Bir milleti savunmasız bırakmak için mutlaka o milletin ordusuyla uğraşılması gerekmez. Bir milletin güvenlik kurumları güçlüyken de savunma zaafiyeti yaşanması mümkündür. Bu zaafiyeti yaratmak için meslek gruplarının itibardan düşürülmesi yeterlidir. Vatanın güvenliği, huzuru, ilerlemesi için birbiriyle bağlantılı her halkanın güçlü olması gerekir.

Söylem bazen en güçlü silahlardan daha etkili olabilir. İnsan, silahı gördüğü zaman kendini savunmayı ya da kaçmayı düşünebilir ama zihnine yerleştirilen söylemleri, bu söylemlerin kendi psikolojisi üstündeki etkisini fark etmesi zor olabilir.

Yıllarca televizyonlarda, gazetelerde yanlış söylemlerle haber verildiğine şahit olduk. Sabah bülteninde “sapık öğretmen” başlıklarıyla uyandık, akşam bülteninde “tacizci asker” başlıklarıyla günü kapattık. Gözümüz gazeteye ilişti, “dolandırıcı mühendis” haberi gördük; sayfayı çevirdik, “eşini döven doktor”u okuduk.

Okuduğumuz haberler, birçoğumuzun zihninde zaman içinde şüphe kurtçukları yarattı. Bu kurtçuklar büyüdü ve güvensizliğe döndü. Güvensizlik yayıldı, toplum “korku” tarafından bir kez daha ısırıldı. Hastalar, doktorlara karşı isyankâr oldu; veliler, öğretmenlerin patronu olduğunu düşünmeye başladı. Kapı komşularımızı tanımıyoruz, bazen park yeri için birbirimizi vuruyoruz. Akrabalarımızla araya siyasette kimin haklı olduğuna dair bir soğukluk giriyor.

Şanlurfa ve Kahramanmaraş’ta meydana gelen olaylarda çeşitli meslek gruplarının itibarsızlaştırılması da etkilidir. Toplumu tehlikeye atan bir olayı ne gerçekleşmeden önce ne de gerçekleştikten sonra engellemek mümkün oluyor.

Olay gerçekleşir, bir vatandaşımız ya da güvenlik görevlimiz canı pahasına insanları korursa “kahraman” ilan edilir. Ortada kahraman ilan edecek kimse yoksa bu sefer cadı avına çıkılır, canımıza ve bekâmıza kastedenler her taşın altında aranır. Birkaç memur ceza alır, şahin bakışlı bakanlar “Gereken yapılacak.” mesajı verir, olay kapanır.

Yetkisizlik, etkisizlik doğuruyor. Kullanmaktan çekinilen yetkilerse facia doğuruyor. Kıytırık sivil toplum kuruluşları bağırıp çağıracak diye birçok insanın ölümüne göz yummak, mağduru şovmen ilan edip katili allayıp pullamak da faciayı kıyamete çeviriyor.

Fakir Baykurt’un “Onuncu Köy” romanını okuyanlar, oradaki “Öğretmen”i tekrar gözden geçirsinler. Zengin ve güçlü bir ağanın doğrudan üstüne gitmekten çekineceği öğretmenler, sadece Cumhuriyet’in ilk yıllarında mı gerekiyordu?

“Direnenlerin, dayananların romanı” olarak bilinen “Onuncu Köy”ü gerçek olarak hayal etseydik, öyle zannederiz ki İstanbul’dan daha kalabalık olurdu. Tüm direnenleri, dayananları, Türkiye’ye hizmet etmek isterken oradan oraya savrulanları bulacağımız köy Onuncu Köy olurdu çünkü.

Bütün canlılar yaşamayı, yaşayacak olanları çoğaltmayı ister. Dolayısıyla bütün canlılar, güvende olmak ister. Güvende olmak için tecrübe ve bilgi sahibi olması gerekir.

Demek ki eğitim, kutsaldır. Öğretme işi ve öğrenme işi de kutsaldır. Öğretmenlerimiz, öğrencilerimiz bizim ışık kaynağımızdır. Çocuklarımızın okul bahçelerinde, sokaklarda yükselen sesleri neşe kaynağımızdır. Onların güvende olması da tüm vatandaşların görevidir.

Çocuklarımızı güvende tutmak, sadece fiziksel bir görev olarak düşünülmemelidir. Bilgisayar oyunlarını suçlu ilan etmek yerine “4chan” vb. sitelere odaklanılmalıdır. Bu sitelerde çocuk pornografisinden şiddet içeriklerine kadar birçok zararlı unsurlara rastlamak mümkündür. Hatta bu platformlardaki anime tarzı çizimler incelendiğinde çok cinsiyetli, çarpık ilişkileri bulunan karakterlere rastlanacaktır. Kahramanmaraş’taki caninin arkadaş grubundaki tuhaflığa dikkat edilmelidir.

Çeşitli kanallar aracılığıyla bu tip sitelere erişim sağlanacağı için yasaklamak yeterli çözüm olmayacaktır. Ayrıca bu tip sitelerin tamamı yasaklanmak yerine özel istihbarat birimlerince takip edilmelidir. Birtakım sivil toplum kuruluşlarının yeraltına çekilmesindense resmiyet kazanması neyse bu konuya da böyle yaklaşılmalıdır.

“Palantir” (Gören Göz) gibi şirketlerin tanrı olmaya kalktığı bir zamanda bizim de gözlerimizi dört açmamız gerekiyor.

Yasaklamak tek başına çözüm olmadığına göre bu noktada da en büyük görev ebeveyne düşüyor.

Öğrenciler gözlemlendiği zaman ilkokul çağındaki çocukların bile pek çoğunun uyku düzeninin olmadığını, geç saatlerde uyuduklarını göreceksiniz. Bu durum hepsinin zihinsel ve fiziksel etkinliğini olumsuz etkiliyor. Bugün zararını görmeseler bile yarın görecekler. Oysaki anne-babaların da bir kısmı Tiktok denen platforma kapılmış durumdadır.

Pek çok veli şunu söylüyor: “Çocuk telefon istiyor, vermeyince ağlıyor. Ne yapalım?”

Telefon vermemeye devam edin veya telefondaki uygulamaları kontrol altında tutun. Uyku saatlerini geçirmeyin, düzenli uyku uyumalarını sağlayın. Yasakçı olmayın ama gevşemeyin. Öğretmenlere karşı katı ve üstten bakan tutumunuza harcadığınız enerjiyi iyi birer anne-baba olmaya harcayın.

Gelelim olmayan eğitim sistemine…

Öğrenci merkezli eğitim, öğrencinin öğretmenle alay edip onu kayda aldığı eğitim değildir. Öğretmenlerin, rehberlik birimlerinin yetkileri artırılmalıdır. Zorba olduğu için okuldan atılan öğrencilerin sayısı artarsa bu durumu yaşamak istemeyen anne-babaların sayısı da artacaktır. Okumayan öğrenci, parlak öğrencinin önünü kapatmamalıdır.

Bir insanı iyi bir şey için bile olsa zorla bir yerde tutmak, o insanda yalnızca nefret duygusu yaratacaktır. Okullarda bu nefretin hedefi ise öğretmenlerdir.

Son olarak yöneticilerimize gelelim.

Çok dahice çözümler üretiyorlar. Ürettikleri çözümlerdeki deha, memlekete dair hiçbir şey bilmediklerini kesin olarak göstermelerinden başka bir şey değildir. Diyorlar ki: “Öğretmenler greve gidiyor, vurulan polisler gidiyor mu?”

Burada iki şeyi söylemek gerekir:

Birincisi, öğretmenin ve öğrencinin silahlı eylemlerle işi yoktur. Öğretmen de öğrenci de okula güvenle gitmelidir. Bir an bile Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’taki gibi canice olayların yaşanabileceğini düşünmemelidir.

İkincisi, kendini nüfuzlu sanan herkesin baskısını çeken polisler çoktan greve gitmeliydiler. Ayrıca açılımlar, saçılımlar sırasında vuruldukları zaman bunda dahli olanlara tepki göstermek ve greve gitmek de haklarıdır.

Ama ne diyordu bir hanımefendi 90’larda, hatırlayalım:

“Son Sosyalist devlet de yıkıldı.”

Türk ulusuna ulus olmayı, Türk vatandaşına vatandaş olmayı çok gören vahşi kapitalist düzende terör eylemlerinden çok grevler hedef alınıyor.

Cumhuriyet, Marcus Porcius Cato yetiştirir. Cumhuriyet esir alınınca Caligulalar ortaya çıkar. Erdemli olunca imparatorlar bile Marcus Aurelius gibi olur, cumhuriyet erdemlerine saygı duyar ama erdemsiz olunca ilk olarak cumhuriyet satılıyor.

Köy Enstitülerinin mimarlarından İsmail Hakkı Tonguç şöyle diyor: “Demokrasinin iki çeşidi vardır. Bir zor ve gerçek olanı; öbürü de kolayı, oyun olanı… Topraksızı topraklandırmadan, işçinin durumunu sağlama bağlamadan, halkı esaslı bir eğitimden geçirmeden olmaz birincisi, köklü değişiklikler ister. Bu, zor demokrasidir ama gerçek demokrasidir.

İkincisi kağıt ve sandık demokrasisidir. Okuma yazma bilsin bilmesin; toprağı, işi olsun olmasın; demagojiyle serseme çevrilen halk, bir sandığa kağıdı atar. Böylece kendi kendini yönetmiş sayılır. Bu, oyundur; kolaydır.

Amerika bu demokrasiyi yayıyor işte. Biz demokrasinin kolayını seçtik, çok şeyler göreceğiz daha…”

Halkın eğitilmediği ülkelerde vatandaşların sandığa attıkları oy, kendilerini yönetecek olan siyasetçiyi değil, oligarkı belirler.

Oligarkın masalı şöyle başladı: “Komünizm geliyor, vatan ve din gidiyor.”

Oligarşi korkuya dayalı bir sistemdir. Birbiriyle çelişmesine bakmadan birçok unsur üstünden halkı korkutur, bu korkuya kelepçe eklenir.

Devrimini tamamlamamış bir ülke çok partili sisteme geçmemeliydi. Ne var ki II. Dünya Savaşı sonunda Türkiye’ye böyle bir şans tanınmadı. İnönü iktidarının 1946’dan itibaren politikaları değişti. Menderes, karşı devrimcilik ithamlarına o dönemin CHP’sinin icraatlarını göstererek cevap verdiği zaman haklıydı.

Bu haklılığı meşru bir gerekçe hâline getirip Amerikan usulü demokrasiyi iyice yerleştirmekte en büyük rolü üstlenmek için sakınca görmedi. O da 1955’ten sonra giderek despotlaştı. Eğitimsiz toplumların demokrasisiyle ancak despotların doğacağının canlı bir örneğiydi.

Denilebilir ki siyasetçiler, kendiler tarafından değil, gölgeler tarafından yönetilecek bir ülkeyi kendi elleriyle yarattılar. Yüzüklerin Efendisi’ndeki “Sauron’un Ağzı” misali en güzel sözlerinde bile oligarşiden esintiler fısıldadılar.

Türkiye’deki eğitim sisteminin amacı yetiştirmek değil, elemektir. Bu, mevcut düzenin devamı için önemli bir noktadır.

Vahşi kapitalizm, tenzili rütbeyle vatandaşlıktan köleliğe çevirdiklerini bir yarış sistemi içinde insani anlamda yok ediyor.

Bir aileden evladını alıyor, çocuklara ve gençlere memur gibi mesai yaptırıyor, herkesi aynı tornadan çıkmış gibi biçimlendiriyor -biçimsizleştiriyor da diyebiliriz-, yıllarca süren ve idealizmden çoktan uzaklaşarak anlamsızlaşmış eğitimin sonunda elemeye tabi tutuluyor.

Elemede kıstas ezberdir. Aileden alınacak temel eğitimi sakat bırakan sistem, insani açıdan yeterince olgunlaşmamış ve okulda gördüğü dersleri birer formalite icabı almış insanların köleliğine seviye atlatıyor.

Üniversiteler çoktan çürümeye başlamış. Akademisyenler intihalin binbir türlü yolunu buluyor. Bir zamanlar itibarlı yerlerden biri olan rektörlük makamı, cahil ve dalkavuk kimselerle dolmuş.

Bugün trafikteki magandalığın, okullardaki sözde çeteleşmenin, kamusal alanlardaki öküzlüğün, hayatın her alanındaki görgüsüzlüğün, en hayati konulara bomboş gözlerle bakanlardaki algısızlığın, ideolojisi olmayanların sosyal medyada gördükleri çarpık veya yanlış bilgilerle kendi aile üyelerine besledikleri nefretin, en saygın ve önemli mesleklerdeki itibarsızlaşmanın ve çok daha fazlasının sebebi işte bu sistemdir.

Bu sistem bir eğitim sistemi değildir. Eğitim sistemi olsaydı, her şeyden önce insan yetiştirmeyi hedeflerdi.

Sistemdeki bütün mantıksızlıklar, dönüm noktası denilen sınavlardaki “eleme zorunluluğu”na dayandırıldığına göre bu sistem, insan eleme sistemidir.

Demek ki oligarşideki temel amaç, insanlıktan elemektir.

Eğitim sistemi sürekli değiştirilmiyor. Türkiye’de eğitim alanlarında yapılanlar reform denemez, her sene değiştiği için darbe denilebilir.

Şimdi farklı bir noktadan konuya yaklaşalım:

Sosyal medya, anlık akışın egemen olduğu bir yerdir. Günümüzde hayatımıza iyice yerleşmiştir.

Aynı konu hakkındaki her haber, anlık akışa göre değişiyor. Devam eden bir sürecin sonunda verilmesi gereken kararlar, anlık akıştan dolayı sürekli verildiği için kafa karışıklığı meydana getiriyor.  

“Eğitimde reform yaptık.” diyen bir bakanın sosyal medya danışmanları her gün sosyal medyayı takip ederek vatandaşın tepkilerini gözlemlediği zaman aynı kararsızlık bu sefer karar alıcılarda ortaya çıkıyor.

Böylelikle uzun vadede sonuç alınabilecek reformlar, yerini yeni reformlara bırakıyor.

Sosyal medya, bugünün insanlarını adeta şaşkınlık içinde bıraktı. Karar alınamıyor, tepki verilemiyor, tutarlı olunamıyor, sağlam kaynaklara dayanmakta zorluk çekiliyor.

Oligarşide hükümetin ve vatandaşın arasındaki ilişki, körlerin sağırların birbirini ağırlamasından ibaret kalıyor.

Böylece her geçen gün “gelecek” biraz daha “eleniyor”.

Türk vatanı, bütün Türklerin vatanıdır.

Bu gerçeği hatırlamak, cumhuriyetin ne olduğunu kavramak, Türk vatanında tekelcilik yapanlara geleceği dar edecektir.

Devrimi tamamlayacak, sürdürecek, koruyacak bir tek parti; onu yok etmek için sıraya giren çok partili sistemin yaptığı gibi yapmayarak bütün milleti kendi bünyesinde birleştirecekti.

Teşkilatlı millet, bilinçli millet, Türk cumhuriyetini koruyacaktı.

Gerçek bir devlet, vatandaşına hukuk öğretir ki halkın egemenliği korunsun. Gerçek bir devlet, şirket ya da banka gibi davranmaz. Memleketin her sorununu çözmeyi görev bilir ki refah sağlansın.

Oligarşide aklı ve ahlakı elemek istiyorlar ki özgürlük anlamsızlaşıp insanlar başıboşluk içinde savrulsun.

Kendini başkalarına bağlama. Herkesten ve her kurumdan önce sen kendini yetiştir.

Eğitim için mekan şart değildir. Eğitim anlamını yitirince mekan, ancak sınırlamak oluyor.

Bu soruyu sorduğum için zaman zaman “hafıza” üzerinde duruyorum. Hafızanız zayıfsa bir döngü içine girersiniz. Her şey her defasında başa sarıp durur. Her yaşadığınız olayı yeni zannedersiniz. İşin kötüsü, geçmişi hasıraltı etmek isteyenlerin tuzağına düşer; yaptığınız yanlış değerlendirmeler ve aldığınız yanlış kararlarla “sistem”in bir parçası olursunuz.

Büyük devletleri içten saran çetenin küreselleşmesi için birçok devletin de aynı hastalığa, yani devlet içinde çeteleşmeye tutulması gerekiyordu. Son yazdığım yazıda bunu kısaca anlatmaya çalıştım.

Türkiye, “Ben hukuk devletiyim.” diyor. Kimileri de böyle diyen bir devletin yasalarının çiğnenmeden devlete hizmet edilemeyeceğini öne sürüyor. Bu, bir akıl tutulmasıdır. Akıl tutulunca ahlâk yanıp tutuşarak kül olur. Akıl ve ahlâkın olmadığı yerde ise devlete hizmet etme iddiası laftan ibarettir. Asıl mesele hukukun dışında kalarak kendi saltanatını kurmaktır.

Bunu yapmak için de tüm parazitler bir araya geldiğinde “çeteleşme” başlar.

Birçok çete gibi bunlar da adeta bir taşeron şirket kurarlar. Her devrin iktidarının ya da muhafeletinin yapılanmasında küresel güçlerin menfaatlerinin sözcülüğünü yaparlar. İktidar ya da muhalefetten tek bir kişi bile Batı emperyalizminin güdümüne karşı çıkacak olsa onu hemen yok ederler.

Türk subayları tutuklandığında “Eski Türkiye’nin çeteleriyle mücadele ediyoruz.” diye konuşanlar, çetelerden biri olan FETÖ güçten düşünce mecburen eski Türkiye’nin çete liderlerine sarılmışlardı.

90’ların hesabını sormak için 90’ları karanlığa gömenlerle bir araya gelmek ve karanlığa karşı mücadele edenleri hapse atmak… Bu da bir ahlâk tutulmasıydı. Bunun etkilerini hâlâ görmekteyiz.

Devlet görevine ihanet ederek bir kere suç işleyen artık hep suç işlemek zorundadır. Hukuk yaptırımından kaçmak da bir suç olduğuna göre bunu başarabilmek için her yolu seçerler. Bu parazitlerden biri, elindeki gücü mevcut iktidarların hizmetine sunmak zorunda kalır. Böyle bir parazit her zaman köle olarak kalacaktır.

Tüm çeteler toplamda karanlık bir gücü meydana getirir.

Bu karanlık güç sadece ve sadece zorbalık doğurur. Kuvvetler ayrılığı ilkesi dosdoğru uygulandığında, kanundan üstün güç olmadığında, adaletin kılıcı herkese eşit doğrulduğunda ülkede asayiş ve huzur olur.

Kanunların dışında kalan gruplara ancak ve ancak çete denir.

Çeteler her köşeyi tutmak zorundadır.

Mesela hava limanları kritik noktalardır. Buradaki siviller ve güvenlik görevlileri arasına sızmış bir çete, suçluları içeri almakta da kaçırmakta da rahat olacaktır. Memlekete rahatlıkla uyuşturucu sokulabilecektir.

Hiçbir çete mensubu namusluca para kazanmaz.

Ülkenin temeli adalet ve eğitimdir. Bunlar olmazsa liyakat olmaz. Liyakat olmazsa ve ülkenin kaderini teslim ettiğiniz kimseler başka ülkelere uşaklık ederlerse o ülkede her şey karanlık olur. Gençler ölür, yeteneksiz ve bilgisiz kimseler her köşeyi tutar, çeteler kol gezer, namuslular hapse girerken namussuzlar da insan hakları satar.

Gerçekte satılansa insanlığın geleceği ve milli değerlerden başka bir şey değildir.

Filistin-İsrail arasındaki son mücadelenin Orta Doğu’daki etkisi de böyle oldu.

Daha önceki yazılarımda, Irak işgal edildiği zaman Filistin’deki radikal İslam’ın güçlendiğini yazmıştım. Irak, İslam’dan önceki dönemlerde bile İran’a karşı kale görevi gören kabilelerden oluştuğu için bu ülkeyi işgal etmenin, İran’ın bölgedeki işlerini kolaylaştırdığını da yazmıştım.

Bu yazdıklarıma dair küçük bir örnek, Henry Kissinger’ın “Amerika’nın Dış Politikaya İhtiyacı Var mı?” başlıklı kitabında yer alıyor: “Bir Kürt devleti, Türkiye’deki Kürt azınlığı ve bir Şii devleti, Suudi Arabistan’ın Dhahran bölgesini alevlendirebilir ve Körfez bölgesini kontrol etmek için İran’a yeni bir üs sağlayabilir.”

Bugün Filistin’de apaçık bir şekilde soykırım yapılıyor. Bu soykırımın durdurulmasından ziyade yarattığı duygusal etkiden yararlanmaya çalışan iç ve dış unsurlar vardır. İçeride İslamcılığın etkisini artırmaya çalışanlar varken dışarıda da Türkiye’yi tecrit etmek isteyenler hazırda beklemektedir.

Mesela şu nokta ilginçtir: İran, OPEC’i ve Türkiye’yi İsrail’e ambargo uygulamaya çağırmıştır. Cevap olarak OPEC, “Biz siyasi kuruluş değiliz.” derken Türkiye de henüz bir ambargo uygulamış değildir. Buna karşın İsrail’deki süpermarket zincirleri Türkiye’nin HAMAS’ı terör örgütü olarak tanımadığını açıklamasıyla birlikte Türk mallarına boykot kararı aldılar.

İlginçtir, diyorum çünkü İsrail’deki bu hareket, İran’ın tutumuyla çelişmeyip aksine destekleyeceği bir harekettir. Daha da genişlerse ve devletin resmi politikası durumuna gelirse İsrail ambargo istiyor demektir.

Kendi devlet yapısına dair ABD’li dostlarını (!) dinlememekte ısrar eden ve dış politikada -özellikle Kürt devleti konusunda- dostlarının (!) aksine hareket eden Türkiye, tecrit edilmek ve başka bir dünyaya itilmek mi isteniyor?

Yine ilginçtir, Türkiye’den duygusal tepki ve radikal politikalar beklenirken İran sahadaki etkisini artırıyor. Sanki gizli bir el Türkiye’yi tecrit ederken İran ve İsrail üzerinden dinciliği, din ve mezhep üzerinden çatışmaları tetikliyor.

ABD’li dostları (!) Türkiye’ye bir rol biçmişti. O rolü Kissinger’ın aynı kitabında şu ifadelerle görmekteyiz:

“Son otuz yıl içinde, İsrail’le Müslüman dünyası arasında yaşanandan daha fazla ve daha kanlı savaşlar, Müslüman ülkeleri arasında gerçekleşmiştir. Bu, İslam içi çatışmaların kendi iç sapmaları ve gerilimleri olmuştur. Zaman zaman muhafazakâr İran, Körfez devletlerine ve Suudi Arabistan’ın başına bela olmuştur (Körfez devletlerinin korkuları açıkça söyleyemeyecekleri kadar büyük olsa da). Öte yandan, İran’ın güvenliğine hem kuzeyden hem de giderek daha çok doğudan Pakistan yoluyla tecavüz eden Afganistan’daki Taliban muhafazakârlığının tehdidi altındadır. Batı için kritik ülke, bölgedeki en büyük askeri güce sahip, Batı’nın müttefiki, İsrail’e dost ve coğrafyasının kaçınılmazlığı nedeniyle çekişen bütün güçler için önemli olan Türkiye’dir.”

Kissenger’ın bu kitabı ABD’de 2001, Türkiye’de 2002 yılında yayımlandı. Bu tarihler, Türkiye’de siyasal İslam iktidarının hazırlandığı tarihlerdir. Hemen sonrasında ABD’li stratejistlerin Türkiye’yi yangının ortasına atan fikirlerine karşı kendi stratejisini uygulayan Türk ordusuna kumpas kurulmuş, Kürt açılımı başlamış, Kemalizm’e ve Türklüğe karşı saldırılar en tepeden desteklenmiştir.

Burada şunu belirtmek gerekir: ABD’li diplomat, asker ve istihbaratçıların Türkiye ve Orta Doğu hakkındaki görüşleri aynı değildir. Bir kısım Amerikan devlet görevlisi Orta Doğu’da İngiltere’nin yaptığı gibi dengelerini kurarak çekilmek taraftarıdır. Bunlar, bir büyük devlet olarak Amerika’nın Orta Doğu’da çok fazla oyalandığı; çok fazla adam, para ve zaman kaybettiğini düşünür. Onlara göre Amerika devleti Çin ve Rusya gibi devletlerle kapışmalı, müttefik olarak da AB’yi yanına çekmelidir.

Bir kısım ABD’li de İsrail’le birlikte Moşiah / Mesih için çalışmakta, fanatik dinciliği ABD’de temsil etmektedir. 3 Orta Doğu dininden birinin fanatiği olan gruplar, bu coğrafyadaki sembollerden vazgeçer mi? Onlar da hâlâ Çin’i hafife almakta veya Amerika’nın gücünü Orta Doğu’dan alacağını düşünmektedir.

Asıl olan şudur: Her iki taraf da mevcut düşünceleri için Türkiye’nin yapısını değiştirmeye muhtaçtır.

Çünkü dincilerin çıkardığı yangına atılacak bir Türkiye de ancak dinci bir Türkiye olacaktır.

Yukarıda saydıklarımdan ilk grup, Türkiye’nin “Yeni Osmanlı” siyasetiyle Orta Doğu’da bekçilik yapmasını ister. İkinci grup ise Haçlı seferlerini unutmuş değildir. Karşılarına her yanda çıkan Türk ordusu -üstelik bu kesintisiz olarak sürmüştür- bir bataklığa sürüklenmeli, fetih hülyalarıyla komşu ülkelere saldırmalıdır. Bunun sonucunun ne olacağını yazmaya gerek yok herhalde.

Türkiye’yi dönüştürmek isteyenlerin olduğuna dair yine Kissinger’ın ifadelerine başvurmak gerekiyor. Jeopolitik konumu nedeniyle önemli bir müttefik olduğuna inandığı Türkiye için Kissinger; Türkiye’nin ulusal onurunun ve menfaatlerinin geri plana atılmasına yönelik bir eğilim olduğunu ifade ederek “Türkiye’nin iç yapısını ilgilendiren tercihlerinin bu şartlara karşı dengelenmesi gereklidir.” demektedir.

Gerçi Türkiye’nin yapısının değiştirilmek istendiğine kanıt olarak yüzlerce, binlerce yazılı ve sözlü beyan olmasına rağmen bunları görmezden gelenler çoktur. Öte yandan ABD’deki sözde demokrasi derneklerinde Türkiye’nin aleyhine çalışan “maalesef Türk” dediğimiz kimseler de çoktur.

Mesela Marine Corps University’den Sinan Ciddi, Türkiye’nin ABD’den F-16 alımında bile durumun gözden geçirilmesini; Türkiye’nin, ABD’nin dayattığı politikaları kabul etmesi durumunda bu satışın gerçekleşmesi gerektiğini yazmıştı. Ciddi, son gerilimlerden sonra da daima Türkiye’yi hedefe koymuştur.

Bu Georgetown Üniversitesi’nde ayağı olanların Türkiye uzmanlıkları çok şahane oluyor.

Türkiye’de solucan deliğine girip soluğu ABD’de alan tipler yaşadıkları ani şoktan olsa gerek, kendi çevrelerine bakmadan Türkiye’de bir şeyleri değiştirmeyi severler. Türkiye’nin yeterince sivilleşmediğini iddia edenler hep ABD ordusu ve CIA çevresinden çıkıyor. Bağlı oldukları Amerika’nın başka ülkelere askeri müdahalesini sonuna kadar desteklerler. Türk ordusunun emekli generalleri “Doğu Akdeniz tehlikededir.” dese darbe, demokrasi, sivilleşme diye inlerler.

Sakın Türk ordusunun gıkı çıkmasın!

Yasemin Çongar gibiler Türkiye’ye sivilleşme dersi verip asker ve sivili yan yana görünce kudururlardı. Ardından Türk subayları tutuklanıverirdi. Ne var ki Çongar’ın eşi Chris Mason da bir Afganistan ve Irak uzmanı olarak ABD dergilerinde yazıyordu.

İçeriden ve dışarıdan kuşatılırken girdiğimiz son evrede dünyadan tecrit edilmek, müttefiksiz bırakılmak isteniyoruz.

NATO’nun dayatmalarını kabul edemeyiz. Diğer yandan Rusya, Çin gibi ülkelerle girilecek iş birlikleri -özellikle Çin’le- pamuk ipliğine bağlıdır.

Birkaç örnek senaryoya bakalım.

Devletler dış politikada büyük oynadıkları zaman tarihi dayanaklarına dönebilirler. Türkiye’nin dış politikadaki etkinliğini “Osmanlıcılık” çizgisinde yürütmek isteyenler vardır. Rusya için de aynı şey geçerlidir. Orada da Çarlık ve Sovyet mirası söylemleri vardır.

Kazakistan’daki olaylar sırasında -aslında felaket senaryolarının hiçbiri gerçekleşmemesine rağmen- Türkiye ve Rusya’da birçok kitle kışkırtılmaya çalışılmış hatta Rus devletine yakın olan Sputnik’ten bile birtakım gazeteciler milliyetçilil ve intikam kokan beyanlarda bulunmuşlardı.

Sonuç olarak baktığımız zaman Kazakistan’da Latin alfabesine geçiş süreci durdurulmadı. Bir zamanlar “Türkçe Konuşan Devletler Topluluğu” gibi tuhaf adlarla bir araya gelen siyasetçiler, artık “Türk Devletleri Teşkilatı” adıyla bir araya geliyorlar.

Çin’le ilgili senaryoya bakalım.

Doğu Türkistan hem bizim hem de Çin’in yumuşak karnıdır. Kimin karnına dokunurlarsa onun canı yanar.

Çin’in yapısı ise açıktır. Sovyetler döneminde Afganistan’da Rusları rahatlıkla sattılar çünkğ Amerika’nın gücüne ihtiyaçları vardı. Amerika’nın gözünün önünde büyüyüp “İpek Yolu” projesiyle Amerikan devletinin yarısını hayrete düşürdüler. Yarının ne getireceği belli olmaz.

Genel sonuca bakarsak her devletin kendi menfaatleri, kendi iç dinamikleri vardır. Devletin görevlerinden biri, solucan deliklerini kapatıp kendi kaderini çizmektir. Bunun yolu da içeride ve dışarıda akılcı siyaset izlemekten geçer. En büyük akılcılık da önce milli güvenliğini sonra milli menfaatlerini temele yerleştirmektir.

Sağlam duran bir devletin taşıyıcı kolonları da sağlam demektir. Pekiyi… Bizde adalet ve liyakat ne durumdadır?

Modern zamanların ünlü gazetecilerinden birisinin Yusuf Has Hacip’i yazması gurur vericidir. Bugün milletimizin bilinçsizliği göz önüne alındığında insanı üzen ve utanç verici olan noktalar ise maalesef çoktur. Devletin bekâsı için halkın fakirleştiği değil aksine zenginleştiği şeklinde bir anlayışa sahipken nasıl yozlaştığımızı görüyoruz. Şimdilerde başı sıkışınca önce ecdat üstüne nutuklar atarlar, sonra “Elini cebine koy vatandaş” derler. Ecdat, Kutadgu Bilig’te “önce milletin zenginliği ve kanun” demiş.

Türkiye’de eğitim sisteminin eğitim ve sistem olmadığını hele hele millî değerlerle ilgisinin bulunmadığını görüyoruz. Eğitim, kültürlü ve bilinçli bir toplum yaratmıyor. Sistemin hedefi kültür ve eğitimse milleti bunlardan uzaklaştırıyor. Edebiyat dersi edebiyattan, matematik dersi matematikten, felsefe dersi felsefeden uzaklaştırıyor. Hâlbuki tam tersi bir durum söz konusu olmalıdır.

İşte böyle…

Fareed Zakaria, devlet ve hürriyet nedir, diye sormuş. Açıp Kutadgu Bilig’e de bakmış. Bizde pek çok gencin “Kutadgu Bilig’in vezni” üzerine aldığı derslerin hiçbir faydası olmadı. Üstelik bunu tecrübe etmek için denemeye filan gerek yoktu, ne yapsın insanlar Kutadgu Bilig’in veznini? İşte vezni: “Fe’ûlün fe’ûlün fe’ûlün fe’ûl”. Bunu çerçeveletip duvarımıza asabiliriz. Her şeyin şekilciliğini tercih ediyoruz nasılsa.

Türkçe dersi Türkçe bilinci kazandırmalıydı. Bizde İngilizce dersleri çok yoğun eleştirilir ama asıl eleştirilmesi gereken Türkçe derslerinin içeriğidir. Bu kadar kötü yabancı dil öğretilen bir ülkede gençlerin dilindeki yozluğun, örneğin Türkçede kullanımda olan karşılıklarına rağmen “me”, “hard”, “date” vb. kelimelerin kullanılmasının mantıklı veya haklı bir gerekçesi yoktur. Bunlar öyle dil, kültür alışverişiyle ilgili değildir. Yozluk, kültürel zenginlikten kaynaklanmaz.  

Not: Daha önce Türk dili ve edebiyatı ile ilgili görüşlerimi yazdığım yazıyı yakında burada da yayımlayacağım. Ne demek istediğim daha iyi anlaşılacaktır.