“Demokrasi bir tramvaydır. Gittiğimiz yere kadar gider, orada ineriz.”

Recep Tayyip Erdoğan

60’ta gerçekleşen olay bir ihtilaldi. Memlekete 10 yıl kadar aydınlık bir zaman yaşattı. Millete 10 yıllık değil 10 saniyelik aydınlığı çok görenler de birbiri ardınca darbeler yaptı. Genelkurmay’ın başınca geçince ilk yayımladıkları bildiride Atatürk’ten, Kemalizm’den söz etmekten imtina eden ve Ege’de Amerikalıların Yunanlılara verdiği sinsi desteği anlatan dosyayı subaylara geri fırlatan generaller, devletin ve toplumun damarlarına ince ince irtica işlediler.

Bunları yaparken Kemalizm maskesi giymekten kaçınmadılar. 15 Temmuz’daki darbe girişimini yöneten konseyin adı “Yurtta Sulh Cihanda Sulh Komitesi” idi.

Makam odalarında iş adamlarıyla beraber emeklilik günlerini inşa edenler, başlarına takke giyip Türkiye’nin kapılarını neoliberalizme açtılar.

Liberalizm kitleleri özgürleştirmiş, en önemlisi de eğitimi yaygınlaştırmıştı. Neoliberalizm kitleleri başıboşluğa sürüklerken medeniyetin nimetlerini küçük bir kitleye mâl etti.

Neoliberaller, kendilerine kapıları açanlardan aldıkları takkeleri başlarına giydiler. Kula kulluk düzenini yaratmak için yeryüzünde tanrılar yaratmaya ihtiyaçları vardı. Dini kullandılar, insanların en dinsizlerini bile dinselleştirdiler, doğrudan ya da dolaylı olarak itaat eden kitleler yaratmaya başladılar.

İsrail, saldırganlığını giderek artırıyor. Trump’ın “Önce Amerika”sı, rakip gördüğü tüm ülkelere zorbalıkla kendi adaletsiz politikalarını dayatıyor.

Her zorbanın birçok yancısı vardır. Her yancının yancığında akça sesleri vardır. Her akça sesi, bir paraziti kendine çeker. Yancı, parazitleriyle beraber güç zehirlenmesi yaşamaya başlar. Her güç zehirlenmesi, beraberinde zulmü getirir.

Türkiye’de günün sorusu, “Sen bu adama destek veriyorsun ama bu adam şu görüşten değil mi?” değildir. Doğru soru, “Sen şu görüştesin ama bu adamın tutuklanması doğru mudur?” sorusudur.

Eğer bir şeyin adını adaletsizlik koyuyorsak tartışmasız şekilde tavrımız adaletsizliğe karşı durmak olacaktır.

Bugün Ümit Özdağ içeridedir, Ekrem İmamoğlu içeridedir, İstanbul’da birçok belediye çalışanı ve en önemlisi de çok sayıda genç içeridedir.

Siyasi iktidar, bu tutuklamalara karşı toplumdan hiçbir zaman beklediği desteği göremeyecektir. Ortada gerçekten bir hırsızlık varsa bile hırsızlığa alıştırılmış bir toplum var. İnsanların uzun zamandan beridir belediyelere dair şikayetleri, eleştirileri vardı. AKP döneminde bu eleştiri ve şikayetler “alışıldık şeyler” oldu.

İktidar koltuğu kayarken muhalefeti baskılamayı son çare olarak gören iktidar, adalet mekanizmalarını kendi için işletmediği her olay için bugün daha zor bir duruma düştü.

“Çalıyor ama yapıyor” da diyen vatandaşlara herkes tepki verdi de kimse bu cümlede çalmakla suçlanan kişilerin neden rahatsızlık duymadığını sorgulamadı. Diyebiliriz ki mecazi anlamda taşra siyasetçiliğinden kurtulamayanlar, bu söz karşısında göğüslerini gere gere gurur duydular. Aferin onlara.

Gelelim anayasa reformuna.

Dünyanın en reformist anayasasına sahip olma lüksü her zaman Türk milletine ait olmuştur çünkü sürekli reform sürecindedir. Hiç bitmek bilmeyen bu süreç, asırlar boyunca hukuk derslerinde anlatılacak mahiyettedir.

Değiştir, yenile, düzelt, ekle, çıkar.

Bitmiyor.

Kendi kurumsal kimliğinde demokrasi ve muhalefet kavramını barındırmayan ve affetmeyen iki parti, toplumu anayasa değişikliğine ikna etmeye çalışıyor.

Bu da yıllarca komedi oyunu olarak sergilenecek bir tiyatrodur.

Birinde lider-teşkilat-doktrin kutsal üçlemesi var.

Ötekinde Recep Tayyip Erdoğan var.

Bir tarafta toplumu geren paylaşımlar ve yayınlar yapan sözde dergilerin dokunulmazlığı, öteki tarafta muhalefetin etkili isimlerinin ellerine takılmış kelepçeler var.

Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında yaşananlar nasıl bir garabetse bugünküler de öyle garabettir. Aynı zihniyetten çıktığı, aynı tecrübenin ürünü olduğu belli olan kumpaslardır bunlar.

Tüm bunları yazdığımız için “Bak, muhalefet ediyorsun.” diyenler olabiliyor.

Özgürlüğün verilen bir şey olmadığını bilmediklerinden böyle söyledikleri anlaşılıyor. Özgürlüğü bize kimse bir nimet gibi sunmuyor. Üstelik bu ülkede muhalefet “her şeyi göze alarak” yapılır.

“Cumhuriyet, kimsesizlerin kimsesidir.”

Bizim, Mustafa Kemal’den emanet bir cumhuriyetimiz vardır.

Mevki aradığı için muhalefetten kaçınan biri, savaşmak için mevzi arayan birini anlamayaz.

Kelebek etkisi genellikle “Afrika’da kanat çırpan kelebek, Amerika’da fırtına yaratır.” cümlesiyle tarif edilir, her şeyin zincirleme olarak birbirine etki ettiği ve küçük nedenlerin büyük ve öngörülemez sonuçlar yaratabildiği anlatılır.

Henüz 22-23 yaşlarında genç bir kız… Üniversiteden yeni mezun olmuş. Bir alışveriş merkezindeki hamburgecide çalışıyor. Hem alışveriş merkezine gelenlere hem de dışarıdan sipariş verenlere yetişmek zorunda. Saatlerce hızlı bir işlemi aynı aşamalarla yapmak zorunda. Arada sırada kararsız müşteriler, vaktinden çalıyor ve sonra sabırsız müşteriler tahammülünden çalıyor.

Her günü böyle geçiyor.

24-25 yaşlarında genç bir erkek… Çalışma arkadaşının elinden paketleri kapıyor ve siparişleri yetiştirmek üzere motoruna atlıyor. Kazancı belki güzel ama tüm iş arkadaşları gibi kendisinin de kulaklarıyla duymadığı ama zihnine işlenen “Uzun vade yok.” cümlesi hayatına hükmediyor. Hava durumuna bakmaksızın her şartta hızlı hareket etmek zorunda bırakılıyor. Kaza yapmazsa paketi yetiştiriyor. Vaktinde yetiştirdiyse şanslı, gizlice aşağılayan sözlere veya olumsuz yorum tehditlerine maruz kalmadan geri dönecek.

Hamburgeri kocaman ısırırken “Bu işler böyledir” diyecek müşteri, “Aşağılamazsan, tehdit etmezsen insanlar yola gelmez.”

Neoliberal dünya, tükettikçe köle olalım istiyor. Köleliğimiz sürsün diye daha fazla tüketmeye teşvik ediyor. Reklamlar uzun zamandır kumbaraya teşvik etmiyor çocukları, bebekler dahil her yaştan insanın yarıştığını izliyoruz.

“Harca harca bitmez” bir başka hipnotik kodumuzdur. Harcadıkça kazandığımızı zannediyoruz. Yıllarca okuyup çalışan bankacı genç, vezneye geçebilmek için soğukta sokak sokak gezip kredi kartı alması için insanları ikna etmek zorunda.

Elimizde telefonla uçurumdan düşüyoruz veya bir arabanın altında kalıyoruz. Devlet gibi değil de banka gibi davranan yetkililerimiz bizi her türlü yanlışa karşı eğitmeyi çoktan bıraktılar. Artık her makamda kişisel çıkar öndedir. Profesyonel yalan üreten Goebbelslerimiz var. Çok başarılılar ve son derece bağımsız gazetecilerimiz tarafından övüle övüle neredeyse sidretülmüntehanın ötesine geçecekler.

Vahşi kapitalizm, vasıfsızları ve yalancıları miraca çıkarıyor.

Türk gençleri günlerdir sokakta. Yıllardır siyasetçileri uyarıyorlar. Beklentilerini dile getiriyorlar. Güya gençleri takip ettiği için özellikle seçilmiş birkaç siyasetçinin komikli, şakalı video çekme girişimleriyle ya da Z kuşağına hitap eden mizahi yorumlarla kandırılamadılar.

Gelecek kaygısıyla, vahşi kapitalizmin aşındırmaya çalıştığı karakterlerini korumak kavgasıyla çok bunaldılar. Anayasal haklarını korumak üzere sokaklara indiler. Bolca biber gazıyla nurlandırıldıkları gecenin sonunda vücutlarında morluklarla eve dönüp önce televizyonu açtılar.

Bir kanalda iktidarın hakaretine maruz kaldılar, öteki kanalda muhalefetin itidal çağrısını dinlediler. Canları sıkıldı ve sosyal medyaya girdiler. Takipçi sayısına veya popülist yorumlarına göre itibar gören yazarımsıların yazımsılarına baktılar. Şu veya bu görüşten olmayıp şu veya bu görüşe yakın olmayı, muhalif ama zararsız görünmeyi adet edinmiş korkakların provokatör imalarına tanık oldular.

Tiksinler ama yılmadılar. Karakterlerinin aşınmasına müsaade etmediler çünkü.

Boykot edilen birçok firma var. Boykot edilmeyenleri de dahil ederek söylemeliyiz ki Türkiye’deki çalışma şartları da bellidir.

Düşük ücret, çok çalışma, “Senin işini yapacak çok adam var.” tehditleri, iş yeri tacizleri, hukuka aykırı iş yükü vs…

Güya gençlere yol gösteren, yedi istihbarat servisinin yedi kere içinden geçmiş yetmiş yedi aydının bir tanesinin sokağa çıktığını görmüş değiliz. Ancak bütün dünyayı biliyorlar, her nasılsa bütün ajanları tanıyorlar ve yine hayrete değerdir ki ilahi bakış açısına sahiptirler: “Genç, hakkını aramak üzere sokağa çıkıyordu. İçi ateşliydi, anlaşılabilirdi bu. Kafasındaki düşünceleri hizaya sokmaya çalışıyordu. Ne yazık ki henüz oyuna geldiğinin farkında değildi. İstihbarat servisleri, vahşi kapitalizmden memnun olmadıkları için onu sokağa çıkarmaya çalışıyorlardı.”

Ne ilginçtir ki ilahi bakış açısıyla yazılan bu romanların adına “Korkaklığımı Gizliyorum” gibi bir ad yakışır, diyebiliyoruz.

Ne yapsın Türk genci?

Sokağa inmesin mi? Protesto gösterisi düzenlemesin mi? Hak, hukuk, adalet için bağırmasın mı?

Suçları onca haksızlığa, sıkıntıya, iftira ve hakarete karşı mizahla cevap vermeleri midir?

Gerçekten meseleyi siyaset ve siyasetçiler mi sanıyorsunuz?

Eskiden olsa memleketin aydını bunca vatandaşın hakkına giren patronların gözü korksun isterdi. Neoliberal efendiler tarafından evlere kapatılıp tüketici köleler hâline getirilmeyi kabul etmediğimiz için mi suçlanacağız?

Obezitede siyasetçilerle yarışan TV yorumcularını dikkate alıp da ipe sapa gelmez iddiaları cevaplayacak değilim. Ekmeklerine koşuyorlar ve gazeteciliği, yazarlığı olması gerektiği gibi değil de düzenin ahlaksız sözcülüğü hâline getirenlere karşı çıkamıyorlar. Demek ki hâllerinden memnunlar ve sıradaki hamburgeri bekliyorlar.

Gerçek bir insan her yerde özgürdür. Cezaevinde özgürdür ve mezara dimdik girer. Özgürlük ise cesaret ister. Hepimiz ölümlüyüz. Bizi ölümsüz kılacak olan bir şey varsa o da geride bıraktığımız izlerdir.

Gelecek nesiller o izlere bakıp kurtla çakalı ayırt edecekler ve yaşamımızı tanımlayacaklar. Ne olduğumuz o zaman anlaşılacak.

Korkarak yaşamak, yaşamak değildir.

Kimileri bu fotoğrafı, “Nagehan kadraja girmiş diye hemen İmamoğlu’nu silmek mi gerekir?” gibi ifadelerle savundu. Kimleri, “Herkesle görüşülür, ne var bunda?” şeklinde tepki gösterdi. Kimsenin sevmediği o malûm tipler de her zamanki gibi “O zaman gidin AKP’ye oy verin” kabilinden yükselmeye kalktı. Bu tiplerin pek çoğu itibar görmeyip ağır tepkiler aldılar. Böylece siyasî intihara karşı sunî tenefüs girişimi de başarısız oldu.

Türk milleti tepki göstermekte haklıdır. O otobüste oturanlar gazeteci değil tetikçi veya arabuluculardır. Nagehan Alçı’yı anlatmaya bilmem gerek var mı?

“Katil devlet…”

“Ne demek Türkiye Türklerindir?”

“Diktatör Atatürk…”

İnsanlar İmamoğlu’na bu cümleleri kurmuş bir tetikçiyle diz dize otursun diye destek vermedi. Bu millete aptal muamelesi yapanlar zannettiler ki bunun bir bedeli olmayacak. İşte son günlerde aptalı da gördüler, tepkiyi de gördüler.

Ya Ertuğrul Özkök?

Daha yakın zamanda Cengizlere, “Size çok haksızlık yapılıyor” demedi mi? Dedi. E hani beşli çete edebiyatınız? Hani soyguncularla mücadeleniz? İBB Başkanı gidip bu adamlarla görüşecek, bu adamlarla yakın bir gazeteciyi yan yana oturtacak… Biz de çıkıp “Vay, ne kadar demokratik tablo” diyeceğiz.

Bu millet demokrasi adı altında yapılan öyle şeylere şahit oldu ki demokrasi lafını duyunca ve demokrat görünce kusuyor. Bir millete demokrasi nâmına reva görülen bu mudur?

Sayın İmamoğlu, kendisini eleştirenlerin düşüncelerine “ıvır zıvır” diyor. Bu düşüncenin Cumhurbaşkanı Sayın Erdoğan’ın üslubundan ne gibi bir farkı var? Hiç kimse Türk milletinin düşüncelerine hakaret edemez.

İBB Basın Sözcüğü Murat Ongun’un “200-300 kişiler. Umursamıyoruz” kabilinden açıklamalarına ne demeli? Almış olduğu tepkiler sonrasında 200-300 kişinin tepki gösterip göstermediğini anlamış mıdır acaba? Bugünkü siyaset sahnesinde çok zor.

Kaftancıoğlu’nun o meşhur muazzam (!) açıklamalarına ne demeli?

“Dersim’den o günkü devlet mekanizması sorumludur.”

“23 Nisan’dan bir sonraki gün neydi? Bilmek istemeyenler için ipucu: 1915.”

“Mustafa Kemal’in askerleriyiz gibi bir sloganı doğru bulmuyorum. Militer bir dil olmasından öte, birey olmanın ötesine geçen bir ifade.”

“Ben Atatürk demem, Gazi Mustafa Kemal derim.”

“İnsanlık Kaybetti.” (Sakine Cansız için)

O otobüse Nagehan Alçı gelmesin de kim gelsin?

Barış Terkoğlu ve Barış Pehlivan’ın Metastaz kitabını okuyanlar bilirler. Okumayanlara da okumalarını tavsiye ediyorum. Bu kitapta FETÖ ve cemaatlerin devlet içinde nasıl yapılandıklarını, birine bir şey olduğunda diğerinin nasıl destek olduğunu ya da yerini doldurmaya çalıştığını, birbirlerinin kuyusunu kazdıklarını, düzeni devam ettirmek için ne oyunlar oynadıklarını göreceksiniz.

İşte son olaylar üzerine bu kitaba bir kez daha göz gezdirip hafızamı tazeledim. Gördüm ki düzeni devam ettirmek isteyen sızıntı kadroların umudu her zaman siyasetçiler olmuştur.

Şimdi siz bu kadroları besleyenlerin elini sıkarsanız ne olur?

Gazeteci görünümlü tetikçilerle el sıkışırsanız ne olur?

Bunların hepsine gün doğar. O yüzden o otobüs fotoğrafının savunulacak hiçbir tarafı olmadı gibi düpedüz ifşa söz konusudur. Orada düzenin “mantığı” ifşa olmuştur. Bu kirli düzen sloganlarını atanlara iyi bakın. Kirli düzenin en büyük silahı olan basın ve medya tarafından kim umut olarak öne sürülse hepsini savunuyorlar. Bunu aklınızdan çıkarmayın.

Not: Bu satırlar yazılırken Kaftancıoğlu hakkında siyasî yasak uygulanmasına karar verildi. Ceza Kaftancıoğlu’na verildi, ses kimlerden çıkacak şimdi izleyin.