Askerlik görevimizi yaparken bölüğümüzün küçük kütüphanesinde, Ernst Renan’ın 11 Mart 1882 tarihinde Sorbonne’da anlattıklarını okuyup not almıştık:

“Millet, maddi olgularla tasvir edilemez.

Millet bir ruhtur, manevi prensiptir. Bu ruhu, bu manevi prensibi aslında bir olan iki şey teşkil eder: Bunlardan biri maziye, diğeri ise hâle aittir. Biri, zengin bir hatıralar mirasının müşterek sahipliğidir. Diğeri, birlikte yaşama arzusunda mutabakat ve bir bütün hâlinde devralınan mirası yüceltme iradesidir. Bizi biz yapan ecdattır. Kahramanlıkla dolu bir mazi, büyük insanlar, şan ve şeref, işte üzerine milli bir ideal inşa edilebilecek beşeri sermaye budur.

Mazide müşterek bir şan ve şeref, hâlde müşterek bir irade, birlikte büyük işler başarmış olmak ve yine başarmek istemek, işte millet olmak için gerekli şartlar bunlardır. Tıpkı bir ferdin mevcudiyetinin kesintisiz bir yaşama iddiası olmadığı gibi bir milletin mevcudiyeti de her gün tekrarlanan bir plebisittir.

Sağlıklı bir ruha ve ateşli bir yüreğe sahip insanlardan müteşekkil büyük bir topluluk, millet denen bir manevi şuuru yaratır. Bu manevi şuur, her bir ferdin, topluluk yararına kendisininkinden vazgeçmek suretiyle yaptığı fedakarlıklarla kuvvetini teyit ettiği ölçüde millet meşrudur ve var olma hakkına sahiptir.”

Şimdi bir de daha önce yazdığımız gibi İsrail’in “Oded Yinon Planı”ndaki noktayı hatırlayalım.

Filistin’deki ilk kurtuluş örgütleri sosyalistti. Bu örgütlerin liderleri arasında George Habaş gibi aslen Ortodoks Rum olan kimseler vardı. Ancak bunların çoğu Arap ulusunun bir parçasıydı, ulusalcıydı, laikti.

Habaş’ın yanında yer alan Nayif Havatme de Rum Katolik’ti, laik bir görüşteydi. Ancak “demokrasi” sözcüğü birliğin değil de ayrılığın parolasıymış gibi kendine demokrasinin de olduğu bir örgüt kurarak Habaş’ın örgütünden ayrıldı.

Siyonistlerin istediği de “ayrılık”tı.

İsraillilerin kendi kaynaklarından Oded Yinon Planı’nı araştırırsanız göreceksiniz ki İsrail hedefe koyduğu tüm ülkelerde ulus yapısına karşıdır.

Karşısındaki toplumları daima parçalanmış görmek ister.

Bugün Türkiye’deki siyasetçilerin yaptıklarına “Lübnanlaştırma” diyoruz. İsrail, 1982’de Lübnan’ı işgal etti ve 1983’te gelindiği zaman mağrur siyonist Şimon Peres “Lübnanlaştırma” ifadesini kullandı.

Bunun üstünde durun, düşünün ve siyonistlerin küçümseyici bir ifade olarak ortaya attığı “Lübnanlaştırma” için kimlerin nasıl çalıştığını anlayın.

Etnik açıdan, din açısından, mezhep açısından bölünme veya çatışmaların olduğu toplumlar Lübnanlaşırlar; sonra İsrail tarafından işgal edilirler.

Lübnanlaşma, Suriyeleşme, Iraklaşma…

Hepsinin altında emperyalistlerin, siyonistlerin imzası vardır. Bunu iyi bilin.

Irak işgal edildi ve o günden beri Irak’taki meclislerin tamamında Şii, Sünni; Hristiyan, Müslüman; Türkmen, Kürt, Arap kontenjanı diye bir şey var.

Demek ki birlik yok, kaos var.

Millet çatısı altında buluşamayan insanlar kaos içerisinde yaşarlar. Sisifos misali tepeye taş çıkarıp dururlar.   

Türkiye kim tarafından işgal edildi de cumhurbaşkanının Kürt (Öcalan) ve Alevi (Kılıçdaroğlu) yardımcıları olacak?

Türk milleti, her bir ferdin topluluk yararına kendisi yararından vazgeçtiği büyük mücadeleler sonunda, Mustafa Kemal Atatürk’ün liderlik ve rehberliğinde Kurtuluş Savaşı’nı yapmış ve Türkiye Cumhuriyeti’ni kurmuştur.

Türk milleti, millet olma hakkını söke söke almış bir millettir.

Asırlar boyunca savaş meydanlarında canı alınıp masalar kurulunca uzaklaştırılan Türk, en büyük Türk’ün yumruğuyla o masayı yıkarak bu hakkı almıştır.

Asırlar boyu acı çekerek aldıklarımızı alamazsınız, ancak üç beş tiyatro sahnesi kurarak izleyicileri güldürürsünüz.

Yeni anayasa diye önümüze koyup durduğunuz şeyin adı Sevr’dir.

“Sevr’i gösterip Lozan’a razı ettiler.” diye konuşup duranlar, Lozan’dan soğutup Sevr’e götürmeye çalışıyorlar.

Oysa Sevr nerededir?

Tarihin çöplünde.

Adresi bellidir.

Beş yıllık videoların yeniden dolaşıma sokularak güncel tepkilerin hayali hedeflere yöneltildiği yerdir sosyal medya.

Bu işi, sayfasını büyütüp satmak için yapan biri masum olabilir. Aslında hiç viral olmamış bir videoyu “Viral oldu.” diye sunan bir kullanıcının yaptığını ölmeden önce yapılması gereken kurnazlıklara yazabiliriz.

Etki ajanlarının durumu farklıdır.

Etki ve tepki beraberdir. Etki ajanının işi tepki yaratmaktır. Bu tip ajanların hizmet ettiği kontrol manyaklarının işi ise tepkiyi kontrol altına almaktır. Bu, çoğu zaman haklı bir davanın terör eylemi olarak sunulmasıyla gerçekleşir. Manipülasyona dayanan bu stratejiden otokrat iktidarlar doğar. Devlet mekanizmaları daha kontrolcü bir hale gelir.

Bilişsel savaş konseptinde anlık tepkiler çok önemlidir. Çarpıtılmış bir haber başlığı, okuyucuların hoşuna gidecek öznel ifadelerle yazılmış haber metinleri, kırpılmış bir fotoğraf, güncel olmayan bir video, sözde marjinal çıkışlar bu tepkileri yaratır.

Hızlı düşünme ön yargılı davranışları doğurur. Sakin düşünceden aklı selim davranışlar doğar. Bilişsel savaşta bu önemli bir noktadır.

Şimdi gündemde ikinci saçılım var. Bölücülüğün en profesyonel biçimleri yine karşımızdadır. Bir tarafta Türklere ağır hakaretler eden bölücü propagandacılar vardır, diğer tarafta ise birtakım anonim hesapların dolaşıma soktuğu ve çoğu artık güncel olmayan videolar vardır. Vaktini sadece sanal ortamda görmeyen insanların Roman’la Kürt’ü ayırt edemediğini görebiliyoruz bu ucube ortamda.

Her zamanki gibi körler ve sağırlar birbirini ağırlıyor.

Anayasanın ilk dört maddesini savunacak olanlar, Türk milletine mensubiyet duygusunu yitirmemiş Türklerdir. Bu dört maddeyi tamamen ezberden ve hamasetle savunurken diğer taraftan sırf etkileşim getirecek diye dolaylı yoldan bölücülere hizmet eden samimiyetsizleri günlük yaşamda göremezsiniz.

Türk milleti farkında değil ama düşmanın söylemleriyle vatan savunmaya çalışıyor.

Anayasamıza göre memlekete vatandaşlık bağıyla bağlı olan herkes Türk’tür. Biz Türk milletiyiz. Eğer bir kimse peşinen memleketin doğusunu Kürt olarak adlandırıyorsa ve aynı anda güya anayasayı savunuyorsa o kişi ya ajandır ya da ilgi peşinde koşan bir asalaktır.

Hele ki Kuzey Suriye ya da Kuzey Irak isimlerinden nasibini almamış gibi “Batı Türkiye” gibi söylemlerde bulunan anonim şarlatanlara herkesten çok dikkat ediniz. Çünkü onlar kalenin içindedirler.

Etki ajanları hep şunu iddia eder: “Bize yoğun mesajlar geliyor, herkes silahlanıp katliam yapmak istiyor.”

Ve aslında yaptıkları, kendilerini bir kitlenin önüne geçirerek tepkiyi kontrol altına alarak gerilim dozajını yükseltmek ya da azaltmaktır.

Şimdi bir de “anonim” kalma meselesine bakalım.

Burada da bahane şudur: “Hedef olmamak.”

Oysa anonim hesapların paylaşımlarında anonim olmayan binlerce hesap hedef olur. Gözü korkutulacak, manipüle edilecek, algısıyla oynanacak hatta herhangi bir mülakatta elenme riski artacak isimler tek tek bellidir.

Böylelikle anonim hesaplar, gönüllü aparatlara dönüşen asalaklar oluverir.

Sizi ülkenizin bölünmesine ikna edemeyecek olanlar, karşınıza etki ajanlarıyla çıkarak, hissettirmeden sizi ikna ederler. Üstelik her bir sözde marjinal paylaşım yüzlerce beğeni ve alkış alırken hatalı söylemlerin yayılması daha kolay, daha ucuz olur.

Üstünde ne yazarsa yazsın paylaşımlarda sürekli olarak bölünmüş Türkiye haritası görmek, insanların korkularını ve endişelerini artıracak şekilde oluşturulmuş yapay zeka görselleri, hamasete dayalı yalan yanlış rivayetler… etki ajanlarının el kitabında bolca bulunur.

Ortaya bir iddia atalım.

Sosyal medyada Cem Ersever’i profil fotoğrafı yapanların birçoğu, Ersever’in tek bir görüşünü bile bilmiyor. Bunlar, bu kişilerin paylaşımlarından anlaşılabiliyor. Ersever’in kitapları farklı şeyler anlatıyor, onun fotoğrafını kullananlar farklı şeyler anlatıyor.

Öyleyse bunu sadece cehalete mi bağlayacağız?

Bir hain ya da yabancı istihbarat servislerine mensup bir ajan daima maskeyle dolaşır. Yüz tane kimlik sahibi bir anonimdir aslında. Senden görünür ama yaptığı şey senin zihnini kontrol altına almaktır. Onun söylemleriyle konuşursun, onun alkışlarıyla coşarsın, onun övgüleriyle kabarırsın.

Kısacası artık sen, anonim olmayan bir aparatsın.

Gönüllü olmayan bir gönüllüsün.

Fikri olmayan bir fikir adamısın.

Bilgisi olmayan bir bilgesin.

Tebrik ederiz.

Artık sen de sanal tapınağın tanrıları arasına katıldın.

Yeni Devlet rejiminin en uzun süre görev yapan diktatörü Antonio Salazar oldu. Salazar bir faşistti ama ona “light faşist” yani “ılımlı faşist” diyorlardı! 1932’de başa geçen Salazar’ın diktatörlüğü 1968’de evinde düşüp beyin kanaması geçirince sona erdi.

Salazar’ın “ılımlı faşizm”i meşhur üç f’ye dayanıyordu: Futbol, fado, Fatima.

Modern zamanların en çok rağbet edilen sporu futboldu. Portekiz halk müziği olan “fado” eğlenceyi temsil ediyordu. Katoliklerin hac yeri ise Fatima’ydı. “Ilımlı faşist” Salazar, ülkesini böylece üç f’yle uyuşturdu.

Beşinci kol faaliyetleri de genellikle bu noktalara dayanır. Tarihsel yönü olsa da bu kavramı kullanan ilk kişi İspanya’nın faşist diktatörü General Franco’ydu. Franco, Salazar’dan geri kalmayıp futbola hayli önem verdi.

Beşinci kol faaliyeti, bir milletin akla gelebilecek her şeyini her alandan hedef alır. Spordan sanata, siyasetten bilime her alanda örtülü faaliyet yürütülür. Gençler uyuşturucuya sürüklenir, katiller kol gezer, sözde aydınlar gerçek aydınların yerini alır, ayrıcalıklı kitlelerin doğması sağlanır, eğitime darbe vurulur. Ana amaç, hedef ülkede kaos çıkarmaktır. Bu kaosun sonunda ya yeni bir yönetim kurulur ya da mevcut yönetimin iktidarı sağlamlaşır.

Bizim ülkemizde beşinci kol faaliyetlerinin en âlâsı vardır. Bu inkar edilemez bir gerçektir. Her alanda örtülü faaliyetlerle karşı karşıyayız. Türkiye’yi değiştirmek, yeni bir Türkiye kurmak için sinsice faaliyet gösteren birçok güç vardır. Bunlar daha da güçlenmek ihtiyacında olduklarından her yana sızarlar, her şeye hükmetmek isterler.

Milyonlarca insanın yakından takip ettiği, gençlerin hayallerini süsleyen futbol da hükmedilmek istenen alanlardan biridir.

Neden?

1-Çünkü özellikle büyük kulüplerin “sivil toplum” özelliği vardır. Fenerbahçe Spor Kulübü’nün 3 Temmuz sonrası gösterdiği direnç sayesinde bu güçlerin, kulüplerin sivil toplum özelliğini fark ettiği açıktır. Ergenekon ve Balyoz kumpaslarına karşı çıksa da ciddi bir reaksiyon göstermeyen toplumun sadece bir kesimini oluşturan kitlenin sivil toplum olarak etkisini göstermesi ve bunun yarattığı siyasal panik, Türkiye’nin 2013 sonrasında çehresinin değişmesinde en önemli etkenlerden biridir.

Ayrıca yıllarca Süper Lig’te mücadele eden çeşitli şehir kulüplerinin bir anda iflas edip küme düştükten sonra da kapanması, ardından yeni bir adla kurulup bir süre sonra tekrar şehrin adını alması üstünde durulmalıdır. Bu, basit bir taktik midir? Yoksa yeni sivil toplum örgütleri mi yaratıldı?

2-Çünkü futbol branşı spor olduğu kadar milyarlarca dolarlık bir sektördür. Kayıt altındaki paranın boyutu bile ciddi bir noktaya ulaşmışken bahis organizasyonlarından elde edilen gelirlerin de bundan geri kalır yanı olmadığını bilmek gerekir.

3-Partizanlığın kardeşi holiganlıktır. Nasıl ki partizanlar için her şey parti ve siyasetçilerse holiganlar için de desteklenen kulüp uğruna dünya yakılabilir. Bu da milleti bilhassa etnik yönleriyle ayırmak isteyenlerin ekmeğine yağ sürer. Holiganlar ve partizanlar el ele verdiğinde İstanbul “Bizans”, Trabzon “Rum” veya “Laz”, Diyarbakır “terörist”, İzmir “gavur” olur.

Türkiye’de her şehirde birçok futbol kulübü vardır. Bunların birbirleriyle oynadıkları derbiler sizce dostluk içinde geçiyor mudur? Cevap: Tabii ki hayır. Öyleyse bu tehlikenin farkında mıyız? Cevap: Yine hayır.

Daha önemli bir soru sorayım. FETÖ’nün futbolda olduğu gibi kabak gibi ortada olduğu başka bir alan var mıdır? Cevabım yine “hayır”dır.

Şimdi kısa bir değerlendirme yapalım.

TFF Başkanı Mehmet Büyükekşi’nin telefonunda ByLock olduğu tespit edilmişti. Tabii Büyükekşi, suçu sekreterine atmıştı. Büyükekşi’nin kardeşi Aykut Büyükekşi de FETÖ’den üç yıl yargılanıp 2023’te beraat etmişti.

Böyle bir adamın Riyad’ta Atatürk’süz cumhuriyet kalkışmasının aktörlerinden olması elbette şaşırtıcı değildir.

Şimdi FETÖ ilişkisi son derece net olan biri neden TFF’ye başkan yapılır? Bunun iktidarın izni olmadan gerçekleşmesi mümkün müdür?

Cevabım yine “hayır.” Mümkün değildir, aksine iktidar tarafından başkan yapılmıştır.

Pekiyi…

Fenerbahçe, Galatasaray, Beşiktaş, Trabzon, Ankaragücü ve daha niceleri… Hepsi hem birbirini suçlayıp hem de TFF’den şikayet ediyor mu?

Şikayet ediyor.

Futbol dünyasındaki kaos giderek derinleşiyor mu?

Derinleşiyor.

Mehmet Büyükekşi koltukta oturmaya devam ediyor mu?

Devam ediyor.

Öyleyse ya iktidarın izni olmadan bu ülkede TFF gibi bir yerin başına FETÖ iltisaklı bir başkan getiriliyor ya da iktidar doğrudan bu kimselerle iş yapmaya devam ediyor.

Ki bunun cevabını Fenerbahçe’nin eski başkanı Aziz Yıldırım yakın bir zamanda vermişti.

Şimdi yazımızın sonuna gelelim.

Bu memlekette yıllardan beri birçok skandal ortaya çıkmış, birçok kaza meydana gelmiş, birçok doğal afet yaşanmıştır. Ne var ki bunlarla ilgili olarak “ılımlı İslamcı” AKP’nin yegane tavrı “kelle vermemek” olmuştur. Büyükekşi’yi de gözler üstündeyken görevden almaları için ancak toplumun çok fazla ve sürekli olarak bu konuda talepte bulunması gerekiyor.

İşte burada paradoksumuz başlıyor.

3 f… Futbol, fado, Fatima!

Bizdeki versiyonu biraz da “vatan, millet, Sakarya”dır.

Bunun en dayanılmaz ve vazgeçilmez sosu da dindir. Hatta denilebilir ki bizde fazladan bir “f” daha vardır!

Futbolda bir gündemin unutulması için bir kaosun başka bir kaosla beslenmesi gerekiyor. Bu durum diğer alanlardaki memleket meselelerini de etkiliyor. Mesela herkes Fenerbahçe-Trabzon maçındaki olayların kışkırtıcıları üzerine konuşuyor. Bana göre esas kışkırtıcı CHP Genel Başkanı Özgür Özel’dir çünkü yakın zamanda Erdoğan’ın yakınlarının İsrail bağlantılarnı gündeme getirmiştir.

Daha doğrusu gündeme getirmeye teşebbüs etmiştir.

Ardından yeniden futbol, müzik, eğlence, din, vatan, millet, Sakarya ve güzel bir dansla kapanış!

Bu ılımlılar her yerde, her zamanda aynı oluyorlar galiba.

NOT: Ne demiş Napolyon:

“Düşmanım hata yaparken araya girmem.”

FETÖ yine bir yerlerde yuvalanmış, son şanslarını deniyor. Türk devletinin jeopolitiğine etki etmeye çalışan şantajcı karanlık çetelerin bu hadsizliği her zaman felakete uğramalarıyla son bulmuştur. Hatırlatalım.

Onlar yüz yıldır Kürt-İslamcılarla beraber yürüyorlar. Bu konuya ayrıntılı şekilde önümüzdeki günlerde değineceğiz. Bu bir hatırlatma yazısıdır.

Özellikle 1920’li yıllardan itibaren doğu illerimiz kaynayan kazan gibidir. Memleketin işgal edilmesini, emperyalist devletlerin ülkeye ve komşu ülkelere gelişini fırsat bilen ne kadar bölücü varsa hemen harekete geçmiştir. Kurulan komiteler, silahlandırılan eşkiyalar devlete isyan etmişler, askerlerimizin ve Türk ahalinin kanı dökülmüştür. Bununla beraber Kürt ayrılıkçıların hâlâ hazmedemedikleri noktalardan biri ise bölgedeki etkili isimlerin pek çoğunun Ankara’ya destek vermeleridir.

Bugün güzellemeleri yapılan, idamına dair türlü efsaneler uydurulan Şeyh Sait’in mahkemedeki ifadeleriyle İmralı itinin mahkemedeki ifadeleri arasında bir fark yoktur. Behçet Cemal’in 1955’te yayımladığı “Şeyh Sait İsyanı” isimli kitaptaki ifadelerini özetliyorum:

-Bu işlerde ne öndeyim ne arkadayım. Belki ortada bulunmuştum. İsyanı bizzat yönetmedim. Harbi de uzaktan yakından görmedim. Aşiretler kendi akıllarıyla hareket ediyordu, kimse kimsenin sözüyle hareket etmiyordu. Şeriat için ayaklandık. Amacımız şeriat hükümlerinin uygulanmasını rica yoluyla hükümete bildirmekti. Öyle zannediyorduk. İnşallah kabul olunur.

Ve idam kürsüsüne çıkarken söylediği son sözü:

“Fena yaptık. İnşallah bundan sonra iyi olur.”

İdam kürsüsüne çıkmadan o akıllandı ama bölücülerin, şeriatçı bölücülerin hiçbiri akıllanmadı.

Tabi ki bu ifadeleri reddedecek ve demogoji yapacaklardır. “Bunlar yalan. Meclis tutanaklarına bakın, devlet yalan söylüyor” diyeceklerdir. Ben şahit oldum buna ve şöyle sordum: Devlet yalan söylüyorsa ve Meclis tutanaklarına bakmak gerekiyorsa bu hangi devletin meclisi olabilir?

Bölücünün her türlüsü hainliktir. Kişilerin şeyh, seyit, imam vb. unvanlara sahip olmaları bölücülük yapabilecekleri anlamına gelmez. Kim olursa olsun hain, haindir.

Günümüzün en sinsi tehlikesi Kürt-İslamcılıktır. Okuyan, düşünen, sorgulayan kafalar bu noktaya yönelmeliler. Devletimize sızan, devlette kadro verilen tarikatların hepsini sadece İslamcılık zemininde değerlendirmeyin. Bunların içinde Kürtçüler vardır. Hepsi Şeyh Sait’in devamıdır. Şeyh Saitler ise idam kürsüsünde olmalılar, devlet kurumlarında değil.

Bir insan “Türklük önemli değil” dedikten sonra, Mustafa Kemal’e ve onun ordusuna düşman olduktan sonra, hayatının merkezine dinciliği koyduktan sonra o insan gidip her toplumun bölücüsüne “din” bahanesiyle destek verir, veriyor da.

Konuyu ayrıntılı şekilde ele alacağımız günler gelecektir. Şimdilik Kürt İttihat ve İstihlas Komitesi’nin 1920’lerde yayımladığı bir bildiriden çok anlamlı bir cümleyle yazımı noktalıyorum:

“Dindar Türk neferleri din kardeşlerine kurşun atmıyor, teslim oluyorlar. Dindar Türk ahalisi fikren ve kalben sizinle beraberdir.”

Din(i)dar Türk ahalisi fikren ve kalben kiminle berabermiş?

Bölücü Kürt komiteleriyle… Açılım adı altındaki saçılıma bir de bu gözle bakın.