“Demokrasi bir tramvaydır. Gittiğimiz yere kadar gider, orada ineriz.”

Recep Tayyip Erdoğan

60’ta gerçekleşen olay bir ihtilaldi. Memlekete 10 yıl kadar aydınlık bir zaman yaşattı. Millete 10 yıllık değil 10 saniyelik aydınlığı çok görenler de birbiri ardınca darbeler yaptı. Genelkurmay’ın başınca geçince ilk yayımladıkları bildiride Atatürk’ten, Kemalizm’den söz etmekten imtina eden ve Ege’de Amerikalıların Yunanlılara verdiği sinsi desteği anlatan dosyayı subaylara geri fırlatan generaller, devletin ve toplumun damarlarına ince ince irtica işlediler.

Bunları yaparken Kemalizm maskesi giymekten kaçınmadılar. 15 Temmuz’daki darbe girişimini yöneten konseyin adı “Yurtta Sulh Cihanda Sulh Komitesi” idi.

Makam odalarında iş adamlarıyla beraber emeklilik günlerini inşa edenler, başlarına takke giyip Türkiye’nin kapılarını neoliberalizme açtılar.

Liberalizm kitleleri özgürleştirmiş, en önemlisi de eğitimi yaygınlaştırmıştı. Neoliberalizm kitleleri başıboşluğa sürüklerken medeniyetin nimetlerini küçük bir kitleye mâl etti.

Neoliberaller, kendilerine kapıları açanlardan aldıkları takkeleri başlarına giydiler. Kula kulluk düzenini yaratmak için yeryüzünde tanrılar yaratmaya ihtiyaçları vardı. Dini kullandılar, insanların en dinsizlerini bile dinselleştirdiler, doğrudan ya da dolaylı olarak itaat eden kitleler yaratmaya başladılar.

İsrail, saldırganlığını giderek artırıyor. Trump’ın “Önce Amerika”sı, rakip gördüğü tüm ülkelere zorbalıkla kendi adaletsiz politikalarını dayatıyor.

Her zorbanın birçok yancısı vardır. Her yancının yancığında akça sesleri vardır. Her akça sesi, bir paraziti kendine çeker. Yancı, parazitleriyle beraber güç zehirlenmesi yaşamaya başlar. Her güç zehirlenmesi, beraberinde zulmü getirir.

Türkiye’de günün sorusu, “Sen bu adama destek veriyorsun ama bu adam şu görüşten değil mi?” değildir. Doğru soru, “Sen şu görüştesin ama bu adamın tutuklanması doğru mudur?” sorusudur.

Eğer bir şeyin adını adaletsizlik koyuyorsak tartışmasız şekilde tavrımız adaletsizliğe karşı durmak olacaktır.

Bugün Ümit Özdağ içeridedir, Ekrem İmamoğlu içeridedir, İstanbul’da birçok belediye çalışanı ve en önemlisi de çok sayıda genç içeridedir.

Siyasi iktidar, bu tutuklamalara karşı toplumdan hiçbir zaman beklediği desteği göremeyecektir. Ortada gerçekten bir hırsızlık varsa bile hırsızlığa alıştırılmış bir toplum var. İnsanların uzun zamandan beridir belediyelere dair şikayetleri, eleştirileri vardı. AKP döneminde bu eleştiri ve şikayetler “alışıldık şeyler” oldu.

İktidar koltuğu kayarken muhalefeti baskılamayı son çare olarak gören iktidar, adalet mekanizmalarını kendi için işletmediği her olay için bugün daha zor bir duruma düştü.

“Çalıyor ama yapıyor” da diyen vatandaşlara herkes tepki verdi de kimse bu cümlede çalmakla suçlanan kişilerin neden rahatsızlık duymadığını sorgulamadı. Diyebiliriz ki mecazi anlamda taşra siyasetçiliğinden kurtulamayanlar, bu söz karşısında göğüslerini gere gere gurur duydular. Aferin onlara.

Gelelim anayasa reformuna.

Dünyanın en reformist anayasasına sahip olma lüksü her zaman Türk milletine ait olmuştur çünkü sürekli reform sürecindedir. Hiç bitmek bilmeyen bu süreç, asırlar boyunca hukuk derslerinde anlatılacak mahiyettedir.

Değiştir, yenile, düzelt, ekle, çıkar.

Bitmiyor.

Kendi kurumsal kimliğinde demokrasi ve muhalefet kavramını barındırmayan ve affetmeyen iki parti, toplumu anayasa değişikliğine ikna etmeye çalışıyor.

Bu da yıllarca komedi oyunu olarak sergilenecek bir tiyatrodur.

Birinde lider-teşkilat-doktrin kutsal üçlemesi var.

Ötekinde Recep Tayyip Erdoğan var.

Bir tarafta toplumu geren paylaşımlar ve yayınlar yapan sözde dergilerin dokunulmazlığı, öteki tarafta muhalefetin etkili isimlerinin ellerine takılmış kelepçeler var.

Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında yaşananlar nasıl bir garabetse bugünküler de öyle garabettir. Aynı zihniyetten çıktığı, aynı tecrübenin ürünü olduğu belli olan kumpaslardır bunlar.

Tüm bunları yazdığımız için “Bak, muhalefet ediyorsun.” diyenler olabiliyor.

Özgürlüğün verilen bir şey olmadığını bilmediklerinden böyle söyledikleri anlaşılıyor. Özgürlüğü bize kimse bir nimet gibi sunmuyor. Üstelik bu ülkede muhalefet “her şeyi göze alarak” yapılır.

“Cumhuriyet, kimsesizlerin kimsesidir.”

Bizim, Mustafa Kemal’den emanet bir cumhuriyetimiz vardır.

Mevki aradığı için muhalefetten kaçınan biri, savaşmak için mevzi arayan birini anlamayaz.

Bombalı eylemleri engelleyecek olanlar ise sanık yapıldı.

Yanlış anlaşılmasın, Osman Yıldırım filan geldi aklınıza ama Ergenekon’dan değil; Bomba Davası’ndan söz ediyorum.

Her yerde sanıklarımızın nasıl vatan haini oldukları anlatıldı. Çok tehlikeliydiler. ABD’li patronlar “milliyetçi” diyordu sanıklar için ama mahkemelerde yargılanmaları için “azılı Komünist” olmaları gerekiyordu.

Sanıklar azılı Komünist olduklarına göre ne olursa olsun memleket anarşiye, teröre teslim edilemezdi. Ordunun içinde yer almaları ise asla kabul edilemezdi. TSK bunlardan derhal temizlenmeliydi.

Amerikan usulü demokrasi, sanıkların azılı komünist olmalarına bile müsamaha gösterecek kadar merhametliydi. Bunun için Zihni Paşa Köşkü hazırlandı. Daha ne olsundu?

TSK’de kurmay yarbay rütbesine kadar ulaşmış olan Talat Turhan en tehlikelilerdendi. En iyi o ağırlandı. Köşk’ün misafirlerinden Psikiyatrist Memduh Eren ise bir anayasa profesörü, bir hukuk profesörüyle köprüleri havaya uçuracaktı.

Tüm misafirlerin ayaklarına ve ellerine ultra demokratik zincirler takıldı ki Köşk’ü temizlemeye gelen hademelerle birlikte 87 ülkede ihtilal yapmasınlar.

Buna rağmen Memduh Eren’e entelektüel kişiliğine uygun olarak çok nazik davranıldı.

Ona birkaç şefkat tokadı atmışlardı ama adı üstünde, “şefkat tokadı”ydı bunlar. Köşk’te kaldığı ilk günler bol bol ıhlamur içirdiler. Bir gün, içtiği son ıhlamurun ardından demokrasinin bir gereği olarak önce eşi getirildi. Önce onun ırzına geçildi. Ertesi gün içtiği son ıhlamurdan sonra annesi geldi Köşk’e ve onun da ırzına geçildi ama bir sorun vardı.

Eren’in annesi yıllar önce ölmüştü.

Psikiyatrist olduğundan olsa gerek ıhlamurun içine LHD türünden meskalin katıldığını anladı. Gördüğü her şey halüsinasyondu.

Demokrasinin şövalyelerini yetiştiren CIA böyle şeylere “teknik sorgulama” diyordu. Modern bir zamanda yaşadığımız için işkencenin de adı, yöntemi, tekniği vs. değişmeliydi. Şövalyelerin Türkiye’deki çalışma arkadaşları her konuda olduğu gibi bu konuda da hayli çağdaş düşünceye sahipti. Teknik sorgulamayı Türkiye’ye getirip suçlu ilan ettikleri herkesin içinden geçtiler.

Yaptıkları işkencelerden dolayı aldıkları prime kendi aralarında “gıcırtı” dediler!

12 Mart’ın en önemli olayı olan Bomba Davası, sözde davayı açanların büyük bir hata yaptıklarını anlamasıyla “af süreci”ne girdi. Turhan bu davada herkesi çantada keklik zannedenlerin korkulu rüyası oldu. En korkunç işkenceleri de o gördü.

Dava açanlara dedi ki: Beni ya idam edeceksiniz ya da beraat ettireceksiniz.

Öyle ya, Türk milletinin asırlardan beri maruz kaldığı “oldubitti”lerden biri yapılacak, masum insanlar affedilerek dolaylı yoldan suçlu ilan edileceklerdi. Hiçbir sahte belge, bombalama olaylarıyla kurulmak istenen kurgusal bağlar, iftiralar tutmamıştı.

Baktılar ki hukuku perişan etmelerine rağmen galip gelemiyorlar, af kanunu çıkarıp affı reddetmeyi de yasaklayarak dolaylı yoldan suçlu ilan ettiler.

Davanın apar topar bitirilmesinin sebebi ise yalnız o günün konjonktürü değildi.

Talat Turhan, 80’den fazla ülkede karanlık işler çeviren emperyalist ABD’nin kirli sistemini mükemmel bir şekilde ifşa ediyor, adeta savunma yapmayarak mahkemeyi de cepheye dönüştürüp küresel çeteyle savaşıyordu.

Turhan sayesinde “kontrgerilla” ifadesi literatüre girdi. Bu ifade yanlış anlaşılmasın, kelimenin mucidi o değildir. O sadece bunu icat edenlerin sistemini ifşa ediyordu. Yine onun sayesinde “teknik sorgulama” adı altında işkence yapanların yaptıkları işkencelerden dolayı aldıkları ikramiyeye “gıcırtı” dediklerine kadar biliyoruz.

Gerçeğin belirtisi olduğu için her şeye olduğu gibi ABD’nin sistemine yalın bir şekilde bakmak gerekir.

Amerika’yı kontrol eden, onu beyni ve vicdanı olmayan bir deve dönüştürerek ülkeleri sömürmek üzere tirana çeviren küresel çetenin sistemi aslında sanıldığı kadar karmaşık değildir.

Eğitim her şey olduğuna göre Amerikan tedrisatından geçen her meslekten pek çok kişi bu sisteme hizmet edecekti. Buradan Amerika’da eğitim alanları suçladığım anlamını çıkarmayın. Resmi veya resmi olmayan adlarla 80’den fazla ülkenin askerini, polisini, akademisyenini, yazarını, kabadayısını bir araya getirip karanlık okullarda yetiştiren sistemden söz ediyorum.

Bir adamın nasıl bıçaklanacağını, başka bir adamın nasıl boğulacağını, kitlelerin nasıl birbirine kırdırılacağını öğrenen güvenlik mensuplarına bunu ülkeleri için yaptıklarını aşılayan ABD, onları kaos yaratmada etkin birer milis gibi kullanmıştır.

Karanlık arttıkça hainler kahraman, kahramanlar hain olmuştur.

Ergenekon, Balyoz ve bu kumpasların ilk denemeleri olan Bomba Davası gibi davalarla David Galula’nın “temizlik harekâtı” dediği işi yapmak istediler. Bir ülkenin işgalini önlemeye çalışanları, işgal durumunda ülkeyi örgütleyecek olanları, ülkeyi aydınlığa taşıyacak olanları ya öldürdüler ya da Talat Turhan gibi korkunç işkencelerden geçirdiler.

Kemalist aydınları “komünist” diyerek öldürdüler. Kemalist subayları “komünist” diyerek attılar. Öldürülenlerin arkadaşları katil olarak gösterilirken ihraç edilenleri başkalarını ihraç eden dinsizler olarak yaftaladılar.

Mağdur olanla mağdur edenin yerini değiştiren küresel çete zihinlerde gıcırtılar yarattı.

90’lara geldiğimizde yine aynı cinayetleri görüyoruz. Bu cinayetlerin ardında “teknik sorgulama” adı altında ABD’nin piyonluğunu yapanlar vardı.

O piyonlar 2000’lerde FETÖ’nün taşeronluğunu yaptılar. FETÖ ise ABD’nin sarıklı Gladio’suydu. Ceplerdeki gıcırtılar artınca zihinlerdeki gıcırtıları artırmaya giriştiler. Türkiye için savaşan kim varsa Gladiocu ilan edildi. Mehmet Eymür gibilerin başını çektiği piyonlar Ergenekon ve Balyoz kumpaslarının senaryolarını yazdılar.

İlham tabii ki ABD’den gelen gıcırtılardı!

Bu kez “temizlik harekâtı”nı başarıyla ulaştırdığını zannedenler yine korkunç işkenceler yapıyorlardı.

Bomba Davası nasıl bombalama eylemleri veya girişimleriyle başladıysa Şemdinli Olayları ile Ergenekon kumpası başlıyor; sözde aydınlar cepleri gıcırdaya gıcırdaya, teröriste dokunana “katil”, TSK’ye “örgüt” diye yazma cüretini gösteriyorlardı. Hapishane koğuşlarından Atatürk fotoğraflarını, Türk bayraklarını indirip teröristleri erdemli birer filozof gibi dinliyorlardı!

Çok cesurdular çünkü küresel çete sayesinde zafer kazandıklarını sanıyorlardı.

2013’ten sonra bir kez daha yanıldıklarını anladılar. Bu kez af da devreye giremezdi. Düne kadar Silivri’de yatanlara “darbeci” diyenler o tarihten sonra Silivri’ye selamları havada uçuşturdular.

Ama yemezler!

Hainler konuştuğunda büyük bir aşkla gözlerinin içine bakıp pür dikkat dinlemenin aşağılık duygusunu hayatlarının sonuna kadar yaşayacak olanlar, sözde darbelerin sahte belgelerini reddeden subayları mahkûm edip bombalı eylemlerini ballandıra ballandıra anlatan Osman Yıldırımları serbest bırakanlardı. Nasıl da geçmişteki kumpasçılara benziyorlardı!

Hafızası daima dipdiri olan Mustafa Kemal’in askerleri Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında öyle savunmalar yapıyorlardı ki her biri Oval Ofis’te Sam Amca’ya ve Princess Otel’deki ofisinde Eymür’ün başına düşüyordu.

Pensilvanya ise panikteydi ve cinnet geçirmek üzereydi!

Dün psikiyatristlere işkence eden zihniyet bugün renk değiştirmiş olsa da sonunda dayanamadı ve 15 Temmuz’da intihar etti. Türkiye’nin geleceğini karanlığa boğmak için neredeyse asırlık emekle yaratılan bir ihanet hareketi, tek gecede ölümcül darbeyi yedi.

Kendi düşen ağlamaz. İhanete düşense bol bol ağlar!

15 Temmuz’daki kalkışmayı yürüten ekip kendine güya “Yurtta Sulh Cihanda Sulh Konseyi” diyordu.

Bakın, çok önemli bir noktadır burası.

Zihinleri ve kalpleri kapkara olanların yaptıkları her iş de kendileri gibi olacaktır. Bomba Davası’ndan önce ve sonra kendi koltuğunun derdine düşen generallerin hiçbiri Kemalist değildi. Ancak kendilerini böyle gösteriyorlardı. Buna karşın yaptıkları veya müsaade ettikleri eylemler Kemalizm’e karşıydı.

Karşı devrimciydiler yani.

Türkiye’yi her alanda küresel çetenin sistemine eklemlemek üzere ABD tarafından yetiştirilmiş herkes; Mustafa Kemal’in yaptıklarını yok etmeye kalkacak kadar akılsız, Kemalist görünmeye çalışacak kadar ahlâksız, küresel karanlığın arkasına sığınacak kadar yüreksizdir.

Günümüze gelelim.

Tuzla Piyade Okulu’nda yakasına Atatürk rozeti takmayan sızıntılarla Mustafa Kemal’in yetişmekte olan teğmenleri arasında arbede yaşanmıştı. Olay mahkemelere, disiplin kurullarına taşınmıştı. Geldiğimiz son noktada bulunan çözüm her iki tarafın da ihraç edilmesinde bulundu.

Oysa “çözüm” adı altında tasarlanan şey çoktan kurgulanmıştı!

Biz Türk gençleri için subaylık bambaşka bir hayat, bambaşka bir meslektir. Bir aşk, bir tutkudur. Bu tutku üniformalı üniformasız her Türk gencinde en ateşli bir şekilde yaşanır. Oysa yakasına Atatürk rozeti takmayanlar birer canlı bombaydı. Sözde davaları adına Okul’a gönderilip infilak ettirildiler. Onlar kendileri için kutsal olan bir şeyi yaparlarken Mustafa Kemal’in teğmenlerine de zarar vermiş oldular.

Bu bir mesajdır. Başka türlü bir bomba davasıdır.

Bu seferki canlı bombalarla şunu sağlamaya çalıştılar: Harp okullarından Atatürk’ü silmeye çalışırken hocaları, öğrencileri, velileri baskı altına almak.

Bu olayı asla ve asla “bir sağdan, bir soldan” zihniyetiyle özdeşleştirmeyiniz. Türk gençlerinin birbirine kırdırılmasıyla canlı bombaların zihinsel anlamdaki intihar eylemleri aynı şey olamaz.

Dikkatinizi çekerim.

Suudi Arabistan’da Atatürk’süz cumhuriyet kutlamaya kalkanlar bugün de Atatürk’süz harp okulları yaratmaya çalışıyorlar.

Ve şimdiden Atatürk’süz yeminler tasarlıyorlar!

Türk milletinin zihnindeki gıcırtı mutlaka ama mutlaka bitecektir. Bu, kaçınılmazdır. Yalnız şunu biliyorum ki ulusal uyanışın ilk zamanlarında; bu ülkede kanına girilen, geleceği çalınan, ekmeği elinden alınan ama her şeye rağmen umudunu, mücadele azmini yitirmeyen herkesin hatırası için bir pişmanlık ve utanma duygusu yaşanacaktır.

Ve son olarak…

Bu topraklara çok hain gömülmüştür. İhanet yoktur ki cezasız kalsın. Ne var ki başarıya ulaşamayacağı hâlde kendi vatanına ihanet edenlerin çaldığı her saniyemiz için kahrolmamak elde değildir.

Bir ölüp bin dirilen Talat Turhanlara, Eşref Bitlislere, Cem Erseverlere selam olsun.

NOT: Ön izlemedeki fotoğraf, Vietnam’daki Yeşil Bereliler ve onların yetiştirdiği Vietnam Özel Kuvvetleri mensupların aittir. “Yeşil Bereliler”in bir kısmı Vietnam Savaşı sırasında berelerini çıkarıp halkın arasına karıştılar. Yetiştirdikleri Vietnamlı Özel Kuvvetler mensuplarıyla birlikte birçok suikast, yaralama, bombalama faaliyeti gerçekleştirdiler. Tabii ki Amerikan işgaline direnenlere karşıydı tüm bunlar.

Balkan Savaşlarının hemen öncesinde ordunun subaylarını uyaran Mustafa Kemal, orduya siyasetin bulaştığını, büyük bir harbin kapıda olduğunu, ordunun durumu iyileştirilmezse büyük bozgun yaşanacağını söylemişti. Ne yazık ki uyardığı felaketler de başımıza gelmişti.

O günleri yaşamış büyük bir lider olarak Türk ordusuna son mesajında şöyle diyordu: “Türk vatanının ve Türklük toplumunun şan ve şerefini, iç ve dış her türlü tehlikelere karşı korumaktan oluşan görevini her an yerine getirmeye hazır olduğuna benim ve büyük ulusumuzun tam bir inanç ve güvenimiz vardır.”

Ebedi Başkomutan’ın mesajı nettir.

Cunta, devlet olanların değil; devleti ele geçirmek isteyenlerin, inkılaplardan gocunanların işidir.

Tuzla Piyade Okul Komutanlığı’nda yapılan 10 Kasım Atatürk’ü anma töreninde Atatürk fotoğrafı takmak istemeyen bir teğmenle diğer teğmenler arasında bir arbede meydana gelmişti.

Olaydan kısa süre sonra teğmenler, Atatürk fotoğrafı takmak istemeyenlerin kaldığı 405 numaralı koğuşun kapısına Atatürk posteri asmışlardı.

Bu noktada tanıdık filmler devreye girdi.

“Teğmenler Cuntası” diye bir şey uyduruldu. Fırsat bu fırsat, orduya siyaseti karıştırdıkları bahanesiyle Atatürkçü teğmenlerin tasfiyesi istendi. Bunu isteyenlerin kafasındaki cunta, olaya karışan teğmenlerden değil, tüm Atatürkçü subaylardan oluşuyor. Contayı sıyırmış bu yalancılar, TSK’nin lağvedilmesi gibi adice önerilerde dahi bulunmuştu.

Bu adi öneriler ne zaman geliyordu? Kumpas zamanlarında…

Şimdi “Teğmen Cuntası” diye tanıdık bir filmi vizyona koymaya uğraşanlardan Yeni Şafak’ın son derece kötü hatta “iğrenç” diyeceğimiz siciline yani arşivine bakalım:

21 Ocak 2010 tarihli “İşte ‘Balyoz’ darbe planının ayrıntıları” başlıklı bir haberde güya darbe planları anlatılıyor. Kaynak ise “Taraf” paçavrası.[1]

Yine 21 Ocak 2010 tarihli bir başka haber ise “Katliam kaos Balyoz” şeklinde tuhaf bir başlık taşıyor ve güya Türk ordusunun karanlık senaryolar tasarladığını iddia ediyor.[2]

26 Ocak 2010’da siyasal İslamcıların o zamanki gözbebeği BDP’lilerin sözde Balyoz darbe planı hakkındaki yorumu manşete taşınıyor: “BDP’li Yaman: Balyoz darbe planı bize şaşırtıcı gelmemiştir.”[3]

28 Ocak 2010’daki haber ise Çetin Doğan’ın Aziziye’deki akrabalarından olarak tanıtılan Kenan Kurt’un ifadesini başlığına taşıyor: “Balyoz darbe planı bizim için utanç vesilesi.”[4]

23 Şubat 2010’da ise “Balyoz dalgası” başlığı altında, Oramiral Özden Örnek gibi kıymetli Türk subaylarının sorguda olduğu haberi veriliyor.[5]

27 Temmuz 2010 tarihli “Balyoz!” yazısında Tamer Korkmaz, tahliye kararları üzerine panik olanları teskin ederek 102 asker hakkında tutuklama kararı çıkarılmasını tarihi bir hadise olarak gösteriyor.[6]

25 Kasım 2010’da “Darbeci paşalara Balyoz indi” haberinin ise başlığı her şeyi açıkça anlatıyor. Ayrıntısına girmiyoruz.[7]

21 Ocak 2011 tarihli bir haberde ise şok (!) edici ifadeler yer alıyor ve şöyle deniyor: “Org.  Doğan’ın başını çektiği cunta, başbakan, Fethullah Gülen gibi önemli isimlerin faaliyetlerini dosyaladı.”[8]

24 Nisan 2011’de “Balyoz’un benzeri 105 yıl önce hazırlanmış” başlıklı haberde ise Ermeni terör örgütlerinin o dönemde Türkiye’nin işgal edilmesine zemin hazırlamak için planlar yaptığı anlatılıyor.[9]

Şüphe yok ki tüm basını ve medyayı tarasak neler ortaya çıkar.

Cuntanın danikasını o zaman görürsünüz!

Bütün arşivler, Türkiye’yi yıkmak isteyenlerin saldırılarıyla doludur. Hedefte ise daima Mustafa Kemal’in askerleri vardır.

Harp okulundaki arbedeye gelirsek…

“Teğmen Cuntası” değil ama “Hubb-i Fillah Cuntası” var!

Atatürk rozeti takmak istemeyenlerin “Hubb-i fillah” adında bir Whatsapp grubu ortaya çıktı. Diğer teğmenlere “gençler” diye hitap eden bir hesap, “Vatana millete davamıza hayırlı olsun” şeklinde bir mesaj atıyor.

Normal bir ülkede olsak “dava” mesajını atan bir adamın kırk defa sorgulanması gerekirdi.

405 numaralı koğuşta kalan teğmenler için istenen ceza nedir? Bilgi yok.

Koğuşun kapısına Atatürk posteri asan teğmenler için idari soruşturma açılmış.

Bilmiyorum, bu kaçıncı film? Ama hepsi fillahlar, tillahlar için mutsuz bitiyor, işte bunu biliyorum.

[1] https://www.yenisafak.com/gundem/iste-balyoz-darbe-planinin-ayrintilari-236847

[2] https://www.yenisafak.com/gundem/katliam-kaos-balyoz-236812

[3] https://www.yenisafak.com/gundem/bdpli-yaman-balyoz-darbe-plani-bize-sasirtici-gelmemistir-237963

[4] https://www.yenisafak.com/gundem/balyoz-darbe-plani-bizim-icin-utanc-vesilesi-238273

[5] https://www.yenisafak.com/gundem/balyoz-dalgasi-243123

[6] https://www.yenisafak.com/yazarlar/tamer-korkmaz/balyoz-23323

[7] https://www.yenisafak.com/gundem/darbeci-pasalara-balyoz-indi-289451

[8] https://www.yenisafak.com/gundem/her-daim-canli-balyoz-299016

[9] https://www.yenisafak.com/gundem/balyozun-benzeri-105-yil-once-hazirlanmis-315761

İsrail, maruz kaldığı saldırılardan İran’ı sorumlu tuttu fakat ABD, olaylarda İran’ın bir sorumluluğu olmadığını açıkladı.

ABD’de Neocon Yahudilerin bile tepkisini çekip endişesini artıran İsrail hükümeti, yargı konusunda yapmak istediği değişiklikler sonrası İsrail’de meydana gelen çatlağı kapatmak için ihtiyaç duyduğu şeye kavuştu: Netanyahu gibilerin birçok kez “Filistin’i yönetmesi işimize gelir” dediği Hamas, İsrail’e karşı bir saldırı gerçekleştirdi.

Hayali düşmanlar yaratmak, gözü dönmüş emperyalistlerin en değerli yeteneğidir.

1960’ların ABD’si Fidel Castro’yu yok etmek için neler yapmamıştı ki?

Castro’nun en sevdiği purolara ölümcül zehir enjekte ettiler. Olmadı.

Aynı purolara, içene hayal gördürüp komik konuşmalarla halkın gözünden düşeceği zehir enjekte ettiler. Olmadı.

Yine aynı purolara, Castro’nun saç ve sakalının dökülmesini sağlayarak komik bir görüntü yaratmak için zehir enjekte ettiler. Olmadı.

Domuzlar Körfezi’nde müttefikleri olan sürgün Kübalılar ile birlikte rezil oldular. Üç günde Havana’ya gideceğine kesin gözüyle bakan CIA, üç günde tarumar oldu.

Oysa daha önce Eisenhower, başkan seçilen Kennedy’den Domuzlar Körfezi’nde gerçekleştirilecek operasyonu devam ettirmesini istediğinde müstakbel başkanın önüne şu talimat konulmuştu:

“17 Mart 1960-Castro yönetiminin devrilerek yerine, Küba halkının çıkarlarına daha bağlı ve ABD tarafından daha kabul edilebilir bir yönetimin getirilmesi amacına yönelik olarak, Başkan tarafından Teşkilat’a, görünürde ABD müdahalesi yokmuş izlenimi yaratacak şekilde gizli bir eylem programı yürütmesi konusunda yetki verilmiştir.”

Aslında bu talimat, tarihte görülmemiş bir şey değildir. Bu operasyonun daha beteri “Northwoods Operasyonu”ydu. Neyse ki Kennedy, fanatik Genelkurmay Başkanı Lyman Louis Lemnitzer’in deli gibi savunduğu bu plana müsaade etmedi.

Plana göre Küba, ABD’lilerin gözünde şeytanlaştırılacaktı.

Bunun için tasarlanan eylemler şunlardı: ABD’ye ait bir gemi batırılacak; Miami’de Komünist Kübalılar tarafından terör eylemleri gerçekleştirilecek; Küba’da Amerikan uçağı düşürülecek; ABD uçakları Kübalılar tarafından kaçırılacak; Kübalı mültecilerin bindiği botlar batırılacak; çok sayıda ABD’linin öldüğü terör eylemleri gerçekleştirilerek Amerikan halkı Küba’ya karşı kışkırtılacaktı.

Gözden düşüp Kennedy tarafından Amerika’dan uzaklaştırılan Lemnitzer, Gerald Ford zamanında ulusal güvenlik danışmanı olmuştu.

Aradan yıllar geçtiyse de ABD’nin huyu değişmedi.

11 Eylül Olayı, Northwoods’un gerçekleşmiş şeklidir.

Irak’ın işgali de böyledir. Irak’ta kitle imha silahları olduğunu iddia ederek kanlı bir işgale girişen Amerikalılar, çil çil altınları hazinelerine aktarıp karşılığında bol bol demokrasi ve darmaduman olmuş, devletlikten çıkmış, geleceği kararmış bir ülke yarattılar.

Tüm bunlar olurken STK’ler, gazeteler, medya kuruluşları ise özgürlükçü ABD’nin, dünyayı kana bulamak isteyen düşmanlarını nasıl yok etmek istediği yalanını yaymakla meşguldüler. Kaybedilen savaşlardan Rambolar yaratmak kolay iş değildi.

Ve bugün sahtekârların eline sahte bayraklar verip kendine saldırtan Siyonistler, savaşı bölgeye yaymanın ve ABD’yi İsrail düşmanları için savaşa sokmanın hesabını yapıyorlar. Özellikle Yom Kippur Savaşı’nda bunu başardılar. Önce ABD’nin USS Liberty’sini batırdılar. Sonra gerçekler ortaya çıktıysa da iş işten geçmişti.

İsrail çok tehlikeli bir kumar oynuyor. Dünyayı savaşa, Tanrı’yı kıyamete zorluyor. Ne var ki eninde sonunda kendi kıyametini yaratanlar arasındaki yerini alacaktır.

Düzmece savaşların sahtekâr bayraktarlarıyla zafere ulaşılamaz.

Yine de dünyanın her yerindeki her dinden, her tarikattan dinci, dünyayı kana bulayacak kutsal savaşların hayallerini kurarken biraz bile değer vermedikleri toplumların da kendi duygularına esir düşmesi ne kadar ilginç ve hazindir.