Şerefsizler, Kaşif Kozinoğlu’nun altın saatini çaldılar. Çaldıkları saat, ömrü cepheden cepheye koşanların kollarına takılabileceklerden değildi. Çaldıkları saat, cephede savaşanlardan alınmak istenen canın altın saatiydi. Cephede alamadılar, bir başka cephe olan Silivri cephesinde aldılar.

Türkiye’nin güya ileri demokrasiye doğru koştuğu günlerdi. İleri demokrasiye koşmak demek, birilerinin dilinde; orduya saldırmak, milli değerlere ağız gevşetmek demekti.

İleri demokrasiye koşmak; Kaşif Kozinoğlu’nun hayatındaki kritik altın saati çalmak, Ali Özoğlu’nun hücresine silahla dalarak canına kast etmek, Kuddusi Okkır’ı Tekirdağ Cezaevi görevlilerinin parkasız gezmediği koridorlarda çıplak yatırmak, Ali Tatar’ın intihar etmesi, Muzaffer Tekin’in kanser olması demekti.

İleri demokrasiye koşmak; insanların ailelerini hasta etmek, psikolojik baskıyla mağdurlara kafayı yedirmek, kumpaslarla içeri alınan insanların işlerini batırmak demekti.

İleri demokrasiye koşmak; her gün gazetelerde TSK’ye türlü iftiralarda bulunmak, Mustafa Kemal’den ve onun askerlerinden intikam almak demekti.  

Ergenekon kumpaslarında görüldü ki Mustafa Kemal hâlâ savaşmaktadır, Türk milletini bir Ergenekon’dan daha çıkarmıştır ve her savaşı yine o kazanacaktır.

Ancak…

Genç Kemalistler Davası’ndan Ergenekon kumpaslarına kadar türlü oyunlarla, bir dakika uyumaya gelmeyecek bir coğrafyada Türk milletinin altın saatinden de çalınmaktadır.

O saati koruyanlar vardır.

Saatin sahipleri de hafızalarını diri tutmak zorundadır.

Ergenekon kumpasında 12 kez idamla yargılanıp 6 kez ağırlaştırılmış müebbet almış, Silivri tecrit hücresinde yıllarını bırakmış biriyim. Bizleri; FETÖ’nün sahte delilleri, sahte gizli tanıkları, kalleş dijital kumpasları ve satılık kalemlerin manşetleriyle diri diri mezara gömmek istediler.

Dışarıda haysiyet cellatlığı yapanlar, içeride ise zamana yayılmış sinsi bir kurt kapanı kurdular.

Aynı koridoru paylaştığımız dava arkadaşım MİT Başmüşaviri Kâşif Kozinoğlu’nun 12 Kasım 2011’deki şüpheli vefatından sadece 15 gün sonra, ben de aynı ölümcül tezgâhın içine çekildim. O tecritten mucize eseri sağ çıkabilmiş bir tanık olarak doktorsuz ambulanslarla, kilitli ring araçlarıyla ve “prosedür” maskesi arkasında Kozinoğlu’nun nasıl ölüme terk edildiğini dakika dakika kaydettim.

Bugün yeniden açılan soruşturma dosyasının ve milletimizin vicdanının önüne, 7 Ocak 2012’de hücremde kaleme aldığım bu tarihi feryadı koyuyorum.

İhmallerin, kasıtlı gecikmelerin ve o ölümcül kurt kapanının anatomisi aşağıdadır. Ben o tezgâhı bizzat yaşadım; susturamadılar, unutmadım, unutturmayacağım!

Ali ÖZOĞLU

15/09/2026

***

KUSURSUZ CİNAYET YOKTUR!

KOZİNOĞLU’nun Ölüm Yolculuğu…

5 Aralık 2011 tarihinde Aydınlık gazetesinin, 27 Kasım 2011 Pazar günü Silivri 1 No’lu Cezaevinde yaşadığım sağlık skandalını haber yapması üzerine, Silivri Savcılığınca cezaevi kamera kayıtlarının incelendiğini öğrendim.

Adalet Bakanı Sadullah Ergin’in Silivri Cezaevine geldiği gün hücremdeki televizyonun alınması talimatını vermesine ve hatta kantin alışverişlerimizin bile bakanlıkça anbean izleniyor olmasına karşın, sağlık skandallarını gazetelerden öğreniyor olmalarını neyle açıklamalı, bilemiyorum!

Savcılığın kamera kayıtlarını izleyerek göremediği bu vahim ihmal ve skandalı (buna ölümcül hata da diyebiliriz), birazdan okuyacaklarınızda sizler de çok rahat göreceksiniz.

Kamuoyu şeytanın “gör” dediğini görsün istiyorum.

Rahmetli Kâşif Kozinoğlu, kaldığım hücreyle aynı koridordaki koğuşta kalıyordu, aynı davadan yargılanıyorduk ve ziyaretçi arkadaşımdı. Ölümü hepimizi fazlasıyla üzdü.

Üzülüyoruz ama kör ve korkak değiliz!

Kozinoğlu’nun 12 Kasım 2011 Cumartesi günü çıktığı ölüm yolculuğuna, 15 gün sonra -27 Kasım 2011 Pazar günü- bu kez ben çıktım. Kozinoğlu’nun ölüme varan yolculuğunda neler yaşadığını tek tek tespit ettim. İnsanların, yasa dışına çıkılmadan da kurt kapanına nasıl düşürüleceğini en somut hâliyle gördüm!

Kozinoğlu’nun ölüm yolculuğu saat 18.15’te kalbindeki rahatsızlık ile başlıyor. 18.17’de acil yardım butonuna basılıyor ve infaz koruma memurları 18.35’te Kozinoğlu’nu koğuştan çıkarıp mahkûm kabul bölümüne götürüyorlar.

Bahsi geçen yerdeki revir denilen odada yalnızca bir masa ve bir sedye bulunuyor. Hepsi bu kadar.

Tıbbi atıkların depolanacağı bir alanı dahi bulunmayan bir cezaevinden ne beklenebilir? Üstelik bunların bulunması yasal bir zorunluluktur.

“Kozinoğlu mahkûm kabuldeki revire alındı…” diyen Adalet Bakanı da yalnızca laf olsun diye konuştu.

Hafta sonu veya saat 17.00’den sonra bir yeriniz kesilse, pansuman için tentürdiyot ya da oksijenli su dahi bulamazsınız.

Kalp rahatsızlığı şikâyetiyle koğuştan çıkarılan Kozinoğlu işte buraya götürüldü ve bekletildi!

Gelelim 27 Kasım 2011 Pazar gününe:

Saat 17.00’de şiddeti anormal şekilde artan bir kalp çarpıntım başladı. Nefes alışlarım düzensizleşmeye ve takatim tükenmeye başlayınca saat 18.30’da acil yardım butonuna basarak görevlileri çağırdım.

Doktor ve sağlık görevlisi bulunmadığı için görevliler tansiyon aletini alıp geldiler; ancak tansiyon ölçmeyi bilmedikleri için tansiyonum ölçülemedi. Durumumun ciddi olduğunu belirterek kalp rahatsızlığımın iletilmesini ve 112 Acil Servise haber verilmesini istedim.

18.38’de yanımdan ayrılan görevliler, 18.55’te tekrar gelip beni hücremden aldılar ve mahkûm kabul bölümüne götürdüler.

Adalet Bakanının “revir” dediği yerde tek başıma beklemeye başladım.

19.30’da nihayet bir araç geldi.

112 Acil Servis ambulansı beklerken, tam 35 dakika bekletildikten sonra iç aydınlatması dahi çalışmayan cezaevi ring aracı geldi!

Kalp rahatsızlığı geçiren bir hasta için ambulans çağırma gereği dahi duyulmamıştı!

Kozinoğlu da aynı yerde, aynı süre boyunca ambulans bekledi.

Kozinoğlu 18.35’te koğuştan alındı; 19.30’da yani yaklaşık 55 dakika sonra Silivri Devlet Hastanesine ulaştığında hayatını kaybetmişti.

Ben ise 18.55’te hücremden alındım ve ancak 20.05’te, yani tam 1 saat 10 dakika sonra hastaneye ulaştırılabildim.

Peki Kozinoğlu’nu ölüme, beni ise ölümün kıyısına sürükleyen bu 55 dakika ile 1 saat 10 dakika arasında neler yaşandı?

Mahkûm kabul dedikleri yerde, ambulans gelecek diye 20 ile 35 dakika arasında bekletildik.

Kozinoğlu’na doktorsuz bir ambulans, bana ise ring aracı gönderildi.

Gelen araçtaki jandarma personelinin doldurması ve imzalaması gereken evraklar için 5 dakika…

Böylece 25 dakika çoktan dolmuştu!

1 No’lu Cezaevi ile Kampüs Sağlık Ocağı arasındaki mesafe 400 metredir ve buraya ulaşmak 5 dakika sürer.

Geçti 30 dakika!

Mesai gün ve saatleri dışında, 10 bini aşkın tutuklu ve hükümlünün bulunduğu kampüste yalnızca tek bir nöbetçi doktor kalıyor.

27 Kasım 2011 Pazar günü kalp rahatsızlığıyla götürüldüğüm sağlık ocağında o gün ortopedi uzmanı nöbetçiydi.

Bir gün önce gitseydim kadın doğum uzmanına denk gelecektim.

Kadın doğum uzmanına da ihtiyaç duyulabilir elbette ancak unutulmamalıdır ki Silivri Cezaevi Kampüsünde kadın cezaevi bulunmamaktadır!

Kozinoğlu’nun sevk edildiği 12 Kasım 2011 günü kampüsteki nöbetçi doktorun uzmanlık alanı neydi?

Söz konusu uzmanlık alanlarındaki nöbetçi hekimler, kalp krizi geçiren bir hastaya nasıl ve hangi imkânla müdahale edebilirler?

Dolayısıyla kampüs sağlık ocağına girişiniz ve Silivri Devlet Hastanesine sevk işlemleriniz en az 20 dakikanızı alır.

Buraya kadar zaten 45-50 dakikanızı tükettiniz!

Kalp krizi geçiriyorsanız, hayatta kalmanızı sağlayacak en kritik zamanı ve şansınızı kaybettiniz demektir.

Şayet hâlâ hayattaysanız, ambulansın sağlık ocağına gelmesi 8 ila 10 dakika sürer. En iyimser tahminle 5 dakikada geldiğini varsayalım.

55 dakika geride kaldı ve siz henüz hastaneye ulaşamadınız!

Kampüs ile hastane arasındaki mesafe 7 kilometredir. Ambulans bu mesafeyi 8 ila 10 dakikada katetmektedir.

Kozinoğlu hastaneye yaklaşık 55 dakikada ulaştırıldı.

Ben ise ancak 1 saat 10 dakikada varabildim.

Kalp krizinde ilk 15 ila 30 dakika içerisinde uzman müdahalesi yapılamazsa hayatta kalmak bir mucizedir.

Oysa 112 Acil Servis ambulansı doğrudan cezaevine gelmiş olsaydı, hastayı alır ve kampüs sağlık ocağına hiç uğramadan direkt Silivri Devlet Hastanesine sevk ederdi. Böylece hastaneye 8-10 dakika içerisinde ulaşılmış olurdu.

Kozinoğlu kalp krizi geçiriyorduysa, hayatını kaybetmesi için gereken tüm vakit ihmallerle tüketilmiştir.

Bu gecikmenin sorumlusu kimdir?

Kalp rahatsızlığımız bilinmesine rağmen neden doktorsuz bir ambulans ve ring aracı gönderilmiştir?

Tam teşekküllü bir ambulansın çağrılmasına kimler engel olmuştur?

Cezaevi Savcısı veya Kozinoğlu soruşturmasını yürüten Cumhuriyet Savcısı, çağrılan ambulansa vakanın ne şekilde bildirildiğini tespit etmek amacıyla 112 Acil Çağrı Merkezi ve cezaevi telefon kayıtlarını incelemiş midir?

Nöbetçi müdürlerin, başgardiyanların ve cezaevi dâhilî telefonlarının kayıtları alınmış mıdır?

Cezaevi nöbetçi müdürü ve başmüdürü, böylesi acil bir durumda yaşanacak bir gecikmenin ölümle sonuçlanacağını bildiği hâlde bu ağır sorumluluğu neden ve niçin üstlenmiştir?

Cumhuriyet savcılarına, Adalet Bakanı’na ve en üst düzey görevlilerinden birini kaybeden Milli İstihbarat Teşkilatına soruyorum:

28 Şubat 2011 ile 27 Kasım 2011 tarihleri arasını kapsayan cezaevi sabit hat, dâhilî hat ve idari personelin cep telefonu kayıtlarını mahkemeye getirtip incelemediğiniz sürece Binbaşı Kâşif Kozinoğlu’nun ölümünün aydınlığa kavuşacağına gerçekten inanıyor musunuz?

Normal şartlarda 10 dakikada ulaşılabilecek bir hastaneye 55 dakikada sevk edildiği için yolda hayatını kaybeden bir insanın durumuna cinayet demeyenler, susanlar ve bu olayı unutanlar vicdanen rahat mıdır?

Üzgünüm ama ben cinayeti gördüm.

Ve benzer bir kaderi paylaşmak, bizler için de kaçınılmaz ve an meselesi görünüyor.

Kasıtlı gecikmelerle hastaneye sevk edilirken yolda ölürseniz, Adli Tıp raporlarına “Şüpheli hiçbir ize rastlanmadı, eceliyle öldü” denilerek kaydedilirsiniz!

Ali ÖZOĞLU

1 No’lu L Tipi Cezaevi

B-3 Üst Tecrit Hücresi

SİLİVRİ

07.01.2012

1 Aralık 1934 Cumartesi günü öğleden sonra, Smolny Enstitüsü koridorlarında bir adam gergince bekliyordu. Yakın zamanda hem partiden hem memuriyetten atılmıştı, kin ve öfke doluydu. “İlk seferde olmadı, ikincisinde olacak.” diye düşünüyor olmalıydı kurbanını beklerken.

Derken kurban koridorların başında köşeyi döndü. Adım adım yaklaşmaya başladı. İntikam için gelen Leonid Nikolayev, kurbanı kendisine yaklaştıkça gerildi. Gerginliğini hissettirmemek için soğukkanlı görünmeye çalıştı. Nihayet kurbanı kendisine yaklaştı. Kurban, Nikolayev’e selam verdi mi bilmiyoruz. Çünkü Nikolayev’in ilk suikast girişiminden herkes haberdardı. Nikolayev onun ensesine bir kurşun sıktı. Sovyetler Birliği Komünist Partisi Leningrad Sekreteri Sergey Kirov bu kez kaçamadı, öldü.

Kirov Smolny Enstitüsü koridorlarında hayata veda ederken en yakın dostu Stalin, Kremlin koridorlarında yalnızdı. Henüz güçlü değildi. Önüne getirilen idam listelerinden çeşitli isimleri affedebiliyor, kiminin cezasını hapis cezasına çevirebiliyordu. Diğer yandan NKVD’den çok önemli (!) istihbaratlar alıyordu.

Kremlin’de bulaşıkçı, temizlikçi gibi görevlerde çalışan kadınlar Stalin’in arkasından dedikodu yapıyordu!

Kimi “Halkımız yemiyor, içmiyor, Stalin’e bakıyor!” diyordu, kimi “Zaten o bir Ermeni!” derken kimi de “Evet, o bir Ermeni ve karısını öldürdü!” diyordu. NKVD’nin verdiği istihbaratlar işte bunlardı.

Kirov’un ölümünden sonra Kremlin’deki güvenlik zaafları iyice açığa çıktı. Stalin gözünü açtı, diğer yandan paranoyası başladı. Politbüro’ya baskı yapan Stalin, mevcut istihbarat şefini görevden aldırdı ve yerine Nikolay Yejov’u atadı.

Çok kısa boylu ve sevimli bir yüze sahip olan Yejov, tarihe “zehirli cüce” olarak geçecekti.

Yejov bu suikastin arkasından çok çalıştı. Bol bol idam listeleri hazırladı. İki yıl gibi kısa bir süre içinde 300.000 civarı Sovyet vatandaşı devrim düşmanı olduğu gerekçesiyle idama gitti! Zehirli cüce harıl harıl çalışıyor, bazen Almanya’nın bazen Japonya’nın Sovyet karşıtı kumpaslarını bir bir çökertiyordu.

Yejov 700 kişilik listeler hazırlıyor, Stalin’e gönderiyor, Stalin de “Uygundur!” deyip imzayı basıyordu. Böylece bir 700 kişi daha ya idama ya belirsiz bir sona hak kazanıyordu.

Sadece bir yıl içinde 200’den fazla ziyaret gerçekleştirip Stalin’le görüşmüştü Yejov. Boylu, yapılı, pos bıyıklı Stalin’in yanında gerçekten sevimli bir cüceden ibaret kalıyordu.

Ve günün birinde sıra ona geldi. Yejov o kadar çok cinayete işlemişti ki efendisinin onunla devam edebilmesi mümkün değildi. Yejov sorgulanırken “Ben eski Sovyet bürokratıyım! Sovyet bürokratlarının asıldığı görülmüş şey değildir!” diye düşünüyordu herhalde. Oysaki bürokrat, aydın, sivil demeden pek çok kişinin ipe gönderilmesini bizzat kendisi sağlamıştı.

Sonunda dayanamadı, yıllarca komplolarını çökerttiğini Almanya’nın komplolarına karıştığını ve Stalin’e kumpas kurduğunu kabul etti.

3 Şubat 1940’ta yargılandı, 4 Şubat 1940’ta infaz edildi. Stalin’le birlikte yer aldıkları fotoğraftan bile silindi.

Pek çokları Yejov’un Stalin’e kumpas kurduğunu iddia etse de Stalin gibi kurnaz bir adamın 700 kişilik listelere pat diye imza koyması, listelerin ölüm listesi olduğunu bilmemesi elbette mümkün değildi.   

Ama mutlak güç böyledir.

Yetkiyi kanun dışı kullanarak insanların hayatlarını mahvedenler, uğruna cinayet işledikleri kimseler tarafından ipe gönderilirler ki gerçek failler aklanabilsin.

Tahterevallide iri olan ağır basar.

Stalin daha sonra seri tecavüzcü olduğu ortaya çıkan Lavrenti Beria’yı göreve getirdi. “Beria’nın zulmü” denen dönem başladı. Beria, Troçkistlerin peşine düştü. Stalin son nefesini verince Kruşçev, Beria’nın peşine düştü. 21 Aralık 1953’te savunma hakkı bile verilmeden mahkemeye çıkarılan Beria, adamlarıyla beraber mahkeme biter bitmez idam edildi. Beria’nın karısı ve çocuğu Sibirya’ya, çalışma kampına gönderildi.

Beria’nın ve Yejov’un ortak noktalarından biri, ikisinin de son anlarında yalvarmalarıydı.  

“Bir”, “iki” ve “üç” sayıları hem birçok dinde hem bazen felsefede hem de ezoterizmde benzer anlamları sembolize eder.

Mesela “bir”, her şeyin çıkış kaynağıdır. Tüm sayılar “bir”den çıkar ve “bir”, her sayının içindedir.

“İki” sayısı “bir”den çıkar. Çoğu öğretide zıtlıkları sembolize eder. Asıl sembolize ettiği şeyse zıtlıklardan ziyade dengedir.

Hacı Bektaş Veli hep bir kolunun altında aslan, diğer kolunun altında ceylanla tasvir edilir. Bu, insanın ve devletin, aklını işleyerek kurduğu dengedir.

“Üç”, esasında bütün evrendir. “Bir” ve “iki” birleşince “üç”ü meydana getirir.

Bilinçli “bir”in dirlik sahibi olduğunu, buna karşın cahil “bir”in zorba olduğunu kabul edebiliriz.

Bilinçli “iki”, zıtlıkların uyumuysa. Bilinçsiz “iki”, sadece gereksiz veya uyumsuz bir çokluğun yarattığı kaostur.

Şüphe yok ki her sayı birçok şeyi sembolize edebilir.

“Ulus” olmak için bir olmak gerekir. Tüm ikilerin, üçlerin, dörtlerin bir araya gelmesi gerekir. Ulus, her şeyde yaşamalı ve her şey ulusun içinde var olmalıdır.

Laf ebelerinin ikide bir “farklı tatlar”, “farklı lezzetler” diye anlatmaya çalıştığı şeyin adı birlik değildir. Ulusu yemek gibi tarif edersen emperyalistler seni keyifle yer.

Bir şeyi ayrıştırmakla birleştirmek çok başka şeylerdir.

Neden ulusa “Türk” diyoruz?

Çünkü imparatorluk zamanlarında bir noktadan sonra kendi bile Türklüğünü unutan Türk’ün ne olduğunu Batı hiçbir zaman unutmadı.

Sen kendine ne dersen de, o hep sana “İskit”, “Hun”, “Türk” dedi.

Senin taşıdığın tüm değerleri “Türk” adıyla sembolize etti; Asya’yı ve onu temsilen seni coğrafi olarak ayrı olmasa da kültür, medeniyet, dil bakımından özellikle 1453’ten sonra her zaman karşı cepheye koydu.

Fatih’in ve Mustafa Kemal’in Ege kıyılarına gelip Truva’ya atıf yapmaları bir tesadüf değildir.

Ulusu bir arada tutanlar, neyi temsil ettiklerini bilenlerdir.

Ulusu ayırmak isteyenler, kimi temsil ettiklerini biliyorlar.

Mustafa Kemal, kendine Asya ve Afrika’yla sınır çizen emperyalistlerin dibinde Türk adıyla devlet ve ulus kurduğu için Batı emperyalizmi her zaman güvenlik endişesi taşıyacaktır. Önümüze getirip durdukları, Washington’da hazırlayıp “Angara bir, iki; Angara bir iki” diye sözde devlet aklına işaret ederek sundukları şey de işte bu endişenin giderilmesi için oluşturulan projeden ibarettir.

Batı, hiçbir zaman iddia edildiği gibi “Batılılaşmak” adı verilen reform hareketlerimizin samimi bir destekçisi de olmadı. Midhat Paşa’yla ilgili yazacağımız yazılarda bu konuya da değineceğiz.

Türk ulusunu meydana getirenleri yıllarca sözde kardeşlik şarkısıyla ayrı birer unsur gibi sayıp durdular.

Birlikten yanaymış gibi gözüküp farklılıkları sinsice deştiler.

Ulusun dengesini psikolojik olarak bozdular.

Ancak evrenin kibirli insanlarca bozulamayacak kadar sağlam bir dengesi vardır.

O dengeyi bir olan taşır.

Mustafa Kemal’den uzaklaştırmaya çalışmak, ona daha çok yaklaşmayı sağlıyor. Türklüğü unutturmaya çalışmak, onu daha çok benimsemeyi sağlıyor. Birliği bozmaya çalışmak, Türk ulusunun daha çok birleşmesini sağlıyor.

Bu da düşmanlarımızın paradoksudur.

Bölücülerin paradoksu ise bir olanı inkâr edince yok olmaktır.

Son olarak bir paradoksa daha değinip yazımızı noktalayalım.

Atatürk olmadan Cumhuriyet’in 100. yılını kutlamaya kalkanlar, dünyaya bir mesaj vermek isterken çuvallamışlardı.

Yıllarca olduğu ve sonsuza dek olacağı gibi.

Şimdi ise Ali Özoğlu yazıyor, besteliyor; Juliette Beaumont’un eşsiz yorumu ve Türkiye’den Balkanlara, oradan Fransa’ya kadar birçok orkestranın eşliğinde dünya Mustafa Kemal şarkıları söylemeye başlıyor.

Mustafa Kemal, her zaman olduğu gibi “iki” olanı “bir” yapıyor.

Güneş batmıyor, dünya dönüyor.

Ve ne kadar dönerse dönsün, güç aldığı güneşi görmek için can atıyor.

Güneş, seni karanlıkta bile yaşatandır.

Mustafa Kemal, Türk’ün güneşidir.

Atatürklü bir cumhuriyet, Türk milletinin kendi kendini yönetmesidir.

Atatürk’süz bir cumhuriyet, milletin kendi başının çaresine bakmasıdır.

İçinde Mustafa Kemal’in ışığını taşımayan karanlıklara inat, Mustafa Kemal’in aşkının da bir direniş olduğunu hatırlatan Ali Özoğlu, Juliette Beaumont ve tüm sanatçlarımıza teşekkürü borç biliriz.

İşte, “LeBon Classic Music” kanalından dinleyebileceğiniz eserlerden bir kesit:

“Ahh… Mustafam… Ama göndermeyeceğim bu mektubu sana, cesaretim yok belki,

Belki de bu aşkın en duru hâli, sessiz kalışında gizli.

Seni, kendi kararlarınla baş başa bırakmak en doğrusu,

Çünkü senin yolun, bir aşktan daha büyük bir Türk devrimi yazıyor şimdi.”

(Aşk da Bir Direniştir)

İster doğa olayı olsun ister büyük bir saldırı olsun bir millet için en büyük felaket, kendisini yönetenlere güvenmemesidir.

Tam manasıyla vergi ülkesiyiz.

Her depremde yardım toplama ülkeyiz.

Her yangında gönüllü vatandaşlarını şehit veren ülkeyiz.

Vergilerin nereye gittiğini sorgulamak ya da siyasetçilerin maaşını sormak ayıp olan ülkedeyiz.

Memleketin her tarafı yanıyor ve siz, “Bunlar doğal yangınlar.” diyebilirsiniz ama “Komplo teorisyeni cahillersiniz.” diye konuşmanızı tamamlıyorsanız ne bilim adamı ne de okumuş vatandaş kabul edilebilirsiniz.

Siz, siyasi iktidara yaranmaya çalışan akademik memurlar ya da sözde muhalifler olabilirsiniz.

Akademik memurların bu ülkeye yararı olduğu zaten pek görülmüş şey değildir.

Ne var ki Fransa’ya ait olup Almanlar tarafından işgal edilmiş topraklarda yaşayan Fransız köylüsü bile “Aman, beyim!” demiyor, kilisede Haçlı Seferleri için cihat uğruna dua ettikten sonra memleket için bir şeyler yapmak gerektiğinde sıvışmıyordu.

Akademik memurluk ya da cihat çığırtkanlığı, vatan sevgisini bilmez.

Saldırı, aşağılama, baskılama, susturma, aldatma sadece topluma yöneliktir. Siyonist düşmanlığı yalnız dillerde geziyor. Dünyanın beşten büyük olup olmadığını sayadurun, Türkiye kendi sınırlarının içinde küçültülmek isteniyor.

Bir ABD’li Genelkurmay Başkanı şöyle diyordu: “Biz Türklerle sessiz savaş yapıyoruz ama onlar da gizli savaş yapıyor.”

Nedir sessiz savaş?

Örtülü savaştır.

Örtülü savaş, bir milletin sahip olduğu her türlü değere yapılan fiziki ve psikolojik saldırıların tümüdür. Bu savaşın fiziki boyutunda atılan mermilerin adresi nasıl şaşırtılır ve gerçek sahipleri gizlenirse psikolojik boyutunda her yaştan insanın zihnine kelime kelime saldırılır.

İngiliz ve Fransız istihbaratı, I. Dünya Savaşı yıllarında Alman ordugâhına sızmak için ya esirlere ulaşıyor ya da bilinçli olarak askerini güvenli bir şekilde esir veriyordu. Ordugaha sızan unsurlar, esirlere çeşitli talimatları taşıyordu.

Alman Başkumandanlığı İstihbarat Hizmetleri’nin Albay Oberst Walter Nikolai’nin hatıratında yer verdiği bu talimatlardan birini aktarıyoruz[1]:

“Toprak işlerine giden her Fransız bu talimatı öğrenmeli, kendisinin bir Fransız olduğunu düşünerek ve zaferi hızlandıracağını dikkate alarak bu emirleri yerine getirmelidir.

Mesela hayvan vagonlarını temizleyecek olanlar, tekerlerin yağdanlarına kum dökmek, vagon bağlantılarını kesmek ve tenleri raydan çıkarmayı mümkün kılacak işleri yapmak gibi görevler üstlenmeli ve bunları yapacak kişileri tayin etmelidir. Sülfürik asit tedarik edilerek patateslere dökülmeli ve bunlar Almanlar fark etmeyecek şekilde yapılmalıdır. Zirai ürünlerin iyi yetişmemesi düşmanın bir çarpışmayı kaybetmesinden daha önemlidir. Bunları sağlamak vatana hizmettir. Evlerde çalışan işçilere, patateslerin çakılarla hızlı bir şekilde küçük parçacıklara ayrılmasını tembih ediniz. Çikolata ve benzeri paketlerde bu gibi ufak tefek aletler elinize geçecektir.

Yangın çıkarmaya yarayan ya da hayvanları zehirlemek için gerekli olan malzemeleri alır almaz cevap vermelisiniz. Kullanım talimatları sarıldıkları kâğıdın içinde yazılıdır. Yangın çıkaracak aletler bir yere konulduktan 3,5 saat sonra faaliyete geçer. Bunların harekete hazır trenlerin vagonlarına yerleştirilmesi gerekmektedir. Ahırlar hayvanlara verildikten sonra tutuşturulmalıdır. (…)”

Örtülü harp, sadece işgalden kurtulmak için mi yapılır?

Bu talimatları yazanlar dün işgalden kurtulmaya çalışıyorlardı.

Bugün bir işgale, bir savaşa hazırlık için de bu zalimlikleri yapabileceklerini unutmamak gerekir.

Ne diyordu atalarımız: “Hain içeride olursa kapı kilit tutmaz.”

Her ihtimale karşı toplumun bilincinin açık tutulması gerekir. Örtülü savaşa, açık bilinçle karşılık verilir.

.

[1] Bursalı Mehmed Nihad, “Savaş Günlerinde Gizli Kuvvetler“, Yayına Hazırlayan: Abdullah Lüleci, Yeditepe.

Warren Marik, ABD’nin kontrgerilla uzmanlarından biriydi. Orta Doğu’nun çeşitli bölgelerinde görev yaptı. ABD’nin Irak’taki operasyonlarında dünya kamuoyunu yanlış yönlendirmek üzere Amerikalı PR şirketlerini koordine etti. Kuzey Irak’ta uzun süre görev yaptı ve peşmergeleri eğitti.

51 yaşında emekli olduktan 6 ay sonra Washington Post’un 26 Haziran 1997 tarihli sayısına verdiği bilgilerle tanındı. Marik, CIA Başkan Yardımcısı’nın kod adıyla “Bob Planı” ya da “Bob Operasyonu” olarak bilinen ve 1995 yılına ait başarısız bir operasyonu ifşa ediyordu.

Bu plana göre 20.000 peşmerge, 2000’den fazla Irak Komünist Partisi militanı ve Irak Ulusal Konseyi askeri birleşerek ABD’nin adamı olan Iraklı General Vefik Samarrayi’nin emrine girecek ve Irak’ın Musul-Kerkük garnizonlarına saldırı gerçekleştirecekti.

Bob’un bu operasyon için harcadığı para ise 100 milyon dolardı.

Iraklılar, ülkelerindeki bölücülerle birleşerek kendi ülkelerinin ordusuna saldıracaktı. Emir aldıkları yer ABD’ydi.

Ancak bu ihanetleri hayata geçemedi.

Bir gün “Bob”, Irak Ulusal Kongresi Başkanı Ahmet Çelebi’yi arayarak “Bize müsaade!” dedi. Çelebi’nin titreyen sesiyle sorduğu “Biz ne olacağız?” sorusuna “Siz başınızın çaresine bakın.” diye karşılık vererek 100 milyon dolarla birlikte hainleri tarihin çöplüğüne gönderdi.

Modern “çelebi”lerde bir tuhaflık var!

Konumuza dönelim.

CIA’nın yetiştirdiği 7500 peşmerge topukladı, Çekiç Güç sona erdi.

Amerikalılar bu operasyonun başarısızlığa uğramasından Türk ordusunu sorumlu tutuyordu. Zaten bir süredir CIA ve Amerikan ordusu çevresindeki yayınlarda TSK’ye dair rahatsızlıklar dile getiriliyor, Türk ordusu ve Türkiye çizmeyi aşmakla itham ediliyordu.

Bob, Türk Silahlı Kuvvetlerine “Bu operasyonu sen sızdırdın.” diye parmak salladı. Her hain, efendisinin parmak sallamasını bir emir telakki ederek patileri üstünde dikilir.

Pavlov’un köpeğinden daha fazla şartlandırılmış oldukları için komuta hazır bekleyen hainler harekete geçirildi.

4 Mart 1995, Bob Operasyonu’nun hayata geçirilmesi beklenen tarihti. 12 Mart 1995 gecesi İstanbul’un Gazi Mahallesi’nde cemevi ve kahvehane tarandı. Batılı basın ve medya, olayları “iç savaş” propagandasıyla sundu.

Olaylar boyunca 22 vatandaşımız hayatını kaybetti.

15 Mart 1995’te İçişleri Bakanlığı tarafından Bakanlar Kurulu’na bir rapor sunuldu. Gazi Olayları’nın arkasında yabancı gizli istihbarat servislerinin varlığına dikkat çekildi. Her ne kadar raporda adı verilmese de bahsedilen örgüt CIA’dır.

Gazi Olayları sırasında Emniyet Genel Müdürü Mehmet Ağar’dı. Bu görevi yürüttüğü günlerde “Hizbullah’ı yakalamak fayda sağlamaz.” türünden açıklamaları kayda geçen Ağar, çok başarılı olduğundan olsa gerek daha sonra İçişleri Bakanı oldu.

Cezaevine girdiği zaman koğuşuna Fetullah Gülen’in fotoğrafını asmasıyla biliniyor.

Gazi Olayları’ndan hemen önce ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Richard Holbrooke, Türkiye’yi Çelik Harekatı’nı bahane ederek şöyle uyarmıştı:

“Kuzey Irak sınırına asker yığıyorsunuz. Önümüzdeki günlerde terör olaylarının artma ihtimali var. Oraya yapacağınız bir harekatta dikkatli olmanızı tavsiye ederim. Ayrıca Çekiç Güç’le ilgili önümüzdeki günlerde herhangi bir engel çıkarmayacağınızı umarım.”

Holbrooke’tan başka birçok diplomat ve asker, Türk ordusunu doğrudan ya da dolaylı yollarla uyarıp tehdit ediyordu.

Sabah gazetesinde ABD’nin borazanlığını yapan Cengiz Çandar gibiler de bu tehditleri dolaylı yollardan köşelerine taşıyorlardı.

Aradan yıllar geçti.

Devlet görevlilerinin vazifelerine ihanet etmelerinin yol açtığı yıkımı ve vatan hainlerinin devlet kurumlarına sızmalarının yıkıcı etkilerini gördük.

Ergenekon ve Balyoz kumpasları gerçekleşti.

Aynı borazanlar, aynı yerden çalındı.

Aynı hainler, aynı sesi duyunca pati üstünde dikildiler.

Türkiye Cumhuriyeti’nin başsavcılık makamları, CIA’nın Türkiye’ye karşı operasyonlarını temizleme merkezi gibi kullanıldı.

Bu tip temizleme operasyonları, Mustafa Kemal’in askerlerine yıkılmak isteniyordu.

Ve o günlerde Ali Özoğlu, Silivri Cephesi’nde mücadele verirken Gazi Olayları’yla ilgili İçişleri Bakanlığı’nın raporunun mahkemeye getirilmesini istedi.

Mahkeme, Gazi Olayları’yla ilgili raporun Gazi Olayları’yla ilgili bir davaya dahil olamayacağına karar vererek Özoğlu’nun talebini reddetti.

Türkiye’nin bağırsaklarını temizleme yalanıyla kamuoyunu aldatmaya çalışanlar, Özoğlu’nun bağırsaklardaki parazitlere dair hiçbir talebine olumlu karşılık vermediler, veremediler.

Aynı sözde mahkeme, CIA’nın Türkiye İstasyon Şefi James Jeffre’ye verilen 400 milyon doların Cengiz Çandar, Nazlı Ilıcak, Tamer Korkmaz, Ahmet Altan ve daha nicelerine gittiğine dair araştırma yapılması isteğini reddetti.

Bugünlere geldik.

Bugünlere böyle geldik.

Bugünlere hafızamızın zayıflığı, idrakimizin yamultulması sebebiyle geldik.

ABD’lilerin 90’lı yıllar boyunca Türkiye’ye akıl vermeye çalışmasını, Türkiye’ye rota çizmesini, Kürtçülük ve İslamcılıkla ilgili söylemlerini hainler olduğu gibi kabul etti; sözde muhalefet ise ya hiç haberdar olamadı ya da unuttu gitti.

Şimdi memlekette siyasi iktidar tarafından ortaya konan siyaset, senaryosu ABD’de yazılmış ve planlaması ABD’de yapılmış siyasettir.

Türkiye’nin güçlenmesi, kalkınması, terörsüz Türkiye…

Batılı emperyalistler hiçbir zaman Türklerin refahını düşünmemişlerdir.

Bu yüzdendir ki Türkiye’deki reform hareketleri daima hatalı ve abartılı bir şekilde Batı’ya mâl edilmiş, Türkiye’de ileriye gitmek isteyenlerle geri dönmek isteyenlerin savaşına hep başka başka isimler konmuştur.

İleride bunları da yazacağız.

Ancak bugün unutmadığımızı hatırlatmak istedik.

Askerlik görevimizi yaparken bölüğümüzün küçük kütüphanesinde, Ernst Renan’ın 11 Mart 1882 tarihinde Sorbonne’da anlattıklarını okuyup not almıştık:

“Millet, maddi olgularla tasvir edilemez.

Millet bir ruhtur, manevi prensiptir. Bu ruhu, bu manevi prensibi aslında bir olan iki şey teşkil eder: Bunlardan biri maziye, diğeri ise hâle aittir. Biri, zengin bir hatıralar mirasının müşterek sahipliğidir. Diğeri, birlikte yaşama arzusunda mutabakat ve bir bütün hâlinde devralınan mirası yüceltme iradesidir. Bizi biz yapan ecdattır. Kahramanlıkla dolu bir mazi, büyük insanlar, şan ve şeref, işte üzerine milli bir ideal inşa edilebilecek beşeri sermaye budur.

Mazide müşterek bir şan ve şeref, hâlde müşterek bir irade, birlikte büyük işler başarmış olmak ve yine başarmek istemek, işte millet olmak için gerekli şartlar bunlardır. Tıpkı bir ferdin mevcudiyetinin kesintisiz bir yaşama iddiası olmadığı gibi bir milletin mevcudiyeti de her gün tekrarlanan bir plebisittir.

Sağlıklı bir ruha ve ateşli bir yüreğe sahip insanlardan müteşekkil büyük bir topluluk, millet denen bir manevi şuuru yaratır. Bu manevi şuur, her bir ferdin, topluluk yararına kendisininkinden vazgeçmek suretiyle yaptığı fedakarlıklarla kuvvetini teyit ettiği ölçüde millet meşrudur ve var olma hakkına sahiptir.”

Şimdi bir de daha önce yazdığımız gibi İsrail’in “Oded Yinon Planı”ndaki noktayı hatırlayalım.

Filistin’deki ilk kurtuluş örgütleri sosyalistti. Bu örgütlerin liderleri arasında George Habaş gibi aslen Ortodoks Rum olan kimseler vardı. Ancak bunların çoğu Arap ulusunun bir parçasıydı, ulusalcıydı, laikti.

Habaş’ın yanında yer alan Nayif Havatme de Rum Katolik’ti, laik bir görüşteydi. Ancak “demokrasi” sözcüğü birliğin değil de ayrılığın parolasıymış gibi kendine demokrasinin de olduğu bir örgüt kurarak Habaş’ın örgütünden ayrıldı.

Siyonistlerin istediği de “ayrılık”tı.

İsraillilerin kendi kaynaklarından Oded Yinon Planı’nı araştırırsanız göreceksiniz ki İsrail hedefe koyduğu tüm ülkelerde ulus yapısına karşıdır.

Karşısındaki toplumları daima parçalanmış görmek ister.

Bugün Türkiye’deki siyasetçilerin yaptıklarına “Lübnanlaştırma” diyoruz. İsrail, 1982’de Lübnan’ı işgal etti ve 1983’te gelindiği zaman mağrur siyonist Şimon Peres “Lübnanlaştırma” ifadesini kullandı.

Bunun üstünde durun, düşünün ve siyonistlerin küçümseyici bir ifade olarak ortaya attığı “Lübnanlaştırma” için kimlerin nasıl çalıştığını anlayın.

Etnik açıdan, din açısından, mezhep açısından bölünme veya çatışmaların olduğu toplumlar Lübnanlaşırlar; sonra İsrail tarafından işgal edilirler.

Lübnanlaşma, Suriyeleşme, Iraklaşma…

Hepsinin altında emperyalistlerin, siyonistlerin imzası vardır. Bunu iyi bilin.

Irak işgal edildi ve o günden beri Irak’taki meclislerin tamamında Şii, Sünni; Hristiyan, Müslüman; Türkmen, Kürt, Arap kontenjanı diye bir şey var.

Demek ki birlik yok, kaos var.

Millet çatısı altında buluşamayan insanlar kaos içerisinde yaşarlar. Sisifos misali tepeye taş çıkarıp dururlar.   

Türkiye kim tarafından işgal edildi de cumhurbaşkanının Kürt (Öcalan) ve Alevi (Kılıçdaroğlu) yardımcıları olacak?

Türk milleti, her bir ferdin topluluk yararına kendisi yararından vazgeçtiği büyük mücadeleler sonunda, Mustafa Kemal Atatürk’ün liderlik ve rehberliğinde Kurtuluş Savaşı’nı yapmış ve Türkiye Cumhuriyeti’ni kurmuştur.

Türk milleti, millet olma hakkını söke söke almış bir millettir.

Asırlar boyunca savaş meydanlarında canı alınıp masalar kurulunca uzaklaştırılan Türk, en büyük Türk’ün yumruğuyla o masayı yıkarak bu hakkı almıştır.

Asırlar boyu acı çekerek aldıklarımızı alamazsınız, ancak üç beş tiyatro sahnesi kurarak izleyicileri güldürürsünüz.

Yeni anayasa diye önümüze koyup durduğunuz şeyin adı Sevr’dir.

“Sevr’i gösterip Lozan’a razı ettiler.” diye konuşup duranlar, Lozan’dan soğutup Sevr’e götürmeye çalışıyorlar.

Oysa Sevr nerededir?

Tarihin çöplünde.

Adresi bellidir.

Akıllı adam, düşmanın aklını ele geçiren adamdır. Akılsız adam, düşmanının aklıyla hareket eden adamdır.

Sosyal medya, maskeli makinistlerin koyunları kendi katarına bindirdiği mecradır. Bütün koyunlar birbirini uçuruma doğru telkin eder.

İnsan hafızası, anıları zannedildiği gibi video kaydı olarak almaz. Daha sonradan parçaları birleştirir. Bu yüzden insan hafızası sesleri, görüntüleri bir araya getirerek hatırlamaya çalışır. Bu sırada birçok şeyi belli bir ölçüde ya da tamamen yanlış hatırlayabilir.

Bu nedenle bazı olaylar ve durumlar “semboller”le kaydedilir. Bir kelime, bir görüntü, bir ses birçok şey çağrıştırabilir. Çağrışımlar bir araya gelince insan hatırlamaya başlar.

Mustafa Kemal, Türk bayrağı, Türk vatanı, Türk milleti, Türk devleti… Bunlar zihninizde neyi harekete geçiriyor? Bir düşünün bakalım.

Gösterge bilimi, psikoloji, şu veya bu demeyeceğiz. Ayrıntıya girmeye gerek yok.

Geçtiğimiz günlerde, X platformundaki anonim bir hesaptan güya isyan halinde bir paylaşım yapıldı. Hamasi bir söylem içinde yazıldığı için çok etkileşim aldı.

“Şehitler ölür, yangın onların baba evine düşer, siz bu acıyı ailelerine sorun.”

Açılım sürecindeki iktidar ve ortaklarının muhalefet kimliğine bürünmüş söylemidir bu. Açılıma muhalefet edenlerin şehitleri hatırlatmasına karşı, insanların hamasi cevapla karşılaşma korkusuna sürüklenerek susturulmasıdır.

Böylece güya “şehitler” söylemi, açılım gafletinin önünden kaldırılmış oluyor.

Oysa ocağına ateş düşmemiş Türk evi yoktur. Yaşadığı acıya rağmen “Vatan sağ olsun.” demeye devam eden Türk anaları, Türk babaları vardır.

Şehitler ve gaziler, hafızamızın ve bilincimizin kodlarıdır. Şehidin unutulması, toplumun çökmesidir. Demek ki şehit, unutulduğunda da ölmez. Ölen, insanlığını yitirendir.

Şehitlerin ölüp ölmediğiyle ilgili dini hüküm neymiş? Bu bizi çok alakadar etmez.

Ancak bilesiniz ki şehitleri unutmak, hafızanın sıfırlanmasıdır. Bu topraklarda en çok şahit olduğumuz şeylerden biri, hafızaların sıfırlanmasıdır. Hafıza sinsi propagandalarla sıfırlanıp durmasaydı, bu ülkenin siyasi çehresi çok başka olurdu.

Sözün özü…

Kimsenin katarına binmeyin.

Düşmana aklınızı kullandırmayın.

Şehitler ölmez. Şehitler ve gaziler hafızamızın en güzel, en şerefli sembolleridir.

Yitip giden yegane şey, ahlak ve akıldır.

Mustafa Kemal’in askerleri akıllı ve ahlaklıdır.

Selam olsun, Mustafa Kemal’in askerlerine!

Daha önce yazdığımız bir etimolojiyi tekrar aktararak konumuza giriş yapalım.

“Terör” kelimesinin kökeni Latince “terrere”ye dayanır. “Terrere” sözcüğü “korkutmak, dehşete düşürmek, tedirgin etmek, dehşetle caydırmak” gibi anlamlara gelir.

Teröristin amacı sadece korku yoluyla sindirmek, moral bozmak değildir. Korku, insanın hayatta kalma mekanizması olduğu kadar duygudur da. Dolayısıyla korku duygusu, insanı yöneten duygulardan biridir.

Dehşete düşmüş bir toplumda aklıselim aranmayacağı için bölünmüşlük, telaş, dolayısıyla da kaos vardır.

Böyle bir toplum her türlü komploya müsaittir.

Demek ki bir terör örgütünün herhangi bir ülkeye gerçekleştirdiği saldırılardan bir müddet sonra insanların karşısına dikilmek, onlara “Yakın zamanda şehit verdik.”, “Terör var, eğlenmeyin.” gibi ifadelerle telkinde bulunmak doğru değildir.

Terör, huzursuzluk yaratmak ister. Asker, insanları mutlu yaşayabilsin diye hayatını feda eder. Askere vefa gösterildiği sürece yaşamı devam ettirmek de esasında terörle mücadelenin bir parçasını oluşturur.

İsrail’in kuruluşundaki terörü çok az biliriz. O terörün İsrail’in iktidar partisi Likud’un temellerini oluşturduğunu, Netanyahu ve benzerlerinin uyguladığı siyasetin hamasi olarak değil gerçekten terör siyaseti olduğunu ise çok daha az biliriz.

Oysa bu siyasetin ve İsrail’in temelinde IRGUN (Tsava-Leumi / Ulusal Askeri Örgüt) olarak bilinen terör örgütü vardır. Her ne kadar Haganah gibi örgütler de olsa IRGUN’un daha önemli olduğunu söyleyebiliriz.

Burada biraz eskiye gidelim.

Günümüzdeki en yararsız tartışmalardan birinin, sanki bugünün meselesiymiş gibi “Abdülhamid-İttihat ve Terakki” tartışmaları olduğunu yazmıştık. Elbette tarihin bir meselesi olarak ele alınması başkadır ancak tam bir hastalığa dönen bu tartışmalar kişilerin ve görüşlerin sembolleştirilmesini de geçti. Tam bir fesata dönüştü.

Kimisi Abdülhamid’i kimisi İttihatçıları Siyonistlerle hareket etmekle suçluyor. İnternet ortamında Mustafa Kemal de dahil olmak üzere pek çok tarihi şahsiyetle ilgili uydurulmuş bilgiler, sözde kitap görselleri, çarpıtılmış bilgiler yer alıyor. Bu paylaşımlar üzerinden toplum bölünüyor. Bu yalanlara inananlar fanatik derecede kendi devletlerine düşman oluyorlar ama devleti, milleti korumak davasında olduklarını zannediyorlar. Kandırılmışlık psikolojisi içerisine giriyorlar.

Siyonizm’in tarihi gelişimini göz önüne almadan konuşmak yanlıştır.

Yahudiler Osmanlı topraklarında Avrupa ve Rusya’ya göre daha iyi şartlarda yaşadılar. Bu nedenle ilk Siyonistlerin önemli bir bölümü Türk düşmanı olmadığı gibi İsrail devletinin kurulması konusunda tam anlamıyla hemfikir değillerdi.

Aslen Odessalı bir Yahudi olan Zeev Jabotinsky ise Türk düşmanıydı. İsrail devletinin kurulması gerektiğine inanıyordu. İngilizlerle yakınlaştı, onlara yaklaşabilmek için de Yahudi katliamı yapan Rusya’ya kinini erteledi. Osmanlı’yı düşman belledi.

Türkiye’de Dr. Nazım Bey gibi isimlerle görüştü. Beklediği desteği alamadı. Osmanlı ve Almanya ise Siyonist gücü elinde tutmaya çalışıyordu. Siyonistler Osmanlı yönetimiyle görüşmeler, pazarlıklar yapsa da İsrail devletinin kurulması konusunda İngilizler istekliydi. Evanjelist siyasetçileri olan İngilizler, Jabotinsky ve yoldaşlarıyla beraber Yahudi lobisini büyük ölçüde kendilerine çektiler.

Tam bir istihbarat servisi işi olarak öne sürülüp durulan Moiz Kohen, Yahudi İttihatçı, pazarlıkçı Abdülhamit söylemlerinin altında Siyonist komplosu yatar. Cahilce yapılan propagandalara karşı gerçekte Munis Tekinalp’in Yahudi olduğu bilinirdi, Osmanlı delegesi olarak Dünya Siyonist Kongresine katılmıştır.

İttihatçıların arasında Yahudiler olması normaldir çünkü bunlar Osmanlı tebaasıydı, Osmanlı bir imparatorluktu, üstelik Türk çocukları savaştan savaşa giderken zenginleşip aydın kimseler haline gelenler de bunlardı.

Abdülhamit zamanında Kudüs’e ciddi bir Yahudi göçü olduğu, Rothschildlerin bu işlerdeki rolü gerçektir. Ancak eğer Jabotinsky’nin ve İngilizlerin Türk karşıtı propagandası olmasaydı belki I. Dünya Savaşı’nın seyri daha başka olacaktı.

Sosyal medyanın en büyük propagandalarından biri, Türkler ve Yahudilerin savaşmadığı yalanıdır. Bu yalan hem tarihi okuyup analiz etmeyen hem de hiç okumayanların ortak iddialarından birisidir.

Yahudiler neredeyse 2000 yıl boyunca kendileri için savaşmadılar, bu bir.

2000 yıl sonra Yahudi’nin Yahudi’yle omuz omuza savaştığı savaş Çanakkale’dir, bu iki. Siyon Katır Bölüğü nakliyecilik hizmeti gördüğü bu cephede savaşmış, tecrübe elde etmiştir.

Kudüs’ün bizden alınmasında Rus ve İngiliz Yahudilerinden oluşan Tüfekçi Alayı büyük rol oynamıştır, bu da üç.

Devletler birbirleriyle bütün savaşlarını açıktan yapmazlar. Yahudi toplumu tüm dünyada fesatçı bir kavim olarak bilinir. Yaşadıkları çok dramatik olaylar olduğu doğrudur, anti-Semitizm’in Siyonizm’i fazlasıyla beslediği daha doğrudur. Siyonizm’in Yahudilerin başına çok iş açtığı, yaşanan felaketlerin Yahudileri kamuflaj ustası yaptığı bir başka doğrudur.

İngilizler Siyonistlere bir devlet vermiştir ama Siyonistler İngilizleri o devletin topraklarında istmemiştir. Tamamen bağımsız olabilmek için Haganah, IRGUN gibi terör örgütleri kurdular. İngilizlere karşı terör faaliyetleri uyguladılar.

Bu terör faaliyetlerinden ötürü asılanlardan biri Kürt Yahudisi Moshe Barazani (Barzani) idi.

Rusya-Ukrayna Savaşı’nda gündeme gelen konulardan birisi Nazilerdi. Pek çokları için Zelensky’nin Yahudi olması nedeniyle Ukrayna tarafında ırkçı faaliyetlerin bulunması mümkün değildi.

Oysa iki tarafta da Nazizm ideolojisine mensup gruplar ve bu grupların kullandığı semboller vardı.

Ancak esas mesele şudur: Zelensky’nin ya da bir başkasının Yahudi olması o kişinin Nazi ideolojisine sahip olmasının önünde engel değildir.

Nazi Almanya’sı kurulmadan hemen önce ve Nazi iktidarının kurulduğu yıllarda Aryanist teoriyi savunan, Yahudilikten nefret eden, Yahudilerin en büyük sorunu olarak Yahudiliği görenler vardı. Bunda Avrupa aydınlanmasının temelinde Helenlerin olduğu inancının payı büyüktür. Çeşitli Yahudi yazarlara göre Yahudi dini ve kültürü Helenlerden aşırmaydı.

Bu konuya değinmemizin sebebine gelince…

IRGUN başta olmak üzere pek çok Siyonist oluşum, İsrailli veya dünyanın başka yerlerinden Yahudiler tarafından ciddi tepki görüyorsa bunun tek sebebi Yahudilerin tehlikeye atıldığı terör siyaseti değildir.

Bu tip Siyonistler aynı zamanda Nazilikle de suçlanmıştır ki bu da sadece ırkçı olmaları yönünden bir benzetme değildir.

Buyrun, Jabotinsky ve Mussoli’nin birlikte çekilmiş bir fotoğrafı:

Mussoli’nin sonradan hangi yöne gittiği önemli değildir. Onları hangi şartların bir araya getirdiği önemlidir. IRGUN gibi bir örgütün kurulmasını bu fotoğraf çok güzel anlatıyor.

Şimdi daha önce yazdığımız bir konuyu hatırlatalım.

Jimmy Carter döneminde ABD’nin baskısıyla İsrail, Filistin’le barış masasına oturdu. 1977 yılında IRGUN’un siyasi kanadı ve Netanyahu’nun da partisi olan Likud iktidara geldi. Likud’un başında Yahudilerin bir kısmının da terörist dediği IRGUN mensubu Menachem Begin vardı.

Siyonistler mızıkçılık yapsa da Carter kararlıydı.

Ne var ki ABD’nin bu girişimine karşılık Amerika ve Orta Doğu’daki Siyonist lobi harekete geçti. Petrol fiyatları kontrolden çıktı, Amerika’da Carter’ın üstündeki baskılar arttı. İran’da bir İslam Devrimi gerçekleşti, Amerikan elçiliği Filistin’in de dile getirildiği sloganların atıldığı bir baskınla basıldı, Amerikalı diplomatlar rehin alındı.

Ta ki Ronald Reagan başkan seçilene kadar. Onun yemin ettiği gün, rehine krizi de sona erdi.

O yıllara kadar Sosyalizm’in daha güçlü olduğu Filistin direnişinde kontrol köktenci İslamcılara geçmeye başladı. Enver Sedat bir terör saldırısıyla öldürüldü. Cinayetin faili, köktenci bir Filistinli idi.

77’de aşırı sağcı Likud iktidarı, aynı tarihlerde Filistin’in radikalleşmesi, 79’da İran İslam Devrimi, Türkiye’de gerçekleşen ve bir geçiş süreci olan Türk-İslam sentezinin İslamcılığa dönüştürüldüğü 80’darbesi…

Bunların hiçbirinin tesadüf olmadığını anlamamız gereken bir zamandayız.

İsrail’de bugün Likud iktidardır. Likud öteden beri terör siyasetinden yanadır. Netanyahu siyasi kariyeri boyunca “İran, nükleer üretmeye çok yakın.” diyen bir teröristtir. Maksadı ise kendi hastalıklı hayallerini gölgelemek, dikkati başka noktalara çevirmektir.

Her zaman olduğu gibi saldırıyor, sonra dönüp ABD’ye bakıyor.

1973’teki Yom Kippur Savaşı’nda ne oldu?

İsrail yenilmek üzereydi. Tıpkı bugün olduğu gibi o gün de ABD tarafından hava desteği sağlanmasaydı Siyonist lobi ağır darbe alacaktı. Ancak Nickel Grass Operasyonu ile İsrail kurtarıldı.

Şimdi birtakım İsrailli gazeteciler, “Yarı finalde İran vardı, yendik. Finalde Türkiye var.” diyorlar.

O meşhur sözü değiştirelim…

Özgürlüğümüze, insanlığımıza, namusumuz olan vatanımıza göz diken hiçbir Siyonist, filmin sonunu göremez.

Bir mucize olmazsa ya da büyük dünya liderlerimizden biri (!) sahte çıkışlarından birini yapıp Netanyahu’ya yine artı puan kazandırmazsa İsrail’deki iktidarın çöküşü yakındır.

Gerçi hoş…

İkisinin de elinde puanı kalmadı.

Türk milletine mensup olmakla gurur duyan tüm samimi vatanseverlerin birlik olma, birbirini gerçekten sevme, birbirine destek olma zamanıdır.

İyi şeylerin zamanı geçmez.

Unutmayalım.

Karanlığı daha da karartmak kolaydır. Mesele içindeki umut, sevgi ve cesaretle karanlığı aydınlatmaktır.

Bu da bizim Mustafa Kemal’e, onun emanetine canımızdan aziz borcumuzdur.

2015 yılında Britanya ordusu, “77. Tugay”ı kurdu. Ambleminde Burma aslanı (Chinthe) yer alan 7. Tugay’ın kuruluş amacı “bilişsel savaş”tır. O zamanın İngiliz Genelkurmay Başkanı da tıpkı Gerasimov gibi geleceğin savaşlarının bilişsel savaş olduğunu ifade etmiştir.

77. Tugay’ın kuruluşundan sadece 4 yıl sonra TRT Haber’e düşen bir habere bakalım:

“Twitter’ın Orta Doğu Sorumlusu İngiliz ordusunda subay

Sosyal medya sitesi Twitter’ın Orta Doğu ve Kuzey Afrika editoryal politikasından sorumlu kıdemli bir yöneticisinin, İngiliz ordusunun psikolojik savaş biriminde çalıştığı ortaya çıktı.

İngiltere merkezli Middle East Eye (MEE) sitesinin hazırladığı rapora göre, 6 yıl önce sosyal medya sitesi Twitter’ın İngiltere’deki merkezinde çalışmaya başlayan Gordon MacMillian, birkaç yıl boyunca “ölümcül olmayan” savaş yöntemlerini geliştirmek amacıyla kurulmuş bir ünite olan 77’inci Tugay’da görev yaptı.

Rapore göre, İngiliz ordusunda 2015 yılında kurulan 77’inci Tugay, İngiltere Genelkurmay Başkanı Nick Carter’ın ‘bilgi savaşı’ olarak nitelendirdiği savaşı yürütmek için sosyal medyaları Instagram, Facebook ve Twitter’ı kullanıyor.”[2]

Federico Prizzi “Kültürel İstihbarat ve Savaşın Etnografisi” isimli kitabında 77. Tugay hakkında şunları yazıyor:

“(77. Tugay gibi ama daha az bilinen Ortak Tehdit Araştırma İstihbarat Grubu’nu kastediyor) Bu birimin odak noktası, özel olarak oluşturulmuş ve cep telefonlarında e-posta veya SMS yoluyla veya web ve sosyal ağlarda fotoğral olarak gönderilen bilgilerdir. Ayrıca 2011’de Zimbabve’de veya 2009’da Malvinas / Falkland Adalarındaki kriz sırasındaki gibi dezenformasyon operasyonlarını bile gerçekleştirecek nitelikte bir birimdir. Dinamik bir yapıda ve kendini sürekli yenilemektedir. Psikolojik savaş ve kitlelerin manipülasyonu gibi faaliyetlerini desteklemek için filozof, psikolog ve ilahiyatçı gibi personel alımlarına, İngiliz ulusal medyasında öne çıkan haberlere göre 2019 baharında başlamıştır.”[3]  

77. Tugay’ın, Britanya ordusunun resmi internet sitesindeki yer alan bilgilere göre videografi, post-prodüksiyon, fotoğrafçılık, medya ilişkileri, gazetecilik ve yazarlık, sosyal medya, dijital içerik, çevrim içi etki, akademi ve araştırma (özellikle bilgi / yanlış bilgi), medya izleme ve analizi ve daha çeşitli alanlarda uzmanlaşmış kimselerin işe alınacağı ilan edilmiştir.

Bu alanlarda uzmanlaşıp ahlâkını satanlara da duyurmuş olayım. İşlerine yarar.

Bilişsel savaşta hedef, insan zihnidir. İnsan zihni hedef alındığında onun davranışlarının da kontrol altına alınması hedeflenir. Bilişsel savaşın en büyük tuzakları ise sosyal medyadır ve hemen herkesin ne kadar dikkat etse de tuzağa düştüğü esas yer burasıdır. Yukarıda verdiğim alanlarda uzmanlaşıp 77. Tugay vb. birimlerde görev yapanların neler yapabileceğini siz hesap edebilirsiniz.

İlk skandalın (!) Twitter’da patlak vermesi ise şaşırtıcı değildir. Gordon MacMillian gider, Connor Macbilmemne gelir, bir şey değişmez.

Sosyal medyada “akış” denilen şey, hepimizin davranışlarını hedefler. Akış bir anlamda teknolojik bir büyüdür. İllüzyon yaratır ve davranışlarımızı etkiler. Bu sayede anlık ve duygusal tepkiler öne çıkarılırken gerçekçi, soğukkanlı, temkinli düşünme bastırılır.

Profesörler, ünlüler, siyasetçiler, sporcular, vatandaşlar ve bunları yazan ben de dahil olmak üzere hepimiz duygusal tepkilerin getirdiği yanlışlara düşmüşüzdür ama bilişsel savaş diye bir şey varsa zihnimizi korumamızın bilincinde olmak da savaşa dahil olmaktır.

Hayatın her alanında bolca yalan dinliyoruz. Bir şekilde üzerinde oynanmış fotoğraflara bakıyor; ustalıkla hazırlanmış videoları, dizileri, filmleri izliyoruz. Birtakım menfaat gruplarının güdümünde çalışanların makalelerini okuyor, televizyonlardaki yalan dolu nutuklarını dinliyoruz. Yeteneksizlerin şöhretli olduklarını görüyor, ülkemizin gençlerinin ve çocuklarının ne pahasına olursa olsun şöhret meraklısı hâline getirildiklerini anlamakta zorlanıyoruz. Sözde kişisel gelişim uzmanlarının verdiği gazla kendimize ve çocuklarımıza toz kondurmuyor; aslında o sözde uzmanların cahil egomuza değdiğini fark etmeden nasıl bir toplum teröristi hâline getirildiğimizi anlayamıyoruz.

Çünkü bilişsel savaştayız.

Gelenekselleşmiş çatışmalar bile sanallığa gömülmüş durumdadır. Dünya üçüncü bir dünya savaşı beklentisine sokulurken ABD’nin gönderdiği savaş gemilerini, İngiliz ordusunun her zamanki gibi ABD’ye kuyruk olmasını doğru okuyamıyoruz. Hollanda’nın Kıbrıs’a asker yerleştireceğini ve bunun için de İsrail-Filistin meselesini bahane ettiğini ancak yabancı basından öğrenebiliyoruz. Kahramanları hain, hainleri kahraman zannediyoruz. Siyasi hesapların ardındaki gerçekleri göremiyoruz. TV dizileriyle intikam alıyor, sinema filmleriyle milli gururumuzun okşanmasını sağlıyoruz. Milletin menfaatine olanı yanlış, aleyhine olanı doğru zannediyoruz. Bindiğimiz dalı kesenlere Hollywood taklidi repliklerle hoşgörü masalları anlatarak gülümsüyoruz.

Çünkü bilişsel savaştayız.

İsrail’in Demir Kubbe’si varmış…

Zihnine sahip çıkarsan kendi kubbeni yaratır, her kubbeyi de delersin.

Çünkü bilişsel savaştayız.   

[1] Ercan Caner, Sun Savunma web sitesi, “Rus Hibrit Savaşı ve Bilişsel Saldırılar”, https://www.sunsavunma.net/rus-hibrit-savasi-bilissel-saldirilar/

[2] https://www.trthaber.com/haber/dunya/twitterin-orta-dogu-sorumlusu-ingiliz-ordusunda-subay-433520.html

[3] Federica Prizzi, “Kültürel İstihbarat ve Savaşın Etnografisi”, Pankuş Yayınları.