O sıralarda Sialkot’taki bölge mahkemesinde memur olarak çalışan bir adam vardı ve hem “mirza” hem de “gulam” ünvanlarını kullanıyordu. Bu kişi hem Hristiyanlarla hem Müslümanlarla hem de Hindularla arası iyi olan Ahmed’ti.

Mirza Gulam Ahmed, Hristiyanların beklediği Mesih’i, Müslümanların beklediği Mehdi’yi, Hinduların tapındığı hatta beklediği Krishna’yı iyi biliyordu.

Hepsi birden olmaya karar verdiğinde bir gazetede yazılar yazmaya başladı. 1877-1878’de yazdığı yazılarla, İngilizlerin zulmünden bunalıp kaçan Hindistanlıları etki altına almaya çalıştı.

Yazılarında aynen şunu söylüyordu: “Bu, kaderdir. Yenilgiyi ve zulmü kabullenin. Baş kaldırmayın.”

Birçok insan kaçıp Kadıyan’a gidiyor. Mesih, Mehdi ve Krishna’yı şahsında birleştiren (!) sinsi bir adam, zulümden kaçanların sığınağı oluyor.

“Eğer erkekleriniz ve kadınlarınız, gençleriniz ve yaşlılarınız, küçükleriniz ve büyükleriniz hep birlikte benim helak olmam için dua etseler, hatta secdeler etmekten burunları çürüse ve elleri sakat kalsa bile yine de Allah dualarınızı kabul etmeyecek ve işini tamamlamadan durmayacaktır.”

Bakın, Menzil’in şeyhlerinden incileri de karşılaştırma yapmanız için aynen alıntılıyorum: “Hiçbir zaman Gavs’ın çocuklarına, torunlarına, evlatlarına tefrikat yapmayın. Tefrikat yapma hakkınız yoktur. O hakka sahip değiliz. O hakka yetkimiz yoktur. Elimizden geldiği müddetçe, ruhumuzda, kalbimizde ruh olduğu müddetçe, canımızda can olduğu müddetçe, canımızda ruh olduğu müddetçe o aileye köle olacağız. O aile(ye) biz başımızı yere koyacağız, bütün Gavs hazretlerinin çocukları bizim başımızın üstüne basıp geçecekler.”

İlginçtir, Gavs öldükten sonra “Yaşasın yeni Gavs!” demeden önce ilk görülen şey, sözde peygamber torunlarının kendi aralarındaki tefrikat oldu!

Ama herhalde asıl ilginçlik Orta Doğu menşeli dinlerin hepsinde birçok Mirza Gulam Ahmed, birçok Gavs, birçok Said-i Nursi olmasıdır.

Bir zamanlar -anımsadığım kadarıyla MEB’de görevli- bir karaktersiz, “Filozof Atakan” olarak bilinen bir çocuğa ahlâksızca nefret kusmuştu. Çocuğun kitap okuması, gözlerinde sürme olması gibi durumlar “Deccal çocuk” gibi safsataların ortaya çıkmasına neden olmuştu.

Oysa Said-i Nursi’nin 18 yaşına gelmeden binlerce sayfalık sözlük ezberlediğini iddia edenler de devletin MEB başta olmak üzere birçok kurumuna sızan bu gibi hastalıklı kimselerdi.

Ne yazık ki aydın zannedilen pek çok kimse de bu tipleri ilahlaştırmıştır. Şerif Mardin bunlardan biridir. Bir diğeri ise Said-i Nursi’yle görüşmüş gibi “Adam şimendiferi biliyor!” diye hayrete düşen ama daha sonra öve öve bitiremediği Said’le aslında hiç görüşmediğini itiraf eden Cemal Kutay’dır.

Halifelik için yürüyenlerin de mutlaka bir halife adayları vardır ama ben yine de yukarıda ismini yazdığım adayların özelliklerinden aşağıda olmamasını tavsiye ederim.

Said-i Nursi, kendisine üç kurşun atıldığını ve üçünün de ölümcül yerlere geldiğini ama tesir etmediğini iddia ederek Matrix’e ilham kaynağı olmuştur. Şimendiferi bilmekten daha büyük maharet!

Mirza Gulam Ahmed üç olağanüstü şahsiyeti kendinde birleştirmiş; Mehdi, Mesih, Krishna olarak karşımıza çıkmıştı. Voltran!

Gavslar ise kâinatı çekip çeviriyorlarmış. Soyaağaçlarının kutsiyeti bakımından Sümer tabletlerindeki Annunakileri kıskandıracak kimseler olduklarını görüyoruz!

Ama ellerini de çabuk tutmalılar.

Mesela Mirza Gulam Ahmed’in torunu Mirza Mesrur Ahmed, 4 Aralık 2002’de AP’de “halife” sıfatıyla konuşmuştu.

Bence Necip Fazılcı romantiklerin Batı’nın hilafete karşı olduğu palavrasının yegâne nedeni halifenin kendilerinden seçilmemiş olmasından başka bir şey değildir.

Halife Ahmed değil de Mehmed olsa Batı’nın koynuna girecek topluluk yer değiştirecektir.

Hilafet diye yürüyenlerin gizlediği bir halife varsa gördükleri gibi standartlar hayli yüksektir.

Mısır’da, Sümer’de, Babil’de ve daha nicelerinde görülen asalı dev varlıkların bir zamanlar yaşayıp yaşamadığını merak ediyor musunuz?

Yeryüzündeki “seçilmiş” insanlara baksanıza!

Cevabınızı alırsınız.

Cerilarius fetvayı okudukça şaşkınlığı da arttı. Metni yanındakilere verdi. Onların da hayreti artmıştı.

Papa 9. Leo, Patrik Cerilarius’u aforoz etmişti!

Hırslı Patrik çok hızlı cevap verdi ve Kardinal’e Papa’yı aforoz ettiğini bildirdi.

Roma İmparatorunun tavrı da Papa 9. Leo’dan yana olunca Patrik Cerilarius yine hızlı davrandı ve Pleps Sancta yani “Kutsanmış Köleler”i harekete geçirdi.

Ne zaman başı sıkışsa sokak serserilerinden oluşan bu örgütü harekete geçirip İstanbul’u darmaduman ederdi.

Yine öyle oldu.

İmparator hemen Cerilarius’u çağırdı ve isyanı durdurması için ondan yardım istedi!

İsyan yatıştı…

Devam eden beş yıl boyunca İstanbul’un en güçlü adamı Cerilarius’tu. Ne var ki 1059 yılına gelindiğinde Patrik Cerilarius, tutuklanıp dar bir hücreye kapatıldı ve orada öldü.

Patrik Cerilarius hırslarıyla yaşayıp öldü. Geride ise günden güne kan kaybeden bir Roma ve birçok parçaya bölünmüş Hristiyan dünyası kaldı.

Aslında Hristiyan dünyasındaki ihtilaflar çok eskiye dayanıyordu.

Büyük Konstantin M.S. 330 yılında imparatorluğun başkentini İstanbul yapmıştı. Burası aynı zamanda “Yeni Roma” olarak anılıyordu.

Beş yıl önce İznik’teki meşhur konsil toplanmıştı. Bu, ilk ekümenik konsildi.

O yıllarda Hristiyan dünyası, İsa’nın nitelikleri üzerine tartışmalara sahne oluyordu. İznik Konsilinde İsa’nın nitelikleri üzerine ne karar alınırsa alınsın bu tartışmalar bitmedi.

Ama konsili idare eden Konstantin’in çabasıyla birtakım kararlar alındı.

Konsile göre İskenderiye, Antakya ve Roma kiliseleri ekümenik ilan edildi. Bu üç kilise de apostolikti. İstanbul’daki kilise ise sıradan bir psikoposluktu.

Öyle ki papalar uzun bir süre İstanbul’daki patriği “psikopos” ünvanıyla anmıştır.

Tabii bu kararlarla birlikte Roma devletinin gücü bölünmüş oluyordu. Başkent, İstanbul’du; Hristiyan toplumunun dini gücü ise İskenderiye, Antakya ve Roma’ya dağılmıştı.

İstanbul’daki kilise bu duruma sessiz kalmayıp atak yaptı.

Dikkat edin: İznik Konsili güya Hristiyan itikadını belirlemek ve birliği sağlamak için 315’te toplanmış, 330’da İstanbul resmen başkent olmuş, 395’te Roma ikiye bölünmüştür!

Birçok Doğu Roma hükümdarının İstanbul’u ön plana çıkarma çabası, gücü Roma’ya geri getirmediği gibi daha da bölmüştür. İstanbul’un ekümenikliği her defasında onca baskıya rağmen Roma delegeleri tarafından reddediliyordu.

İstanbul’daki kilise, ekümeniklik iddiasını öne sürerken aniden “apostolik” olduğunu bile hatırlamıştı: Meğer kilise, Petrus’un kardeşi Aziz Andrew tarafından kurulmuştu!

Mısırlılardan Yahudi Samirilere kadar kilisenin bu şizofrenik iddialarını kabul etmeyen binlerce insan öldürüldü!

Konuyu çok uzatmayacağım.

Tüm bu mücadelelerin sonunda olan koca bir imparatorluğa, tüm refahını yitiren veya canından olan halka olmuştu.

Fatih Sultan Mehmet İstanbul’a girdiği zaman Roma’nın hakimiyetini kabul etmek üzere olan bir kilise vardı.

Fatih’in İstanbul’a girişiyle birlikte kilise yeniden canlandı. Patrik, “Üç Tuğlu Paşa” oldu.

Ama fitne bitmedi.

Çok ayrıntıya girmeyeceğim.

Dinin adı Hristiyanlık, Musevilik, Müslümanlık olmuş… Fark etmez.

Siyasete iç içe girmiş bir dinden daha tehlikeli ve yok edici bir şey yoktur.

Türkiye’de hilafeti isteyenlerin taşıdıkları miras, Cerilariusların mirasıdır. Aralarındaki fark takkedir.

Hilafet ilan edildiği hâlde takkeli Cerilariusların halifelik kavgası başlayacaktır. Ne değişmiştir?

Kutsanmış kölelerin yerini alan “kutsayan köleler” ise mucizevi insanlar aradıkları sürece hayal kırıklığı yaşayacaklardır. FETÖ örneği ortadadır.

FETÖ’den ders ve ibret almayanları da görüyoruz.

FETÖ’nün Fener Rum Patrikhanesi ile diyalog çabalarını da hatırlatmış olayım.

Bugünlerde dikkat edin,

ABD’nin, İsrail’in köşeye sıkıştıp kuduz köpek gibi saldırmaya başladığı bir dönemde sahibinin sesini duyanları daha çok göreceksiniz.

Karadeniz’e giremeyen, Suriye ve Rusya’da Türkiye’yi istediği yöne çekemeyen, neoliberal politikalarını yerleştiremeyen, Kürt devletini kuramayan ABD’nin en büyük müttefiğini artık daha yakından tanıyacaksınız.

Ve Mustafa Kemal’in bir zaferine daha tanık olacaksınız.

Cerilarius dar bir hücrede değil, dar bir kafanın içinde öldü. Dar kafalıların akıbeti hiç değişmez.

Ama ben merak etmiyorum.

Her seçimde olduğu gibi bu seçimde de muhafelet partileri terörle itham edildi. Seçim boyunca Hizbullah’ın terör örgütü olmadığını veya HÜDAPAR’ın Hizbullah’la ilgisi olmadığını iddia eden AKP propagandası sona erdi çünkü artık bu yalana ihtiyaç kalmadı. Bakanlık görevini devreden Nebati’den sonra geçmişinde FETÖ olan, Ergenekon kumpaslarına destek ve Fetullah sapığına gönül vermiş kimseler bakan yapıldı. FETÖ’ye ayrılan yer daha da açılmış oldu.

Kılıçdaroğlu’na İngilizleri de ilgilendiren politik vaadleri sebebiyle demediğini bırakmayan Erdoğan, Londra’ya göz kırptı.

Dolandırıcı ilan ederek gönderdikleri adamı kurtarıcı zannederek geri çağırdılar.

Londra da Erdoğan’a göz kırpmış oldu!

Göz kırpmalarıyla başlayan flörtleşme, Kızıl Elma’dan kızıl avyaya yönelmeyle biter mi? Biter.

Irak savaşında tezkere çıkartamayan iktidara ikinci ve son şans olası İran savaşına doğrudan destek karşılığı verilir mi? Verilir.

Çünkü mevcut iktidarın başka şansı yok.

Mesela AKP için mülteci politikası, Rusya’yla yakınlaşmanın getireceği Batı odaklı saldırıları yavaşlatıp durduruyor. Böylece seçim boyu yapılan Batılılar Erdoğan’ı istemiyor yalanı da aşikâr şekilde çürümüş oluyor. Zira gerçekte Batı medyası hem seçim öncesinde hem de seçim sonrasında Erdoğan’ın seçilmesini çok daha olumlu karşılayan haberler yaptı, köşe yazarları analizler yayımladı.

Seçim boyunca Yunan basınındaki genel kanı, Erdoğan’ın hiç değilse tanındığı ama Kılıçdaroğlu’nun yapacaklarının belirsiz olduğuydu.

Sonuç olarak bir “Anlat, sen seversin yalanı” sürecini daha geride bırakmış olduk. Şimdi gerçeğe yani sözde sığınmacılara ve ülkemizde sözüm ona ilan edilecek şeriat rejimi için çıkıp gelenlere bakalım.

Somali ve Cibuti’de Yeni Osmanlı propagandasını da 2023’te İslamî nükleer güç olacağımız propagandasını da Atatürk karşıtı propagandayı yerinde görmüş bir insanım. Aynı propaganda Türk cumhuriyetlerinde ve Afrika ülkelerinde aynen uygulanıyor.

Tahminimce birileri hem kendilerini hem de cemaatlerini “Erdoğan, mecburiyetten Anıtkabir’e gidiyor” diye kandırıyordur çünkü hem onlar hem de çıkıp gelen hayalperest hilafetçiler Türkiye’nin gerçeğini bilmiyorlar. Bilmeleri, anlamaları da mümkün değildir. Görünen ne olursa olsun devlet Mustafa Kemal’in devletidir. Bunun altını çizelim.

Ama maalesef birileri kendince tehlikeli oyun oynuyor…

Dün ne yaptılarsa Türk’ü Türk’e kırdıramadılar. Ergenekon ve Balyoz kumpaslarıyla tasfiye etmeye çalıştıkları asıl devlet, kumpasçıları kıçlarına vura vura hak ettikleri yere gönderdi. Yani aslında tezkerenin intikamını Türkiye içinde güçlü ve acımasız müttefik bulamadığı için tam olarak alamayan emperyalist güçler, eğer İran konusunda da iktidarın üstüne düşeni yapamayacağını, Rusya’yla ilişkisine zarar veremeyeceğini görünce sığınmacıları harekete geçirmeye çalışır mı? Çalışır.

Hoş, İran konusunda iktidar Batılıların istediğini yapsa bile milyon tane adam boşuna bu ülkeye sokulmuş değildir.

Her halükârda hedefte laik cumhuriyetimiz vardır. Ulus devlet vardır. Bunlar bize Mustafa Kemal’in emanetidir. Bunu unutmayalım.

Ve Avrupalı devletlerin Afrika’daki insan kaçakçılığı organizasyonlarından duyduğu rahatsızlığı hangi fetvalar ve hangi vaatlerle hafiflettiğini düşünelim.

NOT: Şunu da ekleyeyim ki Erdoğan’ın o kadar ithamından sonra herkesi kucaklayacağını söylemesi beni ilgilendirmiyor. Ben, hakarete uğrayıp giden ve çağrılıp bakan yapılanlara benzemem. Bir Türk genci olarak gurur sahibiyim. Benim gibi milyonlarca Türk genci vardır. Milletimizin hiçbir parçası düşmanımız olmadığı gibi bölmeye çalışanlara da müsaade etmeyeceğiz.