Şerefsizler, Kaşif Kozinoğlu’nun altın saatini çaldılar. Çaldıkları saat, ömrü cepheden cepheye koşanların kollarına takılabileceklerden değildi. Çaldıkları saat, cephede savaşanlardan alınmak istenen canın altın saatiydi. Cephede alamadılar, bir başka cephe olan Silivri cephesinde aldılar.

Türkiye’nin güya ileri demokrasiye doğru koştuğu günlerdi. İleri demokrasiye koşmak demek, birilerinin dilinde; orduya saldırmak, milli değerlere ağız gevşetmek demekti.

İleri demokrasiye koşmak; Kaşif Kozinoğlu’nun hayatındaki kritik altın saati çalmak, Ali Özoğlu’nun hücresine silahla dalarak canına kast etmek, Kuddusi Okkır’ı Tekirdağ Cezaevi görevlilerinin parkasız gezmediği koridorlarda çıplak yatırmak, Ali Tatar’ın intihar etmesi, Muzaffer Tekin’in kanser olması demekti.

İleri demokrasiye koşmak; insanların ailelerini hasta etmek, psikolojik baskıyla mağdurlara kafayı yedirmek, kumpaslarla içeri alınan insanların işlerini batırmak demekti.

İleri demokrasiye koşmak; her gün gazetelerde TSK’ye türlü iftiralarda bulunmak, Mustafa Kemal’den ve onun askerlerinden intikam almak demekti.  

Ergenekon kumpaslarında görüldü ki Mustafa Kemal hâlâ savaşmaktadır, Türk milletini bir Ergenekon’dan daha çıkarmıştır ve her savaşı yine o kazanacaktır.

Ancak…

Genç Kemalistler Davası’ndan Ergenekon kumpaslarına kadar türlü oyunlarla, bir dakika uyumaya gelmeyecek bir coğrafyada Türk milletinin altın saatinden de çalınmaktadır.

O saati koruyanlar vardır.

Saatin sahipleri de hafızalarını diri tutmak zorundadır.

Ergenekon kumpasında 12 kez idamla yargılanıp 6 kez ağırlaştırılmış müebbet almış, Silivri tecrit hücresinde yıllarını bırakmış biriyim. Bizleri; FETÖ’nün sahte delilleri, sahte gizli tanıkları, kalleş dijital kumpasları ve satılık kalemlerin manşetleriyle diri diri mezara gömmek istediler.

Dışarıda haysiyet cellatlığı yapanlar, içeride ise zamana yayılmış sinsi bir kurt kapanı kurdular.

Aynı koridoru paylaştığımız dava arkadaşım MİT Başmüşaviri Kâşif Kozinoğlu’nun 12 Kasım 2011’deki şüpheli vefatından sadece 15 gün sonra, ben de aynı ölümcül tezgâhın içine çekildim. O tecritten mucize eseri sağ çıkabilmiş bir tanık olarak doktorsuz ambulanslarla, kilitli ring araçlarıyla ve “prosedür” maskesi arkasında Kozinoğlu’nun nasıl ölüme terk edildiğini dakika dakika kaydettim.

Bugün yeniden açılan soruşturma dosyasının ve milletimizin vicdanının önüne, 7 Ocak 2012’de hücremde kaleme aldığım bu tarihi feryadı koyuyorum.

İhmallerin, kasıtlı gecikmelerin ve o ölümcül kurt kapanının anatomisi aşağıdadır. Ben o tezgâhı bizzat yaşadım; susturamadılar, unutmadım, unutturmayacağım!

Ali ÖZOĞLU

15/09/2026

***

KUSURSUZ CİNAYET YOKTUR!

KOZİNOĞLU’nun Ölüm Yolculuğu…

5 Aralık 2011 tarihinde Aydınlık gazetesinin, 27 Kasım 2011 Pazar günü Silivri 1 No’lu Cezaevinde yaşadığım sağlık skandalını haber yapması üzerine, Silivri Savcılığınca cezaevi kamera kayıtlarının incelendiğini öğrendim.

Adalet Bakanı Sadullah Ergin’in Silivri Cezaevine geldiği gün hücremdeki televizyonun alınması talimatını vermesine ve hatta kantin alışverişlerimizin bile bakanlıkça anbean izleniyor olmasına karşın, sağlık skandallarını gazetelerden öğreniyor olmalarını neyle açıklamalı, bilemiyorum!

Savcılığın kamera kayıtlarını izleyerek göremediği bu vahim ihmal ve skandalı (buna ölümcül hata da diyebiliriz), birazdan okuyacaklarınızda sizler de çok rahat göreceksiniz.

Kamuoyu şeytanın “gör” dediğini görsün istiyorum.

Rahmetli Kâşif Kozinoğlu, kaldığım hücreyle aynı koridordaki koğuşta kalıyordu, aynı davadan yargılanıyorduk ve ziyaretçi arkadaşımdı. Ölümü hepimizi fazlasıyla üzdü.

Üzülüyoruz ama kör ve korkak değiliz!

Kozinoğlu’nun 12 Kasım 2011 Cumartesi günü çıktığı ölüm yolculuğuna, 15 gün sonra -27 Kasım 2011 Pazar günü- bu kez ben çıktım. Kozinoğlu’nun ölüme varan yolculuğunda neler yaşadığını tek tek tespit ettim. İnsanların, yasa dışına çıkılmadan da kurt kapanına nasıl düşürüleceğini en somut hâliyle gördüm!

Kozinoğlu’nun ölüm yolculuğu saat 18.15’te kalbindeki rahatsızlık ile başlıyor. 18.17’de acil yardım butonuna basılıyor ve infaz koruma memurları 18.35’te Kozinoğlu’nu koğuştan çıkarıp mahkûm kabul bölümüne götürüyorlar.

Bahsi geçen yerdeki revir denilen odada yalnızca bir masa ve bir sedye bulunuyor. Hepsi bu kadar.

Tıbbi atıkların depolanacağı bir alanı dahi bulunmayan bir cezaevinden ne beklenebilir? Üstelik bunların bulunması yasal bir zorunluluktur.

“Kozinoğlu mahkûm kabuldeki revire alındı…” diyen Adalet Bakanı da yalnızca laf olsun diye konuştu.

Hafta sonu veya saat 17.00’den sonra bir yeriniz kesilse, pansuman için tentürdiyot ya da oksijenli su dahi bulamazsınız.

Kalp rahatsızlığı şikâyetiyle koğuştan çıkarılan Kozinoğlu işte buraya götürüldü ve bekletildi!

Gelelim 27 Kasım 2011 Pazar gününe:

Saat 17.00’de şiddeti anormal şekilde artan bir kalp çarpıntım başladı. Nefes alışlarım düzensizleşmeye ve takatim tükenmeye başlayınca saat 18.30’da acil yardım butonuna basarak görevlileri çağırdım.

Doktor ve sağlık görevlisi bulunmadığı için görevliler tansiyon aletini alıp geldiler; ancak tansiyon ölçmeyi bilmedikleri için tansiyonum ölçülemedi. Durumumun ciddi olduğunu belirterek kalp rahatsızlığımın iletilmesini ve 112 Acil Servise haber verilmesini istedim.

18.38’de yanımdan ayrılan görevliler, 18.55’te tekrar gelip beni hücremden aldılar ve mahkûm kabul bölümüne götürdüler.

Adalet Bakanının “revir” dediği yerde tek başıma beklemeye başladım.

19.30’da nihayet bir araç geldi.

112 Acil Servis ambulansı beklerken, tam 35 dakika bekletildikten sonra iç aydınlatması dahi çalışmayan cezaevi ring aracı geldi!

Kalp rahatsızlığı geçiren bir hasta için ambulans çağırma gereği dahi duyulmamıştı!

Kozinoğlu da aynı yerde, aynı süre boyunca ambulans bekledi.

Kozinoğlu 18.35’te koğuştan alındı; 19.30’da yani yaklaşık 55 dakika sonra Silivri Devlet Hastanesine ulaştığında hayatını kaybetmişti.

Ben ise 18.55’te hücremden alındım ve ancak 20.05’te, yani tam 1 saat 10 dakika sonra hastaneye ulaştırılabildim.

Peki Kozinoğlu’nu ölüme, beni ise ölümün kıyısına sürükleyen bu 55 dakika ile 1 saat 10 dakika arasında neler yaşandı?

Mahkûm kabul dedikleri yerde, ambulans gelecek diye 20 ile 35 dakika arasında bekletildik.

Kozinoğlu’na doktorsuz bir ambulans, bana ise ring aracı gönderildi.

Gelen araçtaki jandarma personelinin doldurması ve imzalaması gereken evraklar için 5 dakika…

Böylece 25 dakika çoktan dolmuştu!

1 No’lu Cezaevi ile Kampüs Sağlık Ocağı arasındaki mesafe 400 metredir ve buraya ulaşmak 5 dakika sürer.

Geçti 30 dakika!

Mesai gün ve saatleri dışında, 10 bini aşkın tutuklu ve hükümlünün bulunduğu kampüste yalnızca tek bir nöbetçi doktor kalıyor.

27 Kasım 2011 Pazar günü kalp rahatsızlığıyla götürüldüğüm sağlık ocağında o gün ortopedi uzmanı nöbetçiydi.

Bir gün önce gitseydim kadın doğum uzmanına denk gelecektim.

Kadın doğum uzmanına da ihtiyaç duyulabilir elbette ancak unutulmamalıdır ki Silivri Cezaevi Kampüsünde kadın cezaevi bulunmamaktadır!

Kozinoğlu’nun sevk edildiği 12 Kasım 2011 günü kampüsteki nöbetçi doktorun uzmanlık alanı neydi?

Söz konusu uzmanlık alanlarındaki nöbetçi hekimler, kalp krizi geçiren bir hastaya nasıl ve hangi imkânla müdahale edebilirler?

Dolayısıyla kampüs sağlık ocağına girişiniz ve Silivri Devlet Hastanesine sevk işlemleriniz en az 20 dakikanızı alır.

Buraya kadar zaten 45-50 dakikanızı tükettiniz!

Kalp krizi geçiriyorsanız, hayatta kalmanızı sağlayacak en kritik zamanı ve şansınızı kaybettiniz demektir.

Şayet hâlâ hayattaysanız, ambulansın sağlık ocağına gelmesi 8 ila 10 dakika sürer. En iyimser tahminle 5 dakikada geldiğini varsayalım.

55 dakika geride kaldı ve siz henüz hastaneye ulaşamadınız!

Kampüs ile hastane arasındaki mesafe 7 kilometredir. Ambulans bu mesafeyi 8 ila 10 dakikada katetmektedir.

Kozinoğlu hastaneye yaklaşık 55 dakikada ulaştırıldı.

Ben ise ancak 1 saat 10 dakikada varabildim.

Kalp krizinde ilk 15 ila 30 dakika içerisinde uzman müdahalesi yapılamazsa hayatta kalmak bir mucizedir.

Oysa 112 Acil Servis ambulansı doğrudan cezaevine gelmiş olsaydı, hastayı alır ve kampüs sağlık ocağına hiç uğramadan direkt Silivri Devlet Hastanesine sevk ederdi. Böylece hastaneye 8-10 dakika içerisinde ulaşılmış olurdu.

Kozinoğlu kalp krizi geçiriyorduysa, hayatını kaybetmesi için gereken tüm vakit ihmallerle tüketilmiştir.

Bu gecikmenin sorumlusu kimdir?

Kalp rahatsızlığımız bilinmesine rağmen neden doktorsuz bir ambulans ve ring aracı gönderilmiştir?

Tam teşekküllü bir ambulansın çağrılmasına kimler engel olmuştur?

Cezaevi Savcısı veya Kozinoğlu soruşturmasını yürüten Cumhuriyet Savcısı, çağrılan ambulansa vakanın ne şekilde bildirildiğini tespit etmek amacıyla 112 Acil Çağrı Merkezi ve cezaevi telefon kayıtlarını incelemiş midir?

Nöbetçi müdürlerin, başgardiyanların ve cezaevi dâhilî telefonlarının kayıtları alınmış mıdır?

Cezaevi nöbetçi müdürü ve başmüdürü, böylesi acil bir durumda yaşanacak bir gecikmenin ölümle sonuçlanacağını bildiği hâlde bu ağır sorumluluğu neden ve niçin üstlenmiştir?

Cumhuriyet savcılarına, Adalet Bakanı’na ve en üst düzey görevlilerinden birini kaybeden Milli İstihbarat Teşkilatına soruyorum:

28 Şubat 2011 ile 27 Kasım 2011 tarihleri arasını kapsayan cezaevi sabit hat, dâhilî hat ve idari personelin cep telefonu kayıtlarını mahkemeye getirtip incelemediğiniz sürece Binbaşı Kâşif Kozinoğlu’nun ölümünün aydınlığa kavuşacağına gerçekten inanıyor musunuz?

Normal şartlarda 10 dakikada ulaşılabilecek bir hastaneye 55 dakikada sevk edildiği için yolda hayatını kaybeden bir insanın durumuna cinayet demeyenler, susanlar ve bu olayı unutanlar vicdanen rahat mıdır?

Üzgünüm ama ben cinayeti gördüm.

Ve benzer bir kaderi paylaşmak, bizler için de kaçınılmaz ve an meselesi görünüyor.

Kasıtlı gecikmelerle hastaneye sevk edilirken yolda ölürseniz, Adli Tıp raporlarına “Şüpheli hiçbir ize rastlanmadı, eceliyle öldü” denilerek kaydedilirsiniz!

Ali ÖZOĞLU

1 No’lu L Tipi Cezaevi

B-3 Üst Tecrit Hücresi

SİLİVRİ

07.01.2012

1 Aralık 1934 Cumartesi günü öğleden sonra, Smolny Enstitüsü koridorlarında bir adam gergince bekliyordu. Yakın zamanda hem partiden hem memuriyetten atılmıştı, kin ve öfke doluydu. “İlk seferde olmadı, ikincisinde olacak.” diye düşünüyor olmalıydı kurbanını beklerken.

Derken kurban koridorların başında köşeyi döndü. Adım adım yaklaşmaya başladı. İntikam için gelen Leonid Nikolayev, kurbanı kendisine yaklaştıkça gerildi. Gerginliğini hissettirmemek için soğukkanlı görünmeye çalıştı. Nihayet kurbanı kendisine yaklaştı. Kurban, Nikolayev’e selam verdi mi bilmiyoruz. Çünkü Nikolayev’in ilk suikast girişiminden herkes haberdardı. Nikolayev onun ensesine bir kurşun sıktı. Sovyetler Birliği Komünist Partisi Leningrad Sekreteri Sergey Kirov bu kez kaçamadı, öldü.

Kirov Smolny Enstitüsü koridorlarında hayata veda ederken en yakın dostu Stalin, Kremlin koridorlarında yalnızdı. Henüz güçlü değildi. Önüne getirilen idam listelerinden çeşitli isimleri affedebiliyor, kiminin cezasını hapis cezasına çevirebiliyordu. Diğer yandan NKVD’den çok önemli (!) istihbaratlar alıyordu.

Kremlin’de bulaşıkçı, temizlikçi gibi görevlerde çalışan kadınlar Stalin’in arkasından dedikodu yapıyordu!

Kimi “Halkımız yemiyor, içmiyor, Stalin’e bakıyor!” diyordu, kimi “Zaten o bir Ermeni!” derken kimi de “Evet, o bir Ermeni ve karısını öldürdü!” diyordu. NKVD’nin verdiği istihbaratlar işte bunlardı.

Kirov’un ölümünden sonra Kremlin’deki güvenlik zaafları iyice açığa çıktı. Stalin gözünü açtı, diğer yandan paranoyası başladı. Politbüro’ya baskı yapan Stalin, mevcut istihbarat şefini görevden aldırdı ve yerine Nikolay Yejov’u atadı.

Çok kısa boylu ve sevimli bir yüze sahip olan Yejov, tarihe “zehirli cüce” olarak geçecekti.

Yejov bu suikastin arkasından çok çalıştı. Bol bol idam listeleri hazırladı. İki yıl gibi kısa bir süre içinde 300.000 civarı Sovyet vatandaşı devrim düşmanı olduğu gerekçesiyle idama gitti! Zehirli cüce harıl harıl çalışıyor, bazen Almanya’nın bazen Japonya’nın Sovyet karşıtı kumpaslarını bir bir çökertiyordu.

Yejov 700 kişilik listeler hazırlıyor, Stalin’e gönderiyor, Stalin de “Uygundur!” deyip imzayı basıyordu. Böylece bir 700 kişi daha ya idama ya belirsiz bir sona hak kazanıyordu.

Sadece bir yıl içinde 200’den fazla ziyaret gerçekleştirip Stalin’le görüşmüştü Yejov. Boylu, yapılı, pos bıyıklı Stalin’in yanında gerçekten sevimli bir cüceden ibaret kalıyordu.

Ve günün birinde sıra ona geldi. Yejov o kadar çok cinayete işlemişti ki efendisinin onunla devam edebilmesi mümkün değildi. Yejov sorgulanırken “Ben eski Sovyet bürokratıyım! Sovyet bürokratlarının asıldığı görülmüş şey değildir!” diye düşünüyordu herhalde. Oysaki bürokrat, aydın, sivil demeden pek çok kişinin ipe gönderilmesini bizzat kendisi sağlamıştı.

Sonunda dayanamadı, yıllarca komplolarını çökerttiğini Almanya’nın komplolarına karıştığını ve Stalin’e kumpas kurduğunu kabul etti.

3 Şubat 1940’ta yargılandı, 4 Şubat 1940’ta infaz edildi. Stalin’le birlikte yer aldıkları fotoğraftan bile silindi.

Pek çokları Yejov’un Stalin’e kumpas kurduğunu iddia etse de Stalin gibi kurnaz bir adamın 700 kişilik listelere pat diye imza koyması, listelerin ölüm listesi olduğunu bilmemesi elbette mümkün değildi.   

Ama mutlak güç böyledir.

Yetkiyi kanun dışı kullanarak insanların hayatlarını mahvedenler, uğruna cinayet işledikleri kimseler tarafından ipe gönderilirler ki gerçek failler aklanabilsin.

Tahterevallide iri olan ağır basar.

Stalin daha sonra seri tecavüzcü olduğu ortaya çıkan Lavrenti Beria’yı göreve getirdi. “Beria’nın zulmü” denen dönem başladı. Beria, Troçkistlerin peşine düştü. Stalin son nefesini verince Kruşçev, Beria’nın peşine düştü. 21 Aralık 1953’te savunma hakkı bile verilmeden mahkemeye çıkarılan Beria, adamlarıyla beraber mahkeme biter bitmez idam edildi. Beria’nın karısı ve çocuğu Sibirya’ya, çalışma kampına gönderildi.

Beria’nın ve Yejov’un ortak noktalarından biri, ikisinin de son anlarında yalvarmalarıydı.  

GİZLİ SAVAŞLARIN ŞİFRESİ

Havayı yırtan bir bombanın çıkardığı o sağır edici uğultuyu, beton binaları saniyeler içinde toza bulayan barutun genzi yakan kokusunu, enkaz yığınlarının altından yükselen o son çaresiz çığlıkları çok iyi bilirim.

Savaşın vahşi ama görünen bir geometrisi vardır; yıkılan bir duvarı, duran bir kalbi fotoğraflayabilirsiniz.

Fakat bugün insanlığı, özgürlükleri ve demokrasileri kuşatan en büyük tehdit, siperlerde ya da namlunun ucunda karşımıza çıkmıyor.

Bu yeni nesil cephenin kurşunu yok, tankı yok, geride bıraktığı dumanı tüten bir harabesi yok…

Sadece karanlık bir odada klavye başına geçmiş bir gölge, sahte bir gülüşün ardına gizlenmiş bir kimlik, sessizce çalışan bir kamera ve milyonlarca dolarlık kirli el sıkışmaları var.

İnsanlık ve hedef ülkenin toplumları, hiç ses çıkarmayan bir silahla vuruluyor.

Karanlığın Kolu: Black Cube

Her şey, sahnede maskelerin büyük bir gürültüyle düşmesi ve gazetecilik dünyasının en korunaklı kalelerinde yankılanan o sarsıcı araştırmaların yayımlanmasıyla başladı. Dünyanın en muktedir isimlerinin, kendi kirli geçmişlerini örtbas etmek ya da karşılarındaki büyük engelleri tasfiye etmek için fısıldayarak telaffuz ettiği ortak bir adres vardı: 2010 yılında Tel Aviv’de kurulan özel istihbarat örgütü Black Cube.

Dış dünyaya kendisini “hukuki ihtilaflar için veri toplayan, kanunlara saygılı sıradan bir araştırma kuruluşu” maskesiyle pazarlayan bu yapının arkasında, aslında devletlerin bile erişmekte zorlandığı devasa bir kurumsal hafıza yatıyor.

Tel Aviv, Londra ve Madrid gibi finans merkezlerinde üslenmiş olan şirketin 340’tan fazla uzmanının çok büyük bir kısmı, İsrail gizli servisleri MOSSAD, Shin Bet ve askeri istihbarat birimlerinin koridorlarında demlenmiş, operasyon yönetmiş emekli ajanlardan oluşuyor.

İngiliz The Guardian gazetesinin “MOSSAD’ın özelleştirilmiş kolu” olarak nitelendirdiği bu şebeke, her ne kadar bu tanımı reddetmek için kurumsal açıklamalar yayınlasa da ortaya dökülen her yeni skandal, bu tanımın ne kadar yalın bir gerçek olduğunu yüzümüze vuruyor.

Eski New York Times muhabiri Barry Meier’ın “Spooked” adlı başyapıtında altını çizdiği o tüyler ürpertici tespit gibi: “Bu yapılar politika, iş dünyası ve hiçbir şeyden haberi olmayan sıradan insanların yaşamları üzerinde orantısız, sinsi karanlık bir tehdit uygulamaya başladı.”

Maskeler ve Hainler: İlmek İlmek Dokunan 6 Küresel Kumpas

1. New York’ta Bir Sahte Dost: Çemberin İçine Sızan Gölgeler

2016 yılının sonlarıydı. New York basını, modern zamanların en büyük skandallarından birini patlatmak üzereydi ama henüz kimse fırtınanın ne kadar büyük bir enkaz bırakacağının farkında değildi.

Hollywood’un en kudretli ismi, Gangs of New York (New York Çeteleri-2002) ve Inglourious Basterds (Soysuzlar Çetesi-2009) gibi sinema tarihine damga vuran dev yapımların arkasındaki isim olan Harvey Weinstein, onlarca yıl boyunca sistematik olarak sürdürdüğü tacizlerin ve cinsel saldırıların üstünü örtmek, arkasındaki kirli izleri temizlemek için Black Cube ile el sıkıştı.

İşte o an, siber dünyanın en sinsi sızma operasyonlarından biri başladı.

Şirketin kadın ajanları New York sokaklarında aniden belirdi. Kendilerini “feminist aktivist” ya da “kadın hakları savunucusu” olarak tanıtıyorlardı.

Bu ajanlardan biri, Weinstein’a karşı sesini en çok yükselten “Conan the Barbarian” (Barbar Conan) ve “Grindhouse: Planet Terror” (Dehşet Gezegeni) gibi unutulmaz filmlerin oyuncusu Rose McGowan’ın çevresine girdi.

Haftalar hatta aylar boyunca McGowan’ın en yakınında durdu; onun dert ortağı oldu, güvenini kazandı.

Bir diğer ajan ise haberi ilk kez dünya gündemine taşımaya hazırlanan New York Times muhabiri Jodi Kantor’u hedef aldı; onunla da aynı maskeyle temas kurdu.

“Seth Freedman” adını kullanan bir başka ajan ise muhabir kılığına bürünerek taciz mağduru kadınlarla röportajlar yaptı, bilgi topladı ve her şeyi doğrudan Weinstein’a servis etti.

Bu olaylar sıradan birer iddia değil, Black Cube’ün tüm faaliyetleri tamamen doğrulandı.

Skandal patlak verip Ronan Farrow’un o Pulitzer ödüllü araştırması The New Yorker’da yayımlandığında, şirketin koruyucu duvarları yıkıldı.

Tam bu noktada, skandalın arkasındaki küresel elit ağının en karanlık halkası da deşifre oldu.

Şirketin danışma kurulu üyesi olan Prof. Asher Tishler, İsrail televizyonuna çıkıp tüm dünyanın gözü önünde “Kadınlara zarar verdiysek üzgünüz, bugün olsa bu işi almazdık.” diyerek bu karanlık ortaklığı açıkça itiraf etmek zorunda kaldı.

Bu itirafı yapan Asher Tishler, sıradan bir profesör değil; yüzyılın en büyük küresel şantaj ve fuhuş ağının mimarı olan, hapishanede şüpheli bir şekilde ölen Jeffrey Epstein’ın en yakın dostlarından ve uzun yıllar birlikte çalışmış iş ortaklarından biriydi.

Trump için de çalıştığı ortaya çıkan Black Cube’ün tepe yönetimindeki bu isim ile Epstein arasındaki yakın ilişki ve ortaklık bağları, şirketin sadece ticari bir istihbarat firması olmadığını, küresel güç elitlerinin kirli sırlarını koruyan sinsi bir şantaj ve koruma kalkanı olduğunu da tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyordu.

Weinstein’dan alınan kanlı paralar daha sonra mağdur kuruluşlarına bağışlandı ama geride kalan güvensizlik tortusu asla silinmedi.

2. Başkent Koridorlarında İtibar Suikastı

2017 ve 2018 yıllarında operasyonun rotası bu kez Washington D.C.’ye, yani doğrudan siyasetin kalbine döndü.

Dönemin ABD Başkanı Donald Trump’a yakın siyasi çevreler, Obama döneminde imzalanan tarihi İran nükleer anlaşmasını tamamen baltalamak istiyordu.

Anlaşmayı yırtıp atmak kolaydı ama bunu kamuoyuna meşrulaştırmak gerekiyordu. Bunun için yine aynı adresle iş birliği yaptılar.

Hedefte, anlaşmanın mimarları olan üst düzey diplomatlar Ben Rhodes ve Colin Kahl vardı.

Şirket bu isimleri yıpratmak için “Shell Productions” adında uydurma bir film yapım şirketi kurdu.

Paravan şirket kimliğiyle diplomatların ailelerine hatta Colin Kahl’ın eşine kadar ulaştılar. Sinsi e-postalarla ve sahte tekliflerle aile mahremiyetinin sınırlarını zorladılar.

Amaç, anlaşmayı imzalayan bu bürokratların hayatlarında bir açık bulup itibar suikastı düzenlemekti.

Nitekim Trump anlaşmadan çekildi. ABD Kongresi resmi soruşturma açıp belge talep ettiğinde ise karşılarında yine İsrail’in cevaplamadığı aşılmaz bir gizlilik duvarı buldular.

3. Sandık Başındaki Gizli El ve Rehin Alınan İradeler

Bir savaş fotoğrafçısı olarak seçim meydanlarındaki dezenformasyon kampanyalarını çok gördüm ama Macaristan’da tüm dünyanın tanık olduğu süreç, siber dünyanın bir demokrasiyi nasıl rehin alabileceğinin en net kanıtıydı.

Başbakan Viktor Orbán’ın iktidarını korumak istediği 2018 ve 2022 seçimlerinde, sahne arkasındaki ipleri yine Black Cube örgütü göğüsledi.

2018’de sivil toplum liderleri, lüks restoranlarda sahte kimlikli ajanlar tarafından ağırlandı. Karşılarındakinin kim olduğunu bilmeyen bu muhalif isimlerin konuşmaları gizlice kaydedildi.

Orbán, seçim meydanlarında bu ses kayıtlarını sallayarak “Soros’un adamları ülkemizi ele geçiriyor” propagandası yaptı ve seçimi kazandı.

2022’de ise oyun daha da büyüdü; Reuters ve LinkedIn’in iç soruşturmalarıyla kanıtlandığı üzere, şirket LinkedIn üzerinden sahte iş ilanları açtı.

12 muhalif gazeteci ve aktivist gizli kameralarla mülakat tuzaklarına çekilip sinsice kaydedildi.

Bu montajlı ve cımbızlanmış kayıtlar, seçimden önceki iki hafta boyunca hükümet medyasında sürekli yayımlandı.

İnsanlar sandığa ne izlediklerini bilmeden gitti ve buna seçim dediler!

4. Başbakanın Cebindeki Casus: Pegasus Kuşatması

İspanya’da yaşananlar, bu tehdidin sadece aktivistlerle sınırlı kalmadığını, bir ülkenin ulusal güvenliğini nasıl felç edebileceğini gösterdi. 2020 ve 2021 yılları arasında İspanya Başbakanı Pedro Sánchez ve Savunma Bakanı Margarita Robles’ın telefonları, hiçbir iz bırakmayan “Pegasus” casus yazılımıyla hedef alındı.

İspanya Ulusal Mahkemesi belgelerine göre, Başbakanın telefonu tam 5 kez hacklendi ve içerisinden 2,5 gigabayt veri çalındı.

Bu, devletin en gizli yazışmalarının, fotoğraflarının ve stratejilerinin yabancı bir gücün eline geçmesi demekti.

EU Alive dergisinin Nisan 2026 tarihli raporu, bu siber takibin Yunanistan ve Kıbrıs ayaklarıyla paralel bir stratejiyle yürütüldüğünü ortaya koydu.

Ancak İspanya’da açılan dava, İsrail devletinin uluslararası hukuki talepleri ve mahkeme mektuplarını ısrarla yanıtsız bırakması nedeniyle Ocak 2026’da ikinci kez askıya alındı. Hukuk, bir devletin koruma kalkanına çarparak durdu.

5. Avrupa’nın Göbeğinde Egemenlik Suikastı

Avrupa Birliği’nin tam kalbinde, Yunanistan, Kıbrıs ve Slovenya ayaklarında yürütülen siber operasyonlar, uluslararası sistemin bu yeni tehdit karşısında ne kadar aciz olduğunu gözler önüne serdi.

Yunanistan’da ana muhalefet lideri Nikos Androulakis dahil 87 siyasetçi ve gazeteci “Predator” yazılımıyla adım adım izlendi.

Slovenya’da ise durum çok daha sıcaktı.

Seçimlerden hemen önce Başbakan Robert Golob, bu yapıların ülkeye sızdığını bizzat kamuoyuna duyurdu.

Durumu Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen’e yazarak, “Egemenliğimize ve demokrasimize doğrudan bir saldırı var” dedi.

Avrupa Parlamentosu raporlar hazırladı, öneriler sundu ama günün sonunda ne oldu biliyor musunuz? Hiçbir şey.

Avrupa Birliği, kendi üye ülkelerindeki bu açık egemenlik ihlallerine karşı bugüne kadar tek bir resmi yaptırım kararı bile uygulayamadı.

6. Yargıyı Teslim Alma Girişimi ve Suçüstü Sahnesi

Tüm bu operasyonlar içinde sistemin suçüstü yakalandığı ve maskesinin tamamen düştüğü tek bir yer oldu: Romanya. 2016 yılında, ülkenin en güçlü ve tavizsiz yolsuzlukla mücadele savcısı hedef tahtasına oturtuldu.

Amaç, savcı üzerinde psikolojik baskı kurmak, onu tehdit etmek ve yürüttüğü büyük yolsuzluk dosyalarından el çektirmekti.

Ancak bu kez evdeki hesap çarşıya uymadı.

Romanya emniyeti ve yargısı operasyonu deşifre etti.

Savcıyı yıldırmaya çalışan bir Black Cube çalışanı Romanya’da yakalandı, mahkeme önüne çıkarıldı ve kesinleşmiş hapis cezasına çarptırıldı.

Bu dava, parayı veren herkesin adaleti bir oyuncak gibi yönlendiremeyeceğinin, bu karanlık yapının da hukuka toslayabileceğinin tek somut ve cezai belgesi olarak tarihe geçti.

Türkiye’deki Metodik Benzerlikler ve Aynı Kalıp

Analiz Kaynakları: Reuters, Bloomberg, Foreign Policy, Soufan Center

Burada büyük ve net bir şerh düşmek, gazetecilik ahlakının gereğidir: Bu istihbarat şirketinin Türkiye’de doğrudan bir operasyon yürüttüğüne dair elimde belgelenmiş bir kanıt veya dosya bulunmamaktadır. Ancak bir savaş fotoğrafçısının tecrübesi bana şunu söylüyor: Dünyanın farklı ülkelerinde sahnelenen o kirli tiyatronun yol haritası ile bugün Türkiye’de yaşanan siyasi gelişmeler arasında sarsıcı bir metodolojik benzerlik var.

Siyasi Sahnenin Yeniden Tasarlanması (2023 – 2026)

Muhalefetin Sandık Başarısı: 2023 sonunda CHP genel başkanlığına seçilen Özgür Özel liderliğindeki muhalefet, 2024 yerel seçimlerinde tarihi bir başarı elde ederek onlarca yıl sonra sandıktan birinci parti olarak çıktı. Muhalefet, yeniden seçim kazanma formülünü bulmuş gibi görünüyordu.

En Güçlü Rakibin Elenmesi: 2028 yılındaki cumhurbaşkanlığı seçiminin en güçlü potansiyel adayı olarak gösterilen İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu, 2025 yılında yargı kararıyla hapis cezası alarak oyun planının dışına itildi.

Mahkeme Eliyle Gelen Değişim (21 Mayıs 2026): Bir Ankara mahkemesi, Özgür Özel’in seçildiği tarihi kurultayı iptal etti. Anayasa hukukçularının “hukuki dayanaktan tamamen yoksun” olarak nitelendirdiği bir kararla, partinin başına 13 yılda 13 seçim kaybetmiş olan eski lider Kemal Kılıçdaroğlu iade edildi.

Genel Merkezde Biber Gazı (24-30 Mayıs 2026): Mahkeme kararının ardından çevik kuvvet polisleri biber gazı kullanarak CHP Genel Merkezi’ne girdi ve seçilmiş yönetimi binadan çıkardı.

Hemen ardından Kılıçdaroğlu, parti içi rakiplerinin araçlarını “Satılık Haram Araç” afişleriyle sergiledi; ancak o araçların kendi döneminde alındığı ortaya çıkınca büyük bir iç kaos ve itibar kaybı yaşandı. Muhalefet tamamen donduruldu ve kendi içine gömüldü.

Dünyadaki Kalıplar Türkiye’ye Ne Anlatıyor?

Amerikan Foreign Policy dergisi (28 Mayıs 2026) bu durumu şu çarpıcı cümleyle özetledi: “Erdoğan muhalefeti kapatmak yerine çok daha zekice bir şey yaptı; onu kendi amaçları için kullanılabilir hale getirdi. Muhalefet artık parlamentoda var olacak, demokrasinin işlediğini gösterecek ama asla gerçek bir tehdit oluşturamayacak.”

Bu analiz, yukarıda anlattığımız küresel operasyonlarla birebir örtüşüyor:

Macaristan’da seçim kazanma potansiyeli olan aktörler sahte kimlikler ve sızdırılan gizli kayıtlarla itibarsızlaştırılmıştı; Türkiye’de ise bu durum doğrudan yargı kararları kgerekçesiyle ve polis müdahalesiyle yapıldı.

Araçlar farklı ancak muhalefeti içten felç etme yöntemi aynı…

Romanya’da yolsuzlukla mücadele eden savcılar hedef alınarak hukuk bir silah olarak kullanılmıştı, Türkiye’de ise anayasa ilkelerini hiçe sayan mahkeme kararlarıyla siyaset sahnesi yeniden dizayn edildi.

Masadaki Büyük Hesap

Bu siyasi mühendisliğin arkasındaki asıl amaç, sadece parti içi bir koltuk değişimi değil. Uluslararası ekonomi ve siyaset basınının (Bloomberg ve Soufan Center, Haziran 2026) dikkat çektiği üzere: Önümüzdeki günlerde Meclis’e getirilmesi planlanan anayasa değişikliği için iktidar bloğuna gereken 35 ek oy, tam da bu mahkeme kararıyla koltuğuna dönen Kılıçdaroğlu’nun yanındaki 27 milletvekili ve çevresinden rahatlıkla sağlanabilir. Hedef muhalefeti tamamen yok etmek değil; onu iktidarın ömrünü uzatacak bir aparata dönüştürmektir…

Gözleri Açık Tutma Zamanı

Geçmişte maruz kaldığımız hain FETÖ kumpaslarının o karanlık hücrelerinde geçen yılların, verilen o 12 idamlık hukuk mücadelemin ve çatışma bölgelerinde geçirdiğim otuz yılı yan yana koyduğumda bana ömrümün öğrettiği tek bir şey var: En büyük tehlikeler, kitlelerin “bize kadar uzanmaz” dediği o koyu ve sessiz anlarda gelir…

Black Cube ve türevleri kurşun sıkmıyor, bomba patlatmıyor.

Fakat doğru bütçe ve doğru hedefle, kitlelerin iradesini çalabiliyor, başbakanları dinleyebiliyor, gazetecileri susturabiliyor ve yargıyı diz çöktürebiliyor. Küresel güç dengeleri ve devlet korumaları, bu yapıların hesap vermesini neredeyse imkânsız kılıyor.

Bir savaş fotoğrafçısının ve gazetecinin tek bir misyonu vardır: Perde arkasında dönen oyunu, henüz kimse fark etmemişken olduğu gibi kadraja almak ve tarihe not düşmek. Görünmez silahlar, ancak sizi vurana kadar görünmez kalır. Bu yazı, o kurşun bizi vurmadan önce, gözlerinizi açık tutmanız için yazıldı.

KAYNAKÇA:

Uluslararası Basın: Reuters · Bloomberg (2 Haziran 2026) · Foreign Policy (28 Mayıs 2026) · Soufan Center (3 Haziran 2026) · The New Yorker (Ronan Farrow) · The Guardian / The Observer · Politico · NPR · Times of Israel · Euronews.

Resmi Belgeler ve Raporlar: İspanya Ulusal Mahkemesi Gerekçeli Kararları · ABD Kongresi Resmi İstihbarat Soruşturması Tutanakları · AB Parlamentosu Pegasus ve Predator Araştırma Raporu · Institude Turkey Haftalık Bülteni (25 Mayıs 2026).

Literatür: Barry Meier, Spooked: The Secret Rise of Private Spies (2021) · LinkedIn / Cyberwarcon Siber Güvenlik Konferansı Verileri.

Önemli Yasal Not: Black Cube şirketi tüm bu operasyonel iddiaları reddetmiş veya yanıtsız bırakmıştır. İsrail devleti uluslararası mahkemelerin hukuki yardım taleplerine yanıt vermemiştir. Bu makaledeki tüm veriler açık kaynaklardan ve resmi mahkeme kayıtlarından derlenmiş olup Türkiye’ye yönelik doğrudan bir Black Cube operasyonuna dair belgelenmiş bir kanıt bulunmadığı metin içinde açıkça belirtilmiştir. Sadece metodolojik bir karşılaştırma yapılmıştır.

Ali Özoğlu

Savaş Fotoğrafçısı

14 Haziran 2026

Sahte Tarihin Rum Mezarlığındaki Sonu ve Devlet Adına Pazarlanan bir Hafıza Tahrifatı

Bu yazı bir mezar yazısı değildir.
Bu yazı bir aileye saldırı da değildir.

Bu yazı; anayasal laikliğe aykırı biçimde kamusal alanda üretilmiş ve yıllarca korunmuş
bir tarih suistimalinin kayda geçirilmesidir.

Ve evet, bu kayıt bazılarını rahatsız edecektir.
Çünkü bu metin bir iddiayı değil, artık savunulamaz hale gelmiş bir anlatının sonunu ilan eder.

Devletin Gölgesinde Oynanan Tiyatro: Kullanışlı Düşmanlık

Papa Eftim ve ailesi yıllardır kendini şu pozisyona yerleştirdi:
“Türk’ten daha Türk”,
“Fener’e karşı milli set”,
“Devletin yanında duran kilise”.

Bu söylem uzun süre iş gördü.
Çünkü Fener Rum Patrikhanesinin tarihsel ve siyasal bagajı ağır kirlidir.
Ve bu ağırlık, sahte bir karşıt figür üzerinden perdelemeye çok uygundur.

Ama bugün artık şu netleşmiştir:

Papa Eftim anlatısı, Fener’le gerçek bir hesaplaşma üretmedi. Sadece meseleyi kişiselleştirerek bulanıklaştırdı.

Gerçek sorunlar konuşulmadı.
Yapısal imtiyazlar tartışılmadı.
Mülkiyet, temsil ve laiklik başlıkları bilinçli biçimde ertelendi.

Bunun yerine ne yapıldı?

Bir kişi, bir aile ve bir mezar üzerinden “milli refleks” üretildi.

Türk oğlu Türk’üz Diyen Diller, Bedeni Rum’a Teslim Eden Eller

Papa Eftim’in mezarının Rum Ortodoks Mezarlığı’nda bulunması, tek başına ele alındığında “kişisel tercih” denilerek geçiştirilebilir.

Ama mesele burada bitmiyor.
Çünkü bu bir istisna değildir.

Papa Eftim’le birlikte, ailesinden vefat eden çocuklar da aynı Rum Ortodoks Mezarlığı’na defnedilmiştir.

Üstelik bu definler;

• kendiliğinden olmamış,
• idari süreçler işletilmiş,
• devlet makamlarından açıkça izin ve destek talep edilmiştir.

Bu noktadan sonra artık şunu söylemek zorundayız:

Bu, bireysel bir tercih değil süreklilik arz eden ailesel bir kimlik inşasıdır.

Ve bu tercih, kamuoyuna anlatılan “kopuş”, “ayrılık” ve “alternatif cemaat” söylemiyle asla örtüşmüyor.

Toprak yalan söylemez.
İnsan söyler.

Cemaatsiz Patrik, Topraksız Kilise

Ezber cevap bellidir: “Mezarlık dini gelenektir.”

Evet.
Ama hangi geleneğin?

Eğer Papa Eftim ve ailesi gerçekten;

• Fener’le bağını koparmış,
• Rum Ortodoksluğunu reddetmiş,
• “Türk Ortodoksluğu” adıyla ayrı ve yaşayan bir cemaat kurmuş olsaydı, en azından şu olurdu:

• o anlatının bir mezarlığı,
• bir defin alanı,
• sembolik de olsa bir toprağı.

Bütün bunlar varmı? Yok.

Çünkü ortada yaşayan bir inanç sistemi yok, siyasi ihtiyaçlara göre dolaşıma sokulmuş bir söylem var.

Ve toprak, duruma göre politik anlatılara biat etmez.

Ata’nın İmzasıyla Sahte Çek Yazmak: Nutuk’ta Olmayan Cümle!

Papa Eftim’in mezar taşında yer alan ve Mustafa Kemal Atatürk’e atfedilen “Bu memlekete bir ordu kadar hizmet etmiştir” cümlesi;

• Nutuk’ta yok,
• TBMM zabıtlarında yok,
• Resmi arşivlerde yok.

Bu söz, yalnızca aile anlatılarında var.

Ve bu sözün bir mezar taşına kazınması, masum bir övgü değildir.

Bu, Atatürk’ün adını ve Türk devletini belgesiz bir hikâyeye açık çek gibi kefil yapmaktır.

Kamusal alanda sergilenen bir mezar taşı, özel bir hatıra değildir.
Okunur. Tekrar edilir.
Sessizce “doğru” kabul edilir.
İşte milli hafıza tam da böyle tahrif edilir ve sahte bir tarih yaratılır.

Miras Yedi Torunların Denetimsiz Saltanatı

Bu anlatı geçmişte kalmış değil.
Bugün torunlar üzerinden güncellenmektedir.

Papa Eftim’in torunları;

• kilise temsilcisi sıfatıyla,
• dini kimlik adına,
• siyasal içerikli açıklamalar yapıyorlar.

Bir yandan “Türk Ortodoks” mirasıyla milli dile yaslanılırken diğer yandan Rum Ortodoks geleneğinin uluslararası söylemi kullanılıyor (Papa Eftim’in Athenagoras’a, “cihan (ekümenik) patriği” övgüleri dizdiğini unutmayın.).

Bu bir kültürel çoğulluk değildir.

Bu; denetlenmeyen, muğlak ve çift yönlü bir temsil iddiasıdır.

Ve tam da bu yüzden anayasal bir meseledir.

Cübbeli Siyasetin Dokunulmazlığı: Laiklik Anıtkabirde mi Kaldı?

Mustafa Kemal’in laiklik anlayışı bir yorum değildir.
1924’ten 1937’ye uzanan açık ve yazılı bir kurucu devrimlerin tercihtir.

Bu tercih şunu söyler:

• Dini cemaatler siyasal temsil makamı değildir.
• Hiçbir inanç grubu “milli irade” adına konuşamaz.
• Devlet, dini figürler üzerinden meşruiyet üretmez.

Bugün kilise temsilcisi sıfatıyla siyasal konuşmalar yapılabiliyorsa burada sorun “kim konuştu” değil,
konuşanların neden durdurulmadığıdır.

Sadakat Değil, Araçsallaştırma: En Büyük İhanet

Atatürk’ün hiç söylemediği bir söz mezar taşına kazınırken, aynı anda onun en temel devrimlerinden biri fiilen askıya alınmaktadır.

Atatürk’ün adı kullanılıyor ama laiklik yok sayılıyor.

Fotoğrafı binalarını boydan boya kaplıyor ama ilkeleri görmezden geliniyor.

Bu, bir bağlılık değildir.
Bu, Mustafa Kemal’i araçsallaştırmaktır.

SON SÖZ: Milli Onur İçin O Yazı Silinmelidir

Bu yazı mezarlara saldırmak için yazılmadı.
Bu yazı ölülerle kavga etmez.

Ama şunu açıkça söylüyoruz:

• Atatürk’ün söylemediği bir söz kamusal alanda tutulamaz.
• Çifte kimlikli temsil laikliğe aykırıdır.
• Sahte karşıtlıklar, gerçek hesaplaşmaların yerini tutamaz.

Toprak doğruyu söyler.
Taş bazen yalanı taşır.

Cumhuriyet, taşı değil belgeyi, efsaneleri değil ilkeleri esas almak zorundadır.

Ve evet,

Atatürk’e ait olmayan o cümle, Rum Ortodoks mezarlığında bulunan o mezar taşında yani kamusal alanda tutulamaz.

Tutulmamalıdır ve silinmelidir.

Bu bir intikam çağrısı değil.
Bu milli hafızaya ve milli onura bir kayıt düşmedir.

Ve bu kayıt artık isteseniz de silinemez.

Dip Not ve Önemli Hatırlatma:

1924-1937 kurucu laiklik anlayışı şunu söyler:

• Devlet, dini kimlikleri siyasi temsil makamı olarak tanımaz.
• Dini unvanlar, siyasal veya kamusal temsil yetkisi üretemez.
• Hiçbir kişi ya da yapı, “inancım adına” gerekçesiyle konuşarak devlet alanında meşruiyet devşiremez.

Çifte kimlikli temsil tam olarak bunu delmeye çalışır:

• Bir yandan “ben sıradan bir vakıf yöneticisiyim” der,
• Öte yandan “ben bir kiliseyi, bir geleneği, hatta tarihsel bir misyonu temsil ediyorum” algısı yaratır ve laiklik ilkesini delik deşik eder.

Kaynaklar

• TBMM Zabıt Ceridesi, 1920–1938
• Mustafa Kemal Atatürk, Nutuk, TTK Yayınları
• Teoman Ergene (Papa Eftim), ilgili eser
• Vakıflar Genel Müdürlüğü azınlık vakıfları kayıtları
• Rum Ortodoks cemaat mezarlıkları resmi defin kayıtları
• Erik Zürcher, Turkey: A Modern History
• Baskın Oran, Türkiye’de Azınlıklar
• Bernard Lewis, The Emergence of Modern Turkey

Veli Küçük, 2004 yılında, Riyad’da yayımlanan “El-Riyad” gazetesindeki bir habere konu oldu. Haberde kendisinden “Şimon Peres’i ifşa eden Türk general” olarak bahsedildi.

Gazete, General’in sık sık Kuzey Irak’a gidip geldiğini, bölgeyi iyi tanıdığını, İsrail’in planlarını iyi bildiğini yazıyordu. Habere göre Veli Küçük, İsrail’in bölgede Yahudi ve Kürt devletleri kurmak istediğini, Arapları bölgeden kovacağını düşünüyordu.

Şimon Peres’in 2010 yılına kadar Büyük İsrail’i kuramazsak felakete uğrarız dediğini de ifşa eden Küçük, mükâfat olarak 2008 yılında tutuklandı.

Şimdilerde siyasî iktidar ortağının hem Esad’ın devrilmesinde rol alıp hem TRÇ’yi uydurması gibi o zaman da Erdoğan güya İsrail’e “one minute” çekiyor ve bir yandan da Türk ulusalcılar Ergenekon kumpaslarıyla tutuklanıyordu.

2002 yılının Mart ayında Kıbrıs Rum bandıralı Northern Access gemisiyle 2006 yılında İsrail-Rum gemisinin ortak sondaj yaptığı bölgeden uzaklaştırılmasını sağlayan amiraller ve albaylar hep beraber Hasdal’a götürüldüler.

Ödül vermeye değil, tutuklamaya…

Ne tesadüf, burada da karşımıza İsrail çıkıyor.

İsrail, sözde Kürt devletinin hamisidir. Amacı gerçekte bir Kürt devleti kurmak da değildir, hastalıklı bir şekilde bağlı olduğu vadedilmiş toprakları elde etmektir.

Peres’in işaret ettiği 2010’un üzerinden 15 yıl geçti.

İsrail henüz bir felaket yaşamadı ama her gün, her saat on binlerce masum insana felaket yaşatmaya devam ediyor.

Türkiye’den savaşarak bir karış toprak alamaz ama…

Türk ordusuna düşman olanlar sayesinde ağzından salyalar akıtmaya devam ediyor.

Orkun Özeller neden içeridedir?

MOSSAD-Barzani ilişkisini yazan Uğur Mumcu neden katledildiyse ondan içeridedir.

Veli Küçük, amiraller, albaylar, teğmenler neden içeri girdiyse ondan içeridedir.

Mesele Bahçeli filan değildir.

Şaşkın bakkal misali yanlış şeyleri tartanlar, kerameti kendilerinden bilip gövde gösterisi yapmasınlar.

Hayatını siyasetçiler önünde el bağlayarak, iki büklüm gezerek, güce taparak geçirenlere ve Türk milliyetçiliğini ihaleye fesat karıştırmak, tetikçilik yaparak oraya buraya sıkmak olarak anlamayı seçenlere saygı duyamayız.

Özeller de niceleri gibi içeri nasıl girdiyse öyle çıkar.

Mezara ve hapse girmek ancak korkaklara ibret olur.

Bunlar Mustafa Kemal’in askerleri için vız gelir.

Öyleyse kaçarı yok. Ali Özoğlu’nun sözüyle bitirelim (ve bitmek, Türkçede aynı zamanda başlamaktır!):

“Savaşı Mustafa Kemal kazanacak!”

Basın ve medyada bazen şöyle haberler görürdük: “Kemalist bir örgüt ortaya çıkarıldı. Dehşet verici belgeler ele geçirildi. Kemalistler 150 binlikler listesi hazırlamışlar!”

Nur topu gibi son skandalımız olan diploma vb. sahtekârlıkların akla getirdiği ise şu soru oluyor: 150 bin kişi az değil mi?

Hep söyleriz, cumhuriyeti tersten anlıyorlar. Onlara göre cumhuriyet, halkın kendi kendini yönetmesi değil, halkın kendi başının çaresine bakmasıdır. Köylü çocuğunun öğretmen, doktor olması değil, sahtekârlık yöntemleriyle sözde saygın kişiler olmasıdır. Sözde dini gerekçeler içine gizlenen riyakârlıkla kolay ve ahlâksızca olana koşmaktır.

Benliğine bilgi ve ahlâk yüklenmemiş bireyler, cumhuriyet toplumu olamazlar. Saltanatı ululayanlar, köleliğe başkaldıranları aşağılayanlar, milletin vergisinin nereye gittiğinin sorulmasını baba mirasıymş gibi ayıp sayıp biraz para kazanan iş adamlarına anında çökenler, cumhuriyet yöneticisi veya vatandaşı olamazlar.

Cumhuriyet bilhassa kimsesizlerin kimsesidir ve laiklik, adam olmaktır.

Bu iki şeyi öğretemeyen sistemden Kemalist değil, uzlaşmacı çıktı. Milliyetçi değil, saltanatçı çıktı.

Sabh durakta otobüs beklerken vurulan profesör katledildi, onun yerine diploması gerçek ama aklı ve nezaketi kıt profesörler çıktı.

Hükümeti protesto eden gençlere bin dereden su getirip sahip çıkmadınız, teröristbaşı neredeyse içeriden çıktı.

Özgürlüğe sahip çıkmadınız, başı boş kaldınız. Okuyanlara, kendini hakikate adayanlara boş gözlerle baktığınız için kör oldunuz. Gözün kıymetini bilmeyen kişi kör olur, kulağın kıymetini bilmeyen kişi sağır olur. Aklın kıymetini bilmeyen kişi cahil olur. Temizi horlayan kirlenir.

Değerli subaylarını, polislerini kumpas davalarıyla içeri atan toplum, torbacı başkomisere kalır. Bir düşün: Yıllarca ne emekler verip akademiden polis olarak çıkıyorsun ve sana baskı uygulayan, telsizden küfür anonsu geçen herif torbacı çıkıyor. Torbacı değilse siyasetin eteğinde olduğu kesindir.

Her alanda, her meslekte bunlar var. Öyleyse gerçek şudur: Ne kadar çok yalancıya, yalakaya, sahtekâra ve haine göz yumarsan o kadar çok cehenneme düşersin. Demek ki dik duranlar, ayakta kaldılar. Devleti ve vatanı, sırtını devlete yaslamadan sevip koruyamayanlar da korkaklık yüküyle devleti yana yatırdılar. Yıkılmamız an meselesi oldu.

Yıkılmayız, evet ama ayakta kalmanın şekilleri vardır. Ayakta kalmak için ödediğiniz bedele göre duruşunuz belirlenir. Saygınlığınızı da bu belirler.

En tehlikeli korkaklık, akla dayanıyormuş gibi görünendir. Aklı maske yapan korkak, zorbalık ve talan düzenini korumak için sürekli argüman üretir. Böylesi, korkaklıktan o kadar ahmak hâle gelmiştir ki bankamatik farelerinin kol gezdiği bir memlekette rahatlarına dokunulmaması karşılığında sözde muhaliflik yaparak dolaylı yoldan iktidara yaranırlar.

İntihar eden gençlerin, annelerin, babaların arkasından dine ya da sorunların çözümüne dair nutuk atanlar, zorbalar eleştirilirken susarlar. Sahte diplomaları konuşmayanlar, e-imza taklidiyle amir olanları patron kabul ederler.

Mış gibi yapanların kuyruğu hep diktir ancak kulakları sağır ve gözleri kördür. Yukarıdan atıp tutanlar, aşırı söylemlerde bulunanlar en samimiyetsizler arasından çıkar. Böylelerinin bir kısmı ise ya ajan olur ya da kusurlarını örtmede dillerini metrelerce uzatırlar. Ahlâksızlıkları o seviyededir ki çok konuşarak örtmek istedikleri adilikleri sayesinde çeneleri kuvvetlenmiştir. O çenenin verdiği öz güvenle masumları ısırmaya çalışanlar, çoktan kendi sonlarını kendi elleriyle kötü yazdılar.

Birbirine yaslanarak memleketi soyanlara bir hatırlatma…

Mustafa Kemal, İngiliz ajanı Noel’in ve Kürtçü Galip’in isyanını destekleyerek Sivas Kongresi’ni dağıtmaya çalışan Damat Ferit’in hükümetindeki Dahiliye Nazırı Adil’e şunu yazmıştı:

“Alçaklar, caniler, hainler! Düşmanlarla millete karşı haince tertiplere girişiyorsunuz. Milletin güç ve iradesini kabul etmekten aciz olduğunuzdan şüphe etmiyordum. Ancak vatan ve millete karşı haince ve boğazlarcasına harekette bulunacağınıza inanmak istemiyordum. Aklınızı başınıza toplayın. Galip Bey ve yardakçıları gibi aptalların verdikleri ahmakça ve asılsız sözlere kapılarak ve Mr. Noel gibi milletimiz ve vatanımız için zararlı olan yabancılara vicdanınızı satarak yaptığınız alçaklıkların milletçe sorulacak hesabını göz önünde bulundurunuz. Güvendiğiniz şahısların ve kuvvetin sonunu öğrendiğiniz zaman kendi sonunuzla karşılaştırmayı unutmayın.”

1919 ruhuyla yaşayanlara selam olsun.

Warren Marik, ABD’nin kontrgerilla uzmanlarından biriydi. Orta Doğu’nun çeşitli bölgelerinde görev yaptı. ABD’nin Irak’taki operasyonlarında dünya kamuoyunu yanlış yönlendirmek üzere Amerikalı PR şirketlerini koordine etti. Kuzey Irak’ta uzun süre görev yaptı ve peşmergeleri eğitti.

51 yaşında emekli olduktan 6 ay sonra Washington Post’un 26 Haziran 1997 tarihli sayısına verdiği bilgilerle tanındı. Marik, CIA Başkan Yardımcısı’nın kod adıyla “Bob Planı” ya da “Bob Operasyonu” olarak bilinen ve 1995 yılına ait başarısız bir operasyonu ifşa ediyordu.

Bu plana göre 20.000 peşmerge, 2000’den fazla Irak Komünist Partisi militanı ve Irak Ulusal Konseyi askeri birleşerek ABD’nin adamı olan Iraklı General Vefik Samarrayi’nin emrine girecek ve Irak’ın Musul-Kerkük garnizonlarına saldırı gerçekleştirecekti.

Bob’un bu operasyon için harcadığı para ise 100 milyon dolardı.

Iraklılar, ülkelerindeki bölücülerle birleşerek kendi ülkelerinin ordusuna saldıracaktı. Emir aldıkları yer ABD’ydi.

Ancak bu ihanetleri hayata geçemedi.

Bir gün “Bob”, Irak Ulusal Kongresi Başkanı Ahmet Çelebi’yi arayarak “Bize müsaade!” dedi. Çelebi’nin titreyen sesiyle sorduğu “Biz ne olacağız?” sorusuna “Siz başınızın çaresine bakın.” diye karşılık vererek 100 milyon dolarla birlikte hainleri tarihin çöplüğüne gönderdi.

Modern “çelebi”lerde bir tuhaflık var!

Konumuza dönelim.

CIA’nın yetiştirdiği 7500 peşmerge topukladı, Çekiç Güç sona erdi.

Amerikalılar bu operasyonun başarısızlığa uğramasından Türk ordusunu sorumlu tutuyordu. Zaten bir süredir CIA ve Amerikan ordusu çevresindeki yayınlarda TSK’ye dair rahatsızlıklar dile getiriliyor, Türk ordusu ve Türkiye çizmeyi aşmakla itham ediliyordu.

Bob, Türk Silahlı Kuvvetlerine “Bu operasyonu sen sızdırdın.” diye parmak salladı. Her hain, efendisinin parmak sallamasını bir emir telakki ederek patileri üstünde dikilir.

Pavlov’un köpeğinden daha fazla şartlandırılmış oldukları için komuta hazır bekleyen hainler harekete geçirildi.

4 Mart 1995, Bob Operasyonu’nun hayata geçirilmesi beklenen tarihti. 12 Mart 1995 gecesi İstanbul’un Gazi Mahallesi’nde cemevi ve kahvehane tarandı. Batılı basın ve medya, olayları “iç savaş” propagandasıyla sundu.

Olaylar boyunca 22 vatandaşımız hayatını kaybetti.

15 Mart 1995’te İçişleri Bakanlığı tarafından Bakanlar Kurulu’na bir rapor sunuldu. Gazi Olayları’nın arkasında yabancı gizli istihbarat servislerinin varlığına dikkat çekildi. Her ne kadar raporda adı verilmese de bahsedilen örgüt CIA’dır.

Gazi Olayları sırasında Emniyet Genel Müdürü Mehmet Ağar’dı. Bu görevi yürüttüğü günlerde “Hizbullah’ı yakalamak fayda sağlamaz.” türünden açıklamaları kayda geçen Ağar, çok başarılı olduğundan olsa gerek daha sonra İçişleri Bakanı oldu.

Cezaevine girdiği zaman koğuşuna Fetullah Gülen’in fotoğrafını asmasıyla biliniyor.

Gazi Olayları’ndan hemen önce ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Richard Holbrooke, Türkiye’yi Çelik Harekatı’nı bahane ederek şöyle uyarmıştı:

“Kuzey Irak sınırına asker yığıyorsunuz. Önümüzdeki günlerde terör olaylarının artma ihtimali var. Oraya yapacağınız bir harekatta dikkatli olmanızı tavsiye ederim. Ayrıca Çekiç Güç’le ilgili önümüzdeki günlerde herhangi bir engel çıkarmayacağınızı umarım.”

Holbrooke’tan başka birçok diplomat ve asker, Türk ordusunu doğrudan ya da dolaylı yollarla uyarıp tehdit ediyordu.

Sabah gazetesinde ABD’nin borazanlığını yapan Cengiz Çandar gibiler de bu tehditleri dolaylı yollardan köşelerine taşıyorlardı.

Aradan yıllar geçti.

Devlet görevlilerinin vazifelerine ihanet etmelerinin yol açtığı yıkımı ve vatan hainlerinin devlet kurumlarına sızmalarının yıkıcı etkilerini gördük.

Ergenekon ve Balyoz kumpasları gerçekleşti.

Aynı borazanlar, aynı yerden çalındı.

Aynı hainler, aynı sesi duyunca pati üstünde dikildiler.

Türkiye Cumhuriyeti’nin başsavcılık makamları, CIA’nın Türkiye’ye karşı operasyonlarını temizleme merkezi gibi kullanıldı.

Bu tip temizleme operasyonları, Mustafa Kemal’in askerlerine yıkılmak isteniyordu.

Ve o günlerde Ali Özoğlu, Silivri Cephesi’nde mücadele verirken Gazi Olayları’yla ilgili İçişleri Bakanlığı’nın raporunun mahkemeye getirilmesini istedi.

Mahkeme, Gazi Olayları’yla ilgili raporun Gazi Olayları’yla ilgili bir davaya dahil olamayacağına karar vererek Özoğlu’nun talebini reddetti.

Türkiye’nin bağırsaklarını temizleme yalanıyla kamuoyunu aldatmaya çalışanlar, Özoğlu’nun bağırsaklardaki parazitlere dair hiçbir talebine olumlu karşılık vermediler, veremediler.

Aynı sözde mahkeme, CIA’nın Türkiye İstasyon Şefi James Jeffre’ye verilen 400 milyon doların Cengiz Çandar, Nazlı Ilıcak, Tamer Korkmaz, Ahmet Altan ve daha nicelerine gittiğine dair araştırma yapılması isteğini reddetti.

Bugünlere geldik.

Bugünlere böyle geldik.

Bugünlere hafızamızın zayıflığı, idrakimizin yamultulması sebebiyle geldik.

ABD’lilerin 90’lı yıllar boyunca Türkiye’ye akıl vermeye çalışmasını, Türkiye’ye rota çizmesini, Kürtçülük ve İslamcılıkla ilgili söylemlerini hainler olduğu gibi kabul etti; sözde muhalefet ise ya hiç haberdar olamadı ya da unuttu gitti.

Şimdi memlekette siyasi iktidar tarafından ortaya konan siyaset, senaryosu ABD’de yazılmış ve planlaması ABD’de yapılmış siyasettir.

Türkiye’nin güçlenmesi, kalkınması, terörsüz Türkiye…

Batılı emperyalistler hiçbir zaman Türklerin refahını düşünmemişlerdir.

Bu yüzdendir ki Türkiye’deki reform hareketleri daima hatalı ve abartılı bir şekilde Batı’ya mâl edilmiş, Türkiye’de ileriye gitmek isteyenlerle geri dönmek isteyenlerin savaşına hep başka başka isimler konmuştur.

İleride bunları da yazacağız.

Ancak bugün unutmadığımızı hatırlatmak istedik.

Dünya tarihinde “ütopik imparatorluk” olarak adlandırabileceğimiz iki imparatorluk vardır: Roma İmparatorluğu ve Osmanlı İmparatorluğu.

Bu imparatorlukların her ikisi de hangi toplum tarafından kurulursa kurulsun imparatorluk safhasına geldiği zaman ulus devlet niteliği taşıdığı söylenemez. Birçok toplum bu imparatorlukların tebaası olmuş ve bu imparatorlukları kuranlar da bu toplumlarla etkileşim içine girmişlerdir.

Doğu Roma, Fener Kilisesi’nin de faaliyetleri neticesinde ne kadar milli bir kimlik kazandıysa o kadar hızlı bir şekilde küçüldü. Fener papazlarının sözde ekümenik hırsları yüzünden çok kan döküldü. İstanbul’da bile bu kiliseye karşı itaat, aslında o zamanın kabadayılarını kullanmasını bilen papazların yarattığı korku nedeniyledir. İstanbul’un fethini kolaylaştıran noktalardan birisi bu halk ve kilise arasındaki uçurumdur. Katoliklerin yaptıkları da bilindiği üzere başka bir etkendir.

Osmanlı İmparatorluğu da üç kıtaya yayıldı. Birçok toplumu tebaa yaptı. İmparatorluk safhasında milli görünüm taşımaktan uzaklaştı. İmparatorluk olma açısından bu, normaldi. Binlerce defa tekrarlanarak yazılan nedenlerle de zamanı gelince geriledi ve yıkıldı.

Konumuz aslında imparatorluklar olmadığından derine inmeyeceğiz.

Konumuz emperyalizmdir.

İmparatorlukların yayılması, tarih boyunca birçok nedene dayandırıldı. Manevi açıdan bakacak olursak kutsal sebepler öne sürüldü. Tanrı’nın verdiği görevi yerine getirdiği iddiasıyla birçok muzaffer komutan bir kıtadan bir kıtaya ordular sürdü. Birçok ülkeler fethedildi. Hemen her fetih aynı zamanda birer yıkımdır. Ardından yapma süreci başlasa bile her güzel şeyin bir sonu olacağından büyümenin de bir sonu vardır ki milletler için sondan sonrası felakete giden bir sürece dönüşebilir.

Emperyalist bir ülkenin durumu, güneşin durumuna benzer. Çekirdeğindeki termonükleer reaksiyonların yarattığı müthiş bir enerjiye sahip olan güneş, büyüdükçe büyür ama zamanı gelince sönecek; ardından küçülecektir. Bu, yok oluştur.

Kişilerin ve grupların kutsaliyet giysileri giydirilmiş sözde meşru hedeflerinin altında yatan ihtiras, milletlerin enerjisini boşa harcatan sahte bir saadet yaratır. Büyüdükçe büyüyen sınırların mutlaka bir son noktası vardır. O noktaya gelindikten sonra gerileme başlayacaktır çünkü toplumların yapısı, zirveye çıkılan zamanlarda yozlaşmaya son derece müsaittir. Zirveye çıktığını düşünen bir toplum için, başını kaldırıp karanlık günlerden kurtulma ve yükselme ihtirasını taşıyan bir toplumu görmek zordur.

Osmanlı için en zoru, zannedildiği gibi Hristiyan bir memleketten alışılmadık bir şeyi alıp getirmek değildi. En zor şey, yıllarca mağlup edilen ve korkutulan toplumların ayağa kalkıp güçlenmeye başladıklarını görmekti.

İvan’ın elçileri Osmanlı padişahının huzurunda, Moskova’dayken Knez’den aldıkları emir nedeniyle diz çökmediler ve saray görevlileri bunu nezaketsizlik sayıp geçtiler. Diğer yandan, Vatikan, Osmanlı’dan daha uzakta olduğu hâlde Rusları keşfetti. Üçüncü Moskova idealinin temeli aşağı yukarı böyle atıldı.

Başarıya takılıp kalmak, körlüğün en tehlikelisini yaratır. Bu hastalığın bugün daha ileri derecede devam ettiğini söylemek mümkündür. Hâlâ birçoğumuz Mohaç’ın dün yapıldığını zannediyoruz. Birçok siyasetçi söz konusu hamaset yapmak olduğunda Macar seferinden dönmüş gibi konuşuyor. Birçok vatandaş, hipersonik füze yapan Rusya’yı birkaç günde vilayet yapacağını zannediyor.

En önemlisi de “Orayı fethederiz, burayı alırız, şunu yok ederiz.” derken buna gerek olup olmadığını ve aslında bunu yapsa bile ileride nasıl bir felakete dönüşebileceğini kimse düşünmüyor.

İmparatorluklar kurulurken yönetenlerin ve yönetenlerin etrafında gezenlerin hayatı güzeldir ama hem mutluluk zamanında hem çöküş zamanında en büyük sıkıntıyı halk çeker.

Cumhuriyetin ne demek olduğunu benimseyememiş, hayatı tezatlarla dolu fikirler ve bu fikirlerin dayandığı sloganlarla geçmiş bir kimse için bu durum çok bir şey ifade etmeyebilir. Vatandaşların özgür ve eşit olmadığı bir ülkede cumhuriyetten söz edilemez. Böyle bir ülke güçlenebilir mi? Evet ama böyle bir ülkede refah içinde yaşayan, aslında küçük bir kitledir. Fetihlerin devamı da bunların çıkarlarına bağlıdır.

İş, hamaset yapmaya geldiğinde dünya üzerindeki birçok tarihçi esip gürler. Birçoğu için fetihler zamanını kutsamak ya da meşrulaştırmak gerçekten çok kolaydır. Gerçekten de tarihi bugünün değerleriyle değerlendirmek yanlış bir şeydir. Gel gelelim şu konuda da yanılıyoruz: “Padişaha ya da krala saygı gösterilirdi çünkü onların Tanrı’nın gölgesi olduğuna inanılırdı.”

Bu, mızrağın ucuna takılmış bir meşruiyettir.

Gerçekte -istisnaları olmakla birlikte- çoğu hükümdar bu tarz gerekçelerle halkın karşısına çıkmasaydı bile yine itaat edilirdi. Çok sayıda askerin tam donanımlı bir şekilde girdiği bir köyden, istenilen vergiyi almadan çıkması düşünülebilir mi?

Eğer bu tip bir meşruluk iddiası olmasaydı, halka değil de küçük bir azınlığa hizmete dayanan zorbalık gizlenemezdi. Bu, gizlenemeyeceği için belki daha çok isyan çıkardı.

Tanrı’nın gölgesi, isyanların sayısını azalttı.

Tanrı’nın gölgesi, kulların sayısını artırdı.

Tanrı’ya kul olanın sayısı, hükümdara kul olanın sayısından daha fazla mıdır?

Tanrı’nın adaletini bir ülkeden öteki ülkeye götürmek iddiasındaki bir hükümdarın ve onun etrafındaki yüksek görevlilerin her fetihten sonra yeni saraylara, yeni konaklara sahip olması, buna karşın hükümdarın ordusuna dahil olanların ödediği bedelle birlikte giderek fakirleşmesi de Tanrı’nın adaletine dahil midir?

Şimdi bu soruyu günümüze getirerek soralım: Yeni ülkelere adil olmayan şartlarda rekabet etmek için savaş açmak derdinde olan bir grup zengin için mi savaşmalı bir ordu?

Şüphe yok ki sebepsiz de olsa savaşmayı, kan dökmeyi sevenler için bu sorunun cevabı istekli bir “evet” olacaktır. Ancak Mustafa Kemal’in “Harp zaruri olmalı.” sözünü görmezden gelip cinayet işlemeye hevesli olanların bir gün kendilerinin de hayatlarının heba olabileceğini düşünmemeleri ilginçtir.

Mesele milletin önüne bir ideal koymaksa “Yurtta sulh, cihanda sulh.” ilkesi en adil ve en gerçek ilkedir.

Cumhuriyetin özünde her güzel günün bir gün bitebileceğini, her şeyde bir kusur olabileceğini, bir yerde mutlaka hata yapılabileceğini, ekonominin yeri geldiğinde sekteye uğrayabileceğini kabul eden ve buna maddi ve manevi hazırlıklı olmasını bilen bir bilgelik vardır. Bu, insanın ve doğanın işleyişine ne uygun olandır. Cumhuriyet, içeride ve dışarıda bilgece bir barışla yaşama idealinin benimsenmediği bir toplumda yaşayamaz.

Türkiye’nin altın bozkırlarında temiz bir yürekle yetişmiş Türk Mehmet, vatanına kastedenin karşısında heybetli duruşuyla yürekleri titretecektir. Vatanını koruduktan sonra bileğindeki gücü güreşte ve tarlada kullanacaktır. Bu temiz yürek ve çalışkanlık Türk Mehmet’te vardır. Mehmet’in ailesiyle birlikte namuslu bir hayat kurma hayalleri, beylerin hazinelerinin dolup taşması için bitmeyecektir.

Kişilerin veya grupların hükümdarlığındaki bir ülkede ise her şeyin her zaman güzel olacağı gibi bir yanılgı vardır. En kötü zamanlarda ise bütün enerji, kötü zamanları inkara dayanan bir kampanyaya harcanır ki bu enerji, kötü zamanları iyiye çevirmek için gereken enerjiden daha fazladır. Böyle bir toplum sahte bir dünyada yaşamaya mahkumdur. Uyuyormuş gibi yapmaya başladığında her şey kötüye gider.

Cennet vatanın çoraklaştırılmış topraklarında tamamen dinselleşmiş olarak yaşayan tarikatçı Mehmet, otoriteye boyun eğmeyi Tanrı’ya boyun eğmekle özdeşleştiren manipülatif bir tedrisattan geçerek ömrünü heba edecektir. Kötü beslenen, sağlığını kaybeden, öğrenim güçlüğü çekmeye başlayan Mehmet için gerçekte ne uğruna olursa olsun ölüm çok kutsal bir hâle gelecektir.

Türk milletine yapılan en büyük kötülük, onu sayısız yalanla mışıl mışıl uyutmak ve cahil bırakarak kendi hayatını değersizleştirmesini sağlamaktır.

Bir ülkenin yaşamasının yolu, başka ülkelerin hayatını yok etmek olsaydı insanlar arasında hukuk diye bir şey olmazdı. Birçok ruh hastası böyle bir dünya hayal etse de hiçbirimizin yaşamı, diğerinin ölmesine bağlı değildir.

Birey de toplum da her zaman mutlu olmayabilir ama iç huzurun daima olması mümkündür. Bunun yolu, başkalarının huzurunu bozmak değildir. Yıkıcı değil, yapıcı bir toplum yaratmak için bu huzura ulaşmak gerekir. Bu huzura ulaşmanın yolu ise adalet, eğitim, bilim, teknoloji ve felsefeden geçer.

Öyle bir millet ol ki başkalarının sana saldırması diğer milletlerin hiddetini uyandırsın. Mustafa Kemal böyle bir liderdi, onun Türk milleti de böyle bir milletti.

Son olarak bir gerçeği daha yazıp bitirelim.

Bir devlet, ahlakı ve bilgisiyle güçlü olan vatandaşlar sayesinde güçlenir. Bir devlet, devletin gücüne dayanan güçsüz parazitlerle çöker. Devletlerin yaşaması, etrafındakilere güç vermesiyle değil etrafındakilerden güç almasıyla olur.

Şöyle bir çevrenize bakın.

Kimi tetikçi olmaya kimi millete ilahlık yapmaya hevesli çok insan göreceksiniz. Hepsinin dilinde devlete sadakat, millete aşk, vatana sevgi nutukları olacak. Oysa hepsinin bilinçaltında yatan, hizmet etme iddiasına karşın dokunulmaz olmaktır; güçlü olmaktır.

Millete efendilik taslamaya meraklı olanlardan vatansever olur mu? Samimiyetle vatana hizmet etme amacı taşıyan idealist insanlar, bu noktaya dikkat etmelilerdir. Memlekete hizmet edenler, o hizmeti unutmak zorundadırlar. Unutmazlarsa her biri kendinde her türlü ahlaksızlığı yapma hakkı bulacaklardır.

Böyle kimselerden uzak durmanızı tavsiye ederiz.

Emperyalizmin kanlı mayası, böyle ahlaksızları da içinde barındırıyor.

Latince “terrere”; “korkutmak, dehşete düşürmek, titretmek” anlamlarını taşır. “Korku” ve “dehşet” anlamlarını taşıyan “terör” sözcüğüyle “korkunç”, “dehşet verici” anlamına gelen “terrible” bu kökten gelir.

Thomas Hobbes’a göre insanlar bencil ve çıkarcıdır. “Homo homini lupus” yani “insan, insanın kurdudur”. Bu nedenle sert bir otoritenin olmadığı yerde kaos vardır. Bu savaş ve kaos ortamının sonunda insanlar ortak bir anlaşmaya varırlar.

Vardıkları bu anlaşmanın sonunda “Leviathan” yani mutlak egemen doğar. Egemen kimse onun hukuku geçerlidir.

Hobbes’a göre demokrasi, istediğin istasyonda bineceğin ve istediğin istasyona gelince inebileceğin bir tramvaydır. Oluşum sürecinde demokrasi, devletin temelindedir ancak egemenliğin sürdürülmesinde veya gücün artırılmasında zayıftır.

Özetle devletin nedeni korkudur, insan da insanın kurdudur. Birbirini yiyen insan, yeni bir sözleşmeye imza atar ve özgürlüğüyle cesaretini vererek güvenliği alır.

Bizde bu anlayışta olanların brövesini Hilmi Özkök çizmişti. “Hoca Hilmi”nin çizdiği brövede elbette Atatürk olmayacaktı ki böyle zihniyetin sembollerinden olması mümkün değildi de.

Demokrasimizin kurtları ise Paul Wolfowitz gibi Yahudilerdi.

2002 yılının bir salı akşamında Erdoğan’la yemek yediler ve böyle buyurdu Yahudi Hobbes: “Kendisiyle ilk görüşmemdi. Çok etkilendiğimi söylemeliyim. Dürüstçe ifade etmem gerekirse zaten kendimi buna hazırlamıştım.”

Pentagon’un iki numaralı adamı diyordu ki “Türkiye’nin laik demokrasiye döneceğine dair umut veriyor.”

Pentagon’un iki numaralı adamı olmak bu kadar kolay değilse Wolfowitz’in gördüğü şeyin demokrasi olmadığına emin olabiliriz.

 Hobbes’un görüşlerini küresel ölçekte taşıyan bu kurtlar, korkuyu da küresel ölçeğe taşıyorlardı. Irak’ın kitlesel imha silahları vardı. Neyse ki ABD’nin de Hill & Knowlton gibi PR şirketleri vardı. Reklamcılar korkularımızı gerçek kıldı, Kuveyt Savaşı sırasında ekranlara çıkarılan küçük bir kızın ABD’yken bu savaşın mağduru ve tanığı olabildiğine bile inandık.

Tek kutuplu dünyanın Leviathan’ına saygı duruşuna geçenleri de aynı medyanın ve basının gücüyle Atatürkçü, milliyetçi, solcu, İslamcı vs. sandık.  

Bizim Milli Mücadelemiz, kurdumuz olmaya gelenlere karşı kurdun kim olduğunu gösterdiğimiz mücadeledir. Devletimizin nedeni budur, toplumun sözleşmesi de budur.

Karanlığa karşı aydınlığın mücadelesinde dikkatimizi toplayacağımız en önemli nokta, aydın sıfatıyla önümüze konulanların gerçekte kim olduğunu anlayabilmektir.

Akılcıl esaslara dayalı şüpheden hakikat doğar. Şüphe etmeden hakikati gördüğünü sanan herkes karanlığa teslim olmuştur.