Şerefsizler, Kaşif Kozinoğlu’nun altın saatini çaldılar. Çaldıkları saat, ömrü cepheden cepheye koşanların kollarına takılabileceklerden değildi. Çaldıkları saat, cephede savaşanlardan alınmak istenen canın altın saatiydi. Cephede alamadılar, bir başka cephe olan Silivri cephesinde aldılar.

Türkiye’nin güya ileri demokrasiye doğru koştuğu günlerdi. İleri demokrasiye koşmak demek, birilerinin dilinde; orduya saldırmak, milli değerlere ağız gevşetmek demekti.

İleri demokrasiye koşmak; Kaşif Kozinoğlu’nun hayatındaki kritik altın saati çalmak, Ali Özoğlu’nun hücresine silahla dalarak canına kast etmek, Kuddusi Okkır’ı Tekirdağ Cezaevi görevlilerinin parkasız gezmediği koridorlarda çıplak yatırmak, Ali Tatar’ın intihar etmesi, Muzaffer Tekin’in kanser olması demekti.

İleri demokrasiye koşmak; insanların ailelerini hasta etmek, psikolojik baskıyla mağdurlara kafayı yedirmek, kumpaslarla içeri alınan insanların işlerini batırmak demekti.

İleri demokrasiye koşmak; her gün gazetelerde TSK’ye türlü iftiralarda bulunmak, Mustafa Kemal’den ve onun askerlerinden intikam almak demekti.  

Ergenekon kumpaslarında görüldü ki Mustafa Kemal hâlâ savaşmaktadır, Türk milletini bir Ergenekon’dan daha çıkarmıştır ve her savaşı yine o kazanacaktır.

Ancak…

Genç Kemalistler Davası’ndan Ergenekon kumpaslarına kadar türlü oyunlarla, bir dakika uyumaya gelmeyecek bir coğrafyada Türk milletinin altın saatinden de çalınmaktadır.

O saati koruyanlar vardır.

Saatin sahipleri de hafızalarını diri tutmak zorundadır.

Ergenekon kumpasında 12 kez idamla yargılanıp 6 kez ağırlaştırılmış müebbet almış, Silivri tecrit hücresinde yıllarını bırakmış biriyim. Bizleri; FETÖ’nün sahte delilleri, sahte gizli tanıkları, kalleş dijital kumpasları ve satılık kalemlerin manşetleriyle diri diri mezara gömmek istediler.

Dışarıda haysiyet cellatlığı yapanlar, içeride ise zamana yayılmış sinsi bir kurt kapanı kurdular.

Aynı koridoru paylaştığımız dava arkadaşım MİT Başmüşaviri Kâşif Kozinoğlu’nun 12 Kasım 2011’deki şüpheli vefatından sadece 15 gün sonra, ben de aynı ölümcül tezgâhın içine çekildim. O tecritten mucize eseri sağ çıkabilmiş bir tanık olarak doktorsuz ambulanslarla, kilitli ring araçlarıyla ve “prosedür” maskesi arkasında Kozinoğlu’nun nasıl ölüme terk edildiğini dakika dakika kaydettim.

Bugün yeniden açılan soruşturma dosyasının ve milletimizin vicdanının önüne, 7 Ocak 2012’de hücremde kaleme aldığım bu tarihi feryadı koyuyorum.

İhmallerin, kasıtlı gecikmelerin ve o ölümcül kurt kapanının anatomisi aşağıdadır. Ben o tezgâhı bizzat yaşadım; susturamadılar, unutmadım, unutturmayacağım!

Ali ÖZOĞLU

15/09/2026

***

KUSURSUZ CİNAYET YOKTUR!

KOZİNOĞLU’nun Ölüm Yolculuğu…

5 Aralık 2011 tarihinde Aydınlık gazetesinin, 27 Kasım 2011 Pazar günü Silivri 1 No’lu Cezaevinde yaşadığım sağlık skandalını haber yapması üzerine, Silivri Savcılığınca cezaevi kamera kayıtlarının incelendiğini öğrendim.

Adalet Bakanı Sadullah Ergin’in Silivri Cezaevine geldiği gün hücremdeki televizyonun alınması talimatını vermesine ve hatta kantin alışverişlerimizin bile bakanlıkça anbean izleniyor olmasına karşın, sağlık skandallarını gazetelerden öğreniyor olmalarını neyle açıklamalı, bilemiyorum!

Savcılığın kamera kayıtlarını izleyerek göremediği bu vahim ihmal ve skandalı (buna ölümcül hata da diyebiliriz), birazdan okuyacaklarınızda sizler de çok rahat göreceksiniz.

Kamuoyu şeytanın “gör” dediğini görsün istiyorum.

Rahmetli Kâşif Kozinoğlu, kaldığım hücreyle aynı koridordaki koğuşta kalıyordu, aynı davadan yargılanıyorduk ve ziyaretçi arkadaşımdı. Ölümü hepimizi fazlasıyla üzdü.

Üzülüyoruz ama kör ve korkak değiliz!

Kozinoğlu’nun 12 Kasım 2011 Cumartesi günü çıktığı ölüm yolculuğuna, 15 gün sonra -27 Kasım 2011 Pazar günü- bu kez ben çıktım. Kozinoğlu’nun ölüme varan yolculuğunda neler yaşadığını tek tek tespit ettim. İnsanların, yasa dışına çıkılmadan da kurt kapanına nasıl düşürüleceğini en somut hâliyle gördüm!

Kozinoğlu’nun ölüm yolculuğu saat 18.15’te kalbindeki rahatsızlık ile başlıyor. 18.17’de acil yardım butonuna basılıyor ve infaz koruma memurları 18.35’te Kozinoğlu’nu koğuştan çıkarıp mahkûm kabul bölümüne götürüyorlar.

Bahsi geçen yerdeki revir denilen odada yalnızca bir masa ve bir sedye bulunuyor. Hepsi bu kadar.

Tıbbi atıkların depolanacağı bir alanı dahi bulunmayan bir cezaevinden ne beklenebilir? Üstelik bunların bulunması yasal bir zorunluluktur.

“Kozinoğlu mahkûm kabuldeki revire alındı…” diyen Adalet Bakanı da yalnızca laf olsun diye konuştu.

Hafta sonu veya saat 17.00’den sonra bir yeriniz kesilse, pansuman için tentürdiyot ya da oksijenli su dahi bulamazsınız.

Kalp rahatsızlığı şikâyetiyle koğuştan çıkarılan Kozinoğlu işte buraya götürüldü ve bekletildi!

Gelelim 27 Kasım 2011 Pazar gününe:

Saat 17.00’de şiddeti anormal şekilde artan bir kalp çarpıntım başladı. Nefes alışlarım düzensizleşmeye ve takatim tükenmeye başlayınca saat 18.30’da acil yardım butonuna basarak görevlileri çağırdım.

Doktor ve sağlık görevlisi bulunmadığı için görevliler tansiyon aletini alıp geldiler; ancak tansiyon ölçmeyi bilmedikleri için tansiyonum ölçülemedi. Durumumun ciddi olduğunu belirterek kalp rahatsızlığımın iletilmesini ve 112 Acil Servise haber verilmesini istedim.

18.38’de yanımdan ayrılan görevliler, 18.55’te tekrar gelip beni hücremden aldılar ve mahkûm kabul bölümüne götürdüler.

Adalet Bakanının “revir” dediği yerde tek başıma beklemeye başladım.

19.30’da nihayet bir araç geldi.

112 Acil Servis ambulansı beklerken, tam 35 dakika bekletildikten sonra iç aydınlatması dahi çalışmayan cezaevi ring aracı geldi!

Kalp rahatsızlığı geçiren bir hasta için ambulans çağırma gereği dahi duyulmamıştı!

Kozinoğlu da aynı yerde, aynı süre boyunca ambulans bekledi.

Kozinoğlu 18.35’te koğuştan alındı; 19.30’da yani yaklaşık 55 dakika sonra Silivri Devlet Hastanesine ulaştığında hayatını kaybetmişti.

Ben ise 18.55’te hücremden alındım ve ancak 20.05’te, yani tam 1 saat 10 dakika sonra hastaneye ulaştırılabildim.

Peki Kozinoğlu’nu ölüme, beni ise ölümün kıyısına sürükleyen bu 55 dakika ile 1 saat 10 dakika arasında neler yaşandı?

Mahkûm kabul dedikleri yerde, ambulans gelecek diye 20 ile 35 dakika arasında bekletildik.

Kozinoğlu’na doktorsuz bir ambulans, bana ise ring aracı gönderildi.

Gelen araçtaki jandarma personelinin doldurması ve imzalaması gereken evraklar için 5 dakika…

Böylece 25 dakika çoktan dolmuştu!

1 No’lu Cezaevi ile Kampüs Sağlık Ocağı arasındaki mesafe 400 metredir ve buraya ulaşmak 5 dakika sürer.

Geçti 30 dakika!

Mesai gün ve saatleri dışında, 10 bini aşkın tutuklu ve hükümlünün bulunduğu kampüste yalnızca tek bir nöbetçi doktor kalıyor.

27 Kasım 2011 Pazar günü kalp rahatsızlığıyla götürüldüğüm sağlık ocağında o gün ortopedi uzmanı nöbetçiydi.

Bir gün önce gitseydim kadın doğum uzmanına denk gelecektim.

Kadın doğum uzmanına da ihtiyaç duyulabilir elbette ancak unutulmamalıdır ki Silivri Cezaevi Kampüsünde kadın cezaevi bulunmamaktadır!

Kozinoğlu’nun sevk edildiği 12 Kasım 2011 günü kampüsteki nöbetçi doktorun uzmanlık alanı neydi?

Söz konusu uzmanlık alanlarındaki nöbetçi hekimler, kalp krizi geçiren bir hastaya nasıl ve hangi imkânla müdahale edebilirler?

Dolayısıyla kampüs sağlık ocağına girişiniz ve Silivri Devlet Hastanesine sevk işlemleriniz en az 20 dakikanızı alır.

Buraya kadar zaten 45-50 dakikanızı tükettiniz!

Kalp krizi geçiriyorsanız, hayatta kalmanızı sağlayacak en kritik zamanı ve şansınızı kaybettiniz demektir.

Şayet hâlâ hayattaysanız, ambulansın sağlık ocağına gelmesi 8 ila 10 dakika sürer. En iyimser tahminle 5 dakikada geldiğini varsayalım.

55 dakika geride kaldı ve siz henüz hastaneye ulaşamadınız!

Kampüs ile hastane arasındaki mesafe 7 kilometredir. Ambulans bu mesafeyi 8 ila 10 dakikada katetmektedir.

Kozinoğlu hastaneye yaklaşık 55 dakikada ulaştırıldı.

Ben ise ancak 1 saat 10 dakikada varabildim.

Kalp krizinde ilk 15 ila 30 dakika içerisinde uzman müdahalesi yapılamazsa hayatta kalmak bir mucizedir.

Oysa 112 Acil Servis ambulansı doğrudan cezaevine gelmiş olsaydı, hastayı alır ve kampüs sağlık ocağına hiç uğramadan direkt Silivri Devlet Hastanesine sevk ederdi. Böylece hastaneye 8-10 dakika içerisinde ulaşılmış olurdu.

Kozinoğlu kalp krizi geçiriyorduysa, hayatını kaybetmesi için gereken tüm vakit ihmallerle tüketilmiştir.

Bu gecikmenin sorumlusu kimdir?

Kalp rahatsızlığımız bilinmesine rağmen neden doktorsuz bir ambulans ve ring aracı gönderilmiştir?

Tam teşekküllü bir ambulansın çağrılmasına kimler engel olmuştur?

Cezaevi Savcısı veya Kozinoğlu soruşturmasını yürüten Cumhuriyet Savcısı, çağrılan ambulansa vakanın ne şekilde bildirildiğini tespit etmek amacıyla 112 Acil Çağrı Merkezi ve cezaevi telefon kayıtlarını incelemiş midir?

Nöbetçi müdürlerin, başgardiyanların ve cezaevi dâhilî telefonlarının kayıtları alınmış mıdır?

Cezaevi nöbetçi müdürü ve başmüdürü, böylesi acil bir durumda yaşanacak bir gecikmenin ölümle sonuçlanacağını bildiği hâlde bu ağır sorumluluğu neden ve niçin üstlenmiştir?

Cumhuriyet savcılarına, Adalet Bakanı’na ve en üst düzey görevlilerinden birini kaybeden Milli İstihbarat Teşkilatına soruyorum:

28 Şubat 2011 ile 27 Kasım 2011 tarihleri arasını kapsayan cezaevi sabit hat, dâhilî hat ve idari personelin cep telefonu kayıtlarını mahkemeye getirtip incelemediğiniz sürece Binbaşı Kâşif Kozinoğlu’nun ölümünün aydınlığa kavuşacağına gerçekten inanıyor musunuz?

Normal şartlarda 10 dakikada ulaşılabilecek bir hastaneye 55 dakikada sevk edildiği için yolda hayatını kaybeden bir insanın durumuna cinayet demeyenler, susanlar ve bu olayı unutanlar vicdanen rahat mıdır?

Üzgünüm ama ben cinayeti gördüm.

Ve benzer bir kaderi paylaşmak, bizler için de kaçınılmaz ve an meselesi görünüyor.

Kasıtlı gecikmelerle hastaneye sevk edilirken yolda ölürseniz, Adli Tıp raporlarına “Şüpheli hiçbir ize rastlanmadı, eceliyle öldü” denilerek kaydedilirsiniz!

Ali ÖZOĞLU

1 No’lu L Tipi Cezaevi

B-3 Üst Tecrit Hücresi

SİLİVRİ

07.01.2012

Buhari de olsa bir başkası da olsa her rivayet edilin hadisin doğru olmayacağı bilinen bir şeydir. Ne var ki Türkiye’de bu hadisin doğruluğundan çok kastedilenin ne olduğu, Fırat’ın etrafında yaşayanların yani Türk milletinin neye dokunup dokunmayacağı tartışılır. Hadisi tartışanların bir kısmına göre tartışılan şey doğrudan su meselesidir. Bir kısım kimseler de kastedilenin petrol olabileceğini düşünmektedir. İşte tartışılanlar bunlardır.

Ama bu hadisin ne amaçla kullanılabileceği tartışılmaz.

İsrail devletinin arşivlerindeki belgelerin gizlilik statüsü kaldırılınca ibretlik hikâyeler de ortaya çıkar. Bunların hemen hepsi aldatma hikâyeleridir.

Afrika ülkelerinden Çad’ın başkenti Encemine’de modern bir cami yapılır. Şimdi sırada müezzini bulmak vardır. Buna karşın aranan kişi bir türlü bulunamaz. Derken nihayet bu vazifeye aday birisi çıkar.

Müezzin işini çok iyi yapar. 10 yıldan uzun bir süre boyunca cemaatine vaazlar verir, namazları kıldırır.

1943’e gelindiğinde müezzin camiye uğramaz olur. Namazları aksatır, vaazları aksatır. Tabii ona da anlayış göstermek gereklidir. Neticede 40 ev, iki otel, bir sinema salonuna sahip olmak öyle kolay iş değildir!

Cemaatin baskılarına dayanamayan müezzin, sonunda Yahudi olduğunu itiraf etti. Sonra ne mi oldu? Doğal olarak ortalık karıştı ama Çad’ın Yahudi müezziniyle karşılaşıp bunu mektubuna yazan İsrailli diplomatın şu ifadesi herkes için ibret olmalıdır:

“…Ayrıca Afrika’nın hiçbir şeyi fazla ciddiye almama eğilimi nedeniyle de bu mesele unutuldu.”[1]

Sizi yönetmek isteyenlerin kullanmak istediklerinde dikkat edecekleri özellikleriniz veya kullanacakları yöntemlerin bir kısmı şunlardır:

1- Öyle bir kısım şuursuzun iddia ettiği gibi “Düşman bizi yönetmek için cumhuriyet projesini uyguladı!” diye bir şey yoktur. Düşman sizi, sizin değerlerinizi kullanarak yönetmek ister. Birilerine kucak açıyorsanız, birilerini aranıza alıyorsanız casusu da onlar arasında arayacaksınız. Tabii aklınızı kullanıyorsanız…

2- Bilhassa Yahudiler casusluk konusunda o kadar iyilerdir ki Sami kavminden olmanın avantajını da kullanarak İslam toplulukları arasında cirit atarlar. Eğer Buhari’nin aktardığı binlerce hadis varsa bunları tek tek incelerler. İşlerine yarayan bir hadis varsa bunu kullanırlar ama yoksa -tarih alanında da yaptıkları gibi- dezenformasyon çalışması yaparlar. Yani hadis uydururlar ve buna bir de kaynak gösterirler. Türkiye’de yıllardır “Kanuni dansı yasakladı, bu da kaynağı” iddiası dolaştı ama kaynak soranların bile birçoğu kaynağa bakmadı. Eğer baksalardı görürlerdi ki bahsi geçen kitapta böyle bir olay yoktur.

3- Kişisel zaafların en büyüğü cehalettir. Cehaletin de en kötüsü aklını kullanmaktan yoksun olmak ve daha da kötüsü akılcılığı zararlı bir şey olarak sunmaktır. Bütün dünyanın kullandığı faydalı şeylerin sizin aranızda kötülendiğini görüp işkillenmiyorsanız aklınızı kullanmıyorsunuz demektir.

4- Ahlâksızsanız düşmanın kucağında gezersiniz. Düşmanın sesi olursunuz. Düşmandan çok bağırır, düşmandan çok saldırırsınız. Yaptığınız ahlâksızlık nedeniyle düşmanın eline düşersiniz. Sonra o size çok daha fazlasını yaptırır.

5- Paraya, makama, mevkiye, şehvete düşkünseniz ya da kumar borcunuz varsa, eşinize veya sevgilinize yetemiyorsanız düşmanın eline düşersiniz. Bir futbol müsabakasında şike yapmak isteyen küçük çaplı bir suç organizasyonu bile hakemlerin, sporcuların, yöneticilerin bu zaaflara sahip olup olmadığını araştırır.

6- Topluma düşmansanız veya kendi insanlarınızı hakir görüyorsanız yine düşmanın eline düşersiniz. Kendinizi abartıyor ve asıl amacınızı unutup çok büyük olmak istiyorsanız düşman casuslarının çantasında sizin için hazırlanmış türlü vaatler vardır.

Buhari’nin rivayetini bir de bu yönlerden okuyun. Şunu da bilin ki hiçbir ayetin ya da hadisin iptal edemeyeceği ve etmeyeceği yegâne şey vatan sevgisidir. Hadisle kastedilen ister petrol olsun ister su ister altın ister başka bir şey… Kendi vatanınızın toprağı ve onun zenginlikleri sizin için lanet oluyorsa ya siz akılsızsınız ya da aklınızı başkaları kullanıyor.

Sun Tzu; Yerel casus, düşmanın içindeki casus, taraf değiştirmiş casus, ölü casus ve canlı casus olmak üzere beşe ayırdığı casusluğu düşmanın bilmemesini “hükümdarın hazinesi” olarak niteler.

Yerel casuslar düşmanın toprağında yaşar. Taraf değiştirmiş casus kendi ülkesine ihanet eder. Düşmanın içindeki casuslar ise memurlar, bürokratlar, subaylar, saray görevlileridir. Ölü casus düşmana yanlış bilgi verir veya şeflerinin verdiği yanlış bilgiyi düşmana iletir. Canlı casus ise düşmandan bilgi getirir.

“İstihbarat Raporlarında GAP Senaryosu” (2004) adlı kitabın yazarı Hasan Taşkın, Abraham Tilmen adında bir şahısla yaptığı telefon görüşmesine yer vermiştir. Tilmen’in kim olduğunu, ne için arandığını yapacağım alıntıda anlayacaksınız (sadeleştirildi):

“Abraham: Telefonumu nereden aldınız?

Yazar: Adınızı bazı raporlarda duyduk. Şanlıurfa’da çalıştığınız, 450 bin dönüm arazi satışıyla ilginiz olduğu söyleniyor.

Abraham: Size bu fıkrayı kim anlattı? Benim orada bir metrekarem bile yok.

Yazar: Satın almıyorsunuz. Arazi alımlarını organize ettiğiniz söyleniyor.

Abraham: Tamam, evet. Benden ne istiyorsunuz?

Yazar: Bu doğru mu?

Abraham: Hayır, doğru değil. Kimse benim çalıştığım toprakları satın almıyor. Ben bir Türk firması için çalışıyorum. Firmanın adı da Koç-Ata Sancak. Eğer benim ne yaptığım hakkında bilgi istiyorsanız orayı arayın. (…)

Yazar: Ne kadar zamandır Türkiye’de bulunuyorsunuz.

Abraham: 4 yıl oldu.

Yazar: İki ayda bir İsrail’e gittiğiniz doğru mu?

Abraham: Hayır, altı ayda bir gidiyorum.

Yazar: Sizinle İsrail arasında bir bağlantı var mı?

Abraham: Kesinlikle yok. Size bunu kim söyledi bilmiyorum ama o bir yalancı.”

Aynı kitaptaki araştırmalar aracılığıyla öğreniyoruz ki İsraillerin toprak satın alma noktasında kullandığı türlü yollar vardır. Bu yolların her biri Türk istihbaratı tarafından ifşa edilmiştir ancak siz uyusanız da düşman uyumayacağı için daha rahat çalışacakları yasaların çıkarılmasını sağladılar!

Yabancılara mülk satışında en çok dikkat edilmesi gereken nokta, bilhassa teröre karşı duruşu ve partizanlık nedeniyle psikolojik baskı altına alınmış olan Karadeniz değildir. Asıl nokta Güneydoğu’dur.

Gerçi Yahudi ve Arap kardeştir; Arap da parasıyla efendilik taslamayı, hava atmayı sever. O yüzden bütün ülke bu noktada bilinçli olmalıdır. Ne var ki önceki yazımda yazdığım gibi devletin toplumu uyarması, bilinçlendirmesi için gerekli olan her türlü metnin veya konuşmanın cezalandırıldığı dönemdeyiz. Bu yolla hem devlet hem de millet hareketsiz bırakılmaktadır.

Asıl konumuza dönecek olursak İsraillilerin o dönem kimlerden yararlandıklarına dikkat çekmek gerekiyor.

Birtakım firmalara yuvalanan Yahudiler, sıradan vatandaşlara da bulaşıyorlardı. Bunlar arasından özellikle maddi durumu iyi olmayanlardan toprak satın aldıkları gibi bu iş için maddi durumu iyi olmayan başka vatandaşları komisyon karşılığında kullanıyorlardı.

Derinlerin dünyasında insanı hayrete düşürecek çok şeyler vardır ama içinde hakikatin gizli olduğu bilgi ve olaylar profesyonel çalışmalarla alaya alınarak küçük düşürülür.

Eski ABD’li Özel Kuvvetler mensubu Kenneth O’Keefe, ülkesi adına birçok operasyona katılmış bir askerdi. ABD’nin kirli savaşını, Siyonistlerin oyunlarını anlayınca istifa edip “canlı kalkan” olmuştu. Katıldığı bir TV programında tüm gerçekleri anlattı ama O’Keefe bunları anlatırken sunucu ne yaptı, biliyor musunuz? Mimikleri ve inceden inceye alaylı sözleriyle onu aşağılamaya kalktı.

Gaflet ve cehalet öyle bir şeydir ki kimi şuursuzlar O’Keefe’nin anlattıklarından habersizken kimileri de tıpkı ABD’li sunucu gibi gerçekleri alaya almaya çalışırlar. Özellikle sosyal medya aracılığıyla topluma aşılanan aşağılık kompleksi, eski bir askerin başka bir coğrafya için yaptığı itirafları o coğrafyanın insanına aşağılatır.

Samimi gülüşleri, alaycı gülüşleri, imalı gülüşleri tanırız. Bir de kibirli ve cahil insanların hasetliklerinden kaynaklı gülüşlerini ıskalamamalıyız. Bir tavsiye: Böylelerinin alaycı yaklaşımına karşı ciddi olun. Onlar delirip ciddileşince siz onu alaya alın. Aklıyla oynanan o olsun.

İsrail devleti, MOSSAD aracılığıyla başka ülkelerde medya baronları yaratmıştır. O baronların her biri casustur ve MOSSAD’ın parasını kendi parası zannettikleri zaman lüks yatlarıyla denize açılıp Tevrat’ın ırkçı tanrısı tarafından göğe (veya denizin dibine) çekilirler! Onlardan biri de Çek Cumhuriyeti doğumlu Robert Maxwell’dir.

Medya ve basın organları, Suriye’de yaşanan iç savaşa yangına körükle gider gibi gidiyor. Afrika’nın kıyılarında başlayıp Türkiye’ye kadar uzanan domino etkisinin son halkası Suriye’ydi. Hemen dibimizde insanlık dramının en büyüğü yaşanırken Türkiye ve Suriye’yi karşı karşıya getirenler, Müslümanların Müslümanları kestiği savaşta en kârlı ülkenin İsrail olduğunu hiçbir zaman anlatmadılar. Aksine yangına körükle gittiler ve türlü dezenformasyon kampanyalarıyla hem Suriye aleyhine yayınlar yaptılar hem de Türk kamuoyunu savaşa ikna etmeye çalıştılar.

Burada çok ilginç bir kurnazlık öyküsü yatılıdır. Daha önceki yazılarımda bahsettiğim bir nokta vardır. Siyasal İslam ve bölücü terör örgütünün Suriye kolu, Türkiye’yi Suriye’yle savaşa zorladı. “Mazisi insanlık tarihi kadar eski” Türk ordusu, Suriye ile savaşmayıp özel operasyonlarla bölücü terör örgütüne darbe vurdu. Asıl plan ise Türkleri “fetih” hülyalarına sürükleyip Suriye’yle savaştırmak ve sonra Türkiye, Suriye, İran’ın selasını okuyup BOP’u gerçekleştirmekti.

Olmadı.

Ama oldu gibi gösterdiler!

Şahsi menfaatleri ve gururları memleket meselesinden önce gelenler de bu algıya bile isteye hizmet ettiler. TV kliplerinden alınan görüntülerin ya da profesyonel oyuncuların mağdur olduğu fotoğrafların, videoların vatandaşları etkilemesine kızılamaz ama devlet kurumlarını yönetenlerin tavrı mutlaka tartışılmalıdır.

Tekrar konumuza dönelim.

Özcan Yeniçeri, 2010 tarihli “İsrail, psikolojik savaş yürütüyor!” başlıklı yazısında İsrail’in medya ve basında Suriye konusunda olduğu gibi ne gibi çalışmalara imza attığını kısaca derlemişti. O yazıdan birkaç alıntı alıyorum:

“Birkaç gün önce İngiliz Times gazetesi, sözde Körfez’deki askeri kaynaklara dayanarak verdiği haberde, Suudi Arabistan’ın İran’a olası bir saldırı hâlinde İsrail’e hava sahasını kullanması için izin verdiğini yazdı. Amerikalı bir askeri kaynak da ‘Suudi Araplar, kendilerini başka yere bakarken İsraillilerin ülke hava sahasından geçmesine izin verdi. Suudiler kendi savaş uçaklarının harekete geçmemesi ve kimsenin vurulmaması için denemeler yaptı bile. Bütün bunların ABD Dış İşleri Bakanlığının onayıyla yapıldığını’ iddia etti.”

Bu yalan haberler sonrası Suudi yetkililer açıklama yapıyor:

“Suudi Arabistan, egemenliğinin ihlal edilmesini ya da başka bir ülkeye saldırmak için hava sahasını kullandırmayı reddeden kararlı tutumunu yineler.”

Bir önceki yazımda Oded Yinon’un psikoljik harp kapsamında önerdiği noktaları özetlemiştim. Dikkat edin, bu haberler birebir o önerilerle uyumludur. Hem Arap liderler diğer İslam ülkelerinin gözünde Yahudi dostu oluyor hem de bu haberleri okuyan herhangi bir vatandaşın kendini güven içinde hissetmesine imkân vardır.

Anlaşılması gereken bir diğer nokta da İngiltere gibi ülkelerde medya imparatorluğu kurduran MOSSAD vb. İsrail kurumlarının ABD ve İngiltere’deki medyayı, basını psikolojik harp için nasıl kullandığıdır.

Türkiye’de de benzer çalışmaları en çok Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında gördük.

İsraillilerin en iyi yaptığı şeylerden biri, düşmanını dost ve dostunu da düşman gibi gösterebilmesidir. Doğu Akdeniz’de İsrail menfaatlerine darbe vuran amiraller, Balyoz’da kendi ülkelerine darbe vuran amiraller olarak gösterildi. Tüm basın ve medya ileri demokrasinin ilerlerken nasıl gözden kaybolduğunun ibretlik çalışmalarını yaptı.

Yine yakın zamanda Doğu Akdeniz’deki hatalı politikalara karşı devleti uyaran Türk subaylarına dava açıldı. Ayaklarına kelepçe vuruldu. Devletin nasıl hareketsizleştirilmek istendiğine, kamuoyunu aldatma çalışmalarını engellemek isteyenlere nasıl saldırıldığına güzel bir örnekti.

Oysa ABD’de pek çok emekli asker gayet etkindir. Ne var ki kıblesini Pentagon yapanlar için ABD bir demokrasi abidesidir. Emekli askerler devlet için konuşabilir ama Türkiye’deki subaylar ABD ajanı dinsizlerdir. Konuşamazlar.

Size ibretlik bir nokta daha: Taraf’ın kraliçesi Yasemin Çongar, eşinin CIA ajanı olduğu iddialarını da yukarıda anlattığım alaycılıkla, küçümsemeyle geçiştirmişti. Bir sivil ve bir asker yan yana gelince tozu dumana katıp hayal dünyasında cami bombalatan zihniyetin mensuplarından Çongar, eşinin ABD askeri dergilerinde Afganistan, Irak, Pakistan uzmanı olarak yazılar yazdığını anlatmadı.

Türkiye’nin en çok izlenen dizilerindeki baş hainler de yine gerçekte memlekete hizmet eden kahramanlardı. Bu kahramanlar arasında Kaşif Kozinoğlu, Muzaffer Tekin, Veli Küçük, Cem Ersever gibi insanlar vardı.

Üstelik Kozinoğlu’nun ölümü, TV kanallarından birinde, bir dizinin hain karakteri olan “Kaşifoğlu” adıyla verildi. Ya kasıt ya da bilinçaltındaki fazla yalanların taşıp dile vurması… Her ikisi de cehalettir ve her ikisi de ihanettir.

Bu arada Türk kamuoyunun nasıl yanlış yönlendirildiğine dair bir örnek daha: Bahsettiğim dizi, FETÖ’nün propagandasını en önde yapan diziydi. 15 Temmuz’da konserlere giden kitlenin dönmesini sabırsızlıkla beklediği dizi de aynı yapımdır.

İlginç.

Bir soru: Türkiye’nin ekonomisi, onca uzmanın uyarısına rağmen neden ısrarla yapılan yanlış hamlelerle dibe batırıldı?

Bu durum sadece Türkiye’yi yönetenlerin kibirli olup olmadıklarıyla açıklanabilir mi?

Ekonomik durumu düzeltmenin türlü yolları varken memleket Arap sermayesiyle doluyor. Arz-ı mevud hayalleriyle yatıp kalkan İsrail sermayesi -üstelik medyayı yönetirken- boş duruyor. Öyle mi?

Psikolojik harp, kişiye uygulandığında delirtir veya intihara sürükler. Kurumlara, ordulara, gruplara, toplumlara uygulandığında da cinnete getirir, delirtir, sonunda intihar ettirir. Türkiye, hiç tartışmasız özellikle son 30-40 yılın en ağır psikolojik harbine maruz kalmaktadır. İsrail’in kendisi “Kişi kendinden bilir işi” misali psikolojik harbe karşı koyacak kurumları çoktan kurdu.

Türkiye’de ise buna karşı koyacak insanları yok etmek için her şeyi yaptılar, yapıyorlar.

Kimler mi?

Davutlar, Golyatlar, Golemler ve hiç şüphesiz Mankurtlar…   

[1] https://www.odatv4.com/dunya/belgeler-ortaya-sacildi-muezzin-mossad-ajani-cikti-120000870

Türkiye’de milleti bir yalana inandırmak için dizi veya film çekmeniz, roman yazdırmanız yeterlidir. Daha önce Ötüken’in internet sitesinde bu konuyla ilgili görüşlerimi yazmıştım. Bugün biraz daha genişleterek ele almakta fayda var.

En son Kurtlar Vadisi Pusu dizisinin senaryo ekibinde yer alan Selman Kayabaşı’yı Türklerin Tolkien’i olarak nitelendiririm. Tabi ki edebî yeteneğinden, hayal dünyasından hele Tolkien gibi bilge bir kişi olmasından ötürü değil ama Kayabaşı’nın da Tolkien gibi hayalî bir dünyası var. Tolkien’in Orta Dünya’sı, Kayabaşı’nın derin dünyası meşhurdur. Yalnız iki yazar arasındaki farklar yetenek ve bilgelikle sınırlı değildir. Orta Dünya’da gerçeklik iddiası yoktur ama derin dünyada vardır!

Kayabaşı’nın Kafkas Ruleti – 1 romanını okuyalı çok uzun yıllar oldu. Kitap 2005’te yayımlandı, benim okuduğum yıl sanırım 2006’ydı. Kitapta “Ergenekon” yapılanmasından söz ediliyordu. Gladio’nun, İkinci Dünya Savaşı sonrası nasıl ve ne nedenle kurulduğu, hangi ülkelerde hangi adı aldığı yönündeki ezber olacak bilgiler yer alıyordu. Sonradan bu kitaptaki Gladio metni neredeyse olduğu gibi Kurtlar Vadisi Gladio gibi fimlerde ve ciddiyetsiz köşe yazılarında kullanılmaya başladı. Aynı romanda, yurt dışındaki Türk cemaatlerinin cumhuriyet düşmanı olmadığı, onlara ön yargı ile yaklaşıldığı, onlarla beraber hareket edilmesi yönünde fikir belirten karakterlerin olduğunu da hatırlıyorum.

Böyle romanlar tarihi de evirip çevirerek farklı bir şekil içine sokar. Moğolların yükselişine Tapınak Şövalyeleri’ni ekler, Yavuz’un ölümüne ezoterik bir tarikatı karıştırır veya Mustafa Kemal’in dehasını gizli teşkilatlara bağlayarak küçültmeye çalışabilir. Dahası, Kayabaşı’nın romanlarındaki hayalî gizli teşkilat tarafından yüzü kızartılan Enver Paşa, “Seni seçtik ama sen de az değilsin” şeklinde yaklaşılan Mustafa Kemal Paşa görmek mümkündür. İşte böyle bir dünyadır, derin dünya.

Gizli teşkilatlar konusunda çok efsaneler uydurulmuştur ama asıl tuhaf olan şey, bu efsaneleri kurgulayanların okuyanlardan önce inanmış olmasıdır. Yani ortada şizofrenik bir durum vardır. Yine Kayabaşı’nın – Teşkilat romanında olması lazım – Abdullah Gül’ün cumhurbaşkanlığı da Köşk’e gelen kim olduğu bilinmeyen bir adamla görüşmesine bağlaması ilginçtir. Gül, bugün siyasetin neresindedir? İktidarla arası nasıldır? İngiltere ile ilişkileri, Kraliçe’nin Gül’ü lakabı nereden gelmiştir? Bu soruları sorunca şunu da diyebiliriz: Tapınak Şövalyesi Köşk’e geldi, “Seni seçtim Pikaçu” dedi ve Gül, cumhurbaşkanı oldu. Kim yalanlayabilir? İşte size roman.

Roman yazarken kurgu yapmak elbette doğaldır. Yalnız kurguyu mutlak bir gerçekmiş gibi sunmamak gerekir. Bugün Kayabaşı’nın okurları vardır ama okurları arasında farkında olmadan mürit hâline gelmiş, bugünü ve tarihi onun hayal dünyasına göre yorumlayanlar vardır.

Zannederim Türkiye’de hiçbir yayın, Kurtlar Vadisi projesinin bilhassa Kurtlar Vadisi Pusu konseptinin yaptığı etkiyi yapamaz. Bugünden sonra da tutması çok mümkün görünmemektedir. Çok sevildiği için ilk Kurtlar Vadisi’ne çok fazla eleştiri yöneltilmez ama ilk proje çok masum değildir. Yayımlandığı dönemden başlayarak Pusu konseptinin 266. bölümüne kadar pür dikkat izlemişimdir. Özellikle Pusu’da ne anlatılıyorsa çoğu zaman tam tersini anlamak gerekir.

Açılım sürecinde “Muro” karakteri üzerinden neler anlatıldığını neredeyse tüm ülke biliyor. Aynı dizide sürekli şu mesajlar veriliyordu: Sizin zamanınız bitti. Sizin devriniz bitti. Artık sizin hükmünüz bitti.

Dizide bu tarz söylemlerin olduğu bölümlerle aşağı yukarı eş zamanlı Zaman gazetesi yayınlara bakın. Benzer ifadeleri oralarda da göreceksiniz.

Yine “Kaşifoğlu” adıyla anlatılan hain vasıflı bir karakterle güya Kaşif Kozinoğlu’nun anlatıldığını unutmamak gerekir. Kaşifoğlu karakterinin ölüm emrinin verildiği 136. bölümden üç gün sonra Kaşif Kozinoğlu hayatını kaybetti. O dönem bu olayın tam tersi olsa, mesela bir FETÖ’cü çukura düşüp ölse bunu bir Türk generaline bağlayıp içeri atarlardı. Bu dizinin yapımcıları hâlâ rahatlıkla gezebiliyorlar, büyük yatırımlara imza atabiliyorlar. Dokunan var mı? Yok. Aksine FETÖ ile mücadele konusunda o kadar bilinçsiziz ki hâlâ bu dizinin geri dönmesini bekleyen ciddi bir kesim vardır.

Yanlış politikaları doğru kabul ettirmenin çok basit yolları vardır.

“İhtiyarlar Heyeti” diye bir şey uydur, “Börü Budun” diye bir şey kurgula, yanlış politikaları bu hayalî örgütlere bağla ve milleti kandır. Politikaların yanlış olduğunu söyleyenlere de hain de, terörist de… Ne kadar kolay ama ne kadar tehlikeli, değil mi?

Bu dizilerin bir olumsuz yönü daha vardır. Toplumun dikkati devletin mahremine yönelmektedir. Devlet sırlarını merak eden ve kendini devletçi ilan eden kimseler, bir bakıyorsunuz, devletin sırları ifşa olsa da öğrensek derdine düşüyorlar. Bu nasıl devletçilik? Diğer yandan, devletin gizli sırlarını anlatma iddiasındaki demogoglara “Devlet sırrı madem, niye ifşa ediyorsun?” diye sormak gerekir. Muhtemelen onlar şöyle cevap vereceklerdir: “Millet bunları öğrensin, morali yerine gelsin diye yapıyoruz.” Gerçekten böyle düşünenler var. Kozmik Oda’ya girilmesine ses çıkarmayan insanlar, işte bu demogogların etkisindeki kimselerdi.

Afganları, Pakistanlıları, Arapları, bütün dünyayı bağrına basan azınlık ama yetkili bir kitlenin bizim milletimize karşı bu tahammülsüzlüğü neye dayanıyor acaba?

Cevabını siz biliyorsunuz.