Yıllar sonra İngiltere’nin İstanbul Başkonsolosu Roger Short, 8 Ağustos 2001’de Erdoğan’ın Üsküdar’daki bürosunu ziyaret etti. 45 dakikalık görüşmeden sonra Short, gazetecilerin sorularını aldı. Kendisine Erdoğan’ın planı nedir, diye sorduğunda şu cevabı verdi: “Onun neye ilgi duyduğunu herkes biliyor. Haftaya güzel haberleri almış olacaksınız.”

Ve ekledi: “Biz çoğulcu demokrasiden yanayız. Böyle bir parti bizi mutlu eder.”

FETÖ elebaşısı Fetullah Gülen, 16 Ekim 2005 tarihli Yeni Aktüel dergisinde şu ifadeyi kullanıyordu: “Ulusalcı dalgayı aşacağız.”

Tarih, Gülen’i ulusalcı dalgada boğacaktı ama o boğulana kadar geçen süre tam anlamıyla gaflet ve ihanet oyunlarına sahne olacaktı.

2013 yılına kadar orduya doğrudan saldırıldı. TSK mensupları terörist, TSK terör örgütü muamelesi gördü. Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında birçok insanın hayatı karartıldı.

Terör bir pislikse Hendek Operasyonları AKP’nin pisliğini temizleme mücadelesiydi. O pisliğin doğduğu yer de açılım adı altındaki saçılım politikalarıydı.

HDP’yi güçlendirip kilit noktaya getiren, işler kendi aleyhine dönünceye kadar bu partiye toz kondurmayan da AKP’ydi. Ne zamanki kendi besledikleri akrep başlarına bela oldu, o zaman HDP üstünden terörle mücadele siyaseti yürütülmeye başlandı.

15 Temmuz yine AKP’nin politikalarının bir sonucuydu. Bedeli millet ödedi ama ülkeyi gaflet içinde yönetenler adalet karşısına çıkmadılar.

Adil Öksüz’ün yargılanması ne kadar gerekliyse FETÖ’yü “Ne istediniz de vermedik” diye devletin damarlarına sızdıranları yargılamak da o kadar gereklidir. Eğer memlekette adalet yerine gelmiyorsa hiçbir sorun düzelmeyecektir.

Adaletin olmadığı yerde terör olur.

Şimdi HÜDA-PAR üstünden Hizbullah güzellemesi yapıyorlar çünkü kendi geçmişlerinden ders almış değiller. Şu bir gerçek ki AKP kendisi mürtecileri desteklemese bile yabancı istihbarat servisleri mülteciler üstünden memlekette kaos çıkartmak isteyebilirler. Adalet yerini bulmazsa olacaklar bunlardır.

“Ama iktidar dönüştü” diye bir şey olamaz.

Bir politika güdeceksin, o politika memleketin başına büyük belalar açacak. Sonra “Ben yerli ve millî olmaya karar verdim”.

Öyle olmuyor ama Türk-İslam sentezcileri olaya farklı açıdan bakıyorlar. Ne koparsak kâr mantığıyla hareket edip birer birer AKP saflarına geçiyorlar. Bunda gerçi şaşılacak bir şey yoktur. Nihayetinde Türk-İslam sentezi, Türk milliyetçilerini İslamcı yapmak ve kullanmak üzerine kurulmuş bir köprüdür.

Dünya yeni bir mücadeleye, yeni bir savaşa sokuluyor. Türkiye zaman kaybetmeden kaos ortamından sıyrılmalı ve Türk devleti fabrika ayarlarına geri dönmelidir. AKP’nin Batılı akıl hocalarıyla kurduğu ılımlı İslam politikalarını millî bir renge sokup söylemde milliyetçi ama icraatta rejim karşıtı hareketleri durdurmak gerekiyor.

ABD’nin, İngiltere’nin, İsrail’in açık desteğiyle iktidar kurup ülkenin aleyhine olan her konudan güçlenerek çıkan AKP, Türkiye’nin geleceği için iyi bir seçenek değildir.

Şöyle kısaca bakalım:

Ergenekon ve Balyoz kumpasları oldu. “Sivil vesayet” söylemleriyle AKP daha da güçlendi. Sonra yine AKP tarafından bunların kumpas olduğu kabul edildi.

Kürt açılımı yapıldı. Ayrıca her etnik unsuru kaşıdılar, azınlıklara türlü tavizler verdiler. Memleketin ulusal yapısını bozmak ve bizi ümmete dönüştürmek için her şeyi yaptılar. Sonuçta açılımın bir gaflet olduğu burnumuzun dibine yerleştirilen bombaların patlaması, şehirlerin yerle bir olması, verilen onca şehit ve gaziyle acı bir şekilde suratlara çarpıldı. Gel gelelim Türkiye’nin aleyhine olan bu durumdan da Erdoğan ve AKP, “terörle mücadele” söylemleriyle çıkmayı başardı.

FETÖ’nün ihanet şebekesi olduğunu söyleyenler AKP’lilerin de desteğiyle “bağırsak temizliği” gibi iğrenç söylemlerle içeri atıldılar. Kimi öldürüldü kimi de bütün hayatından, evinden, ailesinden oldu. 15 Temmuz’daki kalkışma yine yüzlerce cana mâl oldu. Sonuç: Hemen ardından referandum yapıldı ve Erdoğan ülkemizin müstakbel başkanı oluverdi.

Kısacası Türkiye’nin aleyhine olan her şeyden güçlenerek çıkan, politikalarının yol açtığı sonuçları daima lehine çeviren, adaletin karşısına çıkacak cesareti olmayan bir AKP var.

Ve bu parti zihniyeti, kendi ittifakına dahil olmayan herkesi hain ilan ediyor.

Dün havuz medyasında devleti suç örgütü gibi yazıp çizenler, bugün devletçi kesiliyorlar. Hafızası güçlü insanların yüzüne baka baka milleti kandırmaktan çekinmiyorlar. Haya yok ki çekinsinler!

Ne var ki Türk devletinin hafızası vardır. Bugünlerde herkesin diline dolanan “plan” sözcüğünün hakkını da yine Türk devleti verir. Ama öyle ama böyle… Nihayetinde adaletin olmadığı yerde zulüm vardır. Devletin görevi ise zulmün abad olmasını engellemektir. Bunu unutmayalım.

“HDP’yle mi Yan Yana Gelecektik?”

Sinan Oğan, Cumhur İttifakı’na katılmasını böyle açıkladı. HDP’yle yan yana gelmeyiz, dedi. Kendi söylemine göre Kandil’i tercih etmedi, normal ama domuz bağına sarılıverdi.

Onu da geçtim…

Özellikle “plana sadık kal” diye kendini avutan vatandaşlarımız için yazıyorum. Mehmet Metiner hangi partiliydi? Hangi partinin planına sadık kalarak Oğan’dan çok önce Erdoğan’ın saflarına geçti?

Herkesin bir planı, herkesin bir hamlesi vardır. Eğer derin planlarınızı cümle alem biliyorsa geçmiş olsun. Bazen iyi niyet insana cehennemin kapılarını açtırır.

Bir şeyi de unutmayalım.

Kaostan çıkacak ve istikrar getirecek ülkede siyasî iktidar tek bir bileşenden oluşmaz. AKP’nin iktidar olduğu dönemlere bakın. O zamanki sistem gereği ittifak yoktu ama eski ülkücü, eski (ve daimi) liboş, eski CHP’li, eski DEHAP’lı… Ne ararsan vardı. O yüzden “Kadere bak, kimler kimlerle yan yana” edebiyatı yapmaya gerek yoktur.

Aslan ve ceylan birlikte kaçıyor. Orman yanıyor. Ormanı yakan adaletin karşısına çıkmıyor. Vatanseverlerin bir bölümü ise maalesef ideolojik mastürbasyon yapıyor.

Hiçbir zafer duygularla kazanılmaz. Hiçbir strateji duygularla kurulmaz.

Doğu Anadolu ve Güneydoğu Anadolu iyi tanınmalıdır. Üzerine düşünülmesini beklediğim ve ilerleyen günlerde değineceğim önemli bir konu da budur.

Tıpkı kendisinin ve AKP camiasının bölücü terör örgütüyle ve FETÖ ile olan geçmişini unutması gibi…

Siyaset sahnesi hayli ilginçtir.

Vamık Volkan gibilerin memlekete gelip devleti idare edenlere ABD’nin emirlerini iletmesinin ardından Kürt açılımı resmen başladı. O günlerde sokaklara inip şehitlerini anmak ve teröre tepki koymak isteyen bizim gibi gençlerin karşısında FETÖ iltisaklı polisler belirirdi.

O polisler Türk bayrağı açmana tahammül edemezlerdi. Tıpkı sözde Ergenekon örgütünden tutuklu Türk aydınlarının hücrelerindeki bayrağa, Atatürk posterine tahammül edemedikleri gibi… Ne var ki FETÖ’nün özellikle yetiştirdiği bu polisler, DHKP-C’li ve PKK’lı mahkûmların sloganlarına, hakaretlerine, subaylara hakaret etmesine epeyce hoşgörüyle bakarlardı.

Dediğimiz gibi açılım günleriydi. Hain elebaşısı Apo’nun İmralı’daki konforu konuşulurken Taraf avanesi her gün bir tarafından darbe uydurur, bu komik darbe iddialarıyla Türk ordusuna saldırırdı.

Fatih Camisini bombalayacağı iddia edilenler Kemalist Türk subaylarıydı. Helikopter kaldırıp milleti tarayanlarsa bu haberleri yapanların efendileri yani FETÖ’cüler oldu.

Erdoğan ve kurmayları için şovmenlikle itham edilmeye “terör durdurulmalı” demek yetiyordu. Bunu en iyi bilen de kendisinin ortağı Bahçeli’dir. Bahçeli “terörle mücadele edilmeli” der, Erdoğan da onu kandan beslenmekle itham ederdi.

Şimdi AKP’nin sığındığı iki dal da o kadar ilginçtir ki…

“Onlar emri Kandil’den alıyor…”

“Biz millîyiz.”

Apo’nun mektubu bir dünya insana okutan da bu iktidardı, her türlü milliyetçiliği ayaklar altına aldığını iddia eden de bu iktidardı.

Hakikaten, “kadere bak kadere”!

Bir grup insan, iktidarın Kürt açılımı ile elini taşın altına koyduğunu iddia ediyor ama unuttukları çok önemli bir şey var.

İktidarın elini taşın altına sokan neoliberalizmin efendileriydi. İktidarın elini taşın altından çekmesine neden olan da bugün masaya oturamadıkları için masaya oturmayacaklarını iddia ettikleri HDP’nin barajı geçmesiydi.

HDP belli bir oy oranına ulaşıp AKP’nin iktidarını tehlikeye atınca birdenbire işler değişti. Erdoğan’ın ve AKP’nin millî olası geldi. Ergenekon ve Balyoz’da mağdur edilen ama devletine küsmeyen Kemalist Türk subayları terörle mücadeleye koştular.

Önce Hendek’te sonra da 15 Temmuz’da devleti kurtardılar. 15 Temmuz’un ilk günlerinde güya Atatürk’e sarılan, “Artık liyakata önem vereceğiz” beyanlarında bulunan iktidar mensupları kısa sürede özlerine döndüler. Üç gün önceye kadar Fetullah sapığı için gözyaşı döken kalemşörlerse darbenin Kemalistler tarafından yapıldığını yazıp sınırları aşmaya çalışıyorlardı.

İşin özü şuydu: Kürt açılımı sayesinde oylarını garantiye alan AKP için HDP’nin oylarının artması ve yetmezmiş gibi CHP’yle “birlikte iyi sallaması” her nedense terörün hortlamasına yetmişti!

Türkçülere “kandan besleniyorsunuz” diyen iktidar için yegâne söylem terörle mücadele oluverdi.

Gerçek şu ki Erdoğan dün ak demişse doğrudur. Bugün kara diyorsa doğrudur. Dün dost diyorsa doğrudur ve bugün düşman diyorsa doğrudur. Kimler için? Devleti ve milleti Erdoğan olanlar için…

Kraldan çok kralcı olanımıza “Tayyiban” demekte bir mahsur yoktur.

Bakın…

Sedat Peker, bir suç imparatorluğunu ifşa etmiştir. Şunu unutmayalım: Suçlu için kurtuluş her zaman bir suç daha işlemektir. Bunun sonu yoktur, ta ki adalet tecelli edinceye kadar.

Devletini ve milletini seven herkesin görevi de adaleti tecelli ettirmektir. Adaleti tecelli ettirerek vatanın geleceğini aydınlatmaktan daha güzel, daha keyifli, daha kolay ne olabilir?

Sözün özü…

Terör sicili kabarık olanların devletleşmesi, devletin terörize edilmesidir. Türk devleti buna müsaade etmez, ETMEZ.

“O yüzyılın ilk yıllarında Papa V. Clemens, Roma’yı senyörlerin tutkularına av olarak bırakıp Papalık makamını Avignon’a taşımıştı. Hristiyanlığın kutsal kenti bir sirke ya da bir geneleve dönüşmüştü; adına cumhuriyet dense de bir cumhuriyet değildi; silahlı çetelerin saldırısına, şiddet ve yağmaya uğruyordu. Din adamları, laik yargının dışında kaldıklarından, gözü dönmüş haydut çetelerine başkanlık ediyor, elde kılıç soyuyor, günah işliyor, haksız kazanca dayalı ticaret örgütlüyorlardı. (…)” Umberto Eco, Gülün Adı.

“Platon’un Gorgias’ta sunduğu sert eleştirilere göre Atina demokrasisi, rejime özgü iki ana özelliği sergiler: Beceriksiz kitleler tarafından seçilmiş beceriksizlerden oluşan bir yönetim ve kaçınılmaz olarak demogojik bir tıkanma. Bedenin hastalanması durumunda kim meslekten bir hekim yerine tedavi için oylamaya başvurur? Bu durunda çok daha zor olan şehrin (devletin) tedavisi neden siyaset sanatı konusunda hiçbir şey bilmeyen halk meclisinin çoğunluğuna bırakılır? Bu durum, yönetenler ile yönetilenler arasında demogojik bir ilişkinin oluşmasına neden olur.” (Felsefe Tarihi I. Cilt, Mario Vegetti-Platon)

Bu yaptığım üç alıntı da doğrudan doğruya günümüzü ilgilendiriyor. Seçimlerin ilk turu tamamlandı. Her ne kadar ikinci tura gidilecek olsa da ilk tur öncesi, adayların kazanan ve kaybeden psikolojisini aralarında değiş tokuş yaptıklarını görüyoruz. Bunda hakikatlerin değil sanal dünyanın rolü büyüktür.

Yıllarca basın ve medya tarafından beyni uyuşturulan kitleler, sanal ortamda sahte bir özgürlük içinde Atina demokrasisi kuruyorlar.

Kuşkusuz fikir ve gözlem bağlamında söylenecek çok şey var. Upuzun değerlendirmeler yapmak çok kolaydır. Ne var ki sözü uzatmak huyumuz değildir ve her zaman hatırlattığımız gibi “yalınlık gerçeğin belirtisidir.”

Demogojik siyaset ise yalınlığın yani gerçeğin çok uzağındadır.

Siyasetin kerameti kendinden menkul parlak danışman çocuklarına yapılan yatırımlar siyasetçilere koca bir sanallık olarak geri dönüyor. Daha önceki yazılarımda da belirttiğim üzere sosyal medyada konuşulan neyse ona göre hareket etmek, sosyal medyada en çok tutan şakaları diline dolamak veya bir sağa bir sola dans etmek, iktidar kurmaya değil yalnız eğlendirmeye yarar. Tüm bu gösteriler demogojinin bir parçasıdır.

Ve gördüğüyle, duyduğuyla aldanıp illüzyonun içinde yaşayanlar için tüm bunlar pembe tabloların sebebidir.

Oysa insanların söyledikleri ve gösterdikleri çoğu kez yanıltıcıdır. Hele hele sanal dünyadaki sanal kişilikleri, sahte filozofları, sözde kanaat önderlerini gereğinden fazla abartırsan başkanlığına, iktidarına, sorumluluklarına “büyük ortak” almış olursun. Ancak bu da gerçeklerden uzaklaşmaya yarar, başka bir şey getirmez.

Bizim milletimiz tarihçi değildir, tarihi okumaz. İddia ettiği gibi, hamasetini yaptığı gibi tarihine sahip çıkmaz. Orkun Yazıtlarını bir defa bile okumaya milyonlarca insanın ayıbı olan ülkemizde daha büyük bir ayıp olarak Bilge Kağan’a söylemediği sözleri mâl ederiz, örneğin. Diğer yandan son derece gelenekçiyizdir.

Yıllarca bir partiye oy vermiş insanlar -anketörler bunun farkındalar mı bilmiyorum- anketlerin en büyük aldatıcılarındandır. Kişi ne kadar coşarsa coşsun ne kadar aşka gelirse gelsin en sonunda kabinde kendi siyasî geleneğiyle baş başa kalır. Yıllarca MHP’ye oy vermiş bir adam üç hilali görünce kritik saniyeler yaşamaya başlar. Yarı yarıya bir ihtimalle bu kişi MHP’ye oy vermeye devam edebilir. İşte bu kişiler azımsanmayacak bir kitle oluşturuyor.

Siyasetin parlak (!) danışmanları bunu hesap ediyorlar mı?

Hayır.

Teknoloji çağında gece yarılarına hatta sabaha kadar seçim verisi beklerken ve bunu sorgulamak, topluma bunun ne anlama geldiğinia anlatmak yerine “Kazanıyoruz” diye gülücükler saçmak demogojik siyasetin karakteristik bir özelliğidir. 

Depremde yaşadığımız felaketin siyasal İslam’a zarar vereceğini düşünen biri ne geçmişi ne de bugünü iyi okuyordur. Öyleyse böyle bir kişi geleceği de kuramaz. Muhalif siyasette ise toplumu iyi okuyamayan siyasetçiler ve seçmenler mevcut. Galiba biraz daha geriye gidersek Atina demokrasisinin de gerisine gideceğiz.

Zira çok açık bir gerçektir ki büyük felaketler yaşayan kaderci toplumlar dinden uzaklaşmaz, dine yönelirler ve dinciler bundan kazançlı çıkarlar.

Deprem bölgesindeki konvoylar bir şey anlatmıyor mu? Öyleyse siz ne Millî Mücadele’yi ne de dünyanın diğer yerlerindeki örnekleri okuyamamışsınız demektir.

Okuyucu olmak başkadır, okumak başkadır. Bunlar arasındaki fark, bakmakla görmek arasındaki fark gibidir.

Saraylar kadar fildişi kuleler de cumhuriyetin doğasına aykırıdır.

Önemli bir noktaya değinmek isterim.

Millet İttifakı yani muhalefet iyi bir seçim süreci idare etti ama sosyal medya yanlış değerlendirildiğinden tabana hâkim olunamadı. Şunu unutmayın ki “aşko kuşko” diye tabir edilen tayfayla fanatik siyasal İslamcılar arasında üslup, bilgi ve zekâ bakımından fark yoktur. İşte o “aşko kuşko” tabir edilen tayfa, Kılıçdaroğlu’nun yürüttüğü kampanyaya ters bir şekilde karşıt görüşlü kitleleri uzaklaştırdı.

Hem “İnsanlar artık sevgi dili istiyor” diyeceksin hem de sana oy vermeyen kitleleri, senin adayını eleştirenleri linç edeceksin. Her türlü hakareti, her türlü küfrü reva göreceksin. Sonra utanmadan Aziz Nesin edebiyatı yapacaksın.

Sonuç ne oldu?

Cehaletin iticiliği, aklını kullanan insanı da karşıt görüşlüleri de kendinden itti. İşte gerçek budur. Okunamayan gerçeklerden biri ve belki de en önemlisi, muhalif seçmenlerin AKP seçmenine tepeden bakması, sürekli onu aşağılamasıdır. Bunu birçok AKP’li seçmen bir numaralı eleştiri olarak dile getiriyor.

“Hayır, Millet İttifakı yanlış aday belirledi” diyebilirsiniz ama seçim öncesi oluşan o olumlu havayı unutmamanız gerekir. Seçimden önce genel kanaat Kılıçdaroğlu’nun ilk defa iyi bir seçim yönettiği üzerineydi. Buna karşın seçimden sonra herkes “ben biliyordumcu” oldu. Rüzgâra göre yön tayin etmeyen insanları tenzih ederek yazıyorum. Rüzgâr sözde savunduğunuz seçimin aleyhine döndüğüne göre aslınıza rücû edebilirsiniz. Buna en başta CHP’nin içindeki Y-CHP’yi dahil ederek söylüyorum.

Zafer her zaman özüne dönenlerindir.

Tüm bunların yanında iyi şeyler de oldu.

AKP için asla başarılı bir seçim söz konusu değildir. İktidar partisi zayıflamaya devam ediyor ve kan kaybını durdurmak mümkün değildir. Ayasofya’nın oyuncak edilmesine, cemaatlerle kucaklaşmaya, muhalefete terörist yaftası yapıştırmaya, devletin gücünü ve kanunları istismar etmesine rağmen zayıflık engellenemedi.

Üstelik TBMM’de bu kadar farklı gruptan siyasal İslamcı olması onların aleyhine bir durumdur. Gücü farklı grupların karşısına koyarsanız rekabet başlar. Aynı grupların ortasına koyarsanız düşmanlık başlar. İçerideki düşmanlık her zaman yıkıcı ve yıpratırıcıdır. Mevcut meclis profili, siyasal İslam’ın sonunu hızlandıracaktır.

Diğer yandan Y-CHP, “Y-CHP olmazsak oy alamayız” söylemini yitirmiştir. Milliyetçileri karşısına alan hiçbir parti HDP vb. bir oluşumla olan iletişimin siyasal ittifakla sınırlı olduğuna kimseyi inandıramaz. Üstelik milliyetçilerin oyunu almak için siyasal bir hedef oluşturmak, sanıldığı gibi oy kaybına neden olmayacaktır. HÜDAPAR ile yan yana gelen MHP, bir ara HDP’ye de ılımlı mesajlar veriyordu. Bu seçimin en şaşırtıcı sonucu MHP’nin aldığı oy olmuştur.

Yukarıda da yazdığım gibi değerlendirilecek daha çok konu var. Bunları da zamanı geldiğince yazacağım.

Şimdilik bir önceki yazımda yaptığım Galeli alıntısını tekrarlayayım:

“Hakikati keşfettikten sonra anlamak kolaydır. Mesele hakikati keşfetmektir.”

Sosyal medyanın, bilişsel savaşın en önemli silahı olduğunu unutmayınız.   

(Öne çıkan görsel Takvim internet sitesinden alıntılanmıştır.)

Kimileri bu fotoğrafı, “Nagehan kadraja girmiş diye hemen İmamoğlu’nu silmek mi gerekir?” gibi ifadelerle savundu. Kimleri, “Herkesle görüşülür, ne var bunda?” şeklinde tepki gösterdi. Kimsenin sevmediği o malûm tipler de her zamanki gibi “O zaman gidin AKP’ye oy verin” kabilinden yükselmeye kalktı. Bu tiplerin pek çoğu itibar görmeyip ağır tepkiler aldılar. Böylece siyasî intihara karşı sunî tenefüs girişimi de başarısız oldu.

Türk milleti tepki göstermekte haklıdır. O otobüste oturanlar gazeteci değil tetikçi veya arabuluculardır. Nagehan Alçı’yı anlatmaya bilmem gerek var mı?

“Katil devlet…”

“Ne demek Türkiye Türklerindir?”

“Diktatör Atatürk…”

İnsanlar İmamoğlu’na bu cümleleri kurmuş bir tetikçiyle diz dize otursun diye destek vermedi. Bu millete aptal muamelesi yapanlar zannettiler ki bunun bir bedeli olmayacak. İşte son günlerde aptalı da gördüler, tepkiyi de gördüler.

Ya Ertuğrul Özkök?

Daha yakın zamanda Cengizlere, “Size çok haksızlık yapılıyor” demedi mi? Dedi. E hani beşli çete edebiyatınız? Hani soyguncularla mücadeleniz? İBB Başkanı gidip bu adamlarla görüşecek, bu adamlarla yakın bir gazeteciyi yan yana oturtacak… Biz de çıkıp “Vay, ne kadar demokratik tablo” diyeceğiz.

Bu millet demokrasi adı altında yapılan öyle şeylere şahit oldu ki demokrasi lafını duyunca ve demokrat görünce kusuyor. Bir millete demokrasi nâmına reva görülen bu mudur?

Sayın İmamoğlu, kendisini eleştirenlerin düşüncelerine “ıvır zıvır” diyor. Bu düşüncenin Cumhurbaşkanı Sayın Erdoğan’ın üslubundan ne gibi bir farkı var? Hiç kimse Türk milletinin düşüncelerine hakaret edemez.

İBB Basın Sözcüğü Murat Ongun’un “200-300 kişiler. Umursamıyoruz” kabilinden açıklamalarına ne demeli? Almış olduğu tepkiler sonrasında 200-300 kişinin tepki gösterip göstermediğini anlamış mıdır acaba? Bugünkü siyaset sahnesinde çok zor.

Kaftancıoğlu’nun o meşhur muazzam (!) açıklamalarına ne demeli?

“Dersim’den o günkü devlet mekanizması sorumludur.”

“23 Nisan’dan bir sonraki gün neydi? Bilmek istemeyenler için ipucu: 1915.”

“Mustafa Kemal’in askerleriyiz gibi bir sloganı doğru bulmuyorum. Militer bir dil olmasından öte, birey olmanın ötesine geçen bir ifade.”

“Ben Atatürk demem, Gazi Mustafa Kemal derim.”

“İnsanlık Kaybetti.” (Sakine Cansız için)

O otobüse Nagehan Alçı gelmesin de kim gelsin?

Barış Terkoğlu ve Barış Pehlivan’ın Metastaz kitabını okuyanlar bilirler. Okumayanlara da okumalarını tavsiye ediyorum. Bu kitapta FETÖ ve cemaatlerin devlet içinde nasıl yapılandıklarını, birine bir şey olduğunda diğerinin nasıl destek olduğunu ya da yerini doldurmaya çalıştığını, birbirlerinin kuyusunu kazdıklarını, düzeni devam ettirmek için ne oyunlar oynadıklarını göreceksiniz.

İşte son olaylar üzerine bu kitaba bir kez daha göz gezdirip hafızamı tazeledim. Gördüm ki düzeni devam ettirmek isteyen sızıntı kadroların umudu her zaman siyasetçiler olmuştur.

Şimdi siz bu kadroları besleyenlerin elini sıkarsanız ne olur?

Gazeteci görünümlü tetikçilerle el sıkışırsanız ne olur?

Bunların hepsine gün doğar. O yüzden o otobüs fotoğrafının savunulacak hiçbir tarafı olmadı gibi düpedüz ifşa söz konusudur. Orada düzenin “mantığı” ifşa olmuştur. Bu kirli düzen sloganlarını atanlara iyi bakın. Kirli düzenin en büyük silahı olan basın ve medya tarafından kim umut olarak öne sürülse hepsini savunuyorlar. Bunu aklınızdan çıkarmayın.

Not: Bu satırlar yazılırken Kaftancıoğlu hakkında siyasî yasak uygulanmasına karar verildi. Ceza Kaftancıoğlu’na verildi, ses kimlerden çıkacak şimdi izleyin.

Pekiyi, Soros ve çocukları suça ne kadar bulaşmışlar? Ne kadar masumlar?

Soros tescilli bir dolandırıcıdır. Tüm dünyayı dolandırmıştır, dolandırıyor. Fransa’yı dolandırır, mahkemece dolandırıcılığı tescillenir. Fransızlardan çarptığı parayla gider dünyanın çeşitli yerlerinde renkli devrimler yaptırır. “Açık Topum Enstitüsü” aracılığıyla da bulaşmadığı ülke, bulaşmadığı kitle yoktur. Bir bakarsın, “Open Society” adı dünyanın bir yerindeki çatışma ortamında karşına çıkar. LGBT yapılarını araştırırsın, bir bakarsın orada karşına çıkar. Faaliyet gösterdikleri her ülkede de LGBT ile yakından ilgilidir. Türkiye’de açık veya dolaylı bölücülük propogandası yapanların da yanındadır.

Şeffaflık adına bir şeyleri gizlemiyorlar. Mafya misali, kirli işler yasal kuruluşların arkasında ya da içinde çevriliyor. Şeffaflık da hikâyedir, mesele olabildiğince tehlikesiz gözükmek ve “Bak, ben açıkça yapıyorum. Tehlikeli değilim.” mesajı vermektir. Bu durumda şöyle düşünmek gerekir: Birine para verip hakkınızı gasp ettiren birisi, yaptığı eylemi açıkça söylüyor diye masum mu olacaktır? Geleceğiniz için tehlikesiz hâle mi gelecektir?

Osman Kavala, işte “Açık Toplum Vakfı” ile Open Society’nin Türkiye şubesi görevini görmektedir. Her şey ortadadır ve görünürde yasaldır. Ne var ki bazen açıkça bölücü terör örgütünü destekleyen, bazen emperyalizme karşı nutuklar atan, bazen önüne geleni faşist ilan edip dünyadaki savaşlardan sorumlu tutan kimseler kasten bu bağlantıları inkâr etmektedirler. Bunda elbette siyasî hesaplar vardır. Bu hesaplar mide bulandırıcıdır.

Biraz bile mantık sahibi bir adam kendisine, “Birilerine destek verirsin de herkese mi destek verirsin?” diye sorar. Hani şimdilerde Twitter papağanlarının gözde kavramlarından olmuştur, bütün yanlışları ve cahillikleri “whataboutism” yazarak maskelemeye çalışırlar. İşte Kavala’yı savunurken değil sorgularken dillendirilmesi gereken bir kavramdır bu. Mesela Kaos GL derneği ve DİTAM ne alaka? Her ikisini de aşağı yukarı aynı yerden finanse etmişler.

Mesela Kaos GL’nin resmî internet sitesine girin, site hakkında şu kısa bilgilendirmeyi okuyacaksınız: “Kaos GL internet sitesi, Gökkuşağı Projesi kapsamında, İsveç Uluslararası Kalkınma ve İşbirliği Kurumu SIDA tarafından desteklenmektedir.”

İnsan haklarıyla ilgili raporlarını yayımladıkları sayfalarında aynen şu ifadeler bulunur: “SIDA tarafından desteklenen Gökkuşağı Projesi ve ana destekçisi Açık Toplum Vakfı olan LGBTİ’lerin İnsan Haklarının İzlenmesi Programı projesi kapsamında e-rapor olarak hazırlanmıştır. Bu rapor, Kaos GL derneği tarafından, İsveç Kalkınma ve İşbirliği Ajansı ve Açık Toplum Vakfı’nın destekleri ile yayımlanmıştır. Bu, SIDA’nın veya Açık Toplum Vakfı’nın resmî görüşlerini yansıttığı anlamına gelmemektedir.”

DİTAM (Dicle Toplumsal Araştırmalar Merkezi) sitesine girin, iş birliği yaptıkları yerleri yine kendileri yazmışlar: Açık Toplum Enstitüsü, İsveç Konsolosluğu, Sivil Düşün AB Programı ve daha başka yerler…

Özellikle “Sivil Düşün” programı birçok sivil toplum kuruluşunda yer alır. 2000’li yılların başlarında Türk siyasetine yönelik “Ordu, her şeyi yönetiyor” ve “Sivilleşmeniz gerekiyor” tavsiyeleri (!) hatırlanırsa sivilleşme için ne gerekiyorsa yaptıklarını görürsünüz. Bu kadar “açık”.

Evet, şimdi ben söyleyeyim: Whataboutism.

Bir tarafta barış maskesiyle bölücülük yapan DİTAM, diğer tarafta LGBT… İsveç’in ne işi var mesela? Türkiye’deki toplumsal barış İsveç’i niye ilgilendirir? Eğer bu soruya “İsveç iyi niyetlidir” şeklinde bir cevabı olan varsa hem zekâ seviyesini hem de vatansızlığını sorgulaması gerekir. Bu da bu kadar “açık.”

Yani bu işler öyle, “Ne suçu var Kavala’nın?” demekle olmuyor…

Onun masumiyetinin suça bulaşmışlığı çok başkadır. Bir kere bunu aklınıza yazın. İktidara gelmek için sağa sola kıvırtanların da bahtına yazık piyadesi olmayın.

Kendi ülkesinin aleyhine gönüllü raportörlük yapanlar, raportörlük yapanları finanse edenler ve nihayet iktidara gelmek için her türlü midesizliği yapan siyasî figürler…

Vatana ihanetin başladığı yerde masumiyet biter.