Hollandalı Psikiyatrist Joost Meerlo, ülkesi Naziler tarafından işgal edildikten sonra direnişe katıldı. Gestapo’nun sorgusundan geçti. Anlattığına göre kendisini sorgulayan Nazi subayı önce kendisine arkadaşça yaklaştı. İstediğini alamayınca gerçek kimliğine -düşman kimliğine- döndü.

“Zihne Saldırı” eserinde beyin yıkamayı, manipülasyonu ve propagandayı anlattı.

Meerlo’dan birkaç alıntı yapalım:

Kore Savaşı’nda Çinlilere esir düşen ABD’li Albay Frank Schwable, işkence gördükten sonra söylenene göre zoraki itiraflarda bulunur. ABD’nin Çin halkına karşı biyolojik silah kullandığını anlatır. ABD’ye döndükten sonra çıkarıldığı mahkemede kullandığı şu cümleye dikkat edelim:

“Sözler bana aitti ama düşünceler onlara aitti.”

1933 yılındaki meşhur Reichstag Yangını’ndan sorumlu tutulan kişi, Hollandalı Marinus Van der Lubbe’ydi. Hollandalı psikiyatristler onun akli dengesinin yerinde olmadığını biliyorlardı. Lubbe psikolojik işkenceden geçiyordu, ruh hâli normalden de dengesizdi ve mahkemeyi izleyenler onu aptal olarak adlandırıyor, kahraman olabileceğinden şüphe ediyordu.

Ve Lubbe, işkence sonrası suçunu güya kabul etti; büyük bir ısrarla cezalandırılmak istedi. Hapse girmek ya da asılmak istiyordu. Şaşılmayacaktır ki Naziler asmayı tercih ettiler.

Ergenekon kumpaslarındaki Alparslan Aslan geldi mi gözünüzün önüne?

1936-1938 yılları arasındaki meşhur Moskova duruşmalarını da anlatıyor Meerlo. Bir zamanların ünlü devrimcileri suçlarını itiraf etme yarışına giriyor, dolaylı yoldan alçak birer hain olduklarını söylüyorlardı. Meerlo, “Yargılanan kişiler bir zamanlar insandı. Şimdi ise sistematik olarak kuklaya dönüştürülüyorlardı. Kuklacıları onları yönlendiriyor, hareketlerini manipüle ediyordu.” diyor.

“Zihne Saldırı”da en dikkat çekici kısım şu olsa gerek: “…insanların direncini kıran şeyin doğrudan fiziksel acı değil, sürekli aşağılanma ve zihinsel işkence olduğunu biliyorduk.”

Ve son olarak Malinowski’den alıntı yapar Meerlo: “Büyücünün büyü yaptığı yerli, bundan duyduğu korkuyla o kadar hipnotize olabilir ki oturur, kaderini kabul eder ve ölür.”

Bütün bu alıntıları yapmamızın bir sebebi var.

Korku ve aşağılama gibi psikolojik işkenceler günümüzde kitlelere yönlendirilmiştir. Gerçi tarihin ilk devirlerinden beri böyledir ama bilimin ve teknolojinin nimetlerinden bolca faydalanan “küresel mafya”lar, kitleleri korkuya boğuyor ve aşağılıyor.

Bir yandan dinî ve milli korkuları dayatıyor: “Din elden gidiyor, vatanı bölecekler. Çocuklarımız köle olacak, Allah’a savaş açtılar.”

Aslında bunlar birer telkindir. Birtakım sorunları dile getirmek ve çare aramak ya da aranmasını istemek başkadır; bu sorunların, tehlikelerin zihne yerleşmesini sağlama alçaklığı başkadır.

Unutmayın ki o alçaklar daima koçbaşları arasından çıkar. Yıllar önce bir Osmanlı paşasının dediği gibi “Surette sadık, sirette hain olanlar…” arasından çıkar. Ulusalcı, Türkçü, Atatürkçü… her kılıkta karşınıza çıkabilirler. Yaptıkları tek şey psikolojik manipülasyondur. Gülünç komplo teorilerine gerçeklerden bir doz koyar, yönünüzü şaşırtırlar. Yaptıkları şey sizi uyarmak değil, olması planlananları kabul ettirmektir.

Bir yandan da aşağılama vardır. Bu, iki türlü yapılır:

Birincisinde bir hurma, bir hırkaya razı etmek vardır. Güçlünün veya zenginin her alanda önde gelebileceği, her alanda kanunu delebileceği, herkes kuyruğa girerken bunların kuyruğa girmeden hak elde edebileceği, “sıradan” olduğu telkin edilmiş vatandaşlara kabul ettirilir.

İkincisinde siyasetçiler ve bürokratların rolü daha fazladır: Devletin makamlarına sığınan, burnu arşa sürterek gezen, zeka ve ahlaktaysa hakir gördüklerinden geride olan, daima kendisine bol gelen ve komik görünen takım elbiseler giyen koca göbekliler en ön saftadır. Bir sorunu olan vatandaşın karşısına geçerler, bir kaşlarını yukarı kaldırırlar, azarlayıp nasihat ederken anlarsınız ki Türk cumhuriyetine ettikleri yemini çoktan unutup kapıkulu olmuşlardır.

Devletin haddinden fazla kutsanması mutlaka halkın aşağılanmasından geçer.

Yalçın Küçük, “Korkak, mutlaka hain oluyor.” diyor. Galiba bu kadar çok haine, bu kadar çok koçbaşına şaşmamalı.

Tayyip Erdoğan Amerika’ya gitti. Yıllarca Ecevit ve Clinton’ın fotoğrafı üstünden “dünya lideri” imajı yaratmaya çalıştılar ama son ABD seyahati tüm gerçekleri bir kez daha göz önüne serdi.

Esas gerçekse şudur: İktidara gelmek için FBI ajanlarıyla beraber ABD’ye uçan, iktidarda kalmak için gittiği zaman kimse tarafından karşılanmadı.

Ve anlaşıldığı kadarıyla kendisini karşılamaya kimseyi göndermeyen ABD’yle milyarlarca dolarlık anlaşma imzalamakta sakınca görmedi.

Türkiye’ye geldiğinde muhaliflere “Eyyy!” çekerek yaptığı sataşmaları, yeri geldiğinde ettiği hakaretleri aklına bile getiremedi. “Kasımpaşa delikanlısı” imajı da “dünya lideri” imajı da oralarda sökmedi.

Açılımın yeni versiyonu işe yaramadı.

Bilmem kaç kez değiştirilmiş anayasayı değiştirme goygoyu şimdiden unutuldu.

20 yıllık siyasi iktidar, ana muhalefet partisine operasyon yaparak iktidarda kalmaya çalışmanın uluslararası kamuoyunda itibar görmeyeceğini, ABD’ye yapılan ziyaretlerin hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini, iktidarı resmen olmasa sona ermekte olan partilerin yanında durulmayacağını anlamayacak kadar ham kalmış.

20 yıldır dilinden düşürmediği Menderes’in siyasi kariyerini de hiç çalışmamış.

Bir fotoğraf üstünden yapılan “Nereden nereye” goygoyunun sonuna geldiklerine göre bir şeyi daha belirtmek yararlı olacaktır.

Ecevit’in kariyerinde Kıbrıs vardı. Ecevit’in arzusunda Musul vardı. O fotoğrafta ayakta duran Ecevit değildir, ABD’nin yerli iş birlikçileridir.

Ecevit ve Erdoğan arasındaki esas ayrımı da belirtelim.

Ecevit, İsrail’in soykırım yaptığını açıkladı. İktidardan düştü.

Erdoğan’ın kamuoyunda oluşturduğu imaj, daima İsrail karşıtı bir siyasetçi oldu. “One minute” çekti ve İsrail’e doğru ne kadar bağırırsa o kadar iktidarda kaldı.

AKP ne kadar iktidarda kaldıysa İsrail de o kadar kuzeye çıktı.

AKP iktidarının zayıfladığı nispette de İsrail’le komşu olduk ve iç siyasette açılımlar, saçılımlar geri döndü.

ABD, Rusya korkusu sayesinde Avrupa’ya pahalı sıvılaştırılmış doğal gaz satıyordu. Şimdi iktidarın siyasi korkuları nedeniyle de Türkiye’ye satacak.

Şimdi bir de muhalif geçinen goygoculara bakalım.

Samimi bir vatansever, milletini korkutmaz çünkü korku, köle yaratır. Bir köle, tıpkı bir zombi gibidir. Yüreğinden ısırdığı bir başkasına korku satar ve onu da köle yapar. Bulaşıcı kölelik, korkunun kaynağı kurutulmadıkça yayılmaya devam eder.

“Amerika böyle yapacak.”, “İstanbul’da Vatikan kurulacak.”, “Papa Türkiye’ye gelip Fener’i kutsayacak.”, “Vatan bölünecek.” vesaire…

Bunların her biri birer telkindir.

Bu tarz cümleler insanın zihnine yerleştirilir, dolaylı yoldan bir rıza yaratılır.

Adam olan, cesur olan, “Gel de yap!” diyendir.

“Ben varken sana geçit yok.” diyendir.

Milleti korkutarak destek devşirmeyendir.

Uçuk kaçık yalanlar, gülünç komplolar, tarihe mâl edilmiş palavralar, büyük insanlar söylemiş gibi uydurulan sahte sözler, Kemalizm maskesi giymiş dolandırıcı müttefikler, bağış karşılığı satın alınan gazeteciler ve daha niceleri…

İşte bunların arkasına saklanan gerçekten korkmalıdır.

Ne demiş Seneca:

“Kimi şehvete kimi açgözlülüğe kimi hırsa, hepsi korkuya köledir.”

“Özgürlük ve bağımsızlık benim karakterimdir.” diyen Mustafa Kemal’in askerleriyiz!

Latince “terrere”; “korkutmak, dehşete düşürmek, titretmek” anlamlarını taşır. “Korku” ve “dehşet” anlamlarını taşıyan “terör” sözcüğüyle “korkunç”, “dehşet verici” anlamına gelen “terrible” bu kökten gelir.

Thomas Hobbes’a göre insanlar bencil ve çıkarcıdır. “Homo homini lupus” yani “insan, insanın kurdudur”. Bu nedenle sert bir otoritenin olmadığı yerde kaos vardır. Bu savaş ve kaos ortamının sonunda insanlar ortak bir anlaşmaya varırlar.

Vardıkları bu anlaşmanın sonunda “Leviathan” yani mutlak egemen doğar. Egemen kimse onun hukuku geçerlidir.

Hobbes’a göre demokrasi, istediğin istasyonda bineceğin ve istediğin istasyona gelince inebileceğin bir tramvaydır. Oluşum sürecinde demokrasi, devletin temelindedir ancak egemenliğin sürdürülmesinde veya gücün artırılmasında zayıftır.

Özetle devletin nedeni korkudur, insan da insanın kurdudur. Birbirini yiyen insan, yeni bir sözleşmeye imza atar ve özgürlüğüyle cesaretini vererek güvenliği alır.

Bizde bu anlayışta olanların brövesini Hilmi Özkök çizmişti. “Hoca Hilmi”nin çizdiği brövede elbette Atatürk olmayacaktı ki böyle zihniyetin sembollerinden olması mümkün değildi de.

Demokrasimizin kurtları ise Paul Wolfowitz gibi Yahudilerdi.

2002 yılının bir salı akşamında Erdoğan’la yemek yediler ve böyle buyurdu Yahudi Hobbes: “Kendisiyle ilk görüşmemdi. Çok etkilendiğimi söylemeliyim. Dürüstçe ifade etmem gerekirse zaten kendimi buna hazırlamıştım.”

Pentagon’un iki numaralı adamı diyordu ki “Türkiye’nin laik demokrasiye döneceğine dair umut veriyor.”

Pentagon’un iki numaralı adamı olmak bu kadar kolay değilse Wolfowitz’in gördüğü şeyin demokrasi olmadığına emin olabiliriz.

 Hobbes’un görüşlerini küresel ölçekte taşıyan bu kurtlar, korkuyu da küresel ölçeğe taşıyorlardı. Irak’ın kitlesel imha silahları vardı. Neyse ki ABD’nin de Hill & Knowlton gibi PR şirketleri vardı. Reklamcılar korkularımızı gerçek kıldı, Kuveyt Savaşı sırasında ekranlara çıkarılan küçük bir kızın ABD’yken bu savaşın mağduru ve tanığı olabildiğine bile inandık.

Tek kutuplu dünyanın Leviathan’ına saygı duruşuna geçenleri de aynı medyanın ve basının gücüyle Atatürkçü, milliyetçi, solcu, İslamcı vs. sandık.  

Bizim Milli Mücadelemiz, kurdumuz olmaya gelenlere karşı kurdun kim olduğunu gösterdiğimiz mücadeledir. Devletimizin nedeni budur, toplumun sözleşmesi de budur.

Karanlığa karşı aydınlığın mücadelesinde dikkatimizi toplayacağımız en önemli nokta, aydın sıfatıyla önümüze konulanların gerçekte kim olduğunu anlayabilmektir.

Akılcıl esaslara dayalı şüpheden hakikat doğar. Şüphe etmeden hakikati gördüğünü sanan herkes karanlığa teslim olmuştur.