İşkencenin amacı bilindikti: Hedefe konulan subayların aleyhine ifade verdirmek.

Aleyhinde ifade verdirilenlerden bir kurmay binbaşı, gelecekte orgeneral olup, Amerika’nın Kuzey Irak’taki oyunlarını bozup Türk devletinin planlarını hayata geçirmeye gayret ediyordu. Bu gayretinde başarılı da oluyordu.

Ta 1972’de aleyhine ifade verdirilip tutuklatılmak istenen bu kurmay binbaşı, Eşref Bitlis’ten başkası değildi.

Eşref Bitlis o günlerde mahkemeye çıkmadı. Böylece Mustafa Kemal’in bir askeri, orgeneral rütbesine kadar yükselecek ve emperyalizmin aleyhine bir tutum izleyerek ABD’nin tekerine çomağı kökünden sokacaktı.

Kahpe içeride olduğunda kapı kilit tutmayacağına göre onun bineceği uçağın motorlarının buzlanmasını sağlamak da CIA için çocuk oyuncağıydı. Bir uçak kazasında Eşref Paşa şehit edildi.

CIA Ajanı Philip Agee, “CIA Günlüğü” isimli eserinde “LYNX” adı verilen bir listeden bahseder. Onun Ekvator’dan yola çıkarak verdiği örneğe göre Amerikan devleti her zaman kendisi için tehlikeli olabilecek isimleri casusluk faaliyetleriyle fişlerdi.

Fişleme işlerinde elbette kendi silah arkadaşlarını, namuslu bürokratları, samimi siyasetçileri gammazlayan şerefsizler başrolde idi.

Bizde Sabahattin Savaşman Davası çok meşhurdur. ABD lehine casusluk yaptığı için yargılanan Savaşman kendi faaliyetlerini inkâr etmediği gibi o kadar küçümser ki memlekette olan biten her şeyin Amerikan ve Alman istihbarat servislerine aktarıldığını anlatır.

Yani herkes her an hedef olabilir.

ABD’nin LYNX diye kodladığı sistem, “Etkisizleştirilmesi Gereken Kişiler Listesi”dir.

Çok uzatmayayım. Mustafa Kemal’in askeri olmak isteyen her Türk genci şu noktalara mutlaka dikkat etmelidir:

1- Her Türk için bu listede olmak bir şereftir.

2- Her Türk bu listede adının yazılması ihtimalini mutlaka bilmeli ve kendini küçümsemeyerek her türlü düşman faaliyetinden korunmalıdır. Gözü karalık ve cahillik birbirine karıştırılmamalıdır. Vatanın tam bağımsızlık yolunda herkese ihtiyacı vardır. İhtiyaç anında etkisiz durumda kalmak büyük bir utanç olacaktır.

3- Her an takip altında olma ihtimalinden ötürü asla aklın ve ahlâkın ritmini bozmamalıdır.

Ve son…

“Her dem yeniden doğarız / Bizden kim usanası?”

İşkence gitti, “teknik sorgulama” geldi.

Özel hayatın gizliliğine uygun (!) “dirty action” icat edildi.

80’den fazla ülkeye şunu veya bunu tehdit olarak gösterip öcüler yaratıldı.

ABD’nin düşmanı herkesin düşmanı olmalıydı. Küreselleşmenin göstergelerinden biri buydu. Hollywood üretimi filmler Evanjelizm’i çaktırmadan zihinlere yerleştirdi. Kıyamet senaryoları yazıldı, bu senaryolar üzerine filmler çekildi. İnsanların zihni “Kardeş kardeş yaşayan milletleri kurtaran Amerikan süper kahramanlar”ın yarattığı imajlarla doldu.

ABD’nin düşmanı herkesin düşmanı olunca da ülkesinin iyiliğini düşünen kim varsa yok edildi!

Karanlık mangaların karargâhı olan CIA’nın karıştığı tüm darbe ve suikastler ABD’nin imajını lekeleyince kimi insanlar çıkıp Kongre’ye bu kirli harekatları taşıdılar. Böylece strateji değiştirildi ve CIA başta olmak üzere tüm istihbarat servislerinin her türlü devlet teşkilatı ve devlet dışı teşkilatlara sızdırılması kararı alındı.

Böylece karanlık mangaların önemi arttı. Artık suikastlerin yerini yine modern dünyaya uygun olan “kaza”lar aldı.

1981 yılında Ekvator’da yapılan seçimlerde oyların %69’unu alan Roldos Augilera, Guachanama yakınlarında gerçekleşen uçak kazasında hayatını kaybetti. Onun seçildiği dönemde çoğu Latin Amerika ülkesinde askeri diktatörlük hakimdi ve Aguilera demokratik temellere dayanan çalışmalarını bu ülkelere de önerdiğinden ABD’li Neoconlar tarafından tehdit olarak görülüyordu.

Aguilera’nın otopsisi yapılamadı çünkü buna izin verilmedi. Uçağın kara kutusu bulunamadı.

31 Temmuz 1981’de bir uçak kazası da Panama’da gerçekleşti. ABD’den Panama’nın gasp edilen haklarını geri almak için uğraşan Omar Torrijos hayatını kaybetti. Torrijos sayesinde ülkedeki ABD üsleri de kapatılmıştı.

Aguilera solcuydu, Torrijos milliyetçiydi.

Uçak kazaları yılı olan 1981’de Peru’da da bir uçak düştü. Düşen uçağın içinde Standart Oil’in can düşmanı General Rafael Rubio vardı.

Petrol dünyasında ABD egemenliğini bitirmek üzere olan Enrico Mattei ise hepsinden önce öldü. O da uçak kazasında öldüğünde yıl 1962’ydi.[1]

Bizim ülkemizin de kendine has bir karanlık mangası vardır!

Prof. Dr. Cavit Orhan Tütengil “Atatürk’ü Anlamak ve Tamamlamak” kitabını yazdığında yıl 1975’ti. Bundan 4 yıl sonra sabah saatlerinde bir otobüs durağında beklerken katledilecekti. Kemalistleri yargılamak için “komünist” yaftası vurmak zorunda olanlar öldürdüklerine de “komünist” yaftası vuruyorlardı.

“Öcü”, iş başındaydı ama “gerçek öcü” kimdi?

1990’lar Türkiye için gerçek anlamda karanlık yıllardır. Karanlığın yarattığı kafa karışıklığından yararlanan Mehmet Eymür gibiler de daima kafa karıştırdılar. Sürekli yalan söylediler çünkü gerçeği gizlemekten başka çareleri olmayacak kadar acizdiler.

Oysa gerçeği gizlemeye çalışmaktan daha büyük suç itirafı yoktur.

Türkiye’deki karanlık manganın adı “kontrgerilla” idi.

Her ülkenin gayrinizami harp için hazırlıklı, donanımlı, eğitimli olması gerekir. Bu çok başka bir şeydir. Bir de bu tarz örgütleri karanlık emeller için kullanmak vardır ki ihanetin daniskasıdır.

Bir zamanlar Kemalist subayların önünü kesmek için Amerikancı subaylar tarafından kullanılan örgüt, Talat Turhan gibi korkunç işkencelerden geçen insanların savaşıyla ifşa olunca 90’larda farklı bir işe giriştiler.

Özal, Abas ve Eymür Amerikan Dans Üçlüsü’nün karanlık mangası kuruldu. Kontrgerilla kadrolarını yenilediler ve MİT çatısı altına aldılar. Çatıyı kuran Mehmet Eymür’dü. Adına da “Kontrterör Dairesi” dediler.

Sonraları Şenkal Atasagun döneminde burası kapatıldı.

Kavramlara bakalım: Türkiye’nin zaten “terörle mücadele” birimleri vardır. “Karşı terör” de nedir?

Kontrgerilla’nın adıyla oynanmasıdır!

Ve bu karanlık yapıyı Amerikalı Vietnam gazileriyle birlikte eğiten Eymür gibiler 2000’li yıllarda bu millete bir dünya yalan söylediler. Katlettikleri Kemalistler idi ama katil olarak yine onları gösterdiler.

Küçücük dünyalarında Mustafa Kemal’i hedef yapmaya kalktılar.

1989’da gidelim. Bu tarihte Abdülkadir Aksu İçişleri Bakanı oldu.

1990’da Bahriye Üçok’u katlettiler. Üçok, ince bir kitabın arasına konulan bombayla katledilmişti. Profesyonelin de profesyonelinin işi olduğu bellidir. Bahriye Üçok, Türkiye’nin ilk kadın ilahiyatçısıydı. Bugünlerde ekranlara çıkıp kamusal alana giremedim, diye konuşan pek çok kişi için “Başörtüsüne karşı biri”ydi. 90’ların karanlığından söz edermiş gibi yapanlar ondan hiç bahsetmediler.

Ama Amerikan vatandaşı Merve Kavakçı bundan yıllar sonra başörtüsü nedeniyle mağdur olacaktı. Yersen.

Aynı yıl Turan Dursun da öldürüldü. Dursun, eski müftüydü ve ateistti. Dini eleştirdiği için bol bol eleştiri alıyordu.

1991’de Aksu’nun görevi sona erdi. Tabii ki başarılarının karşılığında çok kutlu makamlara atandı.

Uğur Mumcu karanlığın içinde yazan aydınlık bir kalemdi. Yolsuzlukları da yazdı devlet içinde çeteleşenleri de yazdı. 1993 yılında arabasına konulan bombanın patlamasıyla hayatını kaybetti. Karanlık mangaları, Türk polisinden önce yetişip, delilleri süpürüp gitti.

1999’da Ahmet Taner Kışlalı’nın katledildi. Ölümünden hemen önce o zamanın Akit gazetesinde fotoğrafı yayımlanmış ve fotoğrafının üzerine çarpı işareti konmuştu.

Bugün ülkemizde sadece ne konuşuluyor? Müthiş demokrasi ortamının verdiği özgürlükle konuşulan tek şey şudur: İslamcılar daima mağdur olmuş, Kemalistler zalimlik yapmıştır.

Bu söylemlerle iktidara gelen AKP, 18 Kasım 2002’de Abdülkadir Aksu’yu ikinci kez İçişleri Bakanı yaptı.

18 Aralık 2002’de Necip Hablemitoğlu’nu da kaybettik.

Failimeçhullerin simge ismi, FETÖ kadrolarının önünü açan çalışmaların baş sorumlularından, Wikileaks’in gözdesi Aksu’yu İçişleri Bakanı yapıp ileri demokrasi için gerekli çalışmaları başlattılar.

Ve Ergenekon, Balyoz gibi kumpas davaları başladı.

Memleketin tüm karanlıkları, Eymür’ün Princess Otel’den Beşiktaş Adliyesi’ne kadar FETÖ’yle beraber kurduğu taşeron hattının marifetleriyle Türk ordusuna yıkılmaya çalışıldı. Sahtekârların dünyasında camiler mi bombalanmadı? Darbeler mi yapılmadı? Bilmem kaç bin yıllık karanlık örgütler mi icat edilmedi?

ABD’li bir diplomatın cebinde getirdiği 400 milyon dolar, Alice’i Harikalar Diyarı’na sokunca tavşanın peşinden giden herkes Türk devletini yıkma hayalini kurdu.

Bedelini de ödedi.

Asla es geçtiğim zannedilmesin.

24 Ocak 1993’te Uğur Mumcu’nun arabası patladıktan sadece bir ay sonra tıpkı Aguilar, Torrijos, Rubios gibi Eşref Bitlis’in de uçağı düştü. Kutuplardan uçup gelen uçağın motorları Ankara semalarında buzlanınca kutuplardan uçurup gelen pilotlarla birlikte Eşref Paşa da şehit oldu.

Uçağın kara kutusu bulunamadı!

Düşünebiliyor musunuz?

Toplumun saygısını kazanmış ve Amerikan çıkarlarını sekteye uğratan iki isim bir ay arayla hayatını kaybediyor. Daha birçok insan hayatını kaybederken aynı sıralarda onların tam tersi cenahtan bir hareket yükseliyor. Bu hareketin hoyratlığı, sözüm ona gözü karalığı, hedefinin fotoğrafının üstüne çarpı atan şeytanca hareketleri toplumun sinmesi için yapılıyor. Diğer yandan her nasılsa bu hareket “mağdur” oluveriyor.

2000’li yıllarda bu hareketi arkasına alıp iktidara gelen AKP, “dindar ve kindar nesil” istemiyor mu?

İstiyor.

Israrla arkasında durduğu FETÖ iltisaklı Diyanet İşleri Başkanı laik düzene kılıç çekip Mustafa Kemal’e açıkça kin beslemiyor mu?

Besliyor.

Canlı bomba misali harp okullarımıza giren sözde subay adayları, Kemalist gençlerin ordudan atılması için imha edilmiyor mu?

Ediliyor.

Birçok rüşvet, yolsuzluk, liyakatsizlik her gün ortaya saçılmıyor mu?

Saçılıyor.

Fakat her olayda birileri “mağdur” olmaya devam ediyor. Çıkıp önüne gelene vatan haini, din düşmanı yaftası vuruyor.

Nerede bir zamanlar evinin balkonlarında tencereyle, tavayla protesto yapan ve ışıkları yakıp kapatarak karanlık mangalara kafa tutan toplum?

Kuşkusuz bugünkü “sinmişlik”, bir millete yapılan en büyük kötülük ve yaşatılan en büyük mağduriyettir.

Karanlık mangaların peşinde olduğu gerçek kara kutu, insanların yüreğindeki cesarettir.

[1] https://bilgedunyali.com/esref-bitlisin-sehadeti-kaza-mi-suikast-mi/genel/emperyalizm/

Burada iki durum ortaya çıkar.

Birinci durum “hakikat”e göredir: Her millet bu alanlarda kendine has bir birikime ve yeteneğe sahiptir. Milletler kendi iç dünyasında ve uluslararası etkileşimlerle çeşitli alanlarda varlıklarını zenginleştirirler. Böylece başka bir milleti siyasetin, bilimin, sanatın, sporun, inancın, felsefenin tanrısı olarak kabul etmeye gerek kalmaz.

İkinci durum da “hakikat”e göredir ama fark şudur: Bütün bu alanlarda birbirleriyle etkileşim içinde olan küresel ağlar kurarsın. Böylece silah kullanmadan milletlerin değil ama büyük kitlelerin tanrısı hâline gelirsin.

ABD ikinci yolu seçti.

Dünyaya tepeden bakan Sam Amca “İsa Mesih” olmaya soyundu. İkinci Dünya Savaşı sayesinde zoraki havarisi yaptığı Batı Avrupalı yancılarını yanına alarak dünyayı ahlâksızca hipnotize etmeye girişti.

“Parayı verdi, düdüğü çaldı.”

Nasılsa Sam Amca’nın eşeği çoktu. Bunlar Nasreddin Hoca’nın eşeklerine benzemiyordu, hepsi de kitap yüklü eşeklerdi.

Vatikan’ın İsa’sı nasıl Polonya veya Almanya gibi ülkelerde Töton şövalyelerine benzeyip Hindistan’da kara kuru Hint fakirine dönüyorsa Sam Amca da diğer milletlerin her değerine mavi kırmızı silindir şapkasını giydirdi.

SSCB sonrası rakipsiz kalan ABD, küresel liderliğini pekiştirmek için daha büyük oynamaya karar verdi: Doğu Roma İmparatoru Büyük Konstantin nasıl kendini her dinin başrahibi ilan etmişse Sam Amca da her dinin papazı, hahamı, imamı olacaktı.

Bu ünvanlar da ne ki?

Medeni Avrupa’nın, demokrasi beşiği ABD’nin göbeğinde sahte peygamberler türedi. Mesihler, mehdiler, moşiyahlar kol gezdi.

ABD, bir “Din Hürriyeti Yasası” çıkardı. Gerekçesi şuydu:

“Birleşik Devletler, evrensel insan haklarına bağlı bir dünya lideri olarak ve değişik dinsel nüfusa sahip bir ülke olduğundan bütün dinlerin haklarından sorumludur.”[1]

Oluşturdukları Din Hürriyeti Komitesi dünyayı gezdi. İstanbul’a da geldi. Bizim sevgili patriğimiz Bartholomeo ile görüştü.

Tabii ki sevgili imamlarımız da vardı: Yusuf Ziya Kavakçı, Fethullah Gülen ve daha niceleri… Hemen “Dinlerarası Diyalog” konsepti oluşturuldu.

Hemen her partiden, her kesimden aydın (!), CIA’nın “bodyguard” olduğu resmi konferanslarda bir araya gelerek “ılımlı İslam” kavramını icat ettiler. Elbette CIA sadece bodyguard değildi. Kavramın fikir babası Amerikan devletidir.

Nasıl ki beş yüz yıl önceki bir yazarın bin yıl gerisindeki herhangi bir yazarı modern zamanın edebiyatında ilah hâline getirdilerse dinde de aynen bunu yaptılar.

Yalnız, insanoğlunun ilginç bir özelliği vardır: Bir garibanın mağduriyeti iki gün sürer ve unutulur. Bir dincinin mağduriyeti ise daima geçerlidir. Ne zaman birileri “baskı” dese dinciler çıkıp “Biz iyi biliriz.” derler.

Herkes trafiğe takılabilir ama onlar kasıtlı olarak Kemalistler tarafından sıkıştırılmışlardır (!). Trafiğin geri kalanındaki problemler ise Allah tarafından onlara ceza olarak verilmiştir.

ABD’nin Din Hürriyeti Yasası en çok Kavakçı ailesine yaradı.

20 Nisan 1999’da yapılacak seçimler öncesinde Fazilet Partisi’nin başına taş düştü. Parti’nin kurucu genel başkanı olan Ahmet Tekdal’ın kızı Ayşenur Tekdal, İstanbul’dan milletvekili adayı yapılacakken Ankara’da 4. sıradan aday yapıldı. Onun yerine Merve Kavakçı aday İstanbul’dan aday yapıldı.

Ardından basın ve medyanın da başına taş düştü ve birdenbire tüm yazarlar laik (!) oldu!

Bütün gündem Kavakçı’nın TBMM’ye başörtüsüyle girip giremeyeceği oldu. Sonunda yemin töreni gerçekleşeceği sırada Meclis’te hararet arttı. Bülent Ecevit, Kavakçı’nın başörtüsüyle yemin etmesini, gösterdiği tepkinin odağına aldı.[2]   

Böylece Merve Kavakçı da mağdur oldu ama gerçekten esas mesele başörtüsü müydü?

Esas mesele başörtüsü olsaydı türbanlı Ayşenur Tekdal’ın İstanbul’dan aday yapılacağı konuşulurken mesele yapılırdı.

Basın ve medya Merve Kavakçı’yı neden gündeme taşımıştı?

Cevap yine aynı ama küçük bir farkla: Kavakçı da Tekdal da türbanlı ama Kavakçı’nın çok önemli bir avantajı vardı.

Neydi o avantaj?

Tabii ki Allah’ın koruması değil, ABD vatandaşlığı.

“Türbanla yemin edemedi, ne yapsaydı kadın? Mecburen gidip ABD vatandaşı oldu.” denilerek Sam Amca’nın başrahipliğini pekiştiren dostlarımızın bilmediği şey ise şudur: Tekdal’ı seçimlerden önce Ankara’ya kaydıran güç, Kavakçı’nın ABD vatandaşı olmasıdır.

Merve Kavakçı, mağdur olduğu (!) 40 gün önce vatandaşlık yemini ederek ABD vatandaşı oldu. Vatandaşlık yeminin girişi şöyledir:

“Burada, önünüzde, şimdiye kadar tabiiyetinde bulunduğum her türlü devletin tabiiyeti ve egemenliğini reddettiğime…”

Şimdi soru şudur: Hangi iyi niyetli vatandaş, hangi mağdur, hangi vatansever bu yemini ettikten sonra vatanına bunu bildirmez?

Cevap: Bu niteliklere sahip kimse bunu yapmaz ama Kavakçı yaptı. Türk devletine, başka bir devletin tabiiyetine girdiğini bildirmedi. Bunun üzerine kanunun gereği yapıldı. 16 Mayıs 1999’da Bakanlar Kurulu’nun 99/12827 sayılı kararı Resmi Gazete’de yayımlandı: “Ekli listede kimliği yazılı Merve Safa Kavakçı’nın Türk vatandaşlığının kaybettirilmesi; İçişleri Bakanlığı’nın 12/5/1999 tarihli ve 274000 sayılı yazısı üzerine, 403 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanununun 20’inci maddesinin (a) bendine göre, Bakanlar Kurulu’nca 13/5/1999 tarihinde kararlaştırılmıştır.”

Kararda bildirilen 403 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanunun 20’inci maddesinin (a) bendi ne diyor: “(Kaybettirme) İzin almaksızın kendi istekleri ile yabancı bir devlet vatandaşlığını kazananlar…”

Kanunlarına riayet etmediğin devletin vekili olmaya kalkarsan elbette vatandaşlığını kaybedersin. Gerçi bu yazdığım bugün çok geçerli değil ama o zaman gereği yapıldı.

Tabii Kavakçı ve “Din Hürriyeti Komitesi” yani Başrahip Sam Amca istediğini aldı.

Şu bilgiyi de atlamayalım: Merve Kavakçı, 1988’de Ürdünlü Ahmed Abushanab’la evlendi. 1999’da ise Bekir Lütfi Yıldırım’la evlendi. İkisinin de ortak özelliği ABD vatandaşı olmasıdır.

Merve Safa Kavakçı mağdur olmadı ama maalesef Türkiye’nin geleceği mağdur oldu. Onun sözde mağduriyetini tasarlayan ABD, Türkiye’nin laik yapısını yıkmak için bu tip olayları daima kullandı. Sözde toplumsal olaylar meydana geldi. Özellikle İran destekli radikal dinci gruplar birçok olaya imza attı.

Bu arada mağdurumuz Merve Kavakçı, yurt dışında katıldığı konferanslarda Ermeni papazlarla bir olup Türk cumhuriyetine, Mustafa Kemal’e “zalim”, “kasap” gibi hakaretlerde bulunmaktan geri kalmadı.

Aşırı özgürlükçü dindarlarımız, kitabın arasına yerleştirilen bombayla Bahriye Üçok’un katledilmesini es geçerler. Bahriye Üçok, onların gözünde kendi dini anlayışlarına aykırı görüşleri olan bir ilahiyatçıydı. Türkiye’nin ilk kadın ilahiyatçısıydı. 1988’de TRT’de yayımlanan bir programda İslam’da türbanın zorunlu olmadığı düşüncesini dile getirdi.

Sam Amca’nın kutsal (!) parmağı onu işaret etmediği için, tek amacı özgürlüklermiş gibi davranan hipnoz hâlindeki kimseler de onu unutuverdiler.

Merve Kavakçı’nın babası Yusuf Ziya Kavakçı ise ABD Başkanı yemin ederken onun sağında oturacak kadar güçlüydü.

ABD başkanlarının 2000’den sonra “Bu, Haçlı seferi.” diyerek İslam dünyasına savaş açtığını, “kötülük ekseni” diyerek Orta Doğu’ya girip Irak’ı işgal ettiğini hatırlatalım.

Ve ABD’li Misyoner Al Dobra’nın sözüyle yazıyı noktalayalım:

“Amacım bir Müslüman’ı dininden döndürmek değil. (…) Hedefim (olan attığım tohum) önce çürüyecek, sonra çatlayacak ve (fidan) büyüyecek; (o kişiler) giderek dinlerini sorgulamaya başlayacaklar.” [3]

NOT: Yusuf Ziya Kavakçı’nın aynı zamanda 2018 yılında FETÖ ve AKP arasını yapmak için Akit’e yazı yazdığını, gelen tepkiler üzerine yazıyı kaldırdığını da ayrıca hatırlatmak gerekiyor.

Gerçi bana sorarsanız yazdığı yazı için daha baştan boşuna zahmete girdi. 

[1] Mustafa Yıldırım, “Sivil Örümceğin Ağında”, Ulus Dağı Yayınları, 28. Basım, ss. 365.

[2] https://www.akdenizgercek.com.tr/turkiye-asyaya-yonelince-1-al-sana-merve

[3] Yıldırım, age., ss. 365.

Resim Yahudi’ye olan bakışı çarpıcı bir şekilde gösteriyordu. Bir Yahudi, domuzdan süt emmektedir; bir haham, domuzun kuyruğunu kaldırmıştır ve bir başka haham da domuzun pisliğini yutmaktadır.

Resimde bir de her yanı delik teşik edilmiş, bileklerinden ve ayaklarından bağlanmış bebek cesedi yer almaktadır. Resimde bu bebekle ilgili şunlar yazmaktadır: “1475 senesi Paskalya’dan önceki perşembe günü iki yaşındaki çocuk Simeon, Yahudiler tarafından öldürüldü.”

Bu gibi ayinlere kamuoyunda “mayasız ekmek ayini” denir ki biz bunu ülke olarak Münevver Karabulut cinayetinden sonra da duymuştuk.

Özellikle Orta Çağ Avrupa’sındaki Yahudi düşmanlığı abartılı olsa ve aslında biraz da Yahudi tefecilerden kurtulmanın yolu olsa da haklı tarafları vardı. Yahudiler çok öteden beri kapalı bir toplumdu.

Kabala ve Talmud gibi kitapları vardı. Tevrat ise çok açık biçimde Yahudi ırkçılığından başka bir şey değildi.

Şimdi gelelim ABD seçimlerinden önce tekrar patlak veren Epstein konusuna.

Bir önceki yazımda belli ölçüde Jeffrey Epstein’e değinmiştim. Ötüken’de yazdığım bir yazıda da Epstein’den yola çıkarak bu konu hakkındaki fikirlerimi yazmıştım. Şimdi konunun bir başka yönüne değineceğim.

Siyonistlerin Filistin’deki son katliamları yalnız Yahudi-Müslüman ihtilafından kaynaklı bir olay değildir.

Bir süredir Amerikan derin devletinde jeopolitik açıdan görüş ayrılıkları derinleşen, birbiriyle çatışma içinde gruplar var. Açık şekilde anlaşılmaktadır ki bu grupların bir kısmı Siyonistlere hizmet ederken bir kısmı onların ABD’deki nüfuzundan rahatsızdır.

Geçmişte Amerika-İsrail arasında birtakım casusluk davaları olmuş, kimi Amerikalı ya da İsrailli casuslar hüküm giymişti.

Belli ki ABD’nin dünya liderliğini bitirmekte olan Çin’e karşı harekete geçilmesini bekleyen gruplar, İsrail’in Orta Doğu’daki dikkatini azaltan ABD’yi yeniden buraya çekmek için bölgeyi ateşe vermesine karşı öfkelenmişlerdir.

Trump-Biden rekabeti de bu ayrılığın göstergelerinden biridir.

Bu rekabetin en tehlikeli noktası da Jeffrey Epstein Vakası’dır.

Epstein sıradan bir Yahudi değildir. Siyonisttir. Matematik alanında dehası olduğu söylenen bir öğretmendir ki daha önce de yazdığım gibi öğretmenlik yıllarında genç kızlarla yakınlaştığı bilinen bir adamdır.

Sonradan finans sektörü tarafından keşfedilmiş; kısa zamanda ABD’li politikacılardan, istihbaratçılardan oluşan çevresi genişlemiştir.

Ve belli ki Siyonistlerin ABD’deki en önemli adamlarından biri olmuştur.

Epstein’in meşhur defterindeki listeye bakarsak hem ABD’den hem İngiltere’den hem de dünyanın birçok yerinden siyasetçiler, bilim insanları, aktörler, aktristler, iş insanları, sporcular bu adamın ağına düşmüşlerdir.

Gerçi söz konusu “şehvet” ve “sapkınlık” olunca ağa düşürülmüşler midir? Yoksa düşmüşler midir? Orası herhâlde kişiden kişiye değişir!

Ben Ötüken’de yazdığım yazımda ahlâkın önemine bu yüzden değinmiştim.

Kimileri şu soruları soruyor: “İsrail, kuvvetli lobisinin olduğu ABD’de neden casusluk faaliyeti yürütsün?”

Cevabı açıktır: O lobinin gücü, işte bu derin çetelerden geliyor. Yoksa ne kadar güzel olursa olsun ABD’li bir aktris “Siyonistler masumdur.” dedi diye kimse tutup da İsrail’e kol kanat germez.

Masumiyetin simgesi olan çocukların hem bedenini kirleten hem de kanlarını içen bu şeytanların düştüğü durumdan daha aşağı bir seviye yoktur. Bu yüzdendir ki en güçlüsü bile daima lüks tabutlarda yaşayan vampirden başka bir şey değildir.

Ne yazık ki dünyanın birçok yerinden bu ahlâksız Siyonistler tarafından kaçırılan çocuklar olduğu söylenmektedir. Maalesef bu ülkelerin arasında Türkiye’nin de olduğu, 99 Depremi sonrasında birçok çocuğun ABD’ye kaçırıldığı yazılıp çizilmektedir.

Ve yine yazık ve bir o kadar dehşet vericidir ki…

Deprem sonrasında Epstein’in en büyük müdavimlerinden olan, ailesinin adı 60’tan fazla insanın cinayetinde geçen Clinton’ın Türkiye’ye gelmesi, Erkan bebek tarafından burnunun sıkılması çok konuşulmuştu.

Gelelim Brooklyn’deki sinagogun basılmasına.

Sinagog Hahamı Josef Braun, sinagogun basılmasını korkunç bir olay olarak niteliyor. Güya ki tünel, terk edilmiş bir arınma havuzuna çıkıyormuş, kutsal mekâna saygısızlık ediliyormuş!

Tünelden çıkanlarsa hahamın kutsallık anlayışını ortaya seriyor.

Zira ilk bulgulara göre tünelde pedofili, organ mafyası ve insan ticaretine dair deliller ele geçirildi.

Bebek arabaları ve kanlı yataklar…

Siyonist tünellerinin ucu daima iblise çıkar. Onların ipine sarılanlarsa yalnızca köle olurlar.

Bu yüzdendir ki…

“Özgürlük, aklın ve ahlâkın ritmi birleştiği zaman anlam kazanır!” (Ali Özoğlu)

Aman ha aklını ve ahlâkını yitirenlerden olmayın.

Bir zamanlar yazdığımız, önemsiz veya komplo teorisi gibi görünen her gerçek, günbegün yakanıza yapışmaktadır.

Türk milleti, Ebedi Başkomutan’ın sözünü asla unutma:

“Vatanı korumak, çocukları korumakla başlar.”   

Hem Rusya hem de Ukrayna ordularında Nazi zihniyetindeki grupların olduğuna önceki yazılarımda değinmiştim.

Hem İsrail hem Filistin güçleri arasında da en önde gelen gruplar dinci fanatiklerdir. Özellikle son savaş sırasında yaşananlar, Gazze’de yapılan katliam, sözde hümanist Batı’nın Ukrayna meselesindeki tavrıyla tamamen çelişkili tutumu ve daha birçok şey de kural temelli dünyanın kendi yaratıcısı tarafından yıkıldığının kanıtı oldu.

Aslında Batı’nın bu tavrı, Asya’da yükselen güçlere karşı “Benim olmazsa Roma’yı da yakarım!” tavrıdır.

Köşeye sıkışan it misali hareket ediyorlar.

Hesaplarında şu vardır: Asya güçleriyle -özellikle Çin’le- kaçınılmaz bir savaş ve savaşın ardından yeni dünya düzeninin kurulması.

Matrix filmindeki “Zion” sahnesini izlerseniz yeni dünya düzeninde insanlığı neyin beklediğini sembolik bir şekilde görebilirsiniz. Gerçi Matrix filminin tepeden tırnağa iyi bir şekilde değerlendirilmesi gerekir. Filmde okültizm ve bilimsel teoriler iç içedir. Yeni dünya düzeni de filmin içindedir.

Pandemi sürecinde insanlık tam anlamıyla bir sanallığın içine gömüldü. Sosyal medya hayatımıza daha fazla hâkim olurken Netflix üstünden tam anlamıyla tüketim çılgınlarına döndük.

Tüketim çılgınlığı yaratmak için haz duygusuna olabildiğince temas ettiler. Yani Edward Lee Bernays’ın izinden ayrılmadılar.

LGBT gibi oluşumlar üzerinden pedofiliyi bile meşrulaştırmaya çalıştılar. Avrupa’da LGBT-P (Pedosexual) hareketi kurdular. Netflix’te pedofili ögelerine yer veren yapımlara imza attılar.

Keza çok önceden İngiltere’de “Pedofili Bilgi Paylaşımı Derneği” kurulmuştu. En liberal gazetecilerin bile tepki verdiği bu derneğe Margaret Teatcher’ın da destek verenler arasında olduğu ortaya çıkmıştı.

Batı’nın bu konuda ne işler karıştırdığını bir de Jeffrey Epstein’in ölümüyle gördük.

Aslında bir matematik öğretmeni olan, daha lisede görev yaparken kız öğrencileriyle yakınlık kurduğu bilinen Epstein’in matematiksel dehası, ABD’nin vahşi kapitalistleri ve tabii Siyonist derinciler tarafından fark edilmişti.

Epstein’in kurduğu CIA destekli örgüt, özellikle Sovyetlerin dağılması sonrası Doğu Avrupalı genç kızları kullanarak büyük bir şantaj şebekesi kurdu. Epstein öldükten sonra ele geçirilen meşhur defterinde kimlerin adı yazmıyordu ki?

Epstein’in uçağına binenler arasında kimler yoktu ki?

O zamanlar prens olan Kral Charles, Prens Andrew, Barack Obama, Al Gore, Bill Gates, Steven Pinker, Noam Chomsky, Richard Dawnkins ve daha niceleri…

Öyle basit bir örgüt değildir bu.

Mesela Epstein’in ortağı Ghislain Maxwell’in kız kardeşi Isabel S. Maxwell, Dünya Ekonomik Forumu Başkanı Klaus Schwab’ın yakın çalışma arkadaşıdır.

Isabel S. Maxwell’in biyografisinde yer alan bilgilerden biri ise kendisinin “İsrail Girişim Ağı Direktörü” olduğudur.

Bütün bu bilgilere DEF’in resmi sitesinden de ulaşılabilir.

Pekiyi, Schwab çok mu masumdur?

Değildir.

Düne kadar Korona ile dünyaya şekil vermeye çalışan zihniyetin önde gelenlerindendir. Yakın zamanda da uluslararası siber saldırılar ve Güneş fırtınalarından kaynaklı elektrik kesintilerinin yaratacağı güvenlik tehditlerine karşı çalışmalara başlayan ekipleri kuran kişidir.

Tabii Schwab gibiler her zaman temiz toplum için çalışırlar (!).

Tavşana “kaç” derler, tazıyı tutarlar, sonra ikisini birden yutarlar.

Şüphe yok ki isim isim, örgüt örgüt, skandal skandal gidilse ciltler dolusu kitaplar meseleyi anlatmaya yetmez.

Ben sadece durumun özetini özetlemeye çalışıyorum.

Çocuklarınızı Dede Korkut’tan habersiz yetiştirmeye devam ederseniz bütün dünyada bir Disney nesli olacaktır ki kısmen bugün de olmuştur.

Geleceği hedefleyenler için çocuklar en önemli noktadır. Kimileri Mustafa Kemal gibi değer verip çocukların yetişeceği bir eğitim sistemi kurarken kimileri de onları ahlâksız oyunlarının bir parçası olarak görür.

Bakın size sıradan bir Disney oyuncusunu anlatayım.

Küçük bir kız çocuğu, bir sitcom dizisinde başrol olarak boy gösterir. Çocuk bu dizide büyümeye başlar. Onu izleyen yaşıt hayranları da onunla beraber büyümeye devam eder.

Çocuk belli bir yaşa gelince dizi biter ve oyuncumuz Disney’den emekli olup bu kez şarkıcı olarak sahnelere atılır.

Sınır tanımaz, sansasyonel haberlerle anılmaya başlar. Herkes ona hayrandır. Dünyanın birçok milletinden çocukların odalarını posterleri süslemeye başlar.

Tamamen seks objesine dönüşen çiçeği burnunda sanatçının sosyal medya hesabı veya telefonu birdenbire ele geçirilir. Çıplak fotoğrafları yayılır. Herkes bu fotoğrafların peşine düşer.

Derken bir de bakmışsınız, bu olayların ardından sıradan bir çocuğun güya sosyal medya hesabı ele geçirilmiştir ve uygunsuz fotoğrafları ortaya saçılmıştır. Kısa zaman sonra hesap tekrar sahibi tarafından alınır, tıpkı ünlü sanatçımızın yaptığı gibi.

Miley Cyrus, Demi Lovato, Ashley Tisdale ve daha nicelerini göz önüne alın, yazdıklarımı tekrar bir düşünün.

Bu, tam bir hipnoz hâlidir.

Şüphe yok ki çocuklar geçmişte de bugün de birilerini örnek alarak büyür. Asıl mesele, bir zamanlar çocuklarını Oğuznamelerle büyüten bir toplumun bugün kendi geleneklerinden, kendi milli kimliğinden bu denli uzak olmasıdır.

Hiçbir değeri olmayan, içinde bulunduğumuz çağın teknolojik imkânlarının getirdiği onca kolaylığa rağmen bilgiye ulaşmayan, cahilliği nispetinde çok şey bildiğini sanan, uyku düzeni olmayan birçok çocuk var.

Belki onlardan daha fazla sosyal medyaya kapılmış ebeveynler var. Birbiriyle iletişimi olmayan aileler var.

Hepsinden önemlisi müthiş bir boşvermişlik var.

Size kısaca Leviathan’dan bahsedip yazımı noktalayacağım.

Leviathan, eski Musevi ve Hristiyan metinlerinde geçen bir deniz canavarıdır. Kelime anlamı, “kıvrılan” demektir. Son derece vahşi bir yaratıktır.

Filozof Thomas Hobbes’ın düşüncesinde bu varlık, devleti sembolize ediyordu. Hobbes’a göre devlet, ölümsüz tanrıydı. Tabii onun devrinde monarşiler vardı.

Ama bugün Leviathan’ı gizli monarşilerin dünyası için kullanabiliriz.

Derin denizlerde kıvrılarak yüzen ve insanlığı midesine indirip kölesi yapan Leviathan, sizi ve çocuklarınızı yuttuğu zaman köle olarak uyanmanın ızdırabına kapılabilirsiniz.

Leviathan’ın karşısına çıkan yegâne güç de çare de yol da Kemalizm’dir.

O, kılıktan kılığa girip kapı kapı gezen dangalak neoliberallerin “Türkiye’de öldü.” yalanlarının aksine Türkiye ve Türk dünyası bir yana, bütün dünyada yaşıyor.

Tüm sözde efendilerin ve gönüllü kölelerin Mustafa Kemal düşmanlığı bundandır.

NOT: Konu nereden nereye geldi, diye soranlar olacaktır. Unutmayalım ki bir derinlerde yüzen Leviathan’ın hızına yetişmek ya da Kraken’in kollarını takip etmek kolay değildir.

NOT: “Yeni dünya düzeni” gibi meseleler bilinçli olarak gözden düşürüldü. Küresel sistem, kimi ön plana çıkarıp kimi gözden düşüreceğini iyi bilir. Gözden düşürmek istediklerini daima alaya alırlar. Eski ABD’li asker Kenneth O’Keefe’nin katılıp Siyonizm’i anlattığı canlı yayını izleyin. Kendisini dinleyen stüdyo ekibinin sahte mimiklerine bakın. Küçük bir örneğini görmüş olacaksınız.

Oded Yinon Planı yazılarında dikkat çektiğim noktalardan biri şuydu: İsrail’in Filistin’e karşı yürüttüğü operasyonlar ve bu operasyonların şiddet, Müslüman topluluklarının birleşmesini değil de yöneticilerinden halkına kadar bölünmesini sağlar. İsrail’in sahadaki operasyonlarından çok saha dışındaki operasyonları önemlidir.

Mesela değindiğim noktalardan biri de Filistin meselesinin İslam dünyasını radikal İslam’a sürüklemesiydi. Irak bunun örneklerinden biriydi. İran’daki İslam Devrimi sonrası halkın sokakta Filistin’i sloganlara taşıması da bir başka örnekti. Carter’ın İsrail-Filistin barışı ile ilgili çalışmalarıysa boşuna sekteye uğramamıştır.

Türkiye’de de kımıldanmalar oldu.

Kulüpler karşı çıkmasına rağmen FB-GS derbisi Riyad’a götürüldü, bu iki kulübe de ileri demokrasinin tadına baktırıp bunu kabul ettirdiler. Ardından “Atatürklü tişört” krizi ortaya çıktı. Millet oynanmak istenen Atatürksüz cumhuriyet oyununa karşı net tepki gösterdi.

Fırsat bu fırsat hilafetçiler de Filistin bahanesiyle sokağa döküldüler. Emniyet güçlerinin “silahlanmaya meyilli” olarak rapor ettiği Hizbu’t-Tahrir, IŞİD’in de kullandığı bayraklarla -devletlü (!) Rasim buna İslam bayrağı diyor- kendi çapında devlete meydan okudu. Yani Filistin meselesi bir kez daha bir başka ülkede kaos ve ayrılık çıkması için kullanıldı.

Şimdi Fatih Altaylı’nın, şeriatçı bir vatandaşı yumruklayan Türk genciyle ilgili “Eline sağlık” yorumu üzerine hakkında başlatan “kin ve nefrete teşvik” soruşturmayla ilgili devletlü (!) Rasim’in yorumuna bakalım:

Rasim Ozan’a göre Altaylı, DEVLET’in adamıymış (Büyük harfli vurgu ona ait). DEVLET içinde Altaylı’yla ilgili hazırlıklar varmış. DEVLET’in bir kısmı onun yanındayken DEVLET’in muhafazakâr kanadınınsa şalteri atmış, Altaylı’nın üstünü çizmiş.

Rasim aynı zamanda “Rejimin muhafazakâr kanadı” gibi ifadeler de kullanıyor.

Tıkır tıkır işletilen bir “bölme-ayırma” politikası yürürlüktedir. Buna göre CIA ve MOSSAD’ın hedefi tam da Oded Yinon’un kafa yapısını yansıtmaktadır.

Son yazılarımda devlet ve milletin birbirinden ayrılmak istendiğini anlatmıştım. Şimdi devletin aslında zayıf olduğunu, aslından uzaklaştığını, kendi içinde çatışma yaşadığını şuurlara yerleştirmeye çalışıyorlar.

Hâlbuki devletin takke ya da şapka giymesi onu aslından uzaklaştırmaz. Devlet nasıl davranması gerekiyorsa öyle davranıyordur.

Rasim’in yaptığı açık ve net bir itiraftır: Tıpkı FETÖ gibi devletin birçok kurumuna sızan bir “paralel yapı” daha vardır ve bunlar devleti ele geçirmeye çalışmaktadır.

Devletin yok o kanadı, bu kanadı… Devletin aklı birdir ve kanatlar uyum içinde hareket etmek zorundadır. Kanatlar birbirinden uyumsuz hareket ediyorsa ortada uçmakta olan bir cisim yoktur, düşmek üzere olan bir cisim vardır.

İşte Türk milletinin bilinçaltına bu düşüş yalanını yerleştirmeye, onu güvensizliğe ve birbirine karşı kine, nefrete tahrik etmeye çalışanların yapmaya çalıştığı şey budur.

Mesela “Anayasa Mahkemesi” ve “Yargıtay” tartışmaları da başka bir hâl aldı. Hukukçular bir konuşuyorsa siyasetçiler ve dış kapının mandalları on konuşuyor.

Hukukun ne kadar uygulandığını oturup tartışabilirsiniz ama özellikle “Ben hukuk devletiyim.” diyen bir devlet için adaletin ve adalet kurumlarının birliğinin önemini tartışamazsınız.

Yargıtay bir grubu serbest bıraksın, Anayasa Mahkemesi başka bir grubu sevindirsin. Sonra el ele 80’e geri dönelim.

Eğer başta askerler olmak üzere her eski ve mevcut devlet görevlilerine en ufak bir eleştiride “darbeci” denmeseydi, siyasetçiler de neoliberallerin ekmeğine yağ sürüp Fullerlerin önünde ceket ilikleyerek devletin refleksini kısıtlamasaydı bugün psikolojik açıdan çok daha rahat bir ülkede olacaktık.

Ama ülkeyi bekâ korkusuyla yönetmeye kalkanlar -anladılar veya anlamadılar- korku ikliminin hüküm sürdüğü yerde mutlaka var olacak Siyonistlerin bunu ne şekilde kullanacağını hesap edemediler.

Kibirleri yüzünden yaptıkları hiçbir yanlıştan da dönmediler.

Bir önceki yazımda da yazdığım gibi Türkiye’nin ölüm fetvası demek olan politikaları uygulamaya koyamayan ABD, Türkiye’ye savaş açalı çok olmuştur. O ülkenin benim ülkeme kaybettirdikleri ise konuşulmamış, TSK derdest edilerek kayıpların hesabı ve sorumlusu olarak gösterilemk istenmiştir.

Neoconlar ve Siyonistler muhalefete düşmezler. İktidarı kaybettikleri anda kaos için harekete geçerler.

Onlar için asıl hedef aslında rejim de değildir.

Onlar için asıl hedef, politikaları ve esas hedefleri için yaşayan ülkeler yaratmaktır. Bunu yapıyorlar da…

Ancak Mustafa Kemal’in ülküsü ve milletin asırlara dayanan tarihi Türkiye’deki birçok oyunu -bazen Allah’a emanet gitse de- bozuyor.

Allah da işlere bir yere kadar karışır.

“Teğmenler Cuntası” iftirası, “Atatürksüz cumhuriyet kalkışması”, hilafetçilerin sokağa dökülmesi, tescilli FETÖ’cülerin devletin adamı gibi davranmaya kalkması, terör ve verdiğimiz şehitler, yeraltı dünyasının millete yansıyan yansımayan kaotik potansiyel taşıyan faaliyetleri, kafaların içindeki buram buram bölünme, sosyal medyanın yarattığı büyük kopukluk ve asosyallik, ilkokullara kadar inen çete faaliyetleri, yine küçük çocuklara kadar indirilen mafya özentiliği, TV’lere yansıyan ve akıl sınırlarını zorlayan ahlâksızların cinsel ilişkileri ya da cinayetleri, en önemlisi de iç cephedeki ihanetler, daha birçok şey…

Ne güzel kaynaklardan beslenmişiz, besleniyoruz. Değil mi?

Şu günlerde ne kendinizi kutsayın ne de başkalarını…

Kimsenin kahraman olmadığı, kahramanları da kimsenin dinlemediği bir zamandayız.

2013 öncesinin hasretiyle yananlar, ikinci bir hayal kırıklığına hazırlar mı?

İsrail, maruz kaldığı saldırılardan İran’ı sorumlu tuttu fakat ABD, olaylarda İran’ın bir sorumluluğu olmadığını açıkladı.

ABD’de Neocon Yahudilerin bile tepkisini çekip endişesini artıran İsrail hükümeti, yargı konusunda yapmak istediği değişiklikler sonrası İsrail’de meydana gelen çatlağı kapatmak için ihtiyaç duyduğu şeye kavuştu: Netanyahu gibilerin birçok kez “Filistin’i yönetmesi işimize gelir” dediği Hamas, İsrail’e karşı bir saldırı gerçekleştirdi.

Hayali düşmanlar yaratmak, gözü dönmüş emperyalistlerin en değerli yeteneğidir.

1960’ların ABD’si Fidel Castro’yu yok etmek için neler yapmamıştı ki?

Castro’nun en sevdiği purolara ölümcül zehir enjekte ettiler. Olmadı.

Aynı purolara, içene hayal gördürüp komik konuşmalarla halkın gözünden düşeceği zehir enjekte ettiler. Olmadı.

Yine aynı purolara, Castro’nun saç ve sakalının dökülmesini sağlayarak komik bir görüntü yaratmak için zehir enjekte ettiler. Olmadı.

Domuzlar Körfezi’nde müttefikleri olan sürgün Kübalılar ile birlikte rezil oldular. Üç günde Havana’ya gideceğine kesin gözüyle bakan CIA, üç günde tarumar oldu.

Oysa daha önce Eisenhower, başkan seçilen Kennedy’den Domuzlar Körfezi’nde gerçekleştirilecek operasyonu devam ettirmesini istediğinde müstakbel başkanın önüne şu talimat konulmuştu:

“17 Mart 1960-Castro yönetiminin devrilerek yerine, Küba halkının çıkarlarına daha bağlı ve ABD tarafından daha kabul edilebilir bir yönetimin getirilmesi amacına yönelik olarak, Başkan tarafından Teşkilat’a, görünürde ABD müdahalesi yokmuş izlenimi yaratacak şekilde gizli bir eylem programı yürütmesi konusunda yetki verilmiştir.”

Aslında bu talimat, tarihte görülmemiş bir şey değildir. Bu operasyonun daha beteri “Northwoods Operasyonu”ydu. Neyse ki Kennedy, fanatik Genelkurmay Başkanı Lyman Louis Lemnitzer’in deli gibi savunduğu bu plana müsaade etmedi.

Plana göre Küba, ABD’lilerin gözünde şeytanlaştırılacaktı.

Bunun için tasarlanan eylemler şunlardı: ABD’ye ait bir gemi batırılacak; Miami’de Komünist Kübalılar tarafından terör eylemleri gerçekleştirilecek; Küba’da Amerikan uçağı düşürülecek; ABD uçakları Kübalılar tarafından kaçırılacak; Kübalı mültecilerin bindiği botlar batırılacak; çok sayıda ABD’linin öldüğü terör eylemleri gerçekleştirilerek Amerikan halkı Küba’ya karşı kışkırtılacaktı.

Gözden düşüp Kennedy tarafından Amerika’dan uzaklaştırılan Lemnitzer, Gerald Ford zamanında ulusal güvenlik danışmanı olmuştu.

Aradan yıllar geçtiyse de ABD’nin huyu değişmedi.

11 Eylül Olayı, Northwoods’un gerçekleşmiş şeklidir.

Irak’ın işgali de böyledir. Irak’ta kitle imha silahları olduğunu iddia ederek kanlı bir işgale girişen Amerikalılar, çil çil altınları hazinelerine aktarıp karşılığında bol bol demokrasi ve darmaduman olmuş, devletlikten çıkmış, geleceği kararmış bir ülke yarattılar.

Tüm bunlar olurken STK’ler, gazeteler, medya kuruluşları ise özgürlükçü ABD’nin, dünyayı kana bulamak isteyen düşmanlarını nasıl yok etmek istediği yalanını yaymakla meşguldüler. Kaybedilen savaşlardan Rambolar yaratmak kolay iş değildi.

Ve bugün sahtekârların eline sahte bayraklar verip kendine saldırtan Siyonistler, savaşı bölgeye yaymanın ve ABD’yi İsrail düşmanları için savaşa sokmanın hesabını yapıyorlar. Özellikle Yom Kippur Savaşı’nda bunu başardılar. Önce ABD’nin USS Liberty’sini batırdılar. Sonra gerçekler ortaya çıktıysa da iş işten geçmişti.

İsrail çok tehlikeli bir kumar oynuyor. Dünyayı savaşa, Tanrı’yı kıyamete zorluyor. Ne var ki eninde sonunda kendi kıyametini yaratanlar arasındaki yerini alacaktır.

Düzmece savaşların sahtekâr bayraktarlarıyla zafere ulaşılamaz.

Yine de dünyanın her yerindeki her dinden, her tarikattan dinci, dünyayı kana bulayacak kutsal savaşların hayallerini kurarken biraz bile değer vermedikleri toplumların da kendi duygularına esir düşmesi ne kadar ilginç ve hazindir.

İkincisi, Türkiye’deki sivil-asker ilişkilerine dair, kumpas zamanlarında dile getirilen görüşlerini hatırlatacağım. Böylece “Kişi kendinden bilir işi” misali Taraf vb. zihniyetin TSK’ye nasıl saldırdığını hatırlayıp anlamış olacağız.

Önce Yasemin Çongar’ın eşiyle ilgili sözde cevaplar verdiği söyleşiyi hatırlayalım. Çongar’la söyleşi yapan kişi Sanem Altan. Söyleşi 2010’da yapılmış ve Oray Eğin’e “böcek” benzetmesi yapılmış. Demokrat Çongar’ın bu demokratik tepkisini alkışlayarak eşiyle ilgili kısımları buraya taşıyorum (özetle):

Soru: Chris Mason CIA ajanı mı?

Cevap: “CV’sinde CIA ajanı olabilir mi gerçekten? Ajan olduğu bilinen bir ajan olabilir mi? Merhaba ben Chris, CIA ajanıyım…”

Bir kişinin CV’sinde CIA’da çalışmış olduğu elbette yazılabilir. Mesela Mason’ın dersler verdiği öne sürülen CIA’nın paravan şirketi RAND Co.’da çalışmak istiyorsanız CV’nize CIA geçmişinizi yazabilirsiniz. Bu şirketle ilişkili Graham Edmund Fuller’in emekli (!) CIA ajanı olmasına ne diyeceksiniz?

Graham E. Fuller’in, Paul Henze’nin, CFR üyesi Henry Barkey’in CIA ajanı olduğunu bilmeyen kaldı mı?

Türkiye’de birçok insana sanki suç işliyormuş gibi “Devlete çalışıyor” diye saldıran tayfaya bakın… Gülünç bir hâldeler.

Soru: Peki, şaka bir yana, Chris CIA ajanı olsa bunu bilir miydin?

Cevap: “Bunu bilmezdim, bunu Oray Eğin, Soner Yalçın da bilmezdi.”

Yasemin Çongar bu cevabıyla birlikte kendini çürütmüş oluyor. Demek ki bir CIA ajanının eşi olmak, onun CIA ajanı olup olmadığıyla ilgili bir kaynak olmak anlamına gelmiyor.

Soru: Oray Eğin, Chris Mason’ın CIA’ya yakınlığıyla bilinen düşünce kuruluşu RAND’ta dersler verdiğini söylüyor. Doğru mu?

Cevap: Chris, “RAND’ın kapısından içeri girmedim” diyor.

Öyle mi? Peki… Ahmet Altan’ın kızı Sanem Altan’la yapılan bu söyleşiyi “Körler sağırlar birbirini ağırlar” deyip geçiyorum.

Chris Mason’ın uzmanlık alanları ve faaliyetlerini anlatacağım, böylece ikinci hatırlatmama geçeceğim.

Chris Mason bir CIA ajanı olmayabilir. Çongar’ın ifade ettiği gibi RAND’ın kapısından içeri girmemiş de olabilir. Resmî kaynaklardan kendisinin ne iş yaptığını yazacağım. Böylece CIA ajanı olmasının bir önemi olmadığını, TSK’ye operasyon çekmeye kalkanların gerçek kimliğini, karaktersiz oluşlarını anlamış olacaksınız.

Chris Mason, ABD Ordusu Savaş Koleji’nde çalışmış, muhtemelen hâlâ çalışıyor. Çongar’ın ifade ettiği gibi Dış Hizmetler’den emekli olmuşsa da faaliyetleri burada noktalanmamış, Deniz Piyadeleri İleri Operasyonel Kültür ve Dil Merkezi’nde Güney Asya masa subayı olarak çalışmış. Masa subayı dedikleri, strateji ve fikir üretiyor. Yani istihbarat kuruluşlarıyla ilgisi olmaması imkânsız!

Kendisinin uzmanlık alanı ise Afganistan ve Pakistan’dır. ABD ordusunun Taliban karşısında geri çekilmesine karşıdır. Burada Çongar doğru söylüyor, muhalif bir tavrı vardır. Asker mi, sivil mi olduğu belli olmayan bu adam, gönlünce ABD dış politikasını eleştirebiliyor. Bizim ülkemizde demokrasi diye ne getirmek istedi bu tayfa? Bu ayrı bir meseledir. Canını dişine takıp ülke için mücadele eden askerlerden ülkenin geleceği için söz hakkını almak, demokrasi adına mıydı? ABD için miydi? Cevap sizlerin vicdanlarına kalmıştır.

Son olarak bir bilgiyi daha vereyim. US Army College’a ait “Recommendations for Success in Afghanistan” isimli yayının editörü Dr. M. Chris Mason’dır. Bu yayında kimlerin makaleleri var? Kolombiya ordusundan, ABD ordusundan, Afganistan ordusundan üst rütbeli subaylar vardır. Yayına internetten de rahatlıkla ulaşılabilir.

Asıl mesele başkadır.

Chris Mason’a biz Türkler “hain” diyemeyiz. Kendi ülkesi için çalışıp bizimle karşı karşıya gelirse “düşman” diyebiliriz. Mason bir ajan da olabilir, asker de olabilir. O, bizim yurttaşımız değildir. Amerikalıdır. ABD devleti onun hizmetlerini takdir ederse kendisine bir madalya takdim edebilir.

Öyleyse… “Hain” diye kime derler ve hainlere madalya takılır mı?

Türk ordusunun mensuplarına, “Sivillerle ilişkiniz nedir?” diye sordular.

Sivil vatandaşlarımıza, “Niye bu kadar çok asker dostun var?” diye sordular.

Sivil-asker iş birliğini baltalamak için neler yaptılar?

Bir ordu için ister sivil ister asker olsun… Hiç fark etmez. Akıl ve bilgi sahibi bir kimsenin bilgisine başvurmak herkesin en doğal hakkıdır ve çok gereklidir. “Sivil ve asker yan yana geldi, kesin darbe olacak” diyenler için en yakın örneklerin Çongar-Mason örneğinde olduğu gibi çok önemlidir. Bir ikiyüzlülüğün, bir karaktersizliğin, bir ihanetin anatomisidir, bu durum.

Sivil-asker ilişkilerinin güçlü olduğu bir ülkede millî güvenlik tehlikelerine karşı iş birliği ve verimli mücadele üst düzeydedir. Bu noktada Samuel Huntington’ın “Asker ve Devlet” kitabından iki alıntı yapmak istiyorum. Huntington şöyle diyor:

“Bu kitabın temelinde iki yöntemsel varsayım bulunmaktadır. İlk olarak, herhangi bir toplumdaki sivil-asker ilişkilerinin birbirlerine bağlı unsurlardan oluşan bir sistem olarak incelenmesi gerektiği varsayılmıştır.”

Aynı kitabında Huntington sivil-asker ilişkilerine dair şunları ifade ediyor:

“Sivil-asker ilişkileri ulusal güvenlik politikalarının bir veçhesidir.”

Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında yalnız TSK hedef alınmamıştır. TSK’yi yalnızlaştırmak, tasfiye etmek ve sonra ele geçirmek isteyenler “Taraf” gazetesi gibi psikolojik harp unsurlarıyla sivil-asker ilişkilerini baltalamak istediler.

Asker tanıdığı olanı, askere selam vereni “darbeci” olmakla suçlayarak kamuoyunun önüne attılar. Böylece insanların psikolojilerini etki altına alıp korkutarak sindirdiler. Birçok insanı demokratik telaşlar aldı ki bir kısım asker veya emekli askerler bile sivilleşme yarışı içine girdiler. Silivri ve Hasdal korkusu yaşayanlar kendi ordularına yani namuslarına sahip çıkamadılar. Çoğunluk ne diyorsa ona uydular çünkü çoğunluğa karşı çıkıp linç edilme riskini göze almak istemediler.

Sivil-asker ilişkilerini baltalamak için ne yaparsınız? Mesela şöyle manşet atabilirsiniz:

Bir tarafta Ahmet Altan’ın “Askerliği kaldırın” başlıklı zırvalarla dolu köşe yazısı, bir tarafta “Fatih Camii Bombalanacaktı” manşeti var. Bu manşetin yayımlandığı ilk sayfada bir de “Kendi Jetimizi Düşürecektik” haberi var. Şimdi bunun adı gazetecilik midir? Yoksa sivil-asker ilişkilerini bozmaya yönelik bir saldırı mı? Bunun cevabı zor olmasa gerektir.

Yasemin Çongar gazeteciliği işte budur. Kaynaksız habercilikle meşhur Çongar’ın yeteneği bundan ibarettir.

İnsanlar bu haberleri hemen unutuverdiler. Şimdi ülkemizde sunî gündemlere boğulmuş bir durumdayız. Oysa asıl gündem, asıl konuşulması gerekenler bunlardır. Gözler önünde ihanet edenler, ihanetlerini unutturmak için memleketi gereksiz, faydasız gündemlere boğuyorlar. Yine de gerçeklerin açığa çıkmaması mümkün değildir. Her hesap bir gün görülür.

Düne kadar olmadık manşetler attılar. En uç, en saçma komplo teorilerini milletin önüne sürdüler. Cahil ve vatan sevgisi noksan olanlar afiyetle yerken biz Türklere büyük bir sinir harbi düştü. Apaçık bir şekilde ordumuza, namusumuza saldırdılar. Türklükle hesaplaşmaya kalktılar. Sahte deliller, sahte imzalarla ordumuzu tutsak etmeye kalktılar. Gereken cevabı aldılar, alacaklar da…

Yine cehaletin ve gafletin bedelinin ne olduğunu hatırlatmak adına şu fotoğrafı da taşımayı uygun gördüm çünkü ordunun orayı burayı bombalayacağı iftirasında bulunanlar köprüleri bombaladılar, katliam yaptılar ve TBMM’ye bomba attılar!

Burası Gazi Meclis… TBMM. Siviliz, demokratız, diye milleti aldatanların ihanetlerinin bir fotoğrafı…

Not: Bu yazdıklarım elbette SADAT’la da bağlantılıdır. Türk ordusunu ele geçirmek için yapılan sivil girişimlerden en tehlikelileri FETÖ ve SADAT’tır. Bunu gözden kaçırmamak gerekir. Sözde sivil, özde İslamcı kontrgerillanın neler yaptığını savcılarımızın derhal mahkemelere taşıması gerekmektedir.