Resim Yahudi’ye olan bakışı çarpıcı bir şekilde gösteriyordu. Bir Yahudi, domuzdan süt emmektedir; bir haham, domuzun kuyruğunu kaldırmıştır ve bir başka haham da domuzun pisliğini yutmaktadır.

Resimde bir de her yanı delik teşik edilmiş, bileklerinden ve ayaklarından bağlanmış bebek cesedi yer almaktadır. Resimde bu bebekle ilgili şunlar yazmaktadır: “1475 senesi Paskalya’dan önceki perşembe günü iki yaşındaki çocuk Simeon, Yahudiler tarafından öldürüldü.”

Bu gibi ayinlere kamuoyunda “mayasız ekmek ayini” denir ki biz bunu ülke olarak Münevver Karabulut cinayetinden sonra da duymuştuk.

Özellikle Orta Çağ Avrupa’sındaki Yahudi düşmanlığı abartılı olsa ve aslında biraz da Yahudi tefecilerden kurtulmanın yolu olsa da haklı tarafları vardı. Yahudiler çok öteden beri kapalı bir toplumdu.

Kabala ve Talmud gibi kitapları vardı. Tevrat ise çok açık biçimde Yahudi ırkçılığından başka bir şey değildi.

Şimdi gelelim ABD seçimlerinden önce tekrar patlak veren Epstein konusuna.

Bir önceki yazımda belli ölçüde Jeffrey Epstein’e değinmiştim. Ötüken’de yazdığım bir yazıda da Epstein’den yola çıkarak bu konu hakkındaki fikirlerimi yazmıştım. Şimdi konunun bir başka yönüne değineceğim.

Siyonistlerin Filistin’deki son katliamları yalnız Yahudi-Müslüman ihtilafından kaynaklı bir olay değildir.

Bir süredir Amerikan derin devletinde jeopolitik açıdan görüş ayrılıkları derinleşen, birbiriyle çatışma içinde gruplar var. Açık şekilde anlaşılmaktadır ki bu grupların bir kısmı Siyonistlere hizmet ederken bir kısmı onların ABD’deki nüfuzundan rahatsızdır.

Geçmişte Amerika-İsrail arasında birtakım casusluk davaları olmuş, kimi Amerikalı ya da İsrailli casuslar hüküm giymişti.

Belli ki ABD’nin dünya liderliğini bitirmekte olan Çin’e karşı harekete geçilmesini bekleyen gruplar, İsrail’in Orta Doğu’daki dikkatini azaltan ABD’yi yeniden buraya çekmek için bölgeyi ateşe vermesine karşı öfkelenmişlerdir.

Trump-Biden rekabeti de bu ayrılığın göstergelerinden biridir.

Bu rekabetin en tehlikeli noktası da Jeffrey Epstein Vakası’dır.

Epstein sıradan bir Yahudi değildir. Siyonisttir. Matematik alanında dehası olduğu söylenen bir öğretmendir ki daha önce de yazdığım gibi öğretmenlik yıllarında genç kızlarla yakınlaştığı bilinen bir adamdır.

Sonradan finans sektörü tarafından keşfedilmiş; kısa zamanda ABD’li politikacılardan, istihbaratçılardan oluşan çevresi genişlemiştir.

Ve belli ki Siyonistlerin ABD’deki en önemli adamlarından biri olmuştur.

Epstein’in meşhur defterindeki listeye bakarsak hem ABD’den hem İngiltere’den hem de dünyanın birçok yerinden siyasetçiler, bilim insanları, aktörler, aktristler, iş insanları, sporcular bu adamın ağına düşmüşlerdir.

Gerçi söz konusu “şehvet” ve “sapkınlık” olunca ağa düşürülmüşler midir? Yoksa düşmüşler midir? Orası herhâlde kişiden kişiye değişir!

Ben Ötüken’de yazdığım yazımda ahlâkın önemine bu yüzden değinmiştim.

Kimileri şu soruları soruyor: “İsrail, kuvvetli lobisinin olduğu ABD’de neden casusluk faaliyeti yürütsün?”

Cevabı açıktır: O lobinin gücü, işte bu derin çetelerden geliyor. Yoksa ne kadar güzel olursa olsun ABD’li bir aktris “Siyonistler masumdur.” dedi diye kimse tutup da İsrail’e kol kanat germez.

Masumiyetin simgesi olan çocukların hem bedenini kirleten hem de kanlarını içen bu şeytanların düştüğü durumdan daha aşağı bir seviye yoktur. Bu yüzdendir ki en güçlüsü bile daima lüks tabutlarda yaşayan vampirden başka bir şey değildir.

Ne yazık ki dünyanın birçok yerinden bu ahlâksız Siyonistler tarafından kaçırılan çocuklar olduğu söylenmektedir. Maalesef bu ülkelerin arasında Türkiye’nin de olduğu, 99 Depremi sonrasında birçok çocuğun ABD’ye kaçırıldığı yazılıp çizilmektedir.

Ve yine yazık ve bir o kadar dehşet vericidir ki…

Deprem sonrasında Epstein’in en büyük müdavimlerinden olan, ailesinin adı 60’tan fazla insanın cinayetinde geçen Clinton’ın Türkiye’ye gelmesi, Erkan bebek tarafından burnunun sıkılması çok konuşulmuştu.

Gelelim Brooklyn’deki sinagogun basılmasına.

Sinagog Hahamı Josef Braun, sinagogun basılmasını korkunç bir olay olarak niteliyor. Güya ki tünel, terk edilmiş bir arınma havuzuna çıkıyormuş, kutsal mekâna saygısızlık ediliyormuş!

Tünelden çıkanlarsa hahamın kutsallık anlayışını ortaya seriyor.

Zira ilk bulgulara göre tünelde pedofili, organ mafyası ve insan ticaretine dair deliller ele geçirildi.

Bebek arabaları ve kanlı yataklar…

Siyonist tünellerinin ucu daima iblise çıkar. Onların ipine sarılanlarsa yalnızca köle olurlar.

Bu yüzdendir ki…

“Özgürlük, aklın ve ahlâkın ritmi birleştiği zaman anlam kazanır!” (Ali Özoğlu)

Aman ha aklını ve ahlâkını yitirenlerden olmayın.

Bir zamanlar yazdığımız, önemsiz veya komplo teorisi gibi görünen her gerçek, günbegün yakanıza yapışmaktadır.

Türk milleti, Ebedi Başkomutan’ın sözünü asla unutma:

“Vatanı korumak, çocukları korumakla başlar.”   

Akıla hürmet bilgiden gelir.”

Kutadgu Bilig

Seçimin ilk turu geride kaldıktan sonra, Müslümanların Mehdi, Hristiyanların Mesih, Musevilerin Moşiah beklediği gibi memleket meselelerini kafaya takan insanlar da “aksaçlı” beklemeye başladı. Sosyal medyada, medyada, basında bir “devlet aklı” modası aldı yürüdü. Bazı sosyal medya hesapları ciddi bir şekilde “Devlet aklı şunu istiyor” kabilinden paylaşım yapıyor, yazdığı on iddiadan on birinde yanılıyor. Bazı hesaplar “Derin devlet nerede?” gibi tuhaf sorular soruyor. Bazı hesaplar da olan biten her şeyi derin devlete veya onunla bağlantılı olduğunu düşündüğü siyasetçilere bağlıyor. Özellikle bu son grup kendi kahramanını, kendi tapınmasını kendi yaratıyor.

Beklenti giderek büyüyor, büyüdükçe hayal kırıklıklarının sayısı ve boyutu da artıyor.

Kurtlar Vadisi dizisinde Tapınak Şövalyelerinin anlatıldığı bölümlerden sonra önce her şey bu tarz ezoterik tarikatlara bağlandı. 90’lı yılların sonunda yazılan ama çok kimsenin haberi olmayan birtakım örgütleri de bu noktada konuşmaya başladık. Tapınak Şövalyeleri vardı, Masonlar vardı, Opus Dei vardı, İlluminati vardı. Neden bunların karşısında Türklere ait gizli bir örgüt olmasındı?

Hemen kendi hayallerimize, kendi düşüncelerimize, kendi ideallerimize uygun örgütler yaratmaya başladık. Bu örgütlerin bazısı Türk-İslam sentezcisi, bazısı düpedüz İslamcı, bazıları Türkçü oldu. Ezoterizmin karşısına eski veya yeni Türk inançlarını, geleneklerini koyduk. Tarihteki olayları değerlendirirken karanlıkta kalan boşlukları keyfimize veya düşüncemize göre bu tarz gizli örgütlere bağladık. Böylece ülkenin gücüne, geleceğine dair umudumuz artarken sanallığımız, sahte dünyamız daha da güçlendi.

Aliya İzzetbegoviç, “Mehdi bizim tembelliğimizin adıdır” demiş. Zannederim “İhtiyarlar” vb. örgütler de bizim tembelliğimizin adıdır. Türk genci ya aşırıya kaçıp Teşkilat-ı Mahsusacılık oynamaya kalkıyor ya da “Nasılsa güçlü bir derin devlet var” mazeretiyle düşünce tembelliğine kaçıyor. Türk milleti için iki durum da tehlikelidir. Devlet fanatikliğinde başka ülkeler yalnız söylemde düşmandır. Gerçekte düşman tam da günümüzde olduğu gibi toplumun karşıt görüşlü diğer kitleleridir. Odasının duvarında asılı sahte bir kılıç, uydurma sembollerle dolu tablolar, videolara kaydedilen bir dolu tehdit cümleleri ve ihanet ithamlarıyla topluma tedirginlik salan bir tipten daha zarar verici bir ajan yoktur.

Tüm bunlar toplumun psikolojisinin bozuk olmasından, umutsuzluktan, duygu ve hayallerinin kullanılmasından, aklının önüne set çekmesinden ve bozuk bir eğitim sisteminin getirdiği yarım cehalet hâlinden kaynaklıdır.

***

Devleti tanımak ve tanımlamak gerekir. Ardından çok ilgi duyuyorsak derin devleti tanımlamalıyız. Eğer ne oyun kurduğunu anlamak istiyorsak devlet aklını tanımaya çalışmalıyız. Ancak bunlardan sonra ortaya sağlıklı, gerçekçi düşünceler çıkabilir. Bu düşüncelerin doğruluğu mühim değildir; önemli olan, mantıklı ve verimli düşünebilmektir.

Devlet de derin devlet de televizyon dizilerinde, sinema filmlerinde, politik kurgu romanlarında, “DerinAdam31” hesaplarında, milleti belli bir siyasî yöne çekmek için edebiyat parçalayan ama devlet / derin devlet maskeli ideoloji aşılamaya çalışanların söylemlerindeki gibi kavramlar değildir.

Bir insan, “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın” dedikten sonra suçluları savunabilir mi? Karşıt görüşlü herkesi hain ilan edip masum insanları öldürenleri kahraman ilan edebilir mi? Uyuşturucu ticareti, bozgunculuk, yağmacılık, rüşvetçilik, yolsuzluk, torpilcilik organizasyonlarının devlet için yapıldığını iddia edebilir mi?

Yaşar Nuri Öztürk’ün inançla ilgili şu tespitinden hareketle bir analoji yapalım. Rahmetli Öztürk, “Deizm” isimli kitabında şöyle diyordu:

“Bir insanın Allah’a imanının varlığında şaşmaz ve tek gösterge şudur: Para ile Allah yan yana geldiğinde bunların hangisi seçiliyor. Hangisi seçiliyorsa seçimi yapanın gerçek tanrısı odur.”

Ardından, Fromm’un mutlaka okunmasını tavsiye edeceğim “Psikanaliz ve Din” kitabından şu tespiti aktarıyor: “Paraya, başarıya ve piyasanın iktidarına tapma, modern putperestliğin ortak ve etkili bir biçimidir.”

İşte birçoklarının devlet sevgisine, derin devlet fantezisine en yakışan tespitler de bunlardır. Para, makam, güç gibi unsurları bir kişinin devlete aidiyetini çok net bir biçimde belirler. Kimileri devleti değil devletten elde edeceği gücü, makamı sever. Kimilerinin hayalinde, güya canından çok sevdiği devleti için adam öldürmek ve bunun karşılığında kanunların işletilmediği, herkesin korktuğu ve saygı duyduğu, karşı cinsin peşinde divane olduğu bir yaşam elde etmek yatar.

Kolay yoldan zirveye çıkmanın yollarından biri, devlet sayesinde güç elde edip kanunların üstüne çıkmaktır. İskender Öksüz Hoca, “Ahlâkın sınırları kanunun sınırlarından dardır.” diye yazmıştı. Yani kanunu çiğniyorsan ahlâkın sınırlarını aşmışsındır.

Sırtını kendi iradesinden başka bir güce dayayan; aklını, şerefini, namusunu verip karşılığında rahat bir yaşama kavuşma gayesi güden kimse hangi makama gelirse gelsin acizdir. Hayatın sınamasından korkmayan, zorluklarla mücadele eden, savunduğu değerlerin dışına çıkmayan ve zıttı bir yaşam sürmeyen kimseler ne kadar çoksa devlet o kadar güçlüdür.

Devletini seven bir kimse seçim yapmak zorundadır. Ya devlet kendisini sevenlerden güç alacaktır ya da devletini sevdiğini iddia edenler sülükleşerek devletin gücünü emecektir.

Suç imparatorluğu kurup lüks villalardan gariban savunan kimseler, taksiyle giderken otobüste gördükleri vatandaşlar için de ağlıyorlar mıdır?

***

Devlet aklını anlamak, ideolojilerin yarattığı duygulardan geçmez. Herkesin kendi ideolojik dünyasında devlet kendisinden yanadır çünkü doğru olan her şey, var olan her kurum ondan yanadır. Duygusal yorumlarla akla dayanan değerlendirmeler çok farklı şeylerdir. Devlet aklını arayan bir kimse derinlere indiği zaman nefret ettiği ve hain dediği bir kimsenin kahraman olduğu gerçeğiyle karşılaşabilir. Yine aynı kimse, çok sevdiği ve saygı duyduğu bir kişinin hain olduğunu öğrenebilir.

Devlet her yerde olmak zorundadır. Devlet her vatandaşına sahip çıkmak zorundadır. Devlet, kendine düşman edilen vatandaşını da hesaplar, onu kazanır. Devlet için kimileri nötrdür; günlük siyaset içinde her an rolü değişebilir. Devlet belki de herkesin kulağına bir şeyler fısıldar. Belki ekranda gördüğümüz herkes devletin görevini yerine getirdiğini, bir diğerinin bundan haberdar olmadığını zannediyordur. Oyun kurmak isteyen bir aklın yapması gerekenler de bunlardır.

***

Devletleşen iktidarlar, devletleşen partiler bir devletin vücuduna yapışan kenelerdir. Devlet dışı her türlü menfaat grubunun devletin bekâsı için en büyük tehlike olduğunu bilim insanları söylüyor. Torpilin, hemşericiliğin, akrabacılığın kol gezdiği şu ülkede partizanlığın ne denli tehlikeli boyutlara ulaştığını varın, siz hesap edin.

Devlet görevlisinin siyasî bir tercihi olabilir ama devlet görevlisi bir kimse partizan olamaz. Devlet görevini kötüye kullanamaz. Tarikat, cemaat, dergâh pirlerinin elini öpüp devlet emrinin gereğini değil de devlet dışı güçlerin emrini yerine getiremez. Ahiretini isteyen camiye gitsin, devleti rahat bıraksın. Tabii toplumu ve devleti rahat bırakmak, başkalarının yaşam tarzına müdahale etme hakkını “ilahi düzen” adına kendinde bulan hadsizlerin en önemli özelliğidir. Böyle de devlet olunmaz.

TV dizilerinin etkisiyle sahte bir tarih, sahte bir toplum, sahte bir devlet anlayışı inşa ediliyor. Türklük tanımı yaparken Türklüğü yozlaştıran sinsi sentezcilerle onların vereceği zarardan elde edeceği büyük kârı düşünüp elini avuşturan siyasal İslamcılara dikkat edin. Devlete en büyük zararı bunlar vermişlerdir.

***

Partizan olmayın. Görevinizi en iyi şekilde yapın. Devlet meselelerini akılla değerlendirin. Duygusal yorumlardan kaçının. Zira stratejinin temeli akıldır.

Size bir devlet sırrı (!)…

Taptığınız hiçbir siyasetçi oyun filan kurmuyor.

“Türeyen” anlamı gramer açısından da sosyolojik açıdan da gerçeklere uymuyor. Osman Karatay’ın “İran ile Turan” isimli çalışmasında ifade ettiği üzere (hatırladığım kadarıyla yazıyorum), bozkırda iki çadırı üçe çıkarırsan bu sosyal düzeni bozar. Çok kalabalık olmak, kalabalık kitlelerle hareket etmek bozkıra ait bir özellik değildir. Kalabalık olunca bile toplum ve ordu çok sayıda irili ufaklı gruplara bölünür. Bozkırda hayat ve geçim kaynakları bellidir.

Türk adının “türeyen” anlamına gelmeyip “töreli” anlamına dayandığı açıktır. Bu konuda Dil Bilimci Mehmet Levent Kaya’nın “Bilge Yazıtlar” kitabında yazdıkları bilim açısından önemlidir. Kaya, hem “türeyen” anlamına gelmesi için gerekli ekin o dönem “-Ak” şeklinde bulunmadığını hatırlatmakta hem de sosyolojik gerçeklere vurgu yapmaktadır. Eğer Türük adı “türeyen” anlamına geliyor olsaydı Türk adının eski dönemlerde “Turgak”, “Turguk” gibi bir şekilde olması gerekirdi. Türk adının birçok yazım şekli vardır ama “turgak”, “türgek” gibi bir şekli yoktur.

Kaya, “Türk Uygur”, “Tat Uygur” ifadelerinden hareketle çok doğru bir noktaya temas etmektedir. Çölde yaşayan Uygurlara medeniyetsiz anlamında “Tat Uygur”, şehirde yaşayan Uygurlara ise “Türk Uygur” denmiştir. Demek ki şehirlerde yaşayan Uygurlar, Türk adını hafızalarında aslına uygun anlamıyla yaşattılar. Türk adının töreli, medenî anlamına geldiğini unutmadılar.

Unutmayalım ki Türk çadırının baş köşesine “tör” denir. Orada oturan “tör aga”dır.

Yusuf Has Hacip’in “Kutadgu Bilig” eseri aslında töre kitabıdır. Balasagunlu Yusuf olarak da bilinen Türk bilgesi, kanun ve devlet ile ilgili birçok şey yazmıştır. Şu sözleri çok önemlidir: “Halkın zengin olması için doğru kanunlar konulmalıdır. Hangi bey memlekette doğru kanun koydu ise, memleketini tazim etmiş ve gücünü aydınlatmıştır.”

“Bey adil olmalıdır. Ey hükümdar! Memlekette uzun müddet hüküm sürmek istersen kanunu doğru yürütmeli ve halkı korumalısın.”

“Bey memleket ile kanunu siyaset ile düzene koyar. Halk, hareketini onun bu siyasetine bakarak düzenler.”

“Beyler örf ve kanuna hangi şekilde riyaet ederlerse halk da örf ve kanuna o şekilde riayet eder.”

Günümüzde kimi yabancı araştırmacıların devlet üzerine çalışmalar yaparken bu bilgenin eserini incelemelerine şaşmamalıdır. Bizde ise her zaman belirttiğim üzere Kutagu Bilig’in ölçüsü öğretilir. Aytoldı bilinir, Küntogdı bilinir ama bu kadar… Birkaç genel kültür bilgisinden ibaret müfredatla Kutadgu Bilig’i öğrendiğimizi sanıyoruz.

Benim de bugünün beylerine bir hatırlatmam olacaktır.

Özellikle dizi ve filmler aracılığıyla “Kanuna riayet etmeyen kahraman devlet adamları” ve “Kanunsuz derin devlet kahramanları” imajı, devletin bekâsı için bir tehdit oluşturuyor çünkü kanuna uymayan devlet adamları, kanuna uymayan sanal kahramanlar topluma yanlış bir devlet anlayışı aşılıyorlar. Yani toplumu zehirliyorlar.

Trafik teröristlerinin birçoğu nereden türüyor?

Yüksek yerlerde tanıdığı olduğunu söyleyenlere bakın. Hem devletçi geçiniyorlar hem de kendilerini kanunun üstünde görüyorlar. Makam sahiplerinin arkasına sığınan bir kurnaz, bıyıklarının arkasından sinsice sırıtarak kanunun kendisine işlemediğini görünce mutlu oluyor. Böyle kurnazlar daha bir devletçi (!) hatta daha bir devlet (!) oluyorlar.

Yusuf Has Hacip kabrinden kalkıp gelse töre kitabını suratlarına çarpardı. “Deyyuslar” derdi, “Siz mi devletsiniz?”

Ey beyim!

Türk töreyle, devlet kanunla var olur.