Şerefsizler, Kaşif Kozinoğlu’nun altın saatini çaldılar. Çaldıkları saat, ömrü cepheden cepheye koşanların kollarına takılabileceklerden değildi. Çaldıkları saat, cephede savaşanlardan alınmak istenen canın altın saatiydi. Cephede alamadılar, bir başka cephe olan Silivri cephesinde aldılar.

Türkiye’nin güya ileri demokrasiye doğru koştuğu günlerdi. İleri demokrasiye koşmak demek, birilerinin dilinde; orduya saldırmak, milli değerlere ağız gevşetmek demekti.

İleri demokrasiye koşmak; Kaşif Kozinoğlu’nun hayatındaki kritik altın saati çalmak, Ali Özoğlu’nun hücresine silahla dalarak canına kast etmek, Kuddusi Okkır’ı Tekirdağ Cezaevi görevlilerinin parkasız gezmediği koridorlarda çıplak yatırmak, Ali Tatar’ın intihar etmesi, Muzaffer Tekin’in kanser olması demekti.

İleri demokrasiye koşmak; insanların ailelerini hasta etmek, psikolojik baskıyla mağdurlara kafayı yedirmek, kumpaslarla içeri alınan insanların işlerini batırmak demekti.

İleri demokrasiye koşmak; her gün gazetelerde TSK’ye türlü iftiralarda bulunmak, Mustafa Kemal’den ve onun askerlerinden intikam almak demekti.  

Ergenekon kumpaslarında görüldü ki Mustafa Kemal hâlâ savaşmaktadır, Türk milletini bir Ergenekon’dan daha çıkarmıştır ve her savaşı yine o kazanacaktır.

Ancak…

Genç Kemalistler Davası’ndan Ergenekon kumpaslarına kadar türlü oyunlarla, bir dakika uyumaya gelmeyecek bir coğrafyada Türk milletinin altın saatinden de çalınmaktadır.

O saati koruyanlar vardır.

Saatin sahipleri de hafızalarını diri tutmak zorundadır.

Ergenekon kumpasında 12 kez idamla yargılanıp 6 kez ağırlaştırılmış müebbet almış, Silivri tecrit hücresinde yıllarını bırakmış biriyim. Bizleri; FETÖ’nün sahte delilleri, sahte gizli tanıkları, kalleş dijital kumpasları ve satılık kalemlerin manşetleriyle diri diri mezara gömmek istediler.

Dışarıda haysiyet cellatlığı yapanlar, içeride ise zamana yayılmış sinsi bir kurt kapanı kurdular.

Aynı koridoru paylaştığımız dava arkadaşım MİT Başmüşaviri Kâşif Kozinoğlu’nun 12 Kasım 2011’deki şüpheli vefatından sadece 15 gün sonra, ben de aynı ölümcül tezgâhın içine çekildim. O tecritten mucize eseri sağ çıkabilmiş bir tanık olarak doktorsuz ambulanslarla, kilitli ring araçlarıyla ve “prosedür” maskesi arkasında Kozinoğlu’nun nasıl ölüme terk edildiğini dakika dakika kaydettim.

Bugün yeniden açılan soruşturma dosyasının ve milletimizin vicdanının önüne, 7 Ocak 2012’de hücremde kaleme aldığım bu tarihi feryadı koyuyorum.

İhmallerin, kasıtlı gecikmelerin ve o ölümcül kurt kapanının anatomisi aşağıdadır. Ben o tezgâhı bizzat yaşadım; susturamadılar, unutmadım, unutturmayacağım!

Ali ÖZOĞLU

15/09/2026

***

KUSURSUZ CİNAYET YOKTUR!

KOZİNOĞLU’nun Ölüm Yolculuğu…

5 Aralık 2011 tarihinde Aydınlık gazetesinin, 27 Kasım 2011 Pazar günü Silivri 1 No’lu Cezaevinde yaşadığım sağlık skandalını haber yapması üzerine, Silivri Savcılığınca cezaevi kamera kayıtlarının incelendiğini öğrendim.

Adalet Bakanı Sadullah Ergin’in Silivri Cezaevine geldiği gün hücremdeki televizyonun alınması talimatını vermesine ve hatta kantin alışverişlerimizin bile bakanlıkça anbean izleniyor olmasına karşın, sağlık skandallarını gazetelerden öğreniyor olmalarını neyle açıklamalı, bilemiyorum!

Savcılığın kamera kayıtlarını izleyerek göremediği bu vahim ihmal ve skandalı (buna ölümcül hata da diyebiliriz), birazdan okuyacaklarınızda sizler de çok rahat göreceksiniz.

Kamuoyu şeytanın “gör” dediğini görsün istiyorum.

Rahmetli Kâşif Kozinoğlu, kaldığım hücreyle aynı koridordaki koğuşta kalıyordu, aynı davadan yargılanıyorduk ve ziyaretçi arkadaşımdı. Ölümü hepimizi fazlasıyla üzdü.

Üzülüyoruz ama kör ve korkak değiliz!

Kozinoğlu’nun 12 Kasım 2011 Cumartesi günü çıktığı ölüm yolculuğuna, 15 gün sonra -27 Kasım 2011 Pazar günü- bu kez ben çıktım. Kozinoğlu’nun ölüme varan yolculuğunda neler yaşadığını tek tek tespit ettim. İnsanların, yasa dışına çıkılmadan da kurt kapanına nasıl düşürüleceğini en somut hâliyle gördüm!

Kozinoğlu’nun ölüm yolculuğu saat 18.15’te kalbindeki rahatsızlık ile başlıyor. 18.17’de acil yardım butonuna basılıyor ve infaz koruma memurları 18.35’te Kozinoğlu’nu koğuştan çıkarıp mahkûm kabul bölümüne götürüyorlar.

Bahsi geçen yerdeki revir denilen odada yalnızca bir masa ve bir sedye bulunuyor. Hepsi bu kadar.

Tıbbi atıkların depolanacağı bir alanı dahi bulunmayan bir cezaevinden ne beklenebilir? Üstelik bunların bulunması yasal bir zorunluluktur.

“Kozinoğlu mahkûm kabuldeki revire alındı…” diyen Adalet Bakanı da yalnızca laf olsun diye konuştu.

Hafta sonu veya saat 17.00’den sonra bir yeriniz kesilse, pansuman için tentürdiyot ya da oksijenli su dahi bulamazsınız.

Kalp rahatsızlığı şikâyetiyle koğuştan çıkarılan Kozinoğlu işte buraya götürüldü ve bekletildi!

Gelelim 27 Kasım 2011 Pazar gününe:

Saat 17.00’de şiddeti anormal şekilde artan bir kalp çarpıntım başladı. Nefes alışlarım düzensizleşmeye ve takatim tükenmeye başlayınca saat 18.30’da acil yardım butonuna basarak görevlileri çağırdım.

Doktor ve sağlık görevlisi bulunmadığı için görevliler tansiyon aletini alıp geldiler; ancak tansiyon ölçmeyi bilmedikleri için tansiyonum ölçülemedi. Durumumun ciddi olduğunu belirterek kalp rahatsızlığımın iletilmesini ve 112 Acil Servise haber verilmesini istedim.

18.38’de yanımdan ayrılan görevliler, 18.55’te tekrar gelip beni hücremden aldılar ve mahkûm kabul bölümüne götürdüler.

Adalet Bakanının “revir” dediği yerde tek başıma beklemeye başladım.

19.30’da nihayet bir araç geldi.

112 Acil Servis ambulansı beklerken, tam 35 dakika bekletildikten sonra iç aydınlatması dahi çalışmayan cezaevi ring aracı geldi!

Kalp rahatsızlığı geçiren bir hasta için ambulans çağırma gereği dahi duyulmamıştı!

Kozinoğlu da aynı yerde, aynı süre boyunca ambulans bekledi.

Kozinoğlu 18.35’te koğuştan alındı; 19.30’da yani yaklaşık 55 dakika sonra Silivri Devlet Hastanesine ulaştığında hayatını kaybetmişti.

Ben ise 18.55’te hücremden alındım ve ancak 20.05’te, yani tam 1 saat 10 dakika sonra hastaneye ulaştırılabildim.

Peki Kozinoğlu’nu ölüme, beni ise ölümün kıyısına sürükleyen bu 55 dakika ile 1 saat 10 dakika arasında neler yaşandı?

Mahkûm kabul dedikleri yerde, ambulans gelecek diye 20 ile 35 dakika arasında bekletildik.

Kozinoğlu’na doktorsuz bir ambulans, bana ise ring aracı gönderildi.

Gelen araçtaki jandarma personelinin doldurması ve imzalaması gereken evraklar için 5 dakika…

Böylece 25 dakika çoktan dolmuştu!

1 No’lu Cezaevi ile Kampüs Sağlık Ocağı arasındaki mesafe 400 metredir ve buraya ulaşmak 5 dakika sürer.

Geçti 30 dakika!

Mesai gün ve saatleri dışında, 10 bini aşkın tutuklu ve hükümlünün bulunduğu kampüste yalnızca tek bir nöbetçi doktor kalıyor.

27 Kasım 2011 Pazar günü kalp rahatsızlığıyla götürüldüğüm sağlık ocağında o gün ortopedi uzmanı nöbetçiydi.

Bir gün önce gitseydim kadın doğum uzmanına denk gelecektim.

Kadın doğum uzmanına da ihtiyaç duyulabilir elbette ancak unutulmamalıdır ki Silivri Cezaevi Kampüsünde kadın cezaevi bulunmamaktadır!

Kozinoğlu’nun sevk edildiği 12 Kasım 2011 günü kampüsteki nöbetçi doktorun uzmanlık alanı neydi?

Söz konusu uzmanlık alanlarındaki nöbetçi hekimler, kalp krizi geçiren bir hastaya nasıl ve hangi imkânla müdahale edebilirler?

Dolayısıyla kampüs sağlık ocağına girişiniz ve Silivri Devlet Hastanesine sevk işlemleriniz en az 20 dakikanızı alır.

Buraya kadar zaten 45-50 dakikanızı tükettiniz!

Kalp krizi geçiriyorsanız, hayatta kalmanızı sağlayacak en kritik zamanı ve şansınızı kaybettiniz demektir.

Şayet hâlâ hayattaysanız, ambulansın sağlık ocağına gelmesi 8 ila 10 dakika sürer. En iyimser tahminle 5 dakikada geldiğini varsayalım.

55 dakika geride kaldı ve siz henüz hastaneye ulaşamadınız!

Kampüs ile hastane arasındaki mesafe 7 kilometredir. Ambulans bu mesafeyi 8 ila 10 dakikada katetmektedir.

Kozinoğlu hastaneye yaklaşık 55 dakikada ulaştırıldı.

Ben ise ancak 1 saat 10 dakikada varabildim.

Kalp krizinde ilk 15 ila 30 dakika içerisinde uzman müdahalesi yapılamazsa hayatta kalmak bir mucizedir.

Oysa 112 Acil Servis ambulansı doğrudan cezaevine gelmiş olsaydı, hastayı alır ve kampüs sağlık ocağına hiç uğramadan direkt Silivri Devlet Hastanesine sevk ederdi. Böylece hastaneye 8-10 dakika içerisinde ulaşılmış olurdu.

Kozinoğlu kalp krizi geçiriyorduysa, hayatını kaybetmesi için gereken tüm vakit ihmallerle tüketilmiştir.

Bu gecikmenin sorumlusu kimdir?

Kalp rahatsızlığımız bilinmesine rağmen neden doktorsuz bir ambulans ve ring aracı gönderilmiştir?

Tam teşekküllü bir ambulansın çağrılmasına kimler engel olmuştur?

Cezaevi Savcısı veya Kozinoğlu soruşturmasını yürüten Cumhuriyet Savcısı, çağrılan ambulansa vakanın ne şekilde bildirildiğini tespit etmek amacıyla 112 Acil Çağrı Merkezi ve cezaevi telefon kayıtlarını incelemiş midir?

Nöbetçi müdürlerin, başgardiyanların ve cezaevi dâhilî telefonlarının kayıtları alınmış mıdır?

Cezaevi nöbetçi müdürü ve başmüdürü, böylesi acil bir durumda yaşanacak bir gecikmenin ölümle sonuçlanacağını bildiği hâlde bu ağır sorumluluğu neden ve niçin üstlenmiştir?

Cumhuriyet savcılarına, Adalet Bakanı’na ve en üst düzey görevlilerinden birini kaybeden Milli İstihbarat Teşkilatına soruyorum:

28 Şubat 2011 ile 27 Kasım 2011 tarihleri arasını kapsayan cezaevi sabit hat, dâhilî hat ve idari personelin cep telefonu kayıtlarını mahkemeye getirtip incelemediğiniz sürece Binbaşı Kâşif Kozinoğlu’nun ölümünün aydınlığa kavuşacağına gerçekten inanıyor musunuz?

Normal şartlarda 10 dakikada ulaşılabilecek bir hastaneye 55 dakikada sevk edildiği için yolda hayatını kaybeden bir insanın durumuna cinayet demeyenler, susanlar ve bu olayı unutanlar vicdanen rahat mıdır?

Üzgünüm ama ben cinayeti gördüm.

Ve benzer bir kaderi paylaşmak, bizler için de kaçınılmaz ve an meselesi görünüyor.

Kasıtlı gecikmelerle hastaneye sevk edilirken yolda ölürseniz, Adli Tıp raporlarına “Şüpheli hiçbir ize rastlanmadı, eceliyle öldü” denilerek kaydedilirsiniz!

Ali ÖZOĞLU

1 No’lu L Tipi Cezaevi

B-3 Üst Tecrit Hücresi

SİLİVRİ

07.01.2012

Şöyle diyordu Savaş Fotoğrafçısı: “Önce ahlakınız değişir, sonra sınırlarınız.”

Aklın ve ahlakın ritmi bozulduğu zaman kişi artık bir zombiden farksızdır. Bu durum bütün topluma yansıdığı zaman toplum artık bir zombiye döner. Hareket var ama yararsızdır, ses var ama anlamsızdır. Düşünce ise maalesef yoktur.

Amerika’nın Afrika ve Irak’ı işgalinden sonra Avrupa ülkelerinde bile görülen geniş çaplı protestolar vardı. Onca bombalı saldırının, suikastin, korku yaratan eylemlerin gerçekleştirildiği 90’lı yıllarda sokaklara çıkmaktan korkmayan bir millet vardı Türkiye’de de.

Zamanla Türkiye’de ve dünyada protestolar ahlaksızlık ve terörizmle özdeşleştirildi. Basını ve medyayı kontrol altına alan iktidarlar, sokaklara çıkanları vatan hainliğiyle suçladılar. Protestolar bilinçli şekilde kışkırtıldı, eylemler büyük bir ustalıkla amacı dışına çekildi.

90’lı yıllarda öldürülen aydınları, 2000’lerde Ergenekon ve Balyoz kumpaslarıyla içeri alınan aydınlar takip etti. Hem öldürdüler hem içeri aldılar hem de “katil” dediler.

İtibar suikastleri aldı başını gitti.

Diğer yandan yolsuzlukları açıklayan muhalefet partilerine “dünyanın en büyük lahmacunu” haberiyle karşılık veren sözde gazeteciler türedi.

Ünlü olmak için insanlıktan çıkanların sayısı sosyal medyayla birlikte artarken gözleri ve aklı ekranda kayıp duran videolara takılmış kitleler yaratıldı.

Sosyal medyada mangalda kül bırakmayıp ilk zorlukta dağılan sözde kanaat önderleri türedi. Dışarıda birbiriyle selamlaşmayanlar, sosyal medyada birbirleriyle sıkı fıkı veya düşmanca bir sanal ilişki içine girdiler.

Kuzu postuna giren muhalifler oldu. Muhalefet yükselince geleceğin ihaleleri için geldiler, operasyonlar başlayınca yeni ihaleler için sattılar.

Düşüncenin ve tavrın sahteliğinde, yalanlar iktidar olur.

Ne yazık ki esip gürlemekle, kulağa hoş gelen hamasi sözler söylemekle sınırlar korunmuyor.

Ahlakının değiştiğini gören, sınırlarına el koyuyor.

Ve hep aynı döngü akıp gidiyor: Sanal tepki, sahte tavır, boş düşünce, yoz duygu, bitik hafıza ve tekrar, tekrar başa…

Özgür insanlar kukla değildirler, onları ayakta tutan ve yürüten ipler yoktur. Onlar bilirler ki insanı ayakta tutan, aklın ve ahlakın ritmidir.

Bunlar ruhun omurgasıdır, bozuldu mu geçmiş olsun.

Mustafa Kemal’in zamanında çukura düşmemek için son bir gayrete ihtiyacımız vardı. Şimdi çukurdan çıkmak için bir ilk gayrete ihtiyacımız var.

GİZLİ SAVAŞLARIN ŞİFRESİ

Havayı yırtan bir bombanın çıkardığı o sağır edici uğultuyu, beton binaları saniyeler içinde toza bulayan barutun genzi yakan kokusunu, enkaz yığınlarının altından yükselen o son çaresiz çığlıkları çok iyi bilirim.

Savaşın vahşi ama görünen bir geometrisi vardır; yıkılan bir duvarı, duran bir kalbi fotoğraflayabilirsiniz.

Fakat bugün insanlığı, özgürlükleri ve demokrasileri kuşatan en büyük tehdit, siperlerde ya da namlunun ucunda karşımıza çıkmıyor.

Bu yeni nesil cephenin kurşunu yok, tankı yok, geride bıraktığı dumanı tüten bir harabesi yok…

Sadece karanlık bir odada klavye başına geçmiş bir gölge, sahte bir gülüşün ardına gizlenmiş bir kimlik, sessizce çalışan bir kamera ve milyonlarca dolarlık kirli el sıkışmaları var.

İnsanlık ve hedef ülkenin toplumları, hiç ses çıkarmayan bir silahla vuruluyor.

Karanlığın Kolu: Black Cube

Her şey, sahnede maskelerin büyük bir gürültüyle düşmesi ve gazetecilik dünyasının en korunaklı kalelerinde yankılanan o sarsıcı araştırmaların yayımlanmasıyla başladı. Dünyanın en muktedir isimlerinin, kendi kirli geçmişlerini örtbas etmek ya da karşılarındaki büyük engelleri tasfiye etmek için fısıldayarak telaffuz ettiği ortak bir adres vardı: 2010 yılında Tel Aviv’de kurulan özel istihbarat örgütü Black Cube.

Dış dünyaya kendisini “hukuki ihtilaflar için veri toplayan, kanunlara saygılı sıradan bir araştırma kuruluşu” maskesiyle pazarlayan bu yapının arkasında, aslında devletlerin bile erişmekte zorlandığı devasa bir kurumsal hafıza yatıyor.

Tel Aviv, Londra ve Madrid gibi finans merkezlerinde üslenmiş olan şirketin 340’tan fazla uzmanının çok büyük bir kısmı, İsrail gizli servisleri MOSSAD, Shin Bet ve askeri istihbarat birimlerinin koridorlarında demlenmiş, operasyon yönetmiş emekli ajanlardan oluşuyor.

İngiliz The Guardian gazetesinin “MOSSAD’ın özelleştirilmiş kolu” olarak nitelendirdiği bu şebeke, her ne kadar bu tanımı reddetmek için kurumsal açıklamalar yayınlasa da ortaya dökülen her yeni skandal, bu tanımın ne kadar yalın bir gerçek olduğunu yüzümüze vuruyor.

Eski New York Times muhabiri Barry Meier’ın “Spooked” adlı başyapıtında altını çizdiği o tüyler ürpertici tespit gibi: “Bu yapılar politika, iş dünyası ve hiçbir şeyden haberi olmayan sıradan insanların yaşamları üzerinde orantısız, sinsi karanlık bir tehdit uygulamaya başladı.”

Maskeler ve Hainler: İlmek İlmek Dokunan 6 Küresel Kumpas

1. New York’ta Bir Sahte Dost: Çemberin İçine Sızan Gölgeler

2016 yılının sonlarıydı. New York basını, modern zamanların en büyük skandallarından birini patlatmak üzereydi ama henüz kimse fırtınanın ne kadar büyük bir enkaz bırakacağının farkında değildi.

Hollywood’un en kudretli ismi, Gangs of New York (New York Çeteleri-2002) ve Inglourious Basterds (Soysuzlar Çetesi-2009) gibi sinema tarihine damga vuran dev yapımların arkasındaki isim olan Harvey Weinstein, onlarca yıl boyunca sistematik olarak sürdürdüğü tacizlerin ve cinsel saldırıların üstünü örtmek, arkasındaki kirli izleri temizlemek için Black Cube ile el sıkıştı.

İşte o an, siber dünyanın en sinsi sızma operasyonlarından biri başladı.

Şirketin kadın ajanları New York sokaklarında aniden belirdi. Kendilerini “feminist aktivist” ya da “kadın hakları savunucusu” olarak tanıtıyorlardı.

Bu ajanlardan biri, Weinstein’a karşı sesini en çok yükselten “Conan the Barbarian” (Barbar Conan) ve “Grindhouse: Planet Terror” (Dehşet Gezegeni) gibi unutulmaz filmlerin oyuncusu Rose McGowan’ın çevresine girdi.

Haftalar hatta aylar boyunca McGowan’ın en yakınında durdu; onun dert ortağı oldu, güvenini kazandı.

Bir diğer ajan ise haberi ilk kez dünya gündemine taşımaya hazırlanan New York Times muhabiri Jodi Kantor’u hedef aldı; onunla da aynı maskeyle temas kurdu.

“Seth Freedman” adını kullanan bir başka ajan ise muhabir kılığına bürünerek taciz mağduru kadınlarla röportajlar yaptı, bilgi topladı ve her şeyi doğrudan Weinstein’a servis etti.

Bu olaylar sıradan birer iddia değil, Black Cube’ün tüm faaliyetleri tamamen doğrulandı.

Skandal patlak verip Ronan Farrow’un o Pulitzer ödüllü araştırması The New Yorker’da yayımlandığında, şirketin koruyucu duvarları yıkıldı.

Tam bu noktada, skandalın arkasındaki küresel elit ağının en karanlık halkası da deşifre oldu.

Şirketin danışma kurulu üyesi olan Prof. Asher Tishler, İsrail televizyonuna çıkıp tüm dünyanın gözü önünde “Kadınlara zarar verdiysek üzgünüz, bugün olsa bu işi almazdık.” diyerek bu karanlık ortaklığı açıkça itiraf etmek zorunda kaldı.

Bu itirafı yapan Asher Tishler, sıradan bir profesör değil; yüzyılın en büyük küresel şantaj ve fuhuş ağının mimarı olan, hapishanede şüpheli bir şekilde ölen Jeffrey Epstein’ın en yakın dostlarından ve uzun yıllar birlikte çalışmış iş ortaklarından biriydi.

Trump için de çalıştığı ortaya çıkan Black Cube’ün tepe yönetimindeki bu isim ile Epstein arasındaki yakın ilişki ve ortaklık bağları, şirketin sadece ticari bir istihbarat firması olmadığını, küresel güç elitlerinin kirli sırlarını koruyan sinsi bir şantaj ve koruma kalkanı olduğunu da tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyordu.

Weinstein’dan alınan kanlı paralar daha sonra mağdur kuruluşlarına bağışlandı ama geride kalan güvensizlik tortusu asla silinmedi.

2. Başkent Koridorlarında İtibar Suikastı

2017 ve 2018 yıllarında operasyonun rotası bu kez Washington D.C.’ye, yani doğrudan siyasetin kalbine döndü.

Dönemin ABD Başkanı Donald Trump’a yakın siyasi çevreler, Obama döneminde imzalanan tarihi İran nükleer anlaşmasını tamamen baltalamak istiyordu.

Anlaşmayı yırtıp atmak kolaydı ama bunu kamuoyuna meşrulaştırmak gerekiyordu. Bunun için yine aynı adresle iş birliği yaptılar.

Hedefte, anlaşmanın mimarları olan üst düzey diplomatlar Ben Rhodes ve Colin Kahl vardı.

Şirket bu isimleri yıpratmak için “Shell Productions” adında uydurma bir film yapım şirketi kurdu.

Paravan şirket kimliğiyle diplomatların ailelerine hatta Colin Kahl’ın eşine kadar ulaştılar. Sinsi e-postalarla ve sahte tekliflerle aile mahremiyetinin sınırlarını zorladılar.

Amaç, anlaşmayı imzalayan bu bürokratların hayatlarında bir açık bulup itibar suikastı düzenlemekti.

Nitekim Trump anlaşmadan çekildi. ABD Kongresi resmi soruşturma açıp belge talep ettiğinde ise karşılarında yine İsrail’in cevaplamadığı aşılmaz bir gizlilik duvarı buldular.

3. Sandık Başındaki Gizli El ve Rehin Alınan İradeler

Bir savaş fotoğrafçısı olarak seçim meydanlarındaki dezenformasyon kampanyalarını çok gördüm ama Macaristan’da tüm dünyanın tanık olduğu süreç, siber dünyanın bir demokrasiyi nasıl rehin alabileceğinin en net kanıtıydı.

Başbakan Viktor Orbán’ın iktidarını korumak istediği 2018 ve 2022 seçimlerinde, sahne arkasındaki ipleri yine Black Cube örgütü göğüsledi.

2018’de sivil toplum liderleri, lüks restoranlarda sahte kimlikli ajanlar tarafından ağırlandı. Karşılarındakinin kim olduğunu bilmeyen bu muhalif isimlerin konuşmaları gizlice kaydedildi.

Orbán, seçim meydanlarında bu ses kayıtlarını sallayarak “Soros’un adamları ülkemizi ele geçiriyor” propagandası yaptı ve seçimi kazandı.

2022’de ise oyun daha da büyüdü; Reuters ve LinkedIn’in iç soruşturmalarıyla kanıtlandığı üzere, şirket LinkedIn üzerinden sahte iş ilanları açtı.

12 muhalif gazeteci ve aktivist gizli kameralarla mülakat tuzaklarına çekilip sinsice kaydedildi.

Bu montajlı ve cımbızlanmış kayıtlar, seçimden önceki iki hafta boyunca hükümet medyasında sürekli yayımlandı.

İnsanlar sandığa ne izlediklerini bilmeden gitti ve buna seçim dediler!

4. Başbakanın Cebindeki Casus: Pegasus Kuşatması

İspanya’da yaşananlar, bu tehdidin sadece aktivistlerle sınırlı kalmadığını, bir ülkenin ulusal güvenliğini nasıl felç edebileceğini gösterdi. 2020 ve 2021 yılları arasında İspanya Başbakanı Pedro Sánchez ve Savunma Bakanı Margarita Robles’ın telefonları, hiçbir iz bırakmayan “Pegasus” casus yazılımıyla hedef alındı.

İspanya Ulusal Mahkemesi belgelerine göre, Başbakanın telefonu tam 5 kez hacklendi ve içerisinden 2,5 gigabayt veri çalındı.

Bu, devletin en gizli yazışmalarının, fotoğraflarının ve stratejilerinin yabancı bir gücün eline geçmesi demekti.

EU Alive dergisinin Nisan 2026 tarihli raporu, bu siber takibin Yunanistan ve Kıbrıs ayaklarıyla paralel bir stratejiyle yürütüldüğünü ortaya koydu.

Ancak İspanya’da açılan dava, İsrail devletinin uluslararası hukuki talepleri ve mahkeme mektuplarını ısrarla yanıtsız bırakması nedeniyle Ocak 2026’da ikinci kez askıya alındı. Hukuk, bir devletin koruma kalkanına çarparak durdu.

5. Avrupa’nın Göbeğinde Egemenlik Suikastı

Avrupa Birliği’nin tam kalbinde, Yunanistan, Kıbrıs ve Slovenya ayaklarında yürütülen siber operasyonlar, uluslararası sistemin bu yeni tehdit karşısında ne kadar aciz olduğunu gözler önüne serdi.

Yunanistan’da ana muhalefet lideri Nikos Androulakis dahil 87 siyasetçi ve gazeteci “Predator” yazılımıyla adım adım izlendi.

Slovenya’da ise durum çok daha sıcaktı.

Seçimlerden hemen önce Başbakan Robert Golob, bu yapıların ülkeye sızdığını bizzat kamuoyuna duyurdu.

Durumu Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen’e yazarak, “Egemenliğimize ve demokrasimize doğrudan bir saldırı var” dedi.

Avrupa Parlamentosu raporlar hazırladı, öneriler sundu ama günün sonunda ne oldu biliyor musunuz? Hiçbir şey.

Avrupa Birliği, kendi üye ülkelerindeki bu açık egemenlik ihlallerine karşı bugüne kadar tek bir resmi yaptırım kararı bile uygulayamadı.

6. Yargıyı Teslim Alma Girişimi ve Suçüstü Sahnesi

Tüm bu operasyonlar içinde sistemin suçüstü yakalandığı ve maskesinin tamamen düştüğü tek bir yer oldu: Romanya. 2016 yılında, ülkenin en güçlü ve tavizsiz yolsuzlukla mücadele savcısı hedef tahtasına oturtuldu.

Amaç, savcı üzerinde psikolojik baskı kurmak, onu tehdit etmek ve yürüttüğü büyük yolsuzluk dosyalarından el çektirmekti.

Ancak bu kez evdeki hesap çarşıya uymadı.

Romanya emniyeti ve yargısı operasyonu deşifre etti.

Savcıyı yıldırmaya çalışan bir Black Cube çalışanı Romanya’da yakalandı, mahkeme önüne çıkarıldı ve kesinleşmiş hapis cezasına çarptırıldı.

Bu dava, parayı veren herkesin adaleti bir oyuncak gibi yönlendiremeyeceğinin, bu karanlık yapının da hukuka toslayabileceğinin tek somut ve cezai belgesi olarak tarihe geçti.

Türkiye’deki Metodik Benzerlikler ve Aynı Kalıp

Analiz Kaynakları: Reuters, Bloomberg, Foreign Policy, Soufan Center

Burada büyük ve net bir şerh düşmek, gazetecilik ahlakının gereğidir: Bu istihbarat şirketinin Türkiye’de doğrudan bir operasyon yürüttüğüne dair elimde belgelenmiş bir kanıt veya dosya bulunmamaktadır. Ancak bir savaş fotoğrafçısının tecrübesi bana şunu söylüyor: Dünyanın farklı ülkelerinde sahnelenen o kirli tiyatronun yol haritası ile bugün Türkiye’de yaşanan siyasi gelişmeler arasında sarsıcı bir metodolojik benzerlik var.

Siyasi Sahnenin Yeniden Tasarlanması (2023 – 2026)

Muhalefetin Sandık Başarısı: 2023 sonunda CHP genel başkanlığına seçilen Özgür Özel liderliğindeki muhalefet, 2024 yerel seçimlerinde tarihi bir başarı elde ederek onlarca yıl sonra sandıktan birinci parti olarak çıktı. Muhalefet, yeniden seçim kazanma formülünü bulmuş gibi görünüyordu.

En Güçlü Rakibin Elenmesi: 2028 yılındaki cumhurbaşkanlığı seçiminin en güçlü potansiyel adayı olarak gösterilen İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu, 2025 yılında yargı kararıyla hapis cezası alarak oyun planının dışına itildi.

Mahkeme Eliyle Gelen Değişim (21 Mayıs 2026): Bir Ankara mahkemesi, Özgür Özel’in seçildiği tarihi kurultayı iptal etti. Anayasa hukukçularının “hukuki dayanaktan tamamen yoksun” olarak nitelendirdiği bir kararla, partinin başına 13 yılda 13 seçim kaybetmiş olan eski lider Kemal Kılıçdaroğlu iade edildi.

Genel Merkezde Biber Gazı (24-30 Mayıs 2026): Mahkeme kararının ardından çevik kuvvet polisleri biber gazı kullanarak CHP Genel Merkezi’ne girdi ve seçilmiş yönetimi binadan çıkardı.

Hemen ardından Kılıçdaroğlu, parti içi rakiplerinin araçlarını “Satılık Haram Araç” afişleriyle sergiledi; ancak o araçların kendi döneminde alındığı ortaya çıkınca büyük bir iç kaos ve itibar kaybı yaşandı. Muhalefet tamamen donduruldu ve kendi içine gömüldü.

Dünyadaki Kalıplar Türkiye’ye Ne Anlatıyor?

Amerikan Foreign Policy dergisi (28 Mayıs 2026) bu durumu şu çarpıcı cümleyle özetledi: “Erdoğan muhalefeti kapatmak yerine çok daha zekice bir şey yaptı; onu kendi amaçları için kullanılabilir hale getirdi. Muhalefet artık parlamentoda var olacak, demokrasinin işlediğini gösterecek ama asla gerçek bir tehdit oluşturamayacak.”

Bu analiz, yukarıda anlattığımız küresel operasyonlarla birebir örtüşüyor:

Macaristan’da seçim kazanma potansiyeli olan aktörler sahte kimlikler ve sızdırılan gizli kayıtlarla itibarsızlaştırılmıştı; Türkiye’de ise bu durum doğrudan yargı kararları kgerekçesiyle ve polis müdahalesiyle yapıldı.

Araçlar farklı ancak muhalefeti içten felç etme yöntemi aynı…

Romanya’da yolsuzlukla mücadele eden savcılar hedef alınarak hukuk bir silah olarak kullanılmıştı, Türkiye’de ise anayasa ilkelerini hiçe sayan mahkeme kararlarıyla siyaset sahnesi yeniden dizayn edildi.

Masadaki Büyük Hesap

Bu siyasi mühendisliğin arkasındaki asıl amaç, sadece parti içi bir koltuk değişimi değil. Uluslararası ekonomi ve siyaset basınının (Bloomberg ve Soufan Center, Haziran 2026) dikkat çektiği üzere: Önümüzdeki günlerde Meclis’e getirilmesi planlanan anayasa değişikliği için iktidar bloğuna gereken 35 ek oy, tam da bu mahkeme kararıyla koltuğuna dönen Kılıçdaroğlu’nun yanındaki 27 milletvekili ve çevresinden rahatlıkla sağlanabilir. Hedef muhalefeti tamamen yok etmek değil; onu iktidarın ömrünü uzatacak bir aparata dönüştürmektir…

Gözleri Açık Tutma Zamanı

Geçmişte maruz kaldığımız hain FETÖ kumpaslarının o karanlık hücrelerinde geçen yılların, verilen o 12 idamlık hukuk mücadelemin ve çatışma bölgelerinde geçirdiğim otuz yılı yan yana koyduğumda bana ömrümün öğrettiği tek bir şey var: En büyük tehlikeler, kitlelerin “bize kadar uzanmaz” dediği o koyu ve sessiz anlarda gelir…

Black Cube ve türevleri kurşun sıkmıyor, bomba patlatmıyor.

Fakat doğru bütçe ve doğru hedefle, kitlelerin iradesini çalabiliyor, başbakanları dinleyebiliyor, gazetecileri susturabiliyor ve yargıyı diz çöktürebiliyor. Küresel güç dengeleri ve devlet korumaları, bu yapıların hesap vermesini neredeyse imkânsız kılıyor.

Bir savaş fotoğrafçısının ve gazetecinin tek bir misyonu vardır: Perde arkasında dönen oyunu, henüz kimse fark etmemişken olduğu gibi kadraja almak ve tarihe not düşmek. Görünmez silahlar, ancak sizi vurana kadar görünmez kalır. Bu yazı, o kurşun bizi vurmadan önce, gözlerinizi açık tutmanız için yazıldı.

KAYNAKÇA:

Uluslararası Basın: Reuters · Bloomberg (2 Haziran 2026) · Foreign Policy (28 Mayıs 2026) · Soufan Center (3 Haziran 2026) · The New Yorker (Ronan Farrow) · The Guardian / The Observer · Politico · NPR · Times of Israel · Euronews.

Resmi Belgeler ve Raporlar: İspanya Ulusal Mahkemesi Gerekçeli Kararları · ABD Kongresi Resmi İstihbarat Soruşturması Tutanakları · AB Parlamentosu Pegasus ve Predator Araştırma Raporu · Institude Turkey Haftalık Bülteni (25 Mayıs 2026).

Literatür: Barry Meier, Spooked: The Secret Rise of Private Spies (2021) · LinkedIn / Cyberwarcon Siber Güvenlik Konferansı Verileri.

Önemli Yasal Not: Black Cube şirketi tüm bu operasyonel iddiaları reddetmiş veya yanıtsız bırakmıştır. İsrail devleti uluslararası mahkemelerin hukuki yardım taleplerine yanıt vermemiştir. Bu makaledeki tüm veriler açık kaynaklardan ve resmi mahkeme kayıtlarından derlenmiş olup Türkiye’ye yönelik doğrudan bir Black Cube operasyonuna dair belgelenmiş bir kanıt bulunmadığı metin içinde açıkça belirtilmiştir. Sadece metodolojik bir karşılaştırma yapılmıştır.

Ali Özoğlu

Savaş Fotoğrafçısı

14 Haziran 2026

Hollandalı Psikiyatrist Joost Meerlo, ülkesi Naziler tarafından işgal edildikten sonra direnişe katıldı. Gestapo’nun sorgusundan geçti. Anlattığına göre kendisini sorgulayan Nazi subayı önce kendisine arkadaşça yaklaştı. İstediğini alamayınca gerçek kimliğine -düşman kimliğine- döndü.

“Zihne Saldırı” eserinde beyin yıkamayı, manipülasyonu ve propagandayı anlattı.

Meerlo’dan birkaç alıntı yapalım:

Kore Savaşı’nda Çinlilere esir düşen ABD’li Albay Frank Schwable, işkence gördükten sonra söylenene göre zoraki itiraflarda bulunur. ABD’nin Çin halkına karşı biyolojik silah kullandığını anlatır. ABD’ye döndükten sonra çıkarıldığı mahkemede kullandığı şu cümleye dikkat edelim:

“Sözler bana aitti ama düşünceler onlara aitti.”

1933 yılındaki meşhur Reichstag Yangını’ndan sorumlu tutulan kişi, Hollandalı Marinus Van der Lubbe’ydi. Hollandalı psikiyatristler onun akli dengesinin yerinde olmadığını biliyorlardı. Lubbe psikolojik işkenceden geçiyordu, ruh hâli normalden de dengesizdi ve mahkemeyi izleyenler onu aptal olarak adlandırıyor, kahraman olabileceğinden şüphe ediyordu.

Ve Lubbe, işkence sonrası suçunu güya kabul etti; büyük bir ısrarla cezalandırılmak istedi. Hapse girmek ya da asılmak istiyordu. Şaşılmayacaktır ki Naziler asmayı tercih ettiler.

Ergenekon kumpaslarındaki Alparslan Aslan geldi mi gözünüzün önüne?

1936-1938 yılları arasındaki meşhur Moskova duruşmalarını da anlatıyor Meerlo. Bir zamanların ünlü devrimcileri suçlarını itiraf etme yarışına giriyor, dolaylı yoldan alçak birer hain olduklarını söylüyorlardı. Meerlo, “Yargılanan kişiler bir zamanlar insandı. Şimdi ise sistematik olarak kuklaya dönüştürülüyorlardı. Kuklacıları onları yönlendiriyor, hareketlerini manipüle ediyordu.” diyor.

“Zihne Saldırı”da en dikkat çekici kısım şu olsa gerek: “…insanların direncini kıran şeyin doğrudan fiziksel acı değil, sürekli aşağılanma ve zihinsel işkence olduğunu biliyorduk.”

Ve son olarak Malinowski’den alıntı yapar Meerlo: “Büyücünün büyü yaptığı yerli, bundan duyduğu korkuyla o kadar hipnotize olabilir ki oturur, kaderini kabul eder ve ölür.”

Bütün bu alıntıları yapmamızın bir sebebi var.

Korku ve aşağılama gibi psikolojik işkenceler günümüzde kitlelere yönlendirilmiştir. Gerçi tarihin ilk devirlerinden beri böyledir ama bilimin ve teknolojinin nimetlerinden bolca faydalanan “küresel mafya”lar, kitleleri korkuya boğuyor ve aşağılıyor.

Bir yandan dinî ve milli korkuları dayatıyor: “Din elden gidiyor, vatanı bölecekler. Çocuklarımız köle olacak, Allah’a savaş açtılar.”

Aslında bunlar birer telkindir. Birtakım sorunları dile getirmek ve çare aramak ya da aranmasını istemek başkadır; bu sorunların, tehlikelerin zihne yerleşmesini sağlama alçaklığı başkadır.

Unutmayın ki o alçaklar daima koçbaşları arasından çıkar. Yıllar önce bir Osmanlı paşasının dediği gibi “Surette sadık, sirette hain olanlar…” arasından çıkar. Ulusalcı, Türkçü, Atatürkçü… her kılıkta karşınıza çıkabilirler. Yaptıkları tek şey psikolojik manipülasyondur. Gülünç komplo teorilerine gerçeklerden bir doz koyar, yönünüzü şaşırtırlar. Yaptıkları şey sizi uyarmak değil, olması planlananları kabul ettirmektir.

Bir yandan da aşağılama vardır. Bu, iki türlü yapılır:

Birincisinde bir hurma, bir hırkaya razı etmek vardır. Güçlünün veya zenginin her alanda önde gelebileceği, her alanda kanunu delebileceği, herkes kuyruğa girerken bunların kuyruğa girmeden hak elde edebileceği, “sıradan” olduğu telkin edilmiş vatandaşlara kabul ettirilir.

İkincisinde siyasetçiler ve bürokratların rolü daha fazladır: Devletin makamlarına sığınan, burnu arşa sürterek gezen, zeka ve ahlaktaysa hakir gördüklerinden geride olan, daima kendisine bol gelen ve komik görünen takım elbiseler giyen koca göbekliler en ön saftadır. Bir sorunu olan vatandaşın karşısına geçerler, bir kaşlarını yukarı kaldırırlar, azarlayıp nasihat ederken anlarsınız ki Türk cumhuriyetine ettikleri yemini çoktan unutup kapıkulu olmuşlardır.

Devletin haddinden fazla kutsanması mutlaka halkın aşağılanmasından geçer.

Yalçın Küçük, “Korkak, mutlaka hain oluyor.” diyor. Galiba bu kadar çok haine, bu kadar çok koçbaşına şaşmamalı.

Veli Küçük, 2004 yılında, Riyad’da yayımlanan “El-Riyad” gazetesindeki bir habere konu oldu. Haberde kendisinden “Şimon Peres’i ifşa eden Türk general” olarak bahsedildi.

Gazete, General’in sık sık Kuzey Irak’a gidip geldiğini, bölgeyi iyi tanıdığını, İsrail’in planlarını iyi bildiğini yazıyordu. Habere göre Veli Küçük, İsrail’in bölgede Yahudi ve Kürt devletleri kurmak istediğini, Arapları bölgeden kovacağını düşünüyordu.

Şimon Peres’in 2010 yılına kadar Büyük İsrail’i kuramazsak felakete uğrarız dediğini de ifşa eden Küçük, mükâfat olarak 2008 yılında tutuklandı.

Şimdilerde siyasî iktidar ortağının hem Esad’ın devrilmesinde rol alıp hem TRÇ’yi uydurması gibi o zaman da Erdoğan güya İsrail’e “one minute” çekiyor ve bir yandan da Türk ulusalcılar Ergenekon kumpaslarıyla tutuklanıyordu.

2002 yılının Mart ayında Kıbrıs Rum bandıralı Northern Access gemisiyle 2006 yılında İsrail-Rum gemisinin ortak sondaj yaptığı bölgeden uzaklaştırılmasını sağlayan amiraller ve albaylar hep beraber Hasdal’a götürüldüler.

Ödül vermeye değil, tutuklamaya…

Ne tesadüf, burada da karşımıza İsrail çıkıyor.

İsrail, sözde Kürt devletinin hamisidir. Amacı gerçekte bir Kürt devleti kurmak da değildir, hastalıklı bir şekilde bağlı olduğu vadedilmiş toprakları elde etmektir.

Peres’in işaret ettiği 2010’un üzerinden 15 yıl geçti.

İsrail henüz bir felaket yaşamadı ama her gün, her saat on binlerce masum insana felaket yaşatmaya devam ediyor.

Türkiye’den savaşarak bir karış toprak alamaz ama…

Türk ordusuna düşman olanlar sayesinde ağzından salyalar akıtmaya devam ediyor.

Orkun Özeller neden içeridedir?

MOSSAD-Barzani ilişkisini yazan Uğur Mumcu neden katledildiyse ondan içeridedir.

Veli Küçük, amiraller, albaylar, teğmenler neden içeri girdiyse ondan içeridedir.

Mesele Bahçeli filan değildir.

Şaşkın bakkal misali yanlış şeyleri tartanlar, kerameti kendilerinden bilip gövde gösterisi yapmasınlar.

Hayatını siyasetçiler önünde el bağlayarak, iki büklüm gezerek, güce taparak geçirenlere ve Türk milliyetçiliğini ihaleye fesat karıştırmak, tetikçilik yaparak oraya buraya sıkmak olarak anlamayı seçenlere saygı duyamayız.

Özeller de niceleri gibi içeri nasıl girdiyse öyle çıkar.

Mezara ve hapse girmek ancak korkaklara ibret olur.

Bunlar Mustafa Kemal’in askerleri için vız gelir.

Öyleyse kaçarı yok. Ali Özoğlu’nun sözüyle bitirelim (ve bitmek, Türkçede aynı zamanda başlamaktır!):

“Savaşı Mustafa Kemal kazanacak!”

Basın ve medyada bazen şöyle haberler görürdük: “Kemalist bir örgüt ortaya çıkarıldı. Dehşet verici belgeler ele geçirildi. Kemalistler 150 binlikler listesi hazırlamışlar!”

Nur topu gibi son skandalımız olan diploma vb. sahtekârlıkların akla getirdiği ise şu soru oluyor: 150 bin kişi az değil mi?

Hep söyleriz, cumhuriyeti tersten anlıyorlar. Onlara göre cumhuriyet, halkın kendi kendini yönetmesi değil, halkın kendi başının çaresine bakmasıdır. Köylü çocuğunun öğretmen, doktor olması değil, sahtekârlık yöntemleriyle sözde saygın kişiler olmasıdır. Sözde dini gerekçeler içine gizlenen riyakârlıkla kolay ve ahlâksızca olana koşmaktır.

Benliğine bilgi ve ahlâk yüklenmemiş bireyler, cumhuriyet toplumu olamazlar. Saltanatı ululayanlar, köleliğe başkaldıranları aşağılayanlar, milletin vergisinin nereye gittiğinin sorulmasını baba mirasıymş gibi ayıp sayıp biraz para kazanan iş adamlarına anında çökenler, cumhuriyet yöneticisi veya vatandaşı olamazlar.

Cumhuriyet bilhassa kimsesizlerin kimsesidir ve laiklik, adam olmaktır.

Bu iki şeyi öğretemeyen sistemden Kemalist değil, uzlaşmacı çıktı. Milliyetçi değil, saltanatçı çıktı.

Sabh durakta otobüs beklerken vurulan profesör katledildi, onun yerine diploması gerçek ama aklı ve nezaketi kıt profesörler çıktı.

Hükümeti protesto eden gençlere bin dereden su getirip sahip çıkmadınız, teröristbaşı neredeyse içeriden çıktı.

Özgürlüğe sahip çıkmadınız, başı boş kaldınız. Okuyanlara, kendini hakikate adayanlara boş gözlerle baktığınız için kör oldunuz. Gözün kıymetini bilmeyen kişi kör olur, kulağın kıymetini bilmeyen kişi sağır olur. Aklın kıymetini bilmeyen kişi cahil olur. Temizi horlayan kirlenir.

Değerli subaylarını, polislerini kumpas davalarıyla içeri atan toplum, torbacı başkomisere kalır. Bir düşün: Yıllarca ne emekler verip akademiden polis olarak çıkıyorsun ve sana baskı uygulayan, telsizden küfür anonsu geçen herif torbacı çıkıyor. Torbacı değilse siyasetin eteğinde olduğu kesindir.

Her alanda, her meslekte bunlar var. Öyleyse gerçek şudur: Ne kadar çok yalancıya, yalakaya, sahtekâra ve haine göz yumarsan o kadar çok cehenneme düşersin. Demek ki dik duranlar, ayakta kaldılar. Devleti ve vatanı, sırtını devlete yaslamadan sevip koruyamayanlar da korkaklık yüküyle devleti yana yatırdılar. Yıkılmamız an meselesi oldu.

Yıkılmayız, evet ama ayakta kalmanın şekilleri vardır. Ayakta kalmak için ödediğiniz bedele göre duruşunuz belirlenir. Saygınlığınızı da bu belirler.

En tehlikeli korkaklık, akla dayanıyormuş gibi görünendir. Aklı maske yapan korkak, zorbalık ve talan düzenini korumak için sürekli argüman üretir. Böylesi, korkaklıktan o kadar ahmak hâle gelmiştir ki bankamatik farelerinin kol gezdiği bir memlekette rahatlarına dokunulmaması karşılığında sözde muhaliflik yaparak dolaylı yoldan iktidara yaranırlar.

İntihar eden gençlerin, annelerin, babaların arkasından dine ya da sorunların çözümüne dair nutuk atanlar, zorbalar eleştirilirken susarlar. Sahte diplomaları konuşmayanlar, e-imza taklidiyle amir olanları patron kabul ederler.

Mış gibi yapanların kuyruğu hep diktir ancak kulakları sağır ve gözleri kördür. Yukarıdan atıp tutanlar, aşırı söylemlerde bulunanlar en samimiyetsizler arasından çıkar. Böylelerinin bir kısmı ise ya ajan olur ya da kusurlarını örtmede dillerini metrelerce uzatırlar. Ahlâksızlıkları o seviyededir ki çok konuşarak örtmek istedikleri adilikleri sayesinde çeneleri kuvvetlenmiştir. O çenenin verdiği öz güvenle masumları ısırmaya çalışanlar, çoktan kendi sonlarını kendi elleriyle kötü yazdılar.

Birbirine yaslanarak memleketi soyanlara bir hatırlatma…

Mustafa Kemal, İngiliz ajanı Noel’in ve Kürtçü Galip’in isyanını destekleyerek Sivas Kongresi’ni dağıtmaya çalışan Damat Ferit’in hükümetindeki Dahiliye Nazırı Adil’e şunu yazmıştı:

“Alçaklar, caniler, hainler! Düşmanlarla millete karşı haince tertiplere girişiyorsunuz. Milletin güç ve iradesini kabul etmekten aciz olduğunuzdan şüphe etmiyordum. Ancak vatan ve millete karşı haince ve boğazlarcasına harekette bulunacağınıza inanmak istemiyordum. Aklınızı başınıza toplayın. Galip Bey ve yardakçıları gibi aptalların verdikleri ahmakça ve asılsız sözlere kapılarak ve Mr. Noel gibi milletimiz ve vatanımız için zararlı olan yabancılara vicdanınızı satarak yaptığınız alçaklıkların milletçe sorulacak hesabını göz önünde bulundurunuz. Güvendiğiniz şahısların ve kuvvetin sonunu öğrendiğiniz zaman kendi sonunuzla karşılaştırmayı unutmayın.”

1919 ruhuyla yaşayanlara selam olsun.

İster doğa olayı olsun ister büyük bir saldırı olsun bir millet için en büyük felaket, kendisini yönetenlere güvenmemesidir.

Tam manasıyla vergi ülkesiyiz.

Her depremde yardım toplama ülkeyiz.

Her yangında gönüllü vatandaşlarını şehit veren ülkeyiz.

Vergilerin nereye gittiğini sorgulamak ya da siyasetçilerin maaşını sormak ayıp olan ülkedeyiz.

Memleketin her tarafı yanıyor ve siz, “Bunlar doğal yangınlar.” diyebilirsiniz ama “Komplo teorisyeni cahillersiniz.” diye konuşmanızı tamamlıyorsanız ne bilim adamı ne de okumuş vatandaş kabul edilebilirsiniz.

Siz, siyasi iktidara yaranmaya çalışan akademik memurlar ya da sözde muhalifler olabilirsiniz.

Akademik memurların bu ülkeye yararı olduğu zaten pek görülmüş şey değildir.

Ne var ki Fransa’ya ait olup Almanlar tarafından işgal edilmiş topraklarda yaşayan Fransız köylüsü bile “Aman, beyim!” demiyor, kilisede Haçlı Seferleri için cihat uğruna dua ettikten sonra memleket için bir şeyler yapmak gerektiğinde sıvışmıyordu.

Akademik memurluk ya da cihat çığırtkanlığı, vatan sevgisini bilmez.

Saldırı, aşağılama, baskılama, susturma, aldatma sadece topluma yöneliktir. Siyonist düşmanlığı yalnız dillerde geziyor. Dünyanın beşten büyük olup olmadığını sayadurun, Türkiye kendi sınırlarının içinde küçültülmek isteniyor.

Bir ABD’li Genelkurmay Başkanı şöyle diyordu: “Biz Türklerle sessiz savaş yapıyoruz ama onlar da gizli savaş yapıyor.”

Nedir sessiz savaş?

Örtülü savaştır.

Örtülü savaş, bir milletin sahip olduğu her türlü değere yapılan fiziki ve psikolojik saldırıların tümüdür. Bu savaşın fiziki boyutunda atılan mermilerin adresi nasıl şaşırtılır ve gerçek sahipleri gizlenirse psikolojik boyutunda her yaştan insanın zihnine kelime kelime saldırılır.

İngiliz ve Fransız istihbaratı, I. Dünya Savaşı yıllarında Alman ordugâhına sızmak için ya esirlere ulaşıyor ya da bilinçli olarak askerini güvenli bir şekilde esir veriyordu. Ordugaha sızan unsurlar, esirlere çeşitli talimatları taşıyordu.

Alman Başkumandanlığı İstihbarat Hizmetleri’nin Albay Oberst Walter Nikolai’nin hatıratında yer verdiği bu talimatlardan birini aktarıyoruz[1]:

“Toprak işlerine giden her Fransız bu talimatı öğrenmeli, kendisinin bir Fransız olduğunu düşünerek ve zaferi hızlandıracağını dikkate alarak bu emirleri yerine getirmelidir.

Mesela hayvan vagonlarını temizleyecek olanlar, tekerlerin yağdanlarına kum dökmek, vagon bağlantılarını kesmek ve tenleri raydan çıkarmayı mümkün kılacak işleri yapmak gibi görevler üstlenmeli ve bunları yapacak kişileri tayin etmelidir. Sülfürik asit tedarik edilerek patateslere dökülmeli ve bunlar Almanlar fark etmeyecek şekilde yapılmalıdır. Zirai ürünlerin iyi yetişmemesi düşmanın bir çarpışmayı kaybetmesinden daha önemlidir. Bunları sağlamak vatana hizmettir. Evlerde çalışan işçilere, patateslerin çakılarla hızlı bir şekilde küçük parçacıklara ayrılmasını tembih ediniz. Çikolata ve benzeri paketlerde bu gibi ufak tefek aletler elinize geçecektir.

Yangın çıkarmaya yarayan ya da hayvanları zehirlemek için gerekli olan malzemeleri alır almaz cevap vermelisiniz. Kullanım talimatları sarıldıkları kâğıdın içinde yazılıdır. Yangın çıkaracak aletler bir yere konulduktan 3,5 saat sonra faaliyete geçer. Bunların harekete hazır trenlerin vagonlarına yerleştirilmesi gerekmektedir. Ahırlar hayvanlara verildikten sonra tutuşturulmalıdır. (…)”

Örtülü harp, sadece işgalden kurtulmak için mi yapılır?

Bu talimatları yazanlar dün işgalden kurtulmaya çalışıyorlardı.

Bugün bir işgale, bir savaşa hazırlık için de bu zalimlikleri yapabileceklerini unutmamak gerekir.

Ne diyordu atalarımız: “Hain içeride olursa kapı kilit tutmaz.”

Her ihtimale karşı toplumun bilincinin açık tutulması gerekir. Örtülü savaşa, açık bilinçle karşılık verilir.

.

[1] Bursalı Mehmed Nihad, “Savaş Günlerinde Gizli Kuvvetler“, Yayına Hazırlayan: Abdullah Lüleci, Yeditepe.

Warren Marik, ABD’nin kontrgerilla uzmanlarından biriydi. Orta Doğu’nun çeşitli bölgelerinde görev yaptı. ABD’nin Irak’taki operasyonlarında dünya kamuoyunu yanlış yönlendirmek üzere Amerikalı PR şirketlerini koordine etti. Kuzey Irak’ta uzun süre görev yaptı ve peşmergeleri eğitti.

51 yaşında emekli olduktan 6 ay sonra Washington Post’un 26 Haziran 1997 tarihli sayısına verdiği bilgilerle tanındı. Marik, CIA Başkan Yardımcısı’nın kod adıyla “Bob Planı” ya da “Bob Operasyonu” olarak bilinen ve 1995 yılına ait başarısız bir operasyonu ifşa ediyordu.

Bu plana göre 20.000 peşmerge, 2000’den fazla Irak Komünist Partisi militanı ve Irak Ulusal Konseyi askeri birleşerek ABD’nin adamı olan Iraklı General Vefik Samarrayi’nin emrine girecek ve Irak’ın Musul-Kerkük garnizonlarına saldırı gerçekleştirecekti.

Bob’un bu operasyon için harcadığı para ise 100 milyon dolardı.

Iraklılar, ülkelerindeki bölücülerle birleşerek kendi ülkelerinin ordusuna saldıracaktı. Emir aldıkları yer ABD’ydi.

Ancak bu ihanetleri hayata geçemedi.

Bir gün “Bob”, Irak Ulusal Kongresi Başkanı Ahmet Çelebi’yi arayarak “Bize müsaade!” dedi. Çelebi’nin titreyen sesiyle sorduğu “Biz ne olacağız?” sorusuna “Siz başınızın çaresine bakın.” diye karşılık vererek 100 milyon dolarla birlikte hainleri tarihin çöplüğüne gönderdi.

Modern “çelebi”lerde bir tuhaflık var!

Konumuza dönelim.

CIA’nın yetiştirdiği 7500 peşmerge topukladı, Çekiç Güç sona erdi.

Amerikalılar bu operasyonun başarısızlığa uğramasından Türk ordusunu sorumlu tutuyordu. Zaten bir süredir CIA ve Amerikan ordusu çevresindeki yayınlarda TSK’ye dair rahatsızlıklar dile getiriliyor, Türk ordusu ve Türkiye çizmeyi aşmakla itham ediliyordu.

Bob, Türk Silahlı Kuvvetlerine “Bu operasyonu sen sızdırdın.” diye parmak salladı. Her hain, efendisinin parmak sallamasını bir emir telakki ederek patileri üstünde dikilir.

Pavlov’un köpeğinden daha fazla şartlandırılmış oldukları için komuta hazır bekleyen hainler harekete geçirildi.

4 Mart 1995, Bob Operasyonu’nun hayata geçirilmesi beklenen tarihti. 12 Mart 1995 gecesi İstanbul’un Gazi Mahallesi’nde cemevi ve kahvehane tarandı. Batılı basın ve medya, olayları “iç savaş” propagandasıyla sundu.

Olaylar boyunca 22 vatandaşımız hayatını kaybetti.

15 Mart 1995’te İçişleri Bakanlığı tarafından Bakanlar Kurulu’na bir rapor sunuldu. Gazi Olayları’nın arkasında yabancı gizli istihbarat servislerinin varlığına dikkat çekildi. Her ne kadar raporda adı verilmese de bahsedilen örgüt CIA’dır.

Gazi Olayları sırasında Emniyet Genel Müdürü Mehmet Ağar’dı. Bu görevi yürüttüğü günlerde “Hizbullah’ı yakalamak fayda sağlamaz.” türünden açıklamaları kayda geçen Ağar, çok başarılı olduğundan olsa gerek daha sonra İçişleri Bakanı oldu.

Cezaevine girdiği zaman koğuşuna Fetullah Gülen’in fotoğrafını asmasıyla biliniyor.

Gazi Olayları’ndan hemen önce ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Richard Holbrooke, Türkiye’yi Çelik Harekatı’nı bahane ederek şöyle uyarmıştı:

“Kuzey Irak sınırına asker yığıyorsunuz. Önümüzdeki günlerde terör olaylarının artma ihtimali var. Oraya yapacağınız bir harekatta dikkatli olmanızı tavsiye ederim. Ayrıca Çekiç Güç’le ilgili önümüzdeki günlerde herhangi bir engel çıkarmayacağınızı umarım.”

Holbrooke’tan başka birçok diplomat ve asker, Türk ordusunu doğrudan ya da dolaylı yollarla uyarıp tehdit ediyordu.

Sabah gazetesinde ABD’nin borazanlığını yapan Cengiz Çandar gibiler de bu tehditleri dolaylı yollardan köşelerine taşıyorlardı.

Aradan yıllar geçti.

Devlet görevlilerinin vazifelerine ihanet etmelerinin yol açtığı yıkımı ve vatan hainlerinin devlet kurumlarına sızmalarının yıkıcı etkilerini gördük.

Ergenekon ve Balyoz kumpasları gerçekleşti.

Aynı borazanlar, aynı yerden çalındı.

Aynı hainler, aynı sesi duyunca pati üstünde dikildiler.

Türkiye Cumhuriyeti’nin başsavcılık makamları, CIA’nın Türkiye’ye karşı operasyonlarını temizleme merkezi gibi kullanıldı.

Bu tip temizleme operasyonları, Mustafa Kemal’in askerlerine yıkılmak isteniyordu.

Ve o günlerde Ali Özoğlu, Silivri Cephesi’nde mücadele verirken Gazi Olayları’yla ilgili İçişleri Bakanlığı’nın raporunun mahkemeye getirilmesini istedi.

Mahkeme, Gazi Olayları’yla ilgili raporun Gazi Olayları’yla ilgili bir davaya dahil olamayacağına karar vererek Özoğlu’nun talebini reddetti.

Türkiye’nin bağırsaklarını temizleme yalanıyla kamuoyunu aldatmaya çalışanlar, Özoğlu’nun bağırsaklardaki parazitlere dair hiçbir talebine olumlu karşılık vermediler, veremediler.

Aynı sözde mahkeme, CIA’nın Türkiye İstasyon Şefi James Jeffre’ye verilen 400 milyon doların Cengiz Çandar, Nazlı Ilıcak, Tamer Korkmaz, Ahmet Altan ve daha nicelerine gittiğine dair araştırma yapılması isteğini reddetti.

Bugünlere geldik.

Bugünlere böyle geldik.

Bugünlere hafızamızın zayıflığı, idrakimizin yamultulması sebebiyle geldik.

ABD’lilerin 90’lı yıllar boyunca Türkiye’ye akıl vermeye çalışmasını, Türkiye’ye rota çizmesini, Kürtçülük ve İslamcılıkla ilgili söylemlerini hainler olduğu gibi kabul etti; sözde muhalefet ise ya hiç haberdar olamadı ya da unuttu gitti.

Şimdi memlekette siyasi iktidar tarafından ortaya konan siyaset, senaryosu ABD’de yazılmış ve planlaması ABD’de yapılmış siyasettir.

Türkiye’nin güçlenmesi, kalkınması, terörsüz Türkiye…

Batılı emperyalistler hiçbir zaman Türklerin refahını düşünmemişlerdir.

Bu yüzdendir ki Türkiye’deki reform hareketleri daima hatalı ve abartılı bir şekilde Batı’ya mâl edilmiş, Türkiye’de ileriye gitmek isteyenlerle geri dönmek isteyenlerin savaşına hep başka başka isimler konmuştur.

İleride bunları da yazacağız.

Ancak bugün unutmadığımızı hatırlatmak istedik.

Barış, ahlaklı insanların dilinde anlam kazanır. Döneklerin, kullanışlı taşeronların barıştan söz etmesi barışı lekeler.

Ülkemizde olan budur.

Aşağılık vatan haininin tişörtündeki “timsah”, güya barış için gözyaşı döken kullanışlı taşeronların simgesi oldu.

Biz buna “timsah gözyaşları” diyoruz.

Çünkü gerçekte hiçbir şey barış adına yapılmıyor.

Gerçek bir barışta ne verildiği, ne alındığı konuşulur. Bugünkü sözde barışta kimin ne verdiği, kimin ne aldığı gizleniyor.

Siyasetin dinozorları “Silah bırakanlarla omuz omuza savaşacağız.” diyor.

Basın ve medyanın borazanları “Onları topluma kazandıracağız.” diyor.

Anayasa değiştirme fetişistleri “Onlarla Türk milleti çatısında buluşacağız.” diyor.

Hepsi iktidar partisinden beslendiği için el birliğiyle düpedüz yalan söylüyor. Adına “barış” diyor, yalana barış demeyene de “faşist” diyor.

Terörist gidecek dağda yaşayacak, her türlü silahlı eğitimi alacak, Fırat Çakıroğlu örneğinde olduğu gibi bir adamı nereden ne şekilde bıçaklayacağına kadar öğrenecek, dağda isyan hâlinde yaşamanın getirdiği psikolojiyle güya topluma kazandırılacak.

Ne istiyorsunuz kardeşim bu milletten siz?

İnsanların hukuktan yana şikayet ettiği, hukukun hukuk olmaktan çıkıp prosedüre dönerek suçluların promosyon olarak tatile gönderildiği sisteme dönüştüğü bir ortamda teröristimiz mi eksikti?

Bu nasıl barış?

13 tane kadını ve çocuğu öldürüyor, serbest kalıyor, “barış” oluyor. Öyle mi?

Bu barışta Türk milletine mağlubiyet, bölücülere zafer psikolojisi aşılanıyor. Milletin psikolojisi çökertilip ihanet de her yere sıçratılırken bir de savaşın kapımızda olduğu iddia ediliyor.

Savaş kapıdayken milletin psikolojisini bozanların ihaneti, düşmanların bombalarla vereceği tahribattan daha tahrip edicidir.

Biz ne zaman AKP’nin iktidardan gitme sinyalini aldığını görsek milletçe “Savaş ve Barış” romanını okumaya başlıyoruz.

Bir yanımız “barış” oluyor, diğer yanımız “savaş”.

Tek bir suç kaydı olmayan tertemiz Türk çocuklarına “faşist katil” diye saldıran timsahlar, otuz bin insanın katilleri için gözyaşı döküyorlar.

Bundan âlâ tiyatro mu olur?

Açılım tiyatrosu bir defa gerçekleşti, o zaman trajediydi.

İkinci defa gerçekleşiyor, adı komedidir.

“Siyasi iktidarın ayakta kalabilmek için küresel güçlerle Türkiye’yi dizayn etmeye çalışması” adlı oyuna hoş geldiniz.

Kısa bir oyun…

İyi eğlenceler.