece durdum. İkimiz de sustuk. O an anladım; en büyük esaret silahlarla değil, insanların içindeki o kutsal gururu kırarak ve o kırılmış onuru uzaktan izlenen bir tiyatro sahnesine çevirerek kuruluyordu.
Ve o genç askerin arkasında, sisin içinden o uğursuz, kanlı heybetiyle yükseliyordu: Lubyanka. KGB’nin o karanlık, binlerce muhalifin çığlığını bodrumlarındaki ses geçirmez dehlizlerinde saklayan meşhur ana karargahı ve hapishanesi…
Binanın önündeki meydanda, KGB’nin kurucusu “Demir Felix” Dzerzhinsky’nin o devasa heykeli daha birkaç ay önce, o meşhur ağustos darbe girişiminin ardından vinçlerle devrilmişti. Hani o devlet televizyonunda saatlerce Çaykovski’nin Kuğu Gölü balesinin yayınlandığı, halkın ekranlarda o kuğuları gördüğü an bir şeylerin bittiğini, bir liderin öldüğünü anladığı resmi yasın müziği eşliğinde… Kalabalıklar meydana inmiş, heykeli iplerle aşağı çekmiş, sokaklar kısa bir özgürlük sarhoşluğuyla nefes almıştı.
Alışkanlıklar ve tabelalar değişmişti, Komünist Parti kapatılmış ve Sovyetler Birliği resmen dağılmıştı ama o bina yerinde duruyordu.
İçeride dönen kirli çark hiç değişmemişti; değişen sadece sahiplerdi. Mihail Gorbaçov’un o Batı stüdyolarında alkışlanan “Demokratikleşme, Şeffaflık ve Dünya ile Entegrasyon” masalları kitleleri uyuştururken, Lubyanka’nın yeni sahipleri fabrikaları, devletin tüm kamusal varlıklarını kamyon kamyon arka kapılardan kaçıran o mafyatik parti elitlerinin, politbüro üyelerinin ve bürokratların muhafızı olmuştu.
Yargı, halk açlıktan kırılırken kendi idari bölgelerini birer derebeyi gibi parselleyen, her ihaleden rüşvetini alan o ceberut “Obkom Sekreterlerinin” (Bölge Komitesi Birinci Sekreterlerinin) değil; kaldırımda gümüş kaşık satan o yaşlı kadının, çocuğuna patates bulamadığı için feryat eden komşusunu teselli eden o çaresiz annenin peşindeydi.
Resmi tarih, hep egemenlerin sürekliliğini yazar; tabelaları değiştirir ama zulmün kurumsal devamlılığını gizlerdi. Çürümenin en büyük günahı, insanları sadece yoksulluğa mahkum etmesi değildi; onlara her sabah sahte reform müjdeleri enjekte ederek işkenceyi uzatmasıydı. Umudu uzatmak, o çaresiz insana her gün kendi celladının ipini yeniden yağlatmaktan başka neydi ki?
Gece Gorki Parkı’na girdim. Moskova Nehri’ne uzanan, daha birkaç ay öncesine kadar insanların dans ettiği o canlı park şimdi lambaları sönük, ıssız bir mezarlık gibiydi. Karla kaplı bankların arkasından çocuk sesleri duydum. Yaklaştım.
Dokuz-on yaşlarında birkaç çocuk oyun oynuyordu. Ama kozmonot oynamıyorlardı; pilot, doktor ya da bilim insanı değil… O lüks otellerin önünde siyah camlı arabalara binen, hukukun dokunamadığı o mafya liderlerini oynuyorlardı. Biri dondurucu havaya doğru bağırdı: “Sen kaçıyorsun ama ben seni yakalamıyorum çünkü sen güçlüsün!” Diğeri arsızca güldü. Donup kaldım.
Onlara bunu kimse öğretmemişti; sadece şehri izleyerek, büyüklerin sinmişliğini, adaletin güce tapışını görerek öğrenmişlerdi. Güç kazanır, hukuk güçlünün yanındadır, yakalanmak ise sadece zayıfların kaderidir…
Sürekli adaletsizliğe ve cezasızlığa maruz kalan kitleler, bir süre sonra zulme öfkelenmeyi bırakır; sinsi bir psikolojik mutasyonla zalimin gücüne hayranlık duymaya başlardı. Toplum, korkuyla öyle bir teslim alınmıştı ki, ahlaki felç çocukların zihnine kadar sızmıştı. Halk artık adaletsizliğe öfkelenmiyordu; sadece o rüşvet çarkından kendilerine pay düşmediği için, o siyah arabaların içinde kendileri oturmadığı için hayıflanıyordu. Bu, bir toplumun yaşayabileceği en dip ruhsal ölümdü; insanın tamamen felç olduğu o kör andı.
Otele döndüm. Kör ışıklı odada oturup dışarıya, o karanlık Moskova gecesine baktım.
Ve o an, bu devasa trajedinin baş aktörleri olan o iki lideri düşündüm; Gorbaçov’u ve Yeltsin’i. Koca bir halkın onurunu Batı’nın sahte alkışlarına meze edenlerin, yarın tarihin önüne fırlatılacak o kaçınılmaz sonlarını görmemek imkansızdı. Sokaktaki bu çiğlik, geleceğin utanç vesikalarını o geceden fısıldıyordu sanki.
Gorbaçov, o dünyayı değiştiren “büyük vizyoner” edalarıyla, Batı salonlarında alkış toplarken aslında neye dönüştüğünün farkında bile değildi. Halkını çöpten ekmek toplamaya mahkum eden o kibirli “reform” yalanları, çok değil birkaç yıl içinde onu küresel bir panayırın en ucuz figüranı yapacaktı; bunu görebiliyordum. Kendi trajedisini, yıktığı ülkenin milli onurunu yabancı şirketlerin reklam masalarında bir Pizza Hut’ın reklam yüzü olarak bir dilim pizzaya, Fransız markası olan Louis Vuitton çantalarının reklamında lüks bir çanta fotoğrafına meze edip satacağı o çiğ, o haysiyetsiz gelecek, o gece giydiği şık takımların altından sırıtıyordu. Arbat’taki yaşlı kadın da elindekini satmıştı, o da… Ama kadın mecburiyetten satıyordu, o ise kibrinden ve halkına ihanetinden.
Ya onun açtığı o kirli gedikten büyüyerek çıkan, meydanlarda tankların üzerine fırlayan Boris Yeltsin? Ülkeyi mafya bozuntularına ve çetelere parça parça yağmalatan o adamın akıbeti, kendi vicdan azabının ve alkolün bataklığında çürümek olacaktı. Dünya ekranları karşısında sarhoşluktan sendeleyerek şuursuzca maskaralıklar yapacağı, bir halkın gururunu küresel ölçekte paspas edeceği o utanç sahneleri kaçınılmazdı. Kurduğu rüşvet imparatorluğunun içinde boğulurken, canını ve servetini koruyacak gizli bir dokunulmazlık anlaşması karşılığında koltuğu KGB’den gelen yeni bir güce devredip, sarayının odalarında yaşayan bir hamam böceği gibi saklanarak bitirecekti ömrünü.
İkisi de büyük sandılar kendilerini. Gorbaçov tarihin kahramanlık sayfasına geçeceğini sandı; ama adı bir fast-food kutusunun üzerinde kaldı. Yeltsin sistemi kontrol edeceğini sandı; ama sistem onu yuttu, geriye sadece titreyen, etrafındaki kadınlara sarkıntılık eden sarhoş bir gölge bıraktı. Egemenlerin adları tarihin yaldızlı sayfalarına yazılsa da, o yazılar aslında arkalarında bıraktıkları yıkımın gizlenemeyen izleriydi.
Arbat’taki o çiçekli paltolu kadın… Sabah yine erkenden kalkacaktı. Eşyalarını, o gümüş kaşıkları yeniden dizecekti kaldırıma. Kristal vazoyu tekrar çıkaracak, tekrar gazeteye saracak ve dondurucu soğukta beklemeye başlayacaktı. Kimse onun adını bilmiyordu, kimse onu hatırlamayacaktı. Bizler, acıyı uzaktan izleyen güvenli seyirciler olduğumuz sürece, o insanların gerçeğine asla dokunamazdık zaten. Bazı insanlar tarihin şovunu yapar, bazıları ise o tarihin altında diri diri ezilir. Tarih ise her zaman yanlış olanları ve hainleri lanetle hatırlar.
Şehir akıp gitmeye devam etti. Arbat devam etti, Lubyanka devam etti. Metropol’ün önünde arabalar durdu, kahkahalar yükseldi. Her şey sanki olması gerektiği gibi, hiçbir şey değişmemiş gibi yerli yerindeydi.
Yıkımın en sinsi hali bu işte: Bomba sesi yok, enkaz yok. Sadece bir sabah kalkıyorsun, caddelerde yürüyorsun, binalar yerinde duruyor… Ama o toplumun içindeki insani, ahlaki o kutsal şey çoktan gitmiş. Ve sen onun ne zaman, hangi yalanlara kurban edildiğini asla bilemiyorsun…
Bizlere”ilerleme”, “büyük dönüşüm” ya da “yeni çağ” diye anlattıkları o süslü vitrin, aslında arkada biriken devasa bir insani yıkıntı dağının üzerini örten kirli bir örtüden ibaretti. Sistem o yıkıntıları parlatıp sattıkça, kitleler kendi felaketlerini bir başarı hikayesi gibi alkışlamaya devam ediyordu.
Her şey sonsuza dek sürecek gibi görünüyordu…
Ta ki o çürümenin yarattığı gaz bir gecede tüm ülkeyi havaya uçurana, o tahtlar ve o tahtların arsız sahipleri aileleri ile birlikte tarihin çöplüğünde un ufak olana kadar!

Ali Özoğlu
23 Mayıs 2026

Milli bir eğitim sistemimiz var mıdır?

Eğitim sistemimiz var mıdır?

Sistemimiz var mıdır?

Soruyu kırpmıyoruz aslında ya da soruların sayısını artırmıyoruz. Her soru birbirinin cevabıdır, son sorunun cevabı ise “evet”tir.

Sistemimiz, neoliberal dünyanın Post-Orta Çağ hedefiyle uyumlu vahşi kapitalizm sistemidir. Bu sistemde ibadet, çılgınca tüketimdir. Bu sistemde vatandaşın yerinde sömürülmeye razı sendikasız işçi, sendikaların içinde siyaset eli, bürokrasinin yerinde şirketokrasi, devletin yerinde holdingler, holdinglerin derininde ise bankalar vardır.

Devletimizin parasının bankada rehin olduğunu söylemek ölümcül bir suçtur. İktidarsanız geçmiş olsun, iktidar potansiyeliniz varsa milletimizin başı sağ olsun.

Böyle bir sistem içinde eğitim sistemi olmaz; çünkü eğitim sisteminin amacı insan yetiştirmektir.

Eleme sistemi bambaşka bir sistemdir. Eleme sisteminde at yarışı gibi yarıştırılarak yetiştirilenler, çocukluklarını ve gençliklerini bu sistem içinde heba ediyorlar.

Eskimiş, pörsümüş argümanlarla dolu bir eğitim anlayışımız vardır.

Bir taraftan sanayinin ülke kalkınmasındaki etkisini konuşuruz, diğer taraftan sanayiyi mitolojik bir cehennem gibi anlatırız:

‒ Çalışmazsan sanayiye gidersin!

‒ Hocan haklı, çalışmazsan sanayiye gidersin!

Sanayiye dönüp bakarız:

‒ Ustamız bizi böyle yetiştirdi, para konuşmak yok! İstersem döverim! Çok çalış, az kazan, şükret!

Ezilmeyi daha baştan kabul eden ya da çok çalışmayı, emek vermeyi, ter dökmeyi ezilmek olarak gören bir anlayışa eğitim denilebilir mi?

Memleketi iyileştirmek istiyorsak her alanda insanı iyileştirmeliyiz. Sömürü düzeninde insan yetişmez. Haksızlığa uğradığında tepki gösteremeyen veya kapıyı çarpıp çıkamayan kişi kendini iyi ve güvende hissedemez.

Devletin varlığı, insanın kendini çaresiz hissettiği anda anlaşılır.

Devlet, savaştan savaşa hatırlanan ve barış zamanında sömürülmek üzere kullanılıp kaldırılacak bir put değildir.

Milli değerler, vatandaşı uyutmak için değil yetiştirmek için vardır.

Bir başka argümanımız ise “Çağ, teknoloji çağıdır. Çocukları telefondan, bilgisayardan uzaklaştırmayalım.” şeklindedir.

Bunu genelde ebeveyn söyler. Bu, üstünden sorumluluk atma yoludur.

Her çocuk teknolojiye yatkın olmak zorunda değildir. Teknolojiyi kullanmakla yazılım geliştirmek çok başka şeylerdir.

Daha bunun ayırdına varamıyoruz.

Tüketim çağında yok diye bir şey yoktur.

Borç içinde yaşamak olağan hale geldiğinden her şeye kolayca ulaşabilen çocukların “Okumazsan…” diye başlayan uyarılara kulak asacağını sanıyoruz.

Biraz daha borçlanıyoruz, bir telefon alıyoruz. Belki bir yıl sonra sadece “üst model” olarak geçtiği için yenisi istenecek ve onu da alacağız.

Varken bile “yok”u bilmek gerekir.

Öğrencilerin uyku düzeni yoktur. Az uyuyan da çok, çok uyuyan da çok.

Beslenme düzeni, az denetlenen ama çok tüketilen gıdanın kalitesizliği, düzensiz uyku derken öğrenme güçlüğü açısından Afrika’nın yoksul ülkelerine yaklaşacağız. Belki de çoktan Afrika’dayızdır.

Etrafı danışman ordusuyla çevrili, kendisi halktan uzakta duran hiçbir siyasetçinin bu gerçekleri görmesine imkân yoktur.

Onlar Türkiye’yi kendi çevrelerinden ibaret sanıyorlar.

Bir kısmı ise neoliberal dünyanın mimarlarına hak verip kendilerini soylu kişiler olarak görüyorlar. Dolayısıyla halka sürü muamelesi yapıyorlar.

Yetişmiş insanlar milleti, kafası boşaltılmış insanlar sürüleri oluşturur.

Elbette nicelikle muzaffer olunmaz ama nicelikle mağlup olunabilir.

Türkiye, sivil örümceklerin boş fakat süslü söylemlerle ördükleri ağı parçalayıp Kemalizm’e dönmek zorundadır.

Eğer bu ülkenin basını ve medyası bağımsız olsaydı, Asya’yı uyandırmakta olan Mustafa Kemal aklını daha iyi görebilirdik.

Ne yazık ki alt metinde tüketmeyi, tükenmeyi telkin eden yayınlarla kasvet dolu bir dünya izlemeye devam ediyoruz.

Söz konusu eğitim olunca kendini yetiştirmek bedavadır.

Düşünce seviyesi de hep çocukluk seviyesinde kalıyor. Düşünmeye devam eden gençler, düşünmeyi ortaokulda bırakmış ihtiyarlara hayret ediyor.

Bazı konulara bakış açımızı değiştirmek için önce o konularla ilgili bazı gerçekleri doğru anlamamız gerekir. Bildiğimiz çoğu şeye tersten bakmak zorundayız; bu, bizim acı gerçeğimizdir.

Mesela Osmanlı ıslahatlarını ve Kemalist devrimin inkılaplarını ele alırken Batı’yı yerleştirdiğimiz konum, kendi düşmanlarımızı put seviyesine çıkarmaktan başka bir şey değildir.

Batı bizim reformlarımızın denetçisi, teşvikçisi, koruyucusu olmamıştır hiçbir zaman. Doğrusu Batı’nın ya da herhangi bir medeniyetin böyle bir zorunluluğu da yoktur.

Başkalarını kendimizden çok önemsemek, ezilenlere ses olmakla karıştırdığımız bir şeydir.

Batı, demokrasinin beşiği değildir. Düşünce, bilim ve teknoloji alanında birçok ilerlemeye katkıda bulunan insanlar vardı. Bu, Napolyon’u cumburbaşkanı yapmaz. Onu imparatorluk hayalinden, ıslahatlar yapmakta olan Osmanlı’nın elinden Mısır’ı alma hedefinden alıkoymaz.

Bir devletin imparatorluk oluşu, o devleti teknik gelişmelerden yoksun bırakmaz. İngiltere topraklarında güneş batmayan imparatorluk değil miydi? Belçika, Hollanda gibi ülkeler koloniler kurup bilhassa Afrika’da vahşi kıyımlara girişmekten kaçınıyor muydu?

III. Selim zamanında birçok ıslahat yapıldı. Onu tahttan indirenler, “Efreng gibi giyinmeyiz.” diye isyan ediyordu.

Bize anlatılan tarihe göre, Napolyon’un Selim’i bağrına basması ve Mısır’ın zaten medeni olacağını düşünerek bizimle savaşmaktan vazgeçmesi gerekirdi.

Hoş, Kavalalı’dan sonra Mısır’ın İstanbul’dan daha medeni olduğunu düşünmek de yanlış olmazdı.

Kafa karışıklığımız şuradan kaynaklanıyor: Bir kısmımız Batı’yı Afrika, Amerika, Polinezya’da yaptığı katliamlarla anarken diğer bir kısmımız Batı uygarlığının insanlığa katkısını dile getiriyor.

İki taraf da haklıdır.

Evet, Batı’da insanlığa katkı sunan düşünürler ve bilim insanları çokça çıkmıştır. Ancak bunların Batı kaynaklı bir deyişle karanlığın içinden yıldızlara doğru yol aldıklarını unutursak gerçeği de gözden kaçırırız.

Biz, kafası çalışan adamı idam ettik. İdam ettiğimiz adamın ürettiği fikri ya da getirmek istediği yeniliği de onunla beraber tarihe gönderdik.

Batı, itaat etmeyen düşünürleri tutukladı veya astı. Ancak onların kafasından çıkanları mevcut otoriteye, yani monarşilere ve sonra kapitalistlere mâl etmeyi bildi.

Batılı devletler Fransız İhtilali’ni bağrına mı bastı?

Yoksa oradan yayılacak olan zararlı fikirleri monarşiler için tehlike şeklinde algılayıp Fransa’ya savaş mı ilan etti?

Fransız İhtilali, insan yetiştirdi. Yetişen insanların fikirleri başka memleketlerde filizlendi. Batı emperyalizmi bir süre sonra bunu dahi kontrol altına almıştır.

Emperyalizm gerçekten de kapitalizmin son aşamasıdır.

19. yy.dan itibaren hanedanların ve iş adamlarının fotoğraflarını inceleyin, giderek sadeleşen tarafın ve giderek görkemi artan tarafın hangisi olduğunu göreceksiniz.

Ülkeleri bir gölge gibi yönetenler, örgün eğitimden bilimsel ve teknolojik gelişmelere kadar her şeyi kendilerine mâl etmeyi başardılar.

Gayrımeşru bir çocuk olarak neoliberalizmi dünyaya getirdiler.

Neoliberalizm önce Avrupalı veya Amerikalı istihbaratçılar Türkiye hakkında kitap yazınca, röportaj verince yapmacık bir hayranlıkla dinleyen ve Türk subayı konuşunca çığırtkanlık yapan liboşları sahneye koydu.

Şimdiyse küçük çaplı elitleri kukla olarak oynatıp şirketleri aile yapma tiyatrosu oynatıyor.

“Sadık olma”, diyor; “evliysen bağlanma”…

18 saat çalış, kendini şirkete ada, cebimi doldur, ailen de hayatın da ben olayım. Diline iki kelime İngilizce kavram dolayan, ilkel kast sistemini modernizm altında dayatıyor.

İnsana gezme, eğlenme, öğrenme imkânı tanımayan her iş gerçekte köleliktir.

Başa dönelim.

Tarih algımızla oynayıp her fikrin kaynağı bir Batı yarattılar. Hitler’i öne sürüp Batı’nın temelinde yer alan koyu ırkçılığı hümanizm maskesi arkasına gizlediler. Oysaki Batı’nın hümanizm sınırları, Avrupa’yla başlayıp Avrupa’yla biter.

O sınırların dışında kalanları insan olarak gördükleri pek söylenemez.

Zaten celladına aşık olana da insan denemez.

Eskiden “Vahşileri medenileştiriyoruz.” deniliyordu.

Şimdi neoliberalizm çıktı, insanlar vahşileştiriliyor.

İnsanları sürükledikleri bu değersizleşmeden ancak terör, kaos ve büyük çapta savaş çıkar.

“Demokrasi bir tramvaydır. Gittiğimiz yere kadar gider, orada ineriz.”

Recep Tayyip Erdoğan

60’ta gerçekleşen olay bir ihtilaldi. Memlekete 10 yıl kadar aydınlık bir zaman yaşattı. Millete 10 yıllık değil 10 saniyelik aydınlığı çok görenler de birbiri ardınca darbeler yaptı. Genelkurmay’ın başınca geçince ilk yayımladıkları bildiride Atatürk’ten, Kemalizm’den söz etmekten imtina eden ve Ege’de Amerikalıların Yunanlılara verdiği sinsi desteği anlatan dosyayı subaylara geri fırlatan generaller, devletin ve toplumun damarlarına ince ince irtica işlediler.

Bunları yaparken Kemalizm maskesi giymekten kaçınmadılar. 15 Temmuz’daki darbe girişimini yöneten konseyin adı “Yurtta Sulh Cihanda Sulh Komitesi” idi.

Makam odalarında iş adamlarıyla beraber emeklilik günlerini inşa edenler, başlarına takke giyip Türkiye’nin kapılarını neoliberalizme açtılar.

Liberalizm kitleleri özgürleştirmiş, en önemlisi de eğitimi yaygınlaştırmıştı. Neoliberalizm kitleleri başıboşluğa sürüklerken medeniyetin nimetlerini küçük bir kitleye mâl etti.

Neoliberaller, kendilerine kapıları açanlardan aldıkları takkeleri başlarına giydiler. Kula kulluk düzenini yaratmak için yeryüzünde tanrılar yaratmaya ihtiyaçları vardı. Dini kullandılar, insanların en dinsizlerini bile dinselleştirdiler, doğrudan ya da dolaylı olarak itaat eden kitleler yaratmaya başladılar.

İsrail, saldırganlığını giderek artırıyor. Trump’ın “Önce Amerika”sı, rakip gördüğü tüm ülkelere zorbalıkla kendi adaletsiz politikalarını dayatıyor.

Her zorbanın birçok yancısı vardır. Her yancının yancığında akça sesleri vardır. Her akça sesi, bir paraziti kendine çeker. Yancı, parazitleriyle beraber güç zehirlenmesi yaşamaya başlar. Her güç zehirlenmesi, beraberinde zulmü getirir.

Türkiye’de günün sorusu, “Sen bu adama destek veriyorsun ama bu adam şu görüşten değil mi?” değildir. Doğru soru, “Sen şu görüştesin ama bu adamın tutuklanması doğru mudur?” sorusudur.

Eğer bir şeyin adını adaletsizlik koyuyorsak tartışmasız şekilde tavrımız adaletsizliğe karşı durmak olacaktır.

Bugün Ümit Özdağ içeridedir, Ekrem İmamoğlu içeridedir, İstanbul’da birçok belediye çalışanı ve en önemlisi de çok sayıda genç içeridedir.

Siyasi iktidar, bu tutuklamalara karşı toplumdan hiçbir zaman beklediği desteği göremeyecektir. Ortada gerçekten bir hırsızlık varsa bile hırsızlığa alıştırılmış bir toplum var. İnsanların uzun zamandan beridir belediyelere dair şikayetleri, eleştirileri vardı. AKP döneminde bu eleştiri ve şikayetler “alışıldık şeyler” oldu.

İktidar koltuğu kayarken muhalefeti baskılamayı son çare olarak gören iktidar, adalet mekanizmalarını kendi için işletmediği her olay için bugün daha zor bir duruma düştü.

“Çalıyor ama yapıyor” da diyen vatandaşlara herkes tepki verdi de kimse bu cümlede çalmakla suçlanan kişilerin neden rahatsızlık duymadığını sorgulamadı. Diyebiliriz ki mecazi anlamda taşra siyasetçiliğinden kurtulamayanlar, bu söz karşısında göğüslerini gere gere gurur duydular. Aferin onlara.

Gelelim anayasa reformuna.

Dünyanın en reformist anayasasına sahip olma lüksü her zaman Türk milletine ait olmuştur çünkü sürekli reform sürecindedir. Hiç bitmek bilmeyen bu süreç, asırlar boyunca hukuk derslerinde anlatılacak mahiyettedir.

Değiştir, yenile, düzelt, ekle, çıkar.

Bitmiyor.

Kendi kurumsal kimliğinde demokrasi ve muhalefet kavramını barındırmayan ve affetmeyen iki parti, toplumu anayasa değişikliğine ikna etmeye çalışıyor.

Bu da yıllarca komedi oyunu olarak sergilenecek bir tiyatrodur.

Birinde lider-teşkilat-doktrin kutsal üçlemesi var.

Ötekinde Recep Tayyip Erdoğan var.

Bir tarafta toplumu geren paylaşımlar ve yayınlar yapan sözde dergilerin dokunulmazlığı, öteki tarafta muhalefetin etkili isimlerinin ellerine takılmış kelepçeler var.

Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında yaşananlar nasıl bir garabetse bugünküler de öyle garabettir. Aynı zihniyetten çıktığı, aynı tecrübenin ürünü olduğu belli olan kumpaslardır bunlar.

Tüm bunları yazdığımız için “Bak, muhalefet ediyorsun.” diyenler olabiliyor.

Özgürlüğün verilen bir şey olmadığını bilmediklerinden böyle söyledikleri anlaşılıyor. Özgürlüğü bize kimse bir nimet gibi sunmuyor. Üstelik bu ülkede muhalefet “her şeyi göze alarak” yapılır.

“Cumhuriyet, kimsesizlerin kimsesidir.”

Bizim, Mustafa Kemal’den emanet bir cumhuriyetimiz vardır.

Mevki aradığı için muhalefetten kaçınan biri, savaşmak için mevzi arayan birini anlamayaz.

Kelebek etkisi genellikle “Afrika’da kanat çırpan kelebek, Amerika’da fırtına yaratır.” cümlesiyle tarif edilir, her şeyin zincirleme olarak birbirine etki ettiği ve küçük nedenlerin büyük ve öngörülemez sonuçlar yaratabildiği anlatılır.

Henüz 22-23 yaşlarında genç bir kız… Üniversiteden yeni mezun olmuş. Bir alışveriş merkezindeki hamburgecide çalışıyor. Hem alışveriş merkezine gelenlere hem de dışarıdan sipariş verenlere yetişmek zorunda. Saatlerce hızlı bir işlemi aynı aşamalarla yapmak zorunda. Arada sırada kararsız müşteriler, vaktinden çalıyor ve sonra sabırsız müşteriler tahammülünden çalıyor.

Her günü böyle geçiyor.

24-25 yaşlarında genç bir erkek… Çalışma arkadaşının elinden paketleri kapıyor ve siparişleri yetiştirmek üzere motoruna atlıyor. Kazancı belki güzel ama tüm iş arkadaşları gibi kendisinin de kulaklarıyla duymadığı ama zihnine işlenen “Uzun vade yok.” cümlesi hayatına hükmediyor. Hava durumuna bakmaksızın her şartta hızlı hareket etmek zorunda bırakılıyor. Kaza yapmazsa paketi yetiştiriyor. Vaktinde yetiştirdiyse şanslı, gizlice aşağılayan sözlere veya olumsuz yorum tehditlerine maruz kalmadan geri dönecek.

Hamburgeri kocaman ısırırken “Bu işler böyledir” diyecek müşteri, “Aşağılamazsan, tehdit etmezsen insanlar yola gelmez.”

Neoliberal dünya, tükettikçe köle olalım istiyor. Köleliğimiz sürsün diye daha fazla tüketmeye teşvik ediyor. Reklamlar uzun zamandır kumbaraya teşvik etmiyor çocukları, bebekler dahil her yaştan insanın yarıştığını izliyoruz.

“Harca harca bitmez” bir başka hipnotik kodumuzdur. Harcadıkça kazandığımızı zannediyoruz. Yıllarca okuyup çalışan bankacı genç, vezneye geçebilmek için soğukta sokak sokak gezip kredi kartı alması için insanları ikna etmek zorunda.

Elimizde telefonla uçurumdan düşüyoruz veya bir arabanın altında kalıyoruz. Devlet gibi değil de banka gibi davranan yetkililerimiz bizi her türlü yanlışa karşı eğitmeyi çoktan bıraktılar. Artık her makamda kişisel çıkar öndedir. Profesyonel yalan üreten Goebbelslerimiz var. Çok başarılılar ve son derece bağımsız gazetecilerimiz tarafından övüle övüle neredeyse sidretülmüntehanın ötesine geçecekler.

Vahşi kapitalizm, vasıfsızları ve yalancıları miraca çıkarıyor.

Türk gençleri günlerdir sokakta. Yıllardır siyasetçileri uyarıyorlar. Beklentilerini dile getiriyorlar. Güya gençleri takip ettiği için özellikle seçilmiş birkaç siyasetçinin komikli, şakalı video çekme girişimleriyle ya da Z kuşağına hitap eden mizahi yorumlarla kandırılamadılar.

Gelecek kaygısıyla, vahşi kapitalizmin aşındırmaya çalıştığı karakterlerini korumak kavgasıyla çok bunaldılar. Anayasal haklarını korumak üzere sokaklara indiler. Bolca biber gazıyla nurlandırıldıkları gecenin sonunda vücutlarında morluklarla eve dönüp önce televizyonu açtılar.

Bir kanalda iktidarın hakaretine maruz kaldılar, öteki kanalda muhalefetin itidal çağrısını dinlediler. Canları sıkıldı ve sosyal medyaya girdiler. Takipçi sayısına veya popülist yorumlarına göre itibar gören yazarımsıların yazımsılarına baktılar. Şu veya bu görüşten olmayıp şu veya bu görüşe yakın olmayı, muhalif ama zararsız görünmeyi adet edinmiş korkakların provokatör imalarına tanık oldular.

Tiksinler ama yılmadılar. Karakterlerinin aşınmasına müsaade etmediler çünkü.

Boykot edilen birçok firma var. Boykot edilmeyenleri de dahil ederek söylemeliyiz ki Türkiye’deki çalışma şartları da bellidir.

Düşük ücret, çok çalışma, “Senin işini yapacak çok adam var.” tehditleri, iş yeri tacizleri, hukuka aykırı iş yükü vs…

Güya gençlere yol gösteren, yedi istihbarat servisinin yedi kere içinden geçmiş yetmiş yedi aydının bir tanesinin sokağa çıktığını görmüş değiliz. Ancak bütün dünyayı biliyorlar, her nasılsa bütün ajanları tanıyorlar ve yine hayrete değerdir ki ilahi bakış açısına sahiptirler: “Genç, hakkını aramak üzere sokağa çıkıyordu. İçi ateşliydi, anlaşılabilirdi bu. Kafasındaki düşünceleri hizaya sokmaya çalışıyordu. Ne yazık ki henüz oyuna geldiğinin farkında değildi. İstihbarat servisleri, vahşi kapitalizmden memnun olmadıkları için onu sokağa çıkarmaya çalışıyorlardı.”

Ne ilginçtir ki ilahi bakış açısıyla yazılan bu romanların adına “Korkaklığımı Gizliyorum” gibi bir ad yakışır, diyebiliyoruz.

Ne yapsın Türk genci?

Sokağa inmesin mi? Protesto gösterisi düzenlemesin mi? Hak, hukuk, adalet için bağırmasın mı?

Suçları onca haksızlığa, sıkıntıya, iftira ve hakarete karşı mizahla cevap vermeleri midir?

Gerçekten meseleyi siyaset ve siyasetçiler mi sanıyorsunuz?

Eskiden olsa memleketin aydını bunca vatandaşın hakkına giren patronların gözü korksun isterdi. Neoliberal efendiler tarafından evlere kapatılıp tüketici köleler hâline getirilmeyi kabul etmediğimiz için mi suçlanacağız?

Obezitede siyasetçilerle yarışan TV yorumcularını dikkate alıp da ipe sapa gelmez iddiaları cevaplayacak değilim. Ekmeklerine koşuyorlar ve gazeteciliği, yazarlığı olması gerektiği gibi değil de düzenin ahlaksız sözcülüğü hâline getirenlere karşı çıkamıyorlar. Demek ki hâllerinden memnunlar ve sıradaki hamburgeri bekliyorlar.

Gerçek bir insan her yerde özgürdür. Cezaevinde özgürdür ve mezara dimdik girer. Özgürlük ise cesaret ister. Hepimiz ölümlüyüz. Bizi ölümsüz kılacak olan bir şey varsa o da geride bıraktığımız izlerdir.

Gelecek nesiller o izlere bakıp kurtla çakalı ayırt edecekler ve yaşamımızı tanımlayacaklar. Ne olduğumuz o zaman anlaşılacak.

Korkarak yaşamak, yaşamak değildir.

Neoliberalizmin bütün dünyayı karanlığa gömmek için birçok ülkede aydınların ışığını söndürmek için harekete geçtiği 80’li yıllardı. Sam Amca’nın menfaatlerine karşı gelenlerin helikopterleri, uçakları bir bir düşmeye başladı.

Güney Amerika’da ister solcu olsun ister milliyetçi olsun, emperyalizme karşı gelen siyasetçilerin, iş adamlarının, yazarların biletleri kesiliyordu.

Türkiye’deki aydınlar da benzer sonlarla karşılaştı.

ABD emperyalizmine direnmenin, “ucuz kan” siyasetine taviz vermemenin, onurlu direniş sergilemenin bedeli vardı.

Birbiri ardınca bombalar patladı.

Uğur Mumcu’nun arabası havaya uçuruldu. Polisler olay yerine gelmeden olay yerine gelen polisler vardı. Delilleri süpürüp gittiler.

Bahriye Üçok, bir kitap arasına yerleştirilen bombayla katledildi. Bir teröristten beklenmeyecek temiz (!) işti, demek ki mesaj açıktı.

Her saldırı ihanet kokuyordu. Her kapının kilidi hasarlıydı.

Eşref Bitlis, Ahmet Taner Kışlalı, Necip Hablemitoğlu ve daha niceleri… Öteden beri katledilen Kemalist aydınlarımız vardı.

Herkesi azınlık gören azgın bir kalabalık her yerde şeriat sloganı atıyor; Musafa Kemal’e, laikliğe, cumhuriyete saldırıyordu.

2 Temmuz 1993’te Madımak Oteli’ni yaktılar. Otelin konuğu olan 33 kişi, 2 de otel görevlisi katledildi. Saldırganlardan ikisi öldü.

14-15 yaşlarında çocuk da öldü, 50’li yaşlarında bir insan da…

Her zaman olduğu gibi koçbaşları harekete geçti.

Toplumda olumlu karşılığı olmayan bir vahşet el birliğiyle toplumun tamamına mâl edildi. Suni tartışmalarla kutuplaştırma oyunu devam etti.

Nasıl olduysa oldu, işin sonunda mağdur yine dinciler oldu!

Ergenekon kumpaslarında yapılan hainliklerden biri şuydu: FETÖ’cü hakim ve savcılarla onların basın ve medyadaki iş birlikçileri, Mustafa Kemal’le hesaplaşmaya kalktılar.

Kahpece senaryolar hazırlayarak memleketin başına gelen her kötülüğü Mustafa Kemal’e ve onun askerlerine mâl etmeyi hedefliyorlardı.

Madımak’ın da faillerini Ergenekon üstünden Kemalistler olarak gösterdiler.

Bugün pek çok solcunun yaptığı bir hata vardır.

Fethi Yılmaz’ın “Katli Vacip” kitabını okuyanlar, pek çok aydının katilinin dinciler olduğunu çok iyi bilirler.

Türk-İslam sentezcilerinin cehaletiyle, içinde Mustafa Kemal’e ve Türklüğe dair zerre taşımayan sözde solcuların propagandasıyla katil dinciler aklandı.

Bizi Ergenekon kumpaslarına götüren sürecin ve sonrasının özetidir bu.

Dinciler yapar, Ülkücüler üstlenir, kumpas mahkemeleri kurularak Kemalistler yargılanır.

Söylem çok şeydir.

Gaflet hali şuna neden oldu: Katiller, cahiller, yobazlar, fikirlerin gerçek temsilcileriymiş gibi görüldüler. Bunlar toplumun bir kesimini temsil ederse kutuplaşma derinleşir.

Bu satırları bana yazdıran, oyuncu Kıvanç Kılıç’ın “Gündüz Madımak anıyor, akşam bozkurt işareti yapan futbolcu paylaşıyorsunuz. Hiç utanmıyorsunuz.” sözleri oldu.

MHP çıkıp “Bu simge bize ait değildir.” deseydi toplum buna ikna olmazdı. Nitekim yıllarca bunun tam tersini yaptı. Birçok kereler “MHP’ye oy vermiyorsan bozkurt yapma.” diyen MHP’lilerle tartışmışımdır.

Ve bozkurt yaptığım için solcular tarafından çok defa Ülkücü zannedilerek eleştirilmişimdir.

Ancak toplumun olaylara tepkisini okuyamamak, bir zamanlar doğru kabul edilen yanlış algıların değişebileceğini göremeyecek kadar uykuda olmak, bizi günümüz gerçeklerinden uzaklaştırıyor.

Huyumdur, asla propaganda yapmam. Doğruyu, inandığımı söylerim ama kimseyi benim gibi olmaya ikna etmem. İnandığım gibi yaşıyorsam zaten buna ya saygı duyulur ya da örnek alınır.

Bir öğretmen olarak sınıflarımda da hiç propaganda yapmadım ama birçok öğrencim ya beni gördüğünde ya bozkurt yapar ya da sosyal medya paylaşımlarında bozkurtlu fotoğraflar paylaşır.

Hiçbiri de MHP’li ya da Ülkücü değildir.

Hepsi bu topraklarda emperyalizmi kırıp uyuyan Türklüğü uyandıran Mustafa Kemal’in askeridir.

2013 öncesi Türkiye’yi unutmamış olan herkes, toplumdan siyasetçilere kadar yaşanan değişimi görebilir. Dün “Türk’üm” demek bile adeta günahken bugün hükümet yetkilileri bozkurtun bir siyasi simge olmadığı, Türklüğün kültürel bir simgesi olduğu açıklamasını yapıyor.

Bu, yıllar yılı her türlü gaflete ve her türlü sinsi bölücü faaliyete, kutuplaştırma faaliyetlerine karşın Türk toplumunun bir tepkisidir.

“Türklük değil, çatı olan ümmettir.” diyenler çektirdikleri dizilerin bile aslında tam tersi sonuca yol açtığını gördükçe kendileri de şaşırıyorlardır.

“Ben bir Kürt’le ümmet çatısı altında buluşurum.” diye atıp tutarken Kayı boyu damgalı imamesi olan tespihler taşıyan Kürtleri gördükleri zaman ne düşünüyorlardır?

“Bizim başarımız.” demesinler çünkü hedefleri her zaman çok başkaydı.

Ne yaparsanız yapın, döner dolaşır her şey Mustafa Kemal’in dediği yere gelir. Bu durumda onun çizdiği istikametin aksine ısrar edenlerin yaptıkları tek şey milletin zamanından yani geleceğinden çalmaktır.

Milli Mücadelede “Önümüzden kurt geçti, anladık ki zafer bizimdir.” diyen Türk’ün bilincini aydınlatan Mustafa Kemal’e bin defa selam olsun.

Ve son olarak…

Bozkurtu zafer işareti sayan Türklerden asırlar öncesine gidelim.

Macar tarihçi ve arkeolog Andreas Alföldi, Roma’nın temeli olan Etrüsklerin dişi kurt efsanesinin Asya menşeili olduğunu ispat etmişti. Etrüskler, bu efsaneyi Batı’ya taşıyan kavimdi.

Özetle…

Karanlık sahipleri hep karanlığın ağzından konuşmamızı isterler. Bunun için de hafızamızı silmeye yeltenirler.

Kültürel kodlar giderse hafıza da gider.

Oysa Başbuğumuz ve Bozkurt’umuz olan Mustafa Kemal’in aklı da hafızası da daima diridir.

Bozkurt işareti MHP’nin ya da başkaca bir grubun tekelindeymiş gibi davranmak tarihi hafızamızı ve milli onurumuzu inkar ettirmek isteyenlerin ekmeğine yağ sürmekten başkaca bir şey değildir.

Böyle bilinsin!