Prof. Israel Shahak, 10 yaşındayken annesiyle beraber Nazilerin Poniatowa Toplama Kampından kaçtı.

Fakat şansı yaver gitmedi, doğduğu şehir olan Varşova’da tekrar annesiyle beraber Nazilere esir düştü. Bu kez Belsen’e gönderildi. 2 yıl sonra İngiliz ordusu kampı ele geçirdiğinde kurtuldu.

Filistin’e geldikten sonra annesi hastalanan Shahak hem okudu hem çalıştı. Kimya profesörü oldu. İsrail kurulduktan sonra Siyonistlerin birçok ayrımcılığına şahit oldu. Kısa zamanda sert bir muhalife dönüştü.

Prof. Shahak, kendisini ateist olarak tanıtmış David Ben Gurion’un Süveyş Savaşı’nın üçüncü gününde Knesset’te “vadedilmiş topraklar”dan bahsettiğini görünce çok şaşırdı. David Ben Gurion, savaşın gerçek nedeninin Davut ve Süleyman’ın krallığını yeniden kurmak olduğunu söylemekten çekinmiyor; batıda Kıbrıs’ı, kuzeydoğuda Van Gölü’ne kadar olan toprakları İsrail’in sözde vadedilmiş topraklarına ekliyordu.

Sözde insanlığın koruyucusu olan Batılı emperyalistler, dünyanın geri kalanını insan saymadıkları için nükleer güç olmayı sadece kendilerine ve İsrail’e ait bir hakmış gibi görüyor.

Evet, Prof. Shahak “İsrail’in Nükleer Sırları” adını verdiği bir kitap da yazdı. İsrail’in nükleer güç olma çabaları Amerikan devletinin bir kısmından destek görürken bir kısmı da buna karşı çıkıyor.

Mario Puzo, “Omerta” romanında konuya kısaca değinir. Romanda FBI ajanlarının senaryolarından birinde, İsrail nükleer güç olsa bile bu kozu kullanmak istediği zaman büyük bir felaket meydana geleceği için Amerikalıların İsrail’in silahları kullanmasını engelleyebileceğine dair ihtimaller vardır.

Prof. Shahak’ın “Yahudi Tarihi, Yahudi Dini” kitabında şu bilgileri verir:

“Hem anti-semitizme hem de Yahudi şövenizmine karşı olmak Yahudiler tarafından benim anlamsız bulduğum ‘kendi kendine düşmanlık’ olarak kabul edilir.”

Neden?

Cevabı basittir: Siyonistlerin İsrail kurulduktan sonraki en büyük çabaları, İsrailli Yahudiler başta olmak üzere bütün Yahudileri daima tehlike altında olduklarına inandırmaktır. Onlara göre İsrail tehlikelerle çevrilidir. Herkes Yahudi düşmanıdır, bu nedenle tüm düşmanlar acımasızca yok edilmeli, bilhassa yakın memleketlerde her türlü fesat faaliyeti yürütülmelidir.

Siyonistlerin İsrail’de benimsediği bu anlayışa “ebedi savaş konsepti” denir. Moshe Sharett bu politikayı tehlikeli bulanlardandı, tasfiye edildi. Armageddon senaryoları da bu konseptle benzerdir. Sözde kıyamet savaşıyla ilgili ister Siyonistlerin ister Evanjelistlerin senaryolarını okuyun, en sonunda “Eee, ne oldu şimdi?” diye sorarsınız.

Çünkü büyük savaştan sonra da Yahudilerin az sayıda kalıp tüm dünyayla savaşmaya devam edeceklerini göreceksiniz.

Bu noktada İran’ın yaptığı saldırılarda çok dikkatli olması gerekir.

Siyonizm mitolojik bir canavar gibidir. Kendi kanı da dahil olmak üzere her türlü kandan beslenir. İsrail’in tüm vatandaşlarının Siyonizm’e teslim olduklarını düşünmek yanlış olacaktır. Siyonistlerin ebedi savaşa ikna etmek istediği kitleleri kucağa itmemek gerekir.

İsrail’in İran’ı kaşıması, halkına gerçek bir tehlikeyi, bu tehlikenin boyutlarını göstermek maksadını da taşıyor.

İsrail, yıllardır Filistin’de katliam gerçekleştiriyor. Nükleer çalışmalar yapıyor. Bölgede sürekli karışıklık çıkarıyor. Sonra çıkıp İran’a karşı tüm dünyayı örgütlemeye çalışıyor.

İsrail’in de İran’ın da din devleti olması ve Orta Doğu’nun yaşadığı acıların adeta kader haline gelmesini de vicdanlı her vatandaş takdir edecektir, diye eklemek isteriz.

Son olarak Suriye, Irak, İran ve Türkiye’den ayrılmak isteyen ayrılıkçı Kürtlere gelelim.

İsrail’in vadedilmiş toprak hayali gün gibi açıkken İsrail’in bu ülkeler tarafından yıkılmasını istemek, kendini idam sehpasına çıkarmaktır. Kürtlere özgürlük vadeden Siyonistler, dört ülkede de günden güne daha büyük hedef haline geliyor. MOSSAD’la iş birliği yapan Kürtçüler, İsrail yanlısı bölücü propagandalar yapıyorlar.

Zannediyorlar ki İsrail kendilerine devlet verecek…

Oysa Siyonistlerin Kürtlere verdiği rol, kendi evinin çatısını yıkıp enkaz altında kalmaktır. Süleyman’ın tapınağını inşa eder gibi tekrar sözde vadedilmiş topraklarını inşa ettiklerinde evin baştaki köşesine Kürt Yahudileri yerleşecektir.

Kürt Yahudisi; Osmanlı Yahudisi, Türk Yahudisi, İngiliz Yahudisi, Amerikan Yahudisi kabilinden bir kavramdır.

Bölücü garibanlar da zannediyorlar ki Yahudilerle akrabadırlar.

Türk milletinin asli parçası olup kendi vatanında özgürce yaşamak varken Yahudiler arasında bile çılgınlık derecesinde ayrımcılık yapan İsrail’in güdümüne girme hayalini kurmak… Prof. Israel Shahak, şu olayı anlatır: 1965-1966 yıllarında, Kudüs’te Yahudi olmayan bir adam yere yığılır. Yahudi esnaf, ambulans çağırmak için gelenlere “cumartesi yasağı”nı bahane ederek telefonunu kullandırmaz. Shahak mahkemelere kadar gider, olayı anlatır ve Yahudi olmayan biri için “cumartesi yasağı”nın delinemeyeceği cevabını alır.

Vadedilmiş toprak hayaliyle yaşayanlar böyle…   

Neyse ki vadedilmiş toprakları ancak Siyonizm’in mezarı olmak üzere vadedenler vardır.

Mustafa Kemal’in askerlerine selam olsun!

“Bir büyük aşk bir büyük nefreti yener.”

Ukrayna Yahudilerinden Jabotinsky, Rusya’nın Yahudilere yaptığı katliamları ve uyguladığı baskı politikasını unutturmak için Siyonistlerin yüz yıl önceki meselelerine böyle yaklaştı. Rahat yaşadıkları Osmanlı topraklarında Osmanlı kimliğini benimseyen Siyonist olsun olmasın her türlü Yahudi’yi lanetlerken “Türklerin yönettiği yerde çiçek açmaz, güneş doğmaz” diyordu.

Mussoli’nin arkadaşı olup beraber çalıştığı Siyonistlerce sonraları Nazi ve terörist olarak görülecek Jabotinsky’nin bu yaklaşımı kuru bir Türk düşmanlığından kaynaklı değildi.

Revizyonist Siyonistler, Londra’yla flörtlerini aşka dönüştürmüşlerdi ve o zamanlar Londra’yla aşk yaşamak Rusya’yla dostluğu gerektiriyordu.

Esas büyük aşk İsrail’di, sevmedikleri Avrupalıların Evanjelist olanlarıyla teselli olup metres olmayı kabul ediyorlardı.

Devletler arasındaki ilişkiler böyledir. Biriyle dostluk, bir başkasıyla düşmanlığı getirebildiği gibi bunun tam tersi de mümkündür.

Türk cumhuriyetlerinin Kıbrıs politikasıyla ilgili hayal kırıklığı yaşayanlar var. Eğer bir düşünce tamamen hayal üstüne inşa ediliyorsa hayal kırıklığı yaşamak kaçınılmazdır. Gerçeklerden koparsanız ayaklarınızın yere basması mümkün olmaz.

Yıllardan beri internet dünyasında birtakım propagandalar yürütülür. Bunların bir kısmı Türk dünyasının tamamen asimile olduğu yönündeyken bir kısmı Turan ordusunun kurulduğu, Türk birliğinin zamanımızın siyasi kahramanlarınca kurulmak üzere olduğu üzerinedir. Birincisi yanlıştır, ikincisi gülünçtür.

Türk tarihinde “Türkistan Rönesansı” denilen bir dönem vardır. Osmanlı’da Fatih’in tahta oturduğu günlere denk gelen bu dönemde Semerkand’ın ünü, İstanbul’un ününü sollamıştı. Mimariden gök bilimine kadar pek çok alanda Timurlularla beraber ciddi bir yükseliş başlamıştı.

Ancak kurumsallaşmamak, tamamen geleneklere bağlı hareket etmek irticayı meydana getirir.

Kontrolden çıkan toplum refah seviyesinde yukarılara çıkınca yozlaşabilir. Türkistan coğrafyası da bunu yaşadı ve ahlaki gerileme, dinciliğin ilerlemesini doğurdu. Böylece Çarlık Rusya, Türk bozkırlarına geldiği zaman karşısında üç tüfekli asker gördüyse on mızraklı asker gördü. Batı’nın yeniliklerini bizden önce benimseyen Ruslar, işgal ettikleri her yerde varlıklarını “Bunlar vahşi, bunları medenileştireceğiz.” diye açıklıyorlardı.

Aşağı yukarı böyle bir ortamda doğan Ceditçilik ise mümkünse Türkiye Türkleri eğer mümkün değilse Çarlık Rusya üstünden Batılılaşmayı hedefliyordu. Ne var ki kendi refah döneminden sonraki yozlaşmayı yaşayan Türkiye Türkleri de Batılılaşmayı hedefliyor ama karşısına her defasında irtica çıkıyordu.

Meseleyi çok uzatmadan devam edelim.

Çarlık Rusya, Batılılaşmış olmasına karşın işgaller sırasındaki iddiasının aksine Türk topluluklarının medenileştirilmesi bir yana Rusya içlerinden Türk bozkırlarına sürekli göç politikası uyguladı. Bunların birçoğu cezaevi tutuklularıydı. Türk’ten alınanlar bu suçlulara verildi. Tecavüzcü, katil vb. suçlular da ellerindekini korumak adına katliamlara giriştiler.

Çarlık Rusya yıkıldı ve Türk topluluklarıyla Türkiye arasındaki ilişkiler başka bir boyuta geçti.

Sovyet Rusya’da Bolşevikler hakim olunca Çarlık Rusya’nın politikalarını kısmen devam ettirmekle beraber kısmen de Türk dünyasını çağdaş medeniyet yönünden tamir etti. Ancak bu dönemde de katliamlar, baskı, göç politikası devam etmişti. Örneğin 1940’larda Manas Destanından “Türk”, “Türk halkları”, “Altay” ifadeleri çıkarıldı; Türk destanının Bolşevik ideolojiye nasıl uydurulacağı üzerine kongreler düzenlendi.

İkinci Dünya Savaşı sonrası ise Türkiye ve Türk dünyasıyla ilgili yepyeni bir dönemdir.

Özellikle Stalin’den sonra Sovyetlerin bütünlüğünü sağlamak için Moskova’nın politikası büyük ölçüde değişti. İçeride uzlaşmayı sağlamak isteyen Moskova, dışarıda ABD’ye karşı bir kutup olarak ortaya çıktı.

Bu, aynı zamanda medeni dünyaya uydurmak için tek yolun Batı’dan geçmediğinin de ilanıydı. Sovyetler, bilim ve teknolojide Amerika’yla rekabet ediyordu. İki kutuplu dünya, iki farklı ekol demekti. Türkiye, bu ekolün Batı tarafında yer alırken diğer Türk toplulukları Doğu tarafında yer aldı.

Doğu için kültür ve bilimde Batılılaşma ihtiyacı yavaş yavaş sönmeye başladı, farklı anlayışlar ortaya çıkmaya başladı. Örneğin bugün dahi giyim modası Kırgızistan ve Türkiye’de aynı değildir.

Bütün bunlar geçmişte veya günümüzde Türk cumhuriyetleri içinde yüzünü Avrupa’ya, Amerika’ya dönmek isteyenler olmadığı anlamına gelmiyor. Ancak bunlar da kendi içlerinde gruplara ayrılıyorlar. Soros Vakfı’nın özellikle tarih ve dil üzerine Orta Asya’da incelenirse Türkiye’de olduğu gibi Türk cumhuriyetlerinde de Hint-Avrupa propagandası yapıldığı, Kırgızların sonradan Türkleşip aslen Aryan olduğu tezlerinin öne sürüldüğü görülecektir.

Konumuz çok derin ama sadede gelelim.

Türk cumhuriyetlerinin Kıbrıs konusundaki tavrını eleştirenler var. Bunların arasında daha önce “koçbaşı” olarak ifşa ettiğimiz milli (!) muhbirlerimiz başı çekiyorlar ve ortalığı karıştırmaya çalışıyorlar.

Koçbaşları daima umutsuzluk aşılarlar. Türkiye’nin ve Türk dünyasının meselelerinde “Öldük, bittik” havası yaratırlar. Çok bilgedirler; öldüğümüzü, bittiğimizi bilmekle beraber toplumun önüne düşerek ceplerini doldurmaya devam ederler. Neticede tarihte bu tip soytarılıkların para ettiğini, makam ve mevki getirdiğini bilmek de bir çeşit bilgelik olsa gerektir (!).

“Yes be annem” diye çığıranlar Kırgız değildi, Kazakların birçoğu tıpkı Türkiye’deki insanların birçoğu gibi haritada muhtemelen Kıbrıs’ın yerini gösteremez.

Kıbrıs’a müdahale eden biziz. Şehitler veren biziz. Sahip çıkmayan, Rauf Denktaş gibi vatanseverleri baskı altına alıp siyasetten uzaklaştıran da biziz. Kıbrıs’ta kumar oynatan, her türlü kaşkarikoyu eyleyen, yeraltı dünyasını zenginleştiren de biziz.

Biz kabile değiliz, çadır devleti değiliz. Böyle yönetiliyoruz ama böyle düşünemeyiz.

Daha önce birçok kere yazdık, “kan davası güden aşiret liderleri değiliz” dedik ama sadece burun kıvırmalar gördük.

Çünkü hamaset fazlasıyla para ediyor ve hamasetin yeteneksizler için bir sığınak olduğunu biliyoruz.

Batılı devletlerin ve onların arkasında yer alan Evanjelist ve Siyonist güçlerin Türkiye’ye bakış açıları ortadadır. Bunların özellikle 1970’lerden sonra Türkiye’ye bir ihtiyaçlarının kalmadığı, Sovyetlerden sonra Türkiye’nin de dağılması için çabaladıkları, Batı’yla olmanın bedelinin ağır olduğunu bize dayattıklarını görüyoruz.

Kürt meselesine, Kıbrıs’a, Ege’ye, Doğu Akdeniz’e bakın.

Mevcut siyasi iktidar, varlığını sürdürmek için fabrika ayarlarına geri dönmeye çalışıyor. Bir çelişki içine düşmüş de oluyor aynı zamanda çünkü hiçbir zaman ayarlarından şaşmadıklarını, “mış gibi” yaptıklarını da biliyoruz. 2013 öncesi siyasete geri dönmeye çalışıyorlar ve Batı’yla uzlaşmak için yukarıda saydığımız bütün meselelerdeki siyasetlerini de buna göre güncelliyorlar.

Diğer tarafta ise bambaşka bir devlet olan Rusya var.

Batı’yla yakınlaşma, günümüz siyasetinde Türk cumhuriyetleriyle kopuştur. Rusya’yla ilişkilerin normal seyrinde devam etmesi, Türk dünyasıyla yakınlaşmadır.

Rusya dostluğuna hele hele Rusçuluğa gerek bile yoktur.

Dün Siyonistler için Londra’yla aşk, Rusya nefretini bastırmaktı.

Bugün güçlü olduğunu hissetmek, Rusya nefretini uyandırmaktır.

Suriye’yi bölmemek ve Rusya’yla savaşmamak, ABD ve Avrupa kanunlarınca suçtur.

“Her istediğinizi yapıyoruz, yaptırımlardan kurtulacak mıyız?” diye gidip Türkiye düşmanlarının kapısına dayanmak ne demektir? Osmanlı’nın son devrinde, Türkiye’nin kurtuluş ve kuruluşunda bunun adı yazılıdır.

Cesur olmakla hamaset yapmak arasında fark vardır.

Dün “Yes be annem” diye mastika oynayanların bugün Türk cumhuriyetlerini Kıbrıs’ta Türkiye’nin aleyhine döndürmediklerini düşünmek hiç de yanlış olmaz. Zor günler geçirip eski siyasetine dönen bir zümrenin Kıbrıs için Türk cumhuriyetlerine 12 milyar avroluk paket açtırması, Turan ordusu komedisinden daha mı kötüdür?

Ticaretini devam ettirmek için siyasetini makam ve mevki uydurmaya yöneltenleri Türk dünyası için çalışıyor sanmak… Fakir avuntusu böyle bir şeydir.

Sözde cesur olanların sözde muhalif olduklarını görüyoruz çünkü sahte aksakalları eleştiriyor gibi yaparlarken belli ki onlara güvenmişler de. Yandaşlığını içinde tutan bu kitleye bu yüzden koçbaşı diyoruz.

Kapıyı kırmak istiyorlar, kıramıyorlar ama çatlatabildikleri aralıklardan içeriye karanlık sokmak istiyorlar.

“Aksakallık”, “Turan ordusu”, “Türk İslam birliği” filan kulağa hoş geliyor olabilir.

Ancak soralım: Kimin aksakalı? Kimin Turan’ı? Kimin Türk dünyası?

Aksakalı yanlış olanın ideali hayal çukurundan çıkmazmış.

SORU: Bütün Akdeniz Türklerin kontrolündeyken ilk Siyonistlerden Yasef Nasi’nin ortaya çıkıp konağına “Kıbrıs Kralı Nasi” diye yazdırdığını biliyoruz. Kıbrıs’ı alıp bütün Akdeniz’i verdik mi? Matruşka bebek misali: Türk’ün Doğu Akdeniz meselesiyle Türkümsülerin Doğu Akdeniz meselesi aynı mıdır?

Koçbaşlarının davası işte budur. Dillerindekiyle ellerindeki asla aynı değildir.