“Vendee Savaşı’nı kendimi Katolik yaparak sonlandırdım, kendimi Müslüman yaparak Mısır’a yerleştim, kendimi ultramontanist yaparak İtalya’daki papazların gönlünü kazandım. Eğer bir Yahudi halkını yönetseydim, Süleyman Tapınağı’nı yeniden inşa ederdim.”

Napolyon

Serbest Cumhuriyet Fırkası’nın katıldığı belediye seçimlerinden sonra Mustafa Kemal Atatürk, Genel Sekreteri Hasan Rıza Soyak’a belediye seçimlerini kimin kazandığını sorunca Soyak “Bizim partimiz.” cevabını verdi. Ebedi Başkomutan’ın cevabı netti:

“Hayır, efendim; hiç de öyle değil! Hangi fırkanın kazandığını ben sana söyleyeyim: Kazanan idare fırkasıdır çocuk! Yani jandarma, polis, nahiye müdürü, kaymakam ve valiler… Bunu bilesin.”¹

Serbest Cumhuriyet Fırkası’nın katıldığı seçimlerde Atatürk’ün yansız kalmasından rahatsız olanlar vardı. Tıpkı İnönü gibi Milli Mücadele öncesinde Amerikan mandasını savunan ve ABD Başkanına “…ve çağın peygamberisiniz.” diye mektup yazan Yunus Nadi de yazdığı yazılarda çok ileri gidiyordu.

1 Haziran 1936’da İnönü’nün talimatıyla yayımlanan genelgeye göre İçişleri Bakanı, Parti Genel Sekreteri; illerin valileri, parti il başkanları; denetçiler ise hangi bölgedeyseler o bölgenin denetçileri yapıldı.

Bu adımlara göre devlet ve parti birleştiriliyordu. 1933’te Nazilerin “Parti ve Devlet Birliği Yasası” çıkardığı yasa aynen Türkiye’de uygulanmak isteniyordu.

1936’da Mustafa Kemal Atatürk, düşüncelerine ve uygulamalarına karşı olduğu CHP Genel Sekreteri Recep Peker’i görevden uzaklaştırdı.

Karşı devrimin hücumları 1938’de başladı.

İnönü, Atatürk döneminin gözde bakanları Tevfik Rüştü Aras ve Şükrü Kaya’yı tasfiye ederek yerlerine Refik Saydam ve Şükrü Saraçoğlu’nu getirdi.

İkinci Dünya Savaşı başladığı zaman Türkiye’nin tarafsız kalması ne kadar doğruysa İnönü iktidarının Nazi Almanya’sı lehine tarafsız kalması o kadar yanlıştı. Savaş boyu ABD ve İngiltere gibi ülkelerin uyarılarına karşın Boğaz’dan geçen Alman gemilerinin görmezden gelinmesi gibi işlere imza atılıyordu.

1944 yılına gelindiğinde Hitler’in savaşı kaybedeceği iyiden iyiye anlaşıldı. Yani totaliter rejimler kaybediyor, demokratik rejimler kazanıyordu. Böylece İnönü’nün kıvrak manevralar yapması gerekti.

1944’teki Nihal Atsız-Sabahattin Ali Davası’nın “Irkçılık-Turancılık Davası”na evrilmesini bu doğrultuda okumalısınız.

Atatürk’ün temsil ettiği milli iradenin demokrasi projesinin önünü kesenler, 12 Temmuz 1947’de memleketi hayalini kurdukları gibi gizli Amerikan mandası demek olan Batı’nın sandık demokrasisine teslim ettiler. Atatürk’ün uzaklaştırdığı Amerikancı veya saltanatçılara “yeni dönem” adı altında kucak açan bir iktidar ancak mandacı olabilirdi.

İkinci Dünya Savaşı sürerken Türkiye’ye parmak sallayanlar, savaş bitince kafa sallamaya başladılar.

Türkiye’den istenen onca tavizden biri ise ekümeniklikti.

1946 yılında Fener Rum Kilisesi’nin başına Patrik Maksimos vardı. Ancak o dönemin modası olduğu ve “Türkiye’de Din Oyunları” başlıklı yazımızda anlattığımız üzere Maksimos’un Batı karşıtı olmak -pardon- Komünist olmak gibi bir huyu vardı (!).

Ve demokrasi rüzgarlarının yarattığı etkiden olacak Maksimos birdenbire hastalanıverdi. Sağlık sorunları arttı, makamını terk etmek zorunda kaldı.

Demokrasi Mesihi Truman’ın çağrısına uyan havari Athenagoras, Truman’ın alnından öpüp Türkiye’ye geldi.

Maksimos’tan sonra patrik seçilen Athenagoras Türkiye vatandaşı değildi. Lozan’a aykırı olan bu durum hükümet tarafından hemen ortadan kaldırıldı. O gün iktidarda olan (Demokrat Parti) Adnan Menderes Athenagoras’ı kısa sürede Türk vatandaşı yapıverdi.

“Türkiye’de Din Oyunları” yazımızda ABD’nin Komünizm bahanesiyle tüm dünyada nasıl örgütlendiğini anlattık. Orta Çağ’da misyoner bir düşünce olarak ortaya atılan dinlerarası diyalog, her dinden dinciyi güya Komünizm karşıtlığı maskesiyle yan yana getiriyordu.

Moon tarikatına Uzak Doğu’da böyle bir görev verildiği zaman Dünya Anti Komünist Ligi de bu tarikat tarafından örgütlendi.

Moon tarikatı dinlerarası diyalog adı altında misyonerlik faaliyetini yürütedursun, Türkiye’de de Komünizmle Mücadele Derneği’nin Erzurum temsilciliğinde görev alanlardan biri FETÖ elebaşısı (“İslami terör örgütü uyduruldu, diye zırvalayan koçbaşlarından Mustafa Dönmez ve benzerleri üzülebilir!) Fetullah Gülen’di.

FETÖ ve Moon arasındaki benzerlik yıllardır anlatılır ama olan şey aslında benzerlik değildir, aynılıktır.

O dönemlerde Türkiye’de, ‘uydurduğu hikayelerle kendi sahte kahramanlık tarihini yaratmaya çalışan Papa Eftim kişisine yakınlığıyla bilinenlerden biri Hamdullah Suphi Tanrıöver’di.

Onun da Athenagoras’a yakınlığını, daha 1940’larda dinlerarası diyalog üstüne düşüncelerini, Atatürk hayattayken yerin dibine soktuğu Fener’i Atatürk’ten sonra nasıl yerin dibine soktuğunu “Türkiye’de Din Oyunları” başlıklı yazımızda anlattık.

Ve Tanrıöver’in hayranlık duyduğu Patrik Athenagoras’la Papa VI. Paul 1965’te bir araya gelerek 1054 yılında Katolik ve Ortodoks kiliselerinin aldığı aforoz kararını dinlerarası diyalog kapsamında karşılıklı olarak kaldırdı.

Yeri gelmişken belirtelim: Papa VI. Paul, 3 yıl süren (1962-1965) II. Vatikan Konsili’nin öncüsüydü. Bu Konsil, dinlerarası diyalog adı altında yapılan misyonerlik faaliyetlerini de hızlandıracaktı.

Lozan’a aykırı bir şekilde vatandaş yapılarak patrikliği onaylanan Athenagoras’a, Lozan’da aldığımız mübadele kararına karşı Rumlara giderek “Türk’üz deyin, burada kalın…” diyerek muhalefet eden Papa Eftim kişisi hiç gecikmeden biat edecekti.

Atatürk döneminde gazetelere “Aforozumun kaldırılması gibi bir talebim yoktur.” kabilinden beyanatlarda bulunan Eftim kişisi, yakın arkadaşı Tanrıöver gibi Athenagoras’a hayranlık duyuyor; Cihan patriği diyerek kutsaliyet atfediyordu.

Eftim’in Athenagoras’a biadını açıklayan gazete haberine bakalım:

4 Şubat 1949 tarihli Yeni Sabah gazetesinin haber metnini de aynen aktaralım:

“Papa Eftim, Patrikten af diledi

(Papa Eftim) Athenagoras’a bir telgraf göndermiştir.

Papa Eftim, Athenagoras’a ‘Başbuyurmanımız, Ortodoks cihan patriği (ekümenik) ve papamız’ diye hitab ettikten sonra şimdiye kadar yapılan Patrik seçimlerinin Türk milletinin arzusu hilafına olduğunu belirtmekte ve kendisinin seçiminden Türk milletinin ve temsil ettiği müstakil ortodoks kilisesinin sevinç duyduğunu kaydetmektedir. Papa Eftim, telgrafını şu cümlelerle bitirmektedir:

‘Size biat etmeğe ve kilisede bundan böyle sizin kudsal adınızı anmayı dini borç bilirim. Türk Ortodoks kilisesini tanımanızı ve onu ziyaret ve takdis eylemenizi saygılarımla diler, kutsal ellerinizden öperim.’

Dün bu telgraf hakkında bir arkadaşımız papa Eftimi evinde ziyaret etmiş, Arkadaşımızın sualini papa Eftim şöyle cevaplandırmıştır.

‘- Evet cihan patriği (ekümenik) 1 nci Athenagorasa böyle bir telgraf çektim. Büyük bir Türk dostu olan Athenagoras bizim için kutsal bir varlıktır.

Ona biat etmeği Türk müstakil ortodoks kilisesi adına bir borç bilirim.

Diğer ortodoks kiliselerinin bir kısmı müstakil olduğu gibi Türk ortodoks kilisesi de müstakildir ve bu kilise kanunlara tamamiyle uygundur. Büyük Athenagorasın bizi takdis edeceği günü heyecanla bekliyoruz.’

Fener patrikhanesinin bu talebe karşı nasıl bir vaziyet alacağı ortodoks cemaati arasında merakla beklenmektedir.”

Papa Eftim’in kafa yapısını daha iyi anlayabilmek için haberlerle devam edip analizini yapmaya geçeceğiz.

14 Nisan 1949 tarihli Yeni Sabah gazetesinin haberine bakalım:

İlk sayfa haberi:

“Papa Eftim, yeni Patrikle de anlaşamıyor

Rum ortodoks patriki Athenagorasa Amerikadan yeni geldiği sırada müstakil Türk ortodoks kilisesi başpapazı Eftim kendisine müracaat etmiş ve evvelce verilmiş olan afaroz kararının ref’i ile kilisesinin tanınmasını istemişti.”

Haberin devamı:

“Papa Eftim

Patrik Athenagoras, Eftim’in bu müracaatına karşı, kendisini hususi surette patrikhaneye davet etmiş ve görüşmek istemiştir. Papa Eftim ise Athenagorasın bu davetin bu davetini; hususi mahiyette olduğu için kabul etmemiştir.

Papa Eftim kendi kilisesinin hariç memleketlerdeki gibi dini bakımdan patrikhaneye bağlı, fakat idari bakımdan ‘Türk ortodoks kilisesi’ adı altında müstakil kalmasını istemektedir.”

Durun, hemen yorumlamayın. Sabredin. Başka haberlerimiz de var.

19 Nisan 1949’a geldiğimizde Yeni Sabah gazetesinde “Athenagoras ve Türk Ortodoks Kilisesi” başlıklı bir haber daha görürüz:

Görüldüğü üzere Papa Eftim, kendisinin patrik seçileceği iddialarına karşı Athenagoras’ı ekümenik olarak tanıdıklarını açıklıyor.

Şimdi Atatürk döneminde birkaç gazete haberine bakalım.

Milliyet gazetesinin 23 Şubat 1932 tarihli haberini çok dikkatli okuyun:

“Papa Eftim Fener’le Barıştı mı?

Kiliselerin iadesi temas ile halledilecek bir meseleymiş!

Rumca Metaritmisis gazetesi Papa Eftim efendinin Fener taraftarı ile barıştığını, Patrikhaneyi Ortodoksluğun başı olarak kabul ettiğini, hatta işgal ettiği Kafatyani ve Hristos kiliselerini iadeye karar verdiğini yazıyordu.

Dün bu tahavvül hakkında Papa Eftim efendinin fikrini sorduk. Dedi ki:

– Türk ortodoks cemaatinin istinat ve takip ettiği gaye, memleketin umumi menfaatlerine hizmet etmektir. Halk fırkasının esas programındaki umdeler bizim umdelerimizdir. Fener kilisesinden ayrılması münhasıran teşkilatı itibariledir. Yoksa dini ve mezhebi bir fark yoktur. Her iki kilisenin dini ortodokstur. Ahkamı, ayinleri, merasimi birdir.

İstanbulda intişar eden Rum gazeteleri, Türk ortodokslarının Türk camiası içinde ve Türk vatandaşlığı etrafında ilan ettiği prensipleri, İstanbulda sakin ortodoksların kabul etmiş olduklarını tekrar ediyorlar. Şu halde mefkure ve gayede birleşmiş oluyoruz. (…) Kiliselerin geri verilmesi meselesine gelince, bu da ayrıca temas ile halledilecek bir meseledir.”

1 Ocak 1938 tarihli Akşam gazetesinin “Fener kilisesi ve B. Papa Eftim” başlık haberine bakalım:

Bu haberde ise Papa Eftim, Doğu Ortodoks Kilisesi’ni tamamen benimsemediğini belirtiyor. Yalnız daha sonra “oruntamak” sözcüğünü kullanması dikkat çekicidir. Athenagoras’ı ekümenik papası olarak tanıyan Eftim, bu haberde kendi kilisesinin Doğu Ortodoks Kilisesi’ni oruntadığını söylüyor.

Oruntamak, öz Türkçede temsil etmek anlamına gelir.

Eftim aynı metin içinde iki yere birden tabiri caizse selam çakmayı biliyor. Bir taraftan Fener’le ilgisi olmadığını iddia ederek Ankara’yı, diğer taraftan temsilciliğe vurgu yaparak Fener’i teskin ediyor. Daha önce kendisinin Fener’i işgal sırasında Ankara nezdinde temsilcilik belgesi aldığını yazmıştık. O belgeyi 1935’te evinin duvarında muhafaza ediyordu:

Atatürk zamanında Fener’le hiçbir bağının olmadığını ifade eden Eftim’in 1940’larda Athenagoras Türkiye’ye gelir gelmez ondan af dilemesi, onu kutsal bir şahsiyet olarak gördüğünü söylemesi, üstüne üstlük ekümenik ilan etmesi ne anlama geliyor?

Değerlendirmemizi yapmadan önce, Athenagoras’la da anlaşamayan Eftim’in tekrar Fener’e cephe aldığını görüyoruz. Onu cihan patriği ilan eden, dini önderi olarak gören Eftim istediğini alamayınca bu sefer Athenagoras’ın Türk düşmanı olduğunu hatırlayıveriyor. Milli Mücadele ile ilk atılımını yapan, 1930’larda Atatürk tarafından kenara çektirilen Eftim, Kıbrıs meselesiyle birlikte yeniden ortaya çıkıveriyor.

Buradan itibaren konunun daha iyi anlaşılması için Gustave Le Bon’un “Kitlelerin Psikolojisi” başlıklı eserindeki tespitini aktaralım: “İlk deformasyon, bulaşıcı telkinin özünü oluşturur.”

Sabit fikirli kişiler, gerçeklik algısını yitiren kitleleri oluştururlar. Bu kitleler halüsinasyon görmeye başlar. Halüsinasyon görmeye başladığı anda artık ünlü bir matematikçi ve kunduracı arasında bir fark kalmaz.

Teoman Ergene işte böyle sahneye çıktı. Kendi kendine ekümenik ilan ettiği Athenagoras onu affetseydi böylece daha önce yayımladığımız üzere siyasi nedenlerle işgal ettiğini kabul ettiği kiliseleri sağlama alacaktı. Bu olmayınca Kıbrıs meselesini fırsat bilerek tekrar sahneye çıktı.

1950’de Demokrat Parti iktidara geldi, 1951’de Teoman Ergene doğdu.

Teoman Ergene, “İstiklal Harbinde Türk Ortodoksları” kitabıyla yıllarca sözde akademik çalışmalara, araştırmamacı yazarlara kaynaklık etti.

Teoman Ergene’nin deformasyonu öyle bir halüsinasyona yol açtı ki artık onun yazmadığı şeyler de uydurulmaya başlandı. Erenerol soyadının Atatürk tarafından verildiğini iddia eden de İzmir’de Atatürk’ü karşılamaya gitmediği halde bir belgeselin kesilmiş görüntülerini Papa Eftim’e mâl eden de Ankara’nın talimatıyla kilisesini kurduğunu iddia eden de ortaya çıktı.

Teoman Ergene’yle birlikte Athenagoras’a biat ettiği günleri geride bırakan Eftim, bakın bu sefer Athenagoras’ı nasıl afaroz ediyor:

Bugüne kadarki yazılarımızda hepsine belgelerle cevap verdik. Ankara’nın Fener’le Eftim arasındaki meseleye dair tavrını, Adliye Vekili’nin “Papa Eftim yetkisini aşıyor, kendi kendine papaz atıyor, onu hükümetin politikası konusunda uyardık.” ve “Kilise kurmak istediğimiz haberleri yayıldı.” dediği açıklamalarını, 1923’te kendisinin hükümetin adamı olmayıp Fener’den maaş aldığının vurgulandığı TBMM tutanaklarını yayımladık.

Mezar taşına kadar yazdıkları güya Atatürk’e ait olan “Baba Eftim bu memlekete bir ordu kadar hizmet etmiştir.” şeklindeki uydurma sözü de kendisinin ve ailesinin isim değişikliği meselesini de ele alacağız.

Halüsinasyonu bitirmek için çok daha fazlasıyla devam edeceğiz.

Şimdi sıklıkla vurguladığımız “Hayatta hiçbir şey tesadüf değildir.” sözünü hatırlatarak devam edeceğiz.  

Eftim’in başlattığı deformasyonun devam etmesi, halüsinasyonun sürmesi için çok önemliydi. Onun bıraktığı yerden devam eden çocukları ve torunları, adeta hipnoz halindeki kitlelere telkinde bulunmaya devam ederek Eftim efsanesi üstünden gerçeklik algısına zarar verdiler.

Ne var ki Türk milleti dünya tarihinin dünü, bugünü ve yarını için en büyük gerçektir. Onun da yıkılması mümkün değildir.

Dinlerarası diyalog FETÖ’ye mâl edilse de bu misyonerlik projesini sürdüren koçbaşları vardır. Hamdullah Suphi Tanrıöver’i kamuoyuna sorarsanız Atatürkçü ve Türkçü… Hangi Atatürkçü, hangi Türkçü Athenagoras’ı ululamıştır?

Hangi Atatürkçü, hangi Türkçü bir Perinçek’le, bir Dilipak’la gezen ve Türkiye’nin önündeki engelin Atatürk ilkeleri ve laiklik olduğunu söyleyen Dugin’in gözüne girmeye çalışmıştır?

Hangi Atatürkçü, hangi Türkçü dinlerarası diyalogçularla vakıf kurmuştur?

Aranızda ilk dinlerarası diyalog etkinliğini düzenlemekle övünen biri var mı?

Önceki yazılarımızda yayımladığımız ve kendi kaynaklarından aldığımız görsellere tekrar bakın:

Şurası bir gerçektir: Var olmak için Athenagoras’ı ekümenik olarak tanıyan bir adamın torunları da var olmak için aynı yolu takip edecektir. Bir gün Perinçek’in kanalına çıkan, ertesi gün Türkçülerin dergisine yazan bir zihniyetin tek gayesi şahsi olarak var olabilmektir.

Oysa “Her yerde olan, hiçbir yerde değildir.”

Türkiye’nin Karanlık Dönemi!
Adnan Menderesin Türk vatandaşı yaptığı Athenagoras’tan Eftim’e FETÖ’den Noel Babacılara dinler arası dialog maskesi bir bir düşecek ve her şey daha aydınlık olacaktır!

Başa çıkılamayacak tek Fener, Fenerbahçe’dir. Koçbaşları, tasmalarından kazığına bağlı oldukları ve terör örgütü olduğunu kabul etmediklerini itiraf ettikleri² FETÖ’nün yediği tokattan dolayı bunu iyi bilirler. Rumların Fener’i için Türk milletinin refleksi her daim sağlamdır. Bunun için de gidip Türkiye’yi Rusya’ya şikayet eden şaklabanlara veya kendi kendine tarih kurgulayıp konfor alanı yaratan hipnozculara ihtiyaç yoktur.

Kardinallere, papazlara, koçbaşlarına duyurulur.

Bir sonraki yazımıza kadar esen kalın!

1. Serbest Cumhuriyet Fırka, Mustafa Kemal Atatürk tarafından Fethi Okyar’a kurduruldu. Partinin genel sekreteri ise Nuri Conker’di. Çetin Yetkin, çok partili demokratik hayata geçiş için yakın arkadaşlarını görevlendiren Mustafa Kemal Atatürk’ün bu girişimine İnönü’nün muhalif olduğu sonucuna ulaşmıştır. Bknz. Çetin Yetkin, “Karşıdevrim” Kilit Yayınları. ︎
2. https://www.5gvirusnews.com/yazarlar/cianin-gladyosu-nasil-calisir-2-h1488.html ︎

“Türk’e durmak yaraşmaz!”

Cumhuriyet ve Mustafa Kemal devrimleri hedefte olduğu sürece ulus devlet ve laiklik hep hedefte olacaktır. Dindar gibi görünüp kendi karanlık emelleri için dine aykırı ne varsa yapanlar neyse Kemalist görünüp Kemalizm’e düşmanlık yapanlar da aynıdır ve her ikisinin de ortak paydası aynı hedefe saldırmaktır.

Milli Mücadele’yi askeri zaferle tamamlamamızın ardından 24 Temmuz 1923’te Lozan Antlaşması’nın imzalanması ve (Mustafa Kemal’in sözüyle, “husumet dünyasına karşı”) zaferimizi siyasi olarak da diplomatik zaferle tescillememizi, Yunanistan ve İngiltere başta olmak üzere birçok devlet hazmedememişti.

O gün bugündür içeride baş hasmımız olan Fener Kilisesi, Yunanistanın siyasi elçilik aparatı gibi sürekli cumhuriyete ve Lozan Antlaşması’na karşı tacizde bulunuyor.

Sadece o mu?

Hayır, elbette.

Cumhuriyet ve laiklik düşmanı olan siyasal İslamcısı, siyasal Hıristiyan’ı ve siyasal Yahudi’si de hasılı her kim varsa tümü devşirdikleriyle bir olup, Fener Kilisesi’ni önlerine alıp hep birlikte cumhuriyete, laikliğe ve Mustafa Kemal’e taciz ateşine devam ediyorlar. Fener papazı “ekümenik” sakızını çiğnerken diğerleri de ekümenikliğe karşı bayrak açmış gibi görünerek “mübadele” sakızını çiğniyor. Görünüşte hepsi birbirine karşı uç noktada duruyorlar (kimi milliyetçi, kimi Atatürkçü, kimi solcu, kimi demokrat, kimisi de din maskesi taktığı için) ve hainlikle yaftalanıp linç edilmemek için hiç kimse bu paçozları tartışmaya veya soru sormaya cesaret edemiyor!

Anlaşılan o ki cumhuriyete, ulus devlete ve laikliğe saldırı stratejisini belirleyenler bu devşirmelere rolü böyle yazmış!

Bakmayın siz bunların “Biz olmasak Fener Kilisesi ekümeniklik ilan edecek, bunlarla mücadele ediyoruz.” palavralarına… Bunların hepsi geri planda aynı amaç ve kişisel çıkarları için birbirlerini kucaklıyorlar. Bu milletin ve Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin kaderi kripto FETÖ’cü üç paçoza kaldıysa vay halimize!

Şimdi gelin, birbirlerine hiç benzemeyen “husumet dünyasına” göz atalım ve ortak paydada nasıl buluştuklarını belgeleriyle ve kendi sözleriyle görelim.

Hadi başlıyoruz!

Üç benzemez gibi görünenler!

Ercan Yavuz, Cazim Gürbüz, Muammer Karabulut ve diğerleri…

FETÖ’nün yayın organı Aksiyon dergisinin 17-23 Ocak 1998 tarihli 163. sayısında FETÖ firarisi Ercan Yavuz’un “Sürgündeki Ortodoks Türkler” başlıklı bir yazısı yayımlandı.[1] Derginin bu sayısının kapağı “Hristiyan Türkler” başlığını taşıyordu. Başlıkta yer alan isimse Papa Eftim’di.

Yazıya geçmeden önce şahsın Atatürkçü gibi kamufle olmaya çalışırken bir yandan özellikle Mustafa Kemal Atatürk ve İsmet İnönü devrine yaptığı “nüfus planlamaları” göndermeleri ve 15 Temmuz öncesi darbe girişimini ima eden birkaç paylaşımını gösterelim:

“Lozan’da verilen ödül!

Kurtuluş Savaşı’nda dindaşlarını değil de kendi ırkından olan Türkleri destekleyen Türk Hristiyanlarını, savaşın kazanılmasından sonra büyük ve acı bir sürpriz bekliyordu.”

Lozan zaferini kazanan Mustafa Kemal’e, Cumhuriyet ve laikliğin teminatı olan anlaşmaya saldırmanın en paçoz halidir bu.

Bağlantıda bulunan yazıyı da kısaca incelediğiniz zaman bilhassa “mübadele” konusunda yapılan duygu sömürülerinin, kaynaksız sözlerin, asılsız bilgilerin bu yazıdan alınıp tekrar edildiğini göreceksiniz.

Unutmayın ki ‘Yalan ve uydurma hikayelerle’ tarih oluşturarak gerçekleri insanlara unutturmak Romalıların icat ettiği bir taktiktir.

Bu yalanları tekrar edenlerden biri Noel Baba’nın cini Muammer Karabulut. Karabulut’la ilgili o kadar çok şey yazdık ki haklı olarak Noel Baba’nın da FETÖ’cü olduğunu düşünmeye başladınız. Normaldir çünkü heybeden FETÖ’den başka bir şey çıkmadı şimdiye kadar.

Kadim devletin açılımcı derin adamı Ömür Çelikdönmez’in daha önce ele aldığımız “Türk Ortodoks Kilisesi ve yeni teopolitik açılımlar”[2] başlıklı yazısında da “Sürgündeki Ortodoks Türkler”den esintiler var.

Çelikdönmez’in de Karabulut gibi siyasal İslamcı Haber Vakti’de yazdığını hatırlatalım.

Bugüne kadar yazdığımız yazıların da bundan sonra yazacağımız yazıların da bir yönüyle “dinlerarası diyalog” ve misyonerlik konusunu ele aldığını gözden kaçırmayın.

Şimdi Ercan Yavuz’un yazısından ilk bölümü alıntılayıp inceleyelim:

“Hristiyanlık ve Türklük. Yakın tarihimizde ve günümüzde bu ikisi, birbirine o kadar uzak mefhumlar olarak algılandı ki… Daha düne kadar Anadolu’da önemli miktarda Hristiyan Türk topluluğunun yaşadığından, bunların Kurtuluş Savaşımıza canla başla katıldıklarından ve sonrasında başlarına gelenlerden bugünün Türkiyesinde kaç kişinin haberi var?”

FETÖ işte böyle bir şeydir. Mübadelede Türklerin gönderildiğini yazarlar ama gönderilenlerin Yunan işbirlikçiliğini, Türkleri kahpece katlettiklerini ve vatana ihanet edenler olduğunu asla yazmaz ve söylemezler.

Yazımızın konusu Türk toplulukları olsaydı, ufku FETÖ’nün okullarından ibaret olan sahtekarları Altay’dan Tuna’ya mistik bir yolculuğa çıkarıp tüm Türk topluluklarını anlatırdık.

İstanbul Karaköy’de bulunan ve Türk Ortodoks Patrikhanesi olarak adlandırılan cemaatsiz kiliseyi hiç duymamış ve varlığını bilmeyen Gagauz Türklerini, Çuvaş Türklerinin ve Sibirya Türklerinin bir kısmının Hristiyan oluşunu Anadolu’da kalabalık kitleler hâlinde var olduğu iddia edilen Ortodoks Türklerle karıştırmamak gerekiyor.

Kalabalık kitleler hâlinde Anadolu Türk Ortodoks varlığı bir mevhumdur (Söylemden ibaret ve soyuttur.).

Şunu belirtmek gerekir ki tarihi kaynaklarda Karamanlıların yalnızca Türkçe konuştukları fakat Grek alfabesi kullandıkları sabittir. Bununla beraber Arap harfli Türkçe yazanlara da rastlanmıştır.

Ne var ki bilhassa Evliya Çelebi’nin yazdıkları sıklıkla çarpıtılır. Evliya Çelebi, Seyahatname’de “Kadim eyyamdan beri Urum keferesi bir mahalledir. Cümle üç yüz haraçtır. Amma asla Urum lisanı bilmeyüp batıl Türk lisanı bilirler.” diye yazıyor

Bakın, “Her büyük adamın bir hatası… Karamanlı Hristiyan Türkler de Atatürk’ün…”[3] başlıklı bir yazı yazan Cazim Gürbüz, yazısında bu bilgiyi verdikten sonra aynen şu enteresan yorumu yapıyor: “…bölgedeki Hristiyan azınlığın Türk kökenli olduğunun ve dillerinin de bozulmadığının altını çiziyor.”

Papa Eftim zamanına kadar pek çok yerli ve yabancı kaynak Karamanlıların Türkçe konuştuğunu yazar ama ne Karamanlıların kendi kaynakları ne de onlar hakkında yazanlar Karamanlıların Türk’üz dediklerini yazmaz.

Diğer yandan Cazim Gürbüz, şahsının cehaletine ve okuduğunu kavrama yeteneğine aldırmadan Atatürk’ü eleştirmek ve saldırmak için enteresan bir yorum daha yaparak “Gerçi Rum isek de Rumca bilmez Türkçe söyleriz.” diyen Rumlardan “Durumlarını anlatmak için ağıt yakan Hristiyan Türkler…” diye bahseder.

Bir adam kendisine Türk’üm diyorsa ve bunda samimiyse onu yargılamak bize düşmez. Gel gelelim Mustafa Kemal’e, Cumhuriyetin ve Laikliğin teminatı olan Lozan Antlaşmasına sinsice saldıranların aynı yalanlarla el birliği yaptıklarını göstermek için bu örnekleri yazıyoruz.

Şimdi Cazim Gürbüz ve Ercan Yavuz’un yazılarındaki esas noktaya geliyoruz. Gürbüz’ün yazısı 2018 tarihli, Yavuz’un yazısı ise 1998.

Ve iki yazıyı karşılaştırdığınız zaman cümlelerin bile birebir aynı olduğunu göreceksiniz!

Bunu daha somut bir şekilde ele alalım.

Ercan Yavuz şöyle yazıyor: “Karaman yöresinde bulunan ‘Binbir Kilise’ bu bölgenin 1922 yılına kadar Türk Hristiyanlığı için yurt edinildiğini ortaya koyuyor.”

Cazim Gürbüz de yazısına buradan başlıyor: “Karaman yöresinde bulunan ‘Binbir Kilise’ bu bölgenin 1922 yılına kadar Türk Hristiyanlığı için yurt edinildiğini ortaya koyuyor.”

Yavuz’un yazısından bir bölüm daha: “’Kavimler Kapısı-1’” kitabının yazarı Halse Soysü, 1924 yılına kadar Ihlara Vadisi, Ürgüp, Göreme, Derinkuyu…” diye gidiyor.

Gürbüz’ün yazısına bakalım: “’Kavimler Kapısı-1’” kitabının yazarı Halse Soysü, 1924 yılına kadar Ihlara Vadisi, Ürgüp, Göreme, Derinkuyu…”.

Yavuz’un yazısından son bir örnek daha verelim: “Bazı Yunan tarihçiler hariç Hristiyan Türkler tarih boyunca Rumlarla yani Helen, Grek, İyon kökenli insanlarla hep karıştırıldı.” diye devam ediyor.

Gürbüz’ün yazdıklarına bakıyorum ve yine hiç kendimi yormayarak gözüm kapalı aynı metni buraya yapıştırıyorum: “Bazı Yunan tarihçiler hariç Hristiyan Türkler tarih boyunca Rumlarla yani Helen, Grek, İyon kökenli insanlarla hep karıştırıldı.”

Gürbüz’ün yazısının tamamı Ercan Yavuz’un yazısından aşırmadır. 

Bunun birinci ve kesin anlamı, Gürbüz’ün yazısının FETÖ’nün yayın organından kopyadır.

İkinci ve önemli anlamı, Mustafa Kemal’e saldıranların aynı kaynaktan beslenerek hareket ettiğidir.

Gürbüz’ün ve Yavuz’un yazısı birebir aynı olduğu için ayrıca karşılaştırmayacağız. İlgili yazıya dair verdiğimiz bağlantıyı incelemeniz yeterlidir. Ayrıca Gürbüz yazının sonunda tek bir kaynak belirtilmiş ve geçerli olmayan bir bağlantı “hisse.net” eklemiş.

Sonuç itibariyle…

Muammer Karabulut’da FETÖ firarisi Ercan Yavuz ve Cazim Gürbüz de yerseniz Kemalist Türkçü…

Ercan Yavuz’un yazısında kullandığı ve Gürbüz’ün de kopyalayıp yapıştırdığı “yürek paralayan” ifadeleri aklınızda tutun. Yunan yazarlardan alıntı yaptığımız zaman hepsinin aynı ağızdan konuştuğunu, nasıl Mustafa Kemal karşıtı propaganda yapıldığını daha iyi anlayacaksınız.

Zira Sevgi Erenerol’dan Muammer Karabulut’a, Ercan Yavuz’dan Cazim Gürbüz’e kadar bazen Mustafa Kemal’e bazen de İsmet İnönü’ye yönelik yapılan mübadele eleştirilerinin perde arkası budur.

Şimdi bir de Noel babacı Muammer Karabulut’un mübadele hakkındaki görüşlerinin FETÖ’cü Ercan Yavuz’un yazısıyla paralelliğine gelelim.

Karabulut, “ABD’nin Sırrı ve Derin Türk Tarihi”[4] başlıklı bir başka komedi senaryosu yazmış. Yazı tabii bir komedi senaryosuna en uygun platform olan 5Gvirusnews isimli sitede yayımlanmış.

“ABD’nin Sırrı ve Derin Türk Tarihi” isimli yazının girişi varil petrol fiyat hesaplamalarıyla filan başlıyor. Sonra nereye geliyoruz?

Evet, sonra mübadele ve tehcire geliyoruz.

Karabulut, Karamanlı Hristiyanların mübadelesini “Karamanlı Türk Hristiyanların Mübadelesi ile Anadolu’dan Ulusal Bilincin ve Laikliğin Tasfiyesi” başlıklı kısımda inceliyor. Mustafa Kemal’i birazcık bilen birinin bu başlığı atarken yüzünün kızarması gerekir ama Karabulut utanmamış, yazmış.

Karabulut, Ermeni tehcirini ve Rumların mübadeleyle gönderilmesini ABD’nin bir oyunu olarak görüyor. Bütün bu süreçlerde FED’in rolünü görmek zorundayız, diyor. Dahası, element uydurmaya devam ederek mübadeleden “Atatürk’ün en büyük hatalarımdan biri…” dediğini iddia ederek söz ediyor.

Burada Ercan Yavuz’un yazısındaki bir başlığı tekrar vererek özetle alarak karşılaştırma yapacağız:

“Lozan’da verilen ödül!

Kurtuluş Savaşı’nda dindaşlarını değil de kendi ırkından olan Türkleri destekleyen Türk Hristiyanlarını, savaşın kazanılmasından sonra büyük ve acı bir sürpriz bekliyordu.”

Aynı bölümde, “Biz sizdeniz”, “insaniyet dramı” vs. gibi, olayı dramatize eden ifadeler yer alıyor. Bu bölümdeki ifadeler de gelip Karabulut’un yazısında “Atatürk’ün en büyük hatalarımdan biri”, “mübadele üzüntüsü” oluveriyor.

Karabulut durmuyor ve haddini aşmaya devam ediyor: “ABD’nin planladığı zorunlu mübadele ile 1 Mayıs 1923-1927 tarihleri arasında Anadolu’da yüzlerce yıldır yaşayan, Kurtuluş Savaşı’na destek veren bir milyonu aşkın Türk Ortodoks Hristiyan, yalnızca inançları yüzünden Yunanistan’a gitti. Daha doğrusu, Türk Kurtuluş Savaşı’na verdikleri destekten dolayı cezalandırıldılar.”

Ve 2008’de Milli Savunma Bakanlığı görevini yürüten Vecdi Gönül’ün “Mübadele olmasa milli devlet olabilir miydik?” sorusuna ta 2020’de cevap veriyor:

“Aslında Atatürk’ün en büyük hatalarımdan biri dediği mübadele olduğu için, ne milli devlet ne de laik devlet olamadık. AB-D’li sapkınlar çoktan planını yapmışlardı. Binlerce yıldır birlikte yaşayan Türkleri inançları içinden birbirinden ayırmıştık. Bugüne bakarak bugün için sorulması gereken soru, Türk’ü Hristiyan olduğu için kendi topraklarından tasfiye-mübadele eden bir ülke, laiklik ve ulus temelinde yükselen bir devlet kurabilir mi?”

Mustafa Kemal’e yaptığın bu düşmanca hakareti ne biz ne de Türk milleti içimize sindirmeyeceğiz ve asla unutmayacağız!

Sen Mustafa Kemal’e nefret kusan ve kan düşmanı gibi davranan Dilipak’la kol kola gez, siyasal İslamcıların sitesinde yaz, hem laik devlete karşı ABD’li sapkınların oyun kurduklarını iddia et hem de laikliğin bir numaralı düşmanlarıyla güya ABD’li sapkınlara karşı mücadeledeymiş gibi davran. Millete de bunu yedirmeye çalış.

Yiyene afiyet olsun ama biz bu adi iftiraya cevapla devam edelim. Ardından Fener Kilisesi’nin ve Yunan kamuoyunun Karabulut’la nasıl da aynı fikirde olduklarını görelim. Son noktayı da son söz sahibi Mustafa Kemal’e bırakalım.

Önce bilhassa mübadeledeki ABD rolü başta olmak üzere bu adi aşağılık yalanları deşifre eden TBMM tutanaklarıyla sizin o karanlık iç yüzünüzü ortaya dökmek şart oldu:

Lozan Konferansıyla ilgili olarak Ankara’ya dönerek izahatta bulunan Trabzon mebusu Hasan Bey’in anlattıkları açıktır. Buna göre, mübadele fikri olarak Yunan tarafından geliyor. Türk heyeti teklifi kabul ediyor ve görüşmeler bu yönde gidiyor. Ancak talimat aldığı düşünülen Venizelos fikrini değiştiriyor ve mübadeleyle ilgili “Çok kötü oldu, herkes mahvoldu. Ev bark yıkıldı.” kabilinden zırlamaların temeli olan görüşleri öne sürüyor. Ancak Türk tarafının kararının kati olduğunu, mübadele fikrinden dönmediği anlatılıyor.

Elbette böyle olacaktır. Ankara’nın bu konudaki tavrı nettir.

Papa Eftim’le ilgili çalışmalarda da Türk ve Yunan araştırmacılarının atıfta bulunduğu ve Fener Kilisesi’nin fahri büyükelçisi olan Alexis Alexandris de Muammer Karabulut’la aynı dili konuşuyor:

“Yunanistan’ın Küçük Asya Savaşı’ndaki yenilgisinin ardından savunmasız Doğu Helenizm’i Türk etno-dinsel fanatizminin insafına bırakılmıştı. Eylül 1922’den itibaren, İzmir ve Küçük Asya sahillerindeki katliamları, İyonya’nın 18-45 yaşlarındaki yerli Rum ve Ermeni erkeklerinin ölüm yürüyüşleri ve çalışma kamplarında hapsedilmeleri takip ederken Hristiyan unsuru toplu olarak yok etmeye yönelik bir Türk planı uygulamaya kondu.”[5]

Tıpkı FETÖ paçozları ve Karabulut gibi toplamda 1.300.000 mübadilin Yunanistan’a geldiğini iddia eden Alexandris, kendi ülkesinin meclisinden bihaber Karabulut’un aksine Lozan’a doğru şekilde atıf yapıyor:

“Türk tarafının, Yunanistan ile Türkiye arasında azınlık nüfuslarının mübadelesinin zorunlu ve kapsamlı mahiyetine ilişkin tutumu kabul edildiği sürece, mülteci konusunun acilen görüşülmesine herhangi bir itirazı yoktu.”

Alexis Alexandris’in yazısının bağlantısıyla birlikte Yunan milliyetçilerinin mübadeleye nasıl baktıklarını gösteren birkaç örnek daha ekledim. Şimdi son söz sahibinin, Mustafa Kemal’in, Hakimiyet-i Milliye’ye (2 Ocak 1923) Fener Kilisesi hakkında yaptığı açıklamaya bakalım:

“…Azınlıklara gelince… Bu konuda mübadele meselesini göz önünde bulundurmuştuk. Diğer devletlerin temsilcileri de bu zeminde fikrimizi takip ve kabul etmişlerdir. Ancak bir fesat ve hıyanet içjnde bulunan ve memlekette nifak ve bozgunculuk tohumu saçan, Hristiyan hemşehrilerimizin huzur ve refahı için felakete ve uğursuzluğa sebep olan Rum patrikhanesini artık topraklarımız üzerinde bırakamayız. Bu tehlikeli teşkilatı memleketimizde muhafazaya bizi mecbur etmek için ne gibi sebepler gösterilebilir? (…) Bu fesat ocağının hakiki yeri Yunanistan değil midir?”

Mustafa Kemal’in Fener Kilisesi hakkındaki görüşleri açık şekilde göstermektedir ki Fener papazlarının kapı dışarı edilmesine büyük devletlerin direnmesi hatta tehditvari hareketler içine girmesi, mübadeleyi çok daha zorunlu kılmıştır. Fener papazları gibi fesatçıların daha kalabalık bir nüfus üzerinde çalışması günümüz Türkiye’sindeki ihanetler göz önüne alındığında çok daha tehlikeli olacaktı. İşte Mustafa Kemal bu yüzden son söz sahibidir. Yine dehasını gösterip hem Fener papazlarını bir köy papazı konumuna getirerek faaliyetlerini kısıtlamış hem de Karabulut gibi gizli misyonerlik faaliyetleri yürüten diyalogçu kriptoları bir asır öncesinden umutsuz vaka hâline getirmiştir.

Fener papazının Gökçeada’daki (İmroz) ayinlerine ve burada Yunan basınına verdiği demeçlere bakarsanız ne demek istediğimi daha iyi anlarsınız.

Kemalist gibi davranan sızıntıların renkleri farklı gibi görünse de kimlerle aynı ağızdan konuşarak Mustafa Kemal’e düşmanlık ettiklerini görün diye yazıyorum.

Şimdi bir de Yunan basınından bir haberi aktaracağım. O zamanlar İyi Parti milletvekili olan Zafer Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ’ın beyanlarına da yer veren haberde şunlar yazıyor:

“Türk Milletinden Patrikhane’ye Karşı Saldırı

İyi Parti milletvekili Ümit Özdağ, Ekümenik Patrikhane’ye, Rumların yaşamadığı üçüncü ülkelerde metropolit atadığı için ve ayrıca Türk hükümetine, kutsal sinoda katılabilmeleri için rahiplere Türk vatandaşlığı verdiği için saldırdı. Ayrıca, nüfus mübadelesi sırasında Türkiye’den ayrılan Rumların geri dönmesi çağrısında bulunanlara (yani AKP’ye) hitaben, “kendileri Yunanistan’da yaşasınlar” diyerek tepki gösterdi.”[6]

Mübadele konusunda Mustafa Kemal’i suçlamak için kendi kendine tarih uyduran, asılsız sözler uydurup Mustafa Kemal’e mâl etmeye kalkanların anlattıklarıyla Batılıların Anadolu’da Türkleri Rumlar karşısında haksız çıkartan söylemleri paralellik gösterir. Çünkü bu sinsilere kalsa Anadolu’da işgal yıllarında Rumların hiçbir şey yapmadıklarını düşüneceğiz. Az buz değil, 80 bin mübadil olduğunu ve bunların ezici çoğunluğunun Türk olduğu iddiası var ortada. Önce Ercan Yavuz’un, Sevgi Erenerol’un babası ARİS Selçuk Erenerol’a dayandırdığı görüşe ve ardından da TBMM tutanaklarından bir örneğe bakalım:

“…Tıpkı Lozan’da olduğu gibi 1964 yılında da insanların kökenine bakılmaksızın din unsuru dikkate alınıp yaklaşık 70 bin kişi sınırdışı edildi. Aris Selçuk Erenerol’a göre bu rakam 86 bin olup 15-20 bini hariç hepsi Türk’tü.”

İlgili yazının aynı bölümünde Papa Eftim’in İsmet İnönü’yle görüştüğü ve “İkinci bir Lozan faciası yaşanmaması” istediği yazıyor. Hatta aralarında sert münakaşaların olduğu söyleniyor. Bize göre Papa Eftim’in İnönü’yle sert münakaşaya girdiği iddiası, Said Nursi’nin Atatürk’e atar yaptığı iddiası gibi komik bir hikâyeden ibarettir ancak mübadele yıllarında Papa Eftim’in mübadilleri kalmaya ikna etme çabası olduğunu biliyoruz. Bunu da önümüzdeki yazılarda yazacağız.

Şimdi TBMM tutanaklarına dönelim:

Gümüşhane mebusu Hasan Fehmi Bey’in verdiği beyan çok önemlidir. TBMM’de o tarihte konuşulan konu, hazinenin bütün borçlarının ödenmesiyle ilgilidir. Hasan Fehmi Bey, Ermenilerin ve Rumların Türkiye’nin hem doğusunu hem de batısını mahvettiklerini anlatarak bunlara ödeme yapılmasını istemiyor. Kanun, Meclis’te bu şekliyle kabul ediliyor.

Şimdi önemli bir noktaya dikkat çekelim ve mesele daha iyi anlaşılsın.

Agos’ta yayımlanan bir yazıda[7] bu kanun inceleniyor ve ulus devlet vurgusu yapılarak dönemin yönetimi eleştiriliyor. Rum ve Ermeni meselesinde Karabulut ne diyordu? Tehcirin ve özellikle mübadelenin ulus devlet olmamızı engellediğini iddia ediyordu.

Şimdi size bir mübadilden örnek vereceğiz. Bu kişi Kayserili bir papa olan Neofitos’tur. Daha 1924 yılında Selanik’te “Milli Felaket” adını verdiği bir kitap yazıyor. Kitabın girişinde bir şiire yer veriyor. Şiirin son kıtası şu şekilde:

“Kilisayı, mektepleri terk ettik,

Eşyaları, paraları sarf ettik.

Andalayi yapanlara kahrettik,

Her birimiz bir tarafa atıldık.”

Biz de Mustafa Kemal’e kahredenlere kahrettik.

Neofitos, “Milli Felaket” kitabında Yunan milliyetçi düşünürlerinden Rigas Fereos’u anmayı ihmal etmez. Onu, vatanı zalim tiranlardan kurtaran bir kişi olarak anar. Bir gün sürüldükleri ata toprağına dönerek felaketlere sebep olanlardan hesap soracaklarını yazar.

Ercan Yavuz’un yazısındaki “Hamdullah Suphi Tanrıöver’in Maceraları” başlıklı kısım da Ömür Çelikdönmez’in yazısına kaynak oluyor. Önce Ercan Yavuz’un yazısındaki ifadelere bakalım:

“…Hamdullah Suphi’nin bundan sonraki uğraşı, büyükelçilik yaptığı Romanya’daki Hristiyan Türkleri Marmara Bölgesi’ne yerleştirmek oluyor.

(…) Buna rağmen Hamdullah Suphi, büyük düşlerini gerçekleştiremese de 1935 yılında Romanya’dan 10’u kız 70 Hristiyan Türk gencini getirip Türkiye’deki çeşitli okullara yerleştiriyor.”

Ekümenik açılımcısı Çelikdönmez de aynı satırları tekrarlıyor:

“1930’lu yıllarda Türkiye’nin Romanya Büyükelçisi Hamdullah Suphi Tanrıöver, Romanya’dan Türkçe konuşan Hristiyanları, Marmara Bölgesi’ne yerleştirmeye çalıştı.

(…) Ardından gelen savaş nedeniyle planlarını tam olarak gerçekleştiremedi ancak 1935’te 70 Gagauz gencini Türkiye’ye getirmeyi başardı.”

Buradaki ilginç bir noktayı da belirtmeliyiz. Çelikdönmez’in yazısında “seçilmiş kaynakça” bölümü var. Neredeyse birebir alıntı yaptığı Ercan Yavuz’un yazısını ise eklememiş. Cazim Gürbüz gibi…

Ercan Yavuz’un yazısını analiz ettiğiniz zaman merkezinde FETÖ’nün olduğu ve propaganda metni olarak yazılıp “görevliler”e dağıtıldığı anlaşılıyor.

Karabulut, Erenerol, Yavuz, Gürbüz, Çelikdönmez ve niceleri ne kadar farklı bir tablo yaratmaya çalışsa da Ermenilerin ve Rumların Anadolu’da yaptıklarını küçük bir gruba mâl etmeye çalışmak çok büyük bir sinsiliktir.

15 Mayıs’ta kiliselerde sakladıkları silahları alıp rıhtıma koşarak Türk katliamı yapanlarla Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da akla hayale gelmeyen vahşete imza atanları yok sayarsanız tabii ki binlerce Türk Ortodoks’unun yaşadığı pespembe bir Anadolu’ya inanmanız normaldir.

Yıllardan beri yok mübadeleyle gidenler, yok evi yurdu mahvolanlar bilmem ne edebiyatı yapıp duran sahte milliyetçilerin -Cazim Gürbüz örneğinde olduğu gibi- maskelerini düşürmeye devam edeceğiz.

Kendinize Kemalist, milliyetçi vs. demeyi bırakıp işgal yıllarında hiçbir sorun yokmuş da Türkler kendi kendilerine silahlanıp millete saldırmış gibi davranan İslamcılarla, sol liberallerle, Ermenici ve Rumcularla kol kola gezin.

Türk hükümetinin; önemli bir kısmı Helenizm propagandasına katılmış, kendi içinde Türklüğü ve Rumluğu konusunda bir bütünlük sağlayamamış, hangisinin hangi akıma destek verdiği belli olmadığı için cumhuriyet sonrası nasıl davranacağı bilinmeyen kitleleri Türkiye’den göndermesi kusursuz bir harekettir. Ulus olmanın, ulus devleti olmanın yolunu açan önemli safhalardan birisi mübadeledir.

“Atatürk’ün en büyük pişmanlığı” meselesini ve Hamdullah Suphi’nin anısını kaynak göstermelerini ayrıca ele alacağız.

Gelecek yazılarda Ercan Yavuz’un yazısını ele almaya devam edeceğiz, Papa Eftim’in Teoman Ergene müstearıyla yazdığı “İstiklal Harbinde Türk Ortodoksları” isimli kitabını tarihi gerçeklerle karşılaştıracağız; ilk defa yayımlanan dilekçeleri, TBMM tutanaklarını yayımlamaya devam edeceğiz.

İsterseniz o tarihe kadar şunları yapabilirsiniz:

Mustafa Kemal’in Papa Eftim hakkında söylediği iddia edilen sözlerini belgeleyebilirsiniz.

Mustafa Kemal’in “bir ordu kadar hizmet ettiği”ni söylediği Papa Eftim’den Nutuk’ta, söylev ve demeçlerinde neden hiç bahsetmediğini sorabilirsiniz. Herkesten bahsedilmemesi normaldir ama bir ordu kadar hizmet etmiş birinden hiç mi söz edilmez?

Yine Nutuk’ta Rumların hainlikleri, Pontusçuluk vs. anlatılırken Papa Eftim’den ya da canla başla mücadele eden Türk Ortodokslarından neden bahsedilmediğini düşünebilirsiniz.

Biz bunun cevabını verene kadar tabii.

Ve son olarak…

Milli mücadele yıllarında alkol yasaklanmıştı ama ev yapımı rakının en iyisi Keskin’den yola çıkartılıp gizlice dağıtılıyor ve karaborsa olarak satılıyordu!

“Biz Romalıyız.” diye kavramlar üzerinden karmaşa yaratmaya çalışan siyasal İslamcı Dilipak’la aynı sitede “Mübadele ulus devleti engelledi.” gibi zırvalar yazacak kadar nasıl bir travma yaşadığınızı da sorgulayabilirsiniz.

Akli dengenizin yerinde olduğu epeyce şüpheli çünkü.

[1] https://forum.memurlar.net/konu/1389929/soydasinin-yaninda-duran-gagavuz-tegmen.html

[2] https://www.dikgazete.com/yazi/turk-ortodoks-kilisesi-ve-yeni-teopolitik-acilimlar-6900.html

[3] https://www.bayburtpostasi.com.tr/her-buyuk-adamin-bir-buyuk-hatasi-karamanli-hiristiyan-turkler-de-ataturkun

[4] https://www.5gvirusnews.com/yazarlar/abd-nin-sirri-ve-derin-turk-tarihi-h327.html

[5] https://www.kathimerini.gr/society/1061945/i-ypochreotiki-antallagi-plithysmon/

http://i-m-patron.gr/i-m-patron-old.gr/patriarxhs/hmera_001018.html

[6] https://news.rik.cy/el/article/2019/5/17/epithese-tourkou-bouleute-enantia-sto-patriarkheio-6349005/

[7] https://www.agos.com.tr/tr/yazi/23875/pandemi-ve-teklif-i-milliye-dayanismasi

“Onca kenti tahrip eden o kişinin egemenliğinde koçbaşı darbesiyle kale duvarları tahrip edilebilir, kulelerin yüksekliği yeraltı geçitleriyle veya gizli hendeklerle aniden yerle bir edilebilir ve siper en yüksek kalelere eşit olsun diye yükseltilebilir ama temeli sağlam olan bir ruhu sarsacak hiçbir savaş makinesi icat edilemez! İşte ben size bunu kanıtlamak için buradayım!” (Seneca)

Türkiye’den KKTC’ye uzanan bir soygun girişimini Demir Yolculuk’ta kaç yazıdan beri belgeleriyle, fotoğraflarıyla, arsızların kendi kaynaklarıyla anlatıyorum.

Arsız ölü taklidi yapıyor, arsızın yoldaşlarıysa günden güne kendini tüketiyor.

Kibrin her türlüsü kötüdür, en aşağısı ise budur.  

Atalarımızın bir sözünde söylediği gibi “Hırsıza kilit yok”. misali, Noel Baba’nın cini Karabulut da her yere sızmış.

“Noel Baba” kanunsuz ve karanlık icraatlarda tam anlamıyla bir maske ve sembol oluyor.

FETÖ’nün Koçbaşları kapıları kırmaya çalışıyor. Kapıdan giremeyecek kadar sabıkalı Karabulut da Noel Babalığa soyunup eve bacadan dalmaya çalışıyor.

Burada belki de asıl mesele, Noel Baba’nın bacadan girmesine yardım edenlerin kim olduklarıdır.

Noel Babacıların KKTC’de 104 bin sterline sattıkları villaları devlete 5000 sterline satılmış gibi gösterdiklerini yazmıştım. Şimdi hem bunun hem de direktör olmadığı halde sahte belgeler hazırlayıp kendini direktör gibi göstererek devlete beyanda bulunduğunun belgesini yayımlayacağım.

“Belgede sahtecilik” yaparak devleti ve şirket ortaklarını dolandırırken hiç durmadan “sevgi, barış ve sağlık naraları atan Noel Baba’nın ibretlik belgeselidir bu.

Şimdi başlayalım.

KKTC Resmi Kabz Memurluğu ve Mukayyitlik Dairesi’nin 26.10.2023 tarihli “Direktörler Kurulu Onay Belgesi”nde düştüğü not aynen şu şekildedir: “Lefkoşa Kaza Mahkemesi’nin 1326/2020 numaralı davanın 22/07/2020 tarihli emri gereğince A.K.’nin hisselerinde değişiklik yapılamaz, Muammer Karabulut, Noel Baba Barış Konseyi ve Mustafa Aksu herhangi bir işlem yapamaz.”

Belgede de görüldüğü üzere Noel Baba’nın cini Karabulut, Santa Claus Peace Village LTD’in direktörü değildir.

Buna karşın ne yapmış? “Santa Claus Peace Village LTD, Direktör” sıfatıyla satış yapmış:

Belgede de görüleceği üzere ikiz villa satış maliyeti olan 104.000 sterline satışı gerçekleştiriyor.

Noel Baba’nın cini Karabulut, yine direktör sıfatını kullanarak 28.10.2019 tarihli yeni bir satış sözleşmesine imza atıyor. Sözleşmenin diğer tarafı ise eşi Nalan Karabulut!

Belgeden de anlaşılacağı üzere satış bedeli bu defa 5000 sterlin! Üstelik bu 5000 Sterlin şirketin hesabına da girdiğine dair hiçbir kayıt yok!

Sevgi, barış ve insanlık adına köy inşa edip 104.000 sterline yaptığın satışı devletine 5000 sterlin olarak gösterirsen günü gelir bu kez evlerin değil adliyenin bacasını zorlarsın.

Ve zaman, önümüzdeki sis perdesini tamamen kaldırdığında FETÖ’nün Ergenekon davasına yerleştirdiği Koçbaşları’nın ve Noel Babacıların cezaevlerine yollanmak için sıraya sokulduğunu ibretle izleyeceğiz.

Bilindik bir sözle devam ediyorum.

“Bana dostunu söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim.”

Bir tarafta belgeleriyle ispatlandığı üzere kanunsuzlukları ifşa olan Noel Babacı Karabulut’un FETÖ bağlantılarını, düzenlediği ‘Dinlerarası Diyalog’ etkinliklerine çağırdığı Fener Rum Kilisesi görevlilerini, Emniyet’te verdiği ifadenin daha başındaki kıvraklıklarını yazdım.

Diğer tarafta bırakın Hrıstiyan Türk’ü Müslüman Türk’ü de Romalı sayan, “Ergenekoncular FETÖ’cülerle beraber yargılansın.” diyen, oğlunun İsrailli şirketlerle ortaklığı ifşa olan Dilipak var.

Öbür tarafta ise kendini Mehdi zanneden, 15 Temmuz’da tutuklanan ve okuldan atılan Harbiyeli öğrencilerin ailelerine umut saçarak binlerce dolar ücret talep eden, görme engelli vatandaşlarımız üzerinden bağış toplama maskesi altında milleti sömüren gizli tanıklığı, yalanları ve iftiralarıyla ünlü avukat müsvettesi var.

Başka bir tarafta ise karısına şiddet uygulayan ve elektro şok aletiyle işkence yapan, köylülere sahte bal verip arsalarını toplayan, kamuoyunun bir kısmının emekli zannettiği ama aslında askerlik gibi şerefli bir meslekten, çaldığı askeri malzemeler evinde ele geçirildiği için hırsızlıktan ve kendisi evliyken  gizli aşk yaşadığı sevgilisini gizlice video kaydedip daha sonra kadının kendisinden ayrılmasıyla “şantaj” yapması nedeniyle ki bu namussuzluğun askeri mahkemede dava konusu olmasıyla da “FETÖcüler bana böyle iftira attılar.” yalanını yayan, ordudan ihraç edilmiş olan bal porsuğu ihraç yarbay var. Bu isimleri şimdilik mahfuz tutuyorum. Ama şimdilik! Bu isimleri tüm icraatlarıyla yazacağım. Az biraz sabredin.

Tüm bu manzaranın arasında, yani türlü sahteciliğin yapıldığı Noel Baba Barış Konseyi’nde Türk Ortodoks Patrikhanesi Eski Basın Sözcüsü Sevgi Erenerol var. Türk-İslam sentezini benimseyen bir partiden milletvekili adayı olmuş bir kimse, “Biz Hristiyanız, o yüzden bizi Türk kabul etmiyorlar.” ya da “Biz Fener Kilisesi ile mücadele ettiğimiz için bizi hedef alıyorlar vb.” gibi boş söylemlerle kendisini masumlar arasına katamaz. Çünkü konu Türk Ortodoks Patrikhanesi değil, şahısların bizzat kendileridir.

Unutmadan buraya bir soru ekleyip bırakıyorum: Tek bir cemaati bile olmayan bir Patrikhane, Fener denilen fesat yuvası kilise ile nasıl ve hangi yöntemlerle, neye karşı mücadele ediyor? Gerçekten bunu biri açıklasa da öğrensek!

Soru çok açık, net ve art niyetsiz olarak burada duruyor.

Sakın ola “Mustafa Kemal böyle söylemiş, Papa Eftim bunları yapmış.” gibi söylemlerle soruyu çarpıtmaya kalkmasın kimse.

Tarih ve belgeler uydurma söz sarf eden herkesi çarpar.

NOT: Başka bir tarafa derin devletçilik oynayan bitcoinci üniversite hocasını, olmadık paraların peşinde durmaksızın koşan emekli emniyetçiyi ve diğer bit yavrularını da koymak isterdim ama yukarıda yazdıklarım kadar bile etmediler. Tabii söz verdiğim gibi onları da yazacağım. Onlar şimdilik sırasını beklesinler. Ayrım yok.

Ergenekon Kumpas tezgahında yabancı istihbarat servislerinin fark edilmeyen operasyonlarından birinin de, FETÖ’nün koçbaşlarını alıp Türk toplumuna yön verecek şekilde çeşitli yerlere yerleştirmek olduğunu yazmıştım.

Bu koçbaşları akıl ve ahlak bakımından çok zayıf ve her birinin hastalık derecesinde zaafları bulunduğu için sinsice tezgahlanmış bir oyunla Türk milletine kurulan Ergenekon kumpasında onlar da içeri alındılar.

Her casus ve sızıntı gibi onların da kendilerini tanıtacak parolaları vardı. Bilinçli olarak dramatize edilen tutuklamalarda kahraman edasıyla poz verirken emniyette ya da savcılıkta parolaları ağızlarından düşüverdi: “Askerler bana işkence yaptı.”, “Ben zaten darbeye karşıydım.”, “Eskiden solcuydum. Vb.”

Bu cümleler hem casusların hem de devşirilmeyi kabul edenlerin ortak parolasıydı sanki. Bu cümleleri kurduktan birkaç ay sonra sessiz sedasız tahliye edildiler.

KKTC’de 3 sabıkası bulunan Noel Baba’nın cini Muammer KARABULUT da sözde barış köyü projesi için “CHP darbecidir.” diye dilekçe verirken iktidara yanaştığı gibi içeri alınırken de FETÖ’ye sinyal çakmıştı.  

Emniyet ifadesinde, 1980’de solcularla birlikte gözaltına alındığını ve askeri sıkıyönetim zamanında Mamak cezaevinde kaldığını iddia etti. (17 gün!)

Noel Babacılarla ilgili yazıları takip edenler, diyalog konusunda FETÖ’ye atıf yaptığımızı hatırlayacaklardır. Bu, öyle basit bir atıf değildir ya da iki farklı diyalogçunun birbirine benzetilmesi değildir.

Noel Baba, özbeöz FETÖ imalatıdır!

Nasıl olduğunu kendi belgeleri ve sözleriyle anlatayım size.

KARABULUT, emniyet ifadesinde, Noel Baba Barış Konseyi Derneğini 1996 yılında Cengiz ÇANDAR, İsak ALEVA, Niyazi ÖKTEM, Ahmet MUMCU ile birlikte kurduğunu açıkça söyledi.

“Yetmez ama evet”in mimarı Cengiz ÇANDAR’ı zaten tanıyorsunuz. Tuncay GÜNEY’den bile önce “Türkiye ya büyüyecek ya küçülecek” diye yazan, 15 Temmuz’da FETÖ’yü aklamak için darbe girişiminin devlet içinden planladığını öne süren sözde yazardır. ABD ve CIA’yla olan ilişkilerini anlatmaya gerek bile yok.

Noel Babacı cinler sözüm ona Tanrıya ve paraya dayanan küresel güçlerle mücadele ediyorlardı, değil mi?

Yerseniz!

Ancak buradaki asıl isim Niyazi ÖKTEM’dir.

ÖKTEM, bilhassa FETÖ’nün dinlerarası diyalog projesi için kitaplar yazmış etkin bir FETÖ’cüdür.

“İnanç Sarmalında Batı Dünyası ve Karşılaştırmalı Gülen Hareketi” isimli kitabının tanıtım yazısında aynen şu ifadeler yer alıyor:

“Opus Dei gibi Gülen Cemaati de inanç boyutunun geliştirdiği bir baskı grubu, bir tür sivil toplum kuruluşudur. Güçlenmiş ve globalleşmiştir. Mensupları arasında genelde hizmet bilinci yaygındır. Ancak, belli bir dönemde menfaat güdüsüyle cemaate yaklaşanlar, sıkıştıkları zaman saf değiştirebilirler. Bu tür saf değiştirmelere sadece Gülen Cemaati’nde değil başka yerlerde de tanık olmaktayız.”

(Şimdi Opus Dei hakkında çok kısa bir hatırlatma yaparak geçeceğim. Bu karanlık örgütün vazgeçilmez tek ilkesi “kaostan düzen yarat”tır. Yani ÖKTEM’in dediği gibi hizmet, din, iman, yardım falan filan değildir.)

ÖKTEM’e göre Türkiye “açık toplum”, “şeffaf devlet”, “çoğulcu demokrasi”, “karşılıklı saygı ruhuyla”, barış içinde bir arada yaşamalıdır.

Açık toplum, şeffaf devlet, çoğulcu demokrasi… Burada sizinde burnumuza bir Soros kokusu geliyor mu?

ÖKTEM’in bir diğer kitabı “Çağımız Hristiyan – Müslüman Diyalog Önderleri” isimli kitabı da hayli bombadır. KARABULUT gibi cinlerin sözde barış çağrısına kaynak olan kitapta çağımızın diyalog önderleri olarak ele alınanlardan iki tanıdık isim: Fetullah GÜLEN ve Said-i Nursi!

ÖKTEM’in bir diğer kitabı da “Diyalog Yazıları”dır. Buradan bir şeyler yazmaya gerek yok. Sanki iyi bir halt etmiş gibi utanmadan CIA projesi bir kavrama dair yazılarını bir araya getirmiş ve yayınlamış.

Evet…

Şimdi KARABULUT’un adını tekrar Ergenekon’la, Muzaffer TEKİN’le, ulusalcılarla yan yana anmaya çalışın bakalım.

Mutlaka bir mide kasıntısı hissedersiniz.

KARABULUT gibiler Ergenekon’dan önce ve sonra iki görev gördüler:

1- Koçbaşları; ulusalcı, Kemalist, milliyetçi; sivil, asker; yazar, akademisyen… birçok kişiyi toplumun ruhunu okşayacak çeşitli uç söylemlerle öne çıkardılar. Onlarla fotoğraf çektirdiler. Onlarla yayınlara çıktılar ve onların yanındayken bağırıp çağırarak hizmet ettikleri veya yanaşmak istedikleri cephelerden görünecek işaret fişekleri attılar.

Sonuç ne mi oldu? Muzaffer TEKİN 2014 yılına kadar hastalığı yüzünden acılar içinde hücrede yastığını ısırırken KARABULUT kısa bir süre yattıktan sonra tahliye oldu!

2- CIA ve MOSSAD gibi istihbarat servislerinin sadık hizmetkarı FETÖ bu koçbaşlarını alıp Ergenekon’dan sonra bir nevi kanaat önderi yapmaya çalıştı. Bu şahısların birçoğu -örneğin bal porsuğu– Ergenekon mağduru gibi davranarak, Ergenekon’da korkusuzca savaşanların karakterini kopyalayarak insanların duygularına oynadılar.

Ancak uydurulmuş maske olsa dahi KARABULUT’a mağdur maskesi uymuyorsa diğer koçbaşlarına da öyle uymuyor. Yani görmek isteyene maskenin ardındaki gerçek nal gibi sırıtıyor.

Bu yazıları okumadan önce birileri kulağınıza dinci Abdurrahman DİLİPAK, Cengiz ÇANDAR, Niyazi ÖKTEM gibileri ve Türk Ortodoks Patrikanesi Basın Sözcüsü Sevgi ERENEROL’un, diyalog çatısı altında KARABULUT’un sözde vakfında kurucu ve yöneticiler arasında birlikte yer alıdığını fısıldasa inanmazdınız, değil mi? 

İşte tam bu noktada sinsice kurumsallaşmış kötülüğe geliyoruz!

Aklımızı zorlayan bu bilgiler okuyanlara fazla gelebilir; okuyanları üzebilir. Aslında içinde bulunduğumuz durumu çok iyi özetleyen ve gözünüzü açacak, sizi rahatlatacak bir film repliğiyle devam etmek istiyorum.

Johnny Depp’in başrolünde oynadığı “Sleepy Hollow” filminde şöyle bir replik vardır: “Zor dünyanın zor dersi… Sen de öğrensen iyi edersin. Kötülük pek çok maske giyebilir. Hiçbiri iyilik maskesi kadar tehlikeli değildir.”

Şimdi tekrar konumuza dönelim ve devam edelim.

Kemalizm ancak cesur ve temiz bir yürekte, açık ve işleyen bir akılda yaşar.

Yüreği ancak para, mal mülk, ün, makam sesiyle çarpan, aklında yalnızca zenginlik  hırsı yaşayan, güce tapan kimselerin en sinsi taktiği, maske giyerek kalabalıkların arasına karışmaktır.

Böylece malvarlıklarını koruyacaklardır.

Bilirsiniz ki Mustafa Kemal’e açıktan veya gizli düşman olan herkesin bir kuyruk acısı vardır.

Kimisi padişahlara kul olmak varken vatandaş olmaya tepkilidir. Kimisinde ise eskisi gibi rahat din tüccarlığı yapamayacak olmanın acısı vardır.

Bilirsiniz, mesela Fener Rum Kilisesinin “Burada bir Türk asılıncaya kadar…” dedikleri ve açılmayacağı iddia edilen kin kapısı vardır.

Türk Ortodoks Patrikhanesi Basın Sözcüsü Sevgi ERENEROL, mübadele konusunu kendisine kin kapısı mı yapmıştır vebu söylemler üstünden Mustafa Kemal’e sinsice saldırmak veya saldırı alanı açmak için mi “Mustafa Kemal’in mübadele kararının yanlış olduğunu ve Türklerin Yunanistan’a gönderildiğini” iddia ediyor?

Oysaki Yunanistan’a gönderilenler Bizans’tan kalan Rumlardır ve karşılığında Türkler oradan alınarak vatanımıza getirilmiştir.

Papa Eftim ve ailesi için, Büyük Millet Meclisi tarafından çıkartılan özel bir yasa ile Türk topraklarında kalmaları sağlanmıştır. Kısacası mübadeleyi dinsel bir durum gibi propaganda malzemesi ederek sinsi bir kin mi besleniyor veya gizlenmek istenen başka bir şey yoksa bu ne anlama geliyor?

Akıl süzgecinizden bir geçirin bakalım ve şu soruyu sorun; Yunanistan sadece Hristiyan diye Türkiye’den gönderilen Türkleri mi yoksa Ayasofya’da ibadet yapamayacak olan Bizans’ın Rumlarını mı kendi ülkesine aldı?

Bu topraklarda Türk’ü uyandıran, kulluktan çıkarıp vatandaş yapan, emperyalizme en büyük darbeyi Türk adında devlet kurarak vuran, Türk’ü hayata döndüren adamdır Mustafa Kemal!

Türklük şuurunu layığıyla yaşayan ve “Ya istiklal ya ölüm!” emrini tereddütsüz yerine getiren her Türk, o gün de bugün de Ebedi Başkomutan “Git!” diye emir verse cehenneme gider!

Ama gel gelelim Mustafa Kemal, Türk’ü cehennemden çıkaran adamdır!

Ona “Türk’ü gönderdi, Türk olmayanları aldı.” kabilinden türlü iftira atanları biz siyasal İslamcı iltisaklı bilirdik.

Meğer dincinin her türlüsü, Türk’ün Mustafa Kemal’ine sinsice düşmanmış.

Gerçeklerin önünde sonunda ortaya çıkmak gibi bir huyu vardır.

Gün gelir mübadeleden yırtanlar, yarın nereyi vatan biliyorlarsa oraya kaçarlar.

Son söz:

Bulunduğun yeri cennet edemiyorsan kaçtığın her yer cehennemdir!

NOT: Vereceğim adresteki üyeler listesini bir inceleyin bakalım: https://www.stcpc.org/uyeler-asya/

NOT: Bir sonraki yazımızda şaşıracağınız fotoğraf ve belgeler geliyor.

Yeni Devlet rejiminin en uzun süre görev yapan diktatörü Antonio Salazar oldu. Salazar bir faşistti ama ona “light faşist” yani “ılımlı faşist” diyorlardı! 1932’de başa geçen Salazar’ın diktatörlüğü 1968’de evinde düşüp beyin kanaması geçirince sona erdi.

Salazar’ın “ılımlı faşizm”i meşhur üç f’ye dayanıyordu: Futbol, fado, Fatima.

Modern zamanların en çok rağbet edilen sporu futboldu. Portekiz halk müziği olan “fado” eğlenceyi temsil ediyordu. Katoliklerin hac yeri ise Fatima’ydı. “Ilımlı faşist” Salazar, ülkesini böylece üç f’yle uyuşturdu.

Beşinci kol faaliyetleri de genellikle bu noktalara dayanır. Tarihsel yönü olsa da bu kavramı kullanan ilk kişi İspanya’nın faşist diktatörü General Franco’ydu. Franco, Salazar’dan geri kalmayıp futbola hayli önem verdi.

Beşinci kol faaliyeti, bir milletin akla gelebilecek her şeyini her alandan hedef alır. Spordan sanata, siyasetten bilime her alanda örtülü faaliyet yürütülür. Gençler uyuşturucuya sürüklenir, katiller kol gezer, sözde aydınlar gerçek aydınların yerini alır, ayrıcalıklı kitlelerin doğması sağlanır, eğitime darbe vurulur. Ana amaç, hedef ülkede kaos çıkarmaktır. Bu kaosun sonunda ya yeni bir yönetim kurulur ya da mevcut yönetimin iktidarı sağlamlaşır.

Bizim ülkemizde beşinci kol faaliyetlerinin en âlâsı vardır. Bu inkar edilemez bir gerçektir. Her alanda örtülü faaliyetlerle karşı karşıyayız. Türkiye’yi değiştirmek, yeni bir Türkiye kurmak için sinsice faaliyet gösteren birçok güç vardır. Bunlar daha da güçlenmek ihtiyacında olduklarından her yana sızarlar, her şeye hükmetmek isterler.

Milyonlarca insanın yakından takip ettiği, gençlerin hayallerini süsleyen futbol da hükmedilmek istenen alanlardan biridir.

Neden?

1-Çünkü özellikle büyük kulüplerin “sivil toplum” özelliği vardır. Fenerbahçe Spor Kulübü’nün 3 Temmuz sonrası gösterdiği direnç sayesinde bu güçlerin, kulüplerin sivil toplum özelliğini fark ettiği açıktır. Ergenekon ve Balyoz kumpaslarına karşı çıksa da ciddi bir reaksiyon göstermeyen toplumun sadece bir kesimini oluşturan kitlenin sivil toplum olarak etkisini göstermesi ve bunun yarattığı siyasal panik, Türkiye’nin 2013 sonrasında çehresinin değişmesinde en önemli etkenlerden biridir.

Ayrıca yıllarca Süper Lig’te mücadele eden çeşitli şehir kulüplerinin bir anda iflas edip küme düştükten sonra da kapanması, ardından yeni bir adla kurulup bir süre sonra tekrar şehrin adını alması üstünde durulmalıdır. Bu, basit bir taktik midir? Yoksa yeni sivil toplum örgütleri mi yaratıldı?

2-Çünkü futbol branşı spor olduğu kadar milyarlarca dolarlık bir sektördür. Kayıt altındaki paranın boyutu bile ciddi bir noktaya ulaşmışken bahis organizasyonlarından elde edilen gelirlerin de bundan geri kalır yanı olmadığını bilmek gerekir.

3-Partizanlığın kardeşi holiganlıktır. Nasıl ki partizanlar için her şey parti ve siyasetçilerse holiganlar için de desteklenen kulüp uğruna dünya yakılabilir. Bu da milleti bilhassa etnik yönleriyle ayırmak isteyenlerin ekmeğine yağ sürer. Holiganlar ve partizanlar el ele verdiğinde İstanbul “Bizans”, Trabzon “Rum” veya “Laz”, Diyarbakır “terörist”, İzmir “gavur” olur.

Türkiye’de her şehirde birçok futbol kulübü vardır. Bunların birbirleriyle oynadıkları derbiler sizce dostluk içinde geçiyor mudur? Cevap: Tabii ki hayır. Öyleyse bu tehlikenin farkında mıyız? Cevap: Yine hayır.

Daha önemli bir soru sorayım. FETÖ’nün futbolda olduğu gibi kabak gibi ortada olduğu başka bir alan var mıdır? Cevabım yine “hayır”dır.

Şimdi kısa bir değerlendirme yapalım.

TFF Başkanı Mehmet Büyükekşi’nin telefonunda ByLock olduğu tespit edilmişti. Tabii Büyükekşi, suçu sekreterine atmıştı. Büyükekşi’nin kardeşi Aykut Büyükekşi de FETÖ’den üç yıl yargılanıp 2023’te beraat etmişti.

Böyle bir adamın Riyad’ta Atatürk’süz cumhuriyet kalkışmasının aktörlerinden olması elbette şaşırtıcı değildir.

Şimdi FETÖ ilişkisi son derece net olan biri neden TFF’ye başkan yapılır? Bunun iktidarın izni olmadan gerçekleşmesi mümkün müdür?

Cevabım yine “hayır.” Mümkün değildir, aksine iktidar tarafından başkan yapılmıştır.

Pekiyi…

Fenerbahçe, Galatasaray, Beşiktaş, Trabzon, Ankaragücü ve daha niceleri… Hepsi hem birbirini suçlayıp hem de TFF’den şikayet ediyor mu?

Şikayet ediyor.

Futbol dünyasındaki kaos giderek derinleşiyor mu?

Derinleşiyor.

Mehmet Büyükekşi koltukta oturmaya devam ediyor mu?

Devam ediyor.

Öyleyse ya iktidarın izni olmadan bu ülkede TFF gibi bir yerin başına FETÖ iltisaklı bir başkan getiriliyor ya da iktidar doğrudan bu kimselerle iş yapmaya devam ediyor.

Ki bunun cevabını Fenerbahçe’nin eski başkanı Aziz Yıldırım yakın bir zamanda vermişti.

Şimdi yazımızın sonuna gelelim.

Bu memlekette yıllardan beri birçok skandal ortaya çıkmış, birçok kaza meydana gelmiş, birçok doğal afet yaşanmıştır. Ne var ki bunlarla ilgili olarak “ılımlı İslamcı” AKP’nin yegane tavrı “kelle vermemek” olmuştur. Büyükekşi’yi de gözler üstündeyken görevden almaları için ancak toplumun çok fazla ve sürekli olarak bu konuda talepte bulunması gerekiyor.

İşte burada paradoksumuz başlıyor.

3 f… Futbol, fado, Fatima!

Bizdeki versiyonu biraz da “vatan, millet, Sakarya”dır.

Bunun en dayanılmaz ve vazgeçilmez sosu da dindir. Hatta denilebilir ki bizde fazladan bir “f” daha vardır!

Futbolda bir gündemin unutulması için bir kaosun başka bir kaosla beslenmesi gerekiyor. Bu durum diğer alanlardaki memleket meselelerini de etkiliyor. Mesela herkes Fenerbahçe-Trabzon maçındaki olayların kışkırtıcıları üzerine konuşuyor. Bana göre esas kışkırtıcı CHP Genel Başkanı Özgür Özel’dir çünkü yakın zamanda Erdoğan’ın yakınlarının İsrail bağlantılarnı gündeme getirmiştir.

Daha doğrusu gündeme getirmeye teşebbüs etmiştir.

Ardından yeniden futbol, müzik, eğlence, din, vatan, millet, Sakarya ve güzel bir dansla kapanış!

Bu ılımlılar her yerde, her zamanda aynı oluyorlar galiba.

NOT: Ne demiş Napolyon:

“Düşmanım hata yaparken araya girmem.”

FETÖ yine bir yerlerde yuvalanmış, son şanslarını deniyor. Türk devletinin jeopolitiğine etki etmeye çalışan şantajcı karanlık çetelerin bu hadsizliği her zaman felakete uğramalarıyla son bulmuştur. Hatırlatalım.

İşkence gitti, “teknik sorgulama” geldi.

Özel hayatın gizliliğine uygun (!) “dirty action” icat edildi.

80’den fazla ülkeye şunu veya bunu tehdit olarak gösterip öcüler yaratıldı.

ABD’nin düşmanı herkesin düşmanı olmalıydı. Küreselleşmenin göstergelerinden biri buydu. Hollywood üretimi filmler Evanjelizm’i çaktırmadan zihinlere yerleştirdi. Kıyamet senaryoları yazıldı, bu senaryolar üzerine filmler çekildi. İnsanların zihni “Kardeş kardeş yaşayan milletleri kurtaran Amerikan süper kahramanlar”ın yarattığı imajlarla doldu.

ABD’nin düşmanı herkesin düşmanı olunca da ülkesinin iyiliğini düşünen kim varsa yok edildi!

Karanlık mangaların karargâhı olan CIA’nın karıştığı tüm darbe ve suikastler ABD’nin imajını lekeleyince kimi insanlar çıkıp Kongre’ye bu kirli harekatları taşıdılar. Böylece strateji değiştirildi ve CIA başta olmak üzere tüm istihbarat servislerinin her türlü devlet teşkilatı ve devlet dışı teşkilatlara sızdırılması kararı alındı.

Böylece karanlık mangaların önemi arttı. Artık suikastlerin yerini yine modern dünyaya uygun olan “kaza”lar aldı.

1981 yılında Ekvator’da yapılan seçimlerde oyların %69’unu alan Roldos Augilera, Guachanama yakınlarında gerçekleşen uçak kazasında hayatını kaybetti. Onun seçildiği dönemde çoğu Latin Amerika ülkesinde askeri diktatörlük hakimdi ve Aguilera demokratik temellere dayanan çalışmalarını bu ülkelere de önerdiğinden ABD’li Neoconlar tarafından tehdit olarak görülüyordu.

Aguilera’nın otopsisi yapılamadı çünkü buna izin verilmedi. Uçağın kara kutusu bulunamadı.

31 Temmuz 1981’de bir uçak kazası da Panama’da gerçekleşti. ABD’den Panama’nın gasp edilen haklarını geri almak için uğraşan Omar Torrijos hayatını kaybetti. Torrijos sayesinde ülkedeki ABD üsleri de kapatılmıştı.

Aguilera solcuydu, Torrijos milliyetçiydi.

Uçak kazaları yılı olan 1981’de Peru’da da bir uçak düştü. Düşen uçağın içinde Standart Oil’in can düşmanı General Rafael Rubio vardı.

Petrol dünyasında ABD egemenliğini bitirmek üzere olan Enrico Mattei ise hepsinden önce öldü. O da uçak kazasında öldüğünde yıl 1962’ydi.[1]

Bizim ülkemizin de kendine has bir karanlık mangası vardır!

Prof. Dr. Cavit Orhan Tütengil “Atatürk’ü Anlamak ve Tamamlamak” kitabını yazdığında yıl 1975’ti. Bundan 4 yıl sonra sabah saatlerinde bir otobüs durağında beklerken katledilecekti. Kemalistleri yargılamak için “komünist” yaftası vurmak zorunda olanlar öldürdüklerine de “komünist” yaftası vuruyorlardı.

“Öcü”, iş başındaydı ama “gerçek öcü” kimdi?

1990’lar Türkiye için gerçek anlamda karanlık yıllardır. Karanlığın yarattığı kafa karışıklığından yararlanan Mehmet Eymür gibiler de daima kafa karıştırdılar. Sürekli yalan söylediler çünkü gerçeği gizlemekten başka çareleri olmayacak kadar acizdiler.

Oysa gerçeği gizlemeye çalışmaktan daha büyük suç itirafı yoktur.

Türkiye’deki karanlık manganın adı “kontrgerilla” idi.

Her ülkenin gayrinizami harp için hazırlıklı, donanımlı, eğitimli olması gerekir. Bu çok başka bir şeydir. Bir de bu tarz örgütleri karanlık emeller için kullanmak vardır ki ihanetin daniskasıdır.

Bir zamanlar Kemalist subayların önünü kesmek için Amerikancı subaylar tarafından kullanılan örgüt, Talat Turhan gibi korkunç işkencelerden geçen insanların savaşıyla ifşa olunca 90’larda farklı bir işe giriştiler.

Özal, Abas ve Eymür Amerikan Dans Üçlüsü’nün karanlık mangası kuruldu. Kontrgerilla kadrolarını yenilediler ve MİT çatısı altına aldılar. Çatıyı kuran Mehmet Eymür’dü. Adına da “Kontrterör Dairesi” dediler.

Sonraları Şenkal Atasagun döneminde burası kapatıldı.

Kavramlara bakalım: Türkiye’nin zaten “terörle mücadele” birimleri vardır. “Karşı terör” de nedir?

Kontrgerilla’nın adıyla oynanmasıdır!

Ve bu karanlık yapıyı Amerikalı Vietnam gazileriyle birlikte eğiten Eymür gibiler 2000’li yıllarda bu millete bir dünya yalan söylediler. Katlettikleri Kemalistler idi ama katil olarak yine onları gösterdiler.

Küçücük dünyalarında Mustafa Kemal’i hedef yapmaya kalktılar.

1989’da gidelim. Bu tarihte Abdülkadir Aksu İçişleri Bakanı oldu.

1990’da Bahriye Üçok’u katlettiler. Üçok, ince bir kitabın arasına konulan bombayla katledilmişti. Profesyonelin de profesyonelinin işi olduğu bellidir. Bahriye Üçok, Türkiye’nin ilk kadın ilahiyatçısıydı. Bugünlerde ekranlara çıkıp kamusal alana giremedim, diye konuşan pek çok kişi için “Başörtüsüne karşı biri”ydi. 90’ların karanlığından söz edermiş gibi yapanlar ondan hiç bahsetmediler.

Ama Amerikan vatandaşı Merve Kavakçı bundan yıllar sonra başörtüsü nedeniyle mağdur olacaktı. Yersen.

Aynı yıl Turan Dursun da öldürüldü. Dursun, eski müftüydü ve ateistti. Dini eleştirdiği için bol bol eleştiri alıyordu.

1991’de Aksu’nun görevi sona erdi. Tabii ki başarılarının karşılığında çok kutlu makamlara atandı.

Uğur Mumcu karanlığın içinde yazan aydınlık bir kalemdi. Yolsuzlukları da yazdı devlet içinde çeteleşenleri de yazdı. 1993 yılında arabasına konulan bombanın patlamasıyla hayatını kaybetti. Karanlık mangaları, Türk polisinden önce yetişip, delilleri süpürüp gitti.

1999’da Ahmet Taner Kışlalı’nın katledildi. Ölümünden hemen önce o zamanın Akit gazetesinde fotoğrafı yayımlanmış ve fotoğrafının üzerine çarpı işareti konmuştu.

Bugün ülkemizde sadece ne konuşuluyor? Müthiş demokrasi ortamının verdiği özgürlükle konuşulan tek şey şudur: İslamcılar daima mağdur olmuş, Kemalistler zalimlik yapmıştır.

Bu söylemlerle iktidara gelen AKP, 18 Kasım 2002’de Abdülkadir Aksu’yu ikinci kez İçişleri Bakanı yaptı.

18 Aralık 2002’de Necip Hablemitoğlu’nu da kaybettik.

Failimeçhullerin simge ismi, FETÖ kadrolarının önünü açan çalışmaların baş sorumlularından, Wikileaks’in gözdesi Aksu’yu İçişleri Bakanı yapıp ileri demokrasi için gerekli çalışmaları başlattılar.

Ve Ergenekon, Balyoz gibi kumpas davaları başladı.

Memleketin tüm karanlıkları, Eymür’ün Princess Otel’den Beşiktaş Adliyesi’ne kadar FETÖ’yle beraber kurduğu taşeron hattının marifetleriyle Türk ordusuna yıkılmaya çalışıldı. Sahtekârların dünyasında camiler mi bombalanmadı? Darbeler mi yapılmadı? Bilmem kaç bin yıllık karanlık örgütler mi icat edilmedi?

ABD’li bir diplomatın cebinde getirdiği 400 milyon dolar, Alice’i Harikalar Diyarı’na sokunca tavşanın peşinden giden herkes Türk devletini yıkma hayalini kurdu.

Bedelini de ödedi.

Asla es geçtiğim zannedilmesin.

24 Ocak 1993’te Uğur Mumcu’nun arabası patladıktan sadece bir ay sonra tıpkı Aguilar, Torrijos, Rubios gibi Eşref Bitlis’in de uçağı düştü. Kutuplardan uçup gelen uçağın motorları Ankara semalarında buzlanınca kutuplardan uçurup gelen pilotlarla birlikte Eşref Paşa da şehit oldu.

Uçağın kara kutusu bulunamadı!

Düşünebiliyor musunuz?

Toplumun saygısını kazanmış ve Amerikan çıkarlarını sekteye uğratan iki isim bir ay arayla hayatını kaybediyor. Daha birçok insan hayatını kaybederken aynı sıralarda onların tam tersi cenahtan bir hareket yükseliyor. Bu hareketin hoyratlığı, sözüm ona gözü karalığı, hedefinin fotoğrafının üstüne çarpı atan şeytanca hareketleri toplumun sinmesi için yapılıyor. Diğer yandan her nasılsa bu hareket “mağdur” oluveriyor.

2000’li yıllarda bu hareketi arkasına alıp iktidara gelen AKP, “dindar ve kindar nesil” istemiyor mu?

İstiyor.

Israrla arkasında durduğu FETÖ iltisaklı Diyanet İşleri Başkanı laik düzene kılıç çekip Mustafa Kemal’e açıkça kin beslemiyor mu?

Besliyor.

Canlı bomba misali harp okullarımıza giren sözde subay adayları, Kemalist gençlerin ordudan atılması için imha edilmiyor mu?

Ediliyor.

Birçok rüşvet, yolsuzluk, liyakatsizlik her gün ortaya saçılmıyor mu?

Saçılıyor.

Fakat her olayda birileri “mağdur” olmaya devam ediyor. Çıkıp önüne gelene vatan haini, din düşmanı yaftası vuruyor.

Nerede bir zamanlar evinin balkonlarında tencereyle, tavayla protesto yapan ve ışıkları yakıp kapatarak karanlık mangalara kafa tutan toplum?

Kuşkusuz bugünkü “sinmişlik”, bir millete yapılan en büyük kötülük ve yaşatılan en büyük mağduriyettir.

Karanlık mangaların peşinde olduğu gerçek kara kutu, insanların yüreğindeki cesarettir.

[1] https://bilgedunyali.com/esref-bitlisin-sehadeti-kaza-mi-suikast-mi/genel/emperyalizm/

Bombalı eylemleri engelleyecek olanlar ise sanık yapıldı.

Yanlış anlaşılmasın, Osman Yıldırım filan geldi aklınıza ama Ergenekon’dan değil; Bomba Davası’ndan söz ediyorum.

Her yerde sanıklarımızın nasıl vatan haini oldukları anlatıldı. Çok tehlikeliydiler. ABD’li patronlar “milliyetçi” diyordu sanıklar için ama mahkemelerde yargılanmaları için “azılı Komünist” olmaları gerekiyordu.

Sanıklar azılı Komünist olduklarına göre ne olursa olsun memleket anarşiye, teröre teslim edilemezdi. Ordunun içinde yer almaları ise asla kabul edilemezdi. TSK bunlardan derhal temizlenmeliydi.

Amerikan usulü demokrasi, sanıkların azılı komünist olmalarına bile müsamaha gösterecek kadar merhametliydi. Bunun için Zihni Paşa Köşkü hazırlandı. Daha ne olsundu?

TSK’de kurmay yarbay rütbesine kadar ulaşmış olan Talat Turhan en tehlikelilerdendi. En iyi o ağırlandı. Köşk’ün misafirlerinden Psikiyatrist Memduh Eren ise bir anayasa profesörü, bir hukuk profesörüyle köprüleri havaya uçuracaktı.

Tüm misafirlerin ayaklarına ve ellerine ultra demokratik zincirler takıldı ki Köşk’ü temizlemeye gelen hademelerle birlikte 87 ülkede ihtilal yapmasınlar.

Buna rağmen Memduh Eren’e entelektüel kişiliğine uygun olarak çok nazik davranıldı.

Ona birkaç şefkat tokadı atmışlardı ama adı üstünde, “şefkat tokadı”ydı bunlar. Köşk’te kaldığı ilk günler bol bol ıhlamur içirdiler. Bir gün, içtiği son ıhlamurun ardından demokrasinin bir gereği olarak önce eşi getirildi. Önce onun ırzına geçildi. Ertesi gün içtiği son ıhlamurdan sonra annesi geldi Köşk’e ve onun da ırzına geçildi ama bir sorun vardı.

Eren’in annesi yıllar önce ölmüştü.

Psikiyatrist olduğundan olsa gerek ıhlamurun içine LHD türünden meskalin katıldığını anladı. Gördüğü her şey halüsinasyondu.

Demokrasinin şövalyelerini yetiştiren CIA böyle şeylere “teknik sorgulama” diyordu. Modern bir zamanda yaşadığımız için işkencenin de adı, yöntemi, tekniği vs. değişmeliydi. Şövalyelerin Türkiye’deki çalışma arkadaşları her konuda olduğu gibi bu konuda da hayli çağdaş düşünceye sahipti. Teknik sorgulamayı Türkiye’ye getirip suçlu ilan ettikleri herkesin içinden geçtiler.

Yaptıkları işkencelerden dolayı aldıkları prime kendi aralarında “gıcırtı” dediler!

12 Mart’ın en önemli olayı olan Bomba Davası, sözde davayı açanların büyük bir hata yaptıklarını anlamasıyla “af süreci”ne girdi. Turhan bu davada herkesi çantada keklik zannedenlerin korkulu rüyası oldu. En korkunç işkenceleri de o gördü.

Dava açanlara dedi ki: Beni ya idam edeceksiniz ya da beraat ettireceksiniz.

Öyle ya, Türk milletinin asırlardan beri maruz kaldığı “oldubitti”lerden biri yapılacak, masum insanlar affedilerek dolaylı yoldan suçlu ilan edileceklerdi. Hiçbir sahte belge, bombalama olaylarıyla kurulmak istenen kurgusal bağlar, iftiralar tutmamıştı.

Baktılar ki hukuku perişan etmelerine rağmen galip gelemiyorlar, af kanunu çıkarıp affı reddetmeyi de yasaklayarak dolaylı yoldan suçlu ilan ettiler.

Davanın apar topar bitirilmesinin sebebi ise yalnız o günün konjonktürü değildi.

Talat Turhan, 80’den fazla ülkede karanlık işler çeviren emperyalist ABD’nin kirli sistemini mükemmel bir şekilde ifşa ediyor, adeta savunma yapmayarak mahkemeyi de cepheye dönüştürüp küresel çeteyle savaşıyordu.

Turhan sayesinde “kontrgerilla” ifadesi literatüre girdi. Bu ifade yanlış anlaşılmasın, kelimenin mucidi o değildir. O sadece bunu icat edenlerin sistemini ifşa ediyordu. Yine onun sayesinde “teknik sorgulama” adı altında işkence yapanların yaptıkları işkencelerden dolayı aldıkları ikramiyeye “gıcırtı” dediklerine kadar biliyoruz.

Gerçeğin belirtisi olduğu için her şeye olduğu gibi ABD’nin sistemine yalın bir şekilde bakmak gerekir.

Amerika’yı kontrol eden, onu beyni ve vicdanı olmayan bir deve dönüştürerek ülkeleri sömürmek üzere tirana çeviren küresel çetenin sistemi aslında sanıldığı kadar karmaşık değildir.

Eğitim her şey olduğuna göre Amerikan tedrisatından geçen her meslekten pek çok kişi bu sisteme hizmet edecekti. Buradan Amerika’da eğitim alanları suçladığım anlamını çıkarmayın. Resmi veya resmi olmayan adlarla 80’den fazla ülkenin askerini, polisini, akademisyenini, yazarını, kabadayısını bir araya getirip karanlık okullarda yetiştiren sistemden söz ediyorum.

Bir adamın nasıl bıçaklanacağını, başka bir adamın nasıl boğulacağını, kitlelerin nasıl birbirine kırdırılacağını öğrenen güvenlik mensuplarına bunu ülkeleri için yaptıklarını aşılayan ABD, onları kaos yaratmada etkin birer milis gibi kullanmıştır.

Karanlık arttıkça hainler kahraman, kahramanlar hain olmuştur.

Ergenekon, Balyoz ve bu kumpasların ilk denemeleri olan Bomba Davası gibi davalarla David Galula’nın “temizlik harekâtı” dediği işi yapmak istediler. Bir ülkenin işgalini önlemeye çalışanları, işgal durumunda ülkeyi örgütleyecek olanları, ülkeyi aydınlığa taşıyacak olanları ya öldürdüler ya da Talat Turhan gibi korkunç işkencelerden geçirdiler.

Kemalist aydınları “komünist” diyerek öldürdüler. Kemalist subayları “komünist” diyerek attılar. Öldürülenlerin arkadaşları katil olarak gösterilirken ihraç edilenleri başkalarını ihraç eden dinsizler olarak yaftaladılar.

Mağdur olanla mağdur edenin yerini değiştiren küresel çete zihinlerde gıcırtılar yarattı.

90’lara geldiğimizde yine aynı cinayetleri görüyoruz. Bu cinayetlerin ardında “teknik sorgulama” adı altında ABD’nin piyonluğunu yapanlar vardı.

O piyonlar 2000’lerde FETÖ’nün taşeronluğunu yaptılar. FETÖ ise ABD’nin sarıklı Gladio’suydu. Ceplerdeki gıcırtılar artınca zihinlerdeki gıcırtıları artırmaya giriştiler. Türkiye için savaşan kim varsa Gladiocu ilan edildi. Mehmet Eymür gibilerin başını çektiği piyonlar Ergenekon ve Balyoz kumpaslarının senaryolarını yazdılar.

İlham tabii ki ABD’den gelen gıcırtılardı!

Bu kez “temizlik harekâtı”nı başarıyla ulaştırdığını zannedenler yine korkunç işkenceler yapıyorlardı.

Bomba Davası nasıl bombalama eylemleri veya girişimleriyle başladıysa Şemdinli Olayları ile Ergenekon kumpası başlıyor; sözde aydınlar cepleri gıcırdaya gıcırdaya, teröriste dokunana “katil”, TSK’ye “örgüt” diye yazma cüretini gösteriyorlardı. Hapishane koğuşlarından Atatürk fotoğraflarını, Türk bayraklarını indirip teröristleri erdemli birer filozof gibi dinliyorlardı!

Çok cesurdular çünkü küresel çete sayesinde zafer kazandıklarını sanıyorlardı.

2013’ten sonra bir kez daha yanıldıklarını anladılar. Bu kez af da devreye giremezdi. Düne kadar Silivri’de yatanlara “darbeci” diyenler o tarihten sonra Silivri’ye selamları havada uçuşturdular.

Ama yemezler!

Hainler konuştuğunda büyük bir aşkla gözlerinin içine bakıp pür dikkat dinlemenin aşağılık duygusunu hayatlarının sonuna kadar yaşayacak olanlar, sözde darbelerin sahte belgelerini reddeden subayları mahkûm edip bombalı eylemlerini ballandıra ballandıra anlatan Osman Yıldırımları serbest bırakanlardı. Nasıl da geçmişteki kumpasçılara benziyorlardı!

Hafızası daima dipdiri olan Mustafa Kemal’in askerleri Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında öyle savunmalar yapıyorlardı ki her biri Oval Ofis’te Sam Amca’ya ve Princess Otel’deki ofisinde Eymür’ün başına düşüyordu.

Pensilvanya ise panikteydi ve cinnet geçirmek üzereydi!

Dün psikiyatristlere işkence eden zihniyet bugün renk değiştirmiş olsa da sonunda dayanamadı ve 15 Temmuz’da intihar etti. Türkiye’nin geleceğini karanlığa boğmak için neredeyse asırlık emekle yaratılan bir ihanet hareketi, tek gecede ölümcül darbeyi yedi.

Kendi düşen ağlamaz. İhanete düşense bol bol ağlar!

15 Temmuz’daki kalkışmayı yürüten ekip kendine güya “Yurtta Sulh Cihanda Sulh Konseyi” diyordu.

Bakın, çok önemli bir noktadır burası.

Zihinleri ve kalpleri kapkara olanların yaptıkları her iş de kendileri gibi olacaktır. Bomba Davası’ndan önce ve sonra kendi koltuğunun derdine düşen generallerin hiçbiri Kemalist değildi. Ancak kendilerini böyle gösteriyorlardı. Buna karşın yaptıkları veya müsaade ettikleri eylemler Kemalizm’e karşıydı.

Karşı devrimciydiler yani.

Türkiye’yi her alanda küresel çetenin sistemine eklemlemek üzere ABD tarafından yetiştirilmiş herkes; Mustafa Kemal’in yaptıklarını yok etmeye kalkacak kadar akılsız, Kemalist görünmeye çalışacak kadar ahlâksız, küresel karanlığın arkasına sığınacak kadar yüreksizdir.

Günümüze gelelim.

Tuzla Piyade Okulu’nda yakasına Atatürk rozeti takmayan sızıntılarla Mustafa Kemal’in yetişmekte olan teğmenleri arasında arbede yaşanmıştı. Olay mahkemelere, disiplin kurullarına taşınmıştı. Geldiğimiz son noktada bulunan çözüm her iki tarafın da ihraç edilmesinde bulundu.

Oysa “çözüm” adı altında tasarlanan şey çoktan kurgulanmıştı!

Biz Türk gençleri için subaylık bambaşka bir hayat, bambaşka bir meslektir. Bir aşk, bir tutkudur. Bu tutku üniformalı üniformasız her Türk gencinde en ateşli bir şekilde yaşanır. Oysa yakasına Atatürk rozeti takmayanlar birer canlı bombaydı. Sözde davaları adına Okul’a gönderilip infilak ettirildiler. Onlar kendileri için kutsal olan bir şeyi yaparlarken Mustafa Kemal’in teğmenlerine de zarar vermiş oldular.

Bu bir mesajdır. Başka türlü bir bomba davasıdır.

Bu seferki canlı bombalarla şunu sağlamaya çalıştılar: Harp okullarından Atatürk’ü silmeye çalışırken hocaları, öğrencileri, velileri baskı altına almak.

Bu olayı asla ve asla “bir sağdan, bir soldan” zihniyetiyle özdeşleştirmeyiniz. Türk gençlerinin birbirine kırdırılmasıyla canlı bombaların zihinsel anlamdaki intihar eylemleri aynı şey olamaz.

Dikkatinizi çekerim.

Suudi Arabistan’da Atatürk’süz cumhuriyet kutlamaya kalkanlar bugün de Atatürk’süz harp okulları yaratmaya çalışıyorlar.

Ve şimdiden Atatürk’süz yeminler tasarlıyorlar!

Türk milletinin zihnindeki gıcırtı mutlaka ama mutlaka bitecektir. Bu, kaçınılmazdır. Yalnız şunu biliyorum ki ulusal uyanışın ilk zamanlarında; bu ülkede kanına girilen, geleceği çalınan, ekmeği elinden alınan ama her şeye rağmen umudunu, mücadele azmini yitirmeyen herkesin hatırası için bir pişmanlık ve utanma duygusu yaşanacaktır.

Ve son olarak…

Bu topraklara çok hain gömülmüştür. İhanet yoktur ki cezasız kalsın. Ne var ki başarıya ulaşamayacağı hâlde kendi vatanına ihanet edenlerin çaldığı her saniyemiz için kahrolmamak elde değildir.

Bir ölüp bin dirilen Talat Turhanlara, Eşref Bitlislere, Cem Erseverlere selam olsun.

NOT: Ön izlemedeki fotoğraf, Vietnam’daki Yeşil Bereliler ve onların yetiştirdiği Vietnam Özel Kuvvetleri mensupların aittir. “Yeşil Bereliler”in bir kısmı Vietnam Savaşı sırasında berelerini çıkarıp halkın arasına karıştılar. Yetiştirdikleri Vietnamlı Özel Kuvvetler mensuplarıyla birlikte birçok suikast, yaralama, bombalama faaliyeti gerçekleştirdiler. Tabii ki Amerikan işgaline direnenlere karşıydı tüm bunlar.

“Orhan Pamuk akıllı olsun akıllı!” diye bağıran bu yüce (!) kahraman, 2001’de askerlik görevini yaparken kendisine zarar vermek için kafasını camlara vurmuş. Askerde kendini elverişsiz hâle getirmek ne demektir, bilen bilir.

2006 yılında sözüm ona Danimarka’daki karikatür krizinden etkilenen biri tarafından katledilen Rahip Andrea Santoro da 2002 yılında Yasin Hayal tarafından keser sapıyla darp edilmiş.

Bu arada Santoro’yu öldüren gencin kullandığı 9 mm’lik silahın, ABD tarafından Irak ordusuna verildikten sonra kaybolan silahlardan biri olduğu anlaşılmış. Bu da ayrı bir mesele.

Hem Hrant Dink hem de Andrea Santoro arkadan vurularak öldürüldü.

Hayal, Ogün Samast’ın sorguda anlattığına göre, 2006 yılında Trabzon’a gelen Erdoğan’ın uçağına bomba ihbarında bulunmuş. Havaalanında bomba olduğu ihbarını alan uçak pilotu da havaalanının üstünde dönmüş durmuş.

Hayal, bilinen ilk darp suçunu 1998 yılında işlemiş. 1996 yılında ise 2 ay kadar bir süre Menzilcilerin toplantılarına katılmış. 3 yılın sonra yani 1999’da BBP’ye bağlı o zamanki adıyla Nizam-ı Alem Ocaklarına katılmış.

24 Ekim 2004’te gerçekleştirilen Trabzon’daki Mc Donald’s restoranının bombalanması olayı, Hayal ve Erhan Tuncel’in icraatlarından. Yani bir bakıma Dink cinayeti göre göre geliyorum, demiş.

Şimdi bir diğer “abi” Erhan Tuncel’e bakalım.

Tuncel, Dink cinayetiyle ilgili davada 5 yıl hapis cezası aldıktan sonra 2016 yılında “Hrant Dink Cinayetinin Perde Arkası” isimli bir kitap yazdı.

Tuncel, hem kendisinin hem de Hayal’in bir dönem FETÖ’nün Işık Evleri denilen oluşumuna gittiklerini anlattı. Aynı zamanda Hayal’in ifadesinde bunu kabul ettiğini belirtti.

Bir diğer önemli iddiası ise Mc Donald’s bombalamasından sonra Hayal’in sorgusuna Aksu’nun da girdiği, “Adama helal olsun. Tek başına bombalamış. Bunu polis yapmak lazım.” dediği iddiası oldu.

Aslında tüm bu ezber bozan noktaları saymakla bitiremeyiz. Konumuzun aslı pek de cinayetler ve bombalama olmadığından ayrıntıya girmeye gerek yok. Buraya kadar sorulacak en can alıcı soru da böyle sabıkalı, bombalama eğitimi almış, şiddete meyilli ve askerliğini yapmaktan bile gocunan tipleri devlete sızmış birilerinin nasıl arkaladığıdır.

Erhan Tuncel’in “Yeni bir sistem kurdu.” dediği ve milletin Ergenekon’a zihinsel olarak hazırlanmasını sağladığını söylediği Ali Fuat Yılmazer gibi FETÖ vb. yapılanma mensupları oldukça bu soruları cevaplamak zor değildir.

Ama özellikle Dink cinayetiyle yapılmak istenen şeyi bugün “false flag” denilen operasyon tarzıyla özdeşleştirmek de gayet mümkündür.

Çünkü Dink cinayeti işlendiği zaman kimse şu FETÖ evlerine gitmiş, bunun geçmişinde Menzil varmış demiyordu.

Türk Silahlı Kuvvetleri bir numaralı faildi!

Bütün katiller ve olası azmettiriciler her fırsatta Türk subaylarıyla ilişkilendiriliyordu. Bunlar arasından kimileri gidip bir generalle, bir yüzbaşıyla aynı kareye girmeye gayret göstererek daha sonra suç işliyor ve kendisi yargılamalar sonunda serbest kalabilirken aynı karede yer alan askerlerin başı yakılıyordu.

Sonra türlü efsaneler doğuyor, devlet güya bağırsaklarını temizliyordu. Gel gelelim, Arınç gibilerin başını çektiği operasyonlarla Kozmik Oda’ya giriliyor ve aslında devletin üst düzey sırları ele geçirilmek isteniyordu.

Agarta efsanesi bile sıklıkla konuşuldu. Adına “Ergenekon” denilen örgüt aynı anda Mason, Agarta, faşist vs. her şey olabiliyordu. Memlekette her türlü olay Mustafa Kemal’in askerlerini dolayısıyla Mustafa Kemal’in kendisini hedef hâline getiriyordu.

İnsanlar ölüyor, akıl sağlıklarını kaybediyor, intihar ediyor, aileleri dağılıyor ama Zekeriya Öz gibi alçaklar “Daha karpuz kesecektik.” diye alay ediyordu. Bugün güya içinde yetiştiği adalet dünyasına güveni olmayan bu şahıs kaçaktır. Yalan olsa bile gelip de masum olduğunu iddia edebilecek bir durumu yoktur.

İftira, kumpas, ihaleye fesat karıştırma, mobbing, torpil vs…

Darülharpte her şey mübah yani.

Ama aslında “darülharp” denilen şey, harp ilan edilmiş bir ülkede Allah adına her şeyi yapmaktan ibaret değildir. Darülharp sadece günahkâr yaratır.

Bu kavramla kastedilenin savaş sırasında ve sonrasında düşmanların canının, kanının, karısının, kızının, malının, mülkünün helal olduğu anlatılır. Her türlü bozgunculuk serbest çünkü nasılsa Allah adına yapılıyor.

Ne var ki aslında hiçbir savaş meydanda kazanılmaz. Meydanda gerçekleşen savaş aslında bir sonuçtur, son aşamadır.

Savaş daha büyük ölçüde değerlendirildiğinde darülpharpçilerin iftira, kumpas, hak yeme gibi her türlü yola başvurdukları görülüyor. Kanunsuzluğun dayanılmaz hafifliği, kısa zamanda bir suç imparatorluğu yaratıyor.

Asıl imparatorluğun gölgeler arasında kurulabildiği görüldüğünde ise darülharp adına yapıldığı söylenen her şey artık şahsi menfaate dönüşüyor. Tetikçi kafasındaki kafasızlar harcanırken onları yönlendiren kurnazlar güçlendikçe güçleniyor.

Böylece Lut kavmini aratacak bir dünya doğuyor ve sadece tiksindiriyor.

FETÖ’nün bugüne kadarki icraatları ise şunu göstermiştir: Uzaylıları anlatan filmlerde birtakım zararlı yaratıkların insanların içine girip onları zombileştirdiğini, kendi türüne zarar verir hâle getirdiğini görürüz. Bu da hemen olmaz. Zararlı yaratıklar, zamanı geldiğinde harekete geçerler ve ele geçirdikleri insanları her türlü suça teşvik ederler. Ta ki yok olana kadar… Bir beden bulmayan ya da bulamayan yaratıklar ise daima hedeftedir ve kolay av olurlar.

İşte 1950’lerde CIA’nın aldığı kararda olduğu gibi FETÖ de bu şekilde her yere sızma eğilimindedir. Bir suç işlenecekse bu suç düşman ya da rakip görülen kitlelerin üzerine bırakılır. Böylece bir “günahla” binlerce “günahkâr” vurulur.

Sizin bir yakınınızı öldürürler, sizi tutuklarlar. Bu da CIA’nın taktiklerine benziyor, değil mi? Benzemesi normaldir ve tesadüf değildir. FETÖ elebaşı kimin kucağında yatıyor?

Yazıda anlattığım zihniyeti daha iyi anlayabilmek için Fethi Yılmaz’ın “Katli Vacip” kitabını okuyabilirsiniz.

Türk devletinin gücünü kıramayan ve darülharp adına insanlıktan çıkan herkes, insanlıktan çıktığıyla, günah bataklığıyla yaşamaya mecburdur. Bu, onları tutuklamaktan da beter bir cezadır.

Tüm bunlara ve daha fazlasına rağmen Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin insanlara kafa tutuyor, “Çocuklarınızı dağa çıkarmayan tarikat ve cemaatlerle protokol yapıyoruz, çatlayın” diyebiliyor.

Bir kişi de çıkıp demiyor ki “Sayın Bakan, MEB’in görevi nedir? MEB neden öğretmen atar?”

90’lı yıllarda gönüllü imamlık uygulaması en çok Hizbullah’ın işine yaramıştı.

Hizbullah demişken… Yine MEB’in izniyle Hizbullah’a yakın bir dernek yarışma adı altında 10 milyon öğrenciye erişebilecek.

Aman ha…

Dikkat edin, çocuklarınız darülharpçi olmazsa dağa çıkar.

Mesela… 1970’lerin başında Şili’yi yöneten Salvador Allande’nin ülkenin ekonomisini – özellikle bakır endüstrisini – kamulaştırması birilerinin işine gelmiyordu. ABD’li ünlü diplomat Henry Kissinger’ın “Ülkenin insanlarının sorumsuzluğu yüzünden bir ülkenin komünist olmasına seyirci kalamayız. Meseleler, Şilili seçmenlerin kararına bırakılamayacak kadar önemlidir” sözleriyle beraber harekete geçen Amerikalılar, Augusto Pinochet’i sahaya sürerek askerî darbe gerçekleştirdiler. Nixon, daha sonra Kissinger ile görüştüğü zaman darbeyi başarıya ulaştırmak için gereken tüm koşulları ortaya koyduklarını söyleyerek memnuniyetini dile getirecektir.

Amerika’nın dünyanın birçok yerinde doğrudan ve dolaylı müdahalelerde bulunması, son dünya savaşından önceki imajını zedeleşmiştir. ABD, bundan sonra CIA başta olmak üzere pek çok kurumunda taktik değiştirecek, toplumları kendi istediği doğrultuda yönlendirmek için kendi projelerini yaratacak ve ABD yandaşı veya ABD muhalifi fark etmeksizin her kitlenin içine sızmayı hedefleyecektir.

Bir anlamda ABD, kendisine muhalif olan kitlelerin yandaş klonlarını yaratacaktır.

11 Eylül saldırılarından sonra yalnız Amerika’daki İslam karşıtlığı artmamış, İslam dünyasında da muhafazakâr kesimlerin bir kısmı daha sivri hâle gelmiştir. ABD ise bunu önceden hesaplamış olacak ki sahaya kendi projelerini sürmüştür. Bu projelerin bizi ilgilendiren en önemlilerinden biri, ılımlı İslam’dır. Humeyni’nin deyimiyle Amerikan İslam’ı.

ABD’nin ılımlı İslam projesinde sahaya sürdüğü ilk isimler Liberal İslamcı Şaker el Nabulsi, Katar Üniversitesi Şeriat Fakültesinde dekanlık yapmış olan Prof. Dr. Abdülhamid El Ensarî, Müslüman Kardeşler’in kurucusu Hasan El Benna’nın kardeşi Cemal El Benna, Suudî Arabistanlı İmam Mansur El Nukedan’dır.

Şimdilerde “Acaba Suudî Arabistan’a ılımlı İslam gelir mi” diye soruyorlar ama ABD’ye göre Riyad’ta yetişmiş, Suudî medreselerinden çıkma Mansur El Nukedan projenin öncülerinden olmasına rağmen başarısız olmuştur. ABD’ye göre diğer isimler de başarısız olmuştur.

“Bizim” becerikliler ise bu ölmek üzere olan projeyi çok güzel diriltmişler, Recep Tayyip Erdoğan ve Abdullah Gül öncülüğünde başka ülkelere ihraç edebilecek kadar becerikli olduklarını göstermişlerdir.

Ilımlı İslamcıların yol göstericisi Graham Edmund Fuller’dir. Onun “Yeni Türkiye Cumhuriyeti” kitabındaki “Yeni Türkiye” ifadesi, tabiri caizse azılı bir İslamcı olan Ahmet Davutoğlu’nun dilinden düşmemiştir. Davutoğlu döneminde ellerinden gelse Türkiye’nin resmî adını Yeni Türkiye koyacaklardı.

Türk gençliğinin zihnini zehirlemek için Popcorn gibileri öne çıkartan ılımlı İslamcılar, aslında Graham Fuller’in kitabında yazdığı tavsiye görünümlü emirleri uygulamışlardır. Fuller’in bahsi geçen kitabından bir örnek:

“Türkler en azından dört nesildir kendilerini Orta Doğu’dan boşanmış hissetmektedirler. Türkiye’de bugün Osmanlı İmparatorluğu zamanından kalma kişisel anılarını ailesiyle hâlâ paylaşabilecek durumda çok az yaşlı nine kalmıştır. Onlarca yıldır devam eden Kemalist eğilimli tarih öğretimi, genelde İslam dünyası, özelde Arap dünyası hakkında olumsuz düşünme yönünde ülkenin beynini yıkamıştır.” (Sayfa 43)

Şimdi Graham Fuller’in bu sözlerini halka indirelim:

“Tarihimizi bize unutturdular!”

“Ecdadımız Osmanlı! Atam (Fatih) izindeyiz!”

“Bir gecede cahil kaldık, dedemizin mezar taşını okuyamıyoruz!”

“Orta Doğu bizden adalet bekler! Osmanlı’yı özlüyorlar.”

Şimdi bize bunları söyleyenler, Fuller’in yazdıkları karşısında esas duruşa geçenler, kendileri haricindeki herkesi “proje” ilan ediyorlar.

Neden?

Çünkü esas proje kendileridir! Başkalarına saldırıyorlar ve kendilerini güzelce gizliyorlar. Daha doğrusu gizlendiklerini zannediyorlar ama Türkler arasında Türk’ten olmayanlar öylesine sırıtılar ki görünmez olsalar yine ifşa olurlar. Hangi boyuta giderlerse gitsinler her boyutta Mustafa Kemal’in askerleriyle karşılaşacaklardır. Bu, onların değişmeyecek kaderidir.

Şimdi Fuller’in başka sözlerine yer verelim:

“… Daha sert terimlerle söylersek diyebiliriz ki Atatürk, Türkiye üzerinde ülkenin İslamî ve Osmanlı geçmişi hakkında bir ulusal amneziye yol açmış bir tür ‘kültürel lobotomi’ uygulamıştır.” (Sayfa 54)

Fuller’in deyimiyle bu sert terimleri ise çakma aydınların soft demokratik söylemlerine indirelim (yani yerin yedi kat dibine):

“Atatürk dönemi Türkiye ırkçıdır!”

“Atatürk, yeni bir ırk yaratmıştır!”

“Türk, Atatürk’ün icadıdır!”

“Osmanlı’da Türk mü vardı? Bunlar ırkçılık!”

Şöyle diyor Fuller:

“Atatürk’ün 1924 yılında bizzat bütün Sünnî dünyanın en üst dinî mercii olan halifeliği kaldırmasıyla birlikte Türkiye, İslam dünyasıyla ilişkilerine en önemli darbeyi vurmuş oldu.” (Sayfa 64)

Her fırsatta Batılılaştığımızı, Batı’nın bundan memnun olduğunu iddia eden hilafetçilerin ulaştığı esrarengiz kafaya ulaşalım:

“Yaşasın hilafet! Müslümanlar hilafet istiyor!”

“Gavurlar gibi olmayacağız! Hilafet istiyoruz!”

“Bizi Hristiyan yaptılar! Ecdadımız bunun için savaşmadı!”

Fuller’in Abdülhamitçi olduğunu biliyor muydunuz? Buyrun:

“Osmanlı İmparatorluğu’nun zevale doğru giden günlerinde Osmanlı Sultanı, Avrupalı emperyalist saldırılara karşı imparatorluğa destek sağlamak üzere gayretli bir şekilde Pan-İslam kartını oynamak istemişti.” (Sayfa 64)

İttihatçı olarak gördüklerinden bir şey duysa gidip Abdülhamit’in türbesine fısıldayacak çakma Yıldız curnalcileri de işte bu minvalde hareket ediyorlar.

Şu sözler de Graham Popcorn, pardon, Graham Fuller’e aittir:

“Atatürkçülük ölmüştür. Ulus devletler dönemi bitmiştir. Türkiye, Osmanlı gibi çok kültürlü, çok dinli ve çok ırklı bir yapıyı benimsemelidir. Bunun için iyi yol ılımlı İslam’dır.”

Ne diyoruz bu duruma: Sahibinin sesi!

Şimdilerde Suriye’deki savaşın bitişini kamuoyu tartışıp dursun, Fuller daha 2014 yılında dostlarının dış politikasına eleştiri getirerek şöyle bir demeç vermişti: “…Türkiye ve diğer ülkeler, Esad’ın iktidarda kalabilme yeteneğini anlayamadılar.”

Daha o zamandan Esad’ın gitmeyeceğini kabul etmiş bir Fuller, bir ABD vardı.

FETÖ elebaşısı Fetullah Gülen’e ABD’ye yerleşmesi için referans olan adam da Graham Fuller’dir.

Büyükada’da 15 Temmuz’un hemen öncesinde gerçekleştirilen toplantıda yer alanlardan biri olan Henry Barkey, Graham Fuller’in öğrencisidir.

Tamer Korkmaz, 2016 yılında, Yeni Şafak gazetesinde “FETÖ eliyle ‘Ilımlı İslam’ Projesi” başlıklı yazısında şunları yazmış:

“1990 yılındaki RAND’ın raporu ABD’nin ‘ılımlı İslam’ projesini ilk kez anons ediyordu! Derin, sinsi, maskeli proje 1980’li yılların ilk yarısında oluşturuldu. Doğu Bloku’nun çöktüğü 1990 yılından itibaren de sahaya indirildi.

SSCB’nin liderliğindeki Doğu Bloku’nun parçalanmasını müteakip, NATO’nun İslam’ı ‘düşman’ konseptinde ilk sıraya yerleştirdiği dönemde; eş zamanlı olarak Türkiye’de ‘laik aydın’ suikastlarının başlaması asla tesadüf değildi!”

Korkmaz, yazının devamında bu suikastların İslamcı örgütlerin üstüne yıkıldığını ifade ediyor. Böyledir veya değildir; asıl 90’lı yıllarda ılımlı İslam’ın sahaya inişiyle suikastların başlaması bana göre tesadüf değildir.

İnsanları şiddet ortamına sürükleyip ılımlı Müslümanları müjdelemek olmayacak iş değildir. Hele o 90’lardaki suikastların arkasındaki muhtemel şüpheliler (!) FETÖ’nün taşeronluk ettiği kumpas davalarına danışmanlık yapmışlarsa hiç değildir!

Ilımlı İslamcı kimdir?

ABD’nin en büyük müttefiğidir.

Müslüman ülkelerdeki en sadık Truva atıdır.

Bir hırka, bir hurma edebiyatı yapıp yoksulun hakkıyla zenginleşen, yoksulluğu ebedîleştirerek zenginliğini koruyan adamdır.

Batılılaşma üstünden edebiyat parçalayıp güya tepki olarak giydiği geleneksel kıyafetleri Batılılaştıran adamdır.

Müslüman değil Süslümandır.

Filistin için (söz gelimi) 200 bin lira yardım topladığı toplantıya milyon harcayan adamdır.

İtibarı lükste bulan adamdır.

Kendinde olan ne kadar olumsuzluk varsa hepsini gizlemek için başkasının üstüne atan adamdır.

Yeteneksiz, akılsız ve cahil olduğu için liyakat düşmanı olan adamdır.

Çok fazla adam dedik ama adam değildir.

Ilımlı İslam’ın bir ayağı FETÖ’dür…

Ya diğer ayağı kimdir?

Cevabı sizlere bırakıyorum.

Alımlı İslam’ın metroseksüel Süslümanlarına sevgilerle.

Hatırlatma:

“FETÖ’nün İslam İnancını Tahrifi

TBMM FETÖ’nün Darbe Girişimini Araştırma Komisyonu raporunda, “FETÖ, dinlerarası diyalog konusuna araçsal bir mantıkla yaklaşmış, diyalog çalışmalarının örgüte ulusal ve küresel ölçekte sağlayacağı güç ve ayrıcalığı hedeflemiştir.” AA, 29.05.2017 tarihli haber.

Haberin devamında FETÖ’nün ılımlı İslam’ı kendisinin temsil ettiği izlenimini uyandırmak istediği vurgulanıyor. Bu vurgu önemlidir, üstüne düşünmek gerekir.

Not:

Kendilerine ait olan olumsuzlukları gizlemek için başkalarını itham ediyorlar, dedik. Sürekli “Elimizde isim listesi var” kabilinden tehditvari açıklamalar yapan sözde gazeteci özde FETÖ artığı soytarılar, aynı zamanda toplumun kaosa sürüklendiğini iddia etmiyorlar mı?  

Devlet içinde devlet olan yerde toplum kendisini güvende hissedemez. Bunun en iyi örneği FETÖ yapılanmasıdır. Bu yapılanma Türkiye içindeki hain emellerini gerçekleştirmek için yabancı istihbarat servisleriyle çalışmış, terör örgütlerini taşeron olarak kullanmış; kendi hakimini, savcısını, polisini, askerini, vatandaşlarını yetiştirmiş ve devlet içinde devlet olmuştur.

Güçlü bir devlette, devlet dışı yapılanmalar kurumlara ne kadar sızarsa sızsınlar “paralel yapı” olmaya mahkûmdurlar. Bu durum yalnız FETÖ için geçerli değildir. Devlet içinde devlet olmak isteyen her yapılanmanın düşeceği durum budur çünkü güçlü bir devlette, devletin özü yabancı unsurları kabul etmez. Doğal olarak onu ele geçirmeye çalışanlar “paralelci” durumuna düşerler. Hangi oluşumdan geliyorlarsa da o oluşum “paralel yapı” durumuna düşer.

Şimdi düğümü tek tek çözelim.

Türkiye Cumhuriyeti, Lozan’a karşı çıkanlarla ilk defa son 20 yıldır karşılaşmıyor. Lozan’ın imzalandığı 24 Temmuz 1923’ten beri bu anlaşmaya karşı çıkan iç ve dış odaklar vardır. Hepsinin karın ağrısı başkadır. Karşı çıkanların fikriyatına bakmak karın ağrısını anlamak için yeterlidir.

Lozan Barış Anlaşması’na taraf 27 ülke vardır. ABD’nin Lozan’ı karara bağlaması ise yaklaşık 4 yıl sürmüştür. ABD, 50’ye karşı 34 oyla Lozan’ı sonsuza dek reddetti (18 Ocak 1927).

Lozan’ın tanınması sırasında ABD’yi etkilemek için iki taraf çekişiyordu: Bir tarafta Standart Oil ve Vatikan vardı. Standart Oil ticarî menfaatleri için, Vatikan ise hem ezel ebed çekiştiği Fener Kilisesi’ne karşı hem de 20-21. yy.’ı Asya’yı Hristiyanlaştırma asrı olarak belirlediği için Lozan’ı destekledi. Diğer grupta ise Vahan Kardeşyan’ın öncülüğündeki Ermenistan Bağımsızlığı İçin Amerikan Komitesi ve Protestan Episcopal Kilisesi’ydi.

Sonuç olarak ABD, Vatikan’ı ve Standart Oil’i değil Ermenileri ve Episcopal Kilisesi’ni dinledi. Burada ilk düğüm Ermenilerdir çünkü Ermeniler Nikoğos Balyan, Krikor Odyan gibi etkin isimleri sayesinde Osmanlı’nın son döneminde “Nizamname-i Millet-i Ermeniyan” ile büyük imtiyazlar elde etmişler ve devlet içinde devlet olmuşlardı. Ermeniler artık kendi sorunlarını kendileri çözmek istiyor ama bir yandan da İstanbul’dan ayrılmıyorlardı. Anlayış şuydu: Bağımsız ol ama devlete sülük gibi yapış. İstanbul’dan kopacağına İstanbul’u yönet. Büyük şehirlerle ilgili bu anlayış bölücü terör örgütü tarafından bugün sürdürülen anlayıştır. Yiyip bitirene kadar devleti kemirmek, büyük kentleri yönetmek. İşte bölücü, azınlıkçı yapıların Türk egemenliğine karşı arsız ve egemenliği kabullenmeyen tavırları budur.

ABD, devlet içinde devlet olma tecrübesine sahip Ermenilerin sözünü dinlerken Episkopal Kilisesi aracılığıyla Fener Kilisesi’ne selam çakıyor muydu? Bunu bilemiyorum. Bildiğim bir şey var ki Fener Kilisesi Vatikan’a özeniyor. Bu da düğümün kilit noktasıdır.

Şimdi birtakım hümanizm maskeli arkadaşlarımız bu yazdıklarımızı ispatsız, faşizan bir yorum olarak göreceklerdir. Onlara kalsa İmralı’daki cani de bir sevgi pıtırcığıydı, on binlerce insan kendi kendine ölmüştü (!). Gel gelelim işin “gerçekçi” yönü vardır. Fener’in tavrını anlamak için ispata gerek yoktur.

Neden?

Çünkü Fener Kilisesi, Vatikan’la eşit hatta ondan yukarıda olduğuna dair bir kavga içerisindedir. Vatikan bağımsız bir devlet değildir, devlet içinde devlet statüsüne sahiptir. Kendi bakanları vardır, kendi diplomatları vardır. Bu noktada Fener’in ondan geri kalacağını savunun. Mümkün değil.

Vatikan 26 Ekim 1926 tarihinde İtalya’nın ulusal birliğine dahil olmuştur. Bu tarihte bildiğiniz üzere İtalya, faşist Mussolini yönetimi altındaydı. Böylece Vatikan, devlet içinde devlet statüsüne kavuşmuş olsa da aslında İtalyan devletinden şahsî görüşüme göre birçok bakımdan daha güçlüdür.

Bugün İtalyan ekonomisi dibe batarsa buna kimse şaşırmaz nitekim bu her devletin başına gelebilir ama Vatikan’ın sahip olduğu servetin haddi hesabı yoktur. İtalyan başbakanının yönettiği İtalya nüfusu bugün yaklaşık 60 milyondur. Katolik kiliselerinin vaftiz edilmiş üye sayısı 1,3 milyar civarındadır. Bu, devlet içinde devlet olmanın çok ötesindedir. Vatikan karşısında Fener papazının birtakım hırslara kapılmaması, eziklik duygusu hissetmemesi mümkün müdür?

Fener Kilisesi, devlet içinde devletmiş gibi hareket ediyor. Mustafa Kemal, hakimiyeti kayıtsız şartsız millete bırakmıştır. Türk milleti ise Türk devletidir. Fener Rum Kilisesi’nin bağlı olduğu yer ise Fatih Kaymakamlığı’dır. Papaz Bartholomeos, Türkiye’nin kanunlarının ona çizdiği sınırların dışına çıkamaz.

Ama Papaz Efendi yeri geliyor, laik anayasayı konuşan Yunan hükümetine “Neden bana danışmadınız?” diye fırça atabiliyor. Hepsinden önemlisi ise “ekümeniklik” iddiasından vazgeçmiyor. Bu iddia, Roma’yı bile karıştıran iddiadır. Bunu unutmayın.

Türkiye’yi yönetenler ve onlara muhalefet edenlerin dikkatini emekli Yunan General Nikolaos Tamouridis’in yakın zamanda yazdığı yazıya çekmek istiyorum. Türkiye’nin istediği kadar tanklar alıp istediği kadar insansız uçak yapsa da Yunanistan’ın korkusuz olduğunu iddia eden Tamouridis küstahça istekler sıralamıştı. Onlardan biri şuydu:

“Patrikhane’nin ekümenikliğini bir an önce tanımak, Heybeliada’daki ruhban okulunu yeniden açmak, Rum diasporasından hukuka aykırı olarak elde ettiği her şeyi geri vermek, Ayasofya’yı Ekümenik Patrikhane’ye vermek.”

Ankara’daki siyasîler FETÖ’nün Fener konusundaki stratejisini iyi tahlil etmelidirler. Bu Fener’in zararlı faaliyetlerini TBMM’ye taşımak, bu zararlı faaliyetler aleyhinde kamuoyu oluşturmak çok önemlidir. Bunca milletvekili neden bu konuya dikkat çekmiyor? İstanbul’a Konstantinopol denirse, Türkiye’nin kanunları çiğnenirse, Türkiye karşıtı her türlü odağın adeta karargâhı hâline gelirse bu millî güvenlik sorunu değil de nedir?

Bir tarafta Tamouridis, ruhban okulunun yeniden açılması isteğini dile getirince bizler ve medya buna “küstahlık” diyoruz ama Türkiye’deki siyasetçilerin, sözde aydınların bunu zaman zaman dile getirdiğini, okulun açılmasına destek olmak istediğini unutmayalım. Mesela 2017 yılında Agos’ta din adamı Prof. Dr. Elpidoforos Lambriniadis’le yapılan söyleşi yayımlandı. Lambriniadis’in bu konuda umutlu olmasının nedenine bakın:

“Devlet, bir şeyi yapmak için hukukî gerekçeler bulur, olmasa da yaratır. Bence bu oldu çünkü Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan, başbakanlığı döneminde birçok kez dile getirdi ki Ruhban Okulu’nun açılması için hiçbir hukukî engel yok.”

Ruhban Okulu’nun açılması için hiçbir hukukî engel yok, demek ne demektir? Bu, laikliği yok saymaktır. Her topluluk dinî görevlerini yerine getirmek noktasında özgürlüğe sahiptir. En doğal haktır bu ama kimse bunların arkasına saklanarak ülkenin aleyhine çalışamaz. Fener Kilisesi’nin işgal öncesi ve sonrası faaliyetleriyle ilgili en ufak bir pişmanlığı var mıdır? Mesela sözde soykırım için Türkiye’nin özür dilemesini isteyenler, bu kilisenin faaliyetleri sonucu katledilen Türkleri dile getirecekler midir? Size söyleyeyim, bu gerçeği dile getirip onları cevap vermek zorunda bırakabilirsiniz fakat size şöyle diyeceklerdir: “Birtakım üzücü olaylar oldu, kimsenin üzülmesini istemeyiz. Hepimiz kardeşiz.”

Şimdi bu Papaz Efendi’nin avanesi “Kin Kapısı yalandır, doğru değildir” diye kara propaganda yapıyorlar. Düşman hafızasına bir örnek: Kin Kapısı’nın bulunduğu sokağın adı Benderli Ali Paşa’ydı. Sadrazam Benderli Ali Paşa, Yunan isyancılara hizmet ettiği gerekçesiyle asılmıştı. Bu kapıda o zamanın papazı Gregorius’un asıldığını unutmayanlar işte o kapıyı o gün bugündür açmıyorlar.

Kin Kapısı, Fener’in orta kapısıdır. Burada 21 Nisan 1821’de asılan Gregorius’un üstünde şu yazılıydı: “Devlet-i Aliye’nin nimetlerinden faydalandığı, her türlü imtiyaza sahip olduğu hâlde nankörlük edip Rumları devlet aleyhine isyan ettirmeye çaba gösterdi.”

Bu ifadeler çok ama çok önemlidir ve unutulmamalıdır. Neden? Çünkü demokrasi, hoşgörü hatta dinlerarası diyalog garabeti altında bunlara verilmek istenen tavizleri zararsız göstermeye çalışıyorlardı. Osmanlı’da daha büyük imtiyazlara sahip olanlara bugün de aynı hakları vermek istiyorlar. 

Yukarıda bahsi geçen söyleşi 2017’de yayımlandı. 2019’da ise FETÖ, Ayasofya ve Heybeliada konusu ABD’nin din özgürlükleriyle ilgili hazırladığı raporda birlikte ele alındı. Psikolojik harp kapsamında sürekli şunları duyar veya okuruz: “Ya şu Kemalistlerin derdi bitmedi. Sevr bir komplekstir ve tehlike yoktur. Laiklik tehlikede değildir.” Mutlaka böyle saçmalıklara denk gelmişsinizdir.

Cephenizi gevşetmek isteyenlere demir yumruk indirmeniz gerekir. Başlarına gelecek akılları yoksa en azından dağılırlar. Bu demir yumruk ise hafızadır.

Ergenekon kumpasında Türk Ortodoks Patrikhanesi hakkında Samanyolu başta olmak üzere yapılan kara propagandayı hatırlamak gerekiyor. Türk Ortodoksluğuna kahpece saldıran FETÖ, Bartholomeos’un elini tutuyordu.

Neden?

FETÖ, hayal ettiği Türkiye’yi kurabilmek için geçmişteki bütün projeleri Türkiye’de temsil eden bir ihanet oluşumuydu. Kendini Mehdi sanan bir sapığa aşılanacak en tatlı hayal, onu bütün dünyanın başrahibi yapmaktır.

MS. 325’teki meşhur toplantının başkanı da kendini bütün dinlerin başrahibi kabul eden İmparator Büyük Konstantin değil miydi?

Tekrar vurgulayayım: Papaz Bartholomeos ve Fener Kilisesi, Türkiye Cumhuriyeti’nin ona çizdiği yasal sınırların dışına çıkamaz. Dinlerarası diyalog üstünden biri Mehdilik, diğeri ekümeniklik hayalleri kuran iki hayalperestin de Türkiye’de herhangi bir kitleye önderlik etmesine, herhangi bir kitleyi Türk düşmanlığına sürüklemesine, Türkiye’nin aleyhine olan her projeye sakız gibi yapışmasına müsaade edilemez. Türk milletinin oyunu alan her siyasetçinin, her partinin aslî görevlerinden biri, işte bu millî güvenlik tehlikesi olan, paralel yapılarla birlikte hareket ederek devlete ihanet eden odakları engellemek, Türk milletini bu odaklara karşı örgütlemek ve kamuoyu yaratmaktır. Bugün Papaz’ın kapılarında yatan siyasetçiler ise unutmasınlar ki bir gün gelir Kin Kapısı’nın kilidini açacak anahtar oluverirler. Bunun ne anlama geldiğini öğrensinler.

Kendi kurumlarını, mesela kendi bankasını, kendi okulunu, kendi diplomasisini kurmak isteyen Papaz Efendi’nin geçmişten bugüne taşıdığı ekümeniklik sevdasıyla ilgili olarak Türkiye’nin tavrı öteden beri açıktır. Oraya buraya din adamı atayan Papaz Efendi, kendi kendine ekümeniklik oynamayı bırakmalıdır. Tanrı’ya ibadet etmek bu kadar çetrefilli olmamalıdır. Zira Tanrı’ya ulaşmak isteyenler, siyaseti bir merdiven olarak kullanan herkesin yaptığı gibi yollarınıı şaşırabilirler.

Not: Bir ara Papaz Bartholomeos’a “ekümenik” diye hitap ettiği twiti yazıp silen bir siyasetçi vardı. Kimdi o?