Tayyip Erdoğan Amerika’ya gitti. Yıllarca Ecevit ve Clinton’ın fotoğrafı üstünden “dünya lideri” imajı yaratmaya çalıştılar ama son ABD seyahati tüm gerçekleri bir kez daha göz önüne serdi.

Esas gerçekse şudur: İktidara gelmek için FBI ajanlarıyla beraber ABD’ye uçan, iktidarda kalmak için gittiği zaman kimse tarafından karşılanmadı.

Ve anlaşıldığı kadarıyla kendisini karşılamaya kimseyi göndermeyen ABD’yle milyarlarca dolarlık anlaşma imzalamakta sakınca görmedi.

Türkiye’ye geldiğinde muhaliflere “Eyyy!” çekerek yaptığı sataşmaları, yeri geldiğinde ettiği hakaretleri aklına bile getiremedi. “Kasımpaşa delikanlısı” imajı da “dünya lideri” imajı da oralarda sökmedi.

Açılımın yeni versiyonu işe yaramadı.

Bilmem kaç kez değiştirilmiş anayasayı değiştirme goygoyu şimdiden unutuldu.

20 yıllık siyasi iktidar, ana muhalefet partisine operasyon yaparak iktidarda kalmaya çalışmanın uluslararası kamuoyunda itibar görmeyeceğini, ABD’ye yapılan ziyaretlerin hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini, iktidarı resmen olmasa sona ermekte olan partilerin yanında durulmayacağını anlamayacak kadar ham kalmış.

20 yıldır dilinden düşürmediği Menderes’in siyasi kariyerini de hiç çalışmamış.

Bir fotoğraf üstünden yapılan “Nereden nereye” goygoyunun sonuna geldiklerine göre bir şeyi daha belirtmek yararlı olacaktır.

Ecevit’in kariyerinde Kıbrıs vardı. Ecevit’in arzusunda Musul vardı. O fotoğrafta ayakta duran Ecevit değildir, ABD’nin yerli iş birlikçileridir.

Ecevit ve Erdoğan arasındaki esas ayrımı da belirtelim.

Ecevit, İsrail’in soykırım yaptığını açıkladı. İktidardan düştü.

Erdoğan’ın kamuoyunda oluşturduğu imaj, daima İsrail karşıtı bir siyasetçi oldu. “One minute” çekti ve İsrail’e doğru ne kadar bağırırsa o kadar iktidarda kaldı.

AKP ne kadar iktidarda kaldıysa İsrail de o kadar kuzeye çıktı.

AKP iktidarının zayıfladığı nispette de İsrail’le komşu olduk ve iç siyasette açılımlar, saçılımlar geri döndü.

ABD, Rusya korkusu sayesinde Avrupa’ya pahalı sıvılaştırılmış doğal gaz satıyordu. Şimdi iktidarın siyasi korkuları nedeniyle de Türkiye’ye satacak.

Şimdi bir de muhalif geçinen goygoculara bakalım.

Samimi bir vatansever, milletini korkutmaz çünkü korku, köle yaratır. Bir köle, tıpkı bir zombi gibidir. Yüreğinden ısırdığı bir başkasına korku satar ve onu da köle yapar. Bulaşıcı kölelik, korkunun kaynağı kurutulmadıkça yayılmaya devam eder.

“Amerika böyle yapacak.”, “İstanbul’da Vatikan kurulacak.”, “Papa Türkiye’ye gelip Fener’i kutsayacak.”, “Vatan bölünecek.” vesaire…

Bunların her biri birer telkindir.

Bu tarz cümleler insanın zihnine yerleştirilir, dolaylı yoldan bir rıza yaratılır.

Adam olan, cesur olan, “Gel de yap!” diyendir.

“Ben varken sana geçit yok.” diyendir.

Milleti korkutarak destek devşirmeyendir.

Uçuk kaçık yalanlar, gülünç komplolar, tarihe mâl edilmiş palavralar, büyük insanlar söylemiş gibi uydurulan sahte sözler, Kemalizm maskesi giymiş dolandırıcı müttefikler, bağış karşılığı satın alınan gazeteciler ve daha niceleri…

İşte bunların arkasına saklanan gerçekten korkmalıdır.

Ne demiş Seneca:

“Kimi şehvete kimi açgözlülüğe kimi hırsa, hepsi korkuya köledir.”

“Özgürlük ve bağımsızlık benim karakterimdir.” diyen Mustafa Kemal’in askerleriyiz!

Erdoğan yakın zamanda hepimize şöyle bir açıklama lütfetti: “Kendi evlatlarını Paris’e, Londra’ya, Brüksel’e, Washington’a gönderip en iyi eğitim kurumlarında okutup lüks ve şatafat içinde yaşattılar. Anadolu ve Trakya’nın pırlanta gibi çocuklarını ise fakirliğe, cahilliğe hatta ölüme ittiler.”

Son zamanlarda bunları biz söylersek tutuklanabiliyoruz. Sağ olsun, bazı gerçekleri kendisi ifade etti. Artık devletin en yüksek makamında bir tanığımız olduğu için daha rahatız.

Doğrudur… Mehmetçik’in kanı üstünde yalılar yükselip durmuştur.

Mesela Osmanlı’nın son devrine bakalım.

Bütün kardeşleri savaşta şehit olmuş, babası yoksulluktan ölmüş, annesi bir deri bir kemik kalmış, karısı da hamile olan Mehmet, yeniden savaşa gitmek üzere yola çıkıyor. Balkanlara gidiyor ya da Yemen’e.

Artık olacaklar bellidir: Mehmet şehit olabilir, gazi olup uzuvlarından en az birini kaybedebilir, bir gülle şokuyla aklını yitirebilir, köyüne geldiğinde ailesi hınç dolu Hınçaklar tarafından katledilmiş olabilir.

Her halükârda Mehmet’in köyündeki yoksulluk çok üst düzeye çıkacaktır. Mehmet ve ailesi birçok şeyden mahrum olacaktır.

Diğer tarafta ise paşa yalıları, padişah sarayları var. İstanbul’un en gözde mekanlarını mütareke hainleri dolduruyor. Onlar da kanı üstüne servet inşa ettikleri Mehmet’e karşı hınç doludur. “Türk olmayan Türk’üm” diye övünen ve Avrupalı doğmadığına üzülen ama Avrupalı olmak için her şeyini feda edenler baloları akın ediyor.

Mehmet’in kanı ve saadeti üstünde vals var. Mösyö ve matmazel şehvetle birbirine dolanmış, burunları yukarıda dans ediyorlar, Anadolu’yu aşağıda görüyorlar, Mehmet’in anasının dokuduğu halıdan nefret ediyorlar. Yalılarında şark köşesi kurmayı ihmal etmiyorlar, Sodom ve Gomore’yi kıskandıran gecelerde şarklı ruhlarını erotizme doyuruyorlar.

Cumhuriyet ise bundan çok daha fazla adaletsizliğe karşı hınç dolanların eseridir. Her türlü ihaneti görenler, Türk vatanının bir köşesinde doğup özgürlüğe aşık büyüyenler, İstanbul’dan çıkmayan yazarları Anadolu köylerini gezmeye ikna edenler, vatan toprağındaki tezeğe “Anadolu’nun kaderi” diye bakmayanlar, “Türk olmayan Türkler”den tiksinenler bu eseri meydana getirdi.

Cumhuriyetimizin kurucusu ve Ebedi Başkomutanımız Mustafa Kemal Atatürk’ün şu sözlerine dikkat edelim:

“Efendiler, hayatın felsefesi, tarihin garip tecellisi şudur ki her iyi, her güzel, her faydalı şey karşısında onu imha edecek bir kuvvet belirir; bizim lisanımızda buna irtica derler. İyi bir şey yaptınız mı biliniz ki bunu imha etmek için karşınıza muhalif, mürteci bir grup çıkacaktır.” (1923)

 “Kalplerinde, ruhlarında, hissiyatlarında inkılap yapamayanlar dünyada hiçbir inkılap yapamazlar.” (1926)

Ve en önemlisi ise 1927 yılındaki şu ifadeleridir:

“İnkılabımız henüz yenidir. Dedikleri gibi kökleşiğ benimsendiği hakkındaki kanaatlerimiz ancak ileride karşılaşacağımız hadiselerle tahakkuk edecek ve teyit olunacaktır.

Fakat şimdi şuna emin olmalısınız ki bugün başına şapka giyen, sakalını bıyığını tıraş eden, smokin ve frakla cemiyet hayatında yer alanlarımızın çoğunun kafalarının içindeki zihniyet hâlâ sarıklı ve sakallıdır.”

Atatürk’ün bu sözleri 28 Nisan 1927’de Türk Ocakları Kurultayı’nda söylemiş olması da çok önemlidir.

Daha önceki yazılarımızdan 1938 yılından sonraki fikir ve icraatlarından hatırlayacağınız Hamdullah Suphi, Türk Ocaklarının başkanlarındandı. Atatürk, Türk Ocaklarının faaliyetlerinden memnun değildi ve hem milli gücün hem de inkılap ruhunun bir yerde toplanmasına taraftardı. Hamdullah Suphi ise kendisini abartarak Mehmet Baydar’a “O, hiçbir zaman ikinci adam olmayı kabul etmezdi.” diyecekti.

Oysa dinlerarası diyalog taraftarlığı, Amerikan hayranlığı, tarikat mensupluğu, TBMM oturumunda Türk dünyasında çok Türk olduğu için Kıbrıs’ı önemsizleştirme çabası gibi pek çok şey gösteriyordu ki ruhunda sarıkla gezenlerden biri olduğunu Mustafa Kemal’in keskin gözleri yine kaçırmamıştır.

İnkılaplara ne kadar bağlı olduğunu kestirmek için sakalını kırptırırken berbere gazeteci çağıran Papa Eftim de Tanrıöver’in dostlarından biriydi. Bunu da birçok defa yazdık.

Mustafa Kemal’in “kardaşım” ifadesiyle fotoğraf imzaladığı Tanrıöver’in Athenagoras’tan imzalı fotoğraf aldığı döneme gelmesi aşama aşama olmuş bir şey değildir.

Cumhuriyet’in kaderini sembolize eden bir durumdur, diyebiliriz.

Osmanlı’nın son dönemindeki balo müdavimleri Cumhuriyet’e taraftar gibi görünürlerken 1938’den sonra sakallarını ruhlarına gizleyenlerle beraber hınçlarını yeniden ortaya çıkardılar.

Dincilik maskesini yeniden ele alanlar, Anadolu’nun çocuklarını da ayaklar altında görmeye başladılar.

Kayseri’nin bir köyünden üç numara tıraşla ve ütülü temiz elbiseyle yola çıkıp okul okumak için şehre gelen çocuklar, eskiden imtiyazlı gruplara mahsus olan haklara kavuşabiliyorlardı.

Bir zaman sonra o çocukları irtica şırıngasıyla zehirlemeye başladılar.

Neden, biliyor musunuz?

Çünkü burnu havada mösyölerle matmazaller yeniden valse başlamışlardı ve memleket yanarken kıllarını kıpırdatmadıkları hâlde şimdi yeniden her köşebaşını tutmuşlardı.

Yalılar, köşkler onlarındı. Yönetme hakkı onlarındı. Aileden kim öne çıkıyorsa sakal bırakıyordu ve yaşadıkları köşkün içinde Avrupalı eşleri, Avrupalı kızları valse devam ediyordu.

Taha Akyol’un “Necip Fazıl ve Türkeş” başlıklı köşe yazısından bir anıyı aktarıyorum:

“1977 baharı, merhum Türkeş beni çağırdı. Necip Fazıl’la dostlar vasıtasıyla haberleşmişler, Türkeş’i İstanbul’daki evinde yemeğe davet etmiş. Necip Fazıl’ın eserlerini çok iyi okuduğumu bilen Türkeş, yemeğe benim de katılmamı istedi.

Türkeş, Ahmet Er ve ben, İstanbul’da Üstad’ın ünlü ‘heykelli yalı’sındayız.

Bahçede, havuz başında Yunan tarzı bir kadın heykeli…

Tam alafranga bir ziyafet masası: Sağda bıçak, solda çatal, rulo hâlinde peçeteler, ortada çiçek… Beyaz ceketli, beyaz kelebek kravat ve beyaz eldivenli garsonlar… Ve lüks bir kağıda basılı mönü… (Kendi yazımı. YG)

Gümüş olduğunu zannettiğim kaselerde su ve birkaç gül yaprağı…

Hayatımda ilk defa böyle şeyleri görüyordum hatta kasedeki suyu ve gül parçalarını komposto sanmıştım, meğer parmakları yıkamak içinmiş.

Yemekte her şeyi herkesten sonra yapıyordum, böyle alafranga usulde yanlış yapmamak için.

Sofrada Üstad’ın eşi Neslihan Hanım da vardı.

Necip Fazıl yüksek sınıfların görgüsünü çok takdir eder, kendi deyişiyle ‘ham softa kaba yobaz’ tarzını şiddetle eleştirirdi.”

Akyol’un anlattıklarından bir bilgi daha vereyim: Necip Fazıl, Türkeş’e sürekli ordudaki gücünü soruyor. Türkeş belirsiz cevaplar verince “Ne ifşa ediyor ne saklıyor.” diyor ve dahası Türkeş’le konuşurken Erbakan’ı yüzüne karşı eleştirdiğini söylüyordu.

NFK’nin siciline bakarsak Erbakan’a da Türkeş’i çekiştirmiş olması pek muhtemeldir.

Ve kendisiyle hapis yatan, kendisini ziyaret eden herkes onun para düşkünlüğünde de Avrupai tarzında da mütabıktır.

Diğer türlü üstad hikâyeleri ise Anadolu’nun ezilen çocuklarına aşılanan bir çeşit hurma ve hırka edebiyatıdır.

İşte şimdi Erdoğan’ın Nuri Pakdil’e “Necip Fazıl’a Saygı Ödülü” verdiği noktadayız.

Biri, Avrupai hayat tarzını yaşadığı yalısında Anadolu gençlerine “Cumhuriyet sizi ezdi.” yalanıyla fakirlik aşılayarak konumunu sağlamlaştırıyor. Diğeri, kendi çocuklarını okuttuğu memleketleri de sayarak Anadolu’nun çocuklarını ezenlere atıfta bulunuyor. Enteresan, inanması zor ama gerçek.

Demek ki gerçekten tesadüf diye bir şey olmuyor.

Çok kolay konuşuyorlar, çok yüksekten atıyorlar çünkü biliyorlar ki Anadolu çocuklarının zihinlerini ezdiler. Dolayısıyla ne derlerse inanan çok olacaktır.

Ve konuşurken bıyık altından alaycı gülüşlerini görebiliyoruz. Anadolu’nun gençlerine değil, bizim gözlerimizin içine bakıp gülüyorlar.

Bizim gözlerimizde ne görüyorlar?

Örgün eğitimi yaygınlaştıran ihtilalleri, halkın özgürleşmesi umudunu, cehalete karşı açılmış savaşı, İttihat ve Terakki’nin atılganlığını, Müdafaa-i Hukuk’un inancını, Kuvayımilliye’nin ateşini, Mustafa Kemal’in keskin zeka ve ahlakını görüyorlar.

Bizimle hesaplaştıklarını sanıyorlar ama yanılıyorlar.

Biz ise onların gözlerinde sadece sistemi, sistemin efendilerini, sistemin amaçlarını görüyoruz.

Gördüklerimizle hesaplaşan biziz.

Anadolu’nun temiz Türk çocuklarına, yalıları unutturacak kadar güzel bir gelecek bırakacağız.

Bir gün mutlaka.

NOT: Vals, Mustafa Kemal katıldığında güzeldir. Zarif görünüşlerinin altında taşıdıkları hantal ruhla tepinenlerin yaptıkları şey, adı üstünde, tepinmedir. Karanlığın kaba müziğiyle tepiniyorlar.

İp attım ucu kaldı, bir de Bahçeli’nin sözü kaldı. Bir yandan milletin gururunu okşuyorlar, diğer yandan akıl almaz itham edici sözlerle zihinlerde derin yaralar açıyorlar.

Siyasi arenada halkı coşturmak için bazen ip atarsınız ama ucu bir yerlere takılı kalırsa o ip gün gelir size dolanır, tıpkı Bahçeli’nin teröristbaşının Meclis’te konuşmasına yönelik (nazik!) daveti gibi.

Bu davet teröristlere umut, Türk halkına ise öfkeyle karışık çaresizliğe demir atmış bir açıklama olmuştur. Şimdi bakalım, bu ipin ucunda ne var?

Yara mı, umut mu, ihanet mi yoksa bilmediğimiz bir şeylerin üzerini örtme çabasıyla ortaya çıkan tarifsiz bir çaresizlik mi?

Başlıyoruz!

Terör saldırılarında sevdiklerini kaybetmiş, hayatı mahvolmuş insanların hissettiği acı, Bahçeli’nin sözleriyle bir kez daha diri diri mezara gömüldü. İktidar olanlar kendi çaresizliklerini herkese bulaştırıyor ve Türk halkını da çaresizlikle baş başa bırakarak savunmasız hale getiriyorlar.

Devlet Bahçeli’nin “Teröristbaşı TBMM’de konuşsun” çıkışı, sadece sıradan bir siyasi güncel tartışma değil, derin yaraları yeniden kanatan, şok edici bir açıklamadır.

Bu çıkış, çok sayıda insan için bir hınç ve hayal kırıklığı karmaşası yaratırken çoğu vatandaşın “Bu nasıl olabilir?” sorusuyla derin bir şüpheye kapılmamıza yol açtı.

Böylesine sarsıcı bir söylem, milletin zihinlerinde uzun yıllar boyu taşıdığı yaraların yeniden kanamasına sebep oldu; özellikle terör saldırıları sonucu hayatı mahvolmuş, çocuğu, eşi, akrabası şehit olmuş insanlar için bu sözler acıyla çırpınırken çaresizce kalakalmışlıklarını hatırlatıyor.

Siyasi ve Toplumsal Travma

Devlet Bahçeli gibi özellikle milliyetçi bir kimlikle tanınan bir siyasi liderin, ülkenin bir numaralı teröristini TBMM gibi bir makama davet etmesi, şok dalgası yaratmaktan öte, tabanında bile ihanete uğramışlık duyguları uyandırdı.

Teröristbaşının TBMM’ye davet edilmesi, Türk toplumunun bölünmezlik, birlik ve dirlik sembolü olan meclisin şerefinin ayaklar altına alınması demektir. Bu durum, halkta salt bir hayal kırıklığından ziyade, devlete duyulan sadakatin zehirlenmesine ve toplumsal birliktelik köklerinin zedelenmesine neden olmuştur.

Bahçeli’nin açıklamaları, daha önce denenmiş ve başarısızlığa uğramış olan çözüm süreci girişimleri gibi, toplumun büyük kesimi tarafından acıyla anılan olayların tekrarlanması endişesini güçlendirdi. İnsanlar bu çağrıdan şüphe duyuyor: Devletimiz yeniden mi aynı hatalara düşürülecek?

İnsanlar yeniden mi ölecek ve yaşamlar yeniden mi altüst olacak?

Bahçeli’nin bu sözleri, insanları geleceğe dair derin bir belirsizliğe ve hızla korkuya sürüklüyor.

Terör Mağdurları ve Toplumsal Tepki: “Bu Bir Hainliktir!”

Bahçeli’nin çıkışı, en çok da terör olaylarında hayatı kararmış insanların acısını yeniden diriltti.

Oğlu, kızı, eşi ya da kardeşi -yakınlarından birini- kaybetmiş insanlar, öfkeden ve çaresizlikten çırpınıyor. “Benim sevdiklerim teröre kurban gitmişken o, kanlı elleriyle TBMM’ye mi çıkacak?” diye isyan ediyorlar.

Hangi aklın ürünü olduğu belli olmayan Bahçeli’nin bu açıklaması, acılarımızın üzerine tuz basmak ve toplumun sinir uçlarının üzerinde dans etmek gibi.

Bahçeli’nin sözleri, şehit ailelerinin çaresizliğini yeniden canlandırdı. Onlar için bu durum, şehitlerinin aziz hatırasına yapılan çirkin bir hakaret, bir hiçe sayış anlamına geliyor. İnsanlar, kendi sevdiklerinin ölümüyle başa çıkmaya çalışırken, teröristlerin TBMM gibi bir mekanda konuşma hakkı bulmasının yaratacağı adaletsizlik duygusu ile nasıl başa çıkabilecekler?

Üstelik adaletsizlik günlük yaşamın bir parçası olmuşken!

Bu çağrının, Türk halkına karşı yapılan en büyük ihanetlerden biri olarak algılanması demokrasiyi sindiremeyen siyasiler ve yandaşları tarafından neden yadırganıyor ve Türk halkı terörist olmakla suçlanarak zan altında bırakılıyor ki?

Tarihsel Hafıza: Hatalardan Ders Çıkartamayan Bir Toplum Yarattılar

Geçmişte, 1990’lar ve 2000’lerde benzer terör müzakereleri, toplumun devletine olan inancını ciddi anlamda sarsmış, devlete duyulan özgün sadakati zedelemişti.

FETÖ’cülerle birlikte Ergenekon kumpasları kurulmuş ve Oslo görüşmeleri, çözüm süreci gibi atılan adımlar fiyasko ile sonuçlanmış; Türk halkının devlete olan bağlılığının zedelenmesine yol açmıştı.

Bu süreçler, teröristlerin taleplerinin meşrulaştırıldığı ve devletin şeffaflığını kaybettiği dönem olarak akıllarda kaldı. Türk halkı, bu tür süreçlerin devlete büyük zarar verdiğini ve devleti zaafiyete soktuğunu yaşayarak gördü.

Bahçeli’nin sözleri, bu tarihsel travmaları yeniden gündeme getiriyor. Toplumda, yeniden aynı hataların tekrarlanmasına dair derin bir korku ve belirsizlik oluşturuyor.

Türk halkı, kendi acılarından ve iktidarın geçmişte yaptığı hatalardan ders çıkarılmamasından kaynaklanan derin bir hayal kırıklığı yaşıyor. Bu açıdan bakıldığında, Bahçeli’nin bu tuhaf sözleri devletin ve milletin onuru ile tarihsel hafızasına karşı yapılan cüretkar bir saldırı olarak görülüyor.

Devletin Kararlılığı, Siyasilerin Yalanları ve Toplumun Beklentileri

Bahçeli’nin teröristbaşı, bebek katili Apo’yu TBMM’ye davet etmesi, Türk halkının Türkiye Cumhuriyeti Devletine duyduğu inanca ve güven duygusuna büyük bir darbe vurmuş durumda.

Bu sözler, Türk halkının en hassas sinir uçlarına dokunarak büyük bir travma yaratmıştır. İnsanlarımız, devletlerinin terörle müzakere değil; şaşalı sözlerle aldatılmadan kararlılıkla mücadele etmesini, şehitlerinin hatırasının da çiğnetilmemesini bekliyor.

Devletin kararlılığının sarsılmaması, halkın bu kararlılıktan ilham alması ve güven duyması için büyük bir önem taşıyor.

Bahçeli’nin sözleri bu açıdan değerlendirildiğinde devletin halkıyla arasındaki taşıyıcı kolonları parçalayıcı niteliktedir. Toplum, siyasi liderlerinden, devletin sarsılmaz gücünü ve kararlılığını yansıtan, terörle müzakere yerine mücadele eden bir yaklaşım bekliyor.

Geçmişten ders alınmadığında aynı hataların yeniden yapılması kaçınılmazdır ve bu da şok edici, en büyük yıkıcı gerçeklerden biridir.

İktidar mensuplarının ve yandaşlarının her dediğine koşulsuz katılmak ise önce kendine sonra da vatana ihanetin diğer adıdır.

Umudunuzu ve inancınızı asla kaybetmeyin. Savaşı Mustafa Kemal kazanacak…

O bize güveniyor!

Bu tarihten beş sene sonra camileri ve dahi TBMM’yi kimlerin bombaladığını gördük.

2011 yılında özellikle donanmasına esir denilen Türk ordusu, donanmasını 2023 yılında bütün ihtişamıyla Boğaz’dan geçirdi. Kimimiz sahilde kimimiz TV’de kimimiz Vahdettin Köşkü’nde izledik!

Tarihin tuhaf cilveleri…

O günkü her şey her zaman olduğu gibi tesadüf değildi. Boğaz’dan geçen güçlü bir donanma önce egemenliğimizin ardından uluslarası barışın teminatıdır. Montrö’yü biz böyle kazandık.

Yüz yıl önce Mustafa Kemal’in dehası sayesinde Marmara’ya hapsedemedikleri donanmanın komutanlarını yüz yıl sonra FETÖ marifetiyle Hasdal’a hapsettiler.

Mustafa Kemal’in Montrö Sözleşmesi’nin imzalanması dolayısıyla Tevfik Rüştü Aras’a çektiği tebrik telgrafını çarpıtan tescilli FETÖ’cü Mustafa Armağan, Montrö’nün tartışmaya açıldığı sırada fırsat bu fırsat kendini parçalayıp FETÖ usulü yalanları sıralamıştı.

Aynen şunları söylemişti:

“28. maddeye göre Montrö bal gibi feshedilir. Topunuz gelin. ABD’nin Montrö’de imzası yoktur, taraf değildir.”

İşte bu kadar… Mesele çıkarlarımız için Montrö’yü feshetmek değil. Mesele ABD’nin çıkarının ne olduğudur. FETÖ beslemeleri de görüldüğü gibi her zamanki gibi ona göre tavır alacaktır.

Ne diyelim? Amiralleri içeri almakta gecikmeyen ama FETÖ’ye Haşhaşi denmesinden rahatsız olmuş, kitapları yıllarca FETÖ’nün terörist yetiştirdiği hücrelerinde okutulmuş birini konuşturanlar utansın.

Boğazlardaki Türk hakimiyetinin önemini her geçen gün daha iyi anlıyoruz. TV’lere çıkıp güya Batı’nın binbir şeytani oyunundan söz edenler, ABD’nin Gürcistan, Ukrayna, Suriye gibi ülkelerde yediği haltların nelere yol açacağını ve bunu neyin engellediğini anlatmazlar.

Ne demiştik?

ABD’nin imzası yoksa onlar da yoktur! Her fikrin, her beyanın altında ABD imzası olması şarttır.

Herkes emirleri kendi emir-komuta merkezinden alıyor.

Binlerce insanın toplandığı bir kalabalığın önünde Muaviye dönüp Şamlılara sormuş, “Bu dişi deve kimindir?”

Ahali, “Bu dişi deve Şamlınındır” diye cevap vermiş. Bunun üzerine deveyi tutup Şamlı adama vermişler. Küfeli olayın şaşkınlığını yaşarken Muaviye onu yanına çağırtmış, “Ey Küfeli, ikimiz de biliyoruz ki bu deve dişi değil erkektir. Sen Küfe’ye dönünce yaşadığın bu olayı Ali’ye anlat. De ki, Muaviye’nin erkek deveyi dişi deveden ayırt edemeyen ve o ne derse yapan on bin tane adamı var. Ona göre ayağını denk al.”

Ne dün ne de bugün Muaviye’nin adamları yalnız Şam’da değildir. Küfe’de de Muaviye’nin birçok adamı vardır. Bu ayrıntıyı not düşüp konumuza geçelim.

The Telegraph’tan James Crisp, Erdoğan’la ilgili aynen şu cümleleri kaleme aldı: “AB, demokratik değerler ve insan haklarından bahsediyor ancak 2015 sığınmacı krizinde Suriyeli sığınmacıları ülkesinde tutması için Erdoğan’a büyük meblağlar ödemekten kaçınmadı.  Türkiye ayrıca daha fazla nakit karşılığında Akdeniz’den yasadışı geçiş yapan göçmenleri geri almayı da kabul etti. Erdoğan’ı beğenmek imkânsız olabilir ama kendini çok faydalı kıldı.”

“…ama kendini çok faydalı kıldı.” cümlesine dikkat edilmesi gerekir çünkü Erdoğan kendisini yalnız Batı için faydalı kılmadı. AKP iktidarı döneminde hem Ukrayna’ya Bayraktar satılıyor hem de Rusya’yla iyi ilişkiler sürdürülüyor. Erdoğan, sığınmacı kozu sayesinde Batılı güçler içinde destek bulabiliyor.

Böylece Rusya, kendisiyle yakınlaşan ve bu yakınlaşmanın dozunu kaçıran iktidarın sürekliliğinden faydalanmış oluyor.

Yani o “Batı, Milleti İttifakı’nı destekliyor” propagandası çok temelsizdir. Batı, sığınmacıları göndermeyi vadeden bir ittifakla yürümez. Millet İttifakı bu konuda samimi olsa da olmasa da böyle bir riske girmez.

İspanya’da göçmen karşıtı muhalefetin iktidara geldiğini, Avrupa genelinde aşırı sağın yükseldiğini, Türkiye’de Avrupa’dan gelen parayla sığınmacı tutulduğunu ve göçmenleri göndereceğiz diyen muhalefetin iktidara gelemediğini görüyoruz.

Okuyabilene bu da çok şey anlatır. Avrupa ülkelerinin Erdoğan’ı istemediği koca bir yalandır. Erdoğan’a oy verenlerin ülkeyi terk etmesini isteyen Avrupalı siyasetçiler, Türkiye’de sığınmacı tutan Erdoğan’ın iktidardan gitmesini ister mi?

Çok yakında AKP iktidarının Batı ve ABD’yle daha fazla yakınlaşma içine girme ihtimali vardır. Bu ihtimal gerçek olsa bile bizim Şamlılar nasıl ki AKP’yi her değişimde desteklemeye devam ettiler, yine destekleyeceklerdir. Nitekim Şamlılar pek fanatiktir.

Öte yandan İran, sınırına duvar örmek istiyor. Amerikan devleti Taliban’ı resmen tanıma zamanının geldiğini konuşmaya başlıyor. Taliban ise ABD’den ve Afgan ordusundan ele geçirdiği onca malzeme ve araçla İran’a karşı saldırgan bir tutum izlemeye başlıyor.

Mezhep vb. nedenler tamamen bahane…

Yarın bir gün ABD ve İsrail’in İran’ı bombalayıp Taliban’a kapıları açması mümkündür. Taliban gibi örgütler fetih ideolojisine sahiptir. Türkiye hem içeriden hem de dışarıdan kuşatılıyor. Bunu görmek zor değil ama maalesef fanatiklik ve bankamatik fareliği insanlara daha bir hoş geliyor.

Bugüne kadar her siyasetinde, her sözde stratejik derinliğinde başarısız olmuş bir iktidar var. Ne yazık ki aynı iktidar, iç siyasette herhangi bir ölçüsü olmayan bir anlayışa sahip olduğu için milletin diğer yarısını terörist, gay, Allahsız, dinsiz ilan edebiliyor. Tarihteki düşmanlıkları ve milletin hem umutlarını hem de korkularını çok iyi kullanabiliyor. Göçmen siyaseti de başarısız olacak, büyük ihtimalle canımız yanacak.

Ne var ki fanatikler ve bankamatik farelerinin yüzü kızarmayacak.

Onlar “Sonuna kadar Erdoğan” diye diye belki de ülkenin sonunu getiriyorlar…

Hainle kahramanı ayırt edemeyen Şamlılara, Küfeli gibi davranan Şamlılara laf anlatmak boşa zaman kaybıdır.

Yıllar sonra İngiltere’nin İstanbul Başkonsolosu Roger Short, 8 Ağustos 2001’de Erdoğan’ın Üsküdar’daki bürosunu ziyaret etti. 45 dakikalık görüşmeden sonra Short, gazetecilerin sorularını aldı. Kendisine Erdoğan’ın planı nedir, diye sorduğunda şu cevabı verdi: “Onun neye ilgi duyduğunu herkes biliyor. Haftaya güzel haberleri almış olacaksınız.”

Ve ekledi: “Biz çoğulcu demokrasiden yanayız. Böyle bir parti bizi mutlu eder.”

FETÖ elebaşısı Fetullah Gülen, 16 Ekim 2005 tarihli Yeni Aktüel dergisinde şu ifadeyi kullanıyordu: “Ulusalcı dalgayı aşacağız.”

Tarih, Gülen’i ulusalcı dalgada boğacaktı ama o boğulana kadar geçen süre tam anlamıyla gaflet ve ihanet oyunlarına sahne olacaktı.

2013 yılına kadar orduya doğrudan saldırıldı. TSK mensupları terörist, TSK terör örgütü muamelesi gördü. Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında birçok insanın hayatı karartıldı.

Terör bir pislikse Hendek Operasyonları AKP’nin pisliğini temizleme mücadelesiydi. O pisliğin doğduğu yer de açılım adı altındaki saçılım politikalarıydı.

HDP’yi güçlendirip kilit noktaya getiren, işler kendi aleyhine dönünceye kadar bu partiye toz kondurmayan da AKP’ydi. Ne zamanki kendi besledikleri akrep başlarına bela oldu, o zaman HDP üstünden terörle mücadele siyaseti yürütülmeye başlandı.

15 Temmuz yine AKP’nin politikalarının bir sonucuydu. Bedeli millet ödedi ama ülkeyi gaflet içinde yönetenler adalet karşısına çıkmadılar.

Adil Öksüz’ün yargılanması ne kadar gerekliyse FETÖ’yü “Ne istediniz de vermedik” diye devletin damarlarına sızdıranları yargılamak da o kadar gereklidir. Eğer memlekette adalet yerine gelmiyorsa hiçbir sorun düzelmeyecektir.

Adaletin olmadığı yerde terör olur.

Şimdi HÜDA-PAR üstünden Hizbullah güzellemesi yapıyorlar çünkü kendi geçmişlerinden ders almış değiller. Şu bir gerçek ki AKP kendisi mürtecileri desteklemese bile yabancı istihbarat servisleri mülteciler üstünden memlekette kaos çıkartmak isteyebilirler. Adalet yerini bulmazsa olacaklar bunlardır.

“Ama iktidar dönüştü” diye bir şey olamaz.

Bir politika güdeceksin, o politika memleketin başına büyük belalar açacak. Sonra “Ben yerli ve millî olmaya karar verdim”.

Öyle olmuyor ama Türk-İslam sentezcileri olaya farklı açıdan bakıyorlar. Ne koparsak kâr mantığıyla hareket edip birer birer AKP saflarına geçiyorlar. Bunda gerçi şaşılacak bir şey yoktur. Nihayetinde Türk-İslam sentezi, Türk milliyetçilerini İslamcı yapmak ve kullanmak üzerine kurulmuş bir köprüdür.

Dünya yeni bir mücadeleye, yeni bir savaşa sokuluyor. Türkiye zaman kaybetmeden kaos ortamından sıyrılmalı ve Türk devleti fabrika ayarlarına geri dönmelidir. AKP’nin Batılı akıl hocalarıyla kurduğu ılımlı İslam politikalarını millî bir renge sokup söylemde milliyetçi ama icraatta rejim karşıtı hareketleri durdurmak gerekiyor.

ABD’nin, İngiltere’nin, İsrail’in açık desteğiyle iktidar kurup ülkenin aleyhine olan her konudan güçlenerek çıkan AKP, Türkiye’nin geleceği için iyi bir seçenek değildir.

Şöyle kısaca bakalım:

Ergenekon ve Balyoz kumpasları oldu. “Sivil vesayet” söylemleriyle AKP daha da güçlendi. Sonra yine AKP tarafından bunların kumpas olduğu kabul edildi.

Kürt açılımı yapıldı. Ayrıca her etnik unsuru kaşıdılar, azınlıklara türlü tavizler verdiler. Memleketin ulusal yapısını bozmak ve bizi ümmete dönüştürmek için her şeyi yaptılar. Sonuçta açılımın bir gaflet olduğu burnumuzun dibine yerleştirilen bombaların patlaması, şehirlerin yerle bir olması, verilen onca şehit ve gaziyle acı bir şekilde suratlara çarpıldı. Gel gelelim Türkiye’nin aleyhine olan bu durumdan da Erdoğan ve AKP, “terörle mücadele” söylemleriyle çıkmayı başardı.

FETÖ’nün ihanet şebekesi olduğunu söyleyenler AKP’lilerin de desteğiyle “bağırsak temizliği” gibi iğrenç söylemlerle içeri atıldılar. Kimi öldürüldü kimi de bütün hayatından, evinden, ailesinden oldu. 15 Temmuz’daki kalkışma yine yüzlerce cana mâl oldu. Sonuç: Hemen ardından referandum yapıldı ve Erdoğan ülkemizin müstakbel başkanı oluverdi.

Kısacası Türkiye’nin aleyhine olan her şeyden güçlenerek çıkan, politikalarının yol açtığı sonuçları daima lehine çeviren, adaletin karşısına çıkacak cesareti olmayan bir AKP var.

Ve bu parti zihniyeti, kendi ittifakına dahil olmayan herkesi hain ilan ediyor.

Dün havuz medyasında devleti suç örgütü gibi yazıp çizenler, bugün devletçi kesiliyorlar. Hafızası güçlü insanların yüzüne baka baka milleti kandırmaktan çekinmiyorlar. Haya yok ki çekinsinler!

Ne var ki Türk devletinin hafızası vardır. Bugünlerde herkesin diline dolanan “plan” sözcüğünün hakkını da yine Türk devleti verir. Ama öyle ama böyle… Nihayetinde adaletin olmadığı yerde zulüm vardır. Devletin görevi ise zulmün abad olmasını engellemektir. Bunu unutmayalım.

“HDP’yle mi Yan Yana Gelecektik?”

Sinan Oğan, Cumhur İttifakı’na katılmasını böyle açıkladı. HDP’yle yan yana gelmeyiz, dedi. Kendi söylemine göre Kandil’i tercih etmedi, normal ama domuz bağına sarılıverdi.

Onu da geçtim…

Özellikle “plana sadık kal” diye kendini avutan vatandaşlarımız için yazıyorum. Mehmet Metiner hangi partiliydi? Hangi partinin planına sadık kalarak Oğan’dan çok önce Erdoğan’ın saflarına geçti?

Herkesin bir planı, herkesin bir hamlesi vardır. Eğer derin planlarınızı cümle alem biliyorsa geçmiş olsun. Bazen iyi niyet insana cehennemin kapılarını açtırır.

Bir şeyi de unutmayalım.

Kaostan çıkacak ve istikrar getirecek ülkede siyasî iktidar tek bir bileşenden oluşmaz. AKP’nin iktidar olduğu dönemlere bakın. O zamanki sistem gereği ittifak yoktu ama eski ülkücü, eski (ve daimi) liboş, eski CHP’li, eski DEHAP’lı… Ne ararsan vardı. O yüzden “Kadere bak, kimler kimlerle yan yana” edebiyatı yapmaya gerek yoktur.

Aslan ve ceylan birlikte kaçıyor. Orman yanıyor. Ormanı yakan adaletin karşısına çıkmıyor. Vatanseverlerin bir bölümü ise maalesef ideolojik mastürbasyon yapıyor.

Hiçbir zafer duygularla kazanılmaz. Hiçbir strateji duygularla kurulmaz.

Doğu Anadolu ve Güneydoğu Anadolu iyi tanınmalıdır. Üzerine düşünülmesini beklediğim ve ilerleyen günlerde değineceğim önemli bir konu da budur.

Tıpkı kendisinin ve AKP camiasının bölücü terör örgütüyle ve FETÖ ile olan geçmişini unutması gibi…

Siyaset sahnesi hayli ilginçtir.

Vamık Volkan gibilerin memlekete gelip devleti idare edenlere ABD’nin emirlerini iletmesinin ardından Kürt açılımı resmen başladı. O günlerde sokaklara inip şehitlerini anmak ve teröre tepki koymak isteyen bizim gibi gençlerin karşısında FETÖ iltisaklı polisler belirirdi.

O polisler Türk bayrağı açmana tahammül edemezlerdi. Tıpkı sözde Ergenekon örgütünden tutuklu Türk aydınlarının hücrelerindeki bayrağa, Atatürk posterine tahammül edemedikleri gibi… Ne var ki FETÖ’nün özellikle yetiştirdiği bu polisler, DHKP-C’li ve PKK’lı mahkûmların sloganlarına, hakaretlerine, subaylara hakaret etmesine epeyce hoşgörüyle bakarlardı.

Dediğimiz gibi açılım günleriydi. Hain elebaşısı Apo’nun İmralı’daki konforu konuşulurken Taraf avanesi her gün bir tarafından darbe uydurur, bu komik darbe iddialarıyla Türk ordusuna saldırırdı.

Fatih Camisini bombalayacağı iddia edilenler Kemalist Türk subaylarıydı. Helikopter kaldırıp milleti tarayanlarsa bu haberleri yapanların efendileri yani FETÖ’cüler oldu.

Erdoğan ve kurmayları için şovmenlikle itham edilmeye “terör durdurulmalı” demek yetiyordu. Bunu en iyi bilen de kendisinin ortağı Bahçeli’dir. Bahçeli “terörle mücadele edilmeli” der, Erdoğan da onu kandan beslenmekle itham ederdi.

Şimdi AKP’nin sığındığı iki dal da o kadar ilginçtir ki…

“Onlar emri Kandil’den alıyor…”

“Biz millîyiz.”

Apo’nun mektubu bir dünya insana okutan da bu iktidardı, her türlü milliyetçiliği ayaklar altına aldığını iddia eden de bu iktidardı.

Hakikaten, “kadere bak kadere”!

Bir grup insan, iktidarın Kürt açılımı ile elini taşın altına koyduğunu iddia ediyor ama unuttukları çok önemli bir şey var.

İktidarın elini taşın altına sokan neoliberalizmin efendileriydi. İktidarın elini taşın altından çekmesine neden olan da bugün masaya oturamadıkları için masaya oturmayacaklarını iddia ettikleri HDP’nin barajı geçmesiydi.

HDP belli bir oy oranına ulaşıp AKP’nin iktidarını tehlikeye atınca birdenbire işler değişti. Erdoğan’ın ve AKP’nin millî olası geldi. Ergenekon ve Balyoz’da mağdur edilen ama devletine küsmeyen Kemalist Türk subayları terörle mücadeleye koştular.

Önce Hendek’te sonra da 15 Temmuz’da devleti kurtardılar. 15 Temmuz’un ilk günlerinde güya Atatürk’e sarılan, “Artık liyakata önem vereceğiz” beyanlarında bulunan iktidar mensupları kısa sürede özlerine döndüler. Üç gün önceye kadar Fetullah sapığı için gözyaşı döken kalemşörlerse darbenin Kemalistler tarafından yapıldığını yazıp sınırları aşmaya çalışıyorlardı.

İşin özü şuydu: Kürt açılımı sayesinde oylarını garantiye alan AKP için HDP’nin oylarının artması ve yetmezmiş gibi CHP’yle “birlikte iyi sallaması” her nedense terörün hortlamasına yetmişti!

Türkçülere “kandan besleniyorsunuz” diyen iktidar için yegâne söylem terörle mücadele oluverdi.

Gerçek şu ki Erdoğan dün ak demişse doğrudur. Bugün kara diyorsa doğrudur. Dün dost diyorsa doğrudur ve bugün düşman diyorsa doğrudur. Kimler için? Devleti ve milleti Erdoğan olanlar için…

Kraldan çok kralcı olanımıza “Tayyiban” demekte bir mahsur yoktur.

Bakın…

Sedat Peker, bir suç imparatorluğunu ifşa etmiştir. Şunu unutmayalım: Suçlu için kurtuluş her zaman bir suç daha işlemektir. Bunun sonu yoktur, ta ki adalet tecelli edinceye kadar.

Devletini ve milletini seven herkesin görevi de adaleti tecelli ettirmektir. Adaleti tecelli ettirerek vatanın geleceğini aydınlatmaktan daha güzel, daha keyifli, daha kolay ne olabilir?

Sözün özü…

Terör sicili kabarık olanların devletleşmesi, devletin terörize edilmesidir. Türk devleti buna müsaade etmez, ETMEZ.

“O yüzyılın ilk yıllarında Papa V. Clemens, Roma’yı senyörlerin tutkularına av olarak bırakıp Papalık makamını Avignon’a taşımıştı. Hristiyanlığın kutsal kenti bir sirke ya da bir geneleve dönüşmüştü; adına cumhuriyet dense de bir cumhuriyet değildi; silahlı çetelerin saldırısına, şiddet ve yağmaya uğruyordu. Din adamları, laik yargının dışında kaldıklarından, gözü dönmüş haydut çetelerine başkanlık ediyor, elde kılıç soyuyor, günah işliyor, haksız kazanca dayalı ticaret örgütlüyorlardı. (…)” Umberto Eco, Gülün Adı.

“Platon’un Gorgias’ta sunduğu sert eleştirilere göre Atina demokrasisi, rejime özgü iki ana özelliği sergiler: Beceriksiz kitleler tarafından seçilmiş beceriksizlerden oluşan bir yönetim ve kaçınılmaz olarak demogojik bir tıkanma. Bedenin hastalanması durumunda kim meslekten bir hekim yerine tedavi için oylamaya başvurur? Bu durunda çok daha zor olan şehrin (devletin) tedavisi neden siyaset sanatı konusunda hiçbir şey bilmeyen halk meclisinin çoğunluğuna bırakılır? Bu durum, yönetenler ile yönetilenler arasında demogojik bir ilişkinin oluşmasına neden olur.” (Felsefe Tarihi I. Cilt, Mario Vegetti-Platon)

Bu yaptığım üç alıntı da doğrudan doğruya günümüzü ilgilendiriyor. Seçimlerin ilk turu tamamlandı. Her ne kadar ikinci tura gidilecek olsa da ilk tur öncesi, adayların kazanan ve kaybeden psikolojisini aralarında değiş tokuş yaptıklarını görüyoruz. Bunda hakikatlerin değil sanal dünyanın rolü büyüktür.

Yıllarca basın ve medya tarafından beyni uyuşturulan kitleler, sanal ortamda sahte bir özgürlük içinde Atina demokrasisi kuruyorlar.

Kuşkusuz fikir ve gözlem bağlamında söylenecek çok şey var. Upuzun değerlendirmeler yapmak çok kolaydır. Ne var ki sözü uzatmak huyumuz değildir ve her zaman hatırlattığımız gibi “yalınlık gerçeğin belirtisidir.”

Demogojik siyaset ise yalınlığın yani gerçeğin çok uzağındadır.

Siyasetin kerameti kendinden menkul parlak danışman çocuklarına yapılan yatırımlar siyasetçilere koca bir sanallık olarak geri dönüyor. Daha önceki yazılarımda da belirttiğim üzere sosyal medyada konuşulan neyse ona göre hareket etmek, sosyal medyada en çok tutan şakaları diline dolamak veya bir sağa bir sola dans etmek, iktidar kurmaya değil yalnız eğlendirmeye yarar. Tüm bu gösteriler demogojinin bir parçasıdır.

Ve gördüğüyle, duyduğuyla aldanıp illüzyonun içinde yaşayanlar için tüm bunlar pembe tabloların sebebidir.

Oysa insanların söyledikleri ve gösterdikleri çoğu kez yanıltıcıdır. Hele hele sanal dünyadaki sanal kişilikleri, sahte filozofları, sözde kanaat önderlerini gereğinden fazla abartırsan başkanlığına, iktidarına, sorumluluklarına “büyük ortak” almış olursun. Ancak bu da gerçeklerden uzaklaşmaya yarar, başka bir şey getirmez.

Bizim milletimiz tarihçi değildir, tarihi okumaz. İddia ettiği gibi, hamasetini yaptığı gibi tarihine sahip çıkmaz. Orkun Yazıtlarını bir defa bile okumaya milyonlarca insanın ayıbı olan ülkemizde daha büyük bir ayıp olarak Bilge Kağan’a söylemediği sözleri mâl ederiz, örneğin. Diğer yandan son derece gelenekçiyizdir.

Yıllarca bir partiye oy vermiş insanlar -anketörler bunun farkındalar mı bilmiyorum- anketlerin en büyük aldatıcılarındandır. Kişi ne kadar coşarsa coşsun ne kadar aşka gelirse gelsin en sonunda kabinde kendi siyasî geleneğiyle baş başa kalır. Yıllarca MHP’ye oy vermiş bir adam üç hilali görünce kritik saniyeler yaşamaya başlar. Yarı yarıya bir ihtimalle bu kişi MHP’ye oy vermeye devam edebilir. İşte bu kişiler azımsanmayacak bir kitle oluşturuyor.

Siyasetin parlak (!) danışmanları bunu hesap ediyorlar mı?

Hayır.

Teknoloji çağında gece yarılarına hatta sabaha kadar seçim verisi beklerken ve bunu sorgulamak, topluma bunun ne anlama geldiğinia anlatmak yerine “Kazanıyoruz” diye gülücükler saçmak demogojik siyasetin karakteristik bir özelliğidir. 

Depremde yaşadığımız felaketin siyasal İslam’a zarar vereceğini düşünen biri ne geçmişi ne de bugünü iyi okuyordur. Öyleyse böyle bir kişi geleceği de kuramaz. Muhalif siyasette ise toplumu iyi okuyamayan siyasetçiler ve seçmenler mevcut. Galiba biraz daha geriye gidersek Atina demokrasisinin de gerisine gideceğiz.

Zira çok açık bir gerçektir ki büyük felaketler yaşayan kaderci toplumlar dinden uzaklaşmaz, dine yönelirler ve dinciler bundan kazançlı çıkarlar.

Deprem bölgesindeki konvoylar bir şey anlatmıyor mu? Öyleyse siz ne Millî Mücadele’yi ne de dünyanın diğer yerlerindeki örnekleri okuyamamışsınız demektir.

Okuyucu olmak başkadır, okumak başkadır. Bunlar arasındaki fark, bakmakla görmek arasındaki fark gibidir.

Saraylar kadar fildişi kuleler de cumhuriyetin doğasına aykırıdır.

Önemli bir noktaya değinmek isterim.

Millet İttifakı yani muhalefet iyi bir seçim süreci idare etti ama sosyal medya yanlış değerlendirildiğinden tabana hâkim olunamadı. Şunu unutmayın ki “aşko kuşko” diye tabir edilen tayfayla fanatik siyasal İslamcılar arasında üslup, bilgi ve zekâ bakımından fark yoktur. İşte o “aşko kuşko” tabir edilen tayfa, Kılıçdaroğlu’nun yürüttüğü kampanyaya ters bir şekilde karşıt görüşlü kitleleri uzaklaştırdı.

Hem “İnsanlar artık sevgi dili istiyor” diyeceksin hem de sana oy vermeyen kitleleri, senin adayını eleştirenleri linç edeceksin. Her türlü hakareti, her türlü küfrü reva göreceksin. Sonra utanmadan Aziz Nesin edebiyatı yapacaksın.

Sonuç ne oldu?

Cehaletin iticiliği, aklını kullanan insanı da karşıt görüşlüleri de kendinden itti. İşte gerçek budur. Okunamayan gerçeklerden biri ve belki de en önemlisi, muhalif seçmenlerin AKP seçmenine tepeden bakması, sürekli onu aşağılamasıdır. Bunu birçok AKP’li seçmen bir numaralı eleştiri olarak dile getiriyor.

“Hayır, Millet İttifakı yanlış aday belirledi” diyebilirsiniz ama seçim öncesi oluşan o olumlu havayı unutmamanız gerekir. Seçimden önce genel kanaat Kılıçdaroğlu’nun ilk defa iyi bir seçim yönettiği üzerineydi. Buna karşın seçimden sonra herkes “ben biliyordumcu” oldu. Rüzgâra göre yön tayin etmeyen insanları tenzih ederek yazıyorum. Rüzgâr sözde savunduğunuz seçimin aleyhine döndüğüne göre aslınıza rücû edebilirsiniz. Buna en başta CHP’nin içindeki Y-CHP’yi dahil ederek söylüyorum.

Zafer her zaman özüne dönenlerindir.

Tüm bunların yanında iyi şeyler de oldu.

AKP için asla başarılı bir seçim söz konusu değildir. İktidar partisi zayıflamaya devam ediyor ve kan kaybını durdurmak mümkün değildir. Ayasofya’nın oyuncak edilmesine, cemaatlerle kucaklaşmaya, muhalefete terörist yaftası yapıştırmaya, devletin gücünü ve kanunları istismar etmesine rağmen zayıflık engellenemedi.

Üstelik TBMM’de bu kadar farklı gruptan siyasal İslamcı olması onların aleyhine bir durumdur. Gücü farklı grupların karşısına koyarsanız rekabet başlar. Aynı grupların ortasına koyarsanız düşmanlık başlar. İçerideki düşmanlık her zaman yıkıcı ve yıpratırıcıdır. Mevcut meclis profili, siyasal İslam’ın sonunu hızlandıracaktır.

Diğer yandan Y-CHP, “Y-CHP olmazsak oy alamayız” söylemini yitirmiştir. Milliyetçileri karşısına alan hiçbir parti HDP vb. bir oluşumla olan iletişimin siyasal ittifakla sınırlı olduğuna kimseyi inandıramaz. Üstelik milliyetçilerin oyunu almak için siyasal bir hedef oluşturmak, sanıldığı gibi oy kaybına neden olmayacaktır. HÜDAPAR ile yan yana gelen MHP, bir ara HDP’ye de ılımlı mesajlar veriyordu. Bu seçimin en şaşırtıcı sonucu MHP’nin aldığı oy olmuştur.

Yukarıda da yazdığım gibi değerlendirilecek daha çok konu var. Bunları da zamanı geldiğince yazacağım.

Şimdilik bir önceki yazımda yaptığım Galeli alıntısını tekrarlayayım:

“Hakikati keşfettikten sonra anlamak kolaydır. Mesele hakikati keşfetmektir.”

Sosyal medyanın, bilişsel savaşın en önemli silahı olduğunu unutmayınız.   

(Öne çıkan görsel Takvim internet sitesinden alıntılanmıştır.)

Davutoğlu, Gül ve Babacan gibi siyasetçiler, bu gençler için birer sığınak oldular. Bunlar için trollük yapanlar bir yana, hiçbir şey bilmeden bu isimleri sözde istikrarlı Türkiye’nin mimarları olarak gösterme çabası var. İşte bu nedenle “2013” onlar için bir milat gibi olmuş. O tarihin öncesinde her şey güzel, o tarihten sonra her şey kötü…

Hâlbuki aklı başında herkes bilir ki 2013 öncesi istikrarın perde arkası da sözde istikrarı yaratan neden de neo-liberalizme “teslimiyetçi” politikadır.

Hatırlayın…

Vamık Volkan geldi, ABD’nin Türkiye’ye talimatlarını iletti, madalya alıp gitti. Böyle bir Türkiye’de tabii istikrar (!) olur.

AB için yatıp kalk, Kıbrıs’ta “ver kurtul”, askerleri ve aydınları demokrasi (!) adına içeri at, binbir çeşit topluluk için açılım yap, gece gündüz toplumu “darbe” diye korkut…

Bu politikayı uygulayan adamlara siyasetçi değil “sömürge valisi”, onların yönettiği ülkedeki duruma da istikrar değil “sömürgelik” denir.

Ülkenin her yanına bombalar döşenen zaman, istikrar zamanı değil, gaflet zamanı olabilir. Bombaları görmezden gelene, karakol basıp bayrak indirenlere müdahale etmeyin diye emir verenlere ne denir?

Ha bir de şu propaganda var: “Ergenekoncular içeri girdi, artık Türkiye dışarıda operasyonlar yapabiliyor.”

Bunu ciddi olarak 15 Temmuz’dan sonraki dönemde dile getiriyorlar.

 Ciddiler!

Adama sormazlar mı, askerler içerideyken bayrak indiriliyordu da onlar çıkınca Hendek’e koşmadılar mı, diye!

Fıtrat değişmiyor. Dün işkenceden çıkıp Libya’ya koşan dehanın askerleri, bugün Silivri’den çıkıp Suriye’de, Irak’ta, Diyarbakır’da mücadeleye koştular.

Son ve küçük bir örnek daha…

Hümanizmi kendine maske yapan neo-liberallerin haksız çıktığı bir konu da Karabağ ve Ermenistan meselesi oldu. Bu işlerin, Azerbaycan bayraklarını çöpe atmakla olmayacağı görüldü.

İşgalcinin kafasına vuruldu, işgalci, “Karabağ, Azerbaycan toprağıdır” dedi.

Küçük ruhlara büyük olan her cisim tanrı görünür. İşte emperyalizmin uşaklarının 2013 öncesi budur…

Psikolojik harp ve istihbarat çalışmalarında başarılı olan bir ordu savaş meydanına galip olarak çıkar. Bu faaliyetlerde başarısız olan bir ordu ise savaş meydanına mağlup olarak çıkacaktır. Bu da demektir ki aslında savaş meydanları çoğu zaman, zafer kazanmış olanın mağlup olanı imha ettiği yerdir. Aynı şey aslında siyaset sahnesi için de geçerlidir. Clausewitz “Savaş Üzerine” isimli eserinde, “Savaş siyasetin başka araçlarla devamıdır” der.

Siyaset sahnesindeki oynaklık da çoğu zaman istihbarattaki oynaklık nedeniyledir. İstihbarat güçlüyse ülke de güçlüdür, özgüvenlidir. İstihbaratta zaaflar varsa ülkenin de zaafları vardır, demektir.

Küçük bir örnek…

Eski Genelkurmay başkanları Hilmi Özkök ve İlker Başbuğ, FETÖ ile ilgili olarak aynı şeyden şikâyet ediyorlar. Özetle diyorlar ki: FETÖ’ye yeterince müdahale edemedik çünkü öğrenci alımlarında istihbarat faaliyetleri bizde değil MİT’teydi.

MİT’e bakıyoruz. Eski MİT müsteşarlarının hepsi meğer önceden FETÖ’yü tespit etmiş, bildirmiş, bütün oyunu çözmüş.

Şenkal Atasagun, Emre Taner… Hele Emre Taner’e sorsak FETÖ’yü bitirmiş olduğunu, bizim hayal gördüğümüzü bile söyleyebilir.

Mesela Taner, 2016’da TBMM araştırma komisyonuna verdiği ifadede, “MİT ülkenin namusudur, benim çalıştığım dönemde FETÖ sızması sıfıra yakın” diyor.

Bunu aynen böyle alıp kabul edersek kendimizi aptal yerine koymasına müsaade etmiş oluruz. Eski Genelkurmay İstihbarat Başkanı İsmail Hakkı Pekin ne diyor bakalım:

“Taner Bey görüşmemizde Fetullah Gülen için bana ‘Ya bu adamdan ne istiyorsunuz? 70 yaşında bir ihtiyar. Size ne zararı var? İstersen sizi tanıştırayım. Kendiniz görün.’ dedi.”

Taner Bey’e şu soruları sormak gerekir:

1- 15 Temmuz’da Hulusi Akar’a “Sizi hocayla görüştürelim” diyenlerden farkı nedir?

2-Taner Bey Gülen’i ciddiye almadığına ve zararsız olduğunu düşündüğüne göre MİT’te onun döneminde sızmanın sıfıra yakın olması mümkün müdür? Aksine sızmaların tavan yapması gerekmez mi?

3-Emre Taner, Fetullah Gülen’le nasıl tanışmıştır?

4-AA’da 09.11.2016 tarihli bir habere göre Emre Taner, MİT İstanbul Bölge Başkanı olduğu dönemde Fetullah Gülen’in kaldığı eve girdiklerini belirtiyor ve şunları söylüyor: “Saat farkıyla, dakika farkıyla girdik. Yatağı henüz sıcaktı.” Emre Taner’in Fetullah Gülen’le tanışması işte bu noktada önem kazanmaktadır. Taner’in o dönemde Gülen’i tanımadığını gösteren bir kanıt var mıdır? Gülen son anda gittiğine göre operasyon kendisine ihbar edilmiş olmalıdır. Bu durumda Taner den de şüphe etmek gerekmez mi?

6-Aynı haberde kendisi çözüm sürecini, Habur’u ve Oslo’yu savunuyor. Neden?

Son sorunun cevabını ben vereyim: Kendisi özellikle Oslo’nun yaratıcılarındandır. Güya İngiliz elinde dönen PKK faaliyetlerini kontrol altına almak için böyle bir şey yapmışlar. Bunları yok etme amacı yok… O görüşmede neler konuşulduğunu herkes biliyor.

Bir istihbaratçı, hakkında DGM’de dava açılmış bir şahsı incelemeden, hakkında çalışma yapmadan, iyice analiz etmeden zararsız olduğu kanısına varabilir mi? Şunu da gözden kaçırmayalım ki kumpaslar sayesinde rahatlıkla ortaya konan Oslo ve çözüm süreci siyasetini tasarlamış bir kimsenin FETÖ’cü olmasa bile temas hâlinde olmamasının, iş birliği yapmamasının imkânı yoktur. Çoğu AKP’li bile “İş birliği yaptık çünkü menfaatimizeydi” diyebiliyor.

Ve kendisi hakkında son bir şey daha… Yine Pekin’e diyor ki: “Taraf’la uğraşmayın, arkasındaki güç büyük.”

Bir istihbaratçı üstelik de bir müsteşar nasıl böyle konuşabilir? Sen bölücü faaliyetleri sözde İngilizlerin elinden almaya cesaret ediyorsun da Taraf’la mı uğraşamıyorsun? Böyle bir çelişki nasıl açıklanabilir?

15 Temmuz’u araştıran komisyona verilen ifadelere bakılırsa ifadeye çağrılan herkes aslında büyük oyunu önceden görmüş, çözmüş, yetkililere bildirmiş ama kimse onları dinlememiştir. Komisyona verilen ifadeler hep gariban kahramanların hikâyesidir. Zannederim o komisyona verilen ifadelerden birkaç dizi, birkaç film çıkar ve biz Polat Alemdar gibi nur topu kahramanlar ediniriz. Sanal kahramanları pek severiz.

Şenkal Atasagun…

Bakın zamanında Gazeteci Mustafa Balbay’a FETÖ ile ilgili neler söylemiş:

“(…) Yurt dışında okul açma faaliyetleri çok iyi organize ediliyor. Bizim gözlemlerimize göre bu Gülen grubunun başarabileceği bir şey değil. Mutlaka başka bir destek söz konusu… Bazı yerlerde bizim de yardımcı olduğumuzu söylüyorlar… Örneğin Kuzey Irak’ta, Erbil’de ama aslı yok.”

Kuzey Irak’ta, Erbil’de MİT’ten yardım alıp almadıklarını bilemem ki yardım almamaları pek mümkün görünmüyor. Bir ihtimal bundan kendisinin haberi yoktu ama sızmalar yardım ediyordu, diyelim.

Kendisinin ve arkadaşlarının çizdiği Ergenekon’a ait sözde yönetim şeması onlara çok yardımcı olmuştur.

Büyük infial (!) uyandıran bu şemanın çizimine ne zaman başlanıyor? 2003 yılında… Adnan Tanrıverdi’nin 2006’da Hilmi Özkök’e yazdığı mektubu gözünüzün önüne getirirseniz operasyonun büyüklüğü daha açık bir şekilde anlaşılır.

Tanrıverdi’nin mektubu verdiği tarihe dikkat çektim çünkü Ergenekon şeması diye kamuoyuna sunulan şemanın, Özkök’ün önünü açtığı konuşulmuştur. Çıkarım yapmak size kalmış…

2009 yılında İP Genel Başkan Yardımcısı Hasan Basri Özbey, Atasagun hakkında suç duyurusunda bulundu. Suç duyurusu dilekçesinde Şenkal Atasagun’un suç işlediği, şemanın TSK’ye karşı komplolarda kullanıldığı ifadeleri yer alıyordu. Bunun üzerine Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı Soruşturma Bürosu Savcısı Abbas Özden, Atasagun hakkında Başbakanlık’tan soruşturma izni istemiştir. Dönemin başbakanı Erdoğan’dı. Atasagun’un görevini kötüye kullandığı, TSK’nin alenen aşağılandığı yönündeki bir iddianın savcılık tarafından soruşturulmasına izin çıkmadı.

Farklı bir noktaya dikkat çekmek istiyorum.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, 2020 yılında MSÜ Harp Okulları diploma töreninde aynen şu ifadeleri kullanmıştı: “Kimi tarihçilerin dediği gibi biz ordusu olan toplum değil, bizatihi kendisi ordu olan milletiz. Bu hakikatin idrakinde olmayan kimi gafillerin ve hainlerin ısrarla ordumuzla milletimizi ayrıştırmaya çalışması beyhude bir gayrettir.”

Erdoğan’ın ifade ettiği şeyi yıllardır söylüyoruz: Ordu-millet.

Pekiyi…

Bu askerî vesayet-sivil vesayet söylemleri de neyin nesidir?

Ordu-millet isek MİT neden uzun zamandır süren bir gayretle sivilleştirildi?

MİT’in sivilleştirilmesi, Ergenekon ve Balyoz kumpaslarını beraberinde getirmedi mi?

Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında TSK’nin cami bombalayacağını iddia edenlerin amaçlarından biri Erdoğan’ın ifade ettiği ayrıştırmayı yapmak değil miydi?

Özkök’ü, Özkök’e mektup yazan Tanrıverdi’yi, “Psikolojik Savaş” kitabıyla TSK’ye karşı psikolojik harp yürüten Nevzat Tarhan’ı, Özkök’ün önünü açan Atasagun’u, FETÖ’yü zararsız diye aklamaya kalkan Taner’i nereye koyacağız?

“Ergenekoncu Kemalistler” denseydi Silivri’ye koyardık.

Kimi dini, kimi kimliğini ortaya koyduğu için ya emeklilik veriyoruz ya da önemli kişi yapıveriyoruz.