Fransız Yazar Claude Farrere, 1922 yılında Mustafa Kemal ile görüşmek için İzmit’e geldi. Ayağının tozuyla nasihat etmeye kalktı: Daha fazla kan dökülmemeli, artık savaşa son verilmeli, barış masasına oturulmalı.

Mustafa Kemal’in cevabı sert olur: “Bize bunları söylemek için gelen bir kişiyle konuşacak bir şeyimiz olamaz.”

Son günlerde İran’a sürekli nasihat eden sözde siyasetçileri ve gazetecileri görünce Mustafa Kemal’in Farrere’ye verdiği cevabı hatırlamamak mümkün olmuyor.

İsrail, Filistin’de katliam yapıyor. Uzun süredir sürdürdüğü baskı politikasını en vahşi renklere bürüyor, katliam yaptığı yerlerde şölenler düzenletiyor, sonra Epsteingilleri de yanına alarak İran’a saldırıyor.

Bu sefer İran’da masum insanları öldürüyor. Bir ülkenin doğrudan sivil ve asker liderlerini hedef alıyor. Sivillerin ölümünü küçümsüyor, BM’de ülkelerin aklıyla alay ediyor.

Ve Hürmüz’ün suları kabarıp savaş beklenmedik bir hâl alınca içeride, dışarıda “sahibinin sesi” yine harekete geçiyor.

İran’a nasihat edenlerin derdini anlayabiliyoruz. O derdin ne olduğunu, bir kez daha özetleyelim:

Bugün Japonlar kendi siyasetçilerine ABD karşısında eğilip büküldükleri için çok kızsalar da “tarihin sonu” tezini ortaya atan Francis Fukuyama da Japon asıllıydı. Atom bombasının getirdiği anomaliden olacak, kasabın bıçağını yalayan koyun sendromuna kapılan sözde siyasetçi ve fikir adamları, Japon halkının yüzünü kızartıyor.

Fukuyama, “Tarihin sonu geldi!” diyordu, “Tarihin Sonu ve Son İnsan” isimli kitabında. “Tarihin sonu geldi, Batı usulü liberalizm ve demokrasi kazandı.”

Sovyetler 1991’de yıkılmış, güya tarihin sonu da 1992’de gelmişti.

Crumpton’un “İstihbarat Sanatı” kitabında anlattığı gibi ABD’de bir rehavet başladı. Kongre üyeleri arasında CIA’nın ve ordunun bütçesinin azaltılmasını isteyenler vardı. ABD artık rakipsizdi, komünistler yoktu, Çin dikkate alınamazdı, Orta Doğu eldeydi. Bu kadar para harcamaya gerek yoktu.

Ancak güneş doğduğu sürece her zaman hayat vardır. Bir hayat biterken diğeri başlar. Asyalı bir millet olan Türklerin mezarlıklarına gidin. Yeni mezar alanlarının başlangıçta kuru bir arazi olduğunu görürsünüz. Bir süre sonra ise artık orada yeni bir hayat başlayacağını, toprağın hayat bulacağını, yol kenarlarını ve mezarları çiçeklerin, ağaçların dolduracağını göreceksiniz.

Türkçede “bit-” fiili hem sona ermek hem de başlamak anlamındadır.

Sovyetler dağıldığı zaman eski Sovyet toplumları zor ve onur kırıcı günler yaşadılar. Türkiye’de bazı gazeteler yalan yazıyordu. Yoksul bir halkın Türkiye’ye turizm için geldiğini iddia ediyordu. Daha sonraki resmi açıklamalara göre Türkiye’de bir milyon kaçağın olduğu anlaşılıyordu.

Natalia, Nataşa’ya dönüyor ve Sovyetlerin gizli evrakları, II. Dünya Savaşı’nda savaşmış askerlerin miğferleri, ekipmanları, madalyaları ticari müzelerde satılıyordu. Bunları bulabileceğiniz ticari müzeler hâlâ mevcuttur.

Epsteingillerin insan kaynakları (!) Doğu Avrupa’da hazine bulmuştu.

“Kural temelli dünya” dediler ve askeri operasyonları, terörle mücadeleyi, kendini savunma hakkını sadece kendilerine hak gördüler.

Eski tarihin sonu, yeni tarihin başı oldu.

Rusya, Primakov’la kıpırdanmaya başladı ve Putin’le kendine geldi. Çin, 1991’de kendine bile zar zor yettiği sanayi alanlarında ihtiyaç fazlası veren bir ülkeye döndü.

Tek kutuplu dünyaya karşı alternatifler doğmaya başladı.

Türk dünyasının en azından rahat bir nefes almaya başlayacağı, zaman zaman sıkıntılar yaşayacak olsa da istikrarı yakalayacağı dönem de bu dönem olacaktır.

Rusya’nın kuzeyden güneye, Çin’in doğudan batıya ulaşma arzusunda Türk cumhuriyetleri kilit rol oynadığı için Türkistan’a nispeten istikrar yerleşmeye başladı.

Rusya kendince Türk dünyası açılımları yaptı, bazı medya grupları “Türkistan” ifadesini yeniden kullanmaya başladı. Rusya-Çin-ABD-Avrupa-İsrail arasındaki mücadele, Türk dünyasında korunaklı bir çatı oluşturdu.

Kırgızistan, Özbekistan, Türkmenistan arasında bazı toprak değişimleri oldu; tansiyon azaldı. Alfabe birliği de Türkiye’nin Batı emperyalizmiyle karşı karşıya geldiği ölçüde hızlanmaya başladı.

Liberal hatta neoliberal olacak kadar özgürlükçü olan Batı, bir yandan “sanal tiranlık” inşa ederken diğer yandan kural temelli dünyayı yıkmaya başladı.

İsrail’in Filistin’de yaptığı katliamlar, aslında kural temelli dünyanın yıkımıydı.

Emperyalist, her zaman zalimdir. Baskıcıdır, zorbadır. Liberal filan değildir. Batı emperyalizmi dünyayı sanal bir kafese çevirirken, basını ve medyayı sahtekârlıkla özdeşleştirirken, bilimi ve teknolojiyi sadece yıkım için kullanırken Batı’nın özgürlükçülüğüne methiyeler düzenlerin tedirgin olduklarını gözlemliyoruz.

Tedirginler, terliyorlar.

Yüzsüz oldukları için saf değiştirmekte bir sakınca görmeyecekler ama “Ya kabul görmezsek?” sorusu hepsinin içini kemiriyor.

Memleketin nasıl soyulduğunu anlatan haberleri “en uzun lahmacun rekoru” haberiyle gölgemeye çalışan maskaralar, Batı’nın hiçbir değer taşımayan köle insan projesinin örneğini teşkil ettiler. Değerleri olmayan köle insan, yarın Batı’yı da satmak isteyecektir.

Milli Mücadele zaferle sonuçlanınca Ankara lehine taraf değiştiren kalemler ve silahlar, Milli Mücadele’den önce tam bağımsızlığı ve yaşama hakkını horlayan hırıltılı seslerden ibarettir.

Ne mezhepçilerin derdi Sünnilik-Şiilik ne de özgürlükçü geçinenlerin derdi İran halkının özgürlüğüdür. Sünni liderlerin İsrail’le yakın dostluğu, sözde özgürlükçülerin ikiyüzlülüğü artık daha fazla konuşuluyor. Tıpkı Batı ülkelerinde Siyonist çıkarlarının getirdiği zararların sorgulanmaya başlaması gibi…

Tüm maskeliler, ekmeğinin peşindedir.

Ancak ekmek var, ekmek var…

Sürgünden sürgüne koşan Dante diyordu ki: “Başkasının ekmeğinin ne kadar tuzlu, başkasının merdiveninden çıkmanın ne denli zor olduğunu göreceksin.”

Sürünerek çıkanlar ve önüne ne gelirse yiyenler için böyle bir zorluk hiç olmadı.

İsrail ve ABD öyle bir şey yaptı ki hem kendi iplikleri pazara çıkıyor hem de dincilerin ve sözde özgürlükçülerin maskesi düşüyor.

Kural temelli dünya yıkılıyor ama tek kutuplu dünya, efsanevi kıtalar gibi sular altına gömülüyor.

Yeni dünyanın doğum sancıları can yakıcı olsa da insan onurunun ayaklar altına alındığı bir dünyadan daha acı değildir.

George Friedman bu modern Nostradamuslardan biridir. “Gelecek Yüzyıl & 21. Yüzyıl İçin Öngörüler” kitabı da onun sözde kahanet kitabıdır. 2009’da yayımlanan kitabın Türkçe baskısının kapağında bile “2050: Yeni büyük güçler olan Türkiye, Polonya, Japonya ve ABD arasında küresel savaş” ifadesi göze çarpar. Ona göre 2020’de Çin parçalanacak, Rusya çöküşe geçecektir.  

Friedman, kitapta Ukrayna’yla ilgili olarak şöyle diyor:

“Ukrayna’da Aralık 2004’ten Ocak 2005’e kadar süren Turuncu Devrim ile Rusya için Soğuk Savaş sonrası dönem de sona erdi. Ruslar Ukrayna’daki olaylara ABD’nin bu ülkeyi NATO’ya alma ve Rusya’yı parçalama girişimi olarak baktılar ve aslında bu görüşte gerçek payı da yok değildi elbette.”

Elbette gerçeklik payı yok değildi, diyecek kadar basit bir durum yok ortada. Aksine gerçeklik payı hayli fazladır ve gerçekte olanlar perde arkasında çok daha başkadır.

Sevgi pıtırcığı Avrupa ustalıkla gizlediği “Nazi” yüzünü Ukrayna’da yeniden gösteriyor. Daha önce Ukrayna’da gelişen olayları, Nuland’ın olaylara yaklaşımını yazmıştım. İlerleyen günlerde bu konulara daha derinden bakacağız.

Şimdi Friedman’ın kitapta sıklıkla Polonya vurgusu yaptığını vurgulamak zorundayım. Çoğu kişi Polonya’yı hafife alsa da bu ülkeye Batı tarafından ayrı bir önem atfedilir. Bir kere Polonya, Rusya’nın tarihi düşmanıdır, dersek yanılmış olmayız.

1330’da Moskova’ya göç eden Türklerden olan Çet Mirza’nın torunları olan Sabur-Godunov ailesinden Boris Godunov, 17. yy. başlarında Rusya’da çar ilan edildi. Sıkıntılı bir dönemde çar olan Godunov dönemi ve sonrası oldukça karmaşıktır.

Rusya’nın karmaşa içerisinde ve parçalanmış durumda olmasını fırsat bilen Polonyalılar da ellerini kollarını sallayarak gelip tahtı ele geçirdiler. Bu dönem, Rusya tarihi içerisinde utanç yıllarını oluşturur. Polonyalıların Moskova’yı ele geçirmeleri, Rus hazinesini yağmalamaları, devlet belgelerine el koymaları utanç yarattığı gibi bu defa da parçalanmış Rusya’yı birleştirmeye yaradı.

ABD’liler dünyanın her yanında olduğu gibi Doğu Avrupa’da da tarihi düşmanlıkları hesaba katarak jeopolitik düşmanlıklar yaratıyor. Daha önceki yazılarımda yazdığım üzere Brzezinski kitabında hiç çekinmeden bu gerçeği dile getirerek Avrasya’ya hakimiyetin önemini vurgularken bu bölgedeki güçlerin birleşmesinin kabul edilemez olduğunu anlatır.

Mevcut gücünün en önemli tarafını okyanuslara hakimiyeti oluşturan ABD, Rusya veya Çin’in deniz gücü olarak boy göstermesini elbette istemez. Polonya ve Friedman’ın artık eski dinamizmini kaybettiğini söylediği Almanya, Rusya’nın Baltık üzerinden okyanusa açılmasını kısıtlamak istemektedir. Arktik deniz yolunun önemi günden güne artarken Rusya’nın her yandan kuşatılması ve yeni bir gücün doğuşunun engellenmesi uğruna Batı’nın göze almayacağı bir şey yok gibi duruyor.

AB başta Fransa olmak üzere tam olarak golem gibi hareket ediyor.

Şimdi Yeni Osmanlıcılık temelinde küresel güç Türkiye, küresel güç Polonya, küresel güç Japonya gibi sözde öngörülerin neye dayandığını yazımın ilk paragrafına bakarak bir daha düşünmenizi tavsiye ederim.

Öngörü adı altında bu devletlere verilmek istenen rol, Rusya ve Çin’in kuşatılmasında ve bloke edilmelerinde kullanılmak istenmelerindendir. Yani Batılıların ağzından çıkan “Türkiye’nin yükselişi”, “Dünya lideri Erdoğan” vb. ifadeler gaz almaktan başka bir şey değildir.

Yoksa Nuland’ın “AB’nin canı cehenneme!” diye söylenmekten çekinmezken Türkiye’yi bağrına basacağını sanmak, rüya aleminde yaşamaktan başka bir şey değildir.

Eğer Türk ordusunun onurlu duruşu olmasaydı, acıdır ki Ukrayna’nın başına gelenlerin daha kötüsü bizim başımıza gelecekti.

Ne yazık ki onursuz bir şekilde direnenler de yok değil. Siyasal İslamcılar ve her türlü ideolojinin içine sızmış neoliberal köleden başka bir şey olmayan ajanlar da hâlâ Türkiye’nin ABD güdümünde olması için hayli direniyorlar.

Moskova saldırıları sonrasına bakın…

Ukrayna’da Danilov, “Moskova eğlenceli mi? Daha çok eğlendireceğiz.” dedi. Siyonistlere dokunulduğunda insanlık üzerine nara atıp başka ülkelerde kan gölü yaratan Batı’nın güdümündeki Polonya açıklama yaptı ve tek bir geçmiş olsun mesajı vermedi.

Bu nefretle, bu sicille “Putin yaptı.” diyorlar.

Ahlaksızca kan dökerken tıpkı Türkiye’deki piyonlarının yaptığı gibi fail olarak kurbanı gösteriyorlar.

Türkiye’deki piyonları ise modern Nostradamusların verdiği rolü havada kapıyorlar. Ancak bu rol, şizofreniden başka bir şey yaratmadı ve yaratmaz da. Görünen o ki IŞİD üyelerinin bir kısmı Türkiye üzerinden Rusya’ya gitmiş.

Her defasında duvara toslayan bu körleri, kim veya hangi olay uyandıracak? Bunu göreceğiz.

Ne yazık ki daha önce de ifade ettiğim üzere 2024 daha ciddi olayları getirmeye devam edecektir.

Ne demiş Ahmet Hamdi Tanpınar,

“Ne içindeyim zamanın

Ne de büsbütün dışında.

Yekpare, geniş bir anın,

Parçalanamaz akışında.

…

Kökü bende bir sarmaşık

Olmuş dünya sezmekteyim

Mavi, masmavi bir ışık

Ortasında yüzmekteyim.”

Yekpare zaman çemberinde belli bir noktaya giderek Babülmendep Boğazı’na dönmek üzere yolculuğa çıkalım.

ABD’nin eski başkanlarından Jimmy Carter, “Amerika’nın şu anda işler durumda olan bir demokrasisi yoktur.” dediğini, “Tehdit Altındaki Değerlerimiz: Amerika’nın Ahlaki Krizi” isimli kitabı da yoğun olarak neoconları tehlikeli radikaller olarak ele aldığını hatırlayalım.

Carter haklıydı. Bugün medeniyette sözde ileri gitmiş olan dünya, utanç verici kaygılar yaşıyor. Uzmanlar, 2024’te çıkacak filmlerin ve bilgisayar oyunlarının uyuşturucu, nükleer savaş, korku, kıyamet senaryolarına sahip olacağını söylüyorlar.

Rusya-Ukrayna, İsrail-Filistin arasındaki kirli savaşlar ortadadır. Oysa Carter, kendi başkanlığı döneminde İsrail-Filistin meselesinde büyük yok kat etti. Ardından imparatorluk sevdalısı neoconlar devreye girdi. Orta Doğu’da petrol krizi çıktı, İran’da İslam Devrimi oldu, rehine krizi patlak verdi. Carter üstündeki baskı arttı.

Böylece eski bir aktör olan Reagan başa geldi. Onun göreve başladığı gün de rehine krizi sona erdi.

Amerika aslında ahlaki kriz içerisinde değildi, ahlaksızların idaresindeydi. Nitekim ahlaksızların kurduğu kural temelli dünyada yükselen tek şey neoliberalizmin ahlaksız siyasetçileri, ahlaksız kitleleri, cahil toplulukları oldu.

Dünyanın her yerinde fuhşun ve cehaletin felsefesi yapıldı. Cehaleti kutsayan, meşrulaştırmaya çalışanlar dinciler arasından çıkarken fuhşun felsefesini yapma görevi de kafasının içinde saman taşıyan baldırı çıplak ünlülere düştü.

Soğuk Savaş boyunca SSCB’yle rekabet eden ABD, Brzezinski’nin kurduğu tuzak sayesinde en büyük rakibine son darbeyi Afganistan’da vurdu. Brzezinski’nin “God is on your side!” nidalarıyla kendinden geçen cihatçılar, aslında yeniden dirilmek için ölmeye susayan bir devletin şah damarını kestiler.

Sonra da daima kendi dinlerinden olanın kafalarını kesmekle meşgul oldular.

90’lı yıllara rakipsiz başlayan ABD için artık “dünya jandarmalığı” başlıyordu. Demokrasinin havarisi neoconlar, ellerindeki savaş makinesiyle nerede diktatör varsa hepsine kutsal savaş ilan ettiler.

Hem canavar yarattılar hem de canavarı öldürdüler.

“Artık orduya, istihbarata gerek kalmadı. Bunların bütçesini kısalım hatta tamamen tasfiye edelim.” diyen kongre üyelerinin ikna edilmesi için müstakbel jandarmanın düşmanlara ihtiyacı vardı.

Müthiş bir hava saldırı ve savunma gücüne sahip olan ABD, kendi beslemeleri tarafından vurulmaktan kurtulamadı. 11 Eylül 2001’de İkiz Kulelere çarpan uçaklar engellenemedi (!).

Bu, nasıl olabilirdi?

Tabii ki kutsal savaşa karşı çıkan, ABD’de orduyu istemeyen, imparatorluk karşıtı kimseler yüzünden olabilirdi.

Gariban CIA, bütçesi kısıldığından olacak, 11 Eylül’ü engelleyecek istihbaratı elde edememişti. Pentagon da aynı dramı yaşıyordu.

Böylece kendi de dahil olmak üzere tamamı petrol şirketlerinde danışman, yönetici veya ortak olarak çalışan kutsal savaşçılardan oluşan kabinesinin başına geçen George Bush, açıkça Haçlı Seferini ilan etti.

Afganistan ve Irak güme gitti.

Körfez Savaşı öncesinde başını okşadığı Saddam’ı demokrasinin en büyük düşmanı ilan eden Amerika, diğer havalarini de yanına alarak Irak’a muazzam bir demokrasi getirdi. Bu, öyle bir demokrasiydi ki önce kaç asırlık Türk yurdu Kerkük’ün ilk meclisindeki sandalyeleri adaletsiz bir biçimde dağıttılar sonra 18 yıl boyunca bu yurtta herhangi bir seçim yapılamadı.

Tam 18 yıl!

Amerika’nın kullandığı güç ne kadar sertse aldığı yanıt da o kadar sert oldu. “Etki-tepki” böyledir. Bir cisme ne kadar kuvvetli şekilde etki edersen alacağın tepki de o nispette olur. Zaman içerisinde yalnız Orta Doğu’da, Uzak Doğu’da, Doğu Avrupa’da değil; Avrupa ve onun dolaylı ya da doğrudan sömürgesi olan Afrika’da da tepki sert oldu.

Rusya, Primakov döneminden başlayarak toparlandı. Putin döneminde oligarkları kontrol altına aldı, askeri bir dev olarak Batı’nın karşısına dikildi.

Henry Kissenger gibi ABD’li diplomatların hafife aldığı Çin atağa geçerek pek çok alanda ABD’yi solladı.

Amerikan derin devletinin bir bölümü, Çin’le nihai şekilde hesaplaşmaya karar verdi. Önce ince ince yaratılan savaş iklimi ilk meyvesini verdi ve Ukrayna, Batı’nın vekili olarak Rusya’yla savaşa girdi.

Elbette savaşı ilan eden taraf resmiyette Ukrayna olmadı.

2014 yılına kadar Avrupa’yla flört eden Ukraynalı Batı yanlıları, o dönemde başkan olan Viktor Yanukoviç’i devirdiler.

İlginç olansa şuydu: Sülalesi neocon olan Victoria Nuland, bu savaşın yaratıcılarından biri olarak “AB’nin canı cehenneme!” diyor, neoconların zihniyetini ifşa ediyordu.

ABD her zamanki gibi bir taşla sayısız kuş vurmak istedi. Kuşları vurma konusunda başarılı da oldu. Sonuçları tam olarak istediği gibi olmadı.

Çin’le ilişkilerini güçlendiren Rusya, Ukrayna üstünden birçok cephede sahaya indi. İlk olarak Suriye’de sahaya inen Ruslar, Ukrayna’da Yulia Timoşenko gibi “Rusları öldürmenin zamanı geldi.” diyen Batı yanlılarının ahmakça hareketleri sonrasında Doğu Ukrayna’da sahaya indi. Öncesinde Kırım ilhak edildi.

Rusya’nın sahaya indiği yerlerden ikisine bakalım: Biri, en eski Türk yurtlarından olan Kırım’dır. Diğeri ise Türkiye’nin en uzun sınır komşularından olan Suriye’dir.

Irak’ı zayıflatarak İran’ın Irak’ın kuzeyi başta olmak üzere birçok ülkede gücünü artırmasını sağlayan Demokrasi Havarileri, Türkiye’nin sahadaki hareketlerini kısıtlamaktan başka bir şey yapmadılar. Üstelik bunu, Türkiye’yi Batı’ya daha fazla bağımlı hâle getirmek için bilerek yaptılar.

Karadeniz’de, Suriye’de, Irak’ta hareketleri kısıtlanan bir devletin Batı’nın kucağına atılacağını düşündüler.

Şimdi yekpare zaman çemberimizın akışında Türkiye’ye geldik.

1938’den sonra Türkiye’nin yaşadıkları hazindir. Mustafa Kemal, Türklüğe en büyük hediye olarak yalnız ömrünü değil, geleceğin dünyasında sımsıkı sarılacağı çok değerli bir “fikriyat” miras bıraktı. Bu, yalnız Türkler için geçerli bir miras değildi. Zaman zaman dünyanın çeşitli yerlerinde göreceğimiz gibi birçok sivil ve askeri lider onun fikirlerinden beslenerek ülkesini bağımsızlığa götürdü.

Onun fikirlerinden beslenen her insan, “insan” olmanın ne demek olduğunu idrak edip insanı köleleştirmeye çalışan hasta ruhlu küresel güçlerle mücadele etti.

Ne var ki Milli Mücadele öncesi ve sonrasını kendi ülkesinde bile yüzeysel olarak anlatan Türk eğitim sistemi, 1938’den sonra bütün millete bu fikriyatı aşılamakta aciz kaldı. Daha doğrusu aciz bırakıldı.

“Her şeyi ben bilirimciler”, onun ölümünün ardından dünyaya ürkek şekilde bakmaya başladılar. Bütün ülkenin 1923’te başlayan ilerleme hızı yavaşlatıldı. Özellikle 2. Dünya Savaşı sonrasında bütün ilerleme, Batılı emperyalistlerin insafına bırakıldı. Kimi dangalak politikacıların “Batı üretsin, biz kullanalım.” gibi müthiş bir dahiyane fikirlerle (!) yokluk derecesine getirdikleri milli üretim, bu politikacıların bir kısmının “komisyonculuk” yapmasıyla birlikte bitirildi.

Artık memleketin her yanında hürriyetin kahramanı Amerika’yla ilgili şarkılar söyleniyordu. ABD’nin minyatürüne döndürüldük. Onlar da bu minyatürün üstünde istedikleri gibi oynayabilecekkerini düşündüler.

Mustafa Kemal’in fırçası, onların fırçasından her zaman daha üstün geldi ama minyatür hâline getirilen memleketin üstünde çarpık manzaralar da oluştu.

Kumpas zamanlarında devleti katil ilan edip Apo puştunun rahatını tasa edinenler, antik zamanlardan kalma mezarları ortaya çıkarıp bunları bile Kemalist Türklerin üstüne yıkarlarken memleketi bugünkü karanlığa getiren esas suikastleri hiçbir zaman konuşmadılar. Bilinçli bir şekilde hem de Ergenekon’dan bile önce dalgalar hâlinde ne kadar Atatürkçü varsa hepsini ya öldürdüler ya da etkisizleştirdiler.

Yani o ihanet dalgaları, Ergenekon’la başlamamıştır!

Amerika’nın en eski dinci müttefikleri Afganistan’da mıydı?

Mustafa Kemal’in yaptıklarını yıkmak için yetiştirdikleri, devletin her tarafına sızdırdıkları en eski dinci müttefikleri Türkiye’dedir.

80 öncesinde bir kenara çekilen yetişmiş dinci kadrolar, 80 sonrasında yani darbeyle gelen ama demokrasi havarilerinin biricik öğrencisi olan Turgut Özal’la birlikte hızlıca devletin derinliklerine kadar sızdılar.

Bu sızıntıların başında FETÖ geliyordu.

Dünyanın jandarması ABD, Türkiye’ye istediği gibi şekil verebileceğini düşünüyordu. Özal üstünden ısrarla kendi projelerini dayattılar: Ulus devletten vazgeç, Kemalizm’i terk et, Türklüğü anayasandan çıkar, federasyon ol, Kürtlerle birleş.

“Birleşemezsen”, diyorlardı Çandar gibi sözde aydınlar aracılığıyla, “Küçülürsün.”

Bu sözleri daha sonra Ergenekon kumpasının soytarılarından Tuncay Güney’in ağzından duyacaktık.

Tuncay Güney gibilerin hedefinde ise ABD’nin dayatmalarına direnen Türkler vardı. Bunların başında ise ABD’nin “Türk derin devletinin merkezi” dediği TSK geliyordu.

Yıllarca içeriden baltalanmasına rağmen omurgası değişmeyen TSK, Türkiye’nin tek başına özeti gibiydi. Bu yüzden Türk’ün en önemli gurur kaynağı olan Türk ordusuna saldırdılar. Türlü yalanlarla yıpratmaya çalıştıkları ordu ise onlara güzel dersler verdi. Bunlara geleceğim.

2000’li yıllara tüm dünyada hızlı bir şekilde giren Amerika, Türkiye’de AKP’yi iktidara getirdi. İlk AKP’de bulunan isimlerin birçoğu bugün partide olmasa da partinin özü asla değişmeyecekti. Adnan Menderes gibi Athenagoras’ın elini öpenleri, Turgut Özal gibi Amerikan aşıklarını demokrasinin yıldızcığı yaparak hortlatan AKP, Türk siyasetini en üst perdede temsil eden bir konumda olmasına rağmen kumpaslar karşısında pragmatist davrandı.

FETÖ, TSK’ye saldırıyor; AKP, saldırılara karşı bir yandan seçim meydanlarında “Çetelerle mücadele bizimle başladı.” diyerek kumpasları sahipleniyor bir yandan da YAŞ öncesi kulislerde hem orduya hem de FETÖ’ye ılımlı yaklaşım sergiliyordu.

Eğer sadece tarihteki başarılarla övünen bir hamasetçi olsaydım, 2002-2013 arası dönemi Türk tarihinden çıkarsalar ses etmezdim. Ne yazık ki devletin katil ilan edildiği, teröristlerin ululandığı, öldürülenlerin kendi kendinin katili ilan edildiği, neoliberalizmin nirvanaya ulaştığı bu dönemden çıkarılacak çok dersler vardır.

2013 yılına dair birçok “orta yolcu” söylem vardı.

Bunların en başında, “AKP, FETÖ’den rahatsızdı. Devlete sızdıklarını anlamıştı. O yüzden FETÖ tarafından operasyona maruz kaldı.” iddiası gelir.

Hâlbuki bütün mesele bittiği zannedilen bir ordunun ardından Türkiye’yi bölüşmek meselesiydi. Atalarımızın dediği gibi iki kılıç bir kında olmazdı. ABD taşeronluğu yaparak memleketi içeriden kemiren FETÖ ve bunu bildiği hâlde ses çıkarmayan iktidar hesaplaşmaya başladı.

Dikkatinizi çekerim: Öldü zannedip üstünde tepindikleri devletin ta kendisine çarpan iki taraf da ilk olarak Silivri’ye ılımlı mesajler vermişler hatta elebaşı Gülen selam bile göndermiştir.

Ama asker selamı başka olur. Asker öyle selam almaz!

Derken 2014’le birlikte Türkiye’nin çehresi değişmeye başladı.

Kumpas davaları resmen olmasa da bitti. FETÖ’nün paralel yapı olduğu kabul edildi. Çözüm sürecinin sonuna gelindi. Bölücü terör örgütü şehir eylemlerini başlattı. Devletin başındaki menfaat zaafı, Hendek’te devletin sonunu getirecekti.

Ne acıdır ki devleti zaafa düşürüp beka sorunu yaratanlar, beka sorunu söylemleriyle iktidarlarını sağlamlaştırdılar.

Buna rağmen AKP’nin tek başına iktidarı kaybettiği ilk seçim de o dönemlerde yaşandı.

AKP’nin eski ortağı HDP yeni bir siyasete geçti. Türkiye’deki tüm sol liberalleri hedef kitlesi olarak belirledi. Oylarını artırıp iktidarı tek başına oturduğu koltuktan etti. Çözüm sürecinin aldığı en ölümcül darbe bu oldu.

“AKP aslında çözüm süreciyle zaman yaratarak savunma sanayisine zaman yarattı.” söylemleri doğru değildir. Eğer iktidar koltuğu sallanmasaydı, AKP pek âlâ bu süreci sonuna kadar sürdürecekti. Bugün de AKP içinde 2013 öncesi Türkiye’nin özlemiyle yanıp tutuşanlar vardır.

Kaldı ki AKP içinden kimileri “Elimizi taşın altına koyduk.” diyerek bu yalanı gözler önüne seriyor.

Devam edelim.

Şehirlere sıçrayan ve birçok şehit verdiğimiz terör olaylarının sürüyor olması, iktidar partisinin koalisyon sürecini ağırdan almasını sağladı. MHP’yle yakınlaşma, ilk defa başvurulan “Türk milleti” ifadeleri, “yerli ve milli” söyleminin temellerinin atılması AKP’yi tekrar iktidar yaptı.

Bu süreçte en ilginç olansa MHP’nin konumudur.

Kendi içinde ciddi bir kopuş süreci yaşayacak olan MHP, partinin siyaseti bakımından gerçekten ince hareket ederek bu sürece rağmen kilit noktaya geldi.

Ardından 15 Temmuz Kalkışması yaşandı.

Yıllardır Batı’yla “sessiz savaş” içinde olan Türk devleti, bu kalkışma sonrasında olabilecek en sert şekilde FETÖ’yü devletin içinden temizlemeye başladı. 2017’de referanduma giden Türkiye, başkanlık sistemine geçti.

MHP’nin kilit rolü daha da arttı.

Burada şunu not düşeyim: Amerika’nın bir numaralı fail olarak kabul edildiği kalkışmadan sonra MHP içindeki kopuş tamamlandı. Parti programında NATO’ya bağlılık sözü veren İYİ Parti kuruldu. Tabii Türkiye’nin geleceği için NATO’da kalması gerektiğini düşünmek insanların kendi özgürlüğüdür, bu ayrıdır.

Devam ediyorum.

AKP, “FETÖ referandum için ‘hayır’ oyunu destekliyor.” propagandasıyla 50+1’e geçti. Bu şekilde iyice MHP’ye bağımlı hâle gelen AKP, son birkaç yıldır iyice güç kaybedince tekrar 2013 öncesi döneme dönüşü yoklamaya başladı. MHP’yle ittifaka karşı olanlar ve bu partiye bağımlı hâle gelindiğini savunanlarsa 50+1’i gündeme getirdiler. Bu kez Erdoğan’ın bizzat kendisinden 50+1’i eleştirdiği söylemleri duyduk.

Tabii Devlet Bahçeli bu konuda net bir şekilde tavır koyunca konu şimdilik gündemden düştü gibi oldu.

Düştü gibi oldu, diyorum çünkü AKP mutlaka bundan kurtulmak isteyecektir. Zira tahminim o ki 15 Temmuz’un getirdiği baskı ortamının azaldığını gözlemleyen AKP, iktidar da tehlikeye düştüğü için ortaksız iktidar olduğu günleri geri getirmeye kalkacaktır.

Ancak FETÖ sonrası devlet içindeki gücünü pekiştirmek için Tansu Çiller, Mehmet Ağar gibi isimleri yeniden ortaya çıkaran AKP’nin eski gücüne kavuşmasına imkân kalmadı. ABD’nin sadık tetikçilerini mitinglere getirmek, devletin kendisine şantaj yapmaya kalkmak değil de nedir?

15 Temmuz sonrasında Türkiye’nin jeopolitik istikametinin tam tersine gitmek, bence tüm partiler için bir hatadır.

Bahçeli’nin Rusya-Ukrayna Savaşı ile ilgili beyanlarına bakarsak Türkiye’nin şu ana kadar bu konuda uyguladığı siyaseti görürüz. AKP ise yine işin ticaret tarafında yer almış, “Rusya’ya yaptırımlara katılmıyorum, Ukrayna’ya SİHA satmaktan da vazgeçmiyorum.” diyerek ciddiyetsiz ve güvenilmez bir tavır ortaya koymuştur.

Üstelik çok açık bir biçimde hâlâ cemaat ve tarikatlara sırtını dayamaktan vazgeçmemiştir.

Şimdi sorayım: 50+1 konusunda kimin sözü geçmiştir?

Kudretli iktidarın mı? Küçük ortak denilen ortağın mı?

Yekpare zaman çemberinin akıştaki son noktasına geldik. Bu noktadan itibaren zaman hızlanıyor. Dünya gözünü kapatırken yaşananlar, gözünü açtığında yaşanacaklardan çok farklı şeylerdir. Bununla birlikte bugün, yarının sebebi olacaktır.

ABD, Rusya’nın gücünü beklediği ölçüde zayıflatamadı. Bir yandan Türkiye diğer yandan Rusya ve Çin’in Afrika’da sahaya inmesi, Fransa gibi Avrupa güçlerinin tedirginliğini artırdı. Olaf Scholz gibi Almanya’nın kendini cezalı hissetmesine neden olan eziklerin ABD’nin peşinden gitmesi, Avrupa’nın gücünü zayıflatıyor.

“Canı cehenneme!” denilen AB’nin en güçlü ülkesi Almanya’da devlet, tarım alanındaki devlet yardımlarını kaldırıp çiftçilerin muaf olduğu vergileri yeniden getiriyor. Çiftçilerin ayaklanmasına neden olan bu olaylar, elbette her şeyin büyük bir inatla Ukrayna’daki kirli savaşa harcanmasından kaynaklıdır.

Avrupa’nın cephanesi azalıyor, silah tüccarları ellerini kavuşturmuş salyalı ağızlarıyla bekliyor. Kendini kötü hissettiğini söyleyip istifa mesajları veren Papa bile aşka gelmiş, “Bu kirli savaşlarda bir tek silah tüccarları kazanıyor.” diyor.

ABD ise Hindistan’ı yanına çekmek için uğraşıyor ama Hintlilerin dili Batı’dan yana yandığından olacak bunu başaramıyor.

Sözde dünyadan tecrit edilen Rusya’nın lideri Putin, 2024’te Hindistan’ı yanında tutacak gibi duruyor. Yetmiyor, Amerika’nın sadık çocuğu olarak görülen Riyad’ta at koşturuyor.

İlginç işler, değil mi?

İsrail, Filistin’e saldırıyor. Rusya ve Çin’in arkaladığı İran, -gizli ortaklarını da yazmıştım- savaşı fırsat bilerek Orta Doğu’daki etkinliğini artırıyor ve Direniş Ekseni üstünden yapılan çevik saldırılarla hantal ABD güçleri -en azından şimdilik- üslerinden çıkmıyor.

Bu arada 1979’daki İslam Devrimi’nden sonra İran’daki en büyük saldırı, Ayetullah Humeyni’nin türbesine karşı gerçekleştiriliyor. Saldırıyı ise IŞİD’in üstlendiği biliniyor. İsrail’e hiç saldırmayan, İsrail’in savaşında İran’a saldırıyor.

Ne Müslümanlık ama!

Ve Babülmendep Boğazı…

Dünyada ticaret yükünün çok büyük bölümü deniz yoluyla taşınır. Deniz yollarının en kestirmelerinden biri Babülmendep’in boğazından geçer. Husiler burayı sabote ettiler.

İstanbul’un fethinden sonra yeni yollar keşfederek dünyayı sömüren ve ahlaksızca ticaret yaparak olağanüstü zenginliğe kavuşan Batı, Yemen’deki Husilere karşı bu defa tüm havarileri toplayamadı.

ABD, sinsi İngiliz dostlarıyla beraber Husileri etkisizleştirmeye çalışıyor. İspanya, Kanada, Arabistan, Mısır… Ne doğudan ne de batıdan bir havari kendisine katılmıyor.

Galiba onlar da “ABD’nin canı cehenneme!” demeye başladılar.

Ve Batı, Babülmendep’ten geçemediği için ticari yükünü çok daha uzak yollardan geçirmeye başladı. Böylece hem daha fazla zaman hem de daha fazla para kaybetmeye başladı.

Babülmendep şimdilik kapandı.

2024 ise “Hüzün Kapısı açıldı.” ifadesiyle tarihe geçecek.

Resim Yahudi’ye olan bakışı çarpıcı bir şekilde gösteriyordu. Bir Yahudi, domuzdan süt emmektedir; bir haham, domuzun kuyruğunu kaldırmıştır ve bir başka haham da domuzun pisliğini yutmaktadır.

Resimde bir de her yanı delik teşik edilmiş, bileklerinden ve ayaklarından bağlanmış bebek cesedi yer almaktadır. Resimde bu bebekle ilgili şunlar yazmaktadır: “1475 senesi Paskalya’dan önceki perşembe günü iki yaşındaki çocuk Simeon, Yahudiler tarafından öldürüldü.”

Bu gibi ayinlere kamuoyunda “mayasız ekmek ayini” denir ki biz bunu ülke olarak Münevver Karabulut cinayetinden sonra da duymuştuk.

Özellikle Orta Çağ Avrupa’sındaki Yahudi düşmanlığı abartılı olsa ve aslında biraz da Yahudi tefecilerden kurtulmanın yolu olsa da haklı tarafları vardı. Yahudiler çok öteden beri kapalı bir toplumdu.

Kabala ve Talmud gibi kitapları vardı. Tevrat ise çok açık biçimde Yahudi ırkçılığından başka bir şey değildi.

Şimdi gelelim ABD seçimlerinden önce tekrar patlak veren Epstein konusuna.

Bir önceki yazımda belli ölçüde Jeffrey Epstein’e değinmiştim. Ötüken’de yazdığım bir yazıda da Epstein’den yola çıkarak bu konu hakkındaki fikirlerimi yazmıştım. Şimdi konunun bir başka yönüne değineceğim.

Siyonistlerin Filistin’deki son katliamları yalnız Yahudi-Müslüman ihtilafından kaynaklı bir olay değildir.

Bir süredir Amerikan derin devletinde jeopolitik açıdan görüş ayrılıkları derinleşen, birbiriyle çatışma içinde gruplar var. Açık şekilde anlaşılmaktadır ki bu grupların bir kısmı Siyonistlere hizmet ederken bir kısmı onların ABD’deki nüfuzundan rahatsızdır.

Geçmişte Amerika-İsrail arasında birtakım casusluk davaları olmuş, kimi Amerikalı ya da İsrailli casuslar hüküm giymişti.

Belli ki ABD’nin dünya liderliğini bitirmekte olan Çin’e karşı harekete geçilmesini bekleyen gruplar, İsrail’in Orta Doğu’daki dikkatini azaltan ABD’yi yeniden buraya çekmek için bölgeyi ateşe vermesine karşı öfkelenmişlerdir.

Trump-Biden rekabeti de bu ayrılığın göstergelerinden biridir.

Bu rekabetin en tehlikeli noktası da Jeffrey Epstein Vakası’dır.

Epstein sıradan bir Yahudi değildir. Siyonisttir. Matematik alanında dehası olduğu söylenen bir öğretmendir ki daha önce de yazdığım gibi öğretmenlik yıllarında genç kızlarla yakınlaştığı bilinen bir adamdır.

Sonradan finans sektörü tarafından keşfedilmiş; kısa zamanda ABD’li politikacılardan, istihbaratçılardan oluşan çevresi genişlemiştir.

Ve belli ki Siyonistlerin ABD’deki en önemli adamlarından biri olmuştur.

Epstein’in meşhur defterindeki listeye bakarsak hem ABD’den hem İngiltere’den hem de dünyanın birçok yerinden siyasetçiler, bilim insanları, aktörler, aktristler, iş insanları, sporcular bu adamın ağına düşmüşlerdir.

Gerçi söz konusu “şehvet” ve “sapkınlık” olunca ağa düşürülmüşler midir? Yoksa düşmüşler midir? Orası herhâlde kişiden kişiye değişir!

Ben Ötüken’de yazdığım yazımda ahlâkın önemine bu yüzden değinmiştim.

Kimileri şu soruları soruyor: “İsrail, kuvvetli lobisinin olduğu ABD’de neden casusluk faaliyeti yürütsün?”

Cevabı açıktır: O lobinin gücü, işte bu derin çetelerden geliyor. Yoksa ne kadar güzel olursa olsun ABD’li bir aktris “Siyonistler masumdur.” dedi diye kimse tutup da İsrail’e kol kanat germez.

Masumiyetin simgesi olan çocukların hem bedenini kirleten hem de kanlarını içen bu şeytanların düştüğü durumdan daha aşağı bir seviye yoktur. Bu yüzdendir ki en güçlüsü bile daima lüks tabutlarda yaşayan vampirden başka bir şey değildir.

Ne yazık ki dünyanın birçok yerinden bu ahlâksız Siyonistler tarafından kaçırılan çocuklar olduğu söylenmektedir. Maalesef bu ülkelerin arasında Türkiye’nin de olduğu, 99 Depremi sonrasında birçok çocuğun ABD’ye kaçırıldığı yazılıp çizilmektedir.

Ve yine yazık ve bir o kadar dehşet vericidir ki…

Deprem sonrasında Epstein’in en büyük müdavimlerinden olan, ailesinin adı 60’tan fazla insanın cinayetinde geçen Clinton’ın Türkiye’ye gelmesi, Erkan bebek tarafından burnunun sıkılması çok konuşulmuştu.

Gelelim Brooklyn’deki sinagogun basılmasına.

Sinagog Hahamı Josef Braun, sinagogun basılmasını korkunç bir olay olarak niteliyor. Güya ki tünel, terk edilmiş bir arınma havuzuna çıkıyormuş, kutsal mekâna saygısızlık ediliyormuş!

Tünelden çıkanlarsa hahamın kutsallık anlayışını ortaya seriyor.

Zira ilk bulgulara göre tünelde pedofili, organ mafyası ve insan ticaretine dair deliller ele geçirildi.

Bebek arabaları ve kanlı yataklar…

Siyonist tünellerinin ucu daima iblise çıkar. Onların ipine sarılanlarsa yalnızca köle olurlar.

Bu yüzdendir ki…

“Özgürlük, aklın ve ahlâkın ritmi birleştiği zaman anlam kazanır!” (Ali Özoğlu)

Aman ha aklını ve ahlâkını yitirenlerden olmayın.

Bir zamanlar yazdığımız, önemsiz veya komplo teorisi gibi görünen her gerçek, günbegün yakanıza yapışmaktadır.

Türk milleti, Ebedi Başkomutan’ın sözünü asla unutma:

“Vatanı korumak, çocukları korumakla başlar.”   

Yine Roma-Germenlerin kendilerinden çok emin bir biçimde sadece kendilerini “beşeriyet”; kendi kültürlerini “evrensel medeniyet” ve nihayet kendi şovenliklerini de “kozmopolitzm” olarak adlandırdıklarınıı ifade eder.[1]

Ne yazık ki bilimden felsefeye, spordan sanata, siyasetten rejimlere kadar hemen her şey dünyanın önemli bir bölümünde Avrupa veya Batı-merkezcidir. Bir Batı vardır bir de Batılıların tepeden baktıkları, lütfettikleri Batı çevresi. Dünya adeta Batı’nın etrafında dönmektedir. Batı bir yön değildir, geri kalmış (?) tüm medeniyetlerin ilahıdır (!).

Bu konuda yazılmış en iyi çalışmalardan biri, Frances Stonor Sounders’in “Parayı Verdi Düdüğü Çaldı” isimli kitabıdır. Pek dile getirilmese de Soğuk Savaş aslında kültür cephesindeki çatışmalarla ortaya çıkmış; Batılılar Sovyetlere karşı asla sorgulanmamış yazarları, bilim insanlarını vs. vitrine koymuştur. Sovyetler de giderek kendi içine kapanmasına neden olacak şekilde hâkim ideolojiye uygun hareket eden sanatçıları, düşünürleri öne sürmüşlerdir ki bu ideolojiye muhalif başta Türk aydınlar olmak üzere pek çok aydın da demir yumrukla yok edilmişlerdir. Sovyetlerin sonunu getiren belki en önemli nokta budur.

Batı aslında 18. yy. sonlarından başlayıp Soğuk Savaş’la birlikte son evresine giren bir mitolojik evren yaratmıştır. Bu evrende bilim tanrıları, sanat tanrıları, siyaset tanrıları, spor tanrıları ortaya çıkarılmıştır. Ayrıca çoğu kez bunların düşüncesine temel olan özellikle Doğulu unsurları yok sayıp bu sahte tanrıları yaratıcı pozisyonuna sokmuşlardır.

Mustafa Kemal hayattayken içten pazarlıklı hareket edenlerin 1938’den sonraki ağalıkları ibretliktir. Onun çizdiği yolun önüne ilk engel, bu içten pazarlıklı kimseler tarafından çıkarılmıştır. Bu kimselerin psikolojisini “misoneizm” yani “bilinmeyene, yeni olana karşı korku” şeklinde nitelemek yanlış olmayacaktır.

Misoneizm pençesindeki bu kimseler, Mustafa Kemal’in Türklük, laiklik, mazlum milletler konusundaki ideallerini hiçbir zaman benimseyemediler çünkü bu cesaret isterdi. Böylece Atatürk’ün izinde giden sadık kimseler gibi görünüp yeni Türk devletinin altını içten içte oydular. Söylemde Batı karşıtı, eylemde Batı uşağı sözde milliyetçi ve irticacı kimseler yetiştirdiler.

Böylece Türkiye de bu mitolojik evrene kısa zamanda sokuldu. Eğer az zamanda çok ve büyük işler başaran Mustafa Kemal’in Türk cumhuriyeti derinlerde kökleşmemiş olsaydı bugün çok daha başka bir ülkede yaşıyor olacaktık. Basın ve medyadan bolca umutsuzluk, karamsarlık, güçsüzlük propagandası yapılmasına ve yedi iklim dört bucaktan gelen saldırılara rağmen Türk cumhuriyeti yaşıyorsa güneşe kılıç sallamaya kalkanlar da bir düşünsünler, derim.

Newton’ın üçüncü yasasıdır: “Her kuvvete karşılık, her zaman eşit ve ters bir tepki vardır.”

Türkiye’yi Batı’nın mitolojik evrenine sokan misoneistlerin ufukları çok dar olduğu için geleceği göremediler. Oysa Batılı emperyalistlerin etki uyguladığı Doğu medeniyetlerinden mutlaka bir tepki gelecekti. Sovyet sonrası hedefine Çin, Rusya ve kendi beslediği terörizm üzerinden İslam dünyasını yerleştiren ABD ve ortaklarının Irak, Afganistan gibi ülkeleri işgal etmesiyle birlikte bu tepki daha farklı bir şekilde perçinlenmeye başlamıştır.

Tepki gösteren kuvvet, kendi medeniyetinin kökleriyle sınanıyor, zayıflamış duvarlarını sağlam temelleri sayesinde onarmaya ve güçlendirmeye muvaffak olmaya başlıyor. Buna karşın sürekli olarak etki uygulayan, baskı altında tutan, sürekli yalan söylemek zorunda kalan etki sahibi kuvvet ise mutlak tükenmeye doğru ilerliyor.

Daha önceki yazılarımda ifade ettiğim gibi devletlerin zaman algısıyla insanların zaman algısı aynı değildir. Dünyanın dengeleri temelden değişirken birbiriyle savaşsa bile hiç değilse “benliğini tanıyan milletler” geleceğin dünyasını kuracaktır.

Mitolojik tanrıların “Ulus devletler çöküyor.” yalanları yalnızca satılmış kalemlerin, muhtaç siyasetçilerin, çakma aydınların dilinde kaldı. Ulus devletler güçleniyor ve emperyalizme karşı direniş de ancak ve ancak milli benliğini tanıyan milletlerin milliyetçiliğiyle mümkün olacaktır. “Yumuşak güç” temsilcisi çakma aydınların çok da uzak olmayan bir zamanda yeni para birimlerine yöneleceklerini göreceğiz.

Güncele gelirsek…

Batı, her zaman Doğu’nun duygusallığına oynamıştır. Kendi hâkimiyetini tesis etme ve korumadaki gaddarlığı sayesinde masum insanları rahatlıkla öldürerek herkesi ateşe atmaya çalışanlar, her zaman karıştırdıkları ülkelerin derslerine iyi çalıştıklarına şahit oluyorlar. Duygular üzerinden oynadıkları oyun tutmadığı gibi öylece kalakaldılar.

Ve üzerlerine yağan roket yağmuruna, füze fırtınalarına cevap vermekte aciz kalıyorlar.

Orta Doğu’da hayata geçirilen tuzak Kafkasya, Türkistan ve Güneydoğu Asya’da da tutmazsa rahmetli Barış Manço’nun tabiriyle “Hadi geçmiş olsun birilerine…”

Gerçeği ne kadar süre gizlerseniz o kadar büyük bir hakikat tokadı yersiniz.

Rusya, Ukrayna’ya girdiğinde tüm dünyayı insanlık adına seferberlik edenlerin İsrail’e koşulsuz destek vermeleri dünyanın geri kalanını küçümsemek ve alay etmeye kalkmak değil de nedir?

Ne olursa olsun Batı’nın mitolojik evreni çökerken Türk dünyasının adeta yeniden doğmaya başladığı günlerde ne yaparsanız yapın zihninizi hakikatten uzaklaştırmayın.

[1] Nikolay Trubetskoy, “Rus Ben-İdraki”, Küre Yayınları, Birinci Basım, Kasım 2020, ss. 19-20.

Filistin-İsrail arasındaki son mücadelenin Orta Doğu’daki etkisi de böyle oldu.

Daha önceki yazılarımda, Irak işgal edildiği zaman Filistin’deki radikal İslam’ın güçlendiğini yazmıştım. Irak, İslam’dan önceki dönemlerde bile İran’a karşı kale görevi gören kabilelerden oluştuğu için bu ülkeyi işgal etmenin, İran’ın bölgedeki işlerini kolaylaştırdığını da yazmıştım.

Bu yazdıklarıma dair küçük bir örnek, Henry Kissinger’ın “Amerika’nın Dış Politikaya İhtiyacı Var mı?” başlıklı kitabında yer alıyor: “Bir Kürt devleti, Türkiye’deki Kürt azınlığı ve bir Şii devleti, Suudi Arabistan’ın Dhahran bölgesini alevlendirebilir ve Körfez bölgesini kontrol etmek için İran’a yeni bir üs sağlayabilir.”

Bugün Filistin’de apaçık bir şekilde soykırım yapılıyor. Bu soykırımın durdurulmasından ziyade yarattığı duygusal etkiden yararlanmaya çalışan iç ve dış unsurlar vardır. İçeride İslamcılığın etkisini artırmaya çalışanlar varken dışarıda da Türkiye’yi tecrit etmek isteyenler hazırda beklemektedir.

Mesela şu nokta ilginçtir: İran, OPEC’i ve Türkiye’yi İsrail’e ambargo uygulamaya çağırmıştır. Cevap olarak OPEC, “Biz siyasi kuruluş değiliz.” derken Türkiye de henüz bir ambargo uygulamış değildir. Buna karşın İsrail’deki süpermarket zincirleri Türkiye’nin HAMAS’ı terör örgütü olarak tanımadığını açıklamasıyla birlikte Türk mallarına boykot kararı aldılar.

İlginçtir, diyorum çünkü İsrail’deki bu hareket, İran’ın tutumuyla çelişmeyip aksine destekleyeceği bir harekettir. Daha da genişlerse ve devletin resmi politikası durumuna gelirse İsrail ambargo istiyor demektir.

Kendi devlet yapısına dair ABD’li dostlarını (!) dinlememekte ısrar eden ve dış politikada -özellikle Kürt devleti konusunda- dostlarının (!) aksine hareket eden Türkiye, tecrit edilmek ve başka bir dünyaya itilmek mi isteniyor?

Yine ilginçtir, Türkiye’den duygusal tepki ve radikal politikalar beklenirken İran sahadaki etkisini artırıyor. Sanki gizli bir el Türkiye’yi tecrit ederken İran ve İsrail üzerinden dinciliği, din ve mezhep üzerinden çatışmaları tetikliyor.

ABD’li dostları (!) Türkiye’ye bir rol biçmişti. O rolü Kissinger’ın aynı kitabında şu ifadelerle görmekteyiz:

“Son otuz yıl içinde, İsrail’le Müslüman dünyası arasında yaşanandan daha fazla ve daha kanlı savaşlar, Müslüman ülkeleri arasında gerçekleşmiştir. Bu, İslam içi çatışmaların kendi iç sapmaları ve gerilimleri olmuştur. Zaman zaman muhafazakâr İran, Körfez devletlerine ve Suudi Arabistan’ın başına bela olmuştur (Körfez devletlerinin korkuları açıkça söyleyemeyecekleri kadar büyük olsa da). Öte yandan, İran’ın güvenliğine hem kuzeyden hem de giderek daha çok doğudan Pakistan yoluyla tecavüz eden Afganistan’daki Taliban muhafazakârlığının tehdidi altındadır. Batı için kritik ülke, bölgedeki en büyük askeri güce sahip, Batı’nın müttefiki, İsrail’e dost ve coğrafyasının kaçınılmazlığı nedeniyle çekişen bütün güçler için önemli olan Türkiye’dir.”

Kissenger’ın bu kitabı ABD’de 2001, Türkiye’de 2002 yılında yayımlandı. Bu tarihler, Türkiye’de siyasal İslam iktidarının hazırlandığı tarihlerdir. Hemen sonrasında ABD’li stratejistlerin Türkiye’yi yangının ortasına atan fikirlerine karşı kendi stratejisini uygulayan Türk ordusuna kumpas kurulmuş, Kürt açılımı başlamış, Kemalizm’e ve Türklüğe karşı saldırılar en tepeden desteklenmiştir.

Burada şunu belirtmek gerekir: ABD’li diplomat, asker ve istihbaratçıların Türkiye ve Orta Doğu hakkındaki görüşleri aynı değildir. Bir kısım Amerikan devlet görevlisi Orta Doğu’da İngiltere’nin yaptığı gibi dengelerini kurarak çekilmek taraftarıdır. Bunlar, bir büyük devlet olarak Amerika’nın Orta Doğu’da çok fazla oyalandığı; çok fazla adam, para ve zaman kaybettiğini düşünür. Onlara göre Amerika devleti Çin ve Rusya gibi devletlerle kapışmalı, müttefik olarak da AB’yi yanına çekmelidir.

Bir kısım ABD’li de İsrail’le birlikte Moşiah / Mesih için çalışmakta, fanatik dinciliği ABD’de temsil etmektedir. 3 Orta Doğu dininden birinin fanatiği olan gruplar, bu coğrafyadaki sembollerden vazgeçer mi? Onlar da hâlâ Çin’i hafife almakta veya Amerika’nın gücünü Orta Doğu’dan alacağını düşünmektedir.

Asıl olan şudur: Her iki taraf da mevcut düşünceleri için Türkiye’nin yapısını değiştirmeye muhtaçtır.

Çünkü dincilerin çıkardığı yangına atılacak bir Türkiye de ancak dinci bir Türkiye olacaktır.

Yukarıda saydıklarımdan ilk grup, Türkiye’nin “Yeni Osmanlı” siyasetiyle Orta Doğu’da bekçilik yapmasını ister. İkinci grup ise Haçlı seferlerini unutmuş değildir. Karşılarına her yanda çıkan Türk ordusu -üstelik bu kesintisiz olarak sürmüştür- bir bataklığa sürüklenmeli, fetih hülyalarıyla komşu ülkelere saldırmalıdır. Bunun sonucunun ne olacağını yazmaya gerek yok herhalde.

Türkiye’yi dönüştürmek isteyenlerin olduğuna dair yine Kissinger’ın ifadelerine başvurmak gerekiyor. Jeopolitik konumu nedeniyle önemli bir müttefik olduğuna inandığı Türkiye için Kissinger; Türkiye’nin ulusal onurunun ve menfaatlerinin geri plana atılmasına yönelik bir eğilim olduğunu ifade ederek “Türkiye’nin iç yapısını ilgilendiren tercihlerinin bu şartlara karşı dengelenmesi gereklidir.” demektedir.

Gerçi Türkiye’nin yapısının değiştirilmek istendiğine kanıt olarak yüzlerce, binlerce yazılı ve sözlü beyan olmasına rağmen bunları görmezden gelenler çoktur. Öte yandan ABD’deki sözde demokrasi derneklerinde Türkiye’nin aleyhine çalışan “maalesef Türk” dediğimiz kimseler de çoktur.

Mesela Marine Corps University’den Sinan Ciddi, Türkiye’nin ABD’den F-16 alımında bile durumun gözden geçirilmesini; Türkiye’nin, ABD’nin dayattığı politikaları kabul etmesi durumunda bu satışın gerçekleşmesi gerektiğini yazmıştı. Ciddi, son gerilimlerden sonra da daima Türkiye’yi hedefe koymuştur.

Bu Georgetown Üniversitesi’nde ayağı olanların Türkiye uzmanlıkları çok şahane oluyor.

Türkiye’de solucan deliğine girip soluğu ABD’de alan tipler yaşadıkları ani şoktan olsa gerek, kendi çevrelerine bakmadan Türkiye’de bir şeyleri değiştirmeyi severler. Türkiye’nin yeterince sivilleşmediğini iddia edenler hep ABD ordusu ve CIA çevresinden çıkıyor. Bağlı oldukları Amerika’nın başka ülkelere askeri müdahalesini sonuna kadar desteklerler. Türk ordusunun emekli generalleri “Doğu Akdeniz tehlikededir.” dese darbe, demokrasi, sivilleşme diye inlerler.

Sakın Türk ordusunun gıkı çıkmasın!

Yasemin Çongar gibiler Türkiye’ye sivilleşme dersi verip asker ve sivili yan yana görünce kudururlardı. Ardından Türk subayları tutuklanıverirdi. Ne var ki Çongar’ın eşi Chris Mason da bir Afganistan ve Irak uzmanı olarak ABD dergilerinde yazıyordu.

İçeriden ve dışarıdan kuşatılırken girdiğimiz son evrede dünyadan tecrit edilmek, müttefiksiz bırakılmak isteniyoruz.

NATO’nun dayatmalarını kabul edemeyiz. Diğer yandan Rusya, Çin gibi ülkelerle girilecek iş birlikleri -özellikle Çin’le- pamuk ipliğine bağlıdır.

Birkaç örnek senaryoya bakalım.

Devletler dış politikada büyük oynadıkları zaman tarihi dayanaklarına dönebilirler. Türkiye’nin dış politikadaki etkinliğini “Osmanlıcılık” çizgisinde yürütmek isteyenler vardır. Rusya için de aynı şey geçerlidir. Orada da Çarlık ve Sovyet mirası söylemleri vardır.

Kazakistan’daki olaylar sırasında -aslında felaket senaryolarının hiçbiri gerçekleşmemesine rağmen- Türkiye ve Rusya’da birçok kitle kışkırtılmaya çalışılmış hatta Rus devletine yakın olan Sputnik’ten bile birtakım gazeteciler milliyetçilil ve intikam kokan beyanlarda bulunmuşlardı.

Sonuç olarak baktığımız zaman Kazakistan’da Latin alfabesine geçiş süreci durdurulmadı. Bir zamanlar “Türkçe Konuşan Devletler Topluluğu” gibi tuhaf adlarla bir araya gelen siyasetçiler, artık “Türk Devletleri Teşkilatı” adıyla bir araya geliyorlar.

Çin’le ilgili senaryoya bakalım.

Doğu Türkistan hem bizim hem de Çin’in yumuşak karnıdır. Kimin karnına dokunurlarsa onun canı yanar.

Çin’in yapısı ise açıktır. Sovyetler döneminde Afganistan’da Rusları rahatlıkla sattılar çünkğ Amerika’nın gücüne ihtiyaçları vardı. Amerika’nın gözünün önünde büyüyüp “İpek Yolu” projesiyle Amerikan devletinin yarısını hayrete düşürdüler. Yarının ne getireceği belli olmaz.

Genel sonuca bakarsak her devletin kendi menfaatleri, kendi iç dinamikleri vardır. Devletin görevlerinden biri, solucan deliklerini kapatıp kendi kaderini çizmektir. Bunun yolu da içeride ve dışarıda akılcı siyaset izlemekten geçer. En büyük akılcılık da önce milli güvenliğini sonra milli menfaatlerini temele yerleştirmektir.

Sağlam duran bir devletin taşıyıcı kolonları da sağlam demektir. Pekiyi… Bizde adalet ve liyakat ne durumdadır?

Savaş tam 30 yıl sürmüştür. Getirdiği yıkım bir tarafa, bir kısım tarihçiler Antik Çağ’daki Yunan gücünün büyük ölçüde zayıfladığını düşünmüşlerdir.

Peloponez Savaşı’na hem katılan hem de bir tarihçi olarak bu savaşları anlatan Tukidides, yıllar sonra araştırmacılar tarafından dile getirilen “Tukidides Tuzağı”na da ilham olmuştur.

Tukidides Tuzağı, özetle, emin adımlarla yükselen bir gücün zirvedeki gücü tedirgin etmesi; kendi düzenini kurmak, bağımsız hareket etmek, saygı görmek isteyen yeni güce karşı zirvedeki gücün egemen konumunu korumak için saldırmasıdır.

Ve Antik Çağ’da bile Atina ve Sparta arasındaki savaşa çevredeki güçler kayıtsız kalamamış, bu güç aktarım savaşında Anadolu ve İran güçleri de savaşa dahil olmuşlardır.

Sözde “kural temelli dünya” devrinin gerçek yüzünü görmeye başladığımız bu dönemde de Tukidides Tuzağı’na kimin düşeceği belirsizdir. Ancak bu dönemdeki tuzağın boyutu belki hiç olmadığı kadar büyük ve kapsamlıdır.

Öyle görünüyor ki demokrasi maskeli tiran ABD, kadim dostu sinsi Britanya ve bıçkın (!) delikanlı İsrail ile birlikte tuzaklar kurmakla meşgul.

Kimlere karşı?

Yükselen güçlere ve yükselen güçlerin yükselme potansiyeli olan müttefiklerine karşı… Bunlar arasında henüz karar vermediği düşünülen Türkiye de var. Türkiye gibi ülkelere sürekli sopa gösterilir.

Mesela Çin’in tuzağı Tayvan’daydı. Çin, Tayvan’la birleşmeye yemin etmiş bir devlettir. Elbette belki de uzak olmayan bir zamanda buraya saldıracak veya onu kendi rızasıyla yanına alacaktır.

ABD ise dünyayı ve özellikle Güneydoğu Asya ülkelerini bir tehlikeye ikna etmek için Tayvan’ı öne sürmüş, tuzağını da burada kurmuştur.

Tayvan’a giden ABD’li üst düzey yetkililerin karşılaşacakları ablukadan, yakın takipten haberleri yok muydu? Elbette vardı.

Maksat ise çok başka ve tehlikeliydi.

Çünkü yakın zamanda ABD ordusunun subayları tarafından oynanan bir harp oyunu göstermiştir ki hava kuvvetlerinin farkıyla son anda da olsa ABD, Çin’e karşı bir zafer kazanabilmektedir.

Bu zaferin şartı nedir?

Çin’in Tayvan’a saldırması!

ABD’nin Çin karşısında kazanma şansı buydu. Henüz kendi düzenini kurma aşamasında olan, teknolojik anlamda ABD’yi geride bırakmış ya da bırakmak üzere olan Çin zamansız bir müdahaleyle Tayvan’a girerse ABD onu karaya sıkıştırarak zafer kazanabilmektedir. Çin bu tuzağa düşer mi? Göreceğiz.

Rusya’nın tuzağı neydi? Ukrayna’ydı.

Rusya için tıpkı Netanyahu’da olduğu gibi “zugzwang” durumu söz konusuydu. Yani Putin’in bir hareket etme zorunluluğu vardı ve hamlesini nereye oynarsa oynasın mutlaka bir şeyler kaybedecekti. Ancak “zugzwang” tamamen kaybetme anlamına gelmez, satranç oyunun devamlılığını sağlar.

ABD’nin Ukrayna’da kurduğu “nükleer” tuzak karşısında Rusya devleti ya her şeyi göze alıp Ukrayna’ya girecek ya da NATO kuşatmasının son safhasına geçmesini bekleyecekti. Kısacası uslu çocuk gibi oturacak, ABD’nin Çin’le hesaplaşmasında hiçbir yana hareket etmeyecekti.

Sonuç olarak Rusya’nın “Milli güvenliğim için bu tehlikeyi bertaraf ederim” demesi, ABD’nin tek kutuplu dünya düzenine karşı çok kutuplu dünyanın önemli bir adımı oldu.

Başta ABD’li uzmanların “Heartland” (kalpgâh) dediği coğrafyanın kalbinde yer alan Ukrayna harap edildi. En önemlisi ise NATO için her halükârda bir karargah oldu.

Bugün Filistin’e giden silahların ve yine Filistinli savaşçıların ellerindeki roketlerin Ukrayna’dan geldiğinin anlaşılması da bunu doğrular. Amerikalılar tıpkı Kuzey Irak’ta olduğu gibi gökten silah yağdırıyorlar, sonra “Aa, haberimiz yoktu” diyorlar.

Zaten savaşın başından beri yasa dışı grupların Ukrayna’ya giden silahları sattıkları bilinen bir şeydi. Şimdi işleri o kadar ilerlemişler ki İsrail’e saldıran Filistinlilere roket teknolojileriyle ilgili eğitim veriyorlarmış!

Yasa dışı grup filan hikâyedir.

Daha önce şu uyarıyı yapmıştım: Suriye’de yeni bir ordu gibi gösterilmeye çalışılan bölücü terör örgütü mensuplarının bir kısmı savaşmak bahanesiyle gönderildikleri Ukrayna’da savaş tecrübesi kazanıyorlar. Üstelik bu savaş özel savaştır çünkü güç dengesinin olmadığı bir savaşta zayıf görünen taraf özel savaş uygular. Yarın bu teröristlerin bir kısmının Suriye, Irak, İran ve hatta kendi sınırlarımız içinde bize vereceği olası zararı hesap eden var mıdır?

Vekalet savaşlarının ne olduğunu iyi anlamak gerekir ama bizim kamuoyumuz daima duygularının esiri olduğundan hamasetle göz boyayan beslemelere aldanmıştır.

ABD’nin, İsrail’in, İngiltere’nin durumu çok açıktır.

ABD’de Evanjelistler, İsrail’de Siyonistler köşeye sıkışmış köpek psikolojisiyle hareket ediyorlar. Tabiri caizse ellerine aldıkları benzin ve çakmakla dünyayı alevler içine atma tehdidinde bulunuyorlar. İngiltere ise her zamanki gibi sinsice hareket ediyor: Mustafa Sagir’in yeni versiyonlarından bir adamı ülkenin başına geçirip aynı şeytanca planlara hizmet ediyor.

Eğer özellikle İsrail’in bu tavırları bilinçli değilse şunu rahatlıkla söyleyebiliriz ki tek kutuplu dünyanın akılsız devleri ne yaptığını bilmiyor. Rusya’yı Ukrayna’yla zayıflatmaya çalışan ABD, Çin’e yönelemeden Körfez’de, Doğu Akdeniz’de, Orta Doğu’da askeri varlığını yeniden güçlendirmek zorunda kalıyor. Muhtemeldir ki yeni nesil Hitlerlerimizin bir dünya savaşı öngörüsü vardır.

Oysa attıkları her adımda Rusya ve Çin’i yeni sahalara indiriyorlar. Daha sonra yeni adımlar atarak bu devletlerin ellerini güçlendiriyorlar.

Yıkım üzerine çalışan birçok teorisyenin öne sürdüğü “Yıkım olmadan yeni düzen kurulamaz” düşüncesi birçok devlette egemen olmuş görünüyor.

Mao’nun vaktiyle ön gördüğü “insan odaklı anlayış”, yani mücadelelerin temeline insanların zihinlerini ve davranışarını kontrol etmeyi hedefleyen anlayış, “bilişsel savaş” gibi yeni savaş yöntemleri ortaya çıkarmıştır.

Vaktiyle Fransa’da o kadar çok yalan söylenmişti ki rejim değişmişti. Şimdi prodüksiyoncuların profesyonel yalanları “akış” şeklinde karşımıza çıkıyor, biz de bu akışa mütemadiyen maruz kalıyoruz.

Diğer yandan yıllardan beri Türk dünyasının meselelerinde gündeme getirdiğimizde kimsenin umursamadığı “uluslararası hukuk”, “vicdan”, “riyakârlık” vb. konularda ne kadar haklı olduğumuzu anladığımız günlerdeyiz.

Çünkü artık kural temelli dünyayı kuranlar, kural temelli dünyayı kendi elleriyle yıkıyorlar.

Ukrayna’da Rusya’yı şeytanlaştıran güç, Filistin’de İsrail’i alkışlıyorsa…

Bu kadar masum insan acımasızca katlediliyorsa…

Kutsal metinlerden alıntılar yaparak birbirine saldıran dinciler bu kadar can alıyorsa…

Medeniyetten geçinen dünya elinde çekirdekle olanları izliyorsa…

Bize de bu gafletten bu milleti uyandırmak ve Türk dünyasında meydana gelecek olaylara karşı bilinçlendirmek düşer.

Bu noktada en önemli görev ise Türk ordusuna düşüyor. Bu görev, “ölme” görevi değildir. Bu görev, “yaşama” ve “yaşatma” görevidir. Türk ordusu, yeri geldiğinde bir öğretmen olacaktır. Yeri geldiğinde hukukçu, yeri geldiğinde diplomat olacaktır. Türk ordusunda bu imkân ve kabiliyet vardır.

Türkiye’nin en modern kurumu olan Türk ordusu özellikle bilişsel savaş alanında süratle yapılanmalı ve -eğer kurulmadıysa- diğer ülkelerde olduğu gibi bu savaş üzerine eğitilmiş bir tugay kurulmalıdır.

Türkiye’nin tüm milli güvenlik kurumları çok hızlı bir şekilde partizanlardan arındırılmalı ve tek çatı altında bir araya gelmiş gibi hareket etmelidir. Herkesin kendi stratejisini uyguladığı bir ülke zaten kendi kendine parçalara ayrılır.

Sonuç olarak…

Tukidides Tuzağı’na kim düşerse düşsün, büyümüş ya da büyüyen bir devin düşeceği kesindir. Her dev yıkıldığında mutlaka yıkıcı depremler meydana gelir. Biz bu depremler öncesinde kendimizi sağlama almaya bakalım.

Fransa bu ülkelerden çekildiği için vahşi Afrikalılar birbirine mi girmişti? Yoksa darbelerin arkasında Fransa mı vardı?

Enyan, Fransız sömürgeciliğine karşı çıkan veya çıkmaya yeltenen liderlerin başlarına gelenleri de yazmış. Bizim ülkemizde insan haklarını, azınlıkları, ana dil meselesini ve daha nice konuyu yakından takip eden Fransızlar, Afrika’da da epey demokratik (!) işler yapıyorlar. Yapıyorlar, diyorum çünkü başta Fransa olmak üzere emperyalist devletler Afrika’dan el çekmiş değil.

Ruanda, 1994…

Enyan’ın yazdıklarını özetleyelim…

Mesela Ahmed Sekou Toure, Gine’nin bağımsızlık mücadelesini başlatınca onları insaniyet namına sömüren ve onlara medeniyet götüren Fransız hükümeti bu hadsizliği hemen cezalandırdı: Gine’den çekilirken Fransa’dan talimat alan Fransız yerleşimciler, ülkede her yeri talan ettiler. İlaçlara kadar birçok şeyi imha ettiler.

Sylvanus Olympio, Togo’nun bağımsız ilk cumhurbaşkanıydı. Fransızları yatıştırmak için onlara ülkesinin gelirinin %40’ını insaniyet namına kurulan koloninin borcu olarak ödüyordu. Ne var ki bu durum ülkesinin belini büküyordu. Olympio, bu duruma neden olan Fransa tarafından kurulmuş olan mali sistemden çıkmak, kendi para birimini oluşturmak istedi.

Ülkemizin ulus devlet olmasını içine sindiremeyen demokratik Fransa, desteklediği bir grup paralı askerin lideri Etienne Gnassingbe’ye Olympio’yu idam ettirdi. Gnassingbe bu müthiş hizmetinin karşılığını 612 doları cebe indirerek aldı.

Mali’de Modibo Keita da Olympio’nun yaptığını yapmaya kalktı. Demokratik Fransa tarafından darbeyle indirildi. Orta Afrika’da David Dacko’yu deviren kişi, Fransız paralı asker olan Jean-Bedel Bokassa idi. Burkina Faso’da Maurice Yameogo’yu darbeyle indiren kişi ise Cezayir’de kendi ülkesinin bağımsızlık savaşına karşı mücadele etmiş olan Aboubacar Sangoule Lamizana da eski bir Fransız paralı askeri idi.

Bu darbe ve siyasi cinayetlerin çok daha fazlasına imza atmış demokratik Fransa… Her defasında sömürge sistemine dokunulmak istenmiş.

ABD’nin Kaddafi’ye yaptığını her defasında diğer Afrika ülkelerine uygulamış. Ta ki Rusya ve Çin, Afrika’da sahaya inene kadar…

Bugün Fransızlara tabiri caizse posta koyan İbrahim Traore’den çok önce, Thomas Sankara da Burkina Faso’da emperyalistlere karşı mücadeleye girişmişti. Fransızlar onu da en yakın arkadaşına öldürtmüştü. Demokratik Kongo Cumhuriyeti’nin başkanı Patrice Lumumba’yı asit çukuruna attılar. Sebebi basitti: Anti-emperyalistti ve Fransızları istemiyordu.

Thomas Sankara…

Patrice Lumumba…

Say say bitmez.

Bu satırların yazıldığı gece Afrika’da gerilim artıyor. Bakalım bu sefer gerçek bir anti-emperyalist fırtına kopacak mı?

İnsaniyet namına sömürülen Afrika’da insanlık kazanabilecek mi?

Göreceğiz.

Ülkemizde, Batılı emperyalistlerin ulus devlet yapısına, Mustafa Kemal’in prensiplerine, Türklüğe karşı düşmanlığını insaniyet maskesi altına saklamaya çalışanlarınsa kimler için dua ettiklerini çok iyi biliyoruz.

Ama ben merak etmiyorum.

Her seçimde olduğu gibi bu seçimde de muhafelet partileri terörle itham edildi. Seçim boyunca Hizbullah’ın terör örgütü olmadığını veya HÜDAPAR’ın Hizbullah’la ilgisi olmadığını iddia eden AKP propagandası sona erdi çünkü artık bu yalana ihtiyaç kalmadı. Bakanlık görevini devreden Nebati’den sonra geçmişinde FETÖ olan, Ergenekon kumpaslarına destek ve Fetullah sapığına gönül vermiş kimseler bakan yapıldı. FETÖ’ye ayrılan yer daha da açılmış oldu.

Kılıçdaroğlu’na İngilizleri de ilgilendiren politik vaadleri sebebiyle demediğini bırakmayan Erdoğan, Londra’ya göz kırptı.

Dolandırıcı ilan ederek gönderdikleri adamı kurtarıcı zannederek geri çağırdılar.

Londra da Erdoğan’a göz kırpmış oldu!

Göz kırpmalarıyla başlayan flörtleşme, Kızıl Elma’dan kızıl avyaya yönelmeyle biter mi? Biter.

Irak savaşında tezkere çıkartamayan iktidara ikinci ve son şans olası İran savaşına doğrudan destek karşılığı verilir mi? Verilir.

Çünkü mevcut iktidarın başka şansı yok.

Mesela AKP için mülteci politikası, Rusya’yla yakınlaşmanın getireceği Batı odaklı saldırıları yavaşlatıp durduruyor. Böylece seçim boyu yapılan Batılılar Erdoğan’ı istemiyor yalanı da aşikâr şekilde çürümüş oluyor. Zira gerçekte Batı medyası hem seçim öncesinde hem de seçim sonrasında Erdoğan’ın seçilmesini çok daha olumlu karşılayan haberler yaptı, köşe yazarları analizler yayımladı.

Seçim boyunca Yunan basınındaki genel kanı, Erdoğan’ın hiç değilse tanındığı ama Kılıçdaroğlu’nun yapacaklarının belirsiz olduğuydu.

Sonuç olarak bir “Anlat, sen seversin yalanı” sürecini daha geride bırakmış olduk. Şimdi gerçeğe yani sözde sığınmacılara ve ülkemizde sözüm ona ilan edilecek şeriat rejimi için çıkıp gelenlere bakalım.

Somali ve Cibuti’de Yeni Osmanlı propagandasını da 2023’te İslamî nükleer güç olacağımız propagandasını da Atatürk karşıtı propagandayı yerinde görmüş bir insanım. Aynı propaganda Türk cumhuriyetlerinde ve Afrika ülkelerinde aynen uygulanıyor.

Tahminimce birileri hem kendilerini hem de cemaatlerini “Erdoğan, mecburiyetten Anıtkabir’e gidiyor” diye kandırıyordur çünkü hem onlar hem de çıkıp gelen hayalperest hilafetçiler Türkiye’nin gerçeğini bilmiyorlar. Bilmeleri, anlamaları da mümkün değildir. Görünen ne olursa olsun devlet Mustafa Kemal’in devletidir. Bunun altını çizelim.

Ama maalesef birileri kendince tehlikeli oyun oynuyor…

Dün ne yaptılarsa Türk’ü Türk’e kırdıramadılar. Ergenekon ve Balyoz kumpaslarıyla tasfiye etmeye çalıştıkları asıl devlet, kumpasçıları kıçlarına vura vura hak ettikleri yere gönderdi. Yani aslında tezkerenin intikamını Türkiye içinde güçlü ve acımasız müttefik bulamadığı için tam olarak alamayan emperyalist güçler, eğer İran konusunda da iktidarın üstüne düşeni yapamayacağını, Rusya’yla ilişkisine zarar veremeyeceğini görünce sığınmacıları harekete geçirmeye çalışır mı? Çalışır.

Hoş, İran konusunda iktidar Batılıların istediğini yapsa bile milyon tane adam boşuna bu ülkeye sokulmuş değildir.

Her halükârda hedefte laik cumhuriyetimiz vardır. Ulus devlet vardır. Bunlar bize Mustafa Kemal’in emanetidir. Bunu unutmayalım.

Ve Avrupalı devletlerin Afrika’daki insan kaçakçılığı organizasyonlarından duyduğu rahatsızlığı hangi fetvalar ve hangi vaatlerle hafiflettiğini düşünelim.

NOT: Şunu da ekleyeyim ki Erdoğan’ın o kadar ithamından sonra herkesi kucaklayacağını söylemesi beni ilgilendirmiyor. Ben, hakarete uğrayıp giden ve çağrılıp bakan yapılanlara benzemem. Bir Türk genci olarak gurur sahibiyim. Benim gibi milyonlarca Türk genci vardır. Milletimizin hiçbir parçası düşmanımız olmadığı gibi bölmeye çalışanlara da müsaade etmeyeceğiz.   

Buraya kadar anlattıklarım doğal göçlerle ilgilidir. Bir de yapay göçler vardır. Bir topluluğun göç ettirileceği ülkede mültecilerle ilgili güya savaş, kıtlık, kaos, yaşam şartlarının bozuk olması gibi gerekçeler hazırlanır. Göç edecek topluluğa ise bambaşka bir dünya sunulur. Bu gerçeği Afgan ve Pakistanlıların Google aramalarındaki istatistiklerde görebiliyoruz.

Dincilerin güya hicret olarak adlandırdıkları göçlerle gelen milyonlarca kaçak, her ne hikmetse ülkemize gelmeden önce cami, tekke vs. araştırmıyor. Türk çocuklarını, Türk kadınlarını, eğlence hayatını araştırıyor. Birileri, gerçekleri söyleyenleri yalan, abartı, ırkçılıkla yaftalasa da ülkemize göç eden üçüncü dünya toplumlarının yapısı çok farklıdır. Yapıcı değil yıkıcı diyarlardan gelenler her zaman huzur bozarlar. Tüm bunlara karşı evini korumak isteyen kişileri kin, nefret, düşmanlık gibi suçlamalarla yaftalamaksa ancak düşmana hizmet eder veya sinsi düşmanlıklardan kaynaklanır.

Çok kısa bir şekilde Afganistan’ı ele alalım.

Afganistan uzun süredir ABD işgali altındaydı. Amerikan devleti kendi içinde Orta Doğu siyaseti bakımından bölünmüş durumdaydı. Kimi stratejistler ABD’nin kontrollü bir şekilde kendi kurduğu dengelerin sürekliliğini gözeterek çekilmesinden ve Avrupa güçlerini yanına alarak Çin ve Rusya’yla mücadeleye girmesinden yanaydı. Bu görüştekilerin temel dayanaklarından biri, Orta Doğu’nun sorunlu bir coğrafya olması, burada çok fazla insan, zaman ve para kaybedildiği, büyük devletin büyük devletlerle mücadele etmesi düşüncesiydi. Diğer bir görüş ise ABD’nin Orta Doğu’daki politikalarını İsrail’in güvenliği ekseninde sürdürmesiydi.

Ukrayna-Rusya savaşıyla Amerika dikkatini Avrasya’ya çevirdi. Bu savaşın getireceği artılardan biri Avrupa’nın ABD’nin kanatları altında devam etmesiydi çünkü Almanya, İngiltere, Fransa gibi ülkeler bir süredir kendi yollarını çizmeye çalışıyorlardı. Rusya’nın Ukrayna’ya müdahalesi bu ülkelerin güvenlik kaygılarını tetikledi, dünyada kurdukları dengeleri tehlikeye düşürdü. Böylece dengeleri kurmak adına ABD’yle birlikte yol yürümeye devam ettiler.

Olası veya ciddi olarak planlanan Çin savaşına karşı ABD, Rusya’yı zayıflatmak ve oyalamak için Ukrayna ve Avrupa’yla karşı karşıya getirirken muhtemeldir ki Çin’i çevrelemek adına ve yine kontrollü çekilmek için Afganistan’ı Taliban’a teslim etti. Bir süredir kendini toparlayan, Afganistan’da duruma tamamen hâkim olmaya çalışan Taliban, İran’la savaşın eşiğine geldi. İran’la savaşı tetikleyecek ilk fizikî saldırıyı da yine Taliban gerçekleştirdi. Şunu da eklemeliyiz ki Afganistanlı Sünnî Fars için İran düşman, Sünnî herhangi bir ülke dosttur; tabii o ülke laikliğin karşısında konumlanmış bir parti tarafından yönetiliyorsa… Bunu sahada tecrübe etmiş bir insanım.

Şimdi bu Afganistan’dan gelenler laik bir ülkede yaşamak istedikleri için mi geliyorlar? Bu kadar Afgan mazlumsa Taliban nasıl iyi oluyor? Taliban iyi değilse birtakım AKP’liler niye Taliban övüyor? Bir yandan medrese düzeninden kaçan (?) milyonlarca insan ülkemize sızarken bir yandan aynı insanlar medrese açılışı yapan Erdoğan’ı niye destekliyor?

Afrika’da, örneğin Somali’de, Cibuti’de yoğun bir hilafet propagandası var. Bunu da tecrübe etmiş bir insanım. O insanlar mazlum olsalar da olmasalar laik Türkiye’nin teminatı olmak için Türkiye’ye gelmiyorlar. AKP de bunu çok iyi biliyor ve sınırların delik teşik edilmesine müsaade ediyor. Boşuna ülkemizde ensar edebiyatı yapılmıyor ama maalesef insanımız din ve insanlık edebiyatına prim veriyor, göz göre göre gerçekleri söyleyen insanlarla inatlaşıyor. Üzerinde yaşadığımız dünya oyun parkı, film veya bilgisayar oyunu değildir. Kaos, iç savaş, kafa kesmek vs. sanal dünyada yaşattıkları gibi bir şey değildir.

Mezhep taassubuyla kendi soyundan olanlara bile saldıranlar, ülkemizde kendi görüş ve mezheplerinden olmayanlara karşı sinsi planlar içindelerse -ki olmalarına gerek yok, kullanılabilirler- tarih önünde bunun hesabı nasıl verilecektir?

Bunları iyi düşünün.  

Ekonomiyi milyonlarca göçmenin ayakta tuttuğunu söyleyenlere ise sorum şudur: Ekonomiyi milyonlarca yabancıya muhtaç edecek kadar kötü yönettiyseniz çekileceksiniz. Böyle bir durumda “Ben çekilirsem diğeri yapamaz” deme hakkınızı baştan kaybetmiş oluyorsunuz. Unutulmamalıdır ki ucuz iş gücü denilerek üç kuruşa çalıştırılan, toplumun hedefi durumuna gelen bütün yabancılar kısa zamanda kin ve nefretle beslenerek bir yandan suç örgütleri kuracak, bir yandan ülkenin kilit noktalarında siyasî faaliyetler yürütecekleri topluluklar oluşturacaktır. İşte bu demografik bir sorundur ve “Türkiye Türklerindir” diyenler bu gerçeği fark etmek, bunun gereğini yapmak zorundadırlar. Bunu da özellikle MHP camiasına yazıyorum. Kendinizi terörle mücadele söylemleri üzerinden kandırmayın. Bu ülkenin başına kim geçerse geçsin güvenlik güçlerimizin vatanımızı bölmek ve devletimizi yıkmak için ülkemize saldıranlara karşı mücadelesi daimidir ve TERÖRLE MÜCADELE ASLA ŞAHSÎ DEĞİLDİR.