“Ölüm yaşlılıkta değil yaşanmamışlıkta başlar.”

Seneca

35. yaşıma girmek üzereyim. Sadece bir haftalık bir tatilde şunu anladım: “Memento mori” (öleceğini hatırla) sözü, bizde başka Batılı refah toplumlarında başka anlaşılıyor.

Bu söz adeta keskin bir çizgidir. Çizginin bir tarafında yaşam sevgisi, bir tarafında ölümden sonraki sonsuz yaşam inancı var.

Zamanı ileri doğru akan somut bir çizgi şeklinde düşünelim. Yaşamayı bırakanın, olduğu yerde sabit kalamayacağı kesindir.

Öyleyse yaşamak ilerlemek, yaşamayı bırakmaksa gerilemektir.

Ölümden sonraki yaşama ve onun sonsuzluğuna dair inanç, bir kereliğine verilmiş olan yaşamı elinin tersiyle itmeyi beraberinde getirebiliyor.

Bunun içindir ki dini en uçlarda yaşayanlara gerici diyoruz.

Marmaris’te bir karaoke gecesi…

Geceye katılanlar Türk, İngiliz, Rus, Alman…

Turistler şarkı söylemek üzere ardı ardına sahneye çıkıyor. Şarkıcı olmadıkları belli ama özgürler, öz güvenliler, sahneyi bir şarkıcı gibi performans göstererek dolduruyorlar.

Bizlerin aklında ise Türklerin henüz sahneye çıkmadığına dair rahatsız edici bir düşünce var.

Derken iki Türk kızı sahneye çıkıyor. Özellikle ikincisi -üstelik İngilizce- öyle bir şarkı söylüyor ki gece boyunca ayakta alkışlanan tek performans oluyor.

Daha başka Türkler de sahneye çıkıyor. Karaokede kötü şarkı söylemek de eğlenceye dahildir ama pek çoğu utanarak, yerinde sallanarak şarkı söylüyor.

En iyi performansı gösteren Türk, yüksek promil alkollü bir abimiz. İki kolunu yana açıyor, şarkısını söylüyor, tamamlamadan oturuyor.

1- Başarılı sahne performansını ortaya koyan öz güvenli turistler, yaşamayı ve özgürlüğü keşfetmiş Batı ilerlemesidir.

2- Geride kalmaktan rahatsız olan Türkler, biraz Tanzimat’tır.

3- Utandığı için dans edemeden, sallanarak şarkı söyleyen Türklerin aklımıza getirdiği; bizim birbirimize olan hasetimizdir. Eğlenen insanı görünce ölümü ve cehennemi hatırlatan gericilerimizdir.

4- Ayakta alkışlanan tek Türk kızı, Mustafa Kemal’in Türk milletindeki uygarlık cevherine olan inancı ve güvenidir.

5- Yüksek promil alkollü abimiz, bastırılmış duygularımız ve biraz alkol yardımıyla dünyaya kafa tutuşumuzdur.

Ve ilerlemek, yaşadığının ispatıdır.

İlerleyebilmenin temeli, yaşamanın kıymetini bilmektir.

Yaşamak kaç yıl olursa olsun, kısadır ve biriciktir.

Kısa ve biricik yaşamda birbirimizi kırmamak gerekir. Hasetliği, kıskançlığı bırakmak gerekir. İnsanı sevmek, yaşamanın tadına varmaktır. Hayvanları, çiçekleri, nehirleri sevmek; yaşamayı sevmek demektir.

“Memento mori.”

Bir bu kadar daha varsa yolun yarısından sevgilerle.

Türk’ü Türkiye’de ve Türkistan’da bitirdin, diyelim. Türk gider, Rusya’da ortaya çıkar. Orada bitirdin, gider Mısır’da ortaya çıkar. Orada bitirdin, Avrupa’da ortaya çıkar. Laf olsun diye söylemiyorum, Türklüğü eski dünyada bitirirsin, Türk gider Güney Amerika’da ortaya çıkar. Tarihin her satırı bize bunu söylüyor. İşin gerçeği, Türklüğün bu özelliğini – onu asla biraz bile çözememekle birlikte – Avrupalılar iyi biliyorlar. Türk, kendi özündeki cevherin farkında değildir ama o cevhere maruz kalan, o cehver karşısında daima ustalıkla taşıdığı gizli bir aşağılık kompleksi taşıyan farkındadır.

Türkçülük biter mi? Asla!

Bu milletin dar zamanında – öyle yalnız Millî Mücadele devrinde de değil – tarihin ilk zamanlarından beri kurtuluş reçetesi Türkçülük olmuştur. Mustafa Kemal Atatürk, bu reçeteyi taşıyan harika doktorların sonuncusuydu. Daha önce hiçbir doktorun yapmadığını yaparak asırlar boyu yetecek bir reçete bıraktığını hatırlatalım.

Türk’e “Türkçülük yapma” demek, ne demektir?

Kendini sevme, demektir. Haklarını koruma, demektir. Aileni sat, demektir. Kardeşlerine sahip çıkma, demektir. Özgürlüğünü bırakıp köle ol, demektir.

Türk olup da Türkçülük yapma, diyen bir kimse en başta bunların farkında değildir. Elbette kendimizi seveceğiz. Elbette kendimizi koruyacağız. Elbette bizden olana sahip çıkacağız. Elbette hakkımız olanı alacağız.

Elbette bunların karşısında duran liboş, neoliboş, gerici, bölücü, foncu, yalama kim varsa sonuna kadar savaşacağız.

Düşman ne kadar güçlü olursa olsun, özellikle nispeten daha genç Türkçü kardeşlerimin unutmaması gereken bir şey var.

Türkçüler, düşmanın şiddetine karşılık Türk’ün öz cevherinden doğmuş, yerine göre saldırı ve yerine göre savunma yapmakla görevli; mekân, sınır, zaman tanımayan muhafızlardır.

Zaferin mutlak olduğunu bilin. Hep öyle oldu.

II. Türk Kağanlığı devri, Türklük şuurunun yükseldiği bir dönemde kurulmuştur. Bengü taşlardaki ifadeler bunun ispatıdır. Selçuklu, imparatorluk olduğunda hissettiği bir gereklilik olarak Farsça yazışan bir devletti. Nihayet sınırları küçülüp yıkım noktasına geldiğinde kendi cevheriyle baş başa kaldı. Türkmen beylerinin katkısıyla Türkçenin zorunluluk olduğu hatırlatıldı. Öz, harekete geçti ve Türkler önce beylikler hâlinde, sonra da o beyliklerden birinin sağladığı siyasî birlik hâlinde varlığını sürdürdü. Osmanlı da Arapça – Farsça ve sonra da Fransızca etkisi altına girdi. Küçüldüğü zaman yine kendi içiyle, kendi özüyle baş başa kaldı. Mustafa Kemal gibi bir lider, o zamanki emperyalistlerin ifadesiyle “milliyetçilerin lideri”, bir Türklük abidesi gibi iç ve dış mihrakların karşısına dikilip Türkiye Cumhuriyeti’ni kurmuştur.

Türkçülük bu milletin daimî kurtuluş reçetesidir. Türklükten vazgeçtiğimiz anda insanlığımızdan vazgeçmiş olacağımızı bilin.

Ve…

Size hamaset yapıp bugünkü yozlukları bahane ederek “Türk bu mu?” diye soranlara, bütün o yozlukların Türklükten uzaklaşmaya bağlı olduğunu hatırlatın. Hatırlatın, diyorum çünkü onlar bilerek bu gerçeği unutmaya çalışıyorlar.