İsmet İnönü şöyle diyordu: “Yeni bir dünya kurulur ve Türkiye bunda yerini alır.”

İnönü’ye bu sözü söyleten ne idi biliyor musunuz?

12 Temmuz 1947’de o günün tarihi ile anılan bir beyanname yayımlamıştı. Buna göre “demokrasinin” önündeki tüm engeller kalkmıştı.

Oysaki aynı gün İnönü ABD’yle ikili anlaşma imzalamıştı ve bu anlaşmaya göre ABD bize silah yardımında bulunacak ama bu silahları kendi ulusal çıkarlarımız için kullanamayacaktık.

Daha sonraki yıllarda Kıbrıs sorunu çıkınca ABD Başkanı Johnson, İnönü’ye bir mektup yollamış ve orada aynen şu cümleleri kurmuştu: “Bizim verdiğimiz silahlara biz izin vermediğimiz sürece elinizi bile süremezsiniz.”

İşte o mektuptan sonra İnönü bu sözü etmişti.

Ne cafcaflı, ne iddialı ve milli duyguları çoşturan söz, değil mi? Bugün bile bir tarafı sıkışan siyasiler bu sözü kullanır.

Bu sözden sonra ne mi oldu?

Yeni bir dünya kurulmadı ama İnönü iktidarı karşı devrimci denilen siyasilere devretti!

İnönü 1939’dan itibaren “karşı devrim” neferlerini bir bir devlet içerisine ve siyasete soktuğu için Kurtuluş Savaşı sonrasında Mustafa Kemal’in kurduğu laik cumhuriyetin yerini de siyasal İslam aldı.

Demem o ki bizlere KAHRAMAN olarak yedirilen ve kendi çıkarlarına düşmüş insanların iddialı ve milli duyguları coşturan, gerçeklikten uzak, abartılı sözlerinin ardında milletin ocağını söndüren koskoca bir karanlık vardır.

Bu yazıda Mustafa Kemal devrimlerini sözde Kemalist görünüp topluma kahraman gibi yedirilenlerin ve Türk milletinin üstünde fütursuzca tepinenlerin saklanan gerçeklerini göreceksiniz.

Haydi bakalım, dünden bugüne başlayalım!

İlk kahramanımız: Halide Edip!

“Türk’ün Ateşle İmtihanı” kitabında Mustafa Kemal ve Türklerin kahramanca başarılarından, Kurtuluş Savaşımızın ne büyük destan olduğundan bahsettiği kitabını okumayan yok gibidir. Okuyucuya verdiği coşkunun tam tersini yaşamıştır Halide Edip. Bizler bu kadının ve eşi Adnan’ın Mustafa Kemal’e ve Kurtuluş Savaşı’nı yapanlara düşmanlığı özenle saklandığı için kendisini kahraman olarak yedirmişlerdir bizlere.

Mesela bağımsızlık savaşı kararı çıkması muhtemel olarak görülen Sivas Kongresi’ni engellemek için Mustafa Kemal’e yolladığı 10 Ağustos 1919 tarihli mektupta şöyle yazmıştı:

“Amerika’nın gizli isteği şudur: Umumi ve bir tek manda istiyorlar. Filipin gibi vahşi bir memleketi bugün kendi kendini idareye kadir, asra bir makine haline koyan Amerika, bu hususta çok işimize geliyor. Kendimizi Amerika’ya bağlanmaya mecbur görüyoruz. Macera ve kavga, savaş devri artık geçmiştir.”

Mustafa Kemal kendisine yazılan bu mektubu ve sahibini asla unutmamıştır.

Halide Edip’in Sultanahmet Meydanı’nda halkı çoşturan konuşmasının ve ardından Ankara’ya gidişinin dışında başkaca bir şey anlatılmıyor ve bilinmiyor.

Oysaki “Türk’ün Ateşle İmtihanı” kitabının orijinali “Turkish Ordeal” başlığıyla İngilizce olarak yayımlanmış ve Türkçe çevirisinde ise Mustafa Kemal’in aleyhinde yazdıkları tamamen çıkartılarak çevirilip yayınlanmıştır.

Bu kitapta “İtilaf Devletlerinin askerlerini davet ederek danslı partiler veriliyor, İtilaf ordularının askerleri elde edilmek isteniyordu. Bunun görünür neticesi birkaç evlenmeyle sonuçlandı.”

Halide Edip’in romanlarının ortak ana teması Türk kadınlarının yabancı erkeklerle evlenmesi, şayet evlenemiyorlarsa onların metresi olmalarıdır. İki tercih de olmuyorsa doğacak çocuklarına Dolly Şadiye, erkek olursa da George Halim konulmasını tavsiye eder.

Türk kadını için yazdığı aşağılama ve hakaret dolu sözleri daha fazla yazmayacağım.

Halide Edip “Harf devrimi”ni yapan Mustafa Kemal için sözüm ona eleştiriyormuş gibi görünüp “Dil devrimi Sovyetler Birliği ve Nazi Almanya’sı gibi totaliter devletlerin başvurduğu bir yöntemdir.” diyor ve Mustafa Kemal Atatürk’ü Hitler ve Stalin’e benzetiyor.

İşte bizlere yıllardır bu bozuk kişilikleri vatansever, Milli Mücadele kahramanı ve Atatürkçü (Kemalist) olarak servis ettiler.

İsmet İnönü ise “kırgınları barıştırma, dahili politikada huzur ve uzlaşma” olarak tanımladığı siyaseti uygulayarak 24 Mart 1939’da Dolmabahçe Sarayı’nda eski sadrazamlar başta olmak üzere İstiklal Mahkemelerinde yargılanıp ceza alanlar, İzmir suikastına katılanlar, kısacası Mustafa Kemal’e ve devrimlere karşı koyan kim varsa (toplamda 1700 kişi) hepsini düzenlediği yemeğe davet etmişti.

Davet edilenlerin bir çoğu -Dr.Adnan Adıvar da dahil- Türkiye’de barınamadıkları için yurtdışında yaşayan kişilerdi ve bir süre sonra bunlar birer birer bürokrasiye ve meclise girdiler.

İsmet İnönü not defterine şöyle yazmış:

“Bugün Mart 26, 1939.

Şimdiye kadar yapılan işler şunlardır: Hükümette tedrici (azar azar) tasfiye, dahili politikada huzur ve uzlaşmaya teşebbüs ettim.”

Bu dönekler şöyle bir karar almışlardı ve bunu yazmaktan da çekinmiyorlardı: “Atatürk dönemini karıştırmadan İnönü dönemini eleştirirsek tüm olumsuzluklarla birlikte Mustafa Kemal’i bizim istediğimiz karanlığa toplum kendi kafasında zaten monte edecektir.”

Böylece bu hilafetçi, mandacı, dinci tayfanın Atatürkçü maskeleri daha da sağlam şekilde yerinde duracaktı.

İsmet İnönü’nün Mustafa Kemal Atatürk’ün dönemini kimlerle kapattığını görmezden gelmek vicdana ve ahlaka sığmayacaktır.

Bazı şahsiyetlerin Kurtuluş Savaşı’nda ve sonrasında gösterdiği başarılar bahane edilerek ihanetin üstü örtülürse önce ahlakınız sonra vatanınız elinizden uçar gider.

Şimdi bu en önemli iki figürden sonra gelelim birçok insanın bilmediği ve tanımadığı ama “Bu ülkeye bir ordu kadar hizmet etmiştir.” gibi kuruluş tarihimize mal olabilecek vb. uydurma sözlerle kendisini çok önemli yerlere koyan Papa Eftim figürüne.

Yaptıklarını kendi sözlerinden okuyalım.

Papa Eftim, “Anadolu’da Ortodoks Sadası”nda Pontusçuluktan idama mahkum edilen amcaoğlunu anlatırken bağlı olduğu Fener Kilisesi’nden gelen paralara değiniyor ve aynen şunları yazıyor:

“…Benim amcazademi katleden İstiklal Mahkemesi değil bizzat patrikhanedir. Çünkü patrikhane Anadolu’ya para gönderiyordu. O miyanda bana da geldi. Lakin ben işte bir melanet sezdiğim için gelen para ile kilisenin hamamını yaptırdım.”

Bu satırların devamında Papa Eftim, amcazadesi olan Papa Yorgi’nin Pontusçuluğa devam ettiğini anlatıyor. Sonuç olarak da kuzeninin Pontusçuluktan idam edildiğini Eftim’in kendisinden öğreniyoruz.

Daha önce yayımladığımız TBMM tutanağında da belirtildiği gibi Papa Eftim, Fener’in papazıydı ve 1923’te hâlâ buradan maaş alıyordu. Dolayısıyla fesatçılık için kendisine de gönderildiğini söylediği para şahsına değil, kilise için gönderilen paradır.

Papa Eftim, Keskin’de bulunan ve kendi parasıyla yaptırmış gibi gösterdiği kilisenin hamamıyla Beyoğlu’nda kendisine ait ve yarı hissesi vakfa intikal etmiş olan evinin değiştirilmesini istiyor.

Ve 20 Şubat 1926 tarihli belgeye göre Kayseri’deki papazın bu isteği yasalar gereği reddediliyor.

Tarihe tekrar dikkat çekelim: 1926.

27 Mart 1931 tarihli Vakit gazetesinden. Eftim, Türklük hamaseti karıştırdığı dilekçelerinde “Kilisemi ver,” Hamamımı ver”, “Evimi ver”, “Oğlumu askere alma” diye diye insanları bezdirmiş olmalı.

Tamamen uydurma olan “Kilisemizi Mustafa Kemal’in emriyle kurduk, cumhuriyetin kurucu kuruluşuyuz.” gibi söylemlerle birlikte “Baba Eftim bu memlekete bir ordu kadar hizmet etmiştir.” sözünü kutsal bir şemsiye gibi kullananların iddialarının aksine Papa Eftim, Mustafa Kemal’le ne şahsi ne de siyasi olarak dost filan değildir. Aksine en başta mübadele konusunu şahsi mesele gibi göstermiş ve tuhaf şekilde karşı çıkmıştır.

22 Mart 1931 tarihli Vakit’ten.

Bir önceki yazımızda yayımladığımız, oğlu Turgut’u askerlikten sıvıştırma dilekçesindeki Papa Eftim’in şu ifadesini de hatırlayalım:

“Venizelos’un, sırf benim milli davamı çürütmek için, Anatolu Türk Hristiyanlarını, mübadele etmek istediğini ve bunu her nasılsa başardığını…”

Oysa mübadele konusunda gerçekler asla Papa Eftim’in anlattığı ve Türkiye’de karşı devrimcilerin propaganda ettiği şekilde değildir.

Bunu önceki yazılarımızda, TBMM tutanaklarına yer vererek belgelerle açıklamıştık.

“Kripto İhanet ve Kin Kardeşliği” başlıklı yazımızdan hatırlayacağınız üzere ne diyordu Lozan Konferansıyla ilgili izahat veren Trabzon mebusu Hasan Bey:

“Esasen Türkiye’de bulunan Rumların, diğer memleketlerdeki Müslümanlarla mübadelesi teklifi bidayeten, konferansın küşadından evvel kendileri tarafından gelmiştir. Biz bu teşebbüsü esas itibariyle kabul ettik. Bu mübadelei nüfus üzerinde müzakerat ilerlettik.

Fakat günün birinde Venizelos aldığı son talimat ile olacak mübadelei nüfus meselesinden sarfınazar (vazgeçilmesini) edilmesini teklif etti.”

Ve Hasan Bey sözlerinin devamında, Türk heyetinin bu konuda “fikrimizden dönemeyiz” davasıyla Venizelos’un ikinci teklifini reddettiklerini anlatıyor.

Böylece Papa Eftim’in sözlerinin boşa çıkması bir yana, Venizelos’la aynı fikirde olanın “her nasılsa” kendisi olduğunu net şekilde görüyoruz.

Yine bir önceki yazımızda Papa Eftim’in “Türk olmayız deyu” direten kimseleri bombalı tehditlerle kongreye getirdiğini, Prokobiyos’u patrik seçtirdiğini anlatmıştık.

Türklüğü kabul etmedikleri hâlde Türk Ortodoks cemaatindenmiş gibi gösterilen yalnızca Prokobiyos, Meletiyos ya da Yervasiyos değildir.

Papa Eftim Ürgüp’e geçtiği zaman Sinasos Ortodoks cemaati bir anlaşmazlık yaşanmaması için Eftim’e 300 lira vermeyi düşünür. Onunla görüşmesi için cemaatin önde gelenlerinden Serafim Rizos’u görevlendirir. Serafim Efendi, Papa Eftim’i Ürgüp’teki kilisede dinleme imkanı bulur. Eftim, cemaati Zincidere Manastırı’ndaki kongreye davet eder. Serafim Efendi, Papa Eftim’le özel olarak görüştüğü zaman “Söylediğin şeylere gerçekten inanıyor musun?” diye sorduğunda Eftim’in “Maksat, Serafim Efendi, köprüyü geçelim.” demesi amacının ne olduğunun ortaya koyulması açısından görmezden gelinemeyecek kadar çok önemlidir.

Yani köprüyü geçene kadar, öyle mi?

1922’de Türk Ortodoks Kilisesi kuran adamın 1923’te bile Fener’den maaş alıyor olmasının ne anlama geldiğini şimdi daha iyi anladınız mı?

Bu kadarla kalmıyor, devam edelim mi?

Zincidereli Çalıkoğlu’nun söyledikleri ise çok daha enteresandır.

Zincidereli Çalıkoğlu anılarını yazdığı kitabında Papa Eftim’in sözlerine hiçbir zaman inanmadıklarını söyledikten sonra Türkiye’de Selçuklu olarak anılmaktansa Yunanistan’da yoksul da olsa Yunan olarak ölmeyi tercih ettiklerini anlatıyor.

Çalıkoğlu’nun sözleri aslında başka bir gerçeği daha ortaya çıkarıyor.

O da Papa Eftim’in mübadele konusundaki muhalefetinin yalnızca yazdığı dilekçeyle sınırlı olmadığıdır.

Mustafa Kemal bir karar vermiş ve Türk devleti mübadelede karar kılmıştır! Papa Eftim ise mübadele kararı sonrası Ürgüplü Hacievthimis’in de yazdığı üzere ahaliye mübadeleden hariç tutulmak için kendilerine ısrarla “Türk Ortodoks” demelerini tavsiye etmiştir!

Baskın Oran’ın “Atatürk Milliyetçiliği Resmi İdeoloji Dışı Bir İnceleme” kitabında Papa Eftim’in söylediğini yazdığı şu söze dikkat kesilin: “Atatürk büyük adamdır ama Anadolu’nun Hristiyan Türklerini verip Yunanistan’ın ve Adalar’ın Müslüman gayrı Türklerini almıştır.”

Yıllar sonra Noel Baba’nın cini Muammer Karabulut’un “ABD’nin Derin Tarihi” başlıklı yazısında haddini fazlasıyla aşarak Atatürk’ü laiklik ve ulus olma konusunda suçladığı yazının kaynağı da işte bu sözlerdir.

Papa Eftim’den başlayıp günümüze dek Atatürkçülük ve milliyetçilik maskesiyle Mustafa Kemal’in ismini ve Kurtuluş Savaşı’nı kullanarak sahte tarih yaratıp tıpkı karşı devrimciler gibi iş çevirmeye devam ediyorlar.

Ve bu işlerin saklı kalacağını zannediyorlar!

Geçtiğimiz günlerde İzmir’de bir aile dostumuzun misafiri oldum. Lozan’da gerçekleşen mübadeleyle gelen bu insanın hayatındaki vazgeçilmez en önemli nokta kendi ifadesiyle şuydu: “Atatürk’üm, ailem, Göztepe’m”.

Mübadeleyi sorduğumda tek kelimeyle net biçimde ifade etti: “Atatürk gel, diye emir verdi. Biz de geldik!”

Papa Eftim 1918’den öncesini anlatamıyor ama bu yiğit Türk, Selanik’teki evlerinin sokağının adını bile hatırlıyor!

Ömründe Türklüğün zerresini yaşamamış ve idrak edememiş olanların zor durumda kalınca Türkçü jargonla Türklük pozları kesmelerini; Dilipak’tan Zeybek’e, Türkçü derneklerden Perinçekgillere kadar herkese sığınışlarını hayretle izliyoruz.

Ve Mustafa Kemal’in gayrı Türkleri aldığını iddia eden iftiracıların yalanlarını kemal-i şiddetle men ediyoruz!

Mustafa Kemal’in emrettiği üzere tarihi yazanlar olarak tarihi yapana sadık kalacak ve uydurma tarih yazarak tarihe ihanet eden sahtekarları hak ettikleri karanlığa mahkum edeceğiz.

Şimdi gelelim Dilipak’a.

Birçok yazımızda Abdurrahman Dilipak’la Sevgi Erenerol’un sözde Noel Baba Barış Konseyi üyeleri olduklarını, bu sözde vakfın kendi sitesinden göstermiştik. Basın sözcüsü olduğunu söyleyen Chris Selçuk Erenerol isimli şahıs da Dilipak’ın künyesinde yer aldığı “5G Virüs” isimli safsata platformunda yazıyordu.

Sözde Ayasofya kilise olmasın diye beraber hareket ettikleri Dilipak, 1995’te Mustafa Kemal’in annesine ahlaksızca iftira eden şahıstır.

Önceki yazılarımızda ABD’yi barış ödülleriyle kutsayan Muammer Karabulut’un “Haber Vakti” isimli sitede “Zıtların Birliği” yazısına neden zortların birliği dediğimizi de iyi anlayacaksınız. Orada zıt olmalarına rağmen küresel çeteye karşı birlik olduklarını çevresine üstten ifadelerle anlattığını yazıyordu.

Bakın Dilipak’ın, CIA’nın önde gelen isimlerinden Graham Fuller’le ilgili olarak 2012 tarihli “TBMM Darbeleri Araştırma Komisyonu”na verdiği ifadelerden biri şudur:

“Graham Fuller, İslam konusunda iş birliğini benimle rahat konuşabilir ve konuştu da.”

Sadece bu mu?

Çok daha fazlası var!

Papa Eftim’in sınır dışı edilmesi konusunu, Noel Baba’nın cinlerini, Dilipak’ın marifetlerini, hepsinin birbiriyle kesişen yollarını ve bunların asla tesadüf olmadığını anlatmaya devam edeceğiz.

O zamana kadar kahraman olarak anlatılanların kahraman olmadığını, Atatürkçü geçinenlerin Atatürkçü olmadığını, küresel çeteye karşı safsatalarla toplumu zehirleyenlerin küresel çetenin mimarlarıyla ahbaplıklarını sindirmeye bakın.

Mustafa Kemal’in Hakk’a yürüyüşünden sonra ve 1939’da kapandığı ilan edilen dönemden değil Kurtuluş Savaşı’ndan itibaren ölmüş olanlardan, geride kalan torunlarına ve onların çocuklarına kadar giderek karartılan tarihimize ışık olmaya devam edeceğiz.

Sahte hikayelerle kahraman ilan edilerek üzerimizde tepinenlerin kirli yüzlerini görmeye hazır olun.

Mustafa Kemal’in emriyle kurulduğu söylenen Türk Ortodoks kilisesinin hangi gizlenen nedenle kurulduğunu merak ediyorsanız az sabredin.

Ali Özoğlu

Anthony Evereitt’in “Cicero” kitabında Caesar’ın son anları şöyle anlatılır:

“…Daha önce Mart’ın 15’inin tehlikeli olduğu konusunda kendisini uyaran bir dini görevli Caesar’ın gözüne takıldı. Caesar şaka yollu ‘Kehanetlerin şimdi neredeler? Korktuğun gün geldi ve ben hâlâ hayattayım.’ dedi. ‘Evet, geldi ama henüz bitmedi’ diye sertçe cevap verdi.

Görevliler Senato’nun hazır olduğunu duyurduklarında, Dictator yeniden oturumu iptal etme aşamasındaydı. Hizmetlilerden birisi araya girdi: ‘Haydi, sevgili dostum. Bu saçmalık için vaktimiz yok. Sizin ve bu büyük meclisin hâlletmesi gereken önemli meseleleri ertelemeyin. Kendi kudretinizi hayırlı bir alamet kılın.’ Caesar’ın elinden tutarak kalabalık odaya götürdü. Dictator’un görünmesiyle herkes ayağa kalktı. Adamlar o otururken sandalyesinin etrafında yakın bir biçimde toplanmıştı.

Cicero’nun birazdan olacakları görebileceği muazzam bi açısı vardı.

Tillius Cimber adındaki bir senatör, Caesar’ın mor togasına yalvaran biri gibi yapıştı, onu ayağa kalkmaktan veya ellerini kullanmaktan alıkoyuyordu. Caesar öfkelendi: ‘Niye bu saldırganlık!’ diye bağırdı. Tillius, Caesar’ın boynundan togasını çekerek ‘Arkadaşlar ne bekliyorsunuz!’ diye haykırdı.”

Başarılı bir devlet adamı olan mağrur Sezar’ın son anlarına tanıklık eden Cicero’nun tanık olduğu başka bir manzara daha vardı: Sezar’ın en yakın arkadaşlarından biri olan Brutus, Sezar’ı kesmek için çıkan arbedede yanlışlıkla birbirini yaralayan kalabalığa liderlik ediyordu!

Herkes için çıkarılacak dersler vardı.

Kudretli Sezar’ın togasına sözde yalvarmak için yapışan Cimber, suikasti de başlatan kişiydi!

Sezar, etrafındakilerin ihanetlerini göremeyecek kadar mağrurdu. Kim bilir, belki de o kadar mağrur olmasa gözünü kehanette bulunan kişinin bildiği bir şeyleri aktardığını düşünebilirdi. Bu böyle olmasa bile sadece bundan şüphe etmiş olmak Sezar’ı kurtarabilirdi.

Suikastçilerin durumu ise pek de iç açıcı olmadı. Suikastin vahşet boyutuna varması, halkın duygularını suikastçilerin aleyhine çevirmişti. Birçoğu idam edildi, sürgüne gönderildi veya tamamen etkisizleştirildi. Her birinin mülküne el kondu.

Brutus olmanın da Brutus’un dostu olmanın da bedelleri var.

***

Bir ülkeye karşı uygulanan psikolojik savaş, o toplumun yalnız devlet kurumlarını hedef almaz. Hatta asıl hedef toplumun ta kendisidir çünkü toplum erdemsizleşip değerlerini yitirirse devlet de beslendiği kaynaktan uzak kalarak yalnızlaşır. Ülke için mücadele edenler ise öldürülerek, hapsedilerek, küçük düşürülerek yok edilirler. Ülkenin aydınları yok edilebiliyorsa milletin değerleri çoktan yok edilmiş demektir. Zira gerçek aydınların gücü millettir.

Muzaffer Özdağ’ın, “Türkiye’ye Karşı Örtülü İstila ve Psikolojik Savaş” kitabından şu satırları alıntılayalım:

“Akla değil duygulara hitap edilir. Hırs, haset, kin ve nefret gibi duygular tahrik edilir. Kurulu her türlü nizam ve otorite, geçerli her değer yıpratılmaya, değersiz kılınmaya çalışılır. Kişilerin hoşnutsuzluğu milletçe daha ileri gitmek için şuurlu ve sistemli şekilde ve millete karşı yüksek bir sorumluluk duygusu, sevgi ve sadakatle çalışmaya değil; kendi milletine, topluma karşı körü körüne bir yıkıcı tavra, açık düşmanlığa veya umursamazlığa dönüşür.

Bu kırgın, kızgın ve şaşkın insanlar, kendi milletlerine, devletlerine, kültürlerine yabancılaştıkları, küstükleri, düşmanlaştıkları ölçüde düşman emellerinin ve menfaatlerinin aleti, düşmanın ülke içindeki sözcüsü, gözcüsü, öncü işgal gücü hâline gelirler, getirilirler.”

Demek ki bir milleti yok etmek için onu savaşta mağlup etmek yeterli değildir. O millete uygulanan psikolojik harbe karşı tedbirler alınmazsa ve bireyler kendilerini geliştirip erdemli olmazlarsa o millet yok olur.

Bunu en önce kendine vatansever diyenler bilmeliler. Yoksa Brutus mevsimi geldiğinde kimin kimi satacağını kestirmek zor olur.

Ülkemizde ve dünyamızda gelişen olaylar çok net bir biçimde göstermektedir ki düşman artık kapımızdadır. İçeride her türlü yıkıcı faaliyetleri gerçekleştirenler, dışarıdan Türkiye’yi kuşatmaktadırlar.

Ve emperyalist bir düşman için doğru zaman, hedefteki milletin kendi değerlerini unuttuğu zamandır.

Emperyalistlerin neden Türklerin tam karşısında konum aldıklarını, neden iş birliği yapar gibi görünseler de hedefe ulaşıldığı anda Türk dünyasındaki Türkleri sattıklarını bir sonraki yazımda anlatacağım.

Türkistan hakanlarından Muhammed Yağan Tigin, tahtını oğlu Hüseyin Çağrı Tigin’e bırakmak istiyordu. Eşi Hanısı ise tahta oğlu İbrahim’i geçirmek istiyordu. Bir gün sarayda verilen bir ziyafet sırasında Hüseyin Çağrı Tigin dahil bütün şehzadeler zehirlendi. Tahta İbrahim geçti. Galiba talih kuşu onunda yanındaydı.

Her nasılsa kurtulan bir şehzade vardı.   

O şehzade ata topraklarından kaçmak zorunda kaldı. İl il Türklük alemini gezdi. İl il gezip ilim tahsil etti. Büyük bir bilgin oldu. Hakkındaki hiçbir kayıt, geri dönüp tahta geçmek için çalıştığını hele ki başka ülkelerle iş birliği yapmaya kalktığını yazmaz.

O bilgin, bugün Türk dünyası için de Türkoloji bilimi için de altın değerindeki sözlüğü yazmış olan Kaşgarlı Mahmut’tur.

O zaman şu soruyu soralım: Talih kuşu gerçekten İbrahim’in yanında mıydı?

Bugün Türk olsun olmasın birçok bilim insanının ilgisini ve takdirini çeken kişi Divan-ı Lügat’it-Türk’ün yazarı Kaşgarlı Mahmut’tur.

Barskan doğumlu olmasına rağmen daha sonra taşındığı Kaşgar şehrinin adıyla hatırlanan Mahmut, eşsiz bir değer olan bilgiyi güç olarak benimsemiştir. Böylece kendisi çağları aşıp bugünlere gelmiş, bugünün Türkleri için sonsuz saygı duyulan bir bilgin olmuştur.

Tahtı devralan İbrahim ve anasını ise bu yazıyı okuyacakların çoğu bilmemektedir. Oysa sözde güç onlardaydı. Servet, ordu, ülke onların elindeydi.

Talih kuşunun pisleyeceğini bilse ağzını açıp göğe bakacak tıynette olanlar için makam, mevki, şehvet, şöhret her şeyden önce gelir. Onlar için olduğundan büyük görünmek, dokunulmaz olmak, derin sırlara vakıfmış gibi davranmak, güçlükle karşılaşmadan zirveye çıkmak en büyük emeldir.

Dikkat edin: Bu ülkede milliyetçi, vatansever geçinenlerin önemli bir bölümü için güya hizmet ettikleri devletin kanunlarını çiğnemek, kendi insanlarından üstün olmak çok büyük bir olaydır.

Her devlet örtülü operasyonlar yapar ama amaç millete hizmet etmektir. Hizmet edersin, işin biter, yaptığın hizmeti unutursun. Karşılık beklemezsin. Kerameti kendinde aramazsın. Yoksa kanunların melekleri sana dokunurlar.

Bunu anlamıyorlar.

Böylece onlar, düşman için hedef değil oyuncak oluyorlar. Oyun hamuru gibi istenen şekle sokulurlar.

Oysa millet yolunda azimetten dönenlere kahpe denir. Meziyetini, töresini, kültürünü gidip de düşmana sunan ve şahsi menfaat temin etmeye kalkanlara başka ne denebilir?

Topkapılı Cambaz Mehmet Bey, General Harrington’ın arabasını karargâh önünden aldırıp Ankara’ya gönderen adamdır.

Bununla övünme safhasını geçip bundan çıkaracağımız derse bakalım.

Memleketi işgal edilmiş, kaos ortamı oluşmuş, hainler ve kahramanlar iç içe girmiş, Topkapılı Cambaz Mehmet Bey elinde tuttuğu gücü ve yeteneği kendi menfaati için kullanmıyor.

Ne Harrington sıradan bir adamdır ne de o devirde general aracı çalmayı başarmak sıradan bir iştir. Ancak o otomobil, milletin talihini temsil eden adama, Mustafa Kemal’e gitmiştir.

Ders böyle çıkarılır.

Bir ülkenin aleyhine çalışacak ilk casus en kolay genelevde bulunur çünkü genelevde topluma tepkili, horlanmış, hakarete uğramış kimseler vardır. Bütün şehvet düşkünlerinden her türlü sırrı almaları mümkündür. Bu nedenledir ki yabancı bir istihbarat servisinin bir geneleve girmemesi mümkün değildir.

Vatan satmak meziyet olsa vatana ihanetin piri fahişeler olurdu.

Ama ihanet meziyet değil, kendine eziyettir.

Hoover, kimilerine göre önemli bir devlet adamıydı ama kimilerine göre devlet baskısının simge ismiydi.

Tam 8 ABD başkanı eskitmişti.

Hoover’ın en bilinen uygulaması ise “Tutukla ya da izle” emrine dayanıyordu. Eğer durum zora girerse “Tutukla ve mutlaka mahkûm et” emri devreye giriyordu.

Devrinde tam 12 bin ABD vatandaşı fişlenmişti. Bugün Guantanamo’daki kampa “terör” şüphesiyle götürülenlere yapılan muamelenin arkasında da onun fikirleri vardı. Şu farkla ki Hoover’ın fişleyip askeri cezaevine tıkılmasını istediği kişilerin suçu Sovyet casusu olmalarıydı.

Nasıl Guantanamo’daki pek çok mahkûmun yok yere hapis yattığı ortaya çıktıysa onun zamanında da sırf FBI’ın imajı sarsılmasın diye sahte delillerle ya da şüpheli aleyhine delil karartmayla pek çok insan hapse atılmıştı.

Hoover’ın izlettikleri hatta öldürttüğü söylenenler arasında Martin Luther King de vardı.

Ku Klux Klan üyelerinin bombalı eylemlerini “Siyahlar kendilerini havaya uçurdular” diye örtbas etmekle kalmamış, mağdurları da içeri attırmıştı.

Masum insanları sahte deliller üreterek içeri attır. Canından can giden adamı da “katil” ilan et. Mezara gireni hainlikle suçla.

Yıllar sonra Hoover’ın ülkesinden gelen görevlilerle kol kola çalışan kumpasçılar da Türkiye’de benzerlerini yaptı.

Hoover’ın gizli eşcinsel olduğu ve kadın kıyafetleri giydiği iddia edilir. Bu yönüyle de bilinen ilk trans casus olan Chevalier D’eon de Beaumont’a benzer.

Belki de kancayı kendi cinsine takan herkese eşcinsel ya da gizli eşcinsel demek yanlıştı. Belki bu da bir angaje yöntemiydi. Zevke, paraya, makama düşkün olmayanların, cevabını bilemeyeceği bir soru bu.

Zaten casuslar alemi de böyle tuhaf değil midir?

ABD istihbaratının en usta isimlerinden biri Benjamin Franklin’di. En iyi adamı yine Amerikan bağımsızlık mücadelesi için çalışan casus Dr. Edward Bancroft Williston’dı. General rütbesindeki Williston o kadar çok çalışmıştı ki Amerikan devleti ona şeref madalyası takmıştı. Daha sonra ortaya çıktı ki Williston meğer İngiliz kralının en sadık adamıymış.

Sadece o mu?

Benjamin Franklin’in oğlu William Franklin, eskiden beri Amerikan kolonileri için huzur ve refahın Britanya’ya sadakat göstermekten geçeceğine inanıyordu. Bunun için babasının aksine Britanya için çalıştı ve kendisine bağlı çalışan, casusluk faaliyeti yürüten bir milis örgütü kurdu.

William Franklin davasına o kadar inanmıştı ki 1778’e kadar Londra’ya sürekli olarak istihbarat raporları gönderdi.

Karanlıklar dünyası böyledir.

James Bond olmasa İngiliz istihbaratının psikolojik üstünlüğü olur muydu? Rambo olmasa Amerikan ordusunun rezaletlerinin üstü örtülür müydü? Sapığın önde gideni savaş yanlısı Prens Philip Yussupov mu yoksa kumpasa düşürüp öldürülmesini sağladığı Rasputin mi tehlikeliydi?

İstihbaratçıların aleminde her an her şey mümkündür ve bu yüzden her an ne olacağı kestirilemeyebilir.

Ama sanırım kumpas kuranların arkasından sağlam bir karakter, sağlam bir ahlâk çıkmıyor. Hoover’da, Yussupov’da olduğu gibi…

***

Alıntıladığım paragrafın aklı ve vicdanı olan kimselere çok tanıdık geleceğine eminim. Sedat Peker’in açıklamaları ve bunlara dair ispatları ve pek tabii yakın tarihimizde ortaya çıkan skandallar bize bu satırları hatırlatıyor. Her gün bir soygun, magandalık, liyakatsizlik, adam kayırmacılık, cinayet, baskı haberlerine tanık oluyoruz.

En son üçlü priz-üçlü fiş videosundan bir kesit izledik.

Yüreği yetmeyenlerin Pollyannacılık oynayarak “Bu videonun paylaşılması hoş değil” demelerine bakmayın. Milletin çoluğuna çocuğuna ve geçmişine iftira edip söverek bir yerlere gelenlerin maskesi düştü. O yüzden bu videonun paylaşılması önemli ve gerekliydi. Kimse kalkıp “Biz biliyoruz zaten” de demesin. İddia etmesi kolay ama ispat etmesi zordur.

Yakın zamanda Kadir gecesi kadeh kaldırıp “Kandiliniz kutlu olsun” diye paylaşım yapan grubun yaptığının ne kadar yanlış olduğunu cümbür cemaat papağan gibi tekrarladık. Kahraman hukukçularımız hemen görev başına geldiler, el birliğiyle din iman kurtarıldı. Sonra din iman bekçilerinin videosu patlak verdi. A Haber’de çıkıp dediler ki: “Operasyon çekiliyor.”

Kimsenin cinsel tercihi, donu bizi ilgilendirmez. Burada bir maske düşmüştür, bir ahlâksızlık ortaya serilmiştir. O ahlâksızlığın adı din tüccarlığıdır. Konunun dikkate alınması gereken noktası burasıydı.

Asıl önemli meselelere gelelim…

Çocukluğumdan hayal meyal hatırlarım. Türkiye’de bir cinayet, bir yolsuzluk haberi olduğu zaman millet sokağa dökülürdü. İnsanlar balkona çıkar, ışık kapatıp söndürme eylemi yapılır, tencere tava çalınırdı. Şimdi bunları tek bir kişi bile yapsa tek kişilik terör örgütü uyduruluyor. Yarın bir gün “Vatandaş Terör Örgütü” kurulsa bunu destekleyecek vatandaşlar olacak. Bu şakşakçı vatandaşların zihnini kirletenler kimler?

Kanunsuzluğu dile getirmenin, yolsuzluğu açığa çıkarmanın, adam kayırmayı ifşa etmenin, namussuzluğu ortaya çıkarmanın devlete, millete, vatana zararı olur mu? Bunları söylediğin zaman “Hükümete zarar veriyorsun” diyorlar.

Hükümet tüm bu saydıklarımın hamisi mi? Havaya taş atsan neden hükümetin kafasına düşüyor?

İstenirse benim bu yazımdan türlü suçlar çıkarılabilir ama Mehmet Ağar’ın, oğlu Tolga Ağar’ın neleri ortaya döküldü, tek ses çıkmadı. Buna da “operasyon” dediler.

Bir başka taktik daha var.

Sedat Peker, Mehmet Ağar’ın cezaevindeyken FETÖ elebaşından gelen kitabı filan diğer mahkûmlara gösterdiğini anlattı. Bildiğim kadarıyla yalanlama gelmedi. Sonra uyuşturucu baronları ve bunların arasındaki savaşları anlattı. Büyük miktarda para meselesini çözmek için uyuşturucu mafyalarına aracılık yapanları ifşaladı.

Ve ardı ardına bombalar patlamaya başladı. Her zamanki gibi birdenbire petrol, doğalgaz bulmaya başladık. O kadar uçtuk ki Melih Gökçek kendisini uyaran sunucuya rağmen, “Yok yahu, haber gerçek, jelibon yatakları bulmuşuz” dedi.

E hayırlı olsun…

Ülke gündemi işte böyle ustaca değiştirilmeye çalışılıyor. “Suç örgütü lideri” vurgusuyla Sedat Peker’in ifşalarının üstünü örtmeye çalışanlara hatırlatırım: Bu ülkede otuz binden fazla insanın canına kıymış bir şerefsizin her türlü konforu konuşuldu, konuşuluyor. Onun için ikiyüzlülük yapılmasın.

Bakın…

Türk devleti güçlü bir devlettir. Devlet güçlü olduğu için onun bünyesine yapışıp beslenmeye, yaşamaya çalışan parazitler de çoktur. Bülent Arınç bir zamanlar “Türkiye bağırsaklarını temizliyor” demişti. Kendisinin yüksek mevkilerde olduğu bir ülkede bağırsak temizlenmiyordur.

Gel gelelim bağırsak temizliğine ihtiyaç olduğu muhakkaktır.

Bir ülke ki kanunlar eşit şekilde işlemez, bir ülke ki kanunların üstünde kişi ve gruplar olur, bir ülke ki tek bir adamın menfaati tüm memleketin menfaatin üstünde tutulur, o ülke, ülke olmaktan çıkar. Yolgeçen hanına döner. Dönmedi mi?

Bugün kanunsuzluklara sessiz kalırsan yarın biri hakkını yeyip üstüne seni darp ettiğinde sığınacağın bir adalet bulamazsın çünkü yok.

Adalet, adalet saraylarının büyüklüğüyle değil ülkeyi yönetenlerin büyüklüğüyle adalet olur. Adalet, kanunları korumaktan ve uygulamaktan sorumlu kimselerin cesaret ve vicdanıyla adalet olur. Bunlar olmazsa adalet olmaz.

Bunu eğitim düzeyi ne olursa olsun biraz da vatandaş düşünmelidir. Zira “feraset” dedikleri budur. Feraset, kanunsuzluğunu memleket meselelerinin ardına gizlemeye çalışan siyasetçileri korumak değildir. Feraset, her koşulda eğitimin ve adaletin öneminin farkında olmaktır.

Normal bir ülkede Mehmet Ağar’ın, Tolga Ağar’ın işlediği suçları haberlerde izleriz. Bu şahısların ve bunların daha fazlasının suçlarını anlatmak, tartışmak yerine pide, lahmacun haberleri izliyorsanız bu ülke normal değildir.

“Tuhaf tüyleri olan kedi, görenleri hayrete düşürdü” ama bin türlü suç hâlâ tek bir savcıyı harekete geçirmedi. Öyleyse bu ülke normal değildir.

Bu ülkenin en başındaki adam, muhalif kitlelere veya bu kitlelerden herhangi birine “sürtük” diyebiliyor. O zaman bu ülke normal değildir.

Bakın konuşulmayanları veya gündemden kısa sürede düşenlerin bir kısmını sıralıyorum:

1-Yeldana Kahraman cinayeti ve ayrıca Kahraman’a tecavüz

2-Tolga Ağar’ın Yenipazar Cezaevi’nin yakınlarına helikopter pisti yaptırmak için Mübariz Mansimov’dan para alması, Ağar’ın bunu reddetmesi ve Mansimov tarafından yalanlanması

3-Uyuşturucu baronu Orhan Adıbelli’nin öldürülmesi. Adıbelli, Avrupa ülkelerinin limanlarındaki bilgisayar sistemlerine korsan saldırılar yaptırıp sızacak kadar etkin bir suçluydu. Olayda, Tolga Ağar’ın ortağı “Fare Murat” lakaplı uyuşturucu kaçakçısı Murat Boyracı’nın adı geçiyor, “azmettiren” olarak.

4-Her devrin adamı Mehmet Barlas’ın cukkacılığı (Öyle ciddiye alınmaz deyip geçmeyin, bu gibi herifler büyük kitlelere hitap eden organlarda yazıp konuşuyorlar)

Sadece bu kadarı bile basit şeyler midir?

Geçmişe gidelim…

Abdülkadir Aksu’nun içişleri bakanı olduğu iki dönemde de faili meçhuller olmuştur. Bunlardan ilkinde, yani 1993’te Uğur Mumcu öldürülmüştür. Mehmet Ağar işte tam da o yıl Emniyet Genel Müdürlüğü’nün başına getirilmiştir. Güldal Mumcu ile görüşmesinde Mehmet Ağar’ın sözlerini hatırlatayım: “Bu öyle bir iş ki duvar gibi. Duvardan bir tuğla çekersek duvar yıkılır”.

Ne duvarmış ama…

Yazının başlarında çocukluğumdan bahsetmişken yine o günlerden beri duyduğum bir şeyden bahsedip yazıyı noktalayayım.

Kendimi bildim bileli Mehmet Ağar’ın adını “devlet-mafya-polis” üçgeniyle duyuyorum.

Ve gördüğüm kadarıyla o duvarın başında hep bir bekçi var ve duvar yıkılmasın diye kan ter içinde uğraşıyor.

Bugünkü bekçi kim?

Bu sorunun cevabı aklınızda ve vicdanınızdadır.

Her konuda olduğu gibi akıl sağlığını yitirmemiş kimseler gerçek amaç doğrultusunda mücadele edeceklerinden azınlıkta kalacaklardır. Her konuda olduğu gibi fanatikler ve menfaatperestler yalan yanlış söylemlerle aklı mantığı küçümseyecekler, aklını yitirmiş olan kitleleri itaat altına alacaklardır.

Ne var ki nitelik, niceliği yenmek zorundadır. Nicelik acılar yaşatabilir ama geleceği her zaman nitelik inşa eder. Bu yüzden akıl ve bilim yolunda olmak gerekir. Mustafa Kemal Atatürk’ün, yıkılmış bir ülkede enkaz altında bırakılmış eğitim ve bilim yolunda yaptığı inkılaplar bize her miras hem de ülküdür. Bunları korumaksa en önemli vazifelerimizdendir.

Din uğruna çocuk satanlar, din uğruna kadınların yüzüne kezzap atanlar, din uğruna kafa kesenler, din uğruna kol kesenler, din uğruna ağız dikenler, din uğruna köle pazarı kuranlar, din uğruna dünyayı cehenneme çevirenler… İşte bunlar “şeytan” kavramına ilham olanlardır. Gerçekte bir şeytan varsa şeytan onlara ilham veren değil onlardan ilham alandır. Şeytanı yaşatan bir şey varsa o da din uğruna yapılan talan ve soygundur.

Din uğruna vatana ve devlete ihanet edenler vardır. Din uğruna devleti soyanlar vardır. Onlar için kendilerine her şey mübahtır. Kendilerine mübah olan, itaat etmeye mecbur toplum için günahtır. Haram saltanatı böyle kurulur. Devletin malı talan edilir; vatan toprağı peşkeş çekilir; özgürlüğe darbe vurulur; orduya kumpas kurulur… Haram saltanatı var edenler işte bunlar ve daha fazlasıdır.

İnsan olan vatanına ihanet etmez.

İnsan olan yetimin hakkını çalmaz.

İnsan olan çocukları köle yapmaz.

İnsan olan sadistçe adam öldürüp Tanrı’nın arkasına saklanmaz.

İnsan olan kendi milletine silah çekmez. Hele bunu milletin silahını millete doğrultarak yapmaz!

Bunları yapanlar insan bile olamayacaklarına göre Türk olmaları imkânsızdır. Bu millete, bu vatana, bu devlete aidiyet duymayanların her şeyi yapmaları mümkündür. Tanrı inancının arkasına saklanan, kendi milletine tepeden bakan ve onları dinsiz ilan eden anlayış dünyanın her yerinde vardır ama hiçbirine güvenilmez, hiçbirine de itibar edilemez.

Bu anlayış millî güvenlik sorunudur. Bunu tekrar vurguluyorum ve sormak istiyorum: Kurucularının İslamî devlet projeleri geliştirdikleri ve anayasal suç işledikleri ortadayken SADAT’ın bir millî güvenlik sorunu olarak ülkenin göbeğinde varlık göstermesine kim müsaade ediyor?

“Merd-i Kıptî şecaat arz ederken sirkatin söyler” misali bu hırsızlıkları “cesur gazeteci” palavrasıyla taltif ettiler.

İnsanların hayatından çalmak bu kadar kolay mı? Komplo üretmek, devlet sırlarını çalmak, devlete suç örgütü muamelesi yapmak, şehitlere ve gazilere hakaret etmek bu kadar kolay mı?

Elbette değil ama vatan sevgisinden nasiplenmemiş olanlar için bunlar “profesyonel” işlerdir.

Kendisinin talihi Milliyet ve CNN Türk’te Washington muhabiri olunca değişmiştir. Tabi birçok muhabir oralarda görev yapmıştır ama onun talihi aşk hayatında gülmüştür. “Yabancı hizmet subayı”, CIA görevlisi Chris Mason ile evlenince tam bir profesyonel olmuştur. Chris Mason aynı zamanda RAND Co.’da dersler vermiştir. 2006’da yaptığı bu evlilikten sonra 2007’de Türkiye’ye dönerek Taraf’a katıldı. 2013 yılında Hasan Cemal ve Ahmet Altan’la birlikte Punto24 Bağımsız Gazetecilik Platformu’nu kurdu.

Taraf’ın bazı manşetlerini hatırlatmadan önce kendisinin Standart-MORI adlı stratejik araştırma ve planlama şirketinde çalıştığını belirtmek istiyorum. Bu şirketin varlığı ve faaliyetleri benim için şüphelidir.

Şirket 1987’de Selim Oktar tarafından kurulmuştur. O zamanki adı Stratejik Araştırma ve Planlama Şirketi’dir. Şirket, 1994’te İngiliz araştırma şirketi MORI ile ortak olmuştur. Şirketin kurucusu Selim Oktar, 1997 yılında Gülçin Telci’nin Hürriyet’teki “Sudan Ucuz” yazısına konu olan bir olayın içinde yer almıştır. Yazı Hürriyet arşivlerinde aynen durmaktadır. Oktar, şaibeli bir şirket alımına karışmış bir kimsedir.

Çongar’ın stratejik araştırma şirketinde görev alması, eşinin aynı alanda hizmet veren CIA şirketi RAND Co.’daki geçmişi ve Taraf gazetesinin operasyonel görevi tesadüf müdür? İşte bu nedenle Strateji-MORI şirketinden şüphe ettiğimi yazdım. Ayrıca bir şirket kurup çeşitli kuruluşlara danışmanlık hizmeti üstünden yön vermek ve bundan para kazanmak her açıdan çok iyi bir kazanç olsa gerektir. Diğer yandan ülkemiz açısından kazanç göremediğimi ifade etmeliyim.

Taraf’ın manşetlerine, Çongar’ın, eşinin CIA görevlisi olduğuna dair yazı yazan Oray Eğin’e verdiği sözde cevapla girmek isterim. Çongar, Eğin’in yazdıklarına karşı bir söyleşisinde aynen şu cevabı veriyor:

“CV’sinde CIA ajanı yazan bir ajan olabilir mi gerçekten? Ajan olduğu bilinen bir ajan olabilir mi? Merhaba ben Chris, CIA ajanıyım…”

Çongar ve avanesi darbe günlüklerinin olabileceğine inanıyorlar. Türkiye’nin en zeki askerlerinden rahmetli Özden Örnek’in darbe günlüğü tutuyor, diye yaygara koparabilirler… Bu normal…

“Merhaba sevgili günlük, bugün darbe planlarımıza devam ettik. Aklıma çok güzel bir fikir geldi. Darbe başarılı olursa Yasemin’i eşinden boşayıp Somali’nin İshak kabilesinden biriyle evlendireceğiz. Böylece demokrasiye büyük bir darbe vurmuş olacağız.

“Eşim CIA ajanı olsa bunu ben de bilemezdim” diyen Çongar’ın, “Eşime sordum, CIA ajanı değilmiş, RAND’ın kapısından içeri girmemiş” dediğini de hatırlatıp geçmişe sünger çekmeye başlayalım.

Taraf gazetesinden bazı manşetler:

“Görüntüler Çok Net: Bombalananlar Köylü” (Uludere haberi, 16 Şubat 2012)

“Jandarma, Ogün’ü El Üstünde Tutardı” (Hrant Dink cinayetiyle ilgili haberi, 2 Mart 2012)

“Orduları Sanık Paşaları Tanık” (Sözde Balyoz planıyla ilgili haberi, 3 Mart 2012)

“Fatih Cami Bombalanacaktı” (Sözde 2003 yılında planlanan bir darbe planıyla ilgili haberi, 20 Ocak 2010)

“Askerî Vesayete En Ağır Balyoz” (Balyoz kumpasıyla ilgili haberi, 23 Şubat 2010)

“Üstü Cumhuriyet Altı Ergenekon” (Ergenekon kumpasıyla ilgili haberi, 10 Ocak 2009)

“AKP ve Gülen’i Bitirme Planı” (AKP ve Gülen’in şeriat planlarına karşı Genelkurmay’ın tavrıyla ilgili haberi, 12 Haziran 2009)

“Kod Adı Kafes” (Sözde Kafes Eylem Planı ile ilgili haberi. Dolaylı yoldan TSK’nin gayrımüslimleri vurup Müslümanları suçlayacağı iddia ediliyor. 29 Kasım 2009)

“1923’te Kuruldu 2008’de Arınıyor” (Yorum yok. 26 Temmuz 2008)

“Tehdidi Bırak Hesap Ver” (Aktütün baskınıyla ilgili haberi, 16 Ekim 2008)

Punto24’ün internet sitesinde bir ifade var: “Gazetecilik suç değildir!”

Gazetecilik ajanlık mıdır? Gazeteler psikolojik harp merkezleri midir? Mehmet Baransu gibilerin devlet sırlarını çantalara koyup örgütlü suç belgesi diye mahkeme salonlarına getirmesi kahramanlık mıdır?

Ergenekon ve Balyoz’da saçma ve ahmakça şeyler yapılsa da uygulayıcıları kendilerine profesyonel dedikleri için bunları yazıyorum. Bu yazı dizisi boyunca unutmadıklarımızın küçük bir kısmını yazdım. Size son bir profesyonellik örneğinden daha bahsedeceğim. Bu sefer ki profesyonel, Merve Kavakçı’dır.

Merve Safa Kavakçı, 90’lı yıllarda Abdullah Gül’ün danışmanıydı. Refah Partisi’nin kurucu genel başkanı olan Ahmet Tekdal’ın kızı Ayşenur Tekdal, 20 Nisan 1999’da yapılacak seçimlerde İstanbul 2. bölgeden milletvekili adayıydı. Yani seçilmesi neredeyse garantiydi. Ne var ki kendisinin adaylığı Ankara’ya kaydırıldı.

İki türbanlı hanımdan Ayşenur Tekdal’ın yerinin Merve Safa Kavakçı’ya bırakılması gerekiyordu çünkü iki türbanlı hanımdan Kavakçı ABD vatandaşı olmuştu.

Yıllarca kara propaganda yapıldı: “Türkiye onu kabul edemedi ve o da özgür olduğu ABD’ye gidip vatandaş oldu” şeklinde… Bu bile ABD’nin din hürriyeti politikasının uygulanmasından ibaret bir propagandadır.

Oysa Kavakçı 5 Mart 1999’da şövalye yemini ederek ABD vatandaşı olmuştu bile…

Ailecek ABD’yi pek severler ki aile reisi Yusuf Ziya Kavakçı da ABD’deki birtakım FETÖ’cüler tarafından pek hürmet görmekteydi.

Yıllarca “Türban düşmanı Türk devleti” ve “Türban düşmanı Türk ordusu” kara propagandası işte Kavakçı aracılığıyla TBMM’de gerçekleştirilen profesyonel bir operasyonla zihinlere kesin olarak yerleştirildi.

Özkök’ü getiren organizasyon, kumpasları kurup organize eden organizasyon, Kavakçıları da ailecek ödüllendirmekte epey cömert davrandı.

Liste her yazıda uzadıkça uzadı… Adnan Tanrıverdi, Nevzat Tarhan ve SADAT; Yasemin Çongar, Hasan Cemal, Ahmet Altan ve Taraf; Mahir Kaynak, Mehmet Eymür ve MİT’teki Çerkezler; Kavakçı ailesi ve daha niceleri…

Söz konusu TSK olunca milyonların kalbi şanlı Türk ordusuyladır ve milyonlar Ebedî Başkomutan Mustafa Kemal Atatürk’ün izindedir. Çoğunluğa hükmetmeye kalkan Türk ve Atatürk düşmanları ise her zaman onun karşısındadırlar.

Yüzyılların değiştirmediği ve değiştirmeyeceği nokta ise Türk ordusunun karşısına çıkanların yaşamaktan kaçamayacakları mutlak sondur.

Bu, hainler için de geçerlidir.

Bir insan nasıl hain olur?

Yabancı okullarda yetiştirilmiş kimselerden devşirilebilenler hain olurlar.

Dededen kuyruk acısı olanlar hain olurlar.

Paraya, güce, kadına zaafı olanlar hain olurlar.

Malına, mülküne aşırı düşkün olanlar hain olurlar.

Mal, mülk, makam, mevki peşinde olanlar hain olurlar.

Daha fazlasını elde etmek için her şeyi yapanlar hain olurlar.

Hiçbir vasfı olmayıp yabancılar tarafından yükseltilenlerse en büyük hainler olurlar.

Toplumun adam yerine koymadığı ahlâksızlar hain olurlar.

Yabancılara yaranmak isteyenler hain olurlar.

Hain yetiştirmek de hain yetiştirmek de çok kolaydır. Zor olan, insanları bu zaaflardan uzak tutacak bir ahlâkla yetiştirmektir.

Hainler yıllardır Mustafa Kemal’in laiklikle bu milleti aldattığını iddia ediyorlar. Egemenliği millete veren cumhuriyeti yıkmak ve yeniden saltanat kurmak istiyorlar.

Mustafa Kemal isteseydi halife olurdu veya bir başka ismi halife yapar, gücüne güç katardı.

Mustafa Kemal isteseydi padişah olurdu hatta çok daha yukarıda bir makam yaratıp o makama geçerdi. Sayısı milyonlara ulaşan ve kasten cahil bırakılmış halk kusursuz itaat ederdi. Cahil kitlelerin en önemli özelliğidir, kusursuz itaat.

Savaşların ve ağır mağlubiyetlerin gerilettiği Alman halkına şöyle dediler: “Okumuşlardan bir şey olmuyor. Yeterince okumamış bir führere ihtiyacımız var.” Avusturya ordusunun asker kaçağı, Alman ordusunun onbaşı rütbeli ama madalyalı kahramanı Adolf Hitler, “führer” oldu.

Zulüm böyle ortaya çıkar. Fikirden, eğitimden, akıldan zulüm çıkmaz. Zulüm cehaletten ortaya çıkar.

Cahil adam devlete hizmet ettiğini sanarken ona ihanet ettiğini bilemeyen adamdır. Cahil adam zulümle abad olunacağını sanan adamdır. Cahil adam nereye sataşacağını bilmeyen adamdır.

Ve cahiller er ya da geç rezil olmaya, mağlup olmaya mahkûmdurlar.

Neden?

Çünkü Osmanlı dağılırken ortaya birçok devlet çıkmıştı: Bulgaristan, Ermenistan, Yunanistan gibi. Emperyalistlerin kafasındaki Türkiye ise çok iyi bilindiği üzere Anadolu içlerine sıkıştırılmış, daima fakir ve etkisiz kalmaya açık, özellikle dışarıdan yapılacak göçlerle kısa zamanda varlığını yitirecek bir ülkeydi. Emperyalistlerin Türk’e besledikleri hıncın ilhamıyla ortaya koydukları projelerden biri daha Mustafa Kemal’in önderliğinde çöpe atılmıştı. Üstüne üstlük Türkiye’ye biçilen rolün belki daha kötüsü, Ermenistan’ın başına gelmişti. Denize açılamamış, Doğu Anadolu’ya ağzından salyalar akarak bakan, küçük ve fakir Ermenistan… Aslında emperyalizmin istediği Türkiye buydu, Ermenistan’ın başına geldi.

Bundan ders alması gerekenler var. Almıyorlarsa bizim derdimiz değil.

Mustafa Kemal’in devleti, yalnız emperyalizme değil içerideki uşaklarına da ağır darbe olmuştur. Bir yanda gericiler diğer yanda bölücüler bu darbenin karşısında ruhen inim inim inlemektedirler. Emperyalizm ise uşaklarını tamamen tüketmeden bırakmaz. Çok bariz bir biçimde en başından beri ülkedeki gericilik de bölücülük de özellikle Batı emperyalizmi tarafından desteklenmektedir.

Yıllar var ki her türlü ihanete, her türlü sızma girişimine, her türlü örgütlü ihanete karşın Mustafa Kemal’in inkılaplarını yok edemediler ama çetin bir virüsün yok edilse bile vücutta bıraktığı hasarı bıraktılar. O hasarla kimliksiz, şuursuz kitleler yetişti. Kimileri dinden dem vuran dinsizler oldu. Kimileri emperyalizmi dilinden düşürmeyen piyonlara dönüştü. Kimileri var ki yabancıların gözüne girebilmek ve onlardan menfaatlerini temin edebilmek için onursuz hayvanlar oluverdiler.

Bir güruh düşünün ki Avrupa’nın menfaatleri için, Avrupa ülkelerinin geleceği için kendi ülkesinin menfaatlerini çöpe atsın, kendi milletinin geleceğini karartmaya kalksın. Bir güruh düşünün ki milyonlarca mültecinin maddî manevî yükünü çeken kendi ülkesini kötülesin, kendi milletini vahşilikle itham etsin. İşte bu düşündüklerinizi ve daha fazlasını yapan bir güruh görmek istiyorsanız Türkiye yalnızca vatandaşlığını 400.000 dolara satan ülke değildir; aynı zamanda böyle güruhları görüp insaniyet safarisi yapmak isteyen yabancılar için de gayet ideal bir yerdir.

Bahsi geçen güruh, toplumda bir yer edinememiş veya edinemeyecek kadar yeteneksiz kimselerin, İsa Mesih’in fonu – pardon – müjdesini alıp emperyalizme satılmasıyla ortaya çıkar. Hollywood yapımı hayalî veya istisnaî senaryolara dayalı filmler, bu güruhun zehirlendiği ana kaynaklardandır. Buralardan aldıkları tiradlarla millete caka satlar, insanlık anlatırlar. Kendin insanlıktan çıkmışsın zaten, kendi yaşadığın ülkeye, kendi insanına düşman olmuşsun. Ne insanlığı satıyorsun? Ne evrenselliği satıyorsun?

Bu güruhun dilinden düşürmediği uluslararası hukuk da mültecilerin entegrasyonu da tamamen yalandır, uydurmadır. Uluslararası hukukun bu konuyla ilgili bir hükmü, yaptırımı varsa o hüküm, o yaptırım Ege Denizi’nin sularına gömülmüştür. Avrupa’da ayağına çelme çakılan mültecilerle beraber yere düşmüştür. İngiltere tarafıdan Ukraynalılara kapının açıp Suriye’den, Afganistan’dan, Pakistan’dan gelen kimselere kapının kapatmasıyla kapı dışarı edilmiştir. Bu sözde ve hayalî hukukun tek tarafı milyonlarca sözde mülteciye bakan Türkiye kaldığına göre uluslararası bir tarafı da kalmamıştır. Bu durumda içeride ve dışarıda birileri bize enayi muamelesi yapıyor. Birileri, Türk milletinin öfkesini fazlaca hafife alıyor.

Eğitim sistemine sızarak, devletin kadrolarına yerleşerek, toplumun kanaat önderi rolüne bürünerek, medya ve basını tekeline alarak, dağda ve şehirde terör yaratılarak yapılamayanı memleketin demografik yapısını değiştirmeye çalışarak yapmak istiyorlar. Bu konuda sağ, sol yok. Bu konuda siyasal İslamcı, liboş yok. Söz konusu Türk düşmanlığı olduğu için hepsi birden birleşiyor. Bu noktada Türk milletinin birlik ve beraberlik içinde hareket etmesi çok önemlidir. İktidar partisi ve 6 + 1’lik masanın bu konudaki basiretsizliği bizleri bölmemelidir.

Biraz mantıklı düşünelim.

Suriye karıştırılmadan önce Suriye sınırındaki mayınlar temizlendi. Sözde insanlık yanlıları sonraları bile çıkıp “Emperyalizm bölgeyi karıştıracaktı, o yüzden mayınlar temizlendi” dediler mi? Hayır! Onlar, omurgasızlıklarının gereğini yapıp bu durumu savundular. Sorsanız, bizler faşistiz ve onlar en kral sosyalist, en kral hümanistlerdir.

Türkiye – İran sınırındaki mayınları törenle temizlediler. AB ise bu mayınları fonladı. AB, niye böyle bir şey yaptı? Hemen ardından neden milyonlarca insan Türkiye’ye geldi? Buradaki amacı, oyunu anlamayanlar için hatırlatma yapalım.

AB, hiçbir zaman Türkiye’nin toprak bütünlüğünden millî yapısından yana olmamıştır. Bakın, Aralık 2012’de Heinrich Böll Vakfı’nın “Perspectives” adlı yayının kapağı aynen şöyledir:

Benim anayasamı, benim kimliğimi mercek altına alıp insan hakları adına raporlar yazan eli kolu uzun ahtapot emperyalistler…

Bu, sadece küçük bir örnektir. Daha çok belgeli örnek görmek istiyorsanız Necip Hablemitoğlu’nun kitaplarına bakın. Orada gerçekleri göreceksiniz.

Bu yayındaki yazıların konuları ise gerçekten takdirde şayandır (!). 40 seneye merdiven dayayan terörü konu almıyor bir tanesi, gidiyor “26 Yıldır Süren ‘Geçici’ Bir Sistem Olarak Köy Koruculuğu” diye yazı yazıyor. Yazıyı yazan Abdürrahim Özmen, Dicle Üniversitesi’nde görev yapıyor. 2010 – 1018 yılında Erasmus koordinatörü olarak çalışmış. 2010’dan bu yana Farabi koordinatörü olarak çalışıyor. Şaşırdık mı? Hayır.

Mülteci entegrasyonu adı altında, “Yeni Türkiye” projesine uymamızı istiyorlar. Açılımla saçılımla yapamadıklarını mülteciler aracılığıyla yapmak istiyorlar çünkü gördüler ki esasında Türkiye’deki Kürtler aracılığıyla bu iş olmayacaktır. Bu nedenle Afgan, Pakistanlı, Arap getiriyorlar. Türkiye’de iktidardan, muhalefetten, sivil toplum kuruluşlarından kim varsa buna destek oluyor. “Gitmeyecekler” ısrarı bundandır ama bu durumda ortaya çıkan manzara asla demokratik değildir. Manzara şudur: Azmış bir azınlık diktası, Mustafa Kemal’in devrimlerini ve Türk varlığını korumaya adanmış Türk milletine hükmetmeye çalışmaktadır. Bu azınlık diktası; iktidar, muhalefet ve sivil toplum kuruluşlarının oluşturduğu bir paralel yapıdır. FETÖ de bu yapıya dahil bir başka kanattır.

Derin devletin kanatlarını anlattığını sanan liboşlara duyrulur.

Ülkemin gençleri geleceklerini kara kara düşünsünler… Yaşlılar devlet dairelerinde bir iş hâlledebilmek için didinip dursunlar… Elin Pakistanlısı gelip ülkemde iş yeri kuruyor. Hem büyük para kazanıyor hem de Türk (!) avukata “Kaçak mısın? Biz hâllederiz” dedirtiyor!

Ayrıca… Türk yapımlarını internette bile rahat bırakmayıp “eşek” ve “lan” laflarını bile sansürleyerek bunu “millî ve dinî değerleri koruma” adı altında açıklayan RTÜK yöneticilerinin, Türk kadınının mülteciyle nikâhsız olarak aynı evde yaşadığı filmi övmeleri gözümüzden kaçmadı. İnternet uygulamalarında Türk kızının önüne bozuk para atarak onu aşağılamaya çalışan kahpeleri gördükçe RTÜK yöneticilerinin tavrı aklıma geliyor. Hepiniz birden Türk’ün üstüne geliyorsunuz ama unuttuğunuz bir şey var ki asırlara dayalı bu hıncın ilk piyonları değilsiniz.

Kendine oy vermeyene kâfir diyecek noktaya gelmiş iktidar…

İktidara gelmek için aklı sıra ayıya dayı diyen oynak muhalefet…

Kendi milletine faşist damgası yapıştırıp emperyalizmin uşağı olmuş sol liboşlar…

Ensar diye getirdiklerini ucuz iş gücü diye pazarlayan çakma Ahiler…

Fuller’in ılımlı İslam’ından beslenip ensarcılık oynayan süslümanlar…

AB’den aldığı fonla kasabın bıçağını diliyle temizleyen beslemeler…

Milletin imkânlarını sığıntılara yedirmediği için belediye başkanını linç edip Türklere ev vermeyenleri haklı bulanlar…

Türk’e yönelmiş her türlü terörü destekleyip Türk’ü kendi vatanında esir etmeye kalkanlar…

Zihinlerden andımızı sınırlardan mayınları kaldırmakla bu ülkeyi işgal ettirmeye yelteniyorsunuz. Bu millet yedi düvelin modern silahlarının gürültüsüyle gelen işgalini kabul etmemiş, sessiz işgale de sessiz kalmayacaktır.

Not: Bizleri provokatörlükle suçlayanlar 100 yıl önce yaşasalardı, Mustafa Kemal’i derin devletin başı, Sütçü İmam’ı, Hasan Tahsin’i provokatör ilan ederlerdi.

Kumpas davalarında olmadı mı?

Gözünüzü açın.