Askerlik görevimizi yaparken bölüğümüzün küçük kütüphanesinde, Ernst Renan’ın 11 Mart 1882 tarihinde Sorbonne’da anlattıklarını okuyup not almıştık:

“Millet, maddi olgularla tasvir edilemez.

Millet bir ruhtur, manevi prensiptir. Bu ruhu, bu manevi prensibi aslında bir olan iki şey teşkil eder: Bunlardan biri maziye, diğeri ise hâle aittir. Biri, zengin bir hatıralar mirasının müşterek sahipliğidir. Diğeri, birlikte yaşama arzusunda mutabakat ve bir bütün hâlinde devralınan mirası yüceltme iradesidir. Bizi biz yapan ecdattır. Kahramanlıkla dolu bir mazi, büyük insanlar, şan ve şeref, işte üzerine milli bir ideal inşa edilebilecek beşeri sermaye budur.

Mazide müşterek bir şan ve şeref, hâlde müşterek bir irade, birlikte büyük işler başarmış olmak ve yine başarmek istemek, işte millet olmak için gerekli şartlar bunlardır. Tıpkı bir ferdin mevcudiyetinin kesintisiz bir yaşama iddiası olmadığı gibi bir milletin mevcudiyeti de her gün tekrarlanan bir plebisittir.

Sağlıklı bir ruha ve ateşli bir yüreğe sahip insanlardan müteşekkil büyük bir topluluk, millet denen bir manevi şuuru yaratır. Bu manevi şuur, her bir ferdin, topluluk yararına kendisininkinden vazgeçmek suretiyle yaptığı fedakarlıklarla kuvvetini teyit ettiği ölçüde millet meşrudur ve var olma hakkına sahiptir.”

Şimdi bir de daha önce yazdığımız gibi İsrail’in “Oded Yinon Planı”ndaki noktayı hatırlayalım.

Filistin’deki ilk kurtuluş örgütleri sosyalistti. Bu örgütlerin liderleri arasında George Habaş gibi aslen Ortodoks Rum olan kimseler vardı. Ancak bunların çoğu Arap ulusunun bir parçasıydı, ulusalcıydı, laikti.

Habaş’ın yanında yer alan Nayif Havatme de Rum Katolik’ti, laik bir görüşteydi. Ancak “demokrasi” sözcüğü birliğin değil de ayrılığın parolasıymış gibi kendine demokrasinin de olduğu bir örgüt kurarak Habaş’ın örgütünden ayrıldı.

Siyonistlerin istediği de “ayrılık”tı.

İsraillilerin kendi kaynaklarından Oded Yinon Planı’nı araştırırsanız göreceksiniz ki İsrail hedefe koyduğu tüm ülkelerde ulus yapısına karşıdır.

Karşısındaki toplumları daima parçalanmış görmek ister.

Bugün Türkiye’deki siyasetçilerin yaptıklarına “Lübnanlaştırma” diyoruz. İsrail, 1982’de Lübnan’ı işgal etti ve 1983’te gelindiği zaman mağrur siyonist Şimon Peres “Lübnanlaştırma” ifadesini kullandı.

Bunun üstünde durun, düşünün ve siyonistlerin küçümseyici bir ifade olarak ortaya attığı “Lübnanlaştırma” için kimlerin nasıl çalıştığını anlayın.

Etnik açıdan, din açısından, mezhep açısından bölünme veya çatışmaların olduğu toplumlar Lübnanlaşırlar; sonra İsrail tarafından işgal edilirler.

Lübnanlaşma, Suriyeleşme, Iraklaşma…

Hepsinin altında emperyalistlerin, siyonistlerin imzası vardır. Bunu iyi bilin.

Irak işgal edildi ve o günden beri Irak’taki meclislerin tamamında Şii, Sünni; Hristiyan, Müslüman; Türkmen, Kürt, Arap kontenjanı diye bir şey var.

Demek ki birlik yok, kaos var.

Millet çatısı altında buluşamayan insanlar kaos içerisinde yaşarlar. Sisifos misali tepeye taş çıkarıp dururlar.   

Türkiye kim tarafından işgal edildi de cumhurbaşkanının Kürt (Öcalan) ve Alevi (Kılıçdaroğlu) yardımcıları olacak?

Türk milleti, her bir ferdin topluluk yararına kendisi yararından vazgeçtiği büyük mücadeleler sonunda, Mustafa Kemal Atatürk’ün liderlik ve rehberliğinde Kurtuluş Savaşı’nı yapmış ve Türkiye Cumhuriyeti’ni kurmuştur.

Türk milleti, millet olma hakkını söke söke almış bir millettir.

Asırlar boyunca savaş meydanlarında canı alınıp masalar kurulunca uzaklaştırılan Türk, en büyük Türk’ün yumruğuyla o masayı yıkarak bu hakkı almıştır.

Asırlar boyu acı çekerek aldıklarımızı alamazsınız, ancak üç beş tiyatro sahnesi kurarak izleyicileri güldürürsünüz.

Yeni anayasa diye önümüze koyup durduğunuz şeyin adı Sevr’dir.

“Sevr’i gösterip Lozan’a razı ettiler.” diye konuşup duranlar, Lozan’dan soğutup Sevr’e götürmeye çalışıyorlar.

Oysa Sevr nerededir?

Tarihin çöplünde.

Adresi bellidir.

2015 yılında Britanya ordusu, “77. Tugay”ı kurdu. Ambleminde Burma aslanı (Chinthe) yer alan 7. Tugay’ın kuruluş amacı “bilişsel savaş”tır. O zamanın İngiliz Genelkurmay Başkanı da tıpkı Gerasimov gibi geleceğin savaşlarının bilişsel savaş olduğunu ifade etmiştir.

77. Tugay’ın kuruluşundan sadece 4 yıl sonra TRT Haber’e düşen bir habere bakalım:

“Twitter’ın Orta Doğu Sorumlusu İngiliz ordusunda subay

Sosyal medya sitesi Twitter’ın Orta Doğu ve Kuzey Afrika editoryal politikasından sorumlu kıdemli bir yöneticisinin, İngiliz ordusunun psikolojik savaş biriminde çalıştığı ortaya çıktı.

İngiltere merkezli Middle East Eye (MEE) sitesinin hazırladığı rapora göre, 6 yıl önce sosyal medya sitesi Twitter’ın İngiltere’deki merkezinde çalışmaya başlayan Gordon MacMillian, birkaç yıl boyunca “ölümcül olmayan” savaş yöntemlerini geliştirmek amacıyla kurulmuş bir ünite olan 77’inci Tugay’da görev yaptı.

Rapore göre, İngiliz ordusunda 2015 yılında kurulan 77’inci Tugay, İngiltere Genelkurmay Başkanı Nick Carter’ın ‘bilgi savaşı’ olarak nitelendirdiği savaşı yürütmek için sosyal medyaları Instagram, Facebook ve Twitter’ı kullanıyor.”[2]

Federico Prizzi “Kültürel İstihbarat ve Savaşın Etnografisi” isimli kitabında 77. Tugay hakkında şunları yazıyor:

“(77. Tugay gibi ama daha az bilinen Ortak Tehdit Araştırma İstihbarat Grubu’nu kastediyor) Bu birimin odak noktası, özel olarak oluşturulmuş ve cep telefonlarında e-posta veya SMS yoluyla veya web ve sosyal ağlarda fotoğral olarak gönderilen bilgilerdir. Ayrıca 2011’de Zimbabve’de veya 2009’da Malvinas / Falkland Adalarındaki kriz sırasındaki gibi dezenformasyon operasyonlarını bile gerçekleştirecek nitelikte bir birimdir. Dinamik bir yapıda ve kendini sürekli yenilemektedir. Psikolojik savaş ve kitlelerin manipülasyonu gibi faaliyetlerini desteklemek için filozof, psikolog ve ilahiyatçı gibi personel alımlarına, İngiliz ulusal medyasında öne çıkan haberlere göre 2019 baharında başlamıştır.”[3]  

77. Tugay’ın, Britanya ordusunun resmi internet sitesindeki yer alan bilgilere göre videografi, post-prodüksiyon, fotoğrafçılık, medya ilişkileri, gazetecilik ve yazarlık, sosyal medya, dijital içerik, çevrim içi etki, akademi ve araştırma (özellikle bilgi / yanlış bilgi), medya izleme ve analizi ve daha çeşitli alanlarda uzmanlaşmış kimselerin işe alınacağı ilan edilmiştir.

Bu alanlarda uzmanlaşıp ahlâkını satanlara da duyurmuş olayım. İşlerine yarar.

Bilişsel savaşta hedef, insan zihnidir. İnsan zihni hedef alındığında onun davranışlarının da kontrol altına alınması hedeflenir. Bilişsel savaşın en büyük tuzakları ise sosyal medyadır ve hemen herkesin ne kadar dikkat etse de tuzağa düştüğü esas yer burasıdır. Yukarıda verdiğim alanlarda uzmanlaşıp 77. Tugay vb. birimlerde görev yapanların neler yapabileceğini siz hesap edebilirsiniz.

İlk skandalın (!) Twitter’da patlak vermesi ise şaşırtıcı değildir. Gordon MacMillian gider, Connor Macbilmemne gelir, bir şey değişmez.

Sosyal medyada “akış” denilen şey, hepimizin davranışlarını hedefler. Akış bir anlamda teknolojik bir büyüdür. İllüzyon yaratır ve davranışlarımızı etkiler. Bu sayede anlık ve duygusal tepkiler öne çıkarılırken gerçekçi, soğukkanlı, temkinli düşünme bastırılır.

Profesörler, ünlüler, siyasetçiler, sporcular, vatandaşlar ve bunları yazan ben de dahil olmak üzere hepimiz duygusal tepkilerin getirdiği yanlışlara düşmüşüzdür ama bilişsel savaş diye bir şey varsa zihnimizi korumamızın bilincinde olmak da savaşa dahil olmaktır.

Hayatın her alanında bolca yalan dinliyoruz. Bir şekilde üzerinde oynanmış fotoğraflara bakıyor; ustalıkla hazırlanmış videoları, dizileri, filmleri izliyoruz. Birtakım menfaat gruplarının güdümünde çalışanların makalelerini okuyor, televizyonlardaki yalan dolu nutuklarını dinliyoruz. Yeteneksizlerin şöhretli olduklarını görüyor, ülkemizin gençlerinin ve çocuklarının ne pahasına olursa olsun şöhret meraklısı hâline getirildiklerini anlamakta zorlanıyoruz. Sözde kişisel gelişim uzmanlarının verdiği gazla kendimize ve çocuklarımıza toz kondurmuyor; aslında o sözde uzmanların cahil egomuza değdiğini fark etmeden nasıl bir toplum teröristi hâline getirildiğimizi anlayamıyoruz.

Çünkü bilişsel savaştayız.

Gelenekselleşmiş çatışmalar bile sanallığa gömülmüş durumdadır. Dünya üçüncü bir dünya savaşı beklentisine sokulurken ABD’nin gönderdiği savaş gemilerini, İngiliz ordusunun her zamanki gibi ABD’ye kuyruk olmasını doğru okuyamıyoruz. Hollanda’nın Kıbrıs’a asker yerleştireceğini ve bunun için de İsrail-Filistin meselesini bahane ettiğini ancak yabancı basından öğrenebiliyoruz. Kahramanları hain, hainleri kahraman zannediyoruz. Siyasi hesapların ardındaki gerçekleri göremiyoruz. TV dizileriyle intikam alıyor, sinema filmleriyle milli gururumuzun okşanmasını sağlıyoruz. Milletin menfaatine olanı yanlış, aleyhine olanı doğru zannediyoruz. Bindiğimiz dalı kesenlere Hollywood taklidi repliklerle hoşgörü masalları anlatarak gülümsüyoruz.

Çünkü bilişsel savaştayız.

İsrail’in Demir Kubbe’si varmış…

Zihnine sahip çıkarsan kendi kubbeni yaratır, her kubbeyi de delersin.

Çünkü bilişsel savaştayız.   

[1] Ercan Caner, Sun Savunma web sitesi, “Rus Hibrit Savaşı ve Bilişsel Saldırılar”, https://www.sunsavunma.net/rus-hibrit-savasi-bilissel-saldirilar/

[2] https://www.trthaber.com/haber/dunya/twitterin-orta-dogu-sorumlusu-ingiliz-ordusunda-subay-433520.html

[3] Federica Prizzi, “Kültürel İstihbarat ve Savaşın Etnografisi”, Pankuş Yayınları.

Günümüzde insanlarının büyük çoğunu tarif ediyorum.

İnsan, merak eden ve hakikati arayandır. Merak etmeyen ve hakikati aramayan kafalar bomboştur. Bomboş kafaları taşıyan vücutlara insan demeyiz, onlar insanımsı olarak kalmışlardır. Onların hayatında güç gösterisi, mal mülk gösterişi, üreme sevdası büyük yer tutar. Bir şaklabanın arabasıyla gezerken ders işlenmekte olan bir okulun önünde gürültü yaparak yoldan geçmekte olan kızlara gösteriş yapması, bir gorilin güç gösterisinden ne kadar farklı olabilir?

Kitap okumanın bilgiyi değerlendirmek değil satmak için, içinde yanan tanrılara yakışır ateşi harlamak için gerçekleşen bir eylem olduğu zamandayız. Bu nedenledir ki okumuş olanların da okumamış olanların da çoğunun içinde birer tanrı yaratılmıştır. Kimisi içindeki başbuğa tapıyor; ülküsü, o kişi için, başbuğa giden bir köprü görevi görüyor. Hakikati unutuyor o kişi. Kimisi ise şeytanlaşıyor, insanı aldatmak için onun kafasını göğe çevirmesini sağlıyor. Gökyüzündeki tanrıları anlatarak içindeki tanrılara tapınılmasını istiyor. Kendini çok kutsal bir yere yerleştiriyor. Kimisi ise iç dünyasında Sovyetler Birliği’nin başındadır. Evinin her yerinde Che vardır ama asıl Che kendi içindir; o kendi içindeki ihtiraslara tapınmaktadır.

Kısacası… Başbuğ, Mehdi, Che arayan aslında kendi içindeki kibre tapıyor. Oysa aslolan hakikattir. İnsan, hakikatin peşinde koşmalıdır. Onun ne olduğunu veya ne olabileceğini anlamaya çalışmalıdır. Sonra onun nerede olabileceğini sorgulamalı ve aramalıdır. İnsanın doğru bir yolda yürümesinin yolu da budur.

İçindeki merkeze yani özüne ne yerleştirirsen hayatını onun etrafında şekillendirirsin. Sana gelip büyük bir lider olman gerektiğini fısıldayanlardan uzak dur, onun seninle değil ihtiraslarınla konuşuyor. Sağından yaklaşıp Mehdi’yi anlatanlardan uzak dur, aslında kendisini anlatıyor. Biri gelip cennette sınırsız cinsellik olduğundan, her yerden şaraplar aktığından söz ediyorsa ondan uzak dur, o aslında neyi arzuluyorsa onu anlatıyor.

Tanrı’ya inanmak için onunla adeta ticaret yapıyorlar. Ne kadar çok sevap o kadar çok huri… Ne kadar çok ibadet o kadar çok cennet köşkü… Ne kadar çok diline dolarsa da o kadar çok “seçilmiş insan” oluyor.

İnsanlık ne kadar rezil bir hâldedir ki bir hayvanın bile yapmadığını yapıyor. Nice insan toplulukları vardır ki seçilmiş ve herkesten çok her şeyi hak eden kimseler tarafından yönetilir. Belediyede tanıdık arayan bir kimsenin arayışıyla cennete gitmek için seçilmiş insan arayan kimsenin arasındaki fark nedir?

Bazı konularda her şey birbirine paralel gider. Tanrı’yla bile pazarlığa oturan, cennette bile torpil arayan insanların ülkesinde torpil, iltimas zirve yapar. Açıkça “Bizim cemaatimize ateş yok” diyenler vardır. Bu cemaatler bir toplumu rüşvetçi, menfaatçi, torpilci yapmaz da ne yapar?

Evet…

Eğer silahın akıl ve mantıksa en önce tanrılarla savaştığını unutmamalısın. Adına şeriat denilen düzen – ki istediğiniz dinin şeriatı olsun – kadınlar ve erkekler arasında erkeklerin, erkeklerin kendi arasında ise güçlü ve zengin olanın egemenliğinden başka bir şey değildir. İnsanı dünyevîlikten kurtarma iddiasındaki şu yığınlara bakın: Bütün dikkatleri evli çiftlerin yorganlarının altında, genç erkek ve genç kızların kasıklarındadır. Her şeye buna göre hüküm verirler. Elbise boyu, ayakkabı rengi…

“Her şey bundan ibaret değil” diyenler olacaktır… Kastettikleri şey, iyinin ve güzelin de öğütlenmesidir. Oysa iyi ve güzel olanı işlemek için etten kemikten putlara tapmaya gerek yoktur. Kendi rızasıyla kendini köle yapanlara yalnız “insanımsı” diyebiliriz.

Ben, bütün dünya varlığından sıyrılarak var olan her şeyimi milletime adıyorum. Hakikati arayışım Türklüğün yaşaması için gerekli olana koşmak isteyişimdendir. Benim içimde tanrı yoktur; bir cahilin cüretkâr kibri yoktur. Tek bir Tanrı’ya doğru özümdeki aşk ateşiyle yürürken Türk’ün kutlu savaşında sıradan bir er olmanın şerefini yaşıyorum. Gözlerimi kapatıp Tanrı beldesine doğru yolculuğa çıkarken Türk’ün sonsuz deryasında bir damla etkisi bırakmak, hayattaki tek amacımdır.

Bu yolda karşıma çıkan bütün etten kemikten putları yıkacağım. İnsanları esir edip zehirleyerek onların içinde gizlenen bütün sinsi tanrıları yok edeceğim. Yolun sonu, son nefesimdir.