Latince “terrere”; “korkutmak, dehşete düşürmek, titretmek” anlamlarını taşır. “Korku” ve “dehşet” anlamlarını taşıyan “terör” sözcüğüyle “korkunç”, “dehşet verici” anlamına gelen “terrible” bu kökten gelir.

Thomas Hobbes’a göre insanlar bencil ve çıkarcıdır. “Homo homini lupus” yani “insan, insanın kurdudur”. Bu nedenle sert bir otoritenin olmadığı yerde kaos vardır. Bu savaş ve kaos ortamının sonunda insanlar ortak bir anlaşmaya varırlar.

Vardıkları bu anlaşmanın sonunda “Leviathan” yani mutlak egemen doğar. Egemen kimse onun hukuku geçerlidir.

Hobbes’a göre demokrasi, istediğin istasyonda bineceğin ve istediğin istasyona gelince inebileceğin bir tramvaydır. Oluşum sürecinde demokrasi, devletin temelindedir ancak egemenliğin sürdürülmesinde veya gücün artırılmasında zayıftır.

Özetle devletin nedeni korkudur, insan da insanın kurdudur. Birbirini yiyen insan, yeni bir sözleşmeye imza atar ve özgürlüğüyle cesaretini vererek güvenliği alır.

Bizde bu anlayışta olanların brövesini Hilmi Özkök çizmişti. “Hoca Hilmi”nin çizdiği brövede elbette Atatürk olmayacaktı ki böyle zihniyetin sembollerinden olması mümkün değildi de.

Demokrasimizin kurtları ise Paul Wolfowitz gibi Yahudilerdi.

2002 yılının bir salı akşamında Erdoğan’la yemek yediler ve böyle buyurdu Yahudi Hobbes: “Kendisiyle ilk görüşmemdi. Çok etkilendiğimi söylemeliyim. Dürüstçe ifade etmem gerekirse zaten kendimi buna hazırlamıştım.”

Pentagon’un iki numaralı adamı diyordu ki “Türkiye’nin laik demokrasiye döneceğine dair umut veriyor.”

Pentagon’un iki numaralı adamı olmak bu kadar kolay değilse Wolfowitz’in gördüğü şeyin demokrasi olmadığına emin olabiliriz.

 Hobbes’un görüşlerini küresel ölçekte taşıyan bu kurtlar, korkuyu da küresel ölçeğe taşıyorlardı. Irak’ın kitlesel imha silahları vardı. Neyse ki ABD’nin de Hill & Knowlton gibi PR şirketleri vardı. Reklamcılar korkularımızı gerçek kıldı, Kuveyt Savaşı sırasında ekranlara çıkarılan küçük bir kızın ABD’yken bu savaşın mağduru ve tanığı olabildiğine bile inandık.

Tek kutuplu dünyanın Leviathan’ına saygı duruşuna geçenleri de aynı medyanın ve basının gücüyle Atatürkçü, milliyetçi, solcu, İslamcı vs. sandık.  

Bizim Milli Mücadelemiz, kurdumuz olmaya gelenlere karşı kurdun kim olduğunu gösterdiğimiz mücadeledir. Devletimizin nedeni budur, toplumun sözleşmesi de budur.

Karanlığa karşı aydınlığın mücadelesinde dikkatimizi toplayacağımız en önemli nokta, aydın sıfatıyla önümüze konulanların gerçekte kim olduğunu anlayabilmektir.

Akılcıl esaslara dayalı şüpheden hakikat doğar. Şüphe etmeden hakikati gördüğünü sanan herkes karanlığa teslim olmuştur.

Mahir Kaynak’ın kızı Deniz Ülke Arıboğan’ın yazı ve söyleşilerinden yola çıkarsak kendisinin de babasının yolundan gittiğini söyleyebiliriz. Kumpas davalarına “ılımlı” bir yaklaşım sergileyen Arıboğan’ın Ergenekon’a çok ikna olmamış gibi davranması ama yeri geldiğinde birtakım olayların arkasında Ergenekon kokusu alabilmesi takdire şayandır.

Burada ilginç iki noktaya dikkat çekmek isterim.

Birinci nokta Mahir Kaynak, Şenkal Atasagun, Deniz Ülke Arıboğan’ın başta kumpaslara ikna olmamış veya ılımlı yaklaşmış olmalarıdır.

İkinci nokta bu isimlerin Ergenekon nedeniyle ifadeye veya tanıklığa gitmeleri ya da bir süre sonra ikna edilmeleridir. Bununla birlikte üçüncü bir nokta eklersek bu isimlerin devreye girdikleri son dönem kumpasların da son dönemidir. Yani 2012-2013 yıllarıdır.

Ergenekon gibi hayalî örgütlerin kokusu yoktur ama benim burnuma “profesyonel” kokular geliyor…

Arıboğan’ın bahsettiğim ifadelerine birkaç küçük örnek verelim.

“Arıboğan’dan Ergenekon Çağrısı

Prof. Dr. Ülke Arıboğan’dan Ergenekon operasyonu yorumu: ‘Temizlik bir kez yıkanmayla sağlanacak bir şey değildir. Düzenli yıkanmayı gerektirir!

Ergenekon soruşturması bir dönüm noktası. İddianame sonunda bir buzdağı ile karşılaşabiliriz ama bunların siyasî manivela olduğu ortaya çıkarsa da Türkiye’deki temizleme faaliyetleri ciddi sekteye uğrar! Türk yargı sisteminde önemli bir gedik açılır. O yüzden gerçek katili aramak zorundayız.” (13.07.2008 tarihli bir haberden.)

Çok ılımlı görünse de aslında ifadeler sert ve nettir. Ergenekon iddianamesi başından itibaren bir saçmalıktı. Böyle bir iddianamenin sonunda nasıl bir buzdağı ortaya çıkabilir? Biz o buzdağına “Saçmalıklar Dağı” diyebiliriz. Buzdağının altında da ihaneti ararız.

16 gün sonra bir başka haberde şöyle diyor, Deniz Hanım:

“Eylemin PKK’nın genel stratejisiyle uyumlu olmadığını, bu tür bir eylemin PKK için ‘tehlikeli’ olduğunu, El Kaide’nin de ‘soyut’ bir örgüt hâline geldiğini anlatan Arıboğan, ‘Ergenekon olayıyla bağlantılı da olabilir’ yorumunu yaptı.” (27.07.2008 tarihli bir haberden.)

Bir örgütün varlığı ile ilgili şüpheleriniz var ama sadece 16 günde bir olayın bölücü terör örgütü tarafından değil de varlığına şüphe duyduğunuz örgüt tarafından gerçekleştirildiğine emin olabiliyorsunuz. 15 Temmuz’da at izinin it izine karıştığı aşikâr iken üç günde bu işin cinler tarafından yapıldığına dair kitaplar yazıp 15 günde yayımlayanlar vardı. Bu cenah hep böyle…

Hakkını vermek gerekir ki Deniz Hanım 2011 yılına gelindiğinde şu yorumu yapıyor:

“Ergenekon soruşturması giderek daha da dallı budaklı anlaşılmaz bir noktaya doğru ilerliyor. Kasetler, şantajlar, yazılmamış kitaplar, virüsle bilgisayara eklendiği iddia edilen notlar, telefon dinlemeleri, cemaat müdahalesi ithamları havalarda uçuşuyor. Hollywood’un en güçlü senaristlerinin bile dudaklarını uçuklatacak senaryolar fırında, taze pişmiş masalara servis edilmeyi bekliyor.” (“Ergenekon’un ruh hâlleri, 9.03.2011)

Dik durmak gerekir. Bunu her zaman vurguluyorum. 2011 yılını beklemeye gerek var mıydı? Yoktu. Davanın başından beri ne olduğu veya olmadığı ortadaydı. Ne yazık ki ikna olmamışların ikna edilmeleri zor olmadı. Linç edilme korkusuyla, makam mevkiden olma korkusuyla, bir daha ekranlara çıkamama korkusuyla ve nihayet korkunun her türlüsüyle insanlar bastırıldı. Bir şeyler bilen, söz söyleme hakkını kendinde bulan, insanlara bir şeyler anlatma isteği duyanların birçoğu ne yazık ki sorumlu davranmamışlardır.

Mahir Kaynak’ta da benzer bir ikna olmuşluğu gördüğümü yazmıştım. O kadar ikna oluyor ki Ömer Lütfi Mete’yle birlikte güya Ergenekon’u anlatan kitaplar yazıyor. Kaynak, Balyoz Planı ile ilgili de şunları kaleme almıştı:

“Türkiye’nin dünyadaki yeni rolü ve yeri ile ordunun ideolojisi uyuşmuyordu. O hâlde bu ideoloji değişecek ama ordunun etkinliği azalmayacak hatta artacaktı. Bu rol içe yönelik değil dışa yönelik olacaktı. Bu ordudaki darbeci eğilimleri yok etmek ama gücünü ve prestijini korumakla mümkün olabilirdi.”

Ne kadar hayırlı bir şey (!) şu Balyoz kumpası…

Asıl meseleye gelelim.

Mahir Kaynak bu yazısında şunları da yazıyor:

“Şimdi komplo teorisi sayılabilecek bir proje sunuyorum.

Silahlı kuvvetlerdeki bazı dokümanlar ele geçirildi ve bunlar bir darbe hazırlığına uygun biçimde yeniden düzenlenerek kamuoyuna sunuldu ve darbe karşıtlığının yerleşmesi ve bu tavrın genelleşmesi sağlandı. Herkes demokrasiden yana olduğunu göstermek için kalemine sarıldı. Ancak bu meselenin birinci safhasıydı.

…Ana planın bir de ikinci safhası vardı. Ordunun prestiji korunmalıydı ve bölgede oynayacağı rol için güvenilir bir kurum hâline gelmeliydi. Kamuoyuna sunulan belgeler orijinal değildi ve elde edilen bazı bilgiler değiştirilmiş ve bir darbe planına uygun hâle sokulmuştu. Eğer bu belgelerin bir kısmının bile değiştirilmiş olduğu tespit edilirse ordu aleyhine yapılan yayınların maksatlı ve gerçek dışı olduğu kanıtlanmış olacaktı. Şimdi çok akıllı bir şekilde yürütülen projenin ikinci safhasındayız. Belgelerin değiştirilmiş olduğu ortaya çıkacak ve ne darbe kalacak ne ordu düşmanlığı.”

Rahmetli bu yazıyı sözde planın Taraf’ta yayımlanmasından sadece üç gün sonra yazmıştır. Demek ki kendisinin hayattaki tecrübesi, darbeleri on beş günde çözenlerden çok daha ileriydi ki neredeyse sektirmeden isabetli bir değerlendirme yapmıştır. Üç günde yaptığı değerlendirme dört yıl sonra gerçek olmuştur.

Mahir Kaynak’ın yazdıkları akıllıca bir proje değil adice bir şantajın izleridir. Orduyu içeri alıp emperyalist ve siyonist bir proje olan Suriye’nin işgaline razı etme çabasından ibaret olan bir kumpas anlatılmıştır. Belki Kaynak bunu devletin tasarladığını zannediyordu ama üç günde iki safhalı muazzam bir planı çözen (!) bir insan, Suriye’deki bariz planları çözmek için uğraşmazdı bile.

Nihayetinde Türk ordusu bu adî şantaja teslim olmayıp Suriye’deki terör yapılanmalarına yönelik operasyonlarını gerçekleştirmiştir. Aklı sıra orduyu hizaya çekmek isteyenler hizaya gelmişlerdir. Bu çok açıktır.

Kaynak’ın bahsettiği “rol” meselesine gelince… TSK, ABD’nin Kuzey Irak’ta, Türkiye’de, İran’da ve Suriye’de kurmak istediği sözde Kürt devletiyle ilgili olarak Amerikalıların yanında yer almamıştır. Bahsedilen rol budur ve gerisi laf kalabalığıdır. Siyasetçiler, çakma aydınlar, çakma kanaat önderleri ise Kürt açılımı üstünden adeta sıraya girerek emperyalizme hizmet etmişlerdir.

El ele tutsak etmek istedikleri Türk ordusu tarafından hak ettikleri cevabı almışlardır. Bir zamanlar TSK’ye saldırmak için sıraya girenler, Türk devletine katil ve suç örgütü yakıştırması yapanlar ise nerede olurlarsa olsunlar korkarak yaşamaktadırlar.

Fotoğraflar çok şey anlatır zira…

Bir noktaya daha dikkat çekeyim.

MİT’te eskiden beri Çerkez kökenlilerden oluşan bir grup vardır ki onlardan hayır geldiği görülmemiştir. ABD adına çalıştıklarına dair önemli itiraflarda bulunan Fuat Doğu, Çerkez’dir. Mehmet Eymür’ün eşi Janset Eymür safkan Çerkez’dir. Mahir Kaynak’ın vaka subayı Süleyman Seba -ki MİT içinde sanıldığından etkin görevdeydi- Çerkez’dir. Bu grup önce komünizm nedeniyle sonra TSK’ye yapılan saldırılar nedeniyle FETÖ ile uyum içinde çalışmıştır.

Sadece Mehmet Eymür’ün üstüne gidilse, 90’lı yılların hesabı sorulsa bu ülkedeki pek çok karanlık nokta aydınlığa kavuşacaktır.

90’lı yıllar da bölücü terör örgütü mensupları başta olmak üzere kimlere bombalı eğitim verildi? Terörizm eğitimi alanlar hangi eylemleri gerçekleştirdiler? Eymür’ün eylemlerdeki rolü neydi?

Bu soruları Eymür kendisi cevaplamadığı gibi yakın zamanda bütün toplumu manipüle etmeye kalkmış, kendisini kurtarmaya çalışmıştır.

Mehmet Eymür’ün, kumpas davaları sırasında Beşiktaş Adliyesi’ndeki birtakım hakim ve savcılarla olan ilişkisi soruşturuldu mu? Yine bu kişilerin ABD’li diplomatlarla ilişkileri araştırıldı mı?

Bir gün mutlaka ama mutlaka adalet yerini bulacak ve Türk milletini aldatmaya kalkanlar Türk yargısı önünde hesap vereceklerdir.

Ve son olarak…

Hakkında “Açılımcı diye öldürüldü” yalanı çıkarılan Eşref Bitlis, yaşasaydı “Balyoz” adında bir harekât icra edecekti.

Türk ordusunun dirayetiyle Kuzey Irak’tan ve Türkiye’den çekilmek zorunda kalan Amerikan ordusu buna müsaade etmemek için her şeyi yapmıştır.

Ve onların iş birlikçi katil taşeronları da…

Psikolojik harp ve istihbarat çalışmalarında başarılı olan bir ordu savaş meydanına galip olarak çıkar. Bu faaliyetlerde başarısız olan bir ordu ise savaş meydanına mağlup olarak çıkacaktır. Bu da demektir ki aslında savaş meydanları çoğu zaman, zafer kazanmış olanın mağlup olanı imha ettiği yerdir. Aynı şey aslında siyaset sahnesi için de geçerlidir. Clausewitz “Savaş Üzerine” isimli eserinde, “Savaş siyasetin başka araçlarla devamıdır” der.

Siyaset sahnesindeki oynaklık da çoğu zaman istihbarattaki oynaklık nedeniyledir. İstihbarat güçlüyse ülke de güçlüdür, özgüvenlidir. İstihbaratta zaaflar varsa ülkenin de zaafları vardır, demektir.

Küçük bir örnek…

Eski Genelkurmay başkanları Hilmi Özkök ve İlker Başbuğ, FETÖ ile ilgili olarak aynı şeyden şikâyet ediyorlar. Özetle diyorlar ki: FETÖ’ye yeterince müdahale edemedik çünkü öğrenci alımlarında istihbarat faaliyetleri bizde değil MİT’teydi.

MİT’e bakıyoruz. Eski MİT müsteşarlarının hepsi meğer önceden FETÖ’yü tespit etmiş, bildirmiş, bütün oyunu çözmüş.

Şenkal Atasagun, Emre Taner… Hele Emre Taner’e sorsak FETÖ’yü bitirmiş olduğunu, bizim hayal gördüğümüzü bile söyleyebilir.

Mesela Taner, 2016’da TBMM araştırma komisyonuna verdiği ifadede, “MİT ülkenin namusudur, benim çalıştığım dönemde FETÖ sızması sıfıra yakın” diyor.

Bunu aynen böyle alıp kabul edersek kendimizi aptal yerine koymasına müsaade etmiş oluruz. Eski Genelkurmay İstihbarat Başkanı İsmail Hakkı Pekin ne diyor bakalım:

“Taner Bey görüşmemizde Fetullah Gülen için bana ‘Ya bu adamdan ne istiyorsunuz? 70 yaşında bir ihtiyar. Size ne zararı var? İstersen sizi tanıştırayım. Kendiniz görün.’ dedi.”

Taner Bey’e şu soruları sormak gerekir:

1- 15 Temmuz’da Hulusi Akar’a “Sizi hocayla görüştürelim” diyenlerden farkı nedir?

2-Taner Bey Gülen’i ciddiye almadığına ve zararsız olduğunu düşündüğüne göre MİT’te onun döneminde sızmanın sıfıra yakın olması mümkün müdür? Aksine sızmaların tavan yapması gerekmez mi?

3-Emre Taner, Fetullah Gülen’le nasıl tanışmıştır?

4-AA’da 09.11.2016 tarihli bir habere göre Emre Taner, MİT İstanbul Bölge Başkanı olduğu dönemde Fetullah Gülen’in kaldığı eve girdiklerini belirtiyor ve şunları söylüyor: “Saat farkıyla, dakika farkıyla girdik. Yatağı henüz sıcaktı.” Emre Taner’in Fetullah Gülen’le tanışması işte bu noktada önem kazanmaktadır. Taner’in o dönemde Gülen’i tanımadığını gösteren bir kanıt var mıdır? Gülen son anda gittiğine göre operasyon kendisine ihbar edilmiş olmalıdır. Bu durumda Taner den de şüphe etmek gerekmez mi?

6-Aynı haberde kendisi çözüm sürecini, Habur’u ve Oslo’yu savunuyor. Neden?

Son sorunun cevabını ben vereyim: Kendisi özellikle Oslo’nun yaratıcılarındandır. Güya İngiliz elinde dönen PKK faaliyetlerini kontrol altına almak için böyle bir şey yapmışlar. Bunları yok etme amacı yok… O görüşmede neler konuşulduğunu herkes biliyor.

Bir istihbaratçı, hakkında DGM’de dava açılmış bir şahsı incelemeden, hakkında çalışma yapmadan, iyice analiz etmeden zararsız olduğu kanısına varabilir mi? Şunu da gözden kaçırmayalım ki kumpaslar sayesinde rahatlıkla ortaya konan Oslo ve çözüm süreci siyasetini tasarlamış bir kimsenin FETÖ’cü olmasa bile temas hâlinde olmamasının, iş birliği yapmamasının imkânı yoktur. Çoğu AKP’li bile “İş birliği yaptık çünkü menfaatimizeydi” diyebiliyor.

Ve kendisi hakkında son bir şey daha… Yine Pekin’e diyor ki: “Taraf’la uğraşmayın, arkasındaki güç büyük.”

Bir istihbaratçı üstelik de bir müsteşar nasıl böyle konuşabilir? Sen bölücü faaliyetleri sözde İngilizlerin elinden almaya cesaret ediyorsun da Taraf’la mı uğraşamıyorsun? Böyle bir çelişki nasıl açıklanabilir?

15 Temmuz’u araştıran komisyona verilen ifadelere bakılırsa ifadeye çağrılan herkes aslında büyük oyunu önceden görmüş, çözmüş, yetkililere bildirmiş ama kimse onları dinlememiştir. Komisyona verilen ifadeler hep gariban kahramanların hikâyesidir. Zannederim o komisyona verilen ifadelerden birkaç dizi, birkaç film çıkar ve biz Polat Alemdar gibi nur topu kahramanlar ediniriz. Sanal kahramanları pek severiz.

Şenkal Atasagun…

Bakın zamanında Gazeteci Mustafa Balbay’a FETÖ ile ilgili neler söylemiş:

“(…) Yurt dışında okul açma faaliyetleri çok iyi organize ediliyor. Bizim gözlemlerimize göre bu Gülen grubunun başarabileceği bir şey değil. Mutlaka başka bir destek söz konusu… Bazı yerlerde bizim de yardımcı olduğumuzu söylüyorlar… Örneğin Kuzey Irak’ta, Erbil’de ama aslı yok.”

Kuzey Irak’ta, Erbil’de MİT’ten yardım alıp almadıklarını bilemem ki yardım almamaları pek mümkün görünmüyor. Bir ihtimal bundan kendisinin haberi yoktu ama sızmalar yardım ediyordu, diyelim.

Kendisinin ve arkadaşlarının çizdiği Ergenekon’a ait sözde yönetim şeması onlara çok yardımcı olmuştur.

Büyük infial (!) uyandıran bu şemanın çizimine ne zaman başlanıyor? 2003 yılında… Adnan Tanrıverdi’nin 2006’da Hilmi Özkök’e yazdığı mektubu gözünüzün önüne getirirseniz operasyonun büyüklüğü daha açık bir şekilde anlaşılır.

Tanrıverdi’nin mektubu verdiği tarihe dikkat çektim çünkü Ergenekon şeması diye kamuoyuna sunulan şemanın, Özkök’ün önünü açtığı konuşulmuştur. Çıkarım yapmak size kalmış…

2009 yılında İP Genel Başkan Yardımcısı Hasan Basri Özbey, Atasagun hakkında suç duyurusunda bulundu. Suç duyurusu dilekçesinde Şenkal Atasagun’un suç işlediği, şemanın TSK’ye karşı komplolarda kullanıldığı ifadeleri yer alıyordu. Bunun üzerine Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı Soruşturma Bürosu Savcısı Abbas Özden, Atasagun hakkında Başbakanlık’tan soruşturma izni istemiştir. Dönemin başbakanı Erdoğan’dı. Atasagun’un görevini kötüye kullandığı, TSK’nin alenen aşağılandığı yönündeki bir iddianın savcılık tarafından soruşturulmasına izin çıkmadı.

Farklı bir noktaya dikkat çekmek istiyorum.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, 2020 yılında MSÜ Harp Okulları diploma töreninde aynen şu ifadeleri kullanmıştı: “Kimi tarihçilerin dediği gibi biz ordusu olan toplum değil, bizatihi kendisi ordu olan milletiz. Bu hakikatin idrakinde olmayan kimi gafillerin ve hainlerin ısrarla ordumuzla milletimizi ayrıştırmaya çalışması beyhude bir gayrettir.”

Erdoğan’ın ifade ettiği şeyi yıllardır söylüyoruz: Ordu-millet.

Pekiyi…

Bu askerî vesayet-sivil vesayet söylemleri de neyin nesidir?

Ordu-millet isek MİT neden uzun zamandır süren bir gayretle sivilleştirildi?

MİT’in sivilleştirilmesi, Ergenekon ve Balyoz kumpaslarını beraberinde getirmedi mi?

Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında TSK’nin cami bombalayacağını iddia edenlerin amaçlarından biri Erdoğan’ın ifade ettiği ayrıştırmayı yapmak değil miydi?

Özkök’ü, Özkök’e mektup yazan Tanrıverdi’yi, “Psikolojik Savaş” kitabıyla TSK’ye karşı psikolojik harp yürüten Nevzat Tarhan’ı, Özkök’ün önünü açan Atasagun’u, FETÖ’yü zararsız diye aklamaya kalkan Taner’i nereye koyacağız?

“Ergenekoncu Kemalistler” denseydi Silivri’ye koyardık.

Kimi dini, kimi kimliğini ortaya koyduğu için ya emeklilik veriyoruz ya da önemli kişi yapıveriyoruz.

Böyle bir orduya karşı harekât yürütmek kolay değildir. Yabancı istihbarat servislerinin kumpaslarında FETÖ’nün taşeron olduğunu biliriz. Ne var ki “profesyonel rehber” diyebileceğimiz kimselerin varlığını fark edenimiz azdır. Bunların her birinin kendi maharetine göre görevleri vardır. Asıl görevleri ise toplumu saçma sapan şeylere ikna etmektir.

Kimilerinin görevi de Türk toplumunu Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında mahkûm edebilmek için toplumu ikna etmekti.

Yeteneksizlikleri ve vatanı sevmekteki basiretsizlikleri yüzünden kapıya konanların başarıya ulaşması beklenemezdi. Böylece Amerikan elçilerinin ceplerinde getirdiği ve özellikle basına, medyaya, tetikçi yazarlara dağıtılan 400 milyon dolar heba oldu gitti.

Karşı devrim yapmak isteyenlerin hevesleri bir kez daha kursaklarında kaldı.

Toplumu ikna etmek için kâğıt üzerinde farklı kesimlerden gelen ama “kuyruk acısı” itibariyle aynı tarafta yer alan kimseleri kullandılar. Hesapta Hilmi Özkök, Mahir Kaynak, Mehmet Eymür farklı kulvardadır, Adnan Tanrıverdi ve Nevzat Tarhan farklı kulvardadır. Gel gelelim Türk ordusu hedefe konduğunda bunların bir araya gelmesi mümkün olmuştu.

Düşmanın ittifakını anlamak için el ele tutuşmalarını beklemeyin.

Geçen yazımda Adnan Tanrıverdi’nin Hilmi Özkök’e 2006 yılında yazdığı mektuba yer vermiştim. İlk olarak onu tekrar buraya alayım:

“Ülkemizde garip şeyler oluyor. Sap samana karışmış durumda. Milletin refahı ve devletin bekâsı için güvenli ortamın sağlanması ile görevli silahlı kuvvetlerimizin mensupları ve emeklileri; huzura, güvene ve istikrara darbe indirmek üzere teşkil edildiği anlaşılan çeteler oluşturuyorlar.

“…Sayın Genelkurmay Başkanım… Disiplinsizler (TSK’den) atıldığına göre, çeteleri kuranlar disiplinliler mi oluyor? Silahlı kuvvetlerin tepesindekiler siyaset yapar da genç kadrolar yapmaz mı? Genç kadrolarda çeteleşme olur da onların komutanlarında ve üst kadrolarında çeteleşme olmaz mı?”

Mahir Kaynak’ın 2009 yılında “Darbeleri kim yapar?” başlıklı yazısından bir bölümü aktarayım:

“Ergenekon iddialarının genel görünümünü şöyle özetleyebiliriz: Bazı üst rütbeli askerler darbe hazırlamışlar ama dönemin Genelkurmay Başkanı Özkök’ün karşı koyması nedeniyle proje gerçekleştirilememiş. Yani darbenin en üst halkasında bu kişiler bulunuyor.”

Lütfen altını çizdiğim cümlelere dikkat edin. Birinin mektup adresi Özkök, diğeri “Darbe var ama Özkök karşı çıkıyor” diyor. Özkök’ü korurken birleşiyorlar ama Türk ordusunun üst düzey komuta kademesini ele alırken aynı cümleleri kuruyorlar.

İşte bu bir operasyondur.

2009’un Mart’ında yazdığı yazısında Ergenekon’a ikna olmamış görünen Kaynak, aynı yılın ocak ayında aynen şu cümleleri kuruyor: “Ergenekon’da son dalgayı gördük, 11’inci dalga olmayacak. AKP ve ordu uzlaştı, Ergenekon tasfiye edilecek.”

Ve ikna olmadığı (!) örgütle ilgili belli ki çok şey biliyor (!): “Bu savaş masa başında bitmeli, bitecek de… diyor Mahir Kaynak, Ergenekon davası ile ilgili olarak. Anlamı, davanın örtülmesi mi? Ona göre örgütün tasfiyesi… Çünkü bugün silahlar bulundu, yarın da cesetler bulunacak.”

Şunu unutmayın: Kumpas davalarında örgütten kasıt devlet ve ordudur. Örgütlü suçtan kasıt ise terör örgütü başta olmak üzere her türlü devlet düşmanına karşı verilen mücadeledir. “Ergenekon tasfiye edildi / edilecek” cümleleri ise “TSK’de Kemalizm dönemi bitti / bitecek” anlamına gelir.

Kumpasların dili budur.

Ömer Lütfi Mete ile birlikte “Erdoğan Operasyonu” ve “Ergenekon Darbecilerin Son Çırpınışları” kitaplarını yazan Kaynak, yine 2009 yılında bakın daha başka neler demiş:

“Ergenekon’da bu son dalga artık Tayyip Bey’i yıpratmaya yönelik. Savcılar yapsa da sonuçta Tayyip Bey’e yükleniyor. Fetullah Hoca acaba Tayyip Bey’den vazgeçti mi diye düşünüyorum.”

Eski bir MİT görevlisinin şu kurduğu cümlelere bakar mısınız?

Devletinin ordusuna saldırılıyor, kendi de bu saldırıların içerisinde yer alıyor. Erdoğan’ın siyasî geleceğini düşünürken asla kabul edilemeyecek bir cümle kurarak, “Fetullah Hoca Tayyip Bey’den vazgeçti mi diye düşünüyorum” diyor.

Bir insan hele ki eski bir MİT görevlisi nasıl böyle bir cümle kurabilir? Sol kökenli diye bilinen bu adamı kim korudu peki?

Ergenekon’da hayatını kaybedenlere “mermiye kafa attı” diye yazacak kadar küçülmenin de ötesine geçmiş bir şahsiyetsiz: Engin Ardıç.

Engin Ardıç, “Mahir Kaynak’a Küfür Etmeyin” diye bir yazı yazıp onu korurken Kemalizm’i de hedef aldı.

Hafıza önemlidir, diyoruz. Ne arşiv unutur ne de bizim hafızamız silinir. Bu hafızayı silecek bir gücün olmadığını unutmayalım. Kozmik Oda’ya girenleri maymun gibi alkışlayanları unutmadık. Ergenekon’da hayatını kaybedenlerle alay eden mahlûkatı unutmadık. Yalan yazanı, haince konuşanı, Nutuk’u suç delili sayanı, insanların geleceğini çalanları unutmadık.

Bir şeyi daha aklımızda tutalım.

Hainlik ve gaflet hâlinde bulunanlar her zaman aynı dili konuşurlar, her zaman aynı yere saldırırlar. Kumpaslar bitmişse de saldırılar bitmemiştir. Orada hedeflenen neyse aynen bugün de devam ettiğini Atatürk düşmanlarının en ılımlısından en fanatiğine kadar dilinden ve iddiasından anlayabilirsiniz.

Mesela siyasî iktidarın “Millî orduya kumpas kuruldu” beyanını unutmuş değiliz. Bu nedenle yazılarımda pek çok soru sormayı tercih ediyorum. Bu yazımda da bazı soruları soracağım.

Millî orduya kumpas kurulduysa bu kumpasta etkin görev alanlar neden elini kolunu sallayarak rahatça geziyor?

Adnan Tanrıverdi’nin Hilmi Özkök’e mektubu ifşa oldu. Tanrıverdi, cumhurbaşkanına başdanışmanlık yaptı, güvenlik politikalarıyla ilgili bilirkişilerden oldu. Özkök ise Urla’da emekliliğin tadını çıkarıyor. Diğer yandan Kozmik Oda’ya girilmesinde kilit rolü olan Bülent Arınç da devletin sözde bilirkişilerinden olmuştu. 

Koskoca orduya kumpas kurmak bu kadar kolay mı? Devletin mahremine saldırmak bu kadar kolay mı?

Bunları unutmak her şeyden zor.

Bakın Tanrıverdi, daha 2006 yılında Özkök’e neler yazmış (Aytunç Erkin’in Sözcü’deki yazısından alıntıdır):

“Ülkemizde garip şeyler oluyor. Sap samana karışmış durumda. Milletin refahı ve devletin bekâsı için güvenli ortamın sağlanması ile görevli silahlı kuvvetlerimizin mensupları ve emeklileri; huzura, güvene ve istikrara darbe indirmek üzere teşkil edildiği anlaşılan çeteler oluşturuyorlar.”

Bu paragraf bir suç itirafıdır. Tanrıverdi bu cümlelerle SADAT’ı tarif etmiştir.

“…Sayın Genelkurmay Başkanım… Disiplinsizler (TSK’den) atıldığına göre, çeteleri kuranlar disiplinliler mi oluyor? Silahlı kuvvetlerin tepesindekiler siyaset yapar da genç kadrolar yapmaz mı? Genç kadrolarda çeteleşme olur da onların komutanlarında ve üst kadrolarında çeteleşme olmaz mı?”

Burada ise iki nokta vardır:

1-Tanrıverdi, Hilmi Özkök’ün aklına fitne fesat tohumları ekiyor. Tabii o tohumların o toprakta tuttuğunu tekrar hatırlayacağız.

2-Bugünlerde TSK’yi yeniden şekillendiriyoruz, diyebilecek kadar pervasız bir adamın kumpas davalarındaki rolü ifşa olmaktadır.

Türk yargısı bunların hesabını sormayacak mıdır?

O tohumlar o toprakta tuttu, diye yazdım. Yıllar sonra okuduğumuz bir haber:

“Ergenekon davası kapsamında eski Genelkurmay Başkanı emekli Orgeneral Hilmi Özkök, eski MİT Kontrterör Daire Başkanı Mehmet Eymür ve AK Parti Gaziantep Milletvekili gazeteci Şamil Tayyar’ın da aralarında bulunduğu 12 kişi ile gizli tanığın dinlenilmesi kararlaştırıldı.” AA, “Tanık Sıfatıyla İfade Verecekler” başlıklı haber, 26.07.2012

Eski bir orgeneral, üstelik Genelkurmay başkanı olarak görev yapmış. Emekli bir istihbaratçı, üstelik Kontrterör Dairesi’nde başkanlık yapmış. Bir milletvekili… Yazdığı bütün kitaplar kumpas davalarının tetikçiliği üzerine. Bir tek kişi gidip sormuyor, demiyor ki “Sen bir milletvekili olarak bu kumpaslarda nasıl bir rol üstlendin?” Sormak bir yana bilirkişi yaptılar onu da… Çok iyi biliyorum ki bugün birisi “Aslında Ergenekon var” dese sevinçle karşılayacak ilk kişilerdendir.

Genelkurmay başkanlığı yapmış bir adam, nasıl olur da bölücü terör örgütü mensuplarının gizli tanık olduğu bir davada tanıklık yapar? Bir insan böyle bir şeyi nasıl kabul eder?

Bunların soruşturulması gerekir.

Ben bir hatırlatma yapıp yazımı noktalayayım.

Nazlı Ilıcak’ın eski eşi, AKP’nin eski Milletvekili Emin Şirin, Nazlı Ilıcak’la beraber gittikleri ABD gezisinde FETÖ elebaşı Fetullah Gülen’le görüştürülmüşlerdi. Şirin, Hilmi Özkök’le ilgili şunu anlatmıştı:

“Kahvaltı ederken Nazlı Hanım dedi ki ‘Hocam sizin istihbarat kaynaklarınız kuvvetli, biz bu askerin vesayetinden ne zaman kurtuluruz?’

Fetullah Hoca da ona cevaben ‘Eğer Hilmi Özkök Genelkurmay başkanı olursa rahat ederiz’ dedi. Durmadı Nazlı Hanım bir soru daha sordu ‘Bundan nasıl emin olabiliyorsunuz?’

FETO (Haber kaynağında böyle yazıyor) ona cevaben ‘Onun albay olmasına bile şaşırmıştım’ dedi. Yani albay olmaması gerekirdi, atılması gerekirdi.’”

O günlerde ABD ve AB yetkilileri birbiri ardınca TSK’den rahatsızlıklarını dile getiriyorlardı.

Eskinin tetikçileri de ABD’ye gidip hocaefendileriyle orduyu nasıl bitiririz, diye konuşuyorlardı.

Hilmi Özkök ise “O zaman Fetullahçı olmak suç değildi, o yüzden atamadık” diyor.

Anlaşılan o ki Özkök hızını alamamış, görev sonrası bile tanıklık yapmaya devam etmiş… Şimdi de Urla’da emekliliğin (?) tadını çıkarıyor.