Bir önceki yazımda ifade ettiğim “kan davalılar” işte bu hatayı sıklıkla yapıyorlar. Oysa Türk milleti bir aşiret değildir, Türk vatanı aşirete ev sahipliği yapan bir konak değildir. Kan davası güderseniz soyunuz kurur, konağınız harabeye döner.

Rusya-Ukrayna Savaşı’nda milleti ılık Rusçulukla suçlayan beton kafaların asla anlamadıkları nokta bu oldu.

Dibindeki Irak işgal edildi. İran’la savaş daima Batı Avrupa ve ABD’nin gündemindedir. Yine bir diğer komşun olan Suriye’de yıllardır iç savaş var ki hem Irak’ın işgali hem de Suriye’nin iç savaşı ırk, din ve mezhep bakımından Türkiye’deki dinamikleri de harekete geçirmek için kullanıldı. Gürcistan’ı Rusya’nın üstüne salıp Rusya karşısında küçük düşmesine sebep olanlar aynısını Ukrayna’ya da yaptılar.

Kıbrıs’ta durum ortadadır. Doğu Akdeniz ve Ege’de durum ortadadır. Batı emperyalizminin bu meselelerin hiçbirinde bizden yana tavır almadığı da ortadadır.

Ha, “lobi faaliyetleri”yle bu işleri çözeceğini düşünenler vardır. Lobicilik elbette önemli bir faaliyettir ama nihayetinde karşılaşacaklarını ben size söyleyeyim: 2013 öncesi Türkiye.

Karşınıza çıkacaklar ve ulus devleti yıkmak için ne gerekiyorsa isteyecekler. Afrika’da kaç milyon kişinin Fransızca konuştuğunu, kaç milyon kişiye Afro-Avrupa ırkı propagandası yapıldığını konuşmaksızın Türkiye’de resmi dil meselesine girecekler. Özerklikten girip Irak-İran-Suriye’de kurulmak istenen Kürt devletine göz yummanızı değil, direkt destek vermenizi isteyecekler.

Bütün bunları yaptığınız zaman bırak Kıbrıs’ı, Ege’yi Akdeniz’i; Güneydoğu’yu elde tutarsanız helal olsun!

Tutamazsınız.

Milleti ılık Rusçulukla suçlarken bir bakmışsınız sizi ılık milliyetçi yapmışlar!

“ABD’yle ilişkiler iyiye gidiyor.” ifadesi kadar tuzak bir ifade var mıdır?

90’lı yıllarda Apo’yu kovalarken ABD istihbaratı seni, beni, onu, hepimizi dinlediği muazzam dinleme sistemiyle tak diye Apo’nun yerini saptayıverdi. Teröristbaşı alındı, Türkiye’ye getirildi, mahkeme önüne çıkarıldı, hatta o da neredeyse ılık milliyetçi olduğunu açıklayıverecekti!

Nasıl açıklamasın?

ABD yancılarının devleti geri plana atıp dolaylı yoldan “ABD sayesinde yakaladık!” dediği Apo kısa sürede demokrasi kahramanı oldu!

E bu olayların olduğu bir ülkede her şey olur. Ergenekon kumpaslarında teröristten devlet sevgisi dinleyen FETÖ’cü savcılar vardı!

Artık yoklar!

Gerçekte ılık milliyetçilik diye bir şey elbette olamaz. Milliyetçilerin arasına sızan FETÖ ve diğer Amerikan beslemeleri ne kadar hainlikler yapmış olsa da tarih yeniden başladı. Fukuyama gelse bunu inkâr edemez.

2013 öncesinde ve sonrasında aslında pek bir şey değişmedi. Ilımlı Müslüman daha da ılımlı oldu. Oy kaybedeceği zaman arada sertleşir gibi olsa da her öfke krizinden sonra daha da ılımlı hâle geldi. Gelmek zorunda.

Lafı çok uzatmayacağım.

“Ordu bitti.”, “Ordunun sözü geçmez.”, “Biz emrederiz, siz yaparsınız.” diye ahkâm kesen ve kendini basının, medyanın baronu zanneden alıkların hayal kırıklıkları da hiçbir zaman bitmedi. Kurdukları hayaller böyle olduğu sürece de bitmeyecektir.

Eğer onların istediği gibi olsaydı 90’larda İran’ı bombalamak üzere kalkan F-16’lar geri dönmeyecekti.

Eğer onların istediği gibi olsaydı Suriye’de Esad’la savaşırdık. Sayısız provokasyona rağmen savaşılmadı.

Eğer onların istediği gibi olsaydı Mısır’la ebediyen düşman olurduk. Doğu Akdeniz meselesi en büyük darbeyi dışarıdan değil, içeriden almış olurdu.

Böyle de bir irade vardır.

Kimde mi?

Tarihi yeniden başlatanlarda.

Ne demiş Ahmet Hamdi Tanpınar,

“Ne içindeyim zamanın

Ne de büsbütün dışında.

Yekpare, geniş bir anın,

Parçalanamaz akışında.

…

Kökü bende bir sarmaşık

Olmuş dünya sezmekteyim

Mavi, masmavi bir ışık

Ortasında yüzmekteyim.”

Yekpare zaman çemberinde belli bir noktaya giderek Babülmendep Boğazı’na dönmek üzere yolculuğa çıkalım.

ABD’nin eski başkanlarından Jimmy Carter, “Amerika’nın şu anda işler durumda olan bir demokrasisi yoktur.” dediğini, “Tehdit Altındaki Değerlerimiz: Amerika’nın Ahlaki Krizi” isimli kitabı da yoğun olarak neoconları tehlikeli radikaller olarak ele aldığını hatırlayalım.

Carter haklıydı. Bugün medeniyette sözde ileri gitmiş olan dünya, utanç verici kaygılar yaşıyor. Uzmanlar, 2024’te çıkacak filmlerin ve bilgisayar oyunlarının uyuşturucu, nükleer savaş, korku, kıyamet senaryolarına sahip olacağını söylüyorlar.

Rusya-Ukrayna, İsrail-Filistin arasındaki kirli savaşlar ortadadır. Oysa Carter, kendi başkanlığı döneminde İsrail-Filistin meselesinde büyük yok kat etti. Ardından imparatorluk sevdalısı neoconlar devreye girdi. Orta Doğu’da petrol krizi çıktı, İran’da İslam Devrimi oldu, rehine krizi patlak verdi. Carter üstündeki baskı arttı.

Böylece eski bir aktör olan Reagan başa geldi. Onun göreve başladığı gün de rehine krizi sona erdi.

Amerika aslında ahlaki kriz içerisinde değildi, ahlaksızların idaresindeydi. Nitekim ahlaksızların kurduğu kural temelli dünyada yükselen tek şey neoliberalizmin ahlaksız siyasetçileri, ahlaksız kitleleri, cahil toplulukları oldu.

Dünyanın her yerinde fuhşun ve cehaletin felsefesi yapıldı. Cehaleti kutsayan, meşrulaştırmaya çalışanlar dinciler arasından çıkarken fuhşun felsefesini yapma görevi de kafasının içinde saman taşıyan baldırı çıplak ünlülere düştü.

Soğuk Savaş boyunca SSCB’yle rekabet eden ABD, Brzezinski’nin kurduğu tuzak sayesinde en büyük rakibine son darbeyi Afganistan’da vurdu. Brzezinski’nin “God is on your side!” nidalarıyla kendinden geçen cihatçılar, aslında yeniden dirilmek için ölmeye susayan bir devletin şah damarını kestiler.

Sonra da daima kendi dinlerinden olanın kafalarını kesmekle meşgul oldular.

90’lı yıllara rakipsiz başlayan ABD için artık “dünya jandarmalığı” başlıyordu. Demokrasinin havarisi neoconlar, ellerindeki savaş makinesiyle nerede diktatör varsa hepsine kutsal savaş ilan ettiler.

Hem canavar yarattılar hem de canavarı öldürdüler.

“Artık orduya, istihbarata gerek kalmadı. Bunların bütçesini kısalım hatta tamamen tasfiye edelim.” diyen kongre üyelerinin ikna edilmesi için müstakbel jandarmanın düşmanlara ihtiyacı vardı.

Müthiş bir hava saldırı ve savunma gücüne sahip olan ABD, kendi beslemeleri tarafından vurulmaktan kurtulamadı. 11 Eylül 2001’de İkiz Kulelere çarpan uçaklar engellenemedi (!).

Bu, nasıl olabilirdi?

Tabii ki kutsal savaşa karşı çıkan, ABD’de orduyu istemeyen, imparatorluk karşıtı kimseler yüzünden olabilirdi.

Gariban CIA, bütçesi kısıldığından olacak, 11 Eylül’ü engelleyecek istihbaratı elde edememişti. Pentagon da aynı dramı yaşıyordu.

Böylece kendi de dahil olmak üzere tamamı petrol şirketlerinde danışman, yönetici veya ortak olarak çalışan kutsal savaşçılardan oluşan kabinesinin başına geçen George Bush, açıkça Haçlı Seferini ilan etti.

Afganistan ve Irak güme gitti.

Körfez Savaşı öncesinde başını okşadığı Saddam’ı demokrasinin en büyük düşmanı ilan eden Amerika, diğer havalarini de yanına alarak Irak’a muazzam bir demokrasi getirdi. Bu, öyle bir demokrasiydi ki önce kaç asırlık Türk yurdu Kerkük’ün ilk meclisindeki sandalyeleri adaletsiz bir biçimde dağıttılar sonra 18 yıl boyunca bu yurtta herhangi bir seçim yapılamadı.

Tam 18 yıl!

Amerika’nın kullandığı güç ne kadar sertse aldığı yanıt da o kadar sert oldu. “Etki-tepki” böyledir. Bir cisme ne kadar kuvvetli şekilde etki edersen alacağın tepki de o nispette olur. Zaman içerisinde yalnız Orta Doğu’da, Uzak Doğu’da, Doğu Avrupa’da değil; Avrupa ve onun dolaylı ya da doğrudan sömürgesi olan Afrika’da da tepki sert oldu.

Rusya, Primakov döneminden başlayarak toparlandı. Putin döneminde oligarkları kontrol altına aldı, askeri bir dev olarak Batı’nın karşısına dikildi.

Henry Kissenger gibi ABD’li diplomatların hafife aldığı Çin atağa geçerek pek çok alanda ABD’yi solladı.

Amerikan derin devletinin bir bölümü, Çin’le nihai şekilde hesaplaşmaya karar verdi. Önce ince ince yaratılan savaş iklimi ilk meyvesini verdi ve Ukrayna, Batı’nın vekili olarak Rusya’yla savaşa girdi.

Elbette savaşı ilan eden taraf resmiyette Ukrayna olmadı.

2014 yılına kadar Avrupa’yla flört eden Ukraynalı Batı yanlıları, o dönemde başkan olan Viktor Yanukoviç’i devirdiler.

İlginç olansa şuydu: Sülalesi neocon olan Victoria Nuland, bu savaşın yaratıcılarından biri olarak “AB’nin canı cehenneme!” diyor, neoconların zihniyetini ifşa ediyordu.

ABD her zamanki gibi bir taşla sayısız kuş vurmak istedi. Kuşları vurma konusunda başarılı da oldu. Sonuçları tam olarak istediği gibi olmadı.

Çin’le ilişkilerini güçlendiren Rusya, Ukrayna üstünden birçok cephede sahaya indi. İlk olarak Suriye’de sahaya inen Ruslar, Ukrayna’da Yulia Timoşenko gibi “Rusları öldürmenin zamanı geldi.” diyen Batı yanlılarının ahmakça hareketleri sonrasında Doğu Ukrayna’da sahaya indi. Öncesinde Kırım ilhak edildi.

Rusya’nın sahaya indiği yerlerden ikisine bakalım: Biri, en eski Türk yurtlarından olan Kırım’dır. Diğeri ise Türkiye’nin en uzun sınır komşularından olan Suriye’dir.

Irak’ı zayıflatarak İran’ın Irak’ın kuzeyi başta olmak üzere birçok ülkede gücünü artırmasını sağlayan Demokrasi Havarileri, Türkiye’nin sahadaki hareketlerini kısıtlamaktan başka bir şey yapmadılar. Üstelik bunu, Türkiye’yi Batı’ya daha fazla bağımlı hâle getirmek için bilerek yaptılar.

Karadeniz’de, Suriye’de, Irak’ta hareketleri kısıtlanan bir devletin Batı’nın kucağına atılacağını düşündüler.

Şimdi yekpare zaman çemberimizın akışında Türkiye’ye geldik.

1938’den sonra Türkiye’nin yaşadıkları hazindir. Mustafa Kemal, Türklüğe en büyük hediye olarak yalnız ömrünü değil, geleceğin dünyasında sımsıkı sarılacağı çok değerli bir “fikriyat” miras bıraktı. Bu, yalnız Türkler için geçerli bir miras değildi. Zaman zaman dünyanın çeşitli yerlerinde göreceğimiz gibi birçok sivil ve askeri lider onun fikirlerinden beslenerek ülkesini bağımsızlığa götürdü.

Onun fikirlerinden beslenen her insan, “insan” olmanın ne demek olduğunu idrak edip insanı köleleştirmeye çalışan hasta ruhlu küresel güçlerle mücadele etti.

Ne var ki Milli Mücadele öncesi ve sonrasını kendi ülkesinde bile yüzeysel olarak anlatan Türk eğitim sistemi, 1938’den sonra bütün millete bu fikriyatı aşılamakta aciz kaldı. Daha doğrusu aciz bırakıldı.

“Her şeyi ben bilirimciler”, onun ölümünün ardından dünyaya ürkek şekilde bakmaya başladılar. Bütün ülkenin 1923’te başlayan ilerleme hızı yavaşlatıldı. Özellikle 2. Dünya Savaşı sonrasında bütün ilerleme, Batılı emperyalistlerin insafına bırakıldı. Kimi dangalak politikacıların “Batı üretsin, biz kullanalım.” gibi müthiş bir dahiyane fikirlerle (!) yokluk derecesine getirdikleri milli üretim, bu politikacıların bir kısmının “komisyonculuk” yapmasıyla birlikte bitirildi.

Artık memleketin her yanında hürriyetin kahramanı Amerika’yla ilgili şarkılar söyleniyordu. ABD’nin minyatürüne döndürüldük. Onlar da bu minyatürün üstünde istedikleri gibi oynayabilecekkerini düşündüler.

Mustafa Kemal’in fırçası, onların fırçasından her zaman daha üstün geldi ama minyatür hâline getirilen memleketin üstünde çarpık manzaralar da oluştu.

Kumpas zamanlarında devleti katil ilan edip Apo puştunun rahatını tasa edinenler, antik zamanlardan kalma mezarları ortaya çıkarıp bunları bile Kemalist Türklerin üstüne yıkarlarken memleketi bugünkü karanlığa getiren esas suikastleri hiçbir zaman konuşmadılar. Bilinçli bir şekilde hem de Ergenekon’dan bile önce dalgalar hâlinde ne kadar Atatürkçü varsa hepsini ya öldürdüler ya da etkisizleştirdiler.

Yani o ihanet dalgaları, Ergenekon’la başlamamıştır!

Amerika’nın en eski dinci müttefikleri Afganistan’da mıydı?

Mustafa Kemal’in yaptıklarını yıkmak için yetiştirdikleri, devletin her tarafına sızdırdıkları en eski dinci müttefikleri Türkiye’dedir.

80 öncesinde bir kenara çekilen yetişmiş dinci kadrolar, 80 sonrasında yani darbeyle gelen ama demokrasi havarilerinin biricik öğrencisi olan Turgut Özal’la birlikte hızlıca devletin derinliklerine kadar sızdılar.

Bu sızıntıların başında FETÖ geliyordu.

Dünyanın jandarması ABD, Türkiye’ye istediği gibi şekil verebileceğini düşünüyordu. Özal üstünden ısrarla kendi projelerini dayattılar: Ulus devletten vazgeç, Kemalizm’i terk et, Türklüğü anayasandan çıkar, federasyon ol, Kürtlerle birleş.

“Birleşemezsen”, diyorlardı Çandar gibi sözde aydınlar aracılığıyla, “Küçülürsün.”

Bu sözleri daha sonra Ergenekon kumpasının soytarılarından Tuncay Güney’in ağzından duyacaktık.

Tuncay Güney gibilerin hedefinde ise ABD’nin dayatmalarına direnen Türkler vardı. Bunların başında ise ABD’nin “Türk derin devletinin merkezi” dediği TSK geliyordu.

Yıllarca içeriden baltalanmasına rağmen omurgası değişmeyen TSK, Türkiye’nin tek başına özeti gibiydi. Bu yüzden Türk’ün en önemli gurur kaynağı olan Türk ordusuna saldırdılar. Türlü yalanlarla yıpratmaya çalıştıkları ordu ise onlara güzel dersler verdi. Bunlara geleceğim.

2000’li yıllara tüm dünyada hızlı bir şekilde giren Amerika, Türkiye’de AKP’yi iktidara getirdi. İlk AKP’de bulunan isimlerin birçoğu bugün partide olmasa da partinin özü asla değişmeyecekti. Adnan Menderes gibi Athenagoras’ın elini öpenleri, Turgut Özal gibi Amerikan aşıklarını demokrasinin yıldızcığı yaparak hortlatan AKP, Türk siyasetini en üst perdede temsil eden bir konumda olmasına rağmen kumpaslar karşısında pragmatist davrandı.

FETÖ, TSK’ye saldırıyor; AKP, saldırılara karşı bir yandan seçim meydanlarında “Çetelerle mücadele bizimle başladı.” diyerek kumpasları sahipleniyor bir yandan da YAŞ öncesi kulislerde hem orduya hem de FETÖ’ye ılımlı yaklaşım sergiliyordu.

Eğer sadece tarihteki başarılarla övünen bir hamasetçi olsaydım, 2002-2013 arası dönemi Türk tarihinden çıkarsalar ses etmezdim. Ne yazık ki devletin katil ilan edildiği, teröristlerin ululandığı, öldürülenlerin kendi kendinin katili ilan edildiği, neoliberalizmin nirvanaya ulaştığı bu dönemden çıkarılacak çok dersler vardır.

2013 yılına dair birçok “orta yolcu” söylem vardı.

Bunların en başında, “AKP, FETÖ’den rahatsızdı. Devlete sızdıklarını anlamıştı. O yüzden FETÖ tarafından operasyona maruz kaldı.” iddiası gelir.

Hâlbuki bütün mesele bittiği zannedilen bir ordunun ardından Türkiye’yi bölüşmek meselesiydi. Atalarımızın dediği gibi iki kılıç bir kında olmazdı. ABD taşeronluğu yaparak memleketi içeriden kemiren FETÖ ve bunu bildiği hâlde ses çıkarmayan iktidar hesaplaşmaya başladı.

Dikkatinizi çekerim: Öldü zannedip üstünde tepindikleri devletin ta kendisine çarpan iki taraf da ilk olarak Silivri’ye ılımlı mesajler vermişler hatta elebaşı Gülen selam bile göndermiştir.

Ama asker selamı başka olur. Asker öyle selam almaz!

Derken 2014’le birlikte Türkiye’nin çehresi değişmeye başladı.

Kumpas davaları resmen olmasa da bitti. FETÖ’nün paralel yapı olduğu kabul edildi. Çözüm sürecinin sonuna gelindi. Bölücü terör örgütü şehir eylemlerini başlattı. Devletin başındaki menfaat zaafı, Hendek’te devletin sonunu getirecekti.

Ne acıdır ki devleti zaafa düşürüp beka sorunu yaratanlar, beka sorunu söylemleriyle iktidarlarını sağlamlaştırdılar.

Buna rağmen AKP’nin tek başına iktidarı kaybettiği ilk seçim de o dönemlerde yaşandı.

AKP’nin eski ortağı HDP yeni bir siyasete geçti. Türkiye’deki tüm sol liberalleri hedef kitlesi olarak belirledi. Oylarını artırıp iktidarı tek başına oturduğu koltuktan etti. Çözüm sürecinin aldığı en ölümcül darbe bu oldu.

“AKP aslında çözüm süreciyle zaman yaratarak savunma sanayisine zaman yarattı.” söylemleri doğru değildir. Eğer iktidar koltuğu sallanmasaydı, AKP pek âlâ bu süreci sonuna kadar sürdürecekti. Bugün de AKP içinde 2013 öncesi Türkiye’nin özlemiyle yanıp tutuşanlar vardır.

Kaldı ki AKP içinden kimileri “Elimizi taşın altına koyduk.” diyerek bu yalanı gözler önüne seriyor.

Devam edelim.

Şehirlere sıçrayan ve birçok şehit verdiğimiz terör olaylarının sürüyor olması, iktidar partisinin koalisyon sürecini ağırdan almasını sağladı. MHP’yle yakınlaşma, ilk defa başvurulan “Türk milleti” ifadeleri, “yerli ve milli” söyleminin temellerinin atılması AKP’yi tekrar iktidar yaptı.

Bu süreçte en ilginç olansa MHP’nin konumudur.

Kendi içinde ciddi bir kopuş süreci yaşayacak olan MHP, partinin siyaseti bakımından gerçekten ince hareket ederek bu sürece rağmen kilit noktaya geldi.

Ardından 15 Temmuz Kalkışması yaşandı.

Yıllardır Batı’yla “sessiz savaş” içinde olan Türk devleti, bu kalkışma sonrasında olabilecek en sert şekilde FETÖ’yü devletin içinden temizlemeye başladı. 2017’de referanduma giden Türkiye, başkanlık sistemine geçti.

MHP’nin kilit rolü daha da arttı.

Burada şunu not düşeyim: Amerika’nın bir numaralı fail olarak kabul edildiği kalkışmadan sonra MHP içindeki kopuş tamamlandı. Parti programında NATO’ya bağlılık sözü veren İYİ Parti kuruldu. Tabii Türkiye’nin geleceği için NATO’da kalması gerektiğini düşünmek insanların kendi özgürlüğüdür, bu ayrıdır.

Devam ediyorum.

AKP, “FETÖ referandum için ‘hayır’ oyunu destekliyor.” propagandasıyla 50+1’e geçti. Bu şekilde iyice MHP’ye bağımlı hâle gelen AKP, son birkaç yıldır iyice güç kaybedince tekrar 2013 öncesi döneme dönüşü yoklamaya başladı. MHP’yle ittifaka karşı olanlar ve bu partiye bağımlı hâle gelindiğini savunanlarsa 50+1’i gündeme getirdiler. Bu kez Erdoğan’ın bizzat kendisinden 50+1’i eleştirdiği söylemleri duyduk.

Tabii Devlet Bahçeli bu konuda net bir şekilde tavır koyunca konu şimdilik gündemden düştü gibi oldu.

Düştü gibi oldu, diyorum çünkü AKP mutlaka bundan kurtulmak isteyecektir. Zira tahminim o ki 15 Temmuz’un getirdiği baskı ortamının azaldığını gözlemleyen AKP, iktidar da tehlikeye düştüğü için ortaksız iktidar olduğu günleri geri getirmeye kalkacaktır.

Ancak FETÖ sonrası devlet içindeki gücünü pekiştirmek için Tansu Çiller, Mehmet Ağar gibi isimleri yeniden ortaya çıkaran AKP’nin eski gücüne kavuşmasına imkân kalmadı. ABD’nin sadık tetikçilerini mitinglere getirmek, devletin kendisine şantaj yapmaya kalkmak değil de nedir?

15 Temmuz sonrasında Türkiye’nin jeopolitik istikametinin tam tersine gitmek, bence tüm partiler için bir hatadır.

Bahçeli’nin Rusya-Ukrayna Savaşı ile ilgili beyanlarına bakarsak Türkiye’nin şu ana kadar bu konuda uyguladığı siyaseti görürüz. AKP ise yine işin ticaret tarafında yer almış, “Rusya’ya yaptırımlara katılmıyorum, Ukrayna’ya SİHA satmaktan da vazgeçmiyorum.” diyerek ciddiyetsiz ve güvenilmez bir tavır ortaya koymuştur.

Üstelik çok açık bir biçimde hâlâ cemaat ve tarikatlara sırtını dayamaktan vazgeçmemiştir.

Şimdi sorayım: 50+1 konusunda kimin sözü geçmiştir?

Kudretli iktidarın mı? Küçük ortak denilen ortağın mı?

Yekpare zaman çemberinin akıştaki son noktasına geldik. Bu noktadan itibaren zaman hızlanıyor. Dünya gözünü kapatırken yaşananlar, gözünü açtığında yaşanacaklardan çok farklı şeylerdir. Bununla birlikte bugün, yarının sebebi olacaktır.

ABD, Rusya’nın gücünü beklediği ölçüde zayıflatamadı. Bir yandan Türkiye diğer yandan Rusya ve Çin’in Afrika’da sahaya inmesi, Fransa gibi Avrupa güçlerinin tedirginliğini artırdı. Olaf Scholz gibi Almanya’nın kendini cezalı hissetmesine neden olan eziklerin ABD’nin peşinden gitmesi, Avrupa’nın gücünü zayıflatıyor.

“Canı cehenneme!” denilen AB’nin en güçlü ülkesi Almanya’da devlet, tarım alanındaki devlet yardımlarını kaldırıp çiftçilerin muaf olduğu vergileri yeniden getiriyor. Çiftçilerin ayaklanmasına neden olan bu olaylar, elbette her şeyin büyük bir inatla Ukrayna’daki kirli savaşa harcanmasından kaynaklıdır.

Avrupa’nın cephanesi azalıyor, silah tüccarları ellerini kavuşturmuş salyalı ağızlarıyla bekliyor. Kendini kötü hissettiğini söyleyip istifa mesajları veren Papa bile aşka gelmiş, “Bu kirli savaşlarda bir tek silah tüccarları kazanıyor.” diyor.

ABD ise Hindistan’ı yanına çekmek için uğraşıyor ama Hintlilerin dili Batı’dan yana yandığından olacak bunu başaramıyor.

Sözde dünyadan tecrit edilen Rusya’nın lideri Putin, 2024’te Hindistan’ı yanında tutacak gibi duruyor. Yetmiyor, Amerika’nın sadık çocuğu olarak görülen Riyad’ta at koşturuyor.

İlginç işler, değil mi?

İsrail, Filistin’e saldırıyor. Rusya ve Çin’in arkaladığı İran, -gizli ortaklarını da yazmıştım- savaşı fırsat bilerek Orta Doğu’daki etkinliğini artırıyor ve Direniş Ekseni üstünden yapılan çevik saldırılarla hantal ABD güçleri -en azından şimdilik- üslerinden çıkmıyor.

Bu arada 1979’daki İslam Devrimi’nden sonra İran’daki en büyük saldırı, Ayetullah Humeyni’nin türbesine karşı gerçekleştiriliyor. Saldırıyı ise IŞİD’in üstlendiği biliniyor. İsrail’e hiç saldırmayan, İsrail’in savaşında İran’a saldırıyor.

Ne Müslümanlık ama!

Ve Babülmendep Boğazı…

Dünyada ticaret yükünün çok büyük bölümü deniz yoluyla taşınır. Deniz yollarının en kestirmelerinden biri Babülmendep’in boğazından geçer. Husiler burayı sabote ettiler.

İstanbul’un fethinden sonra yeni yollar keşfederek dünyayı sömüren ve ahlaksızca ticaret yaparak olağanüstü zenginliğe kavuşan Batı, Yemen’deki Husilere karşı bu defa tüm havarileri toplayamadı.

ABD, sinsi İngiliz dostlarıyla beraber Husileri etkisizleştirmeye çalışıyor. İspanya, Kanada, Arabistan, Mısır… Ne doğudan ne de batıdan bir havari kendisine katılmıyor.

Galiba onlar da “ABD’nin canı cehenneme!” demeye başladılar.

Ve Batı, Babülmendep’ten geçemediği için ticari yükünü çok daha uzak yollardan geçirmeye başladı. Böylece hem daha fazla zaman hem de daha fazla para kaybetmeye başladı.

Babülmendep şimdilik kapandı.

2024 ise “Hüzün Kapısı açıldı.” ifadesiyle tarihe geçecek.

Bu açıdan insanlığın da tıpkı Ay gibi karanlık bir tarafı vardır. Ay’ın karanlık tarafında düşman yaratıkların olduğuna inanan insan, insanlığın karanlık tarafını görmemeye veya görmezden gelmeye devam ediyor.

Bir zamanlar Çin devleti için en hayati güvenlik refleksi, Türk topluluklarını birbirine kırdırmaktı. Türk boylarını veya onların birliğini yönetenlerin ise gücün getirdiği kibir, kadın, eğlence, kıskançlık, hasetlik gibi noktalarda zaafa düşmesi durumunda Çin’in milli güvenlik siyaseti başarıya ulaşmış olurdu.

Türk boyları birbirine düştüğünde öyle kırımlar olurdu ki Çin’e sadece bağlılık bildiren Türkleri kabul etmek kalırdı. Ne yazık ki Türk dünyası olarak biz bunu da buna benzer durumları da yaşadık, yaşıyoruz.

Demek ki kan dökücülükten başka bir de kan döktürme vardır. Yani insanın karanlık tarafı, “Çılgın Marslılar”dan daha tehlikelidir!

Bugün “vekalet savaşları” revaçtadır.

Herhangi bir örgüt ya da zayıf bir devlet vekil hâline getiriliyor, bir başka devletin kendisine veya vekiline karşı “ucuz kan” siyasetiyle sömürülüyor.

Sömürenlerin sömürdüğü düzendir bu. Fakirlikten, ezilmişlikten, kincilikten beslenen vekiller de bu düzenin muhafızlarıdır.

Düzenin taşıyıcı kolonları ise dinciliktir.

Bütün dincilerin dilinden barış ve esenlik sözcükleri düşmez. Hepsi iyiyi, güzeli, doğruyu, huzur içinde yaşamayı emreden dinlerden söz eder. Bu sözlerin karanlık tarafında ise müthiş bir sinsilik vardır. Bu sinsiliklerden bazıları bir devleti ele geçirmeye, bir halkı ölüme götürmeye, bir kitleyi isyana teşvik etmeye, en kötüsü de tuzağa düşürülen kişilerin düşman belledikleri devletlerin vekili yapılmalarına yöneliktir.

Kan dökücülerin nasıl beslendiğine dair bir hatırlatma yapmak isterim.

Barıştan söz edenlerin bir şekilde ortadan kaldırılması bu kanlı düzenin sahiplerince taviz verilmeyen bir zorunluluktur.

Jimmy Carter döneminde ABD, Orta Doğu’da bir kanser hâline getirilen İsrail-Filistin meselesini çözmek istiyordu. Bu dönemde hedefteki düşünce, İsrail’in kurulmasının önünü açan “Vatansız ulusa ulussuz vatan verin.” şeklindeki Siyonist anlayıştı.

İlginçtir, 1924 doğumlu Jimmy Carter’ın 2015’te de Filistin’deki direniş örgütleri arasındaki uzlaşıyı sağlamak istediği iddia ediliyordu. Filistin meselesi hakkında yazdığı kitapta Siyonistleri suçlaması ise ağır hakaretlere maruz kalmasına sebep olmuştu.

Carter, 1977’de de aynı hakaretlere maruz kalıyordu çünkü barışa yönelik bazı adımlar atılmıştı.

Yine ilginçtir, bu barış politikasına katılanların akıbeti hiçbir zaman iyi olmamıştır.

Carter döneminde öyle olaylar meydana geldi ki Demokrat Parti yıllarca toparlanamadı. O dönemde petrol krizi patlak verdi. 1979’da İran’da bir İslam devrimi meydana geldi. İranlı öğrenciler Tahran’da ABD elçiliğini basıp 52 ABD’liyi esir aldılar. Bu rehine olayı ne zaman çözüldü, biliyor musunuz?

Carter gidip yerine Ronald Reagan başkan seçildiği zaman. Reagan’ın dönemi 20 Ocak 1981’de başladı. Rehine krizi 20 Ocak 1981’de çözülüverdi.

Daha önceki yazılarımda Filistin’deki ilk kurtuluş örgütlerinin sosyalist olduklarını yazmıştım. Zaten Carter’ın Filistin politikası, SSCB-ABD arasında bir yakınlaşma doğurmuştur.

SSCB ve Rus istihbarat etkisi Filistin’de epey derindir.

FHKC’nin ilk başkan yardımcılarından Vadi Haddad bir KGB ajanıydı. KGB’nin FKÖ içinde de Hani el-Hasan adında bir ajanı vardı ki Arafat’ın öldüğü tarihe kadar kendisinin ulusal güvenlik danışmanlığını yürütmüştü.

Yine önceki yazılarımda yazdığım gibi, İran ve İsrail’in birbirine muhtaç olduğunu Carter döneminin olaylarından da anlıyoruz. Filistin yanlısı ağırlıklı bir barış politikası izleyen Carter iktidarına en büyük darbe İran üstünden vurulmuştur. İran’da gerçekleşen İslam devrimi daha 1979 yılında Filistin’i baş gündem konularından biri yapmış, Humeyni’yi ilk ziyaret eden de Arafat olmuştur.

Çok uzatmadan noktalayayım.

Reagan’ın başkanlık döneminin başladığı 20 Ocak 1981’den sonra meydana gelen olaylardan biri, Mısır Devlet Başkanı Enver Sedat’ın 17 Ekim 1981’de öldürülmesidir. Sedat, Carter döneminde İsrail’i ziyaret ederek önemli bir adım atmıştı. Nasırcılar Filistin’de nasıl darbe aldılarsa Mısır’da da o şekilde darbe almışlardı.

Sedat, radikal İslamcı Halid Ahmed Şevki el-İslambuli tarafından öldürülmüştü. Sedat’a bu suikast sırasında tam 72 kurşun isabet etmiştir.

Barış görüşmelerine katkıda bulunanlardan Yitzhak Rabin de 1995 yılında radikal Yahudiler tarafından katledilmişti.

Katledilenlerden biri de SSCB’dir!

Onu da Afganistan’da tuzağa düşürüp son darbeyi vurdular. Afganistan’da ABD’nin en büyük müttefiği ise cihatçılardı.

Bir diğer katledilen İran devleti olmuştur. İran’daki İslam rejimi İslam dünyasını hem terörize ediyor hem de Körfez ülkeleri üstünde bir korku yaratarak onları Batı’nın özellikle de İsrail’in kucağına itiyor.

İran’da İslam devrimi oluyor, Filistin’de radikal İslam güç kazanıyor. Irak işgal ediliyor, Filistin’de radikal İslam güç kazanıyor.

İran ne zaman güya Batı’ya doğru şaha kalksa bütün Müslümanların kanı kabarmaya başlıyor.

Orta Doğu’nun her yerinde İslami direnişin öncüsü İran devleti oluyor ve zannediliyor ki Orta Doğu’daki tüm radikal İslami hareketler İran İslam Rejimi’nin vekilidir.

Pekiyi, öyle olsun… Öyleyse Mollalar kimin vekilidir?

Bu arada…

Irak’ın işgali nasıl İran’a yol verdiyse bugünkü meseleler de İran’ın beslenmesini sağlıyor. İran, ateşkes görüşmelerinin sonuca ulaşmasını kendisine bağlarken Filistin yönetimi İran’ın değil Türkiye’nin rol oynadığını açıkladı.

Bu da gözümden kaçmadı.

Tarihe Bir Not Daha

Ergenekon, Balyoz, Açılım zamanlarında Türk ordusuna atılan en büyük iftiralardan biri, “Artık gerçeklerle yüzleşelim. Güneydoğu’da çok çocuk öldürüldü.” diye başlayan kara propagandalardı.

Şimdi ikiyüzlülüğün en net örneği karşımızdadır.

Hem Filistin’de hem de İsrail’de siviller öldü. Birçok çocuk hayatını kaybetti ve bir zamanların ileri demokratları bunu kısas olarak görüyor.

Çünkü dincilik böyle bir şeydir ve dinciler için her şeyin merkezinde Araplık vardır. Türk’ün canı ise can değildir.

Düştüğümüz bu notu da unutmuyoruz, unutmayacağız.  

Oded Yinon’un milli strateji olarak önerdiği planını tekrar özetleyeyim.

1982 yılında öne sürülen bu plana göre, Suriye ve Irak’ta ulus yoktur. Bu iki ülkede çok sayıda ırka, dine, mezhebe mensup insanlar vardır. Dolayısıyla bu iki devlet İsrail için tam bir “fitne” sahasıdır.

İsrail’in genel stratejisi ise şudur: Mose Sharett’in daha önce yazdığım itiraflarından da anlaşılacağı üzere bazı “yumuşak” noktalar üzerinden aslında hedef ülkelerin birleşmesine neden olabilecek konuları birer ayrılık meselesi hâline getirmek. Bu noktalardan birisi Filistin’di.

Her zehrin bir panzehiri vardır.

İsrail’in stratejisine karşı Filistin tarafında da farklı bir cephe gelişti. Bu cephe ilk zamanlar İslamcılık düşüncesine değil; Arap birliği, Sosyalizm, laiklik düşüncelerine dayanıyordu. İsrail’in zaferiyle sonuçlanan Altı Gün Savaşları sonrasında bu düşünceler yani Nasırcılık da mağlup olmuştu.

Yine de bu düşünceler tamamen bitmedi.

Altı Gün Savaşları, Haziran 1967’de yaşanmıştı. Yukarıda saydığım düşüncelere dayanan Marksist-Leninist Filistin Halk Kurtuluş Cephesi ise Aralık 1967’de George Habaş tarafından kurulmuştu.

Filistin Demokratik Halk Kurtuluş Cephesi ise Habaş’ın yanından ayrılan Naif Havatme tarafından 1969’da kurulmuştur.

Habaş ve Havatme’nin ortak yanlarından biri, her ikisinin de Ortodoks Rum olmalarıdır (Mahmut Abbas’ın Rum ve Ermenilerle ilişkilerine çok da şaşırılmamalıdır). İki ismin kurduğu örgütlerin düşünce dünyasındaki fark ise şudur: Habaş’ın örgütünde ulusçuluk düşünceleri hâkimken Havatme’nin örgütü tamamen Marksist-Leninist’tir. Deniz Gezmiş de birkaç ay kadar bu örgütün kamplarında silahlı eğitim almıştı.

Havatme’nin dünyasında ulusçuluk yoktu. Başlarda aslında Arap kökenli olmayanların da katıldığı bir cephede oluşmuş ulus bilinci, tam da Oded Yinon’un istediği gibi, Havatme’nin dünyasında yoktu. Diğer yandan, Habaş’ın 1950’de kurduğu örgütün adı ise Milliyetçi Arap Hareketi idi.

Mısır Devlet Başkanı Cemal Abdünnasır’ın asıl desteklediği örgüt ise başkanlığını uzun yıllar Yaser Arafat’ın yaptığı Filistin Kurtuluş Örgütü’ydü. Bu örgüt de içindeki farklı düşüncelere rağmen esasen Sosyalist eğilimlidir.

Arafat demişken bir not düşeyim: 1991’de Saddam’ın Kuveyt’i işgal etmesi tepeden tırnağa bir ABD planıdır. ABD, Saddam’ın sırtını sıvazlayarak Kuveyt’e sokmuş, sonra onu cezalandırmıştır. Saddam’ın sırtını “Hadi koçum!” diye sıvazlayanlardan biri de Arafat’tır. Onun bu hamlesinden sonra Kuveyt’teki Filistinliler kapı dışarı edilmişlerdir.

Meşhur “Hanzala” karikatürünün çizeri Naci el-Ali de Arafat’tan çok çekmiştir.

Raşide Mehran adında bir kadının Arafat’ın özel jetini kullanmasını, yurt dışına gidip gelmesini, lüks içinde yaşamasını eleştiren bir karikatür çizen Naci el-Ali, Arafat ve çevresindekilerin düşmanlığını üzerine çekmişti.

Üstelik bu olaydan önce Yaser Arafat, gittiği bir lisedeki öğrencilere aynen şu sözleri söylemişti: “Naci Ali de kim? Ona söyleyin, karikatür çizmeye devam ederse parmaklarını aside sokacağım.”

Ve 1989’da Naci Ali öldürüldüğü zaman herkesi şaşırtabilecek bir tuhaflık ortaya çıkmıştı. Naci Ali’yi öldüren Filistinli infaz timi aynı zamanda MOSSAD’a çalışıyordu![1]

Naci Ali’nin öldürülmesi ya da laik görüşte olması, Orta Doğu’nun daha sonraki kaderi açısından asla tesadüf değildir; çok simgesel bir noktadır. Ayrıca tesadüf diye bir şey yoktur.

Filistin’deki sol hareketlerin “cihatçı” anlayışa evrilmesi devam ederken önce İran’da bir İslam devrimi gerçekleşti. Devrimin kahraman (!) lideri Humeyni, olaylar olup bittikten sonra Fransa’dan kalkıp İran’a geldi.

Humeyni İran’a döndüğünde tarih Şubat 1979’du. Aralık 1979’da ise SSCB, Afganistan’ı işgal etti.

SSCB’ye inen son darbe yine budur. Zaten sona doğru ilerleyen Komünist rejim, ABD’nin tuzağına düşmüş ve ABD bir taşla birkaç kuş vurmuştur. Afgan mücahitlerine milyarlarca dolarlık yatırım yapan Amerikalılar, Sovyetleri bir bataklığın içine sokmuş olmak için doğal olarak Afganistan’ı bir bataklığa çevirdiler.

Böylece eski düşmanlarını yeni düşmanlarına vurdurdular.

Irak’ın işgali, Filistin’deki radikal İslamcı düşünceyi güçlendirirken Orta Doğu da farklı bir sürece girmiştir.

Burada üç soruyu sorarak başka bir konuya geçmek istiyorum:

1- Neden ABD ve İsrail’in attığı her adım Müslüman, Hristiyan ve Yahudiler arasındaki radikalleri güçlendirir? Düşmana karşı radikalliğin gelişmesi doğal bir süreçse ABD ve İsrail bunu hesap edemiyor mu? (Tabii ki ediyor!)

2- Ilımlı İslam nedir?

3- Arap Baharı’nda kimler kimlerle beraberdi?

Şimdi gelelim kafa karıştıran bir başka noktaya…

İran, Filistin’e desteğini açıklıyor. Görünürde bu normal bir süreçtir: İsrail, Filistin’e saldırır. İsrail’in asıl hedefindeki ülke ise İran’dır. Bunu bilen İran da Filistin’e destek verir. İsrail’in son saldırılarında olduğu gibi, Hizbullah çıkıp İsrail’e saldırarak Müslümanları ümitlendirir.

Gazeteler yazdığı, TV’ler gösterdiği sürece bu hep böyledir.

Sonra birinin parasıyla, birinin diniyle, birinin de donuyla kamuoyunu meşgul edip süreci sonlandırırlar. Ölen çocukların acısı, hakaret edilen kutsalların öfkesi, cihatçıların sloganları kesiliverir. Geriye insanın içinde ve binaların dışındaki yangınlar kalır. Ahlâk da enkaza döner.

Suyu bile zor bulan ve halkının önemli bir bölümü rejime muhalif olan İran nasıl ayakta kalabilir? Petrolüyle.

Ambargo varken petrolü nasıl satacak?

Satması kolay… Parası ne olacak?

Ne olursa olsun ambargoyu delmesine yardımcı olacak güçlü bankalara ihtiyacı var.

Bugün Rusya’nın milyarlarca dolarını cebe indiren Batı’nın sistemi, İran’ın parasını el altından da olsa korumasına müsaade eder mi?

Deutsche Bank’a verilen cezalara bakılırsa ediyor!

ABD’nin en güçlü istihbarat ağlarından biri, Mali Suçları Araştırma Ağı yani FinCen’dir. Bu ağın kolaylıkla HSBC, JP Morgan Chase, Barclays ve nihayet Deutsche Bank’ın gerçekleştirdiği tüm işlemlere en ayrıntılı ve sınırsız şekilde erişimi vardır.

Deutsche Bank’ın ABD’deki iştiraki olan DB-TCA, Reza Sarrab’ın şirketlerine ait işlemleri gerçekleştirdiği için ceza yemiştir. Sarrab üzerinden Türkiye’yi topyekûn kurban etmek isteyenler, her zamanki gibi cambaza bak oyununu oymamışlardır. Maalesef cambaz da cambazın yürüdüğü ipi hazırlayanlar da içimizdedir.

Bankanın sözcüsü bu cezadan sonra “Zaaflarımızı ve kesilen cezayı kabul ettik” demişti ama banka hayli sabıkalıdır.

Mesela Jeffrey Epstein denen CIA bağlantılı sapıklık şebekesinin lideri, Deutsche Bank tarafından gayet iyi tanınıyordu. Buna rağmen Epstein de bu banka üzerinden işlemler yapabilmiştir ki DB, Epstein’in ağına düşen kadınlar adına açılan davada 75 milyon dolar tazminat ödemeye mahkûm edilmiştir. Ayrıca yine aynı meseleden 150 milyon dolarlık mahkûmiyeti de mevcuttur.

Deutsche Bank, 1999’da da Hitler’in politikalarını finanse ettiğini kabul etmişti.

FinCen’e sunulan raporlara göre de şüpheli işlemler listesinde yer alan dünyanın en saygın bankaları, 2021’de 2 trilyon dolardan daha fazla şüpheli işlem gerçekleştirmiştir.

Niye yazıyorum bunları?

İran’ın ne kadar rahat olduğunu sorgulayalım diye!

Daima hedefte olduğu söylenen ve Filistin’e desteğini açıklayan İran; Mısır, Libya, Cezayir bir bir düşerken ve Suriye iç savaşla harap olurken dokunulmaksızın yoluna devam etmiştir.

Oysa çok nettir ki İran’daki rejimin muhalifleri -en başta da Güney Azerbaycan Türkleri- rahatlıkla rejimin ipini kesebilirler. Oysa İran onca karışıklığa rağmen ayaktadır.

İran bu bankayı satın almıştır!

Asıl kafa karıştırıcı nokta ise başkadır.

Hitler’in eylemlerini finanse eden kuruluşların başında gelen ve trilyonlarca dolar varlığı olan Deutsche Bank’ın birçok kurucu ve yöneticisi Alman Yahudisidir.

Mesela Lüdwig Bamberger, Aşkenaz Yahudilerden Bamberger ailesine mensuptur. Kurucu Herman Zwicker, Adolf Salomonshon, Arthur Salomonshon da Yahudi’dir. Bir diğer önemli isim Max von Schinckel ise Evanjeliktir.

Hitler, Yahudiler, İran rejimi…

Tesadüf diye bir şey yoktur.

Tarihten Daha Başka Örnekler

İran konusunda yazdıklarıma imkânsız gözüyle bakacaklar olabilir. Normaldir. Ne var ki dünyada “olmaz” diye bir şey olmaz.

Milli Mücadele sırasında Hindistan’daki Müslüman ve Hinduların yardımları gerçekten çoktur. Bunlar içinde çocuklarını satanlar vardır. Hindistan’ın İngiliz sömürgesi olması ise bir yandan bu yardımların hem samimi olmasına hem de at izinin it izine karışmasına neden oluyordu.

Yani casusluk faaliyetleri almış başını gidiyordu.

Abbas Han’ın, Azamettin Han’ın yazdığı İngiliz karşıtı yazıları okuyanların onlara kuşkuyla bakması imkânsızdı. Ortada bir İngiliz zulmü vardı ve onlar bunu tüm gerçekliğiyle yazıyorlardı. Hele Mustafa Sagir, yurt dışında bile Türkiye için faaliyet gösteriyordu.

Ama hepsi ajandı. Sagir, henüz 10 yaşlarında keşfedilmişti. İngiliz istihbaratı için çok özel olduğundan Türk devleti de ona özel muamele yapıp idam etti.

Cesaret ve samimiyet, mikrofon arkasından atıp tutmaya benzemez.

İran da devletler dünyasındaki Mustafa Sagir’dir ve onun suikast hedefleri de Türkiye ve Suriye’dir!

Tarihe dalıp gitmek eski bir adetim olduğu için bir örnek daha verip yazıyı noktalayayım.

Son yazılarımda ifade ettiğim gibi, Filistin meselesi üzerinden Türk kamuoyu bölündü. Bu bölünmeden üç belirgin grup ortaya çıktı. Bu grupların bir kısmı “Yiyin birbirinizi” diyor. Başka bir grup İsrail’e başarılar dilerken Ergenekon kumpaslarına alkış tutan ileri demokrat cihatçılarımız da Mehmetçik’i Kudüs’e göndermek istiyor.

Görüşümü çok net ifade edeyim: Üçü de yanlıştır.

Teşkilat-ı Mahsusa, Faslıların kara kaşına kara gözüne hayran olduğu için Fas’ta değildi. Orada görev yapan Türk subaylarının davası da Fas davası değildi. Birkaç subayla kök söktürdüğümüz Fransa, on binlerce askerini Çanakkale Cephesi yerine Fas’a göndermek zorunda kalmıştır.

Hâlbuki daha yakın zamanda kaybettiğimiz topraklardan biriydi Fas!

“Sen Filistin’e uzanırsan İsrail de teröre destek olur” diye bir şey de yoktur. Hele ki İsrail’in rahat durduğunu, Türkiye aleyhine çalışmadığını zannetmek neresinden bakarsanız bakın yanlıştır.

Bugün İsrail, bir yandan bölücü terör örgütünü desteklemeye devam ederken diğer yandan Barzaniler üstünden Kürt devleti kurma çalışmalarına devam ediyor.

“Biz tarihte İsrail’le hiç savaşmadık” diyenler vardı. Hâlâ varlar.

Doğru… 14 Mayıs 1948’e kadar İsrail yoktur.

O yüzden tarihte değil, bugün savaşıyoruz. MOSSAD ve yurt dışı İsrail timleri bugün askerlerimizi şehit ediyor. Siyonist örgütleri bugün vızır vızır aleyhimize çalışıyor. Bizi destekledikleri noktalar bile uzun vadede aleyhimize olduğu için destekliyorlar.

Arap ihanet etti de İsrail kimden alınan topraklarda kuruldu?

Arap’ı bile ihanete sürükleyen Siyonist sermaye güdümünde çalışan ordular ve istihbarat servisleridir!

Bütün milletlerin gizli düşmanı olan Siyonist, sen ona dokunmasan bile vadedilmiş topraklar için yanıp tutuşan sinsi bir yılandır.

Ve Türkiye’nin toprak bütünlüğü için, yılan henüz büyüyüp sınırlarımıza gelmeden başı kesilmelidir.

NOT: “Ba’ale Milhame”, Osmanlı’da Sabetayların kendi verdikleri isimlerden biridir ve “mücahitler” demektir.

[1] “Hanzala gibi yaşayıp ölen adam”, http://www.mucerret.com/portre/hanzala-gibi-yasayip-olen-adam/

İngiliz gizli servisi MI6 devreye girdi.

Basın ve medya özellikle yaptırımların kabul edilmediği bu üç ülkede kitle imha silahlarına dair haber pompalamaya başladı. Amaç bu ülkelerin kamuoyunu etkileyip yaptırım kararı aldırmaktı. Silahlara dair tüm hikâyeleri, arasından Ian Fleming gibi usta yazarlar çıkarmış İngiliz istihbaratı uyduruyordu.

Yıllar sonra, 26 Temmuz 2004’te, bu operasyonlarda bulunmuş olan David Kelly, operasyonun içeriğine dair resmî makamlara önemli ifşalarda bulundu.

Ertesi gün de kendisinin cesedi… Meğer sorumluluklarını yerine getirdiğinden olacak, “Artık yapacak işim kalmadı” diyerek kendini asıvermiş.

Irak’taki kitlesel silahların varlığını araştırmak için kurulan CIA ekibinin başındaki David Kay “Meğer Irak bütün programlarını uzun zaman önce askıya almış” dediğinde de Bağdat çoktan düşmüştü… Bir ülkenin geleceği de intihara zorlanmıştı.

ABD, havadan demokrasi yağdırmayı pek sever. Demokrasi gökten düşerken havayla çok temasa geçtiğinden olacak, demokrasisi de havadandır. Gerçek filan değildir. Mesela Guatemala o kadar demokratikleştirilmişti ki muz cumhuriyeti oluvermişti.

Yakın zamandaki seçimleri düşünüyorum. Kürtler yeterli sayıda koltukta temsil edildiklerini düşünecekler mi? Sünniler parlamento başkanlığıyla yetinecekler mi? Şiiler, “Cumhurbaşkanı Kürt değil Şii olmalı” diyecekler mi? Kimlikleri yüzünden bölünmüş ülke, siyaset yüzünden kaynayan kazana dönmüş. Ha karıştı ha karışacak.

Ha, yok… Yanlış anladınız. Irak’tan söz ediyorum. Neo-liberallerin hayalindeki Türkiye değil bu. Hiçbir zaman da olmayacak.

Bir süredir Şii lider Sadr’ın istifası, seçim öncesi olaylar, kavgalar filan derken seçimler olamıyordu. Abdüllatif Reşit’in seçilmesiyle beraber herkes diken üstünde, “Acaba istikrar gelir mi? Sorunlara çare bulunur mu? Ülke birleşir mi?” diye soruyor.

Evet…

Yürekleri, zekâları, bilekleri yeterli gelmeyeceği için ülkemi bombalayarak ele geçiremeyecek olan güçler, aynen böyle bir Türkiye tasarlıyorlar. “Üstünlük dolardadır” anlayışına geçmiş kitlelerin ağzına sakız yaptıkları, “Dağa ‘Ne mutlu Türk’üm diyene’ yazınca ne oluyor?” zırvasının kaynağı bu tasarıdır.

Türk’ü at… Dinin birleştirici olduğunu iddia et.

ABD Hava Kuvvetleri bile Irak’ı böylesine ayıramamıştı ki ulus bilincini çoktandır bir diktatörün hastalıklı hayalleri elinde eritmiş Irak, Şii-Sünni diye atomuna kadar bölündü.

Kimi siyasetçiler bir zamanlar, “Suriye’yi işgal etmemizi istemiyorlar çünkü onlar Alevi” gibi tehlikeli söylemlerde bulunabiliyorlardı. Asıl tehlike işte budur.

***

Bu aralar David Sanger’ın “Mükemmel Silah, Siber Çağda Savaş, Sabotaj ve Korku” adlı kitabını okuyorum. Siber uzay, dolayısıyla siber güvenlik fazlasıyla kafa yormamız gereken bir konu…

ABD ve Çin’in FOBS isimli sistem üzerine çalıştığı hatta muhtemelen Çin’in öne geçtiği bir dönemdeyiz. Ayrıntıya girmeyeceğim. Özetle, bilim kurgu üzerine düşünürken akla gelen “Uzaydan dünyaya füze fırlatılması” gibi senaryolar gerçek olmak üzere, diyebiliriz.

İşte böyle bir zamanda ABD, Rusya, Çin, İsrail, İran gibi ülkeler siber mücadeleye hayli kafa yoruyorlar. Özellikle ABD’nin en büyük kaygısı şu: “Kediyi uyandırır mıyız?”

Yani diğer ülkeler de siber silahlara başvurur mu? Bu nedenle siber uzaydaki faaliyetlerin gizli kalması fikri ABD’li stratejistlerde ve istihbaratçılarda hakim olmuş…

İster istemez aklıma şu soru geliyor: Bilişsel savaş çağında, propagandanın ve film setinden ibaret savaşların yaygın olduğu bir dönemde, herkes haklı çıkmaya çalışırken birdenbire “nükleer silah” gündeme geliyor, en yetkili ağızlar neredeyse “kullanırız” demekten çekinmiyor.

Bu bütün tarafların karşılıklı uyguladığı “Savaşalım ama ses çıkmasın, kediyi uyandırmayalım” taktiği midir? Siber savaş veya gelecekteki siber savaş gizleniyor mu?

Nihayetinde siber savaştan geriye “dumanı tütmemiş harabeler” kalıyor…

Ha, bu arada… Sanger, ABD’nin siber savunma konusundaki endişelerini dile getirirken birtakım zaaflardan bahsediyor ve şöyle diyor:

“…Ve finansal sistemleri, borsaları, hizmet dağıtım şirketleri ve iletişim ağlarının hepsi özel şirketlerin elindeyken Birleşik Devletler’i savunmak imkânsıza yakındı.”

Anlayana…

IKBY’nin yönetimindeki bölgeler son zamanlarda ekonomik sıkıntılar içindedir. Bu durum Kürtlerin petrole bakışını daha iştahlı hâle getiriyor. Selçuk Bacalan, son gelişmelerle ilgili yaptığı değerlendirmelerde, Mustafa el-Kazımî’nin Peşmergelerin 20. Tugayının doğrudan Irak Savunma Bakanlığına bağladığı endişe verici gelişmeyi hatırlatarak şunları ifade etmiştir: “Konuyla ilgili Kanun Devleti Koalisyonu üyesi Kazım el-Haydarî, Kerkük valilik makamının KDP ile KYB arasında siyasî denkleme gireceğini belirterek, KDP Irak cumhurbaşkanlığı pozisyonunu elde etmek için ister Bağdat’ta ister Kerkük’te birçok pozisyonu feda etmeye hazır olduğunu açıklamıştı.” (Kerkük Kırılma Noktası Olabilir mi? 23.03.2022, ORSAM)

Kerkük, Irak’ta birtakım liderlerle Kürtler arasında pazarlık konusu yapılabilmektedir. Bu, tehlikeli bir durumdur. Özellikle Peşmerge’nin herhangi bir unsurunun sözde Irak’a bağlanması formaliteden başka bir şey değildir. Bu durum, her defasında tartışmalı şekilde gerçekleşen seçimlerde provokasyon ihtimalini güçlendirmekte ve IKBY’ye Bağdat korumalı müdahale imkânı tanımaktadır. Ayrıca İran ve İran güdümündeki Şii milislerin açıkça Türkiye’yi bölgedeki etkinliğinden dolayı tehdit ettiklerini hatırlatmakta fayda vardır.

Kerkük’te istikrarın sağlanabilmesi için bölgeye yerleşmiş Kürt nüfusunun ve peşmergenin bölgeden çıkarılması gerekir. Başka türlü istikrarın sağlanması zordur ve Kürtler, çevrelerindeki her devlet, her toplum için sorun oluşturmaya devam edeceklerdir. IKBY zayıflatılmalı ve Kerkük’e müdahalesine izin verilmemelidir.

Türkiye, Türkmeneli’ni, Türkmenlerin yaşadıkları sıkıntıları gündemine almalı ve kamuoyu oluşturmalıdır.