Yine zamanı geri saralım.

SSCB 1949’da kurulan NATO’ya 1954’te Varşova Paktı’yla karşılık verdi. 8 ülkenin katıldığı Varşova Paktı askeri ve siyasi bir birlikti. SSCB, imparatorluklar mezarlığı Afganistan’da toprağa verilirken Varşova Paktı da Baba Bush’un verdiği sözler karşılığında sona erdi.

Verilen söz ise şuydu: Gorbaçov, SSCB’yi hayata döndürmek için “açıklık ve yeniden inşa” (glasnost ve perestroyka) politikalarını uygulayacaktı. Buna karşılık ABD, NATO’yu Rusya’nın güvenliğini tehdit edecek bir mesafeye yaklaştırmayacaktı.

Hayata döndürmek denen şey de ABD öncülüğündeki kapitalist sisteme uyum sağlamaktan başka bir şey değildi.

İki büyük devletten biri diğerine söz veriyor, diğeri verilen sözü yazılı bir anlaşmaya çevirmiyor. Küçük gibi görünen ihmaller herkes için arıza çıkarır.

ABD neoconların güdümünde olduğu müddetçe asla sözünü tutmadı. SSCB dağıldı, başta Rusya olmak üzere eski Sovyet ülkeleri hayata dönme noktasında başarısız olunca kapitalist dünyaya adeta birer zombi gibi uyandılar. Uzun süre Sovyet ideolojisiyle yaşayan ve dünyanın Doğu Bloku’nda yer alan ülkeler kelimenin tam anlamıyla afalladılar.

Birkaç kez yazdığım gibi bir devletin yaşayacağı en onursuz, en acınacak günleri yaşadılar. Yahudi kökenli oligarklar eski SSCB’yi idarelerine alırlarken Aslan Usoyan (Ded Hasan) gibi bölücü terör örgütüyle ilişkili mafya liderleri de yeraltı dünyasını ele geçirdiler. Türk cumhuriyetlerinde eskisi kadar olmasa da bugün de devam eden akrabalık, oymak ve mafya etkisi aldı başını gitti.

ABD’li stratejist Mackinder’ın “Heartland” (Kalpgah veya Candamarı) olarak adlandırdığı Avrasya, dünyanın kalbiydi ve ona hâkim olan dünya adasına, dünya adasına hâkim olan da dünyaya hâkim olacaktı. Henry Kissinger, Zbigniew Brzezinski gibi ABD derin devletinin önde gelen diplomat ve stratejistleri bu anlayışa aynen bağlı kaldılar.

Ama Mackinder’ın teorisinden tavizler vererek bunu yaptılar.

Brzezinski’nin açıkça “Birbirleriyle iş birliği engellenmeli.” diye yazdığı Doğu Avrupa ülkeleri arasında sürekli olarak kaos çıkarıldı. Bu kışkırtılan ülkelere Türkiye de dahildir. Suriye; Türkiye ve Rusya’nın sahada kapıştırılmak istendiği yerlerin başında geldi. Küçük enişte Ahmet Davutoğlu döneminde Şam’da Emevi Camisinde namaz kılmak hayaliyle yanıp tutuşan takkeli neoliberaller, Halep’ten girip Kremlin’den çıkabileceklerini zannedecek kadar cahildiler.

Sırtı sıvazlı Davutoğlu gibi siyasetçiler yanağa da bir şefkat tokadı yiyince bu gerçeği öğrendiler.

SSCB’yle imzalanan ve özellikle nükleer silahları kontrol altına alan anlaşmalardan 2001’de çekilen Amerikalı neoconlar Avrupa’yı bir füze üssü hâline getirdiler. Rusya’ya verilen söze rağmen ateşle oynamaya devam ederek NATO’yu adım adım Doğu Avrupa’ya yani Kalpgah’a getirdiler.

Kalpgah’ı fethetmek isteyenlerin hayalindeki “Yeni Amerikan Yüzyılı Projesi”, bir “ABD İmparatorluğu” hayaline dayanır. Bugüne kadar ABD’nin resmi olmayan bir imparatorluk olup olmadığı tartışıladursun Brzezinski, Kagan ailesi, Robert Kagan’ın dişi Hitler diyebileceğimiz eşi Victoria Nuland ve daha niceleri gerçek bir imparatorluğu Neocon-Siyonist eliyle inşa etmeye çalışıyor.

Nuland, “Ukrayna’daki savaş ne pahasına olursa olsun devam etmeli.” demekten de “AB’nin canı cehenneme!” demekten de çekinmedi. Basın ve medya benim güdümümde olsa ben de böyle rahat konuşur, böyle şeytanca işler yapardım.

Nuland’ın Ukrayna’daki devrimde ve Rusya-Ukrayna arasındaki savaşta emekleri çoktur. Bu emekleri yıkacak herhangi bir şeyin karşısında olacağı tartışmasızdır.

Bu arada birkaç gün önce Rusya’ya ait İl-76 tipi uçak Rusya’ya ait Belgorod bölgesine düştü. Uçakta bulunan 74 kişinin tamamı öldü. 74 kişinin 65’i ise takas için götürülen Ukraynalı askerlerdi!

Zelenski en az Nuland kadar rahat bir şekilde Rusya’yı suçlasa da Harkiv’den atılan füzelerden birinin uçağa isabet ettiği anlaşıldı.

Ne zaman ABD’nin menfaatine aykırı uçaklar uçsa hepsi de anlaşılmaz nedenlerle düşer. Eşref Bitlis’in ruhu şad olsun.

Birçok kez yazdığım için sıkılmış olabilirsiniz ama yazmak zorundayım: Brzezinski’nin “tebaa” olarak bahsettiği Batı Avrupalılar bu bakış açısından ne kadar rahatsız olsalar da askeri açıdan NATO olmadan Rusya’yla rekabet etmeleri mümkün değil. Tarihe bakacak olursak geçmişte de bugün de bir Rusya korkusunun Batı Avrupa’da yaşadığını görürüz.

ABD bunu kullanarak hem para kazanıyor hem kendisine karşı kımıldanan Batı Avrupa ülkelerini kucağına alıyor hem de Rusya’yı olası bir Çin savaşından önce indirebildiği kadar sahaya indiriyor.

Maalesef oynanan sayısız tehlikeli oyun var. Bunlardan birisi nükleer savaş konusudur. Daha önce yazdığım gibi 2024’te nükleer savaş, salgın vb. konularda bolca film izleyecek, bolca bilgisayar oyunu oynayacağız. Zihinlerimizde yaratılan sanal dünyanın rengi distopik bir havaya bürünecek. Nazizm, uyuşturucu bağımlılığı, toplumun psikolojisini bozan cinayetler, LGBT üzerinden pedofiliyi meşrulaştırma vb. girişimler artış gösterecektir.

Bu arada ABD’nin zenci savunma bakanı, İngilizlerin Hintli başbakanı, Arjantin’in Yahudi yancısı başkanı, Ukrayna’nın Yahudi Zelenski’si tesadüfen bu görevlere gelmiş değildir. Her biri, kendini dünyaya medeniyet getiren hayali ırk Aryanların (gerçekte dini bir cemaatti) soyundan gelen şövalyeler gibi gören küresel aktörlerin şaklabanıdır. Her biri, Nazi zihniyetini kamufle eden cambazdan başka bir şey değildir.

Bunlar ancak büyük savaşların hazırlıklarıdır.

Çin’in ekonomide ABD’yi solladığı gibi askeri açıdan da sollamak üzere olması, Mackinder’ın denizlere hâkim olma konusundaki düşüncelerini ABD’den daha fazla uygulaması, buna karşılık ABD’nin giderek hantallaşan ve yozlaşan yapısı, mevcut hegemon devletin dünyayı kendisiyle birlikte hareket etmeye ya da kendisiyle birlikte batmaya zorlamasına yol açıyor.

Mesela Türkiye komşu bir devlete yaptırım uygulamadığı için müttefik bir devletten F-16 alamıyor!   

Tabii Sam Amca pek fırlamadır.

Hükümet yanlısı TV ve gazeteler “Kılıçdaroğlu İsveç’in NATO’ya girmesini sağlayacak!” diye haber yapmış olsalar da F-16 alacağız diye İsveç’in NATO’ya üyeliğinin kabulünü yine dünya liderliğine bağlayacaklardır.

Çünkü dün Gorbaçov’a söz veren, bugün Türkiye’ye söz veriyor. Üstelik sadece İsveç’in NATO üyeliğine onay almadılar. Hükümet yine hummalı bir özelleştirme faaliyetine girdi. Ukrayna’da bolca para kaybeden şirketleri başka ne kurtarabilirdi? Ekonomisi bitmiş bir ülkede bunun sorumlusu olarak da muhalefeti gösteren iktidar başka ne yapabilirdi?

Ah bu Kılıçdaroğlu!

İktidara gelemiyor ama memleketi yönetiyor!

Sam Amca ise girdiği her yerde oligarşi yaratmaya devam ediyor. Memlekette bu kadar kara para aklayan “hacı”nın olmasına şaşmamalı. Kıblesi Washington olanın beyninde tavaf ettiği tek yer de Sam Amca’nın sarayı oluyor çünkü.

Konuyu sonlandıralım.

İsveç ve Almanya’nın Rusya’yla savaşa hazırlanalım, şeklindeki beyanları ya da Baltık’ta gerçekleştirilecek tatbikatlar bazı şeylerin tersine döndüğünü gösteriyor. Soğuk Savaş boyunca nükleer silah ve füze alanında ilk vuruş için hazırlanan ABD, günümüzde bu ilk vuruş için Rusya’yı zorluyor.

Rusya bu ilk vuruşu yapabilir ama son aşamada buna mecbur kalırsa Neocon-Siyonist şeytan bizzat kendisi ilk vuruşu yapacaktır.

İlk vuruş kimden gelecek bilinmez ama küresel aktörler için küçük, insanlık için büyük bir vuruş olacağı kesindir.

Demokrasi havarisi Batı ülkeleri hemen ertesi gün toplandı. Saldırının sorumlusunun El Kaide ve Taliban olduğu ilan edildi.

18 Eylül tarihli bir gazete haberinde “Bush Saçmaladı” deniyordu.

Zaten Bush her zaman saçmalayan, aptalca davranan biri olarak gösterildi. Zaten uç görüşleri olan herkesi her zaman aptallık veya soytarılık maskesiyle gizleyip “Ciddiye almayın.” demeye getiriyorlar. Buyrun Zelenski, buyrun Milei…

Basına göre Bush ne için saçmalamış?

Çünlü Bush, ulusal güvenlik danışmanlarıyla yaptığı toplantıdan sonra şu demeci verdi: “Terörizme karşı bu Haçlı Seferi, bu savaş zaman alacaktır. Amerikalılar sabırlı olmalıdır.”

Adam düpedüz “Haçlı Seferi” diyor, bizden olmayan bizim basın ise her zamanki gibi kediyi uyandırmamak için “Ya sen bakma ona, o salaktır.” diyor.

11 Eylül’deki saldırılar sırasında Bush’un “My Pet Goat” kitabını ters tuttuğu için de salak olduğunu söylediler. Kimileri ise bunun satanist bir ritüel olduğunu iddia etti.

Neticede zekası tartışılan bir adamın öncülüğün yeni Haçlı Seferi başladı ve 7 Ekim 2001’de Afganistan bombalandı.

Yetti mi? Yetmedi.

George Bush’un “kötülük ekseni” içinde değerlendirdiği Irak, 20 Mart 2003’te işgal edilmeye başlandı.

1,5 milyondan fazla insan öldü. En az 3 milyon çocuk yetim kaldı.

O tarihlerle bugünler arasındaki bağa gelelim.

2001 yılında Amerika, Rusya’ya ABD Anlaşmasından çekildiğini bildirdi. Bu anlaşma ABD ve SSCB arasında füzelerin kullanımını sınırlandıran bir anlaşmaydı. Start II de nükleer silahların azaltılmasını sağlıyordu.

Rusya’nın bu anlaşmanın uygulamaya konulmayacağını açıklamasından sonra Batı güdümlü medya, basın ve sivilcikler insanlığın tehlike altına girdiğini haykırıp durdular. Oysa Rusya’yı sahaya indiren de anlaşmalardan çekilmeye zorlayan da ABD ve onun güdümündeki Batı’dır.

08.08.2008’de, SSCB dağıldığı tarihten beri Gürcistan’da yuvalanan ABD bugün Ukrayna’da yaptığı gibi Gürcistan’ı da Rusya üstüne salmıştı. NATO’nun Rusya’nın dibinde görünüp durması Rusya’yı milli güvenlik alarmına geçmeye zorluyor. Gürcüler, Bush’un Haçlı Seferi’ni başlatmasından 7 yıl sonra Güney Osetya’ya müdahale etti. Rusya burada sahaya indi.

2014’e kadar Batı’nın yakın markajında olan Ukrayna da daha önceki yazılarımda anlattığım gibi Rusya’nın önüne yem olarak atıldı. Böylece AB’nin Rusya’yı tehdit olarak görmesi sağlanırken Almanya başta olmak üzere birçok Batı Avrupa ülkesinin cephaneliklerindeki mühimmatların tükenmesi gibi durumlar da bu ülkeleri tekrar Amerika’nın kucağına zorlamaya başladı. Çin karşısında ekonomik alanda da gerileme yaşayan ABD, sıvılaştırılmış doğal gaz sattığı Avrupa’yı resmen soyuyor. Avrupa, Rusya’dan daha ucuza doğal gaz alıyordu.

Ukrayna’daki savaşın ABD’ye bir diğer getirisi ise Çin’le hesaplaşma öncesi Rusya’nın olabildiğince çok alanda sahaya inmek zorunda kalmasıdır. Böylece yanına müttefik bulmakta zorlanan Amerikalı neoconlar, Rusya gibi bir askeri gücü Çin’e yardım edemeyecek duruma getirmek istiyor. Dünyada neredeyse doğrudan müdahale etmediği ülke kalmayan ABD, Ukrayna’daki savaşta Rusya’yı dünyadan tecrit etmeye kalktı.

Pabucun ne kadar pahalı olduğunu gösteren birçok şey gördük. Putin’in Riyad’ta fink atmasını bizden olmayan bizim basın elbette analiz edemez.

Batı’dan gayrısına dayatılan budur: Kendi ülkesi vurulunca (veya kendi kendini vurunca) teröre karşı uluslararası savaş ilan etme hakkına sahip olan ABD ve diğer havariler, yıllardan beri Türkiye’ye terörle mücadele etmeyip demokratik çözüm önerileri (!) sunuyorlar.

AB gelip diyor ki “Bizimle olmak istiyorsanız demokratikleşin.”

Dikkat edin: ABD’nin Haçlı Seferi başlattığı yıl, aynı zamanda silahsızlanma anlaşmalarından çekildiği yıldır. Ne var ki Rusya; Güney Osetya, Ukrayna ve Suriye’de olaya dahil olunca bütün dünyada kıyamet söylemleri başlıyor. Sanki nükleer silah anlaşmalarından çekilme hamleleri yeni başlamış gibi hareket ediliyor.

Diğer yandan…

Kötülük ekseni gelip “Direniş Ekseni” oluverdi.

Dev bir şeytan Orta Doğu’da şimdilik sıkışmış gibi görünüyor. Havarileriyle her yeri işgal eden ve güya kötülük eksenine karşı savaş açan ABD bu kez yanına sadece Birleşik Krallık’ı alabildi.

Chabad örgütünün adi zihniyeti ifşa oldukça moşiyah bekleyenlerin iğrenç oyunları da açığa çıkıyor. Daha doğrusu yıllardır yalan, komplo teorisi denilip geçilen oyunların ne kadar gerçek olduğu ve insanlığın sanal bir dünyada yaşadığı ortaya çıkıyor.

2001’de başlatılan ve adına Haçlı Seferi denen iğrenç oyunun şövalyeleri olan neoconlar, aynı yıl füze anlaşmalarından boşuna çekilmediler.

Siyonistler ve Evanjelistler moşiyahı getirmek konusunda ne kadar samimiler bilinmez. Ama dünyada kaoslar başlatıp ölümler ektikleri çok açık bir gerçektir.

Mehdi, mesih, moşiyah bekleyenlerin “kaos ittifakı” ise her şeyden daha gerçektir. Barış (!) dinlerinin sevgi pıtırcıkları Tanrı’yı kıyamete zorlamaya devam etsinler. Herkes için kopacak gerçek bir kıyametten önce kendilerine has bir kıyamet yaşayacakları kesindir.

NOT: Irak’ı işgal eden Haçlı botları evlerine sağ salim dönsün diye dua edip aynı tarihlerde diyalogçu kaos ittifakıyla bir olup kendi ordusunu derdest edenler kimlerdir?

Bay Kemal’di herhalde!

NOT: Epstein ve pedofili skandalları üstüne aklıma geldi. Çocuklar üstünden şeytani emeller güden bu kirli ağ, George Bush’u 11 Eylül’de bir okula gönderip eline çocuk kitap “My Pet Goat”ı tutuşturanlar olabilir mi?

Dünyadan habersiz sevgi pıtırcıklarına sevgilerimle.

Savaş tam 30 yıl sürmüştür. Getirdiği yıkım bir tarafa, bir kısım tarihçiler Antik Çağ’daki Yunan gücünün büyük ölçüde zayıfladığını düşünmüşlerdir.

Peloponez Savaşı’na hem katılan hem de bir tarihçi olarak bu savaşları anlatan Tukidides, yıllar sonra araştırmacılar tarafından dile getirilen “Tukidides Tuzağı”na da ilham olmuştur.

Tukidides Tuzağı, özetle, emin adımlarla yükselen bir gücün zirvedeki gücü tedirgin etmesi; kendi düzenini kurmak, bağımsız hareket etmek, saygı görmek isteyen yeni güce karşı zirvedeki gücün egemen konumunu korumak için saldırmasıdır.

Ve Antik Çağ’da bile Atina ve Sparta arasındaki savaşa çevredeki güçler kayıtsız kalamamış, bu güç aktarım savaşında Anadolu ve İran güçleri de savaşa dahil olmuşlardır.

Sözde “kural temelli dünya” devrinin gerçek yüzünü görmeye başladığımız bu dönemde de Tukidides Tuzağı’na kimin düşeceği belirsizdir. Ancak bu dönemdeki tuzağın boyutu belki hiç olmadığı kadar büyük ve kapsamlıdır.

Öyle görünüyor ki demokrasi maskeli tiran ABD, kadim dostu sinsi Britanya ve bıçkın (!) delikanlı İsrail ile birlikte tuzaklar kurmakla meşgul.

Kimlere karşı?

Yükselen güçlere ve yükselen güçlerin yükselme potansiyeli olan müttefiklerine karşı… Bunlar arasında henüz karar vermediği düşünülen Türkiye de var. Türkiye gibi ülkelere sürekli sopa gösterilir.

Mesela Çin’in tuzağı Tayvan’daydı. Çin, Tayvan’la birleşmeye yemin etmiş bir devlettir. Elbette belki de uzak olmayan bir zamanda buraya saldıracak veya onu kendi rızasıyla yanına alacaktır.

ABD ise dünyayı ve özellikle Güneydoğu Asya ülkelerini bir tehlikeye ikna etmek için Tayvan’ı öne sürmüş, tuzağını da burada kurmuştur.

Tayvan’a giden ABD’li üst düzey yetkililerin karşılaşacakları ablukadan, yakın takipten haberleri yok muydu? Elbette vardı.

Maksat ise çok başka ve tehlikeliydi.

Çünkü yakın zamanda ABD ordusunun subayları tarafından oynanan bir harp oyunu göstermiştir ki hava kuvvetlerinin farkıyla son anda da olsa ABD, Çin’e karşı bir zafer kazanabilmektedir.

Bu zaferin şartı nedir?

Çin’in Tayvan’a saldırması!

ABD’nin Çin karşısında kazanma şansı buydu. Henüz kendi düzenini kurma aşamasında olan, teknolojik anlamda ABD’yi geride bırakmış ya da bırakmak üzere olan Çin zamansız bir müdahaleyle Tayvan’a girerse ABD onu karaya sıkıştırarak zafer kazanabilmektedir. Çin bu tuzağa düşer mi? Göreceğiz.

Rusya’nın tuzağı neydi? Ukrayna’ydı.

Rusya için tıpkı Netanyahu’da olduğu gibi “zugzwang” durumu söz konusuydu. Yani Putin’in bir hareket etme zorunluluğu vardı ve hamlesini nereye oynarsa oynasın mutlaka bir şeyler kaybedecekti. Ancak “zugzwang” tamamen kaybetme anlamına gelmez, satranç oyunun devamlılığını sağlar.

ABD’nin Ukrayna’da kurduğu “nükleer” tuzak karşısında Rusya devleti ya her şeyi göze alıp Ukrayna’ya girecek ya da NATO kuşatmasının son safhasına geçmesini bekleyecekti. Kısacası uslu çocuk gibi oturacak, ABD’nin Çin’le hesaplaşmasında hiçbir yana hareket etmeyecekti.

Sonuç olarak Rusya’nın “Milli güvenliğim için bu tehlikeyi bertaraf ederim” demesi, ABD’nin tek kutuplu dünya düzenine karşı çok kutuplu dünyanın önemli bir adımı oldu.

Başta ABD’li uzmanların “Heartland” (kalpgâh) dediği coğrafyanın kalbinde yer alan Ukrayna harap edildi. En önemlisi ise NATO için her halükârda bir karargah oldu.

Bugün Filistin’e giden silahların ve yine Filistinli savaşçıların ellerindeki roketlerin Ukrayna’dan geldiğinin anlaşılması da bunu doğrular. Amerikalılar tıpkı Kuzey Irak’ta olduğu gibi gökten silah yağdırıyorlar, sonra “Aa, haberimiz yoktu” diyorlar.

Zaten savaşın başından beri yasa dışı grupların Ukrayna’ya giden silahları sattıkları bilinen bir şeydi. Şimdi işleri o kadar ilerlemişler ki İsrail’e saldıran Filistinlilere roket teknolojileriyle ilgili eğitim veriyorlarmış!

Yasa dışı grup filan hikâyedir.

Daha önce şu uyarıyı yapmıştım: Suriye’de yeni bir ordu gibi gösterilmeye çalışılan bölücü terör örgütü mensuplarının bir kısmı savaşmak bahanesiyle gönderildikleri Ukrayna’da savaş tecrübesi kazanıyorlar. Üstelik bu savaş özel savaştır çünkü güç dengesinin olmadığı bir savaşta zayıf görünen taraf özel savaş uygular. Yarın bu teröristlerin bir kısmının Suriye, Irak, İran ve hatta kendi sınırlarımız içinde bize vereceği olası zararı hesap eden var mıdır?

Vekalet savaşlarının ne olduğunu iyi anlamak gerekir ama bizim kamuoyumuz daima duygularının esiri olduğundan hamasetle göz boyayan beslemelere aldanmıştır.

ABD’nin, İsrail’in, İngiltere’nin durumu çok açıktır.

ABD’de Evanjelistler, İsrail’de Siyonistler köşeye sıkışmış köpek psikolojisiyle hareket ediyorlar. Tabiri caizse ellerine aldıkları benzin ve çakmakla dünyayı alevler içine atma tehdidinde bulunuyorlar. İngiltere ise her zamanki gibi sinsice hareket ediyor: Mustafa Sagir’in yeni versiyonlarından bir adamı ülkenin başına geçirip aynı şeytanca planlara hizmet ediyor.

Eğer özellikle İsrail’in bu tavırları bilinçli değilse şunu rahatlıkla söyleyebiliriz ki tek kutuplu dünyanın akılsız devleri ne yaptığını bilmiyor. Rusya’yı Ukrayna’yla zayıflatmaya çalışan ABD, Çin’e yönelemeden Körfez’de, Doğu Akdeniz’de, Orta Doğu’da askeri varlığını yeniden güçlendirmek zorunda kalıyor. Muhtemeldir ki yeni nesil Hitlerlerimizin bir dünya savaşı öngörüsü vardır.

Oysa attıkları her adımda Rusya ve Çin’i yeni sahalara indiriyorlar. Daha sonra yeni adımlar atarak bu devletlerin ellerini güçlendiriyorlar.

Yıkım üzerine çalışan birçok teorisyenin öne sürdüğü “Yıkım olmadan yeni düzen kurulamaz” düşüncesi birçok devlette egemen olmuş görünüyor.

Mao’nun vaktiyle ön gördüğü “insan odaklı anlayış”, yani mücadelelerin temeline insanların zihinlerini ve davranışarını kontrol etmeyi hedefleyen anlayış, “bilişsel savaş” gibi yeni savaş yöntemleri ortaya çıkarmıştır.

Vaktiyle Fransa’da o kadar çok yalan söylenmişti ki rejim değişmişti. Şimdi prodüksiyoncuların profesyonel yalanları “akış” şeklinde karşımıza çıkıyor, biz de bu akışa mütemadiyen maruz kalıyoruz.

Diğer yandan yıllardan beri Türk dünyasının meselelerinde gündeme getirdiğimizde kimsenin umursamadığı “uluslararası hukuk”, “vicdan”, “riyakârlık” vb. konularda ne kadar haklı olduğumuzu anladığımız günlerdeyiz.

Çünkü artık kural temelli dünyayı kuranlar, kural temelli dünyayı kendi elleriyle yıkıyorlar.

Ukrayna’da Rusya’yı şeytanlaştıran güç, Filistin’de İsrail’i alkışlıyorsa…

Bu kadar masum insan acımasızca katlediliyorsa…

Kutsal metinlerden alıntılar yaparak birbirine saldıran dinciler bu kadar can alıyorsa…

Medeniyetten geçinen dünya elinde çekirdekle olanları izliyorsa…

Bize de bu gafletten bu milleti uyandırmak ve Türk dünyasında meydana gelecek olaylara karşı bilinçlendirmek düşer.

Bu noktada en önemli görev ise Türk ordusuna düşüyor. Bu görev, “ölme” görevi değildir. Bu görev, “yaşama” ve “yaşatma” görevidir. Türk ordusu, yeri geldiğinde bir öğretmen olacaktır. Yeri geldiğinde hukukçu, yeri geldiğinde diplomat olacaktır. Türk ordusunda bu imkân ve kabiliyet vardır.

Türkiye’nin en modern kurumu olan Türk ordusu özellikle bilişsel savaş alanında süratle yapılanmalı ve -eğer kurulmadıysa- diğer ülkelerde olduğu gibi bu savaş üzerine eğitilmiş bir tugay kurulmalıdır.

Türkiye’nin tüm milli güvenlik kurumları çok hızlı bir şekilde partizanlardan arındırılmalı ve tek çatı altında bir araya gelmiş gibi hareket etmelidir. Herkesin kendi stratejisini uyguladığı bir ülke zaten kendi kendine parçalara ayrılır.

Sonuç olarak…

Tukidides Tuzağı’na kim düşerse düşsün, büyümüş ya da büyüyen bir devin düşeceği kesindir. Her dev yıkıldığında mutlaka yıkıcı depremler meydana gelir. Biz bu depremler öncesinde kendimizi sağlama almaya bakalım.