Bir ülkede devleti yönetenler kendi halklarını kafa koparma, asma, parçalama, yakma gibi eylemlerle tehdit ediyorlarsa o ülkede kopan, asılan, parçalanan, yakılan ilk şey insanlık ve milli birlik olacaktır.

Milli birliği bozulan ülkelere demokrasiyi (!) 1 tonluk bomba taşıyan uçaklar getirir. Nefretle yönetilen ülkelerin topraklarında kanlı baharlar filizlenir. Kendi milletini zorbalayan bir idareci, bir gün mutlaka rezil duruma düşecek ve boynuna geçirilen ilmikle değil güç zehirlenmesiyle yok olacaktır.

Kendi ülkesini olduğu gibi zorbalara teslim edenler ve direnenlere umutsuzluk aşılayanlarsa kanlı baharları bekleyen tüm ahmaklar gibi ellerini gökyüzüne açacak; ABD’den, Siyonistlerden medet umacaktır.

Bugünün İran’ın yaşadıklarını 100 yıl önce biz de yaşadık. Her zaman söylediğimiz gibi nasıl ki tarih bugüne ışık tutabiliyorsa bugün de bazen geçmişin psikolojisini aydınlatır.

Tarihi çarpıtarak ideolojik fitnelerle insanımızı birbirine düşman etmekten çekinmeyen ajanlar ve sosyal medyanın kerameti kendinden menkul birtakım maymunları, tarihî meseleleri topluma daima alakasız ya da kırpık, çarpık bilgi ve görüşlerle sunar.

Oysaki hiçbir devlet sizi kara kaşınız için sevmez, kara kaşınız için sizden nefret etmez. Menfaati için nefret duyduğu dudakları öpebilir ya da hainlik fısıldadığı kulakları koparabilir. Bir adamı sadece koluna takmakla güç zehirlenmesi yaşatıp diktatörlüğe soyunduran emperyalist lider, bir gün o diktatörü kendi koltuğu için de ekonomik menfaatleri için de satabilir. Koltuğu için kendi halkını kandırmaya teşebbüs eden bu lider, kendini tanrı ilan etmesine ramak kalmış zengin diktatörü üç kuruşluk menfaat için satar.

100 yıl önce de gerçek buydu, bugün de gerçek budur.

Türkiye’de meşrutiyet ilan etmek isteyen çevreleri destekler görünen İngilizler, meşrutiyetin hemen arkasından tavır değiştirmekte gecikmediler. İngiliz Dışişleri Bakanı Sir Edward Grey, İstanbul’daki İngiliz diplomatlara gönderdiği bir telgrafta İslam ülkelerindeki sömürgelerinden bahsederek Türkiye’de meşrutiyetin sağlamlaşmasının kendi zararlarına olacağını, eskiden istibdatı bahane ederek kendi yumuşak yönetimlerini örnek gösterdiklerini ama şimdi meşrutiyetin gelişmesi ve sağlamlaşmasının kendi aleyhlerine döneceğini anlatıyor.

Ve sonra İttihatçıların, Osmanlıların da üstü çiziliyor.

Bir asır önce de bir asır sonra da çözümü İngilizlerde, Amerikalılarda, Ruslarda arayanlar çok oldu. Bunları değerlendirirken daima hain ilan etme amacıyla düşünmezsek olaylara daha gerçekçi yaklaşırız. Öyle ya da böyle ortada bir istibdat idaresi vardır, memleketin gençleri ne acıdır ki Mason kulüpleri başta olmak üzere yabancıların cemiyetlerinde buluşmakta, ancak orada rahatça fikirleşebilmektedir. Burada suç, bu gençlerde midir? Birazdan tekrar bu konuya geleceğiz.

Bu meseleye başka yazılarımızda tekrar değineceğiz ama şu iki noktayı hatırlatalım:

1- Grey’in ne kadar haklı olduğunu Milli Mücadele ve sonrasında gördük.

2- Batılılar daima sömürge olarak gördükleri ülkelerin geri kalmasını isterler. Sonuç itibariyle onlar açısından en önemlisi kendi menfaatleridir. Batı’nın kafasındaki insanlık kendinden ibaret olduğu için bilim, teknoloji ve felsefede yaptıkları bunu fark ederek takip edilmelidir. Fransa’yı yenilikçi bir padişah döneminde Mısır’a getirmekten alıkoyan bir reform var mıdır?

***

Evin Cezaevi’nde yaşananları az çok bilirsiniz. Cehennemlik olmaları için tecavüz edilen kadınlar uydurma değil gerçektir. Rejimin ilk günlerinde 12 yaşındaki çocukların eline silah verip muhafız yapan, onların çocukça düşüncelerini zalimleştiren, her köşe başına elinde cariye kataloguyla gezen imam salan din adamları, İran’ı asırlar boyu geriye götürmüş ve atalarımızın da çok eskiden beri yaşadığı bu ülkeyi tam da emperyalistlerin istediği gibi çoraklaştırmıştır.

“Davulun sesi uzaktan hoş gelir.” misali zorbanın tokmağını küçümseyenler, mazlumun başına inen darbeden incinmezler. Böylelerinde cehalete dayanan hamaset duygusu ağır basar. Tanrı’nın bekçiliğine soyunan bir kimsenin ne kadar zalimleşebileceğini iyi düşünmeden herhangi bir dinî rejimin kurulmasını isteyenler rüya aleminde gezmektedirler.

Duayla memleket yönetmeye kalkarsan İsrail gibi, Amerika gibi şeytanları çağırırsın.

Üstelik halkın da demokrasiyi bir hanedandan, o hanedanı kollayan bu şeytanlardan medet umar hâle gelir.

İran ve İsrail el ele dinciliği bitiriyor aslında.

Asıl mesele şu: Yeni Osmanlı hayalleriyle bölgeyi kendine düşman eden, kazanım elde edeceğini sanan, mafyalaşmış zenginlere iş alanı açmaya kalkan, bölgede sözünün geçtiğini zanneden siyasetçiler haritanın farkında mıdır?

Çevremizde bombalanmayan, yıkılmayan, demokrasiyle (!) tanışmayan kaç ülke kaldı?

Kemalizm sadece Türkiye’ye değil bütün bölgeye barış getirecekti. Yine getirecektir ama onu tasfiye etmeye kalkanların kaybettirdiği yılların bir bedeli olacak. Biz ise Namık Kemal’in “Merkez-i hâke atsalar bizi / Kürre-i arzı patlatır çıkarız!” dizelerini söylemeye devam edeceğiz.

Yazımızı Ali Özoğlu’nun muhteşem şiiriyle noktalıyoruz:

“KANDAHAR!

Adında “kan” var derler,

Oysa narın kalbidir avuçlarındaki kızıllık…

Har derler,

Çölün sabrı güneşte kızarınca konuşur…

Bir harf eksilse “anda” kalır,

An’da yaşar şehir,

Geçmişi sırtında, geleceği meçhul…

İnancı zincire çevirenler, gölgelerini minare sanır.

Ama herkes bilir:

Tanrı korkuyla değil,

Merhametle büyür… Kanda har,

Kanla değil,

Harflerle yakar da insanı Kandahar’da

Çocukların açlığı,

Kadınların ölü gözleri

Yakar insanı…

Kanda har…

Bir gün Kan gider de

Har kalır geriye…”

İncillerin hiçbirinde Hz. İsa’nın çocukluk dönemi asla yer almaz ve sanki Hz. İsa, Yahya ile karşılaşmış, görevi ondan devraldıktan sonra birdenbire Galile’de ortaya çıkmış gibi anlatılır.

İşte bundan sonrası için papazlar kendilerine her türlü yolu açacak hikayeler uydurmuş ve o yoldan devam etmişlerdir.

Kulaktan kulağa yayılan bu hikayeleri afaroz edilme korkusuyla hiçkimse tartışmaya veya sorgulamaya cesaret edememiştir. Tartışmaya kalkışanlara din tutkalıyla yapıştırılacak etiketler öyle çoktur ki bunu kimse göze alamamıştır.

İnsanlık varolduğundan beri dincilerden çektiğini hiç kimseden çekmemiştir insanoğlu. Onlarda kurnazlık, hikâye ve iftira tükenmez bir sermayedir. Öyle ki bu gözü dönmüş dinciler, “Bugünden sonra ibadethanelerde ticareti yasaklıyorum. Çünkü bu Tanrı inancını zayıflatıyor.” diyen Hz. İsa’yı çarmıha gerdiler ve buna da güzel, duygusal bir hikâye uydurup yollarına devam ettiler.

Konumuz İsa’nın hayatı değil ama oradan yola çıkarak, aynı yöntemleri kullanıp günümüzde ibadethaneleri elinde bulunduran dincilerin kişisel çıkarlar veya ihanet planlarında kendilerini gizlemek için hangi maskeleri nasıl kullandıklarını konuşacağız.

Bu yazı, bir sonraki yazımızda “Papa Eftim bu ülkeye bir ordu kadar hizmet etmiştir.” hikâyesini yazanların ve Mustafa Kemal’in emriyle kurulduğu iddia edilen ve tek bir cemaati olmayan (Ortodoks Türkler değil!) Türk Ortodoks Kilisesi ile ihanet yuvası Fener Kilisesinin akıl dışı icraatlarına yönelik ilk kez yayınlanacak şok edici “belgelerle ifşalarının” ön yazısı olarak düşünün ve öyle okuyun lütfen.

Sözü daha fazla uzatmadan başlayalım!

İsa’dan 325 yıl sonra toplanan İznik Konsili; İskenderiye, Antakya, Roma kiliselerinin ekümenik olmasına karar verdiğinde İstanbul Kilisesi, Ereğli metropolitine bağlı sıradan bir psikoposluktu.

İstanbul (Fener) Kilisesi apostolik değildi, yani bir havari tarafından kurulmamıştı.

Doğu Roma ve Batı Roma arasındaki ayrılık derinleşirken dini kullanmanın dayanılmaz hafifliğini yaşayan İstanbul’daki imparatorlar daha da dindarlaşmaya başladılar. 1.Theodosius, İstanbul’daki kilisenin gücünü artırırken Markianus zamanında kilisenin manevi konumuna dair dayatmalar arttı.

İstanbul Kilisesi’nin manevi konumuyla ilgili dayatmaları kabul etmeyen kiliseler vardı. Bunları ikna etmek için hemen bir rüya uyduruldu ve kilisenin Havari Andrew tarafından kurulduğu yalanını yaydılar.

Fener Kilisesinin kabarık bir sabıkası vardır.

Daha önce de yazdığım “plebs sancta” (kutsanmış köleler) isimli oluşumun reisi Cerilarius, aynı zamanda Fener papazıydı. Kutsanmış köleleri ise kabadayılardan, uğursuzlardan oluşuyordu. İstanbul’u yakıp sonra da alevleri söndürme taktiği Fehim Paşa’dan çok öncelere dayanıyordu yani.

Fener papazlarının gözlerine kestirdiklerinin peşlerine çapulcu takıp orayı burayı basma, kiliselere el koyma huyları hiç değişmiyordu.

Siyasetin dibine vuran Kilise, kısa zamanda toprak ağası oluverdi. Bir yandan Doğu Roma’nın günden güne küçülmesine neden olurken diğer yandan sahte ekümeniklik iddiasını kabul ettirebilmek için eski Roma topraklarında bolca kan döktü.

1453 yılında İstanbul fethedildiği zaman Fener’in zorbalığı altında ezilen Rumlar, aynı kilisenin yürüttüğü sinsi faaliyetlerle Türk devletine karşı kışkırtıldılar.

Fener Rum Kilisesi tarafından birbiri ardınca terör örgütleri kuruldu.

Osmanlı topraklarında kurulan Etniki Eterya’yı Mavri Mira takip etti. Etniki Eterya “ulusal cemiyet” anlamına gelirken “Mavri Mira” da “kara kader” anlamını taşıyordu.

Mavri Mira görünüşte göçmenlere yardım kurumuydu. Ancak kurumdaki Rumların göçmenlere yardım anlayışı farklıydı. Özellikle 20 yaş üstü göçmenlerin silahlı eğitim talebi olmalıydı ki eğitimler de bu yönde veriliyordu.

Kurtuluş Savaşı başladığında da,

Rum Müdafaa-i Milliye Cemiyeti,

Rum Trakya Cemiyeti,

Rum İzcilik Teşkilatı,

Rum Muhacirin Cemiyeti,

Rum Tüccar Cemiyeti,

Rum Edebi Cemiyeti,

Rum Matbuat Cemiyeti,

Rum Küçük Asya Cemiyeti hep Fener Kilisesine bağlı çalışıyordu.

Bunlar Türkiye’de suikastler, bombalı eylemler, katliamlar gerçekleştirdi.

Fener’e bağlı olarak çalışan bir diğer cemiyet Pontus’tu. Pontus Cemiyeti, Yunanistan’ın Anadolu işgalinin başarısız olması ihtimaline karşı kuruldu. Pontusçuların görevlerinden biri, Türk ordusuna cephe gerisinden saldırmaktı.

Mavri Mira’nın Anadolu içlerinde yaptığı katliamlar Kızılhaç raporlarına yansımıştı. Kadın, çocuk veya genç, yaşlı demeden birçok Türk işkenceye ve tecavüze maruz kaldı; birçok Türk vahşice katledildi.

Mavri Mira’nın elebaşılarından birinin bakkal olduğu bilinen ancak Yunan kurmay subaylarından olduğu iddia edilen Todori isimli bir terörist olduğu da açığa çıkmıştı.

Fener Kilisesinin Yunanistan işgaline verdiği destek, Anadolu’da yürüttüğü haince faaliyetler Anadolu içlerinde yaşayan Ortodoks Rumların da misilleme korkusu yaşayarak kendilerini tehlikede hissetmelerine neden oluyordu.

Tabii en önemlisi ise Lozan görüşmelerinde “mübadele” ile Türkiye’de bulunan azınlık Rumların Yunanistan’a gönderilecekleri düşüncesi tüm işbirlikçi Rumları büyük endişeye sokmuştu.

İstanbul’da yaşayanlar hariç tutuldu ve Rum Ortodokslar bir parça rahatladılar.

İşte o sırada Anadolu’da bulunan Papa Eftim de Kayseri’den İstanbul’a taşınıp mübadeleden kurtuldu.

1923 yılına kadar Fener Kilisesinin maaşlı papazı olan Papa Eftim’in torunları bugün bile Mustafa Kemal’in Lozan’da alınan mübadele kararına karşı FETÖ’cülerle aynı dili kullanmaya ve onların yayın organlarında anti söylemlerle kara propaganda yapmaya devam ediyorlar.

Mübadeleden ötürü Mustafa Kemal Atatürk’e türlü iftiralarda bulunanların inşa ettikleri yalan tarih de bu dönemde yazılmaya başlandı.

Tıpkı Hz. İsa’nın çocukluğunu yazmayan inciller gibi!

Gelecek yazılarımızda uydurulmuş bu tarihi şok edici “BELGELERLE” yıkacağız.

Bildiklerinizin bir yalan olduğunu ve gerçekleri resmi belgelerden öğrenmeye hazır mısınız?

Ali Özoğlu

Anthony Evereitt’in “Cicero” kitabında Caesar’ın son anları şöyle anlatılır:

“…Daha önce Mart’ın 15’inin tehlikeli olduğu konusunda kendisini uyaran bir dini görevli Caesar’ın gözüne takıldı. Caesar şaka yollu ‘Kehanetlerin şimdi neredeler? Korktuğun gün geldi ve ben hâlâ hayattayım.’ dedi. ‘Evet, geldi ama henüz bitmedi’ diye sertçe cevap verdi.

Görevliler Senato’nun hazır olduğunu duyurduklarında, Dictator yeniden oturumu iptal etme aşamasındaydı. Hizmetlilerden birisi araya girdi: ‘Haydi, sevgili dostum. Bu saçmalık için vaktimiz yok. Sizin ve bu büyük meclisin hâlletmesi gereken önemli meseleleri ertelemeyin. Kendi kudretinizi hayırlı bir alamet kılın.’ Caesar’ın elinden tutarak kalabalık odaya götürdü. Dictator’un görünmesiyle herkes ayağa kalktı. Adamlar o otururken sandalyesinin etrafında yakın bir biçimde toplanmıştı.

Cicero’nun birazdan olacakları görebileceği muazzam bi açısı vardı.

Tillius Cimber adındaki bir senatör, Caesar’ın mor togasına yalvaran biri gibi yapıştı, onu ayağa kalkmaktan veya ellerini kullanmaktan alıkoyuyordu. Caesar öfkelendi: ‘Niye bu saldırganlık!’ diye bağırdı. Tillius, Caesar’ın boynundan togasını çekerek ‘Arkadaşlar ne bekliyorsunuz!’ diye haykırdı.”

Başarılı bir devlet adamı olan mağrur Sezar’ın son anlarına tanıklık eden Cicero’nun tanık olduğu başka bir manzara daha vardı: Sezar’ın en yakın arkadaşlarından biri olan Brutus, Sezar’ı kesmek için çıkan arbedede yanlışlıkla birbirini yaralayan kalabalığa liderlik ediyordu!

Herkes için çıkarılacak dersler vardı.

Kudretli Sezar’ın togasına sözde yalvarmak için yapışan Cimber, suikasti de başlatan kişiydi!

Sezar, etrafındakilerin ihanetlerini göremeyecek kadar mağrurdu. Kim bilir, belki de o kadar mağrur olmasa gözünü kehanette bulunan kişinin bildiği bir şeyleri aktardığını düşünebilirdi. Bu böyle olmasa bile sadece bundan şüphe etmiş olmak Sezar’ı kurtarabilirdi.

Suikastçilerin durumu ise pek de iç açıcı olmadı. Suikastin vahşet boyutuna varması, halkın duygularını suikastçilerin aleyhine çevirmişti. Birçoğu idam edildi, sürgüne gönderildi veya tamamen etkisizleştirildi. Her birinin mülküne el kondu.

Brutus olmanın da Brutus’un dostu olmanın da bedelleri var.

***

Bir ülkeye karşı uygulanan psikolojik savaş, o toplumun yalnız devlet kurumlarını hedef almaz. Hatta asıl hedef toplumun ta kendisidir çünkü toplum erdemsizleşip değerlerini yitirirse devlet de beslendiği kaynaktan uzak kalarak yalnızlaşır. Ülke için mücadele edenler ise öldürülerek, hapsedilerek, küçük düşürülerek yok edilirler. Ülkenin aydınları yok edilebiliyorsa milletin değerleri çoktan yok edilmiş demektir. Zira gerçek aydınların gücü millettir.

Muzaffer Özdağ’ın, “Türkiye’ye Karşı Örtülü İstila ve Psikolojik Savaş” kitabından şu satırları alıntılayalım:

“Akla değil duygulara hitap edilir. Hırs, haset, kin ve nefret gibi duygular tahrik edilir. Kurulu her türlü nizam ve otorite, geçerli her değer yıpratılmaya, değersiz kılınmaya çalışılır. Kişilerin hoşnutsuzluğu milletçe daha ileri gitmek için şuurlu ve sistemli şekilde ve millete karşı yüksek bir sorumluluk duygusu, sevgi ve sadakatle çalışmaya değil; kendi milletine, topluma karşı körü körüne bir yıkıcı tavra, açık düşmanlığa veya umursamazlığa dönüşür.

Bu kırgın, kızgın ve şaşkın insanlar, kendi milletlerine, devletlerine, kültürlerine yabancılaştıkları, küstükleri, düşmanlaştıkları ölçüde düşman emellerinin ve menfaatlerinin aleti, düşmanın ülke içindeki sözcüsü, gözcüsü, öncü işgal gücü hâline gelirler, getirilirler.”

Demek ki bir milleti yok etmek için onu savaşta mağlup etmek yeterli değildir. O millete uygulanan psikolojik harbe karşı tedbirler alınmazsa ve bireyler kendilerini geliştirip erdemli olmazlarsa o millet yok olur.

Bunu en önce kendine vatansever diyenler bilmeliler. Yoksa Brutus mevsimi geldiğinde kimin kimi satacağını kestirmek zor olur.

Ülkemizde ve dünyamızda gelişen olaylar çok net bir biçimde göstermektedir ki düşman artık kapımızdadır. İçeride her türlü yıkıcı faaliyetleri gerçekleştirenler, dışarıdan Türkiye’yi kuşatmaktadırlar.

Ve emperyalist bir düşman için doğru zaman, hedefteki milletin kendi değerlerini unuttuğu zamandır.

Emperyalistlerin neden Türklerin tam karşısında konum aldıklarını, neden iş birliği yapar gibi görünseler de hedefe ulaşıldığı anda Türk dünyasındaki Türkleri sattıklarını bir sonraki yazımda anlatacağım.

Colorado’daki madenler çalışan işçilerin yaşadığı kasabaya öğretmen atanacaksa bunu patronlar yapardı. Doktor mu lazım? Şirketin doktorları, şirketin izin verdiği sınırlar içinde işçilerin emrine amadedir. Tabii bu türden sağlık hizmetlerinin sonunda -tıpkı bugün de olduğu gibi- işten kaytardığınız sonucuna varılması muhtemeldir. Durumu ağır olanlarsa Tanrı takdiriyle ölümün kollarına bırakılabilirdi. Nihayetinde sağlıklı olanın sağlığını sömüren, sağlık elden gidince onu kendine yük etmek istemezdi.

Grev yapan işçiler, patronların lütfettiği lojmanlardan çıkarıldılar ve çadırlarda yaşamaya başladılar. Bu, onların hak arayışına engel olmayınca Rockefeller’ın kutsal (!) davasının kiralık askerleri, şeytan ibadetini yani grevi yerine getiren işçilerin mabedi olan çadırları taradılar. Birçok işçi hayatını kaybetti. Kutsal davanın kiralık askerleri, mabedleri gün boyu taradılar. Derken bir yük treninin araya girmesiyle tası tarağı toplayabilen işçi kurtuldu. Mabedin altına çukur kazıp saklanan kadın ve çocuklarsa “Ludlow Katliamı” olarak anılan hadisenin kurbanları arasına katıldılar.

Tek katliam Ludlow değildi, tabii. Haymarket Olayı da ayrı bir meseledir. Kutsal davası olan da bir tek Rockefeller değildi. William Vanderbilt, Jay Gould, John Roach gibi vahşi kapitalizmin daha başka peygamberleri de vardı.

Jay Gould, henüz 16 yaşındayken ticaret yeminini etmiş ve “En büyük hile doğruluktur” demişti. Yeminine sadakati sadece 6 ay süren Gould, ilk eserini ortaya koydu: Patronunu dolandırdı. Bu olaydan 3 yıl sonra bir deri üretimi atölyesine müdür oldu. Ne hikmetse burası da battı. Gould, muazzam yüreğinin sesini dinledi ve şirketin bataklığa dönmesine müsaade etmedi. Şirketi sahiplendi. Amerika’nın altın stoklarını çalmaya kalkması ise açgözlülüğünün değil cesaretinin sınırlarını göstermesi bakımından önemlidir.

1885’e gelindiğinde asıl büyük başarısını kazanacaktı. Bir demiryolu patronu olan Gould, Emek Şövalyelerinin yaptığı grev sırasında, “İşçi sınıfının bir yarısını parayla tutup diğer yarısını öldürtebilirim” diyerek ülkenin en nefret edilen adamı olmuştu. Gould bu başarıyı zihnine kazıdığı soyut bir ödülle daima kutlayacak ve bu soyguncu iş adamı öldüğünde o zamanın parasıyla 100 milyon dolardan fazla servet bırakacaktı.

ABD’yi sömürmek yeterli gelmeyince kutsal davasını dünyaya hâkim kılmak isteyen bu baronlar, ABD donanmasının kurulup gelişmesini sağladılar. Amerikan devletinin imparatorluk olması gerektiğini savunan baronlar ve onların denizci şövalyeleri ayrılmaz bir ortaklık kurdular. Kahraman generaller ülkelere müdahalede bulunuyor, kralları ve kraliçeleri deviriyordu. Gittikleri yerlerde olağanüstü işkence ve katliamlara imza atan askerlerin gerekçesi basitti: Beyaz adamın yükü ağırdı ve bu yük hafifletilmeliydi.

Böylece önce başkanları seçtiler. Sonra her yerde tekelcilik yaptılar. Şövalyelerinin gözünü paraya, ruhunu kana doyurdular. Amerikan devleti belki gelişti ama John Quincy Adams’ın dediği gibi kendi ruhunun hükümdarı olamadı. Amerikan devletinin iyiliği için, halka ait olan ne varsa hepsi vahşi kapitalizmin efendilerine peşkeş çekildi. Amerika’nın gerçek manada ilk küresel güç olduğu süreçte dünya da özgürlükler (?) ülkesinin peşinden gitti. Özellikle Batılı devletler hipnoz olmuş gibi bu dev ama ruhunu, aklını yitirmiş ülkenin yaptığı her şeyi taklit etti. Vahşi kapitalist sistem de bütün dünyaya örnek oldu.

***

Kendi iş adamlarını yaratmak isteyen ve bunu kanunla değil, her türlü soygunculukla yapmaya kalkan siyasetçiler, daima soyguncuların esiri olmuşlardır. Gözü paraya doymayan, para için her şeyi yapan soyguncuların bir gün kendilerine de hükmetmek isteyeceğini düşünemeyen siyasetçiler, devletin temeli olan adaleti yok etmenin acısını milletle beraber çekmişlerdir.

AKP’nin klasik anlayışıdır: Millet, AKP’li olandan ibarettir. Vatansever veya Müslüman olan, AKP’lilerdir. Millete faydalı tek iş adamı da ancak ve ancak AKP’li olan iş adamıdır.

O iş adamlarının çoğu ise her dönemin soyguncusu oldukları için bukalemun gibidirler. İstikrar dedikleri de budur: Her dönem farklı bir şekle bürünüp statülerini korumaktan kurtulup 20 sene boyunca değişmeyen ve tüm gücü eline almış bir iktidarla statülerini yükselttiler.

Bugün kimi yüzsüzler, Necip Hablemitoğlu’nun adını anmaya başladılar. 2013 öncesinde devlete katil diyen cenahın içinden çıkan fasulyeler, sözüm ona devletçilik adına Hablemitoğlu’nun Bergama Dosyası üzerine çalışmalarını önümüze koymaya başladılar. Biz bu önümüze konanlarla onları sınav yaparız ama o yüzsüz fasulyeler bizi suçlayamazlar.

Bir anda Hablemitoğlu’nu hatırlamalarının sebebi ise basit: Akbelen’de yapılanları savunmak. Orada olanları devlet adına savunuyor görünseler de onların devleti soyguncu baronlar olduğu için asıl savundukları başkadır.

Kamu yararına her şeyi belli başlı iş adamlarına peşkeş çekiyorlar. Sonra bu iş adamlarının vergi borçlarını yine kamu yararına affediyorlar. Ekonominin hâli ise ortada. Ortada kamu kalmadığı için yarar da yok. Tek kazanan yine soyguncu baronlar oluyor. Milletin hem emeği hem de hatırası olan 150 yıllık ağaçlar ise hedefe alınıyor.

Ağaçların yerleri değiştiriliyormuş… Yer değiştirmesi gerekenler başkadır.

Akbelen’de ağaçları kesen Limak Holding ve İbrahim Çeçen Yatırım Holding (Akbelen’de İÇTAŞ), bu ülkede başka holding yokmuş gibi her taşın altından çıkıyor. Bunun adına kamu yararı diyorlar. Kamu dediğimiz şey de AKP’liler ve her devrin adamı olanlardan oluşuyor. Cumhuriyete, laikliğe karşı zehirlenerek yetiştirilen cahiller de var ama onlar kamuya dahil değiller.

Neden?

Çünkü o cahiller, olsa olsa Gould’un para verip diğer işçileri öldürtmek istediği işçiler kadar olabilirler.

Neden?

Çünkü Osmanlı dağılırken ortaya birçok devlet çıkmıştı: Bulgaristan, Ermenistan, Yunanistan gibi. Emperyalistlerin kafasındaki Türkiye ise çok iyi bilindiği üzere Anadolu içlerine sıkıştırılmış, daima fakir ve etkisiz kalmaya açık, özellikle dışarıdan yapılacak göçlerle kısa zamanda varlığını yitirecek bir ülkeydi. Emperyalistlerin Türk’e besledikleri hıncın ilhamıyla ortaya koydukları projelerden biri daha Mustafa Kemal’in önderliğinde çöpe atılmıştı. Üstüne üstlük Türkiye’ye biçilen rolün belki daha kötüsü, Ermenistan’ın başına gelmişti. Denize açılamamış, Doğu Anadolu’ya ağzından salyalar akarak bakan, küçük ve fakir Ermenistan… Aslında emperyalizmin istediği Türkiye buydu, Ermenistan’ın başına geldi.

Bundan ders alması gerekenler var. Almıyorlarsa bizim derdimiz değil.

Mustafa Kemal’in devleti, yalnız emperyalizme değil içerideki uşaklarına da ağır darbe olmuştur. Bir yanda gericiler diğer yanda bölücüler bu darbenin karşısında ruhen inim inim inlemektedirler. Emperyalizm ise uşaklarını tamamen tüketmeden bırakmaz. Çok bariz bir biçimde en başından beri ülkedeki gericilik de bölücülük de özellikle Batı emperyalizmi tarafından desteklenmektedir.

Yıllar var ki her türlü ihanete, her türlü sızma girişimine, her türlü örgütlü ihanete karşın Mustafa Kemal’in inkılaplarını yok edemediler ama çetin bir virüsün yok edilse bile vücutta bıraktığı hasarı bıraktılar. O hasarla kimliksiz, şuursuz kitleler yetişti. Kimileri dinden dem vuran dinsizler oldu. Kimileri emperyalizmi dilinden düşürmeyen piyonlara dönüştü. Kimileri var ki yabancıların gözüne girebilmek ve onlardan menfaatlerini temin edebilmek için onursuz hayvanlar oluverdiler.

Bir güruh düşünün ki Avrupa’nın menfaatleri için, Avrupa ülkelerinin geleceği için kendi ülkesinin menfaatlerini çöpe atsın, kendi milletinin geleceğini karartmaya kalksın. Bir güruh düşünün ki milyonlarca mültecinin maddî manevî yükünü çeken kendi ülkesini kötülesin, kendi milletini vahşilikle itham etsin. İşte bu düşündüklerinizi ve daha fazlasını yapan bir güruh görmek istiyorsanız Türkiye yalnızca vatandaşlığını 400.000 dolara satan ülke değildir; aynı zamanda böyle güruhları görüp insaniyet safarisi yapmak isteyen yabancılar için de gayet ideal bir yerdir.

Bahsi geçen güruh, toplumda bir yer edinememiş veya edinemeyecek kadar yeteneksiz kimselerin, İsa Mesih’in fonu – pardon – müjdesini alıp emperyalizme satılmasıyla ortaya çıkar. Hollywood yapımı hayalî veya istisnaî senaryolara dayalı filmler, bu güruhun zehirlendiği ana kaynaklardandır. Buralardan aldıkları tiradlarla millete caka satlar, insanlık anlatırlar. Kendin insanlıktan çıkmışsın zaten, kendi yaşadığın ülkeye, kendi insanına düşman olmuşsun. Ne insanlığı satıyorsun? Ne evrenselliği satıyorsun?

Bu güruhun dilinden düşürmediği uluslararası hukuk da mültecilerin entegrasyonu da tamamen yalandır, uydurmadır. Uluslararası hukukun bu konuyla ilgili bir hükmü, yaptırımı varsa o hüküm, o yaptırım Ege Denizi’nin sularına gömülmüştür. Avrupa’da ayağına çelme çakılan mültecilerle beraber yere düşmüştür. İngiltere tarafıdan Ukraynalılara kapının açıp Suriye’den, Afganistan’dan, Pakistan’dan gelen kimselere kapının kapatmasıyla kapı dışarı edilmiştir. Bu sözde ve hayalî hukukun tek tarafı milyonlarca sözde mülteciye bakan Türkiye kaldığına göre uluslararası bir tarafı da kalmamıştır. Bu durumda içeride ve dışarıda birileri bize enayi muamelesi yapıyor. Birileri, Türk milletinin öfkesini fazlaca hafife alıyor.

Eğitim sistemine sızarak, devletin kadrolarına yerleşerek, toplumun kanaat önderi rolüne bürünerek, medya ve basını tekeline alarak, dağda ve şehirde terör yaratılarak yapılamayanı memleketin demografik yapısını değiştirmeye çalışarak yapmak istiyorlar. Bu konuda sağ, sol yok. Bu konuda siyasal İslamcı, liboş yok. Söz konusu Türk düşmanlığı olduğu için hepsi birden birleşiyor. Bu noktada Türk milletinin birlik ve beraberlik içinde hareket etmesi çok önemlidir. İktidar partisi ve 6 + 1’lik masanın bu konudaki basiretsizliği bizleri bölmemelidir.

Biraz mantıklı düşünelim.

Suriye karıştırılmadan önce Suriye sınırındaki mayınlar temizlendi. Sözde insanlık yanlıları sonraları bile çıkıp “Emperyalizm bölgeyi karıştıracaktı, o yüzden mayınlar temizlendi” dediler mi? Hayır! Onlar, omurgasızlıklarının gereğini yapıp bu durumu savundular. Sorsanız, bizler faşistiz ve onlar en kral sosyalist, en kral hümanistlerdir.

Türkiye – İran sınırındaki mayınları törenle temizlediler. AB ise bu mayınları fonladı. AB, niye böyle bir şey yaptı? Hemen ardından neden milyonlarca insan Türkiye’ye geldi? Buradaki amacı, oyunu anlamayanlar için hatırlatma yapalım.

AB, hiçbir zaman Türkiye’nin toprak bütünlüğünden millî yapısından yana olmamıştır. Bakın, Aralık 2012’de Heinrich Böll Vakfı’nın “Perspectives” adlı yayının kapağı aynen şöyledir:

Benim anayasamı, benim kimliğimi mercek altına alıp insan hakları adına raporlar yazan eli kolu uzun ahtapot emperyalistler…

Bu, sadece küçük bir örnektir. Daha çok belgeli örnek görmek istiyorsanız Necip Hablemitoğlu’nun kitaplarına bakın. Orada gerçekleri göreceksiniz.

Bu yayındaki yazıların konuları ise gerçekten takdirde şayandır (!). 40 seneye merdiven dayayan terörü konu almıyor bir tanesi, gidiyor “26 Yıldır Süren ‘Geçici’ Bir Sistem Olarak Köy Koruculuğu” diye yazı yazıyor. Yazıyı yazan Abdürrahim Özmen, Dicle Üniversitesi’nde görev yapıyor. 2010 – 1018 yılında Erasmus koordinatörü olarak çalışmış. 2010’dan bu yana Farabi koordinatörü olarak çalışıyor. Şaşırdık mı? Hayır.

Mülteci entegrasyonu adı altında, “Yeni Türkiye” projesine uymamızı istiyorlar. Açılımla saçılımla yapamadıklarını mülteciler aracılığıyla yapmak istiyorlar çünkü gördüler ki esasında Türkiye’deki Kürtler aracılığıyla bu iş olmayacaktır. Bu nedenle Afgan, Pakistanlı, Arap getiriyorlar. Türkiye’de iktidardan, muhalefetten, sivil toplum kuruluşlarından kim varsa buna destek oluyor. “Gitmeyecekler” ısrarı bundandır ama bu durumda ortaya çıkan manzara asla demokratik değildir. Manzara şudur: Azmış bir azınlık diktası, Mustafa Kemal’in devrimlerini ve Türk varlığını korumaya adanmış Türk milletine hükmetmeye çalışmaktadır. Bu azınlık diktası; iktidar, muhalefet ve sivil toplum kuruluşlarının oluşturduğu bir paralel yapıdır. FETÖ de bu yapıya dahil bir başka kanattır.

Derin devletin kanatlarını anlattığını sanan liboşlara duyrulur.

Ülkemin gençleri geleceklerini kara kara düşünsünler… Yaşlılar devlet dairelerinde bir iş hâlledebilmek için didinip dursunlar… Elin Pakistanlısı gelip ülkemde iş yeri kuruyor. Hem büyük para kazanıyor hem de Türk (!) avukata “Kaçak mısın? Biz hâllederiz” dedirtiyor!

Ayrıca… Türk yapımlarını internette bile rahat bırakmayıp “eşek” ve “lan” laflarını bile sansürleyerek bunu “millî ve dinî değerleri koruma” adı altında açıklayan RTÜK yöneticilerinin, Türk kadınının mülteciyle nikâhsız olarak aynı evde yaşadığı filmi övmeleri gözümüzden kaçmadı. İnternet uygulamalarında Türk kızının önüne bozuk para atarak onu aşağılamaya çalışan kahpeleri gördükçe RTÜK yöneticilerinin tavrı aklıma geliyor. Hepiniz birden Türk’ün üstüne geliyorsunuz ama unuttuğunuz bir şey var ki asırlara dayalı bu hıncın ilk piyonları değilsiniz.

Kendine oy vermeyene kâfir diyecek noktaya gelmiş iktidar…

İktidara gelmek için aklı sıra ayıya dayı diyen oynak muhalefet…

Kendi milletine faşist damgası yapıştırıp emperyalizmin uşağı olmuş sol liboşlar…

Ensar diye getirdiklerini ucuz iş gücü diye pazarlayan çakma Ahiler…

Fuller’in ılımlı İslam’ından beslenip ensarcılık oynayan süslümanlar…

AB’den aldığı fonla kasabın bıçağını diliyle temizleyen beslemeler…

Milletin imkânlarını sığıntılara yedirmediği için belediye başkanını linç edip Türklere ev vermeyenleri haklı bulanlar…

Türk’e yönelmiş her türlü terörü destekleyip Türk’ü kendi vatanında esir etmeye kalkanlar…

Zihinlerden andımızı sınırlardan mayınları kaldırmakla bu ülkeyi işgal ettirmeye yelteniyorsunuz. Bu millet yedi düvelin modern silahlarının gürültüsüyle gelen işgalini kabul etmemiş, sessiz işgale de sessiz kalmayacaktır.

Not: Bizleri provokatörlükle suçlayanlar 100 yıl önce yaşasalardı, Mustafa Kemal’i derin devletin başı, Sütçü İmam’ı, Hasan Tahsin’i provokatör ilan ederlerdi.

Kumpas davalarında olmadı mı?

Gözünüzü açın.