Neoliberalizmin bütün dünyayı karanlığa gömmek için birçok ülkede aydınların ışığını söndürmek için harekete geçtiği 80’li yıllardı. Sam Amca’nın menfaatlerine karşı gelenlerin helikopterleri, uçakları bir bir düşmeye başladı.

Güney Amerika’da ister solcu olsun ister milliyetçi olsun, emperyalizme karşı gelen siyasetçilerin, iş adamlarının, yazarların biletleri kesiliyordu.

Türkiye’deki aydınlar da benzer sonlarla karşılaştı.

ABD emperyalizmine direnmenin, “ucuz kan” siyasetine taviz vermemenin, onurlu direniş sergilemenin bedeli vardı.

Birbiri ardınca bombalar patladı.

Uğur Mumcu’nun arabası havaya uçuruldu. Polisler olay yerine gelmeden olay yerine gelen polisler vardı. Delilleri süpürüp gittiler.

Bahriye Üçok, bir kitap arasına yerleştirilen bombayla katledildi. Bir teröristten beklenmeyecek temiz (!) işti, demek ki mesaj açıktı.

Her saldırı ihanet kokuyordu. Her kapının kilidi hasarlıydı.

Eşref Bitlis, Ahmet Taner Kışlalı, Necip Hablemitoğlu ve daha niceleri… Öteden beri katledilen Kemalist aydınlarımız vardı.

Herkesi azınlık gören azgın bir kalabalık her yerde şeriat sloganı atıyor; Musafa Kemal’e, laikliğe, cumhuriyete saldırıyordu.

2 Temmuz 1993’te Madımak Oteli’ni yaktılar. Otelin konuğu olan 33 kişi, 2 de otel görevlisi katledildi. Saldırganlardan ikisi öldü.

14-15 yaşlarında çocuk da öldü, 50’li yaşlarında bir insan da…

Her zaman olduğu gibi koçbaşları harekete geçti.

Toplumda olumlu karşılığı olmayan bir vahşet el birliğiyle toplumun tamamına mâl edildi. Suni tartışmalarla kutuplaştırma oyunu devam etti.

Nasıl olduysa oldu, işin sonunda mağdur yine dinciler oldu!

Ergenekon kumpaslarında yapılan hainliklerden biri şuydu: FETÖ’cü hakim ve savcılarla onların basın ve medyadaki iş birlikçileri, Mustafa Kemal’le hesaplaşmaya kalktılar.

Kahpece senaryolar hazırlayarak memleketin başına gelen her kötülüğü Mustafa Kemal’e ve onun askerlerine mâl etmeyi hedefliyorlardı.

Madımak’ın da faillerini Ergenekon üstünden Kemalistler olarak gösterdiler.

Bugün pek çok solcunun yaptığı bir hata vardır.

Fethi Yılmaz’ın “Katli Vacip” kitabını okuyanlar, pek çok aydının katilinin dinciler olduğunu çok iyi bilirler.

Türk-İslam sentezcilerinin cehaletiyle, içinde Mustafa Kemal’e ve Türklüğe dair zerre taşımayan sözde solcuların propagandasıyla katil dinciler aklandı.

Bizi Ergenekon kumpaslarına götüren sürecin ve sonrasının özetidir bu.

Dinciler yapar, Ülkücüler üstlenir, kumpas mahkemeleri kurularak Kemalistler yargılanır.

Söylem çok şeydir.

Gaflet hali şuna neden oldu: Katiller, cahiller, yobazlar, fikirlerin gerçek temsilcileriymiş gibi görüldüler. Bunlar toplumun bir kesimini temsil ederse kutuplaşma derinleşir.

Bu satırları bana yazdıran, oyuncu Kıvanç Kılıç’ın “Gündüz Madımak anıyor, akşam bozkurt işareti yapan futbolcu paylaşıyorsunuz. Hiç utanmıyorsunuz.” sözleri oldu.

MHP çıkıp “Bu simge bize ait değildir.” deseydi toplum buna ikna olmazdı. Nitekim yıllarca bunun tam tersini yaptı. Birçok kereler “MHP’ye oy vermiyorsan bozkurt yapma.” diyen MHP’lilerle tartışmışımdır.

Ve bozkurt yaptığım için solcular tarafından çok defa Ülkücü zannedilerek eleştirilmişimdir.

Ancak toplumun olaylara tepkisini okuyamamak, bir zamanlar doğru kabul edilen yanlış algıların değişebileceğini göremeyecek kadar uykuda olmak, bizi günümüz gerçeklerinden uzaklaştırıyor.

Huyumdur, asla propaganda yapmam. Doğruyu, inandığımı söylerim ama kimseyi benim gibi olmaya ikna etmem. İnandığım gibi yaşıyorsam zaten buna ya saygı duyulur ya da örnek alınır.

Bir öğretmen olarak sınıflarımda da hiç propaganda yapmadım ama birçok öğrencim ya beni gördüğünde ya bozkurt yapar ya da sosyal medya paylaşımlarında bozkurtlu fotoğraflar paylaşır.

Hiçbiri de MHP’li ya da Ülkücü değildir.

Hepsi bu topraklarda emperyalizmi kırıp uyuyan Türklüğü uyandıran Mustafa Kemal’in askeridir.

2013 öncesi Türkiye’yi unutmamış olan herkes, toplumdan siyasetçilere kadar yaşanan değişimi görebilir. Dün “Türk’üm” demek bile adeta günahken bugün hükümet yetkilileri bozkurtun bir siyasi simge olmadığı, Türklüğün kültürel bir simgesi olduğu açıklamasını yapıyor.

Bu, yıllar yılı her türlü gaflete ve her türlü sinsi bölücü faaliyete, kutuplaştırma faaliyetlerine karşın Türk toplumunun bir tepkisidir.

“Türklük değil, çatı olan ümmettir.” diyenler çektirdikleri dizilerin bile aslında tam tersi sonuca yol açtığını gördükçe kendileri de şaşırıyorlardır.

“Ben bir Kürt’le ümmet çatısı altında buluşurum.” diye atıp tutarken Kayı boyu damgalı imamesi olan tespihler taşıyan Kürtleri gördükleri zaman ne düşünüyorlardır?

“Bizim başarımız.” demesinler çünkü hedefleri her zaman çok başkaydı.

Ne yaparsanız yapın, döner dolaşır her şey Mustafa Kemal’in dediği yere gelir. Bu durumda onun çizdiği istikametin aksine ısrar edenlerin yaptıkları tek şey milletin zamanından yani geleceğinden çalmaktır.

Milli Mücadelede “Önümüzden kurt geçti, anladık ki zafer bizimdir.” diyen Türk’ün bilincini aydınlatan Mustafa Kemal’e bin defa selam olsun.

Ve son olarak…

Bozkurtu zafer işareti sayan Türklerden asırlar öncesine gidelim.

Macar tarihçi ve arkeolog Andreas Alföldi, Roma’nın temeli olan Etrüsklerin dişi kurt efsanesinin Asya menşeili olduğunu ispat etmişti. Etrüskler, bu efsaneyi Batı’ya taşıyan kavimdi.

Özetle…

Karanlık sahipleri hep karanlığın ağzından konuşmamızı isterler. Bunun için de hafızamızı silmeye yeltenirler.

Kültürel kodlar giderse hafıza da gider.

Oysa Başbuğumuz ve Bozkurt’umuz olan Mustafa Kemal’in aklı da hafızası da daima diridir.

Bozkurt işareti MHP’nin ya da başkaca bir grubun tekelindeymiş gibi davranmak tarihi hafızamızı ve milli onurumuzu inkar ettirmek isteyenlerin ekmeğine yağ sürmekten başkaca bir şey değildir.

Böyle bilinsin!

İşkencenin amacı bilindikti: Hedefe konulan subayların aleyhine ifade verdirmek.

Aleyhinde ifade verdirilenlerden bir kurmay binbaşı, gelecekte orgeneral olup, Amerika’nın Kuzey Irak’taki oyunlarını bozup Türk devletinin planlarını hayata geçirmeye gayret ediyordu. Bu gayretinde başarılı da oluyordu.

Ta 1972’de aleyhine ifade verdirilip tutuklatılmak istenen bu kurmay binbaşı, Eşref Bitlis’ten başkası değildi.

Eşref Bitlis o günlerde mahkemeye çıkmadı. Böylece Mustafa Kemal’in bir askeri, orgeneral rütbesine kadar yükselecek ve emperyalizmin aleyhine bir tutum izleyerek ABD’nin tekerine çomağı kökünden sokacaktı.

Kahpe içeride olduğunda kapı kilit tutmayacağına göre onun bineceği uçağın motorlarının buzlanmasını sağlamak da CIA için çocuk oyuncağıydı. Bir uçak kazasında Eşref Paşa şehit edildi.

CIA Ajanı Philip Agee, “CIA Günlüğü” isimli eserinde “LYNX” adı verilen bir listeden bahseder. Onun Ekvator’dan yola çıkarak verdiği örneğe göre Amerikan devleti her zaman kendisi için tehlikeli olabilecek isimleri casusluk faaliyetleriyle fişlerdi.

Fişleme işlerinde elbette kendi silah arkadaşlarını, namuslu bürokratları, samimi siyasetçileri gammazlayan şerefsizler başrolde idi.

Bizde Sabahattin Savaşman Davası çok meşhurdur. ABD lehine casusluk yaptığı için yargılanan Savaşman kendi faaliyetlerini inkâr etmediği gibi o kadar küçümser ki memlekette olan biten her şeyin Amerikan ve Alman istihbarat servislerine aktarıldığını anlatır.

Yani herkes her an hedef olabilir.

ABD’nin LYNX diye kodladığı sistem, “Etkisizleştirilmesi Gereken Kişiler Listesi”dir.

Çok uzatmayayım. Mustafa Kemal’in askeri olmak isteyen her Türk genci şu noktalara mutlaka dikkat etmelidir:

1- Her Türk için bu listede olmak bir şereftir.

2- Her Türk bu listede adının yazılması ihtimalini mutlaka bilmeli ve kendini küçümsemeyerek her türlü düşman faaliyetinden korunmalıdır. Gözü karalık ve cahillik birbirine karıştırılmamalıdır. Vatanın tam bağımsızlık yolunda herkese ihtiyacı vardır. İhtiyaç anında etkisiz durumda kalmak büyük bir utanç olacaktır.

3- Her an takip altında olma ihtimalinden ötürü asla aklın ve ahlâkın ritmini bozmamalıdır.

Ve son…

“Her dem yeniden doğarız / Bizden kim usanası?”

İşkence gitti, “teknik sorgulama” geldi.

Özel hayatın gizliliğine uygun (!) “dirty action” icat edildi.

80’den fazla ülkeye şunu veya bunu tehdit olarak gösterip öcüler yaratıldı.

ABD’nin düşmanı herkesin düşmanı olmalıydı. Küreselleşmenin göstergelerinden biri buydu. Hollywood üretimi filmler Evanjelizm’i çaktırmadan zihinlere yerleştirdi. Kıyamet senaryoları yazıldı, bu senaryolar üzerine filmler çekildi. İnsanların zihni “Kardeş kardeş yaşayan milletleri kurtaran Amerikan süper kahramanlar”ın yarattığı imajlarla doldu.

ABD’nin düşmanı herkesin düşmanı olunca da ülkesinin iyiliğini düşünen kim varsa yok edildi!

Karanlık mangaların karargâhı olan CIA’nın karıştığı tüm darbe ve suikastler ABD’nin imajını lekeleyince kimi insanlar çıkıp Kongre’ye bu kirli harekatları taşıdılar. Böylece strateji değiştirildi ve CIA başta olmak üzere tüm istihbarat servislerinin her türlü devlet teşkilatı ve devlet dışı teşkilatlara sızdırılması kararı alındı.

Böylece karanlık mangaların önemi arttı. Artık suikastlerin yerini yine modern dünyaya uygun olan “kaza”lar aldı.

1981 yılında Ekvator’da yapılan seçimlerde oyların %69’unu alan Roldos Augilera, Guachanama yakınlarında gerçekleşen uçak kazasında hayatını kaybetti. Onun seçildiği dönemde çoğu Latin Amerika ülkesinde askeri diktatörlük hakimdi ve Aguilera demokratik temellere dayanan çalışmalarını bu ülkelere de önerdiğinden ABD’li Neoconlar tarafından tehdit olarak görülüyordu.

Aguilera’nın otopsisi yapılamadı çünkü buna izin verilmedi. Uçağın kara kutusu bulunamadı.

31 Temmuz 1981’de bir uçak kazası da Panama’da gerçekleşti. ABD’den Panama’nın gasp edilen haklarını geri almak için uğraşan Omar Torrijos hayatını kaybetti. Torrijos sayesinde ülkedeki ABD üsleri de kapatılmıştı.

Aguilera solcuydu, Torrijos milliyetçiydi.

Uçak kazaları yılı olan 1981’de Peru’da da bir uçak düştü. Düşen uçağın içinde Standart Oil’in can düşmanı General Rafael Rubio vardı.

Petrol dünyasında ABD egemenliğini bitirmek üzere olan Enrico Mattei ise hepsinden önce öldü. O da uçak kazasında öldüğünde yıl 1962’ydi.[1]

Bizim ülkemizin de kendine has bir karanlık mangası vardır!

Prof. Dr. Cavit Orhan Tütengil “Atatürk’ü Anlamak ve Tamamlamak” kitabını yazdığında yıl 1975’ti. Bundan 4 yıl sonra sabah saatlerinde bir otobüs durağında beklerken katledilecekti. Kemalistleri yargılamak için “komünist” yaftası vurmak zorunda olanlar öldürdüklerine de “komünist” yaftası vuruyorlardı.

“Öcü”, iş başındaydı ama “gerçek öcü” kimdi?

1990’lar Türkiye için gerçek anlamda karanlık yıllardır. Karanlığın yarattığı kafa karışıklığından yararlanan Mehmet Eymür gibiler de daima kafa karıştırdılar. Sürekli yalan söylediler çünkü gerçeği gizlemekten başka çareleri olmayacak kadar acizdiler.

Oysa gerçeği gizlemeye çalışmaktan daha büyük suç itirafı yoktur.

Türkiye’deki karanlık manganın adı “kontrgerilla” idi.

Her ülkenin gayrinizami harp için hazırlıklı, donanımlı, eğitimli olması gerekir. Bu çok başka bir şeydir. Bir de bu tarz örgütleri karanlık emeller için kullanmak vardır ki ihanetin daniskasıdır.

Bir zamanlar Kemalist subayların önünü kesmek için Amerikancı subaylar tarafından kullanılan örgüt, Talat Turhan gibi korkunç işkencelerden geçen insanların savaşıyla ifşa olunca 90’larda farklı bir işe giriştiler.

Özal, Abas ve Eymür Amerikan Dans Üçlüsü’nün karanlık mangası kuruldu. Kontrgerilla kadrolarını yenilediler ve MİT çatısı altına aldılar. Çatıyı kuran Mehmet Eymür’dü. Adına da “Kontrterör Dairesi” dediler.

Sonraları Şenkal Atasagun döneminde burası kapatıldı.

Kavramlara bakalım: Türkiye’nin zaten “terörle mücadele” birimleri vardır. “Karşı terör” de nedir?

Kontrgerilla’nın adıyla oynanmasıdır!

Ve bu karanlık yapıyı Amerikalı Vietnam gazileriyle birlikte eğiten Eymür gibiler 2000’li yıllarda bu millete bir dünya yalan söylediler. Katlettikleri Kemalistler idi ama katil olarak yine onları gösterdiler.

Küçücük dünyalarında Mustafa Kemal’i hedef yapmaya kalktılar.

1989’da gidelim. Bu tarihte Abdülkadir Aksu İçişleri Bakanı oldu.

1990’da Bahriye Üçok’u katlettiler. Üçok, ince bir kitabın arasına konulan bombayla katledilmişti. Profesyonelin de profesyonelinin işi olduğu bellidir. Bahriye Üçok, Türkiye’nin ilk kadın ilahiyatçısıydı. Bugünlerde ekranlara çıkıp kamusal alana giremedim, diye konuşan pek çok kişi için “Başörtüsüne karşı biri”ydi. 90’ların karanlığından söz edermiş gibi yapanlar ondan hiç bahsetmediler.

Ama Amerikan vatandaşı Merve Kavakçı bundan yıllar sonra başörtüsü nedeniyle mağdur olacaktı. Yersen.

Aynı yıl Turan Dursun da öldürüldü. Dursun, eski müftüydü ve ateistti. Dini eleştirdiği için bol bol eleştiri alıyordu.

1991’de Aksu’nun görevi sona erdi. Tabii ki başarılarının karşılığında çok kutlu makamlara atandı.

Uğur Mumcu karanlığın içinde yazan aydınlık bir kalemdi. Yolsuzlukları da yazdı devlet içinde çeteleşenleri de yazdı. 1993 yılında arabasına konulan bombanın patlamasıyla hayatını kaybetti. Karanlık mangaları, Türk polisinden önce yetişip, delilleri süpürüp gitti.

1999’da Ahmet Taner Kışlalı’nın katledildi. Ölümünden hemen önce o zamanın Akit gazetesinde fotoğrafı yayımlanmış ve fotoğrafının üzerine çarpı işareti konmuştu.

Bugün ülkemizde sadece ne konuşuluyor? Müthiş demokrasi ortamının verdiği özgürlükle konuşulan tek şey şudur: İslamcılar daima mağdur olmuş, Kemalistler zalimlik yapmıştır.

Bu söylemlerle iktidara gelen AKP, 18 Kasım 2002’de Abdülkadir Aksu’yu ikinci kez İçişleri Bakanı yaptı.

18 Aralık 2002’de Necip Hablemitoğlu’nu da kaybettik.

Failimeçhullerin simge ismi, FETÖ kadrolarının önünü açan çalışmaların baş sorumlularından, Wikileaks’in gözdesi Aksu’yu İçişleri Bakanı yapıp ileri demokrasi için gerekli çalışmaları başlattılar.

Ve Ergenekon, Balyoz gibi kumpas davaları başladı.

Memleketin tüm karanlıkları, Eymür’ün Princess Otel’den Beşiktaş Adliyesi’ne kadar FETÖ’yle beraber kurduğu taşeron hattının marifetleriyle Türk ordusuna yıkılmaya çalışıldı. Sahtekârların dünyasında camiler mi bombalanmadı? Darbeler mi yapılmadı? Bilmem kaç bin yıllık karanlık örgütler mi icat edilmedi?

ABD’li bir diplomatın cebinde getirdiği 400 milyon dolar, Alice’i Harikalar Diyarı’na sokunca tavşanın peşinden giden herkes Türk devletini yıkma hayalini kurdu.

Bedelini de ödedi.

Asla es geçtiğim zannedilmesin.

24 Ocak 1993’te Uğur Mumcu’nun arabası patladıktan sadece bir ay sonra tıpkı Aguilar, Torrijos, Rubios gibi Eşref Bitlis’in de uçağı düştü. Kutuplardan uçup gelen uçağın motorları Ankara semalarında buzlanınca kutuplardan uçurup gelen pilotlarla birlikte Eşref Paşa da şehit oldu.

Uçağın kara kutusu bulunamadı!

Düşünebiliyor musunuz?

Toplumun saygısını kazanmış ve Amerikan çıkarlarını sekteye uğratan iki isim bir ay arayla hayatını kaybediyor. Daha birçok insan hayatını kaybederken aynı sıralarda onların tam tersi cenahtan bir hareket yükseliyor. Bu hareketin hoyratlığı, sözüm ona gözü karalığı, hedefinin fotoğrafının üstüne çarpı atan şeytanca hareketleri toplumun sinmesi için yapılıyor. Diğer yandan her nasılsa bu hareket “mağdur” oluveriyor.

2000’li yıllarda bu hareketi arkasına alıp iktidara gelen AKP, “dindar ve kindar nesil” istemiyor mu?

İstiyor.

Israrla arkasında durduğu FETÖ iltisaklı Diyanet İşleri Başkanı laik düzene kılıç çekip Mustafa Kemal’e açıkça kin beslemiyor mu?

Besliyor.

Canlı bomba misali harp okullarımıza giren sözde subay adayları, Kemalist gençlerin ordudan atılması için imha edilmiyor mu?

Ediliyor.

Birçok rüşvet, yolsuzluk, liyakatsizlik her gün ortaya saçılmıyor mu?

Saçılıyor.

Fakat her olayda birileri “mağdur” olmaya devam ediyor. Çıkıp önüne gelene vatan haini, din düşmanı yaftası vuruyor.

Nerede bir zamanlar evinin balkonlarında tencereyle, tavayla protesto yapan ve ışıkları yakıp kapatarak karanlık mangalara kafa tutan toplum?

Kuşkusuz bugünkü “sinmişlik”, bir millete yapılan en büyük kötülük ve yaşatılan en büyük mağduriyettir.

Karanlık mangaların peşinde olduğu gerçek kara kutu, insanların yüreğindeki cesarettir.

[1] https://bilgedunyali.com/esref-bitlisin-sehadeti-kaza-mi-suikast-mi/genel/emperyalizm/

Yine zamanı geri saralım.

SSCB 1949’da kurulan NATO’ya 1954’te Varşova Paktı’yla karşılık verdi. 8 ülkenin katıldığı Varşova Paktı askeri ve siyasi bir birlikti. SSCB, imparatorluklar mezarlığı Afganistan’da toprağa verilirken Varşova Paktı da Baba Bush’un verdiği sözler karşılığında sona erdi.

Verilen söz ise şuydu: Gorbaçov, SSCB’yi hayata döndürmek için “açıklık ve yeniden inşa” (glasnost ve perestroyka) politikalarını uygulayacaktı. Buna karşılık ABD, NATO’yu Rusya’nın güvenliğini tehdit edecek bir mesafeye yaklaştırmayacaktı.

Hayata döndürmek denen şey de ABD öncülüğündeki kapitalist sisteme uyum sağlamaktan başka bir şey değildi.

İki büyük devletten biri diğerine söz veriyor, diğeri verilen sözü yazılı bir anlaşmaya çevirmiyor. Küçük gibi görünen ihmaller herkes için arıza çıkarır.

ABD neoconların güdümünde olduğu müddetçe asla sözünü tutmadı. SSCB dağıldı, başta Rusya olmak üzere eski Sovyet ülkeleri hayata dönme noktasında başarısız olunca kapitalist dünyaya adeta birer zombi gibi uyandılar. Uzun süre Sovyet ideolojisiyle yaşayan ve dünyanın Doğu Bloku’nda yer alan ülkeler kelimenin tam anlamıyla afalladılar.

Birkaç kez yazdığım gibi bir devletin yaşayacağı en onursuz, en acınacak günleri yaşadılar. Yahudi kökenli oligarklar eski SSCB’yi idarelerine alırlarken Aslan Usoyan (Ded Hasan) gibi bölücü terör örgütüyle ilişkili mafya liderleri de yeraltı dünyasını ele geçirdiler. Türk cumhuriyetlerinde eskisi kadar olmasa da bugün de devam eden akrabalık, oymak ve mafya etkisi aldı başını gitti.

ABD’li stratejist Mackinder’ın “Heartland” (Kalpgah veya Candamarı) olarak adlandırdığı Avrasya, dünyanın kalbiydi ve ona hâkim olan dünya adasına, dünya adasına hâkim olan da dünyaya hâkim olacaktı. Henry Kissinger, Zbigniew Brzezinski gibi ABD derin devletinin önde gelen diplomat ve stratejistleri bu anlayışa aynen bağlı kaldılar.

Ama Mackinder’ın teorisinden tavizler vererek bunu yaptılar.

Brzezinski’nin açıkça “Birbirleriyle iş birliği engellenmeli.” diye yazdığı Doğu Avrupa ülkeleri arasında sürekli olarak kaos çıkarıldı. Bu kışkırtılan ülkelere Türkiye de dahildir. Suriye; Türkiye ve Rusya’nın sahada kapıştırılmak istendiği yerlerin başında geldi. Küçük enişte Ahmet Davutoğlu döneminde Şam’da Emevi Camisinde namaz kılmak hayaliyle yanıp tutuşan takkeli neoliberaller, Halep’ten girip Kremlin’den çıkabileceklerini zannedecek kadar cahildiler.

Sırtı sıvazlı Davutoğlu gibi siyasetçiler yanağa da bir şefkat tokadı yiyince bu gerçeği öğrendiler.

SSCB’yle imzalanan ve özellikle nükleer silahları kontrol altına alan anlaşmalardan 2001’de çekilen Amerikalı neoconlar Avrupa’yı bir füze üssü hâline getirdiler. Rusya’ya verilen söze rağmen ateşle oynamaya devam ederek NATO’yu adım adım Doğu Avrupa’ya yani Kalpgah’a getirdiler.

Kalpgah’ı fethetmek isteyenlerin hayalindeki “Yeni Amerikan Yüzyılı Projesi”, bir “ABD İmparatorluğu” hayaline dayanır. Bugüne kadar ABD’nin resmi olmayan bir imparatorluk olup olmadığı tartışıladursun Brzezinski, Kagan ailesi, Robert Kagan’ın dişi Hitler diyebileceğimiz eşi Victoria Nuland ve daha niceleri gerçek bir imparatorluğu Neocon-Siyonist eliyle inşa etmeye çalışıyor.

Nuland, “Ukrayna’daki savaş ne pahasına olursa olsun devam etmeli.” demekten de “AB’nin canı cehenneme!” demekten de çekinmedi. Basın ve medya benim güdümümde olsa ben de böyle rahat konuşur, böyle şeytanca işler yapardım.

Nuland’ın Ukrayna’daki devrimde ve Rusya-Ukrayna arasındaki savaşta emekleri çoktur. Bu emekleri yıkacak herhangi bir şeyin karşısında olacağı tartışmasızdır.

Bu arada birkaç gün önce Rusya’ya ait İl-76 tipi uçak Rusya’ya ait Belgorod bölgesine düştü. Uçakta bulunan 74 kişinin tamamı öldü. 74 kişinin 65’i ise takas için götürülen Ukraynalı askerlerdi!

Zelenski en az Nuland kadar rahat bir şekilde Rusya’yı suçlasa da Harkiv’den atılan füzelerden birinin uçağa isabet ettiği anlaşıldı.

Ne zaman ABD’nin menfaatine aykırı uçaklar uçsa hepsi de anlaşılmaz nedenlerle düşer. Eşref Bitlis’in ruhu şad olsun.

Birçok kez yazdığım için sıkılmış olabilirsiniz ama yazmak zorundayım: Brzezinski’nin “tebaa” olarak bahsettiği Batı Avrupalılar bu bakış açısından ne kadar rahatsız olsalar da askeri açıdan NATO olmadan Rusya’yla rekabet etmeleri mümkün değil. Tarihe bakacak olursak geçmişte de bugün de bir Rusya korkusunun Batı Avrupa’da yaşadığını görürüz.

ABD bunu kullanarak hem para kazanıyor hem kendisine karşı kımıldanan Batı Avrupa ülkelerini kucağına alıyor hem de Rusya’yı olası bir Çin savaşından önce indirebildiği kadar sahaya indiriyor.

Maalesef oynanan sayısız tehlikeli oyun var. Bunlardan birisi nükleer savaş konusudur. Daha önce yazdığım gibi 2024’te nükleer savaş, salgın vb. konularda bolca film izleyecek, bolca bilgisayar oyunu oynayacağız. Zihinlerimizde yaratılan sanal dünyanın rengi distopik bir havaya bürünecek. Nazizm, uyuşturucu bağımlılığı, toplumun psikolojisini bozan cinayetler, LGBT üzerinden pedofiliyi meşrulaştırma vb. girişimler artış gösterecektir.

Bu arada ABD’nin zenci savunma bakanı, İngilizlerin Hintli başbakanı, Arjantin’in Yahudi yancısı başkanı, Ukrayna’nın Yahudi Zelenski’si tesadüfen bu görevlere gelmiş değildir. Her biri, kendini dünyaya medeniyet getiren hayali ırk Aryanların (gerçekte dini bir cemaatti) soyundan gelen şövalyeler gibi gören küresel aktörlerin şaklabanıdır. Her biri, Nazi zihniyetini kamufle eden cambazdan başka bir şey değildir.

Bunlar ancak büyük savaşların hazırlıklarıdır.

Çin’in ekonomide ABD’yi solladığı gibi askeri açıdan da sollamak üzere olması, Mackinder’ın denizlere hâkim olma konusundaki düşüncelerini ABD’den daha fazla uygulaması, buna karşılık ABD’nin giderek hantallaşan ve yozlaşan yapısı, mevcut hegemon devletin dünyayı kendisiyle birlikte hareket etmeye ya da kendisiyle birlikte batmaya zorlamasına yol açıyor.

Mesela Türkiye komşu bir devlete yaptırım uygulamadığı için müttefik bir devletten F-16 alamıyor!   

Tabii Sam Amca pek fırlamadır.

Hükümet yanlısı TV ve gazeteler “Kılıçdaroğlu İsveç’in NATO’ya girmesini sağlayacak!” diye haber yapmış olsalar da F-16 alacağız diye İsveç’in NATO’ya üyeliğinin kabulünü yine dünya liderliğine bağlayacaklardır.

Çünkü dün Gorbaçov’a söz veren, bugün Türkiye’ye söz veriyor. Üstelik sadece İsveç’in NATO üyeliğine onay almadılar. Hükümet yine hummalı bir özelleştirme faaliyetine girdi. Ukrayna’da bolca para kaybeden şirketleri başka ne kurtarabilirdi? Ekonomisi bitmiş bir ülkede bunun sorumlusu olarak da muhalefeti gösteren iktidar başka ne yapabilirdi?

Ah bu Kılıçdaroğlu!

İktidara gelemiyor ama memleketi yönetiyor!

Sam Amca ise girdiği her yerde oligarşi yaratmaya devam ediyor. Memlekette bu kadar kara para aklayan “hacı”nın olmasına şaşmamalı. Kıblesi Washington olanın beyninde tavaf ettiği tek yer de Sam Amca’nın sarayı oluyor çünkü.

Konuyu sonlandıralım.

İsveç ve Almanya’nın Rusya’yla savaşa hazırlanalım, şeklindeki beyanları ya da Baltık’ta gerçekleştirilecek tatbikatlar bazı şeylerin tersine döndüğünü gösteriyor. Soğuk Savaş boyunca nükleer silah ve füze alanında ilk vuruş için hazırlanan ABD, günümüzde bu ilk vuruş için Rusya’yı zorluyor.

Rusya bu ilk vuruşu yapabilir ama son aşamada buna mecbur kalırsa Neocon-Siyonist şeytan bizzat kendisi ilk vuruşu yapacaktır.

İlk vuruş kimden gelecek bilinmez ama küresel aktörler için küçük, insanlık için büyük bir vuruş olacağı kesindir.

Bu tarihten 11 yıl önce Türkiye’de 80 Darbesi oldu. Kenan Evren başa geçti ama altın yıllarına giren kişi Özal’dı. Özal’ın birlikte çalışmaktan büyük keyif aldıkları da ABD’li dostlarıydı.

Belki bir yerlerden çok tanıdık gelecek, Özal’ın aktif dış politika istediği malûmdu. Ona göre Irak’a yapılan harekât için Türkiye de kuzeyden bir cephe açmalıydı. Amerikalı dostlarıyla her zamanki gibi aynı fikirdeydi: “Yurtta sulh, cihanda sulh” ilkesi eskimişti. Türk askeri, ABD’nin dış müdahale gücü gibi hareket etmeli, böylece biz de yurt dışında aktif politika izlemeliydik. Bağımsızlık akıllardan geçmiyordu herhalde.

Yine çok tanıdık gelecek, Özal’ın meşhur bir Kürt planı vardı. Türkiye, aktif dış politikasını ilerleterek Kuzey Iraklı Kürtlerle birleşmeli ve federasyon olmalıydı. Takşakçı Paşalara rağmen Amerika merkezli planlar tutmadı. Cengiz Çandar da ABD’li dostlarına sadık olanlardan biriydi. Takip eden yıllarda “Türkiye büyüyemedi, Türkiye küçülecek” diye yazacaktı. Tuncay Güney de Çandar’ı okuduğundan mı aynı yerden vahiy geldiğinden mi bilinmez, aynı cümleyi ondan yıllar sonra kuracaktı.

Amerikancılık herpes simplex virüsü gibiydi. Bir döngü içinde sürekli tekrar ediyordu. Benzettiğimiz virüse bakılırsa hâlâ tekrarlıyor!

Yazının başına dönelim…

17 Ocak 1991’de Körfez Savaşı başladı. ABD’nin istediği gibiydi her şey: İngiltere, Fransa, Suudi Arabistan, Suriye ve Mısır, koalisyon gücünü oluşturuyordu. Bir tek eksik vardı: Yıllar boyu Osmanlıdan dem vurulup ABD dış politikası uğruna gaza getirilmek istenen Türkiye.

17 Ocak 1992’de Eşref Bitlis’in helikopteri Irak’ın Selahaddin kentine giderken, Çekiç Güç tarafından inişe zorlandı. Paşa, Barzani ve Talabani’yi Saddam’la uzlaşmaya ikna etmişti. O yıllardan beri Türkiye’yi komşularıyla sorunlu hâle getirmek için uğraşıp duran, Türkiye’yi ateş çemberi arasına almaya kalkan ABD için bu kabul edilemezdi.

17 Şubat 1993’te Beechcraft-200 VIP düştü. Eşref Paşa şehit oldu. Türkiye, Uğur Mumcu suikastinin şokunu yeni yaşıyordu. 24 Ocak 1993’te o da katledilmişti. Mumcu’nun infilak eden arabasının enkazını “tak” diye temizleyenler, uçağın düşme nedenini “şak” diye bulmuşlardı. İTÜ yetkilileri, uçağı üreten firma aksini söylese de Amerikalılar üzülmemeliydi. Kuzey Kutbu’ndan gelen uçağın motorları Ankara’da buzlanıvernişti.

Beechcraft-200 VIP neden düştü?

Aşikâr bir savaşta uçaksavarlar uçak düşürür.

Gizli bir savaşta uçakları düşüren nedir?

Uğur Mumcu’da gizli bir dosya vardı ve bu dosya onun sonunu getirmişti. Mumcu’nun öldürülmesi Kürt dosyasına bağlandı. Çetin Yetkin, Mumcu öldürülmeden kısa bir süre önce yine o dönemde önemli davalara bakan bir savcı ile birlikte onu evinde ziyaret etmişti. Bir gün bakarsınız o dönemde savcı olan Çetin Yetkin bu işin karanlıkta kalan yönünü aydınlatacak açıklamalarda bulunur. Kim bilir?

Mumcu suikastının ardından basında çıkan haberlerin tek odak noktası da bu Kürt dosyası oldu.

Mumcu suikastından bir süre sonra da Talabani’ye 100 bin silah gönderildiği haberleri gazete sayfalarına düşmeye başladı. O dönemde Jandarma Genel Komutanı olan Eşref Bitlis’e konuyla ilgili düşünceleri sorulması üzerine Eşref Paşa, “Konuşulacak şeyler, zamanı gelince konuşulur” dedi.

Orgeneral Eşref Bitlis, PKK’ya karşı savaşmaları için 100 bin silahın (bedava olarak) Talabani’ye verilmesi fikrine karşı olumsuz bir rapor hazırlamıştı. Şehit paşamızın o raporda neler yazdığını Genelkurmay Başkanlığındayken görev süresi ısrarla bir yıl daha uzatılan ve görevi bittikten sonrada Tansu Çiller’in partisinden Kilis Milletvekili seçtirilen Doğan Güreş çok iyi biliyor.

Bugün Talabani-Barzani-PKK üçlüsünün ABD’nin Türkiye’yi parçalama (Federasyona dönüştürme) planındaki rollerini görünce, Eşref Paşa’nın Talabani’ye silah verilmesine karşı çıkmakta ne kadar haklı olduğu ortadadır.

Tabii o günlerde, bu 100 bin silah Talabani ve PKK arasında pay edilmişti.

PKK terörünü bitirmek, Talabani ve Barzani denen soysuz takımını hizaya getirmek için yılmadan mücadele eden Eşref Bitlis Paşa’nın kadrosunun daha sonra başına gelmedik iş kalmadı.

Bahtiyar Aydın Paşa kafasından vurularak şehit edildi. Ertesi gün gazetelere yansıyan haberlere göre, Kanas silahla uzaktan ateş eden PKK’lılar Paşamızı öldürmüştü. Oysa bu suikastın, o şartlarda Kanas silahla yapılamayacağını birazcık silah bilgisi olan herkes bilir. Nitekim daha sonra, yine gazetelere yansıyan haberlerde Paşanın ölümüne neden olan silahın 7.65 mm. çapında Baretta olduğu ve kafasının sağ tarafından girdiği ortaya çıktı.

Silahlı Kuvvetler Günü’ne 15 gün kala, Mardin Jandarma Alay Komutanı Rıdvan Özden de öldürüldü.

Şehit Albay Rıdvan Özden’in ölüm tutanağında, “Baş bölgesinin yapılan muayenesinde, sol kaşın altı santim yukarısında bir çarpı bir santim ebadında mermi çekirdeği giriş deliği, yine kafatasında, arka kısmında oksipital bölgenin orta kısmında dört çarpı dört santim ebadında açık parça çıkış deliği olduğu görüldü” deniliyordu.

Oysa şehit Albay Rıdvan Özden’in ağabeyi Nazmi Özden, kardeşinin naaşını gördüğünü belirterek ölüm raporunun tam tersini söylüyordu: “Olaydan sonra Alay Komutan yardımcısı ile konuşmuştum. O da saçlarının başladığı yerden vuruldu, dediği hâlde başında bir kurşun giriş deliği göremedim. Hatta ellerimle yokladım. Yüzü kafasının tepesine kadar temizdi, kafasının arka tarafı kanlı pamukla kaplıydı.”  

Şehit Albay Rıdvan Özden’in beyin cerrahı olan bir akrabasının söyledikleri ise yaşananları daha bir vahim boyutuyla gözler önüne seriyordu; Bir hekim olarak nasıl öldüğünü merak ettim ve yara yerini araştırdım. Mermi giriş deliği göremedim. 3-4 dakika baktım, hatta ellerimle alnına özellikle bastırdım, bir çukur var mı diye, yoktu. Rapor beni tatmin etmiyor. Bu durum midemi bulandırıyor. Cesette bir beyin tomografisi çekilirse, durum aydınlanır. Hiçbir şüphe kalmaz. Başın arka kısmı kanlı pamuklarla kaplıydı. Belki kurşun yandan geldi, kafanın arkasını alıp götürdü. Belki de arkadan sert bir cisim çarptı.

Bu olay böylece kapandı. Fakat hiç kapanmayan bir hesaplaşma var ve bitecek gibi de görünmüyor. Bu hesaplaşmanın taraflarından biri ordumuzun seçkin subaylarıdır. Diğer tarafın kim ya da kimler olduğu da artık netleşmeye başladı.

Kim mi?

Kim olacak “Kürt Sorunu var ve çözeceğiz” diyenler ve onların arkasındaki güçler. Düşman öyle sinsi ve karanlıkta duruyordu ki, tanımı bugüne kadar yapılamamıştı. Yapılmamıştı!

İşte onlar bugün fütursuzca ortaya çıktılar artık. Önce Türk olduklarını reddedip Türkiyeli olduklarını söylediler sonra da Kürt sorunu var dediler.

Ne güzel değil mi?

Gözümüzün içine baka baka “Sessiz devrim yaptık” diyorlar. Bazı muhteremler de bunları sadece seyrediyor. Yazıklar olsun hepinize!

Adamlar, “Devrim yaptık ama daha tamamlamadık” diyorlar…

“İleri, biraz daha ileri.” demeleri bundan!

İleri… Biraz daha ileri gidin de sizi ne sürprizler bekliyor görün bakalım.

Kürt sorunu var diyenlerin peşine takılanlar terörist leşlerini devletin araçlarıyla taşıyorlar ve o leşe “Bizim şehidimiz” diyorlar. İtten şehit olsaydı Kıtmir’in türbesi olurdu. PKK paçavralarını sallayanlara, leşlerini şehit diye adlandıranlara kimse bir şey diyemediği için suçluların cezasını halk vermeye başladı. Trabzon’da, Samsun’da ve diğer yerlerde neler olduğunu gördük.

Jandarma Genel komutanlığı Kurmay Başkanlığı’ndan emekli olan Korgeneral İsmail Selen Paşa da emekli olmasının ardından kısa bir süre sonra öldürüldü.

Ülkesinin çıkarlarını her şeyden üstün gören ve Mustafa Kemal Atatürk’ün ilkelerinden asla taviz vermeyen subaylarımız bir bir katledildi. Şehit edilen komutanlarımızın ardından bir yığın şaibeli dedikodular çıkartan fesat yuvalarının veledi zinaları, Silahlı Kuvvetlerimiz hakkında iftira yaymakta birbirleriyle yarışıyordu. Şehit komutanlarımız hakkında herkes bir şey söyledi ve ortalığı bulandırıp kenara çekildiler.

Her ne denirse densin, ölüm olaylarının ardındaki gerçekler açığa çıkarılamadı. Kısacası Ordumuza karşı ilan edilmemiş bir harp olduğu gün gibi gerçektir. Ve bu savaşın şehitleri, katillerden hesap soruluncaya kadar, sinsi düşmanlar deşifre edilip yok edilinceye kadar rahat uyuyamayacaklardır.

Şubat 1993 yılında Eşref Bitlis uçak kazasında(?) şehit oldu.

Jandarma Genel komutanı Orgeneral Eşref Bitlis’in uçağının Ankara Yenimahalle PTT İşletme Müdürlüğü’nün bahçesine düşmesinin ardından ilk açıklama o dönem Genelkurmay Başkanı olan Doğan Güreş’ten geldi. Ortada hiçbir bilimsel ve teknik araştırma yokken uçağın düşmesini, “ani buzlanma” olarak açıklayıverdi.

Daha sonra yapılan araştırma ve incelemelerde uçağın düşme nedeninin “ani buzlanma” olmadığı ortaya çıktı.

İstanbul Teknik Üniversitesi Uçak ve Uzay Bilimleri Fakültesi’nin Öğretim üyeleri Prof.Oğuz Borat, Prof. A. Nuri Yüksel ve Doç. Zahit Mecitoğlu’nun yaptığı inceleme sonucunda hazırladıkları bilirkişi raporuna göre, “olayın kaza olmadığı, uçağın motorlardaki buzlanma sonucu düşmediği, pilotların kusurlu olmadığı, motorda ve uçak yapımında hata olmadığının belirlendiği, sabotaj ihtimalinin ciddi olduğu ve bu yönde kanıtlar bulunmasına karşın araştırılmadığı” belirtildi.

İddianın sahipleri sıradan insanlar değil. Her biri konusunda uzman ve bu kazayı bilirkişi olarak araştıran profesörler.

Hiçbir cinayet sonsuza kadar saklanamaz!

Şehit olan subaylarımızın ölümlerinde birçok soru işareti bulunmaktadır.

Şimdi, bugüne kadar hiçbir şekilde tartışılmayan hatta kamuoyunun hiç duymadığı başka bir ölüm olayına aktaracağım.

Tuğgeneral Zeki Durlanık…

Görevi: Askeri Ateşe ve Koordinasyon Kurulu Başkanı.

Şehit olduğunda görev yaptığı yer: Salyanski Kışlası, Bakü -Azerbaycan.

Tuğgeneral Zeki Durlanık, Albay rütbesiyle görev yaptığı Güneydoğu bölgesinde oldukça başarılı bir komutandı. Teröristlerin yola döşediği bir mayının patlamasıyla yaralandı. Hastanede yattığı sıralarda ziyaretçi gibi gelen bir teröristin suikastından kurtuldu. Tedavisi bittikten sonra görev yerine döndü ve PKK’lı hainlerin korkulu rüyası da tekrar başlamış oldu. Cudi Dağında yapılan bir operasyonda yakalanan teröristlerin içinde, kendisini hastanedeyken öldürmeye gelen suikastçı da vardı. Türkiye’nin kanayan yarası haline getirilen ve “Kürt sorunu” olarak isimlendirilen, katiller sürüsünün sinsi cinayetlerini önlemek için “sürekli çözüm” olacak önemli çalışmalara öncülük etti.

1998 yılında Tuğgeneralliğe terfi etti ve Azerbaycan’a gitti.

Yeni görev yeri, kelimenin tam anlamıyla Sırat’ın korkuluksuz köprüsünde koşmaktan farksızdı.

Petrol savaşlarının ve uluslararası güç gösterisinin odak noktası olan Azerbaycan’da görev yapmak, bıçağın keskin tarafını yaşamla bilemektir. Dünya devletlerinin ajanları tarafından kurulan türlü tuzaklara düşmeden varlığını sürdürürken, ülkenin onurunu koruyarak başarıyı yakalamak mayın tarlasında yürümekten bin kat daha zordur.

Zeki Durlanık Paşa’nın Azerbaycan’da askeri konularda verdiği çabalar diğer ülkelerin açık ve gizli görevlilerini telaşlandırmaya yetmişti çünkü onların Azerbaycan’ı ele geçirme, hakimiyet kurma planları suya düşmeye başlamıştı.

Durlanık Paşa, Cumhurbaşkanı Haydar Aliyev’i ağlatan bir gösteri düzenledi ve tarihinde ilk defa Türk Yıldızları yurtdışında gösteri gerçekleştirdi. İşte o gün Haydar Aliyev “Paşa bizim askerlerimiz ne zaman böyle olacak” diye sordu. Zeki Durlanık Paşa bir ordunun bu başarıyı yakalayabilmesinin şartlarını kısaca anlattı ve bunlar isteniyorsa askeri lise kurulması gerekir dedi. Aliyev bu teklifi kabul etti ve “      Ne gerekiyorsa hazırlayıp bana getirin imzalayayım” dedi.

Azerbaycan ve Türkiye’yi bütünleştirerek Avrasya’da büyük bir güç oluşmasını sağlayacak bu karar hayata geçirildiği anda gerek ABD gerekse Avrupa ülkelerinin o bölgede hiçbir hakimiyeti kalmayacaktı. Bütün bunların yanı sıra, planlanan Azerbaycan-Türkiye iş birliği, Büyük Ortadoğu Projesi’ni de bitirecekti çünkü BOP’un en vazgeçilmez kurallarından biri, “Türklük” ve “Atatürk” izlerinin silinmesidir. ABD ve AB, Türkiye’de Kemalist rejimi yıkmanın planlarını yaparlarken Azerbaycan’da, Türkiye Cumhuriyeti’nin kök salmasına ve Türk milliyetçiliğinin gelişmesine izin veremezdi.

Tuğgeneral Zeki Durlanık bir sabah ansızın öldü!

Doktorların ölüm raporlarında, “Kalp yetmezliği” yazıyordu. Bir başka raporda ise, “Otopsi sonucunda kalp damarlarının çatlaması sonucu vefat etmiştir” deniliyordu.

Tuğgeneral Zeki Durlanık’a otopsi yapılmamıştı ama “otopsi sonucunda kalp damarlarının çatlaması sonucu vefat etmiştir” diyen bir rapor yazılmıştı.

Azerbaycan’da gerçekleştirilmesi planlanan ve şehit Tuğgeneral Zeki Durlanık tarafından geliştirilen Askeri Lise projesi ise uygulamaya konulmadı.

Adını andığımız tüm şehitlerimizin ölümündeki ortak nokta, her birinin ölüm raporları çelişkilerle dolu ve kuşkuludur. Bunları açığa çıkartmak çok kolay olmasına rağmen her nedense şaibeli durum devam ediyor ve birileri hiç utanmadan Kürt sorunundan bahsediyor.

Bu suikastların hepsinin arasında inanılmaz benzerlikler bulunmakta ve çok güçlü bir bağ var ancak ben henüz bu bağı çözemedim!

Ali ÖZOĞLU