Şerefsizler, Kaşif Kozinoğlu’nun altın saatini çaldılar. Çaldıkları saat, ömrü cepheden cepheye koşanların kollarına takılabileceklerden değildi. Çaldıkları saat, cephede savaşanlardan alınmak istenen canın altın saatiydi. Cephede alamadılar, bir başka cephe olan Silivri cephesinde aldılar.

Türkiye’nin güya ileri demokrasiye doğru koştuğu günlerdi. İleri demokrasiye koşmak demek, birilerinin dilinde; orduya saldırmak, milli değerlere ağız gevşetmek demekti.

İleri demokrasiye koşmak; Kaşif Kozinoğlu’nun hayatındaki kritik altın saati çalmak, Ali Özoğlu’nun hücresine silahla dalarak canına kast etmek, Kuddusi Okkır’ı Tekirdağ Cezaevi görevlilerinin parkasız gezmediği koridorlarda çıplak yatırmak, Ali Tatar’ın intihar etmesi, Muzaffer Tekin’in kanser olması demekti.

İleri demokrasiye koşmak; insanların ailelerini hasta etmek, psikolojik baskıyla mağdurlara kafayı yedirmek, kumpaslarla içeri alınan insanların işlerini batırmak demekti.

İleri demokrasiye koşmak; her gün gazetelerde TSK’ye türlü iftiralarda bulunmak, Mustafa Kemal’den ve onun askerlerinden intikam almak demekti.  

Ergenekon kumpaslarında görüldü ki Mustafa Kemal hâlâ savaşmaktadır, Türk milletini bir Ergenekon’dan daha çıkarmıştır ve her savaşı yine o kazanacaktır.

Ancak…

Genç Kemalistler Davası’ndan Ergenekon kumpaslarına kadar türlü oyunlarla, bir dakika uyumaya gelmeyecek bir coğrafyada Türk milletinin altın saatinden de çalınmaktadır.

O saati koruyanlar vardır.

Saatin sahipleri de hafızalarını diri tutmak zorundadır.

Şöyle diyordu Savaş Fotoğrafçısı: “Önce ahlakınız değişir, sonra sınırlarınız.”

Aklın ve ahlakın ritmi bozulduğu zaman kişi artık bir zombiden farksızdır. Bu durum bütün topluma yansıdığı zaman toplum artık bir zombiye döner. Hareket var ama yararsızdır, ses var ama anlamsızdır. Düşünce ise maalesef yoktur.

Amerika’nın Afrika ve Irak’ı işgalinden sonra Avrupa ülkelerinde bile görülen geniş çaplı protestolar vardı. Onca bombalı saldırının, suikastin, korku yaratan eylemlerin gerçekleştirildiği 90’lı yıllarda sokaklara çıkmaktan korkmayan bir millet vardı Türkiye’de de.

Zamanla Türkiye’de ve dünyada protestolar ahlaksızlık ve terörizmle özdeşleştirildi. Basını ve medyayı kontrol altına alan iktidarlar, sokaklara çıkanları vatan hainliğiyle suçladılar. Protestolar bilinçli şekilde kışkırtıldı, eylemler büyük bir ustalıkla amacı dışına çekildi.

90’lı yıllarda öldürülen aydınları, 2000’lerde Ergenekon ve Balyoz kumpaslarıyla içeri alınan aydınlar takip etti. Hem öldürdüler hem içeri aldılar hem de “katil” dediler.

İtibar suikastleri aldı başını gitti.

Diğer yandan yolsuzlukları açıklayan muhalefet partilerine “dünyanın en büyük lahmacunu” haberiyle karşılık veren sözde gazeteciler türedi.

Ünlü olmak için insanlıktan çıkanların sayısı sosyal medyayla birlikte artarken gözleri ve aklı ekranda kayıp duran videolara takılmış kitleler yaratıldı.

Sosyal medyada mangalda kül bırakmayıp ilk zorlukta dağılan sözde kanaat önderleri türedi. Dışarıda birbiriyle selamlaşmayanlar, sosyal medyada birbirleriyle sıkı fıkı veya düşmanca bir sanal ilişki içine girdiler.

Kuzu postuna giren muhalifler oldu. Muhalefet yükselince geleceğin ihaleleri için geldiler, operasyonlar başlayınca yeni ihaleler için sattılar.

Düşüncenin ve tavrın sahteliğinde, yalanlar iktidar olur.

Ne yazık ki esip gürlemekle, kulağa hoş gelen hamasi sözler söylemekle sınırlar korunmuyor.

Ahlakının değiştiğini gören, sınırlarına el koyuyor.

Ve hep aynı döngü akıp gidiyor: Sanal tepki, sahte tavır, boş düşünce, yoz duygu, bitik hafıza ve tekrar, tekrar başa…

Özgür insanlar kukla değildirler, onları ayakta tutan ve yürüten ipler yoktur. Onlar bilirler ki insanı ayakta tutan, aklın ve ahlakın ritmidir.

Bunlar ruhun omurgasıdır, bozuldu mu geçmiş olsun.

Mustafa Kemal’in zamanında çukura düşmemek için son bir gayrete ihtiyacımız vardı. Şimdi çukurdan çıkmak için bir ilk gayrete ihtiyacımız var.

Batılıların “Grande Aquila” ve “Grand Turco” olarak andığı II. Mehmet, 3 Mayıs 1481’de Hünkar Çayırı denen yerde ansızın öldü.

Tarihteki en enteresan hastalık “ansızın öldü” olsa gerektir. Osmanoğullarında bolca bulunur.

Büyük Fatih’in son seferinin nereye olacağı belli değildir. Kimine göre Roma’ya yürüyecekti ancak Anadolu’ya geçişi soru işaretidir. Kimine göre Anadolu’ya geçişi Memlükler içindir ancak bunun da kanıtı yoktur.

Sonuç itibariyle -birkaç hastalığına rağmen- tarihi kaynaklar ele alındığında birçok araştırmacı için II. Mehmet’in zehirlendiği kesindir.

Venedik elçisi, Venedik’e o meşhur cümleyi yazdı: “La Grande Aquila ê morta!”

“Büyük Kartal öldü!”

II. Mehmet, bilindiği üzere iki defa tahta geçti. Romantik kaynakların aksine her ikisinde de tahtta olmayı istiyordu çünkü Osmanlı saltanatında bir gerçek vardır: Padişah, tahtını korumak zorundadır; şehzade, tahta geçmek zorundadır.

Başarısızlığın bedeli ise çoğu zaman “ansızın öldü”dür.

II. Mehmet, Varna Savaşı’ndan iki yıl sonra bir yeniçeri isyanıyla tahttan indirildi. II. Murat, Varna’dan iki yıl sonra tahta geçebildi.

Büyük dahilerin hayatta kalabilmeleri için büyük irade sahibi olmaları gerekir. Mehmet’in bir şansı da vardı ki iki ağabeyi kendinden önce ölmüştü.

Mehmet’e bir başarı lazımdı, İstanbul’u hedefe koydu.

Lucas Notaras’ın fetihten sonra II. Mehmet’e anlattıklarına göre Doğu Roma’dan rüşvet yiyen Çandarlı Halil Paşa, başından itibaren fethe karşıydı.

Konstantinopol onun ve babasının başından beri ekmek kapısıydı.

Fetret Devri’nde Musa Çelebi’nin yanında yer alan Çandarlı İbrahim, şehzadenin emriyle haraç istemeye gittiği Konstantinopol’de Doğu Roma’nın müttefiki Mehmet Çelebi’nin tarafına geçmişti.

Fetihçi bir anlayışa sahip olan Musa Çelebi, birbiri ardınca kendisini satan adamlarının ihanetiyle taht mücadelesini kaybetti.

Şimdi ise oğlu Çandarlı Halil’in bunu devam ettirmiş olduğu açıktır.

İstanbul’un fethi, ordunun kahramanlığından ziyade II. Mehmet’in kırılmaz iradesinin eseridir.

Çandarlı Halil güçlü bir fraksiyonun başında olmasına, kuşatma boyunca II. Mehmet’e direnmesine rağmen başarılı olamadı.

Türklere karşı birçok başarı elde eden Yanoş Hünyadi’nin İstanbul’u kurtarmaya geldiği söylentisini yayanlara karşı orduyu harekete geçirmeyi başaran yine II. Mehmet’in aklı iradesidir.

İlk nutkunda atalarını anan, milliyetçi denilebilecek bir söylemle orduyu teşvik eden Mehmet; orduyu harekete geçirebilmek için ikinci nutkunda ganimet ve bakire kızlar vadediyordu. Üstüne bir de Eyüp Sultan’ı rüyasında görerek kabrini buluveriyor, fetih yanlısı Akşemseddin’le ordunun manevi gücünü artırıyordu.

Büyük adamların irade ve aklı, gerektiğinde ölüyü diriltir.

II. Mehmet, çok sevdiği İstanbul’un üç gün boyunca yağmalanmasına müsaade etmek zorunda kaldı.

Yağma olmayınca cihat olmuyordu.

Tanınmaz hâle gelen İstanbul’u, Latin vahşetinden önceki görkemli günlerine kavuşturmasını sağlayan da yine Mehmet’in iradesidir.

Sultan Mehmet ne yaptığını biliyordu.

İmparatorluğu gayet bilinçli şekilde kurdu. Roma söylemi de Truva söylemi de çok zekiceydi. Batı’yı önemsiyor, oradaki yeniliklere ve kültüre ilgisiz kalmıyor ama Truva üstünden Asyalı bilinci oluşturuyordu.

Hristiyan dünyasında dinsiz sayılan yazarları dahi sarayına almaktan ve okumaktan çekinmiyordu.

Miskin tekkelerin elinde bulunan toprakları alıp kamulaştırdı. Her birini tımar olarak vererek işlemesini sağladı.

Tekkeleri, tarikatları üzdü.

Fetihten fetihe koşuyor, savaşmaktan asla hoşlanmayan yeniçerileri her fırsatta hizaya getiriyordu. Boğdan’da yenilirken bile atını sürüp ön saflara ilerlemekten çekinmiyordu.

Doğulu bir sultanın saraya heykel ve resim sokması, birçok kafaların kesilmesi demektir. Merhametli olmasına karşın birçok kelleyi de uçurmuştur.

Ölümünden sonra ise bir karşı devrim gerçekleşmiştir.

Daha şehzadeliğinden itibaren içkiye düşkünlüğüyle bilinen ve bir taraftan da aşırı dindar olan II. Beyazid, babasının ani ölümünden sonra karşı devrim yaptı.

Heykelleri, resimleri saraydan attırdı.

Matematikçi ve Şair Molla Lütfi’yi dinden çıktığı iftiralarını bahane ederek astırdı.

Tekkelerden, tarikatlardan alınan toprakları aynen iade ettirdi.

Sarayındaki Batılı isimlere babası hakkında “müstebit” ve “dinsiz” dediği söyleniyor ki yaptıklarına bakılırsa bunları söylemesine gerek yok.

Türklerin düşmana karşı cesareti bilinir. Büyük Türk olmanın yolu, içeriye karşı irade göstermektir.

İstanbul’un fethine inanmayanlara karşı II. Mehmet, Milli Mücadele’ye inanmayanlara karşı Mustafa Kemal; irade ve akıllarıyla hem kurmuş hem de kurtarmışlardır.

Bu vatana hizmet etmek isteyenler, her durumda irade sahibi olmalıdır.

İradesi olmayan lider, oyuncak liderdir.

İradesi olmayan lider, kukla liderdir.

İradesi olmayan lider, ancak ve ancak zavallı liderdir.

İradesizlikten meşruiyet doğmuyor.

Fransız Yazar Claude Farrere, 1922 yılında Mustafa Kemal ile görüşmek için İzmit’e geldi. Ayağının tozuyla nasihat etmeye kalktı: Daha fazla kan dökülmemeli, artık savaşa son verilmeli, barış masasına oturulmalı.

Mustafa Kemal’in cevabı sert olur: “Bize bunları söylemek için gelen bir kişiyle konuşacak bir şeyimiz olamaz.”

Son günlerde İran’a sürekli nasihat eden sözde siyasetçileri ve gazetecileri görünce Mustafa Kemal’in Farrere’ye verdiği cevabı hatırlamamak mümkün olmuyor.

İsrail, Filistin’de katliam yapıyor. Uzun süredir sürdürdüğü baskı politikasını en vahşi renklere bürüyor, katliam yaptığı yerlerde şölenler düzenletiyor, sonra Epsteingilleri de yanına alarak İran’a saldırıyor.

Bu sefer İran’da masum insanları öldürüyor. Bir ülkenin doğrudan sivil ve asker liderlerini hedef alıyor. Sivillerin ölümünü küçümsüyor, BM’de ülkelerin aklıyla alay ediyor.

Ve Hürmüz’ün suları kabarıp savaş beklenmedik bir hâl alınca içeride, dışarıda “sahibinin sesi” yine harekete geçiyor.

İran’a nasihat edenlerin derdini anlayabiliyoruz. O derdin ne olduğunu, bir kez daha özetleyelim:

Bugün Japonlar kendi siyasetçilerine ABD karşısında eğilip büküldükleri için çok kızsalar da “tarihin sonu” tezini ortaya atan Francis Fukuyama da Japon asıllıydı. Atom bombasının getirdiği anomaliden olacak, kasabın bıçağını yalayan koyun sendromuna kapılan sözde siyasetçi ve fikir adamları, Japon halkının yüzünü kızartıyor.

Fukuyama, “Tarihin sonu geldi!” diyordu, “Tarihin Sonu ve Son İnsan” isimli kitabında. “Tarihin sonu geldi, Batı usulü liberalizm ve demokrasi kazandı.”

Sovyetler 1991’de yıkılmış, güya tarihin sonu da 1992’de gelmişti.

Crumpton’un “İstihbarat Sanatı” kitabında anlattığı gibi ABD’de bir rehavet başladı. Kongre üyeleri arasında CIA’nın ve ordunun bütçesinin azaltılmasını isteyenler vardı. ABD artık rakipsizdi, komünistler yoktu, Çin dikkate alınamazdı, Orta Doğu eldeydi. Bu kadar para harcamaya gerek yoktu.

Ancak güneş doğduğu sürece her zaman hayat vardır. Bir hayat biterken diğeri başlar. Asyalı bir millet olan Türklerin mezarlıklarına gidin. Yeni mezar alanlarının başlangıçta kuru bir arazi olduğunu görürsünüz. Bir süre sonra ise artık orada yeni bir hayat başlayacağını, toprağın hayat bulacağını, yol kenarlarını ve mezarları çiçeklerin, ağaçların dolduracağını göreceksiniz.

Türkçede “bit-” fiili hem sona ermek hem de başlamak anlamındadır.

Sovyetler dağıldığı zaman eski Sovyet toplumları zor ve onur kırıcı günler yaşadılar. Türkiye’de bazı gazeteler yalan yazıyordu. Yoksul bir halkın Türkiye’ye turizm için geldiğini iddia ediyordu. Daha sonraki resmi açıklamalara göre Türkiye’de bir milyon kaçağın olduğu anlaşılıyordu.

Natalia, Nataşa’ya dönüyor ve Sovyetlerin gizli evrakları, II. Dünya Savaşı’nda savaşmış askerlerin miğferleri, ekipmanları, madalyaları ticari müzelerde satılıyordu. Bunları bulabileceğiniz ticari müzeler hâlâ mevcuttur.

Epsteingillerin insan kaynakları (!) Doğu Avrupa’da hazine bulmuştu.

“Kural temelli dünya” dediler ve askeri operasyonları, terörle mücadeleyi, kendini savunma hakkını sadece kendilerine hak gördüler.

Eski tarihin sonu, yeni tarihin başı oldu.

Rusya, Primakov’la kıpırdanmaya başladı ve Putin’le kendine geldi. Çin, 1991’de kendine bile zar zor yettiği sanayi alanlarında ihtiyaç fazlası veren bir ülkeye döndü.

Tek kutuplu dünyaya karşı alternatifler doğmaya başladı.

Türk dünyasının en azından rahat bir nefes almaya başlayacağı, zaman zaman sıkıntılar yaşayacak olsa da istikrarı yakalayacağı dönem de bu dönem olacaktır.

Rusya’nın kuzeyden güneye, Çin’in doğudan batıya ulaşma arzusunda Türk cumhuriyetleri kilit rol oynadığı için Türkistan’a nispeten istikrar yerleşmeye başladı.

Rusya kendince Türk dünyası açılımları yaptı, bazı medya grupları “Türkistan” ifadesini yeniden kullanmaya başladı. Rusya-Çin-ABD-Avrupa-İsrail arasındaki mücadele, Türk dünyasında korunaklı bir çatı oluşturdu.

Kırgızistan, Özbekistan, Türkmenistan arasında bazı toprak değişimleri oldu; tansiyon azaldı. Alfabe birliği de Türkiye’nin Batı emperyalizmiyle karşı karşıya geldiği ölçüde hızlanmaya başladı.

Liberal hatta neoliberal olacak kadar özgürlükçü olan Batı, bir yandan “sanal tiranlık” inşa ederken diğer yandan kural temelli dünyayı yıkmaya başladı.

İsrail’in Filistin’de yaptığı katliamlar, aslında kural temelli dünyanın yıkımıydı.

Emperyalist, her zaman zalimdir. Baskıcıdır, zorbadır. Liberal filan değildir. Batı emperyalizmi dünyayı sanal bir kafese çevirirken, basını ve medyayı sahtekârlıkla özdeşleştirirken, bilimi ve teknolojiyi sadece yıkım için kullanırken Batı’nın özgürlükçülüğüne methiyeler düzenlerin tedirgin olduklarını gözlemliyoruz.

Tedirginler, terliyorlar.

Yüzsüz oldukları için saf değiştirmekte bir sakınca görmeyecekler ama “Ya kabul görmezsek?” sorusu hepsinin içini kemiriyor.

Memleketin nasıl soyulduğunu anlatan haberleri “en uzun lahmacun rekoru” haberiyle gölgemeye çalışan maskaralar, Batı’nın hiçbir değer taşımayan köle insan projesinin örneğini teşkil ettiler. Değerleri olmayan köle insan, yarın Batı’yı da satmak isteyecektir.

Milli Mücadele zaferle sonuçlanınca Ankara lehine taraf değiştiren kalemler ve silahlar, Milli Mücadele’den önce tam bağımsızlığı ve yaşama hakkını horlayan hırıltılı seslerden ibarettir.

Ne mezhepçilerin derdi Sünnilik-Şiilik ne de özgürlükçü geçinenlerin derdi İran halkının özgürlüğüdür. Sünni liderlerin İsrail’le yakın dostluğu, sözde özgürlükçülerin ikiyüzlülüğü artık daha fazla konuşuluyor. Tıpkı Batı ülkelerinde Siyonist çıkarlarının getirdiği zararların sorgulanmaya başlaması gibi…

Tüm maskeliler, ekmeğinin peşindedir.

Ancak ekmek var, ekmek var…

Sürgünden sürgüne koşan Dante diyordu ki: “Başkasının ekmeğinin ne kadar tuzlu, başkasının merdiveninden çıkmanın ne denli zor olduğunu göreceksin.”

Sürünerek çıkanlar ve önüne ne gelirse yiyenler için böyle bir zorluk hiç olmadı.

İsrail ve ABD öyle bir şey yaptı ki hem kendi iplikleri pazara çıkıyor hem de dincilerin ve sözde özgürlükçülerin maskesi düşüyor.

Kural temelli dünya yıkılıyor ama tek kutuplu dünya, efsanevi kıtalar gibi sular altına gömülüyor.

Yeni dünyanın doğum sancıları can yakıcı olsa da insan onurunun ayaklar altına alındığı bir dünyadan daha acı değildir.

Sahte Damatların Büyük Çöküşü!

Bilirsiniz, Sadık Şendil’in 1967 yılında yazdığı “Yedi Kocalı Hürmüz” diye klasikleşmiş bir müzikal vardır ve Türkiye’de binlerce kez sahnelenmiştir. Hürmüz adında bir kadın, etrafındaki her erkeğe kendini beğendirmeye çalışır; herkes ona sahip çıktığını zanneder ama sonunda gerçek ortaya çıkar.

Hürmüz’ün tek bir kocası vardır. Gerisinin elindeyse sadece boş bir nikah kağıdı…

2026 Mart’ında Hürmüz Boğazı’nda tam olarak bu oyun sahnelendi.

Ve sahte damat rolünü üstelenen, Trump’tı.

Sahne 1: Kutsanma Töreni ve İlahi Misyon

Her büyük fiyaskonun başında bir “seçilmişlik” hikayesi vardır.

Trump kürsüye çıktı. Etrafında Amerikan bayrağı. Yanında sadakat yemini etmiş bakanlar. Arka planda, güçlü bir tesadüf eseri, dini ritüelleri andıran bir açılış töreni. Sanki Hürmüz Boğazı’nı fethetmek için yukarıdan bir işaret gelmişti.

“Tanrı bu görevi bana verdi.” Edasında konuşmalar yapıldı.

Bakanlar “Tarihi bir an!” dedi.

Danışmanlar “Deha!” dedi.

Kalabalık “Amin!” dedi.

Mustafa Kemal ne dedi?

“Aklın ve bilimin dışında rehber aramak, gafletin ta kendisidir.”

Ama kimse sormadı çünkü sormak, Oval Ofis’te kariyerini ve konforunu imha etmekti.

Sahne 2: Yedi Damat Boğaza Koşuyor

Hürmüz Boğazı’na kim sahip değildi ki?

ABD geldi: “Bu Boğaz bizimdir, özgürlük gemilerimiz geçecek!”

İngiltere koştu: “Biz de varız, ittifak borcu!”

Körfez şeyhleri atladı: “Bizi de yazın, petrolümüz var!”

AB temkinli adım attı: “Biz de destekliyoruz ama efendim…”

BM bildiri yayımladı: “Kaygıyla takip ediyoruz.” (Her zamanki gibi sahte bir endişeyle.)

Kısacası herkes Hürmüz’e sahip çıkıyordu.

Tıpkı 7 Kocalı Hürmüz müzikalindeki gibi: Herkes damattı. Herkes yatak odasının kapısındaydı. Ve herkes akıl almaz sözler vermişti.

Ama Hürmüz’ün tek bir kocası vardı.

Ve o koca, Boğaz’ın kıyısında sessizce bekliyordu.

Sahne 3: Gerçek Koca Sahneye Çıkıyor

İran, büyük bir operasyona gerek duymadı.

Birkaç stratejik hamle. Birkaç mayın. Birkaç sinyal.

Ve Hürmüz’ün baş döndürücü hayaller kurduran kapısı kapandı.

Bütün o “tarihi operasyon”, bütün o “ilahi misyon”, bütün o “Tanrı bana bu görevi verdi.” nutuklarının sonunda şu tablo ortaya çıktı:

* Petrol 100 doların üzerinde.

* Yüzlerce Amerikan askeri bayrağa sarılı tabutlarda.

* Piyasalar panik içinde.

* Müttefikler sessiz.

* Ve Oval Ofis’te Trump… Telefon rehberini açmış, Putin’i arıyor.

Müzikaldeki o sahneyi hatırlayın: Sahte damatlar tek tek kıçlarına tekme yiyerek kapıdan çıkarılır. Geriye sadece gerçek olan kalır.

Yedi kocalı denilen Hürmüz’ün gerçek ve tek kocası, kimsenin aklına getirmek istemediği o isimdi: Tahran.

Sahne 4: Moskova Hattı ya da “Putin Abi Yardım Et”

İşte en dramatik perde bu.

Dünyanın en güçlü ordusu, kendi başlattığı kaosu durdurmak için rakibini arıyor.

Ve masaya ne koyuyor, biliyor musunuz? Ukrayna’yı. Yani Trump başka bir milletin kanını, kendi hatasının bedeli olarak ödüyor.

Buna dış politika mı deniyordu? Yoksa kahpelik mi?

Mustafa Kemal’in “tam bağımsızlık” ilkesi şunu söyler: Başkasının kapısında el pençe divan durmak, büyük devletin değil, stratejik iflasın işaretidir.

Trump’ın Moskova’yı araması, bir süper gücün arabuluculuk araması değil, elindeki kozu hatta iktidarının namusunu bile çoktan kaybettiğini kabul etmesidir.

Sahte damat, Hürmüz’ün kapısından kıçına tekme yiyerek kovulmuştur.

Sahne 5: Liyakatsizliğin Kadrosu

Bir de şu var: Bu operasyonu kim planladı?

Uzmanlar mı? Hayır.

Bölgeyi bilen stratejistler mi? Hayır.

Yıllarca Orta Doğu’da saha görmüş analistler mi? Hayır.

Trump’a sadakati belgelenmiş, itirazsız baş sallayan, “Efendim, harika fikir!” diyen kadro.

Bakanlar mı atandı? Uzmanlığına bakılmadı, bağlılığına bakıldı.

Danışmanlar mı seçildi? Doğruyu söyleyen değil, isteneni söyleyen oturdu o makam koltuğuna.

Ve bu kadro “Epic Fury” adını koydukları operasyonu tweetlerle duyurdu. Zafer fotoğrafları çekti. Dini toplantılar düzenledi. İlahi okudu.

Ertesi gün 7 ABD askerinin tabutu kargoyla geldi.

Final: Perde İniyor, Fatura Kalıyor

“Yedi Kocalı Hürmüz” müzikalinin sonunda sahne karanlığa bürünür. Bütün sahte damatlar ellerinde birer boş kağıtla dışarı çıkar. Hürmüz ise gerçeğiyle baş başa kalır.

2026’nın bu “Epic” operasyonu da aynı finalle bitti:

İran rejimi yıkılmadı.

Petrol inmedi.

Tabutlar geldi.

Moskova’ya telefon açıldı.

Ve dünya şunu not etti:

Stratejik deha, savaşı başlatmak değil, sonunu görebilmektir.

Bunu göremeyenler ne yapar?

Tweet atar.

Kutsanma töreni düzenler.

Putin’i arar.

Ukrayna’yı pazarlık konusu yapar.

Ve tarih; Hürmüz’ün kapısında iştahla bekleyen o sateh damatları, kaybettikleri boğazın adıyla anar.

[Hürmüz’ün tek kocası vardır. Her zaman da öyle olmuştur. Gerisine “Epic Fury” (Destansı Öfke) derler. Ama gerçek adı: Yağmacı iktidar hırsı körlüğüdür.]

Bir ülkede devleti yönetenler kendi halklarını kafa koparma, asma, parçalama, yakma gibi eylemlerle tehdit ediyorlarsa o ülkede kopan, asılan, parçalanan, yakılan ilk şey insanlık ve milli birlik olacaktır.

Milli birliği bozulan ülkelere demokrasiyi (!) 1 tonluk bomba taşıyan uçaklar getirir. Nefretle yönetilen ülkelerin topraklarında kanlı baharlar filizlenir. Kendi milletini zorbalayan bir idareci, bir gün mutlaka rezil duruma düşecek ve boynuna geçirilen ilmikle değil güç zehirlenmesiyle yok olacaktır.

Kendi ülkesini olduğu gibi zorbalara teslim edenler ve direnenlere umutsuzluk aşılayanlarsa kanlı baharları bekleyen tüm ahmaklar gibi ellerini gökyüzüne açacak; ABD’den, Siyonistlerden medet umacaktır.

Bugünün İran’ın yaşadıklarını 100 yıl önce biz de yaşadık. Her zaman söylediğimiz gibi nasıl ki tarih bugüne ışık tutabiliyorsa bugün de bazen geçmişin psikolojisini aydınlatır.

Tarihi çarpıtarak ideolojik fitnelerle insanımızı birbirine düşman etmekten çekinmeyen ajanlar ve sosyal medyanın kerameti kendinden menkul birtakım maymunları, tarihî meseleleri topluma daima alakasız ya da kırpık, çarpık bilgi ve görüşlerle sunar.

Oysaki hiçbir devlet sizi kara kaşınız için sevmez, kara kaşınız için sizden nefret etmez. Menfaati için nefret duyduğu dudakları öpebilir ya da hainlik fısıldadığı kulakları koparabilir. Bir adamı sadece koluna takmakla güç zehirlenmesi yaşatıp diktatörlüğe soyunduran emperyalist lider, bir gün o diktatörü kendi koltuğu için de ekonomik menfaatleri için de satabilir. Koltuğu için kendi halkını kandırmaya teşebbüs eden bu lider, kendini tanrı ilan etmesine ramak kalmış zengin diktatörü üç kuruşluk menfaat için satar.

100 yıl önce de gerçek buydu, bugün de gerçek budur.

Türkiye’de meşrutiyet ilan etmek isteyen çevreleri destekler görünen İngilizler, meşrutiyetin hemen arkasından tavır değiştirmekte gecikmediler. İngiliz Dışişleri Bakanı Sir Edward Grey, İstanbul’daki İngiliz diplomatlara gönderdiği bir telgrafta İslam ülkelerindeki sömürgelerinden bahsederek Türkiye’de meşrutiyetin sağlamlaşmasının kendi zararlarına olacağını, eskiden istibdatı bahane ederek kendi yumuşak yönetimlerini örnek gösterdiklerini ama şimdi meşrutiyetin gelişmesi ve sağlamlaşmasının kendi aleyhlerine döneceğini anlatıyor.

Ve sonra İttihatçıların, Osmanlıların da üstü çiziliyor.

Bir asır önce de bir asır sonra da çözümü İngilizlerde, Amerikalılarda, Ruslarda arayanlar çok oldu. Bunları değerlendirirken daima hain ilan etme amacıyla düşünmezsek olaylara daha gerçekçi yaklaşırız. Öyle ya da böyle ortada bir istibdat idaresi vardır, memleketin gençleri ne acıdır ki Mason kulüpleri başta olmak üzere yabancıların cemiyetlerinde buluşmakta, ancak orada rahatça fikirleşebilmektedir. Burada suç, bu gençlerde midir? Birazdan tekrar bu konuya geleceğiz.

Bu meseleye başka yazılarımızda tekrar değineceğiz ama şu iki noktayı hatırlatalım:

1- Grey’in ne kadar haklı olduğunu Milli Mücadele ve sonrasında gördük.

2- Batılılar daima sömürge olarak gördükleri ülkelerin geri kalmasını isterler. Sonuç itibariyle onlar açısından en önemlisi kendi menfaatleridir. Batı’nın kafasındaki insanlık kendinden ibaret olduğu için bilim, teknoloji ve felsefede yaptıkları bunu fark ederek takip edilmelidir. Fransa’yı yenilikçi bir padişah döneminde Mısır’a getirmekten alıkoyan bir reform var mıdır?

***

Evin Cezaevi’nde yaşananları az çok bilirsiniz. Cehennemlik olmaları için tecavüz edilen kadınlar uydurma değil gerçektir. Rejimin ilk günlerinde 12 yaşındaki çocukların eline silah verip muhafız yapan, onların çocukça düşüncelerini zalimleştiren, her köşe başına elinde cariye kataloguyla gezen imam salan din adamları, İran’ı asırlar boyu geriye götürmüş ve atalarımızın da çok eskiden beri yaşadığı bu ülkeyi tam da emperyalistlerin istediği gibi çoraklaştırmıştır.

“Davulun sesi uzaktan hoş gelir.” misali zorbanın tokmağını küçümseyenler, mazlumun başına inen darbeden incinmezler. Böylelerinde cehalete dayanan hamaset duygusu ağır basar. Tanrı’nın bekçiliğine soyunan bir kimsenin ne kadar zalimleşebileceğini iyi düşünmeden herhangi bir dinî rejimin kurulmasını isteyenler rüya aleminde gezmektedirler.

Duayla memleket yönetmeye kalkarsan İsrail gibi, Amerika gibi şeytanları çağırırsın.

Üstelik halkın da demokrasiyi bir hanedandan, o hanedanı kollayan bu şeytanlardan medet umar hâle gelir.

İran ve İsrail el ele dinciliği bitiriyor aslında.

Asıl mesele şu: Yeni Osmanlı hayalleriyle bölgeyi kendine düşman eden, kazanım elde edeceğini sanan, mafyalaşmış zenginlere iş alanı açmaya kalkan, bölgede sözünün geçtiğini zanneden siyasetçiler haritanın farkında mıdır?

Çevremizde bombalanmayan, yıkılmayan, demokrasiyle (!) tanışmayan kaç ülke kaldı?

Kemalizm sadece Türkiye’ye değil bütün bölgeye barış getirecekti. Yine getirecektir ama onu tasfiye etmeye kalkanların kaybettirdiği yılların bir bedeli olacak. Biz ise Namık Kemal’in “Merkez-i hâke atsalar bizi / Kürre-i arzı patlatır çıkarız!” dizelerini söylemeye devam edeceğiz.

Yazımızı Ali Özoğlu’nun muhteşem şiiriyle noktalıyoruz:

“KANDAHAR!

Adında “kan” var derler,

Oysa narın kalbidir avuçlarındaki kızıllık…

Har derler,

Çölün sabrı güneşte kızarınca konuşur…

Bir harf eksilse “anda” kalır,

An’da yaşar şehir,

Geçmişi sırtında, geleceği meçhul…

İnancı zincire çevirenler, gölgelerini minare sanır.

Ama herkes bilir:

Tanrı korkuyla değil,

Merhametle büyür… Kanda har,

Kanla değil,

Harflerle yakar da insanı Kandahar’da

Çocukların açlığı,

Kadınların ölü gözleri

Yakar insanı…

Kanda har…

Bir gün Kan gider de

Har kalır geriye…”

Sahte Tarihin Rum Mezarlığındaki Sonu ve Devlet Adına Pazarlanan bir Hafıza Tahrifatı

Bu yazı bir mezar yazısı değildir.
Bu yazı bir aileye saldırı da değildir.

Bu yazı; anayasal laikliğe aykırı biçimde kamusal alanda üretilmiş ve yıllarca korunmuş
bir tarih suistimalinin kayda geçirilmesidir.

Ve evet, bu kayıt bazılarını rahatsız edecektir.
Çünkü bu metin bir iddiayı değil, artık savunulamaz hale gelmiş bir anlatının sonunu ilan eder.

Devletin Gölgesinde Oynanan Tiyatro: Kullanışlı Düşmanlık

Papa Eftim ve ailesi yıllardır kendini şu pozisyona yerleştirdi:
“Türk’ten daha Türk”,
“Fener’e karşı milli set”,
“Devletin yanında duran kilise”.

Bu söylem uzun süre iş gördü.
Çünkü Fener Rum Patrikhanesinin tarihsel ve siyasal bagajı ağır kirlidir.
Ve bu ağırlık, sahte bir karşıt figür üzerinden perdelemeye çok uygundur.

Ama bugün artık şu netleşmiştir:

Papa Eftim anlatısı, Fener’le gerçek bir hesaplaşma üretmedi. Sadece meseleyi kişiselleştirerek bulanıklaştırdı.

Gerçek sorunlar konuşulmadı.
Yapısal imtiyazlar tartışılmadı.
Mülkiyet, temsil ve laiklik başlıkları bilinçli biçimde ertelendi.

Bunun yerine ne yapıldı?

Bir kişi, bir aile ve bir mezar üzerinden “milli refleks” üretildi.

Türk oğlu Türk’üz Diyen Diller, Bedeni Rum’a Teslim Eden Eller

Papa Eftim’in mezarının Rum Ortodoks Mezarlığı’nda bulunması, tek başına ele alındığında “kişisel tercih” denilerek geçiştirilebilir.

Ama mesele burada bitmiyor.
Çünkü bu bir istisna değildir.

Papa Eftim’le birlikte, ailesinden vefat eden çocuklar da aynı Rum Ortodoks Mezarlığı’na defnedilmiştir.

Üstelik bu definler;

• kendiliğinden olmamış,
• idari süreçler işletilmiş,
• devlet makamlarından açıkça izin ve destek talep edilmiştir.

Bu noktadan sonra artık şunu söylemek zorundayız:

Bu, bireysel bir tercih değil süreklilik arz eden ailesel bir kimlik inşasıdır.

Ve bu tercih, kamuoyuna anlatılan “kopuş”, “ayrılık” ve “alternatif cemaat” söylemiyle asla örtüşmüyor.

Toprak yalan söylemez.
İnsan söyler.

Cemaatsiz Patrik, Topraksız Kilise

Ezber cevap bellidir: “Mezarlık dini gelenektir.”

Evet.
Ama hangi geleneğin?

Eğer Papa Eftim ve ailesi gerçekten;

• Fener’le bağını koparmış,
• Rum Ortodoksluğunu reddetmiş,
• “Türk Ortodoksluğu” adıyla ayrı ve yaşayan bir cemaat kurmuş olsaydı, en azından şu olurdu:

• o anlatının bir mezarlığı,
• bir defin alanı,
• sembolik de olsa bir toprağı.

Bütün bunlar varmı? Yok.

Çünkü ortada yaşayan bir inanç sistemi yok, siyasi ihtiyaçlara göre dolaşıma sokulmuş bir söylem var.

Ve toprak, duruma göre politik anlatılara biat etmez.

Ata’nın İmzasıyla Sahte Çek Yazmak: Nutuk’ta Olmayan Cümle!

Papa Eftim’in mezar taşında yer alan ve Mustafa Kemal Atatürk’e atfedilen “Bu memlekete bir ordu kadar hizmet etmiştir” cümlesi;

• Nutuk’ta yok,
• TBMM zabıtlarında yok,
• Resmi arşivlerde yok.

Bu söz, yalnızca aile anlatılarında var.

Ve bu sözün bir mezar taşına kazınması, masum bir övgü değildir.

Bu, Atatürk’ün adını ve Türk devletini belgesiz bir hikâyeye açık çek gibi kefil yapmaktır.

Kamusal alanda sergilenen bir mezar taşı, özel bir hatıra değildir.
Okunur. Tekrar edilir.
Sessizce “doğru” kabul edilir.
İşte milli hafıza tam da böyle tahrif edilir ve sahte bir tarih yaratılır.

Miras Yedi Torunların Denetimsiz Saltanatı

Bu anlatı geçmişte kalmış değil.
Bugün torunlar üzerinden güncellenmektedir.

Papa Eftim’in torunları;

• kilise temsilcisi sıfatıyla,
• dini kimlik adına,
• siyasal içerikli açıklamalar yapıyorlar.

Bir yandan “Türk Ortodoks” mirasıyla milli dile yaslanılırken diğer yandan Rum Ortodoks geleneğinin uluslararası söylemi kullanılıyor (Papa Eftim’in Athenagoras’a, “cihan (ekümenik) patriği” övgüleri dizdiğini unutmayın.).

Bu bir kültürel çoğulluk değildir.

Bu; denetlenmeyen, muğlak ve çift yönlü bir temsil iddiasıdır.

Ve tam da bu yüzden anayasal bir meseledir.

Cübbeli Siyasetin Dokunulmazlığı: Laiklik Anıtkabirde mi Kaldı?

Mustafa Kemal’in laiklik anlayışı bir yorum değildir.
1924’ten 1937’ye uzanan açık ve yazılı bir kurucu devrimlerin tercihtir.

Bu tercih şunu söyler:

• Dini cemaatler siyasal temsil makamı değildir.
• Hiçbir inanç grubu “milli irade” adına konuşamaz.
• Devlet, dini figürler üzerinden meşruiyet üretmez.

Bugün kilise temsilcisi sıfatıyla siyasal konuşmalar yapılabiliyorsa burada sorun “kim konuştu” değil,
konuşanların neden durdurulmadığıdır.

Sadakat Değil, Araçsallaştırma: En Büyük İhanet

Atatürk’ün hiç söylemediği bir söz mezar taşına kazınırken, aynı anda onun en temel devrimlerinden biri fiilen askıya alınmaktadır.

Atatürk’ün adı kullanılıyor ama laiklik yok sayılıyor.

Fotoğrafı binalarını boydan boya kaplıyor ama ilkeleri görmezden geliniyor.

Bu, bir bağlılık değildir.
Bu, Mustafa Kemal’i araçsallaştırmaktır.

SON SÖZ: Milli Onur İçin O Yazı Silinmelidir

Bu yazı mezarlara saldırmak için yazılmadı.
Bu yazı ölülerle kavga etmez.

Ama şunu açıkça söylüyoruz:

• Atatürk’ün söylemediği bir söz kamusal alanda tutulamaz.
• Çifte kimlikli temsil laikliğe aykırıdır.
• Sahte karşıtlıklar, gerçek hesaplaşmaların yerini tutamaz.

Toprak doğruyu söyler.
Taş bazen yalanı taşır.

Cumhuriyet, taşı değil belgeyi, efsaneleri değil ilkeleri esas almak zorundadır.

Ve evet,

Atatürk’e ait olmayan o cümle, Rum Ortodoks mezarlığında bulunan o mezar taşında yani kamusal alanda tutulamaz.

Tutulmamalıdır ve silinmelidir.

Bu bir intikam çağrısı değil.
Bu milli hafızaya ve milli onura bir kayıt düşmedir.

Ve bu kayıt artık isteseniz de silinemez.

Dip Not ve Önemli Hatırlatma:

1924-1937 kurucu laiklik anlayışı şunu söyler:

• Devlet, dini kimlikleri siyasi temsil makamı olarak tanımaz.
• Dini unvanlar, siyasal veya kamusal temsil yetkisi üretemez.
• Hiçbir kişi ya da yapı, “inancım adına” gerekçesiyle konuşarak devlet alanında meşruiyet devşiremez.

Çifte kimlikli temsil tam olarak bunu delmeye çalışır:

• Bir yandan “ben sıradan bir vakıf yöneticisiyim” der,
• Öte yandan “ben bir kiliseyi, bir geleneği, hatta tarihsel bir misyonu temsil ediyorum” algısı yaratır ve laiklik ilkesini delik deşik eder.

Kaynaklar

• TBMM Zabıt Ceridesi, 1920–1938
• Mustafa Kemal Atatürk, Nutuk, TTK Yayınları
• Teoman Ergene (Papa Eftim), ilgili eser
• Vakıflar Genel Müdürlüğü azınlık vakıfları kayıtları
• Rum Ortodoks cemaat mezarlıkları resmi defin kayıtları
• Erik Zürcher, Turkey: A Modern History
• Baskın Oran, Türkiye’de Azınlıklar
• Bernard Lewis, The Emergence of Modern Turkey

“Çağımızın… tasviri nesneye, kopyayı aslına, temsili gerçekliğe, dış görünüşü öze tercih ettiğinden kuşku yoktur. Çağımız için kutsal olan tek şey yanılsama, kutsal olmayan tek şey ise hakikattir. Dahası hakikat azaldıkça ve yanılsama çoğaldıkça çağımızın gözünde kutsal olanın değeri artar, öyle ki bu çağ açısından yanılsamanın had safhası, kutsal olanın da had safhasıdır.”

Feuerbach

Korku yaratmak ve yalan söylemek, yeni despotluğun en önemli dayanaklarıdır. Korkaklar, yalancılar, etkileşim manyakları ise yeni despotluğun en büyük tetikçileridir. Bir yerde despotluk varsa orada insan kalitesi düşer. İnsan kalitesi düşünce despotluğu korumak da bu saydığımız kalitesiz kişilere kalır.

Yeni despotluğun eskisinden daha iyi bir silahı vardır: Yanlış bilginin doğru bilgiden altı kat daha hızlı yayıldığı sosyal medya.

Sosyal medya tam anlamıyla bir “roleplay” yeridir. Çoğu kişiye göre sosyal medya olmasa filanca kişinin tutuklanması, filanca kişinin istifası gibi durumlar olmayacaktır. Oysa ne tutuklananın gerçekteki durumu ne de istifa eden kişinin neler yaptığı çoğu zaman takip edilmez.

Yeni nesil despotlukta insanlar arasında dolaylı bir anlaşma vardır. Memleket meselelerine dair iki çift laf edenlerden sinsice uzaklaşarak güvenli alan arayanlar, mesaileri bittiğinde roleplay dünyasına adım atarlar. Gerçek hayatta tek görevleri yemek, içmek, işe gidip işten eve dönmektir. Roleplay dünyasına adım attıklarındaysa artık kendini gerçekleştirememiş insanların hayal ettikleri karakter ortaya çıkmıştır.

Demir Yolculuk’un kurulma nedenlerinden birisi, sahtelikler dünyasına gerçeğin karargâhını kurarak sahtekârlara ayna tutarak rahatsızlık vermek, Mustafa Kemal’den gizli ve açık her yolla intikam almaya kalkanları tarihin çöplüğüne göndermektir.

Türkiye’de komedi dalında en çok izlenen tiyatro oyunu, “Yıkılacağız, Yıkılıyoruz, Yıkıldık”tır. Korku-gerilim dalında ise en çok izlenen tiyatro oyunu ise “Yapacaklar, Yapıyorlar, Yaptılar”dır.

Karakterler ise hep aynıdır: Sahte vatanseverler, korkaklar, acizler, aldananlar.

Her iki oyunun metni de aynıdır.

Oyunu yazanlardan direktif alan sahte vatansever sahneye çıkar, “Yapacaklar!” diye bağırır. Korkaklar ve acizler irkilip, ellerini başlarının arasına alarak “Yapıyorlar!” diye şuursuzca sahneyi dolanmaya başlarlar. Son olarak aldananları görürüz. Meyus bir hâldedirler, son derece karamsar bir şekilde “Yaptılar.” derler.

Komedi dalında olan da aynen böyledir.

Bu tiyatro oyunlarında temel amaç, milleti her türlü felakete hazır hâle getirmektir. Felaket senaryolarını yazan, aynı zamanda o felaketler olmasın diye karşı çıkacak kitleleri kontrol etmenin ve eyleme geçecek olanları itibardan düşürmenin peşindedirler.

Yeni despotlukta sanat, sahtelik sanatıdır. Bu sanatın izleyicilerine Guy Debord “gösteri toplumu” demiş.

Böyle toplumların olumsuz karakterleri çamaşır makinesindeki kirli çamaşırları andırır: Paçozlar, dolandırıcılar, hainler ve onları takip edenler aynı yalan döngüsü içinde dönüp dururlar. Çamaşır makinesinde temizlenenlere nazaran bu saydıklarımızın akıbeti daha da kirlenmektir.

Çünkü bir kez sınırı aşan için bir daha sınır yoktur.

Memleketin gündemi hayret vericidir.

Birtakım vekillerin İmralı’ya gidip teröristbaşıyla görüştükleri bir dönemde bütün etkileşim manyakları tek bir yalanla hizaya sokuldu. Tek bir yalan, birçok bağımlıyı papağan hâline getirdi.

Papa, Türkiye’ye geldi.

Gelmeden önce “Ekümenik diyecekler.” yaygarası koptu. Sosyal medya dolu ama sokaklar boştu.

Geldi, “Fatih ve Atatürk, Papa’ya izin vermemişti.” dediler. Oysa nasıl ki Yavuz, bir kurum olmayan hilafeti III. Mütevekkil’den Ayasofya’da düzenlenen hayali bir törenle devralmadıysa Papa XI. Pius’nun da Türkiye’ye gelmek istediği ve reddedildiği doğru değildir. Hele Orta Çağ’ın henüz kapandığı Fatih döneminde böyle bir talebin olduğunu düşünmek, kelimenin tam anlamıyla komedidir.

Buna karşın, “Atatürk’ün Dışişleri Bakanı” olarak tanınan Tevfik Rüştü Aras’ın, Türkiye’nin laik bir devlet olduğunu ve Papa Eftim’i değil, bir kurum olarak Fener’i tanıdığını açıkladığı beyanına yer vermiştik.

Aynı Fener’in en meşhur patriği Athenagoras’a mektup yazan Eftim’in nasıl af dilediğini, onu “cihan patriği” yani “ekümenik” ilan ettiğini de belgeleriyle göstermiştik.

Keza Erenerol ailesinin elden ele dağıttığı ve kadim devlet masalcısı Ömür Çelikdönmez’e ait olan, güya Türk Ortodokslarının anlatıldığı yazıyı ele alıp yazının sonuna sıkıştırılmış “Fener’in parametreleri Türk dışişleriyle başlar.” ifadesindeki sinsi propagandaya dikkat çekmiştik.

Şimdi “Geldiler, yaptılar, yıkıldık” safhasındasınız.

Hayali bir dünya içinde Türkiye’yi üç beş çapulcunun yıkmasına layık görüyorsunuz.

Nereden etkileşim alıyorsanız oraya uçuyorsunuz.

Dünyaya indiğiniz zaman yeni gerçeklerle karşılaşmaya hazır olun.

Zira Mustafa Kemal’in kılıcı yalnız işgalcilerin ve iş birlikçilerin hayali haritalarını parçalamamıştır.

Esas savaş olan cehaletle savaşta o kılıç sahteliklerin dünyasını parçalamaya devam edecektir.

O zamana kadar esen kalın!

(Ruhunuzu Yakacak Bir Yalanın Enkazı Altında Kalmaya Hazır mısınız?)

Bazı hikâyeler vardır, damarlarımızda dolaşır.

Bize kim olduğumuzu fısıldar, zor zamanlarda tutunacak bir dal olur. Kahramanlarımız vardır, isimleri anıldığında göğsümüz kabarır, varlıklarıyla onur duyarız. Papa Eftim de o kahramanlardan biriydi, değil mi? Milli Mücadele’nin ortasında parlayan bir Hristiyan Türk, Atatürk’ün bile takdirini kazanmış sarsılmaz bir vatansever…

Öyle mi?

Peki ya o heykelin ayakları kilden yapılmışsa? Ya o parlak zırhın altında, hepimizin inandığı o kutsal davanın yerine, bambaşka, çok daha insani, çok daha karanlık bir hırs gizliyse?

Unutun şimdiye kadar duyduklarınızı ve okuduklarınızı çünkü size anlatacağımız hikâyenin kaynağı ne bir tarihçi ne de bir düşman. Kaynak, Eftim efsanesinin ta kendisi. O “kahramanın” (!) sesi, yıllar sonra gazete sayfalarından bize ulaştığında, duyduğumuz bir vatanseverin gururu değil, bir stratejistin kan donduran itiraflarıdır.

O ses bize, “İhtilafımız dini değil, siyasiydi.” diye fısıldıyor. Kutsal bir dava için değil, “siyasi maksatlarla” kiliseleri “işgal ettiğini” itiraf ediyor. Arşivler, o “boyun eğmez” din adamının, projesi başarısız olunca ve cemaat toplayamayınca düşman ilan ettiği Fener’e gidip nasıl “aman dilediğini” gözler önüne seriyor.

Ve en sonunda, siyasi rüzgârlar değiştiğinde, dün lanetlediği Fener’in yeni patriği olarak ABD tarafından ülkemize yollanan ve ABD vatandaşıyken bir gecede Türk vatandaşı yapılan Athenagoras’a nasıl “biat ettiğini” belgeler kanıtlıyor.

Bu, artık bir tarih tartışması değil. Bu, iddia edilen Atatürkçü ilkelere yönelik bir sadakatsizliğin başlangıç noktasıdır.

Ama bu sadakatsizlik, tek bir anın günahı değil; gücün rüzgârına göre yelken açan, ilkesiz bir duruşun aile geleneğidir. O sözde sarsılmaz Atatürkçü Papa Eftim, Demokrat Parti iktidara gelip Batı’ya yanaşınca ne yaptı dersiniz? Menderes hükümeti, Yunanistan ile ilişkileri düzeltmek için Eftim’in “kilise”sini bir yük olarak görüp kapatma baskısı kurduğunda, Kemalist bir direniş mi gösterdi?

Tabii ki hayır.

Sessizliğe büründü ve yeni güce uyum sağlayarak ayakta kaldı çünkü onlar için pusula, her zaman gücü ve iktidarı gösterir.

Ve bu pusula, nesiller sonra torun Selçuk Erenerol’un elinde de şaşmadan çalışıyor. Bir yandan “Atatürkçülük”, “laiklik” nutukları atarken diğer yanda Türk-İslam sentezinin mimarı Namık Kemal Zeybek ile aynı siyasi yolda yürüyebiliyorlar. Atatürk’ün laik milliyetçiliğini savunduğunu iddia eden birinin, bu ilkeyle taban tabana zıt bir ideolojinin yaratıcısıyla siyaset yapmasının nasıl tanımlanacağına siz karar verin!

Bu, bir çelişki değil, ailenin genetik kodudur: Güç kimdeyse “Biz oradayız.”

Günümüzün belirli milliyetçi siyasi akımlarının söylemlerinde kendilerine bir yer bulmaları da bu mirasın bir tesadüf olmadığının kanıtıdır.

Ama asıl can yakan, bu mirasın ölmemiş olmasıdır. Eftim’in başlattığı o siyasi manevra sanatı, o Galata’daki paha biçilmez mülklerle birlikte, nesilden nesile aktarıldı. Bugün o mirasın varisleri olan torunları, dedelerinin başlattığı oyunu çok daha cüretkâr bir perdeden oynamaya devam ediyor.

Bunların sosyal medya hesaplarına, demeçlerine bir bakın. Dillerinden düşürmedikleri tek bir kelime var: Atatürk. Onlar için Atatürkçülük, bir ideoloji değil, kurşun geçirmez bir zırh. Her türlü eleştiriden, her türlü sorgulamadan muaf kalmak için kullandıkları kutsal bir kalkan. Dedelerinin uydurduğu o “Atatürk’ün takdiri…”, “Bir ordu kadar hizmet etti.” vb. sözleri, bugün kendileri için bir dokunulmazlık fermanı gibi sallıyorlar.

Ve bunlar bu zırhı kuşanıp ne yapıyorlar? Yüz yıldır aynı şeyi: Toplumsal kaygıları kendi çıkarları için kullanmak.

Sakın yanlış anlaşılmasın. Bu satırların yazarı, Fener Rum Patrikhanesi’nin avukatlığına soyunmuyor. Tarih, bu kurumun Milli Mücadele yıllarında bizzat Atatürk tarafından “bir fesat ve hıyanet ocağı” olarak görüldüğünü de yazar. Lozan’da Türkiye’den gönderilmesi için en sert mücadelelerin verildiği bir kurumun, bugün ABD’nin dış politika hamlelerinde (tıpkı Ukrayna’da olduğu gibi) nasıl bir aparata dönüştüğünü, “ekümeniklik” iddiasıyla Türkiye’nin egemenlik haklarını nasıl zorladığını görmemek için kör olmak gerekir. Fener’in siyasi ajandası ve tarihsel bagajı, bu ülkenin her vatanseveri için meşru bir endişe kaynağıdır.

Ancak Erenerol ailesinin yaptığı, bu meşru endişeyi bir kalkan gibi kullanarak kendi kişisel savaşlarını bir vatan müdafaası gibi pazarlamaktır.

Onlar, Fener’in yarattığı bu tehdidi bertaraf etmek için değil, o tehdit sayesinde var olmak için bağırıyorlar. Yargıtay’ın Türk Ortodoks Patrikhanesi’ni (TOP), dini bir kurumdan ziyade bir vakıf olarak değerlendirdiğini hatırlatalım ve Türk toplumunu, yasalarca meşru sayılan ve denetlenen Fener’e karşı ve dolayısıyla Rum vatandaşlarımıza karşı kışkırtırken kullandıkları söylemlere bakın: Ekümeniklik, “şeriat çağrısıdır”. Fener’i savunanlar, “vatana ihanet etmektedir”. Fener, “Cumhuriyetimize düşman bir kurumdur”. Bu ifadeler, bir endişenin değil, bilinçli bir stratejinin ürünüdür. Toplumun en hassas sinir uçlarına dokunarak, laiklik ve ulusal güvenlik kaygılarını kaşıyarak kendilerine sürekli bir meşruiyet alanı yaratıyorlar. Tıpkı dedelerinin, Fener’e karşı muhalifmiş gibi davranarak devlete “faydalı” olduğunu ispatlamaya çalışması gibi, onlar da bugün aynı düşmanlığı körükleyerek varlık sebeplerini sürdürüyorlar. Bu ifadeler, bir endişenin değil, o endişeyi kendi çıkarları için sömüren bilinçli bir stratejinin ürünüdür.

Ama en trajikomik olanı ne biliyor musunuz? Ailenin tüm varlığını, statüsünü ve servetini borçlu olduğu 1923 nüfus mübadelesini, bugün torunlarından birinin “bir oldubitti”, “Mübadele yanlıştı.” diyerek eleştirmesi. Kendi cemaati ve birinci dereceden akrabaları bile topyekûn Yunanistan’a gönderilirken Eftim tek başına mübadil olmaktan kurtularak gidenlerin mülkleri üzerine bir hanedanlık kuran bir ailenin varisinin, bugün mübadeleyi eleştirmesi bir tutarsızlık değil, ideolojinin onlar için ne kadar kullanışlı bir araç olduğunun en acı itirafıdır.

Bu, artık Papa Eftim’in hikâyesi değil. Bu, dedesinin “aman dilediği” kurumla savaşır gibi görünüp aslında o savaş sayesinde ayakta kalan bir ailenin hikâyesidir. Bu, Atatürk’ün adını bir kalkan gibi kullanıp onun birleştirici ruhuyla çelişenlerin ibretlik öyküsüdür.

Birkaç gün sonra yayınlayacağımız belgelerle dolu yeni yazımızda gerçeğin can yakıcı yüzüyle tanışmaya hazır olun.

Çünkü bazen en büyük hayal kırıklığı, en güvendiğimiz hikâyelerde ve o hikâyeleri en gür sesle savunanların dilinde saklıdır.

Tayyip Erdoğan Amerika’ya gitti. Yıllarca Ecevit ve Clinton’ın fotoğrafı üstünden “dünya lideri” imajı yaratmaya çalıştılar ama son ABD seyahati tüm gerçekleri bir kez daha göz önüne serdi.

Esas gerçekse şudur: İktidara gelmek için FBI ajanlarıyla beraber ABD’ye uçan, iktidarda kalmak için gittiği zaman kimse tarafından karşılanmadı.

Ve anlaşıldığı kadarıyla kendisini karşılamaya kimseyi göndermeyen ABD’yle milyarlarca dolarlık anlaşma imzalamakta sakınca görmedi.

Türkiye’ye geldiğinde muhaliflere “Eyyy!” çekerek yaptığı sataşmaları, yeri geldiğinde ettiği hakaretleri aklına bile getiremedi. “Kasımpaşa delikanlısı” imajı da “dünya lideri” imajı da oralarda sökmedi.

Açılımın yeni versiyonu işe yaramadı.

Bilmem kaç kez değiştirilmiş anayasayı değiştirme goygoyu şimdiden unutuldu.

20 yıllık siyasi iktidar, ana muhalefet partisine operasyon yaparak iktidarda kalmaya çalışmanın uluslararası kamuoyunda itibar görmeyeceğini, ABD’ye yapılan ziyaretlerin hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini, iktidarı resmen olmasa sona ermekte olan partilerin yanında durulmayacağını anlamayacak kadar ham kalmış.

20 yıldır dilinden düşürmediği Menderes’in siyasi kariyerini de hiç çalışmamış.

Bir fotoğraf üstünden yapılan “Nereden nereye” goygoyunun sonuna geldiklerine göre bir şeyi daha belirtmek yararlı olacaktır.

Ecevit’in kariyerinde Kıbrıs vardı. Ecevit’in arzusunda Musul vardı. O fotoğrafta ayakta duran Ecevit değildir, ABD’nin yerli iş birlikçileridir.

Ecevit ve Erdoğan arasındaki esas ayrımı da belirtelim.

Ecevit, İsrail’in soykırım yaptığını açıkladı. İktidardan düştü.

Erdoğan’ın kamuoyunda oluşturduğu imaj, daima İsrail karşıtı bir siyasetçi oldu. “One minute” çekti ve İsrail’e doğru ne kadar bağırırsa o kadar iktidarda kaldı.

AKP ne kadar iktidarda kaldıysa İsrail de o kadar kuzeye çıktı.

AKP iktidarının zayıfladığı nispette de İsrail’le komşu olduk ve iç siyasette açılımlar, saçılımlar geri döndü.

ABD, Rusya korkusu sayesinde Avrupa’ya pahalı sıvılaştırılmış doğal gaz satıyordu. Şimdi iktidarın siyasi korkuları nedeniyle de Türkiye’ye satacak.

Şimdi bir de muhalif geçinen goygoculara bakalım.

Samimi bir vatansever, milletini korkutmaz çünkü korku, köle yaratır. Bir köle, tıpkı bir zombi gibidir. Yüreğinden ısırdığı bir başkasına korku satar ve onu da köle yapar. Bulaşıcı kölelik, korkunun kaynağı kurutulmadıkça yayılmaya devam eder.

“Amerika böyle yapacak.”, “İstanbul’da Vatikan kurulacak.”, “Papa Türkiye’ye gelip Fener’i kutsayacak.”, “Vatan bölünecek.” vesaire…

Bunların her biri birer telkindir.

Bu tarz cümleler insanın zihnine yerleştirilir, dolaylı yoldan bir rıza yaratılır.

Adam olan, cesur olan, “Gel de yap!” diyendir.

“Ben varken sana geçit yok.” diyendir.

Milleti korkutarak destek devşirmeyendir.

Uçuk kaçık yalanlar, gülünç komplolar, tarihe mâl edilmiş palavralar, büyük insanlar söylemiş gibi uydurulan sahte sözler, Kemalizm maskesi giymiş dolandırıcı müttefikler, bağış karşılığı satın alınan gazeteciler ve daha niceleri…

İşte bunların arkasına saklanan gerçekten korkmalıdır.

Ne demiş Seneca:

“Kimi şehvete kimi açgözlülüğe kimi hırsa, hepsi korkuya köledir.”

“Özgürlük ve bağımsızlık benim karakterimdir.” diyen Mustafa Kemal’in askerleriyiz!